Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nasiennictwie

1

Ustawa reguluje sprawy

1)

rejestracji odmian gatunków roślin uprawnych oraz gatunków roślin uprawnych, których

materiał siewny jest używany do uszlachetniania gatunków określonych w załączniku

nr 1;

2)

wytwarzania i oceny materiału siewnego, w tym materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego,

a także materiału szkółkarskiego, odmian gatunków roślin uprawnych, o których mowa

w pkt 1, oraz gatunków i odmian roślin użytkowanych jako rośliny ozdobne;

3)

obrotu i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych określonych

w załączniku nr 2 oraz gatunków i odmian roślin użytkowanych jako rośliny ozdobne;

4)

wytwarzania, oceny oraz obrotu i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin

rolniczych objętych systemami oceny określonej przez Organizację Współpracy Gospodarczej

i Rozwoju (OECD), nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej.

2.

Przepisy ustawy nie dotyczą

1

materiału siewnego roślin uprawnych przeznaczonego do państw trzecich;

2)

leśnego materiału rozmnożeniowego.

1.

W rozumieniu ustawy określenie

1

odmiana - oznacza zbiorowość roślin w obrębie botanicznej jednostki systematycznej

najniższego znanego stopnia, która niezależnie od tego, czy w pełni odpowiada warunkom

przyznania wyłącznego prawa

a)

jest określona na podstawie przejawianych właściwości wynikających z określonego genotypu

lub kombinacji genotypów,

b)

jest odróżnialna od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie co najmniej jednej

z przejawianych właściwości,

c)

pozostaje niezmieniona po rozmnożeniu;

2

odmiana mieszańcowa - oznacza odmianę, której materiał siewny jest wytwarzany każdorazowo

przez krzyżowanie określonych zbiorowości roślin, zgodnie z podanym przez hodowcę

tej odmiany sposobem i kolejnością;

3)

składnik odmiany mieszańcowej - oznacza odmianę lub linię rośliny wykorzystywaną w

procesie wytwarzania odmiany mieszańcowej;

4)

odmiana miejscowa - oznacza zbiorowość roślin w obrębie gatunku roślin uprawnych powstałą

w wyniku długotrwałego oddziaływania miejscowych czynników przyrodniczych i rolniczych,

a nie w wyniku prac hodowlanych;

5)

zachowanie odmiany - oznacza działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego

tej odmiany, która zapewni jej charakterystyczne właściwości, wyrównanie i trwałość;

6)

materiał siewny - oznacza rośliny lub ich części przeznaczone do siewu, sadzenia,

szczepienia, okulizacji lub innego sposobu rozmnażania roślin, w tym z zastosowaniem

metod biotechnologii;

6a

materiał hodowcy - oznacza materiał siewny wytworzony przez hodowcę odmiany w sposób

zapewniający zachowanie właściwych cech tej odmiany, który jest przeznaczony do wytworzenia

materiału siewnego kategorii elitarny w urzędowej ocenie materiału siewnego lub kategorii

standard;

7)

materiał siewny kategorii elitarny - oznacza

a)

materiał siewny bazowy wytworzony przez hodowcę i przeznaczony do produkcji materiału

siewnego kategorii kwalifikowany,

b)

materiał siewny przedbazowy stanowiący rozmnożenia poprzedzające materiał siewny bazowy

i na wniosek hodowcy przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub kategorii

kwalifikowany;

8)

materiał siewny kategorii kwalifikowany - oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio

z materiału bazowego i przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany

kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;

9)

materiał siewny kategorii standard - oznacza

a

materiał siewny roślin warzywnych, spełniający wymagania dotyczące wytwarzania i jakości

dla tej kategorii, wytworzony przez hodowcę odmiany i przez niego oceniony z: materiału

hodowcy, materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany, oraz który

jest przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego,

b)

materiał rozmnożeniowy winorośli pochodzący z rozmnożenia materiału kategorii elitarny,

kategorii kwalifikowany lub kategorii standard i przeznaczony głównie do produkcji

innej niż produkcja materiału siewnego;

10)

materiał siewny kategorii handlowy - oznacza materiał siewny określonych gatunków

roślin pastewnych, oleistych lub włóknistych spełniający wymagania jakościowe określone

dla tej kategorii;

11)

materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych - oznacza nasiona, części roślin lub rośliny,

łącznie z podkładkami, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin ozdobnych;

12)

materiał szkółkarski - oznacza materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin sadowniczych;

13)

materiał szkółkarski CAC (Conformitas agraria communitatis) - oznacza materiał rozmnożeniowy

i nasadzeniowy roślin sadowniczych inny niż materiał siewny kategorii elitarny i kategorii

kwalifikowany;

14)

materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych - oznacza części roślin lub rośliny, łącznie

z podkładkami, z wyjątkiem nasion, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin

warzywnych;

15)

materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i ozdobnych - oznacza całe rośliny uzyskane

z materiału rozmnożeniowego przeznaczone do nasadzeń innych niż produkcja materiału

siewnego;

16)

materiał rozmnożeniowy winorośli - oznacza sadzonki i szczepy ukorzenione, pędy jednoroczne

i pędy niezdrewniałe, podkładki, zrazy i sadzonki szkółkarskie przeznaczone do rozmnażania

i produkcji winorośli;

17)

partia materiału siewnego - oznacza określoną ilość

a)

materiału siewnego odmiany jednorodnej pod względem jej właściwości,

b

materiału siewnego mieszanek o określonym przez prowadzącego obrót składzie kilku

odmian lub gatunków roślin uprawnych,

c)

jednostek materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego możliwą do zidentyfikowania

ze względu na jego jednorodność i pochodzenie;

18)

stopień kwalifikacji - oznacza kolejne rozmnożenie materiału siewnego w obrębie kategorii;

19)

obrót - oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub

inny sposób dysponowania tym materiałem, z wyjątkiem materiału siewnego przeznaczonego

do

a)

oceny i kontroli,

b)

przerobu, uszlachetniania i pakowania,

c)

innych celów niż siew i sadzenie,

d)

celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin;

20)

hodowca - oznacza osobę, która

a)

wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę albo

b

jest lub była pracodawcą osoby, o której mowa w lit. a, albo zawarta umowę, w ramach

której inna strona tej umowy wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę, albo

c)

jest następcą prawnym osób, o których mowa w lit. a lub lit. b, albo

d)

zachowuje odmianę;

21)

producent - oznacza osobę fizyczną, prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadająca

osobowości prawnej, która wytwarza materiał siewny;

22

prowadzący obrót - oznacza osobę fizyczną, prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadająca

osobowości prawnej, która prowadzi obrót materiałem siewnym;

23

dostawca - oznacza producenta lub prowadzącego obrót zajmującego się materiałem szkółkarskim,

materiałem rozmnożeniowym lub nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, wpisanego

do rejestru przedsiębiorców na podstawie ustawy o ochronie roślin;

24)

państwa członkowskie - oznacza państwa będące członkami Unii Europejskiej;

25)

państwa trzecie - oznacza państwa niebędące członkami Unii Europejskiej;

26)

wspólnotowy katalog - oznacza wykaz odmian rolniczych i warzywnych Unii Europejskiej

dopuszczonych do obrotu na terytorium państw członkowskich;

27

próba urzędowa - oznacza próbę materiału siewnego pobraną w ramach urzędowych działań;

28

systemy OECD - systemy nasienne OECD - dla kwalifikacji odmianowej nasion wprowadzanych

do obrotu międzynarodowego stosowane przez Rzeczpospolitą Polską

a)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion traw i roślin strączkowych oraz motylkowatych

drobnonasiennych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,

b)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion zbóż wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,

c)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion buraka cukrowego i pastewnego wprowadzanych

do obrotu międzynarodowego,

d)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion kukurydzy i sorga wprowadzanych do

obrotu międzynarodowego,

e)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion roślin krzyżowych i innych gatunków

roślin oleistych i włóknistych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego.

2.

Przepis ust. 1 pkt 20 lit. a nie dotyczy osób, które wyhodowały albo odkryły i wyprowadziły

odmianę na podstawie umowy o pracę albo innej umowy, chyba że umowy te stanowią inaczej.

3

Działania wykonywane przez

1)

Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, zwany dalej „Centralnym Ośrodkiem”,

2)

Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa,

3)

osobę prawną lub fizyczną upoważnioną przepisami ustawy do działań w imieniu organów

państwa,

4)

osobę fizyczną upoważnioną do działań pomocniczych prowadzonych pod kontrolą organów

państwa

- uważa się za urzędowe działania w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących

nasiennictwa.

3a

Działania, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności badania odrębności, wyrównania

i trwałości lub badania wartości gospodarczej odmiany, sporządzanie opisu odmian,

zwanego dalej „urzędowym opisem”, ocenę materiału siewnego oraz pobieranie prób materiału

siewnego.

3b

Działania w zakresie oceny materiału siewnego i pobierania prób materiału siewnego

wykonywane przez osoby akredytowane do tych czynności przez organy Państwowej Inspekcji

Ochrony Roślin i Nasiennictwa uważa się za działania wykonywane pod urzędowym nadzorem

w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.

4

Osoby wykonujące działania, o których mowa w ust. 3 pkt 3 i 4, nie mogą z tych działań

czerpać żadnych korzyści materialnych.

Wpis odmiany do krajowego rejestru, dokonany przed dniem 1 listopada 2000 r., zachowuje

ważność do dnia 1 listopada 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy o postępowaniu

administracyjnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Nasiona gatunków roślin, których odmiany nie podlegały obowiązkowi wpisu do krajowego

rejestru przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą znajdować się w obrocie do wyczerpania

ich zapasów, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2007 r.

1.

Rejestr odmian, zwany dalej „krajowym rejestrem”, prowadzi się dla odmian gatunków

określonych w załączniku nr 1, z wyjątkiem odmian użytkowanych w celach ozdobnych;

w przypadku gatunku Rheum spp., wymienionego w lp. 34 załącznika nr 1, rejestr prowadzi się dla odmian gatunku

Rheum rhaponticum L.

2.

Krajowy rejestr prowadzi Centralny Ośrodek.

Wymóg, o którym mowa w art. 32 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dotyczy plantacji założonych przed dniem wejścia w życie ustawy.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 3, odmianę wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli jest odrębna,

wyrównana i trwała oraz jeżeli

1

ma zadowalającą wartość gospodarczą - w przypadku gatunków roślin uprawnych określonych

w załączniku nr 3;

2)

hodowca

a

nadał odmianie nazwę zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Rady nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu

ochrony odmian roślin

(Dz. Urz. WE L 227 z 1.09.1994, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 16, str. 390) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 930/2000 z dnia 4 maja 2000 r. ustanawiającego reguły

wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzywnych

(Dz. Urz. WE L 108 z 5.05.2000, str. 3; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 29, str. 86),

b)

zachowuje odmianę i posiada jej materiał siewny w ilości wystarczającej do prowadzenia

badań tej odmiany.

2

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy

1)

odmian traw, jeżeli hodowca złożył pisemne oświadczenie, że materiał siewny jego odmiany

nie będzie wykorzystywany do uprawy na cele pastewne;

2)

odmian roślin rolniczych zarejestrowanych w innym państwie członkowskim na podstawie

badań wartości gospodarczej odmiany, jeżeli materiał siewny tych odmian będzie wytwarzany

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przeznaczeniem do obrotu na terenie tego

państwa członkowskiego;

3)

odmian roślin rolniczych przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich.

3.

Odmianę miejscową wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli ma znaczenie dla zachowania

różnorodności biologicznej, biorąc pod uwagę

1

opis odmiany określający charakterystyczne właściwości odmiany, potwierdzający jej

przystosowanie do warunków miejscowych;

2

dostępne wyniki badań tej odmiany, potwierdzające jej znaczenie użytkowe;

3)

informacje uzyskane w trakcie jej uprawy, reprodukcji lub innego jej wykorzystania.

4

Odmian genetycznie zmodyfikowanych nie wpisuje się do krajowego rejestru.

Formularze świadectw, informacji i protokołów opracowane według wzorów określonych

na podstawie przepisów dotychczasowych mogą być stosowane do wyczerpania ich zapasów,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli w dniu złożenia wniosku o wpis do krajowego

rejestru różni się ona w sposób wyraźny co najmniej jedną właściwością od innej odmiany

1)

odnośnie do której został złożony wniosek o wpis do rejestru lub która została wpisana

do rejestru w państwie członkowskim, lub

2

która jest wpisana do wspólnotowych katalogów odmian lub, w przypadku odmiany rośliny

sadowniczej, do odpowiednich rejestrów państw członkowskich.

2.

Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli, przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego

dla tej odmiany, jest ona wystarczająco jednolita pod względem właściwości branych

pod uwagę przy badaniach odrębności, jak również innych właściwości użytych do opisu

tej odmiany.

3.

Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości uwzględnione

przy badaniach jej odrębności, jak również inne właściwości użyte do opisu tej odmiany

nie zmieniają się po jej rozmnożeniu.

1.

Upoważnienia pracowników wojewódzkich inspektoratów ochrony roślin i nasiennictwa

do dokonywania oceny polowej materiału siewnego, pobierania prób materiału siewnego

oraz oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka wydane przed dniem wejścia w życie

ustawy zachowują ważność.

2.

Pozostają w mocy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje w sprawie akredytacji

1)

w zakresie oceny polowej materiału siewnego;

2)

w zakresie oceny laboratoryjnej materiału siewnego;

3)

próbobiorców.

Za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w porównaniu

do odmian wpisanych do krajowego rejestru ma takie właściwości, które powodują poprawę

wartości gospodarczej w uprawie oraz w przerobie i użytkowaniu roślin lub wyrobów

z nich wytworzonych; dopuszcza się, aby pojedyncze, niekorzystne właściwości odmiany,

w porównaniu do odmian wpisanych do krajowego rejestru, były zrekompensowane innymi

korzystnymi właściwościami.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 22 ust. 3, art. 36 ust. 2, art. 37 ust.

10, art. 40 ust. 5 i 6, art. 43 ust. 2, art. 45 ust. 7, art. 47 ust. 9, art. 49 ust.

4, art. 52 ust. 7, art. 55 ust 3 i art. 63 ustawy wymienionej w art. 1 zachowują moc

do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ust.

3, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 12, art. 40 ust. 7, art. 45b ust. 1, art. 45c, art.

47 ust. 10, art. 47a ust. 2 i 3, art. 49 ust. 6, art. 52 ust. 7, art. 55 ust. 3 i

art. 63 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Odmianę wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek hodowcy albo jego pełnomocnika,

z wyjątkiem odmiany miejscowej, którą wpisuje się na wniosek podmiotu zachowującego

tę odmianę.

2.

Pełnomocnikiem hodowcy może być osoba fizyczna, prawna albo jednostka organizacyjna

nieposiadająca osobowości prawnej mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw członkowskich.

3.

Jeżeli hodowca ma miejsce zamieszkania albo siedzibę w państwie trzecim, to wniosek

o wpis do rejestru składa jego pełnomocnik.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, terminy składania

wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości

danego gatunku rośliny.

1.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru składa się do Centralnego Ośrodka.

2.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru zawiera

1)

imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania hodowcy albo nazwę i adres jego siedziby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny w języku polskim i po łacinie;

3)

oznaczenie odmiany na etapie hodowli;

4)

proponowaną nazwę odmiany;

5)

wskazanie miejsca zachowania odmiany;

6)

wskazanie kraju wyhodowania albo odkrycia i wyprowadzenia odmiany;

7)

oświadczenie hodowcy, że odmiana jest albo nie jest genetycznie zmodyfikowana;

8)

informację o złożeniu wniosku o wpis odmiany do rejestru lub o przyznanie wyłącznego

prawa hodowcy do odmiany w innym państwie członkowskim lub trzecim;

9

oświadczenie hodowcy, że zamierza produkować materiał siewny wyłącznie kategorii standard

- w przypadku roślin warzywnych.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

upoważnienie do reprezentowania hodowcy we wszystkich sprawach związanych z wpisem

odmiany do krajowego rejestru, jeżeli wniosek składa pełnomocnik hodowcy;

2)

opis odmiany albo opis składników odmiany mieszańcowej (kwestionariusz techniczny);

3)

informację o pochodzeniu, schemacie hodowli i strukturze odmiany;

4)

wyniki przeprowadzonego w Rzeczypospolitej Polskiej badania wartości gospodarczej

odmiany w przypadku gatunków roślin określonych w załączniku nr 2;

5)

pisemną zgodę hodowcy

a)

składników odmiany mieszańcowej na ich wykorzystanie do hodowli, jeżeli składnik tej

odmiany mieszańcowej jest chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany,

b)

odmiany macierzystej chronionej wyłącznym prawem hodowcy do odmiany, jeżeli została

wykorzystana do hodowli odmiany pochodnej;

6)

(uchylony);

7)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o wpis odmiany do krajowego rejestru oraz wzór kwestionariusza technicznego, mając

na względzie ujednolicenie postępowania w sprawie wpisu odmiany do rejestru.

5.

Dane, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody

hodowcy.

6.

Jeżeli złożono wnioski nieróżniące się wyraźnie od siebie, to pierwszeństwo wpisu

do rejestru ma ta odmiana, w stosunku do której wniosek wpłynął wcześniej do Centralnego

Ośrodka, co potwierdza nadany każdemu z wniosków numer wpływu.

1

Przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania

odrębności, wyrównania i trwałości, zwane dalej „badaniami OWT”, lub badania wartości

gospodarczej odmiany, zwane dalej „badaniami WGO”, zgodnie z metodykami opracowanymi

na podstawie metodyk Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) albo wytycznych Międzynarodowego

Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), a w przypadku ich braku - zgodnie z metodykami

badań opracowanymi przez Centralny Ośrodek.

2.

Badania, o których mowa w ust. 1, są prowadzone przez okres niezbędny do dokonania

oceny, czy dana odmiana jest odrębna, wyrównana i trwała lub posiada zadowalającą

wartość gospodarczą.

3.

Badanie odmiany zgłoszonej do wpisu do krajowego rejestru rozpoczyna się w najbliższym

sezonie wegetacyjnym następującym po terminie złożenia wniosku.

4.

Przed rozpoczęciem badań OWT lub WGO Centralny Ośrodek zawiadamia pisemnie hodowcę

o terminie rozpoczęcia i przewidywanym terminie zakończenia badań.

5

Hodowca w celu przeprowadzenia badań OWT lub WGO jest obowiązany dostarczyć nieodpłatnie

materiał siewny do jednostki, w której będą prowadzone badania, wskazanej przez Centralny

Ośrodek.

6.

Materiał siewny dostarczony do badań OWT lub WGO powinien być wolny od organizmów

kwarantannowych.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, niezbędną do

przeprowadzenia badań OWT lub WGO ilość materiału siewnego oraz terminy, w jakich

materiał ten należy dostarczyć do Centralnego Ośrodka, biorąc pod uwagę biologiczne

właściwości danego gatunku rośliny.

8.

(uchylony).

9.

Jeżeli Centralny Ośrodek nie prowadzi badań OWT dotyczących danego gatunku, może

1)

zlecić przeprowadzenie tych badań lub ich części innemu podmiotowi albo

2)

uznać wyniki badań OWT wykonanych za granicą - na koszt hodowcy, jeżeli wyrazi on

pisemną zgodę.

10.

Centralny Ośrodek, przed zleceniem wykonania badań OWT albo przed uznaniem wyników

badań OWT, przekazuje hodowcy na piśmie wysokość kosztów związanych z tymi badaniami.

11.

Jeżeli hodowca w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o wysokości kosztów,

o których mowa w ust. 10, nie dokona wpłaty na rachunek wskazany przez Centralny Ośrodek,

wniosek o wpisanie odmiany do krajowego rejestru pozostawia się bez rozpoznania.

12

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, gatunki roślin

dla których badanie OWT przeprowadza się według wytycznych UPOV lub metodyk CPVO,

uwzględniając zalecenia dyrektyw Unii Europejskiej.

1.

Hodowca w czasie trwania badań OWT lub WGO jest obowiązany

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą zachowania odmiany, która powinna zawierać dane o

wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kategorii

elitarny;

2)

umożliwić Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej

a)

dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i hodowlanego materiału siewnego,

b)

pobranie próbek kontrolnych materiału siewnego w celu sprawdzenia tożsamości odmiany,

c)

sprawdzenie dokumentacji, o której mowa w pkt 1, i posiadanej bazy hodowlanej;

3)

udzielać, na wniosek Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i informacji niezbędnych

do przeprowadzenia badań OWT lub WGO.

2.

Jeżeli w trakcie badań OWT lub WGO nastąpiła zmiana hodowcy, nowy hodowca jest obowiązany

pisemnie zawiadomić o tym Centralny Ośrodek w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła

zmiana hodowcy.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopię dokumentów potwierdzających

prawo hodowcy do odmiany.

4.

Hodowcy umożliwia się zapoznanie się z przebiegiem oraz wynikami badań OWT lub WGO

jego odmiany.

5

Jeżeli hodowca zachowuje odmianę w innym państwie członkowskim, Centralny Ośrodek

może zwrócić się do odpowiedniego urzędu tego państwa o udzielenie pomocy w przeprowadzeniu

kontroli zachowania odmiany.

1.

Po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w

sprawie wpisania odmiany do krajowego rejestru.

2

Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisania odmiany do krajowego

rejestru, jeżeli

1)

odmiana nie spełnia warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub

2)

hodowca nie uiścił opłaty za badania OWT lub WGO, o których mowa w art. 12 ust. 1.

3.

Od decyzji w sprawie wpisania odmiany do krajowego rejestru przysługuje hodowcy odwołanie

do ministra właściwego do spraw rolnictwa.

4.

Hodowca odmiany wpisanej do krajowego rejestru otrzymuje raport końcowy dotyczący

badań OWT.

5

Centralny Ośrodek może udostępnić odpłatnie jednostce, która zajmuje się urzędową

rejestracją odmian lub udzielaniem ochrony prawnej do odmiany w innym państwie członkowskim,

raport końcowy dotyczący badań OWT, chyba że umowa dotycząca udostępniania tego raportu,

zawarta między Centralnym Ośrodkiem a tą jednostką, stanowi inaczej.

5a

Opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w ust. 5, stanowią dochód

budżetu państwa.

6.

Hodowca, którego odmiana została wpisana do krajowego rejestru, przekazuje Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa

7.

Przepis ust. 6 nie dotyczy odmian materiału szkółkarskiego, winorośli i ziemniaka.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi wielkość próbki,

o której mowa w ust. 6, mając na względzie właściwe dokonanie badań kontrolnych.

1.

Każdy może zgłosić pisemne zastrzeżenia do dyrektora Centralnego Ośrodka w sprawie

wpisania odmiany do krajowego rejestru, jeżeli posiada dokumenty lub informacje potwierdzające,

że

1)

odmiana nie spełnia warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub

2)

hodowca nie jest uprawniony do złożenia wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru.

2.

Centralny Ośrodek, w terminie 14 dni od dnia rozstrzygnięcia zastrzeżeń dotyczących

wpisu odmiany do krajowego rejestru, pisemnie informuje zgłaszającego zastrzeżenia

o ich uwzględnieniu lub o odmowie ich uwzględnienia.

3.

Pisemna informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera uzasadnienie określające przyczyny

uwzględnienia albo nieuwzględnienia zastrzeżeń dotyczących wpisu odmiany do krajowego

rejestru.

4.

W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń z przyczyny, o której mowa w ust. 1 pkt 2, i

złożenia wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru przez uprawnionego hodowcę,

uznaje się wyniki badań OWT lub WGO dotyczące danej odmiany.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, decyzje w sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru, przedłużenia

wpisu i skreślenia odmiany z krajowego rejestru dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje

po zasięgnięciu opinii odpowiedniej komisji do spraw rejestracji odmian, działającej

w zakresie

1)

roślin zbożowych;

2)

kukurydzy;

3)

roślin strączkowych;

4)

roślin motylkowatych drobnonasiennych i traw;

5)

roślin korzeniowych;

6)

ziemniaka;

7)

roślin oleistych;

8)

roślin włóknistych;

9)

winorośli.

2

Zasięgnięcia opinii odpowiedniej komisji do spraw rejestracji odmian nie wymaga wydanie

decyzji

1)

dotyczącej odmiany, w przypadku której nie bada się wartości gospodarczej;

2)

o skreśleniu odmiany z przyczyn, o których mowa w art. 23 ust. 1;

3)

o odmowie wpisu odmiany do krajowego rejestru, jeżeli hodowca nie uiścił opłaty za

badania OWT lub WGO, o których mowa w art. 12 ust. 1.

3.

Komisja do spraw rejestracji odmian liczy od 3 do 7 członków, spośród których wybiera

się przewodniczącego, powoływanych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa na

wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka spośród przedstawicieli organizacji naukowych,

zawodowych i gospodarczych zainteresowanych użytkowaniem odmian i ochroną różnorodności

biologicznej.

4.

Kadencja członków komisji do spraw rejestracji odmian trwa 4 lata.

5.

Członkom komisji do spraw rejestracji odmian za udział w posiedzeniu przysługują diety

oraz zwrot kosztