Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych

Ustawa określa zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref ekonomicznych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzania takimi strefami oraz szczególne zasady i warunki

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej.

Specjalną strefą ekonomiczną, zwaną dalej „strefą”, jest wyodrębniona zgodnie z przepisami

ustawy, niezamieszkała część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie

może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą.

Strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium

kraju, w szczególności przez

1)

rozwój określonych dziedzin działalności gospodarczej;

2)

rozwój nowych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz ich wykorzystanie w gospodarce

narodowej;

3)

rozwój eksportu;

4)

zwiększenie konkurencyjności wytwarzanych wyrobów i świadczonych usług;

5)

zagospodarowanie istniejącego majątku przemysłowego i infrastruktury gospodarczej;

6)

tworzenie nowych miejsc pracy;

7)

zagospodarowanie niewykorzystanych zasobów naturalnych z zachowaniem zasad równowagi

ekologicznej.

Decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej

strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie

miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę.

1

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki uzgodniony z ministrem

właściwym do spraw rozwoju regionalnego, ustanawia strefę w drodze rozporządzenia.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki przedstawia wniosek, o którym mowa w ust. 1,

po uzyskaniu opinii wojewody oraz zgody rady gminy (rad gmin) właściwej (właściwych)

ze względu na położenie strefy.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 1,

założenia planu rozwoju strefy określonego w art. 9, obejmujące w szczególności analizę

przewidywanych skutków społecznych i ekonomicznych ustanowienia strefy.

4.

Rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy określa

1)

nazwę, teren i granice strefy;

2

przedmioty działalności gospodarczej, na które nie będzie wydawane zezwolenie, o którym

mowa w art. 16 ust. 1;

3)

zarządzającego strefą, zwanego dalej „zarządzającym”;

4)

okres, na jaki ustanawia się strefę;

5

wielkość pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1;

5a

warunki udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, biorąc

pod uwagę konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii Europejskiej;

6

szczegółowe warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie

strefy, a także ich minimalną wysokość;

7

koszty inwestycji uwzględniane przy obliczaniu wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorców,

którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31 grudnia 2000 r., oraz dla przedsiębiorców, o

których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych

strefach ekonomicznych i niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 188, poz. 1840, z późn. zm.;

8

sposób dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień uzyskania

zezwolenia.

5

Rada Ministrów, określając dopuszczalną wielkość pomocy publicznej w poszczególnych

strefach, uwzględnia następujące kryteria

1)

poziom bezrobocia w regionie oddziaływania strefy;

2)

poziom produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca regionu, w którym usytuowana

jest strefa;

3)

skalę problemów regionu, związanych z koniecznością restrukturyzacji dawnych okręgów

przemysłowych, strukturalną recesją oraz degradacją społeczną w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, z późn. zm.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 6, przedsiębiorca, który posiada zezwolenie uzyskane przed dniem

1 stycznia 2001 r., zachowuje prawo do zwolnień podatkowych określonych w art. 12

ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.

1)

w okresie do dnia 31 grudnia 2011 r.

- jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy małym przedsiębiorcą,

2)

w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r.

-

jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy średnim przedsiębiorcą

-

w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie

zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i

średnich przedsiębiorstw

(Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001 r.).

2.

Dochody uzyskane przez przedsiębiorcę innego niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust.

1, z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie zezwolenia

wydanego przed dniem 1 stycznia 2001 r., są zwolnione z podatku dochodowego w zakresie

ustalonym w art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że

1)

maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej wynosi

a)

30% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców

prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym,

b)

75% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców

prowadzących działalność inną niż określona w lit. a na podstawie zezwolenia wydanego

przed dniem 1 stycznia 2000 r.,

c)

50% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców

prowadzących działalność inną niż określona w lit. a na podstawie zezwolenia wydanego

po dniu 31 grudnia 1999 r.,

2)

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, o której mowa w pkt 1, uwzględnia

się koszty inwestycji poniesione przez przedsiębiorcę w trakcie obowiązywania zezwolenia,

3)

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej uwzględnia się całkowitą

wielkość pomocy publicznej, jaką uzyskał przedsiębiorca od dnia 1 stycznia 2001 r.,

z wyłączeniem pomocy publicznej wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej za rok

2000,

4)

do określenia wielkości pomocy publicznej z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego

przyjmuje się dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy

w ramach zezwolenia, pomniejszony o równowartość strat poniesionych na tej działalności

przez przedsiębiorcę.

3.

W przypadku cofnięcia zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2001 r., przedsiębiorca

traci prawo do zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 2, i jest zobowiązany do zapłaty,

odpowiednio, podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób

fizycznych objętego takimi zwolnieniami za okres od powstania okoliczności będącej

podstawą cofnięcia zezwolenia.

4.

W zakresie uregulowanym w ust. 1 i 2 oraz art. 10 i 11 nie stosuje się przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. Nr 123, poz. 1291).

5.

Za przedsiębiorcę prowadzącego działalność w sektorze motoryzacyjnym uważa się przedsiębiorcę

1)

prowadzącego działalność obejmującą produkcję, montaż lub prace projektowo-wdrożeniowe

w zakresie

a)

silników spalinowych, ze spalaniem wewnętrznym, a także innych silników stosowanych

wyłącznie w pojazdach mechanicznych określonych w lit. b-d,

b)

samochodów osobowych,

c)

pozostałych pojazdów mechanicznych przeznaczonych do przewozu osób,

d)

pojazdów mechanicznych przeznaczonych do przewozu towarów,

e)

nadwozi pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem przyczep i naczep,

2)

będącego dostawcą komponentów, który zaopatruje przedsiębiorcę, o którym mowa w pkt

1, w komponenty na potrzeby procesu produkcyjnego lub stadium montażu lub bierze udział

w pracach projektowo-wdrożeniowych dotyczących produktów wymienionych w pkt 1, pod

warunkiem że

a)

działalność ta jest wykonywana w bliskiej odległości od miejsca wykonywania działalności

przez przedsiębiorcę, o którym mowa w pkt 1, przez co rozumie się w szczególności

odległość mającą znaczący wpływ na minimalizację kosztów transportu komponentów, w

tym pozwalającą na bezpośrednie połączenie miejsc wykonywania działalności obu przedsiębiorców

linią kolejową lub taśmą transportującą, oraz

b)

przedsiębiorca, o którym mowa w pkt 1, jest odbiorcą co najmniej połowy komponentów

sprzedawanych przez danego dostawcę

- przy czym przez komponenty należy rozumieć zestaw podstawowych elementów przeznaczonych

do produktów wymienionych w pkt 1 lit. a-d, produkowane, składane lub montowane przez

dostawcę komponentów i dostarczane przez niego przedsiębiorcy, o którym mowa w pkt

1, przy wykorzystaniu systemu zamówień. W szczególności komponentami są części i akcesoria

do pojazdów mechanicznych i ich silników oraz elementy wyposażenia elektrycznego do

pojazdów samochodowych.

6.

Począwszy od roku obrotowego następującego po roku, w którym

1)

zostało zbytych 100% wkładów udziałów lub akcji przedsiębiorcy będącego małym lub

średnim przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,

2)

spółka będąca małym lub średnim przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1, połączyła

się z inną spółką,

3)

nastąpiło nabycie przedsiębiorstwa od przedsiębiorcy będącego małym lub średnim przedsiębiorcą,

o którym mowa w ust. 1

- przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych, o których mowa w ust. 1.

7.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1 albo 2, jest osobową spółką handlową

albo spółką cywilną, uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują w okresie

ważności zezwolenia wspólnikom tej spółki.

8.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, jest osobową spółką handlową albo spółką

cywilną, maksymalną dopuszczalną wielkość pomocy publicznej, o której mowa w ust.

2, ustala się

1)

odrębnie w odniesieniu do każdego wspólnika tej spółki proporcjonalnie do wielkości

jego udziału w zyskach spółki;

2)

z uwzględnieniem wielkości pomocy publicznej otrzymanej przez tę spółkę.

Rozporządzenia wydane na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 5a ust. 1 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc.

1.

Strefa może być ustanowiona, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wyłącznie na gruntach stanowiących

własność zarządzającego, Skarbu Państwa albo gminy (gmin), związku komunalnego lub

będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego.

2.

Strefa może być ustanowiona także, jeżeli nabycie przez zarządzającego prawa do gruntów,

o którym mowa w ust. 1, wynika z umowy zobowiązującej, która przewiduje ustanowienie

strefy jako jedyny warunek nabycia.

3.

W przypadkach uzasadnionych ważnymi względami gospodarczymi część strefy może obejmować

grunty stanowiące własność

1)

Skarbu Państwa, których użytkownikiem wieczystym jest osoba inna niż zarządzający

- za zgodą użytkownika wieczystego;

2)

osób innych niż Skarb Państwa, gmina (związek komunalny) i zarządzający - za zgodą

właściciela.

1

Rada Ministrów, mając na względzie tworzenie jak najlepszych warunków funkcjonowania

stref, może, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, uzgodniony z ministrem

właściwym do spraw rozwoju regionalnego, w drodze rozporządzenia, znieść strefę przed

upływem okresu, na jaki została ona ustanowiona, zmienić jej obszar lub połączyć strefy,

z tym że łączny obszar wszystkich stref nie może przekroczyć 12 tys. ha.

2.

Zniesienie strefy nie może nastąpić w okresie, w którym pozostaje w mocy choćby jedno

zezwolenie wydane na podstawie art. 16 ust. 1.

3.

Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się, gdy obszar, na którym przedsiębiorca

prowadzi działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia, zostanie włączony do obszaru

innej strefy z zachowaniem prawa przedsiębiorcy do zwolnień podatkowych na dotychczasowych

warunkach.

4.

Zmniejszenie obszaru strefy nie może dotyczyć nieruchomości, na których prowadzona

jest działalność na podstawie zezwolenia wydanego zgodnie z art. 16 ust. 1, chyba

że przedsiębiorca prowadzący tam działalność na podstawie zezwolenia wyrazi na to

zgodę.

5.

(uchylony).

1.

Rada Ministrów dostosuje przepisy rozporządzeń wydanych na podstawie art. 4 ust. 1

ustawy, o której mowa w art. 1, do zmian wynikających z przepisów niniejszej ustawy.

2.

Rozporządzenia, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

1.

Przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., może wystąpić

z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na

zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych

w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z

dnia 31 grudnia 2000 r.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków

zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, może odmówić zmiany zezwolenia, o której mowa w ust. 1,

jeżeli przedsiębiorca wnosi o zmianę przedmiotu działalności gospodarczej, która w

istotny sposób narusza lub grozi naruszeniem konkurencji przez uprzywilejowanie niektórych

przedsiębiorców lub produkcji niektórych towarów.

4.

Do zmiany zezwolenia, o której mowa w ust. 1-3, nie stosuje się art. 19 ust. 4 ustawy,

o której mowa w art. 1.

5.

Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, upływa z dniem 31 grudnia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Zarządzającym może być wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

w stosunku do której Skarb Państwa albo samorząd województwa posiada większość głosów,

które mogą być oddane na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, oraz jest

uprawniony do powoływania i odwoływania większości członków jej zarządu.

2

Kompetencje ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, określone w art. 2 pkt 5 oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania

uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm., w odniesieniu do spółek zarządzających specjalnymi strefami ekonomicznymi, o których

mowa w ust. 1, z wyłączeniem spółek, w których Skarb Państwa posiada 100% akcji lub

udziałów, wykonuje minister właściwy do spraw gospodarki.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 i pkt

3, art. 2 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Wpływy z podatku dochodowego od osób prawnych lub z podatku dochodowego od osób fizycznych,

w części określonej w ust. 2, od podatnika będącego przedsiębiorcą, o którym mowa

w art. 5 ust. 1 albo 2, działającego na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem

1 stycznia 2001 r. i zmienionego stosownie do art. 6, są gromadzone na rachunku Funduszu

Strefowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1, zwanego dalej „Funduszem”. Jeżeli podatnik

ten jest wspólnikiem osobowej spółki handlowej lub spółki cywilnej, na rachunku Funduszu

są gromadzone wpływy z podatku dochodowego podatnika z tytułu pozostawania wspólnikiem

tej spółki.

2.

Wpływy z podatku dochodowego od dochodów osiąganych z działalności gospodarczej prowadzonej

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, podlegające przekazaniu na rachunek Funduszu,

stanowią różnicę między kwotą podatku należnego i zapłaconego przez podatnika w terminie

złożenia deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu a kwotą podatku, która podlegałaby

zapłacie przy uwzględnieniu zwolnień wynikających z art. 12 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.

3.

Przekazanie na rachunek Funduszu wpływów, o których mowa w ust. 2, następuje po złożeniu

przez podatnika informacji, zgodnie z wzorem określonym na podstawie ust. 9 pkt 2,

w szczególności o wysokości zwolnień, o których mowa w ust. 2.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 3, jest składana do naczelnika urzędu skarbowego

w terminie składania deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty)

za każdy okres obejmujący okres, za który wpływy z podatku dochodowego lub ich część

podlegały przekazaniu na rachunek Funduszu, w formie załącznika do tej deklaracji.

5.

Wpływy, o których mowa w ust. 2, są przekazywane przez naczelników urzędów skarbowych,

właściwych do poboru podatku dochodowego, na rachunek Funduszu i są gromadzone na

wyodrębnionym koncie dla każdego podatnika.

6.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku Funduszu niewykorzystane w okresie 6 lat

od upływu okresu, na jaki została ustanowiona strefa, zostaną przekazane na rachunek

budżetu państwa.

7.

Kwoty uzyskane z tytułu oprocentowania środków zgromadzonych na rachunku Funduszu

są przekazywane, w terminie 30 dni po zakończeniu roku kalendarzowego, na pokrycie

prowizji z tytułu prowadzenia Funduszu przez Bank Gospodarstwa Krajowego oraz kosztów

ponoszonych przez naczelników urzędów skarbowych. Kwota prowizji Banku Gospodarstwa

Krajowego nie może stanowić więcej niż 20% wysokości oprocentowania środków zgromadzonych

na rachunku Funduszu.

8.

Kwota oprocentowania środków zgromadzonych na rachunku Funduszu w części dotyczącej

naczelników urzędów skarbowych jest przekazywana na rachunki urzędów skarbowych, których

naczelnicy przekazali wpływy, o których mowa w ust. 2, na rachunek Funduszu, proporcjonalnie

do wysokości tych wpływów.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i terminy przekazywania i rozliczania wpływów z podatku dochodowego na rachunek

Funduszu, z uwzględnieniem terminów dokonywania wpłat podatku dochodowego i terminów

ostatecznych rozliczeń;

2)

wzór informacji, o której mowa w ust. 3, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełniania,

terminu i miejsca jej składania.

1

Do składu rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym, w stosunku do której Skarb

Państwa posiada większość głosów, które mogą być oddane na walnym zgromadzeniu lub

zgromadzeniu wspólników, powołuje się nie więcej niż 5 osób, w tym

1)

po jednym przedstawicielu: ministra właściwego do spraw gospodarki, Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, oraz wojewody - jako przedstawicieli Skarbu Państwa;

2)

nie więcej niż dwóch przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego, których udział

w kapitale zakładowym tej spółki jest największy.

1a

Do składu rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym, w stosunku do której samorząd

województwa posiada większość głosów, które mogą być oddane na walnym zgromadzeniu

lub zgromadzeniu wspólników, powołuje się nie więcej niż 5 osób, w tym

1)

dwóch przedstawicieli samorządu województwa;

2)

przedstawiciela ministra właściwego do spraw gospodarki;

3)

nie więcej niż dwóch przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego, z wyłączeniem

samorządu województwa, których udział w kapitale zakładowym tej spółki jest największy.

1b

W zakresie uregulowanym w ust. 1, do spółek będących zarządzającym, których ustrój

określają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm., nie stosuje się przepisów art. 12 ust. 1 i ust. 3-6 oraz art. 14 i art. 16 tej ustawy.

2

Do składu rady nadzorczej, o której mowa w ust. 1 i la, nie może być powołana osoba,

która jest członkiem władz lub pracownikiem przedsiębiorcy prowadzącego działalność

gospodarczą na terenie strefy lub pozostaje z takim przedsiębiorcą w związku, o którym

mowa w art. 11 ust. 4-8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm..

1.

W Banku Gospodarstwa Krajowego w latach 2005-2023 tworzy się Fundusz Strefowy.

2.

Środki Funduszu są przeznaczone na wsparcie nowych inwestycji, związanych z utworzeniem

lub rozbudową przedsiębiorstwa, jak również z rozpoczęciem w przedsiębiorstwie działań

obejmujących dokonywanie zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego,

zmian wyrobu lub usługi, w tym także zmian w zakresie sposobu świadczenia usług, z

wyłączeniem kosztów uwzględnionych przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej,

o której mowa w art. 5 ust. 2.

3.

Wsparcia nowej inwestycji, o której mowa w ust. 2, realizowanej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, udziela się, z zastrzeżeniem ust. 11

1)

podatnikowi, o którym mowa w art. 7 ust. 1, albo przedsiębiorcy, który na podstawie

art. 93 i art. 93a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm. wstąpił we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

przekształconego podmiotu - w razie przekształcenia podatnika wymienionego w art.

7 ust. 1;

2)

przedsiębiorcy, w którego kapitale zakładowym podatnik lub przedsiębiorca, o których

mowa w pkt 1, posiada udział wynoszący co najmniej 25%;

3)

przedsiębiorcy, w którego kapitale zakładowym podmiot dominujący w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. Nr 184, poz. 1539), wobec podatnika lub przedsiębiorcy, o których mowa w pkt 1, posiada udział wynoszący

co najmniej 90%.

4.

Wsparcie nowej inwestycji, o której mowa w ust. 2, jest udzielane w formie bezzwrotnego

wsparcia finansowego w okresie nie dłuższym niż okres, o którym mowa w art. 7 ust.

6, jednorazowo lub sukcesywnie, w rocznych transzach, przy czym

1)

łączna kwota wsparcia nie może przekroczyć kwoty środków, o których mowa w art. 7,

gromadzonych na rachunku Funduszu wyodrębnionym dla danego podatnika i maksymalnej

dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, określonej zgodnie z rozporządzeniem, o

którym mowa w ust. 8;

2)

wsparcie przekazane w danym roku nie może przekroczyć kwoty środków zgromadzonych

na rachunku Funduszu wyodrębnionym dla danego podatnika określonych według stanu na

dzień ostatniego rocznego rozliczenia podatkowego, z wyłączeniem wpłaconych do tego

dnia zaliczek na podatek dochodowy.

5.

Otrzymane wsparcie nowej inwestycji nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów o

podatku dochodowym.

6.

Organem udzielającym wsparcia nowej inwestycji jest minister właściwy do spraw gospodarki.

7.

Wsparcie nowej inwestycji jest udzielane na wniosek podatnika albo przedsiębiorcy,

o których mowa w ust. 3, z tym że w przypadku wniosku składanego przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 3 pkt 2 lub 3, jest konieczne wyrażenie zgody przez podatnika

albo przedsiębiorcę, o których mowa w ust. 3 pkt 1. Do wniosku dołącza się dokumenty

potwierdzające prawo wnioskodawcy do uzyskania wsparcia.

8.

Rada Ministrów określi, mając na względzie zapewnienie zgodności z zasadami udzielania

pomocy publicznej oraz sprawnego udzielania wsparcia, w drodze rozporządzenia

1)

warunki udzielania wsparcia;

2)

koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą z tytułu nowej inwestycji, o której mowa

w ust. 2;

3)

maksymalną dopuszczalną wielkość pomocy;

4)

rodzaje działalności gospodarczej, na którą nie udziela się wsparcia;

5)

wzór wniosku, o którym mowa w ust. 7, oraz wymagane dokumenty;

6)

termin składania i rozpatrywania wniosku, o którym mowa w ust. 7;

7)

sposób i terminy przekazywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego udzielonego wsparcia

na rachunek wskazany przez podatnika lub przedsiębiorcę oraz informowania o tym fakcie

naczelnika urzędu skarbowego, właściwego w sprawach podatku dochodowego podatnika.

9.

Podstawą udzielenia wsparcia jest umowa zawarta przez ministra właściwego do spraw

gospodarki z otrzymującym wsparcie. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje udzielone

wsparcie lub roczną transzę wsparcia na rachunek wskazany przez podatnika lub przedsiębiorcę

oraz informuje o tym fakcie naczelnika urzędu skarbowego, właściwego w sprawach podatku

dochodowego podatnika.

10.

Umowa, o której mowa w ust. 9, określa wartość i harmonogram inwestycji oraz liczbę

zatrudnionych pracowników. Umowa określa także wielkość i szczegółowe przeznaczenie

oraz zasady rozliczania wsparcia i przyczyny zwrotu udzielonego wsparcia.

11.

Minister właściwy do spraw gospodarki może odmówić, w drodze decyzji, udzielenia wsparcia,

o którym mowa w ust. 2, jeżeli jego udzielenie w istotny sposób mogłoby naruszyć lub

grozić naruszeniem konkurencji przez uprzywilejowanie niektórych przedsiębiorców lub

produkcji niektórych towarów.

1.

Do zadań zarządzającego należy prowadzenie - zgodnie z planem rozwoju strefy określonym

w art. 9, regulaminem strefy, o którym mowa w art. 10, oraz przepisami prawa - działań

zmierzających do rozwoju działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy,

a w szczególności

1)

umożliwianie, na podstawie umowy, przedsiębiorcom

2)

gospodarowanie w sposób ułatwiający prowadzenie działalności gospodarczej na terenie

strefy urządzeniami infrastruktury gospodarczej i technicznej oraz innymi składnikami

mienia, których zarządzający jest właścicielem lub posiadaczem zależnym;

3)

świadczenie, na podstawie umowy, przedsiębiorcom

4)

prowadzenie działań promujących podejmowanie działalności gospodarczej w strefie.

2.

Zarządzający może zbywać przysługujące mu prawo własności nieruchomości i użytkowania

wieczystego gruntów położonych na terenie strefy, jeżeli jest to zgodne z planem rozwoju

strefy, o którym mowa w art. 9. Zarządzającemu służy prawo pierwokupu w zakresie prawa

własności i użytkowania wieczystego położonych na obszarze strefy nieruchomości.

3.

Zarządzający może zlecać osobom trzecim wykonanie niektórych zadań, o których mowa

w ust. 1. Zlecenie wykonania powinno odbywać się przede wszystkim w drodze przetargu.

4

Organ właściwy na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm. może powierzyć zarządzającemu organizację i przeprowadzenie przetargu na zbycie nieruchomości

położonych na terenie strefy.

1.

Zwrot nadpłaty podatku dochodowego podatnikowi, o którym mowa w art. 7 ust. 1, w części

tego podatku przekazanej na rachunek Funduszu, następuje ze środków zgromadzonych

na koncie rachunku Funduszu wyodrębnionym dla danego podatnika - do wysokości zgromadzonych

środków.

2.

Kwota nadpłaty, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana przez Bank Gospodarstwa

Krajowego, na wniosek naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawach podatku dochodowego

podatnika, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez naczelnika tego urzędu,

na rachunek urzędu.

3.

Do zwrotu nadpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw

rozwoju regionalnego, w drodze rozporządzenia, ustala plan rozwoju strefy.

2.

Plan rozwoju strefy określa w szczególności cele ustanowienia strefy oraz działania,

środki techniczne i organizacyjne służące osiągnięciu tych celów, obowiązki zarządzającego

dotyczące działań zmierzających do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy

wykonania tych obowiązków.

3.

Plan rozwoju strefy uwzględnia postanowienia właściwych planów zagospodarowania przestrzennego

i powinien być zgodny z założeniami, o których mowa w art. 4 ust. 3.

1.

Zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte

na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia,

zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje

się art. 5 ust. 2, w okresie ważności tego zezwolenia.

2.

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1, stanowią regionalną pomoc publiczną na wspieranie

nowych inwestycji.

3.

Wielkość zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do maksymalnej dopuszczalnej

pomocy publicznej określonej w art. 5 ust. 2.

4.

Wysokość zwolnienia określa się według stanu gruntów, budowli i budynków będących

podstawą obliczenia podatku za rok 2000 i według stawek podatku obowiązujących w roku

2000 w danej gminie.

5.

Gmina, która w danym roku podatkowym nie uzyskała dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców,

o których mowa w ust. 1, z podatku od nieruchomości, otrzymuje w następnym roku z

budżetu państwa część rekompensującą subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów,

wynikającego ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości tego zwolnienia.

6.

Kwotę przeznaczoną na część rekompensującą subwencji, o której mowa w ust. 5, określa

dla każdego roku budżetowego ustawa budżetowa.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki określa corocznie, w drodze rozporządzenia,

wykaz gmin, o których mowa w ust. 5, którym przysługuje część rekompensująca subwencji

ogólnej za rok poprzedni, mając na uwadze sprawne przekazanie subwencji.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania i tryb przekazywania części rekompensującej subwencji ogólnej, o

której mowa w ust. 5,

2)

szczegółowe dane niezbędne do ustalenia wysokości utraconych dochodów gmin z tytułu

zwolnienia z podatku od nieruchomości,

3)

wzór wniosku o przyznanie części rekompensującej subwencji ogólnej, o której mowa

w ust. 5, oraz termin jego składania

- mając na uwadze sprawne przekazywanie subwencji.

9.

Kwoty części rekompensującej subwencji ogólnej minister właściwy do spraw finansów

publicznych przekazuje gminom w terminie do dnia 25 listopada roku, w którym gmina

złożyła wniosek, za rok poprzedni.

10.

Do części rekompensującej subwencji ogólnej dla gmin, o której mowa w ust. 5, w zakresie

prawidłowości sporządzania wniosku oraz zwrotu nienależnie otrzymanych kwot, stosuje

się przepisy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Sposób wykonywania zarządu strefą przez zarządzającego określa regulamin strefy.

2.

Regulamin strefy wydaje zarządzający. Wydanie oraz zmiana regulaminu strefy wymaga

zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki

3.

Zarządzający doręcza regulamin strefy przedsiębiorcom

1.

Umorzenie przez organ gminy zaległości z tytułu podatku od nieruchomości należnego

za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. od gruntów, budowli i budynków zajętych przez

przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie

zezwolenia, który zawarł przed dniem 1 stycznia 2001 r. umowę, porozumienie lub list

intencyjny, którego stroną jest gmina, na terenie której położone są grunty, budowle

lub budynki, w którym gmina zobowiązała się zwolnić tego przedsiębiorcę z podatku

od nieruchomości, zaniechać poboru tego podatku lub umorzyć zaległości z tytułu tego

podatku, dokonane po dniu, w którym nastąpiło poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikujących

się do objęcia pomocą publiczną, stanowi regionalną pomoc publiczną na wspieranie

nowych inwestycji.

2.

Wielkość umorzenia, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do maksymalnej dopuszczalnej

pomocy publicznej określonej w art. 5 ust. 2.

1

Przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie strefy mogą powołać radę strefy.

2.

Rada strefy może przedstawiać opinie i wnioski w sprawach dotyczących prowadzenia

działalności na terenie strefy i jej rozwoju.

3.

Organizację i tryb działania rady strefy określa opracowany i uchwalony przez radę

regulamin.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem

1)

art. 4, art. 6 i art. 11 - które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2 i art. 10 - które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach

zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio

na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych.

(uchylony).

(uchylony).

1

Na wniosek zarządzającego starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej,

właściwy ze względu na położenie strefy może, za zgodą wojewody, powierzyć zarządzającemu

prowadzenie, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, następujących

spraw z zakresu prawa budowlanego dotyczących terenu strefy: wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę, przenoszenie

pozwolenia na budowę na inną osobę, orzekanie o utracie ważności pozwolenia na budowę,

przyjmowanie zawiadomień o zakończeniu budowy, wydawanie pozwoleń na użytkowanie obiektu

budowlanego, udzielanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego

lub jego części, nakazanie przeprowadzenia kontroli obiektu budowlanego i żądanie

przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego.

2.

Na wniosek zarządzającego rada gminy właściwej ze względu na położenie strefy może

upoważnić zarządzającego do wydawania decyzji w sprawach ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu dotyczących terenów położonych w strefie.

1.

Podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie

na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do

korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem”.

2.

Zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności

1)

zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie

strefy przez określony czas określonej liczby pracowników;

2)

dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji na terenie strefy o wartości przewyższającej

określoną kwotę.

3.

Zezwolenie może być udzielone, jeżeli

1)

na terenie strefy istnieją warunki do prowadzenia działalności, którą zamierza podjąć

przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie, w szczególności zakres zamierzonej działalności

jest zgodny z planem rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9, a zarządzający strefą

dysponuje wolnymi terenami, obiektami lub pomieszczeniami, które są niezbędne do prowadzenia

takiej działalności;

2)

podjęcie działalności na terenie strefy jest uzasadnione stopniem przyczynienia się

zamierzonej działalności do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy,

o którym mowa w art. 9.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki udziela, cofa i zmienia zezwolenie. Cofnięcie

i zmiana zezwolenia następuje na warunkach określonych w art. 19 ust. 2

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki zasięga opinii zarządzającego strefą przed wydaniem

decyzji w sprawie udzielenia, cofnięcia lub zmiany zezwolenia.

6

Do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm..

1

Ustalenie przedsiębiorców, którzy uzyskują zezwolenie, następuje w drodze przetargu

lub rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia.

1a

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzenia,

zasady i warunki przetargu lub rokowań, a także kryteria oceny zamierzeń co do przedsięwzięć

gospodarczych, które mają być podjęte przez przedsiębiorców na terenie strefy, odrębnie

w odniesieniu do każdej strefy, uwzględniając w szczególności stopień, w jakim wielkość,

przedmiot i charakter ekonomiczny planowanych przez przedsiębiorcę przedsięwzięć gospodarczych

na terenie strefy i warunków ich realizacji przyczynią się do osiągnięcia celów ustanowienia

strefy określonych w planie rozwoju strefy.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw gospodarki

1

Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa.

2.

(uchylony).

3.

Zezwolenie może być cofnięte albo zakres lub przedmiot działalności określony w zezwoleniu

może zostać ograniczony, jeżeli przedsiębiorca

1)

zaprzestał na terenie strefy prowadzenia działalności gospodarczej, na którą posiadał

zezwolenie, lub

2)

rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu, lub

3)

nie usunął uchybień stwierdzonych w toku kontroli, o której mowa w art. 18, w terminie

do ich usunięcia wyznaczonym w wezwaniu ministra właściwego do spraw gospodarki.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu

opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, z tym że ustalenie dla przedsiębiorcy

korzystniejszych niż dotychczasowe warunków prowadzenia działalności gospodarczej

może nastąpić, jeżeli niemożność ich dotrzymania jest spowodowana wykazanymi przez

przedsiębiorcę okolicznościami od niego niezależnymi, rozszerzenie zaś przedmiotu

działalności określonej w zezwoleniu może nastąpić tylko z zachowaniem warunków określonych

w art. 16 ust. 3. Zmiana warunków zezwolenia nie może dotyczyć obniżenia określonego

w zezwoleniu poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1.

5.

Na wniosek przedsiębiorcy minister właściwy do spraw gospodarki stwierdza, w drodze

decyzji, wygaśnięcie zezwolenia.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze rozporządzenia, powierzyć zarządzającemu

1)

udzielanie, w jego imieniu, zezwoleń, o których mowa w art. 16 ust. 1, uwzględniając

potrzebę zapewnienia bezpośredniego kontaktu inwestorów z zarządzającym strefą oraz

współpracę z jednostkami samorządu terytorialnego;

2)

wykonywanie, w jego imieniu, bieżącej kontroli działalności przedsiębiorców, uwzględniając

w szczególności przedmiot działalności oraz termin rozpoczęcia działalności w terminie

określonym w zezwoleniu, limity zatrudnienia, a także nakłady inwestycyjne.

1a

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, zarządzający wydaje w drodze decyzji.

2

W przypadku powierzenia zarządzającemu wykonania bieżącej kontroli, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, jest on upoważniony do dokonywania czynności kontrolnych przewidzianych

dla organu koncesyjnego w przepisach o koncesjonowaniu działalności gospodarczej w

zakresie ustalonym w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1.

3

Zarządzający niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki o powstaniu

okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 3, i może występować do ministra właściwego

do spraw gospodarki z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia, ograniczenie jego zakresu

lub przedmiotu działalności określonego w zezwoleniu.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1933 r. Nr 24, poz. 202, z 1988 r. Nr 41, poz. 325 i z 1990 r. Nr 79, poz. 466) dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej

strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie

miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408 oraz z 1992 r. Nr 24, poz. 101) po art. 60

„

Art. 60

Kto prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej bez

wymaganego zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

”

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. Nr 9, poz. 31, Nr 101, poz. 444 i z 1992 r. Nr 21, poz. 86) w art. 7 w ust. 1 dodaje się pkt 12 w brzmieniu

„

12)

grunty, budowle i budynki położone na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, których

właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest zarządzający strefą lub które służą

do prowadzenia, na podstawie zezwolenia, działalności gospodarczej na terenie strefy.”;

”

;

1

Z dniem wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 4 ust. 1, minister właściwy

do spraw Skarbu Państwa przejmuje czynności i uprawnienia w stosunku do spółki ustanowionej

zarządzającym, wykonywane przed tym dniem w imieniu Skarbu Państwa przez inny organ

administracji rządowej, z tym że o udostępnieniu akcji lub udziałów należących do

Skarbu Państwa takiej spółki, powstałej z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego

na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. Nr 51, poz. 298 i Nr 85, poz. 498, z 1991 r. Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz. 480, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685 oraz z 1996 r. Nr 90, poz. 405 i Nr 106, poz. 496)

2.

Do powstałej na podstawie ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych spółki będącej zarządzającym nie stosuje się art. 17, art. 19 ust. 1 zdanie drugie, art. 23 ust. 1-3, art. 24, 28 i 29 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

3

Organ administracji rządowej właściwy w sprawach gospodarki gruntami w odniesieniu

do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt (burmistrz, prezydent miasta)

w odniesieniu do gruntów stanowiących własność gminy może wnieść do spółki będącej

zarządzającym prawo własności gruntów, których użytkownikiem wieczystym jest ta spółka,

lub gruntów, które pozostawały w użytkowaniu wieczystym przedsiębiorstwa państwowego

likwidowanego w celu wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części mienia

przedsiębiorstwa do spółki. Wniesienie prawa własności gruntów, które pozostawały

w użytkowaniu wieczystym likwidowanego przedsiębiorstwa państwowego, następuje w porozumieniu

z organem założycielskim przedsiębiorstwa. W przypadkach określonych w niniejszym

ustępie prawo użytkowania wieczystego wygasa z chwilą wniesienia prawa własności gruntu

do spółki będącej zarządzającym. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa reprezentuje

Skarb Państwa w spółce będącej zarządzającym w zakresie praw z akcji (udziałów) objętych

przez Skarb Państwa w zamian za prawo własności gruntu wniesione w sposób określony

w niniejszym ustępie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2 pkt

18 lit. a, art. 5 pkt 2 i art. 6 pkt 1 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2003 r.

1

Zarządzający jest zwolniony od opłaty skarbowej z tytułu nabycia lub zbycia praw do

nieruchomości położonych na terenie strefy.

2.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1, może zwolnić od podatku

dochodowego od osób prawnych dochody zarządzającego w części wydatkowanej w roku podatkowym

lub roku po nim następującym na cele rozwoju strefy, w tym na nabycie przez zarządzającego

nieruchomości lub innych rzeczy służących do prowadzenia działalności gospodarczej

na terenie strefy oraz modernizację i rozbudowę infrastruktury gospodarczej i technicznej

na terenie strefy.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi informację o realizacji ustawy, wraz ze sprawozdaniem

z wykonania budżetu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Kto prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej bez

wymaganego zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej z

dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i

wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.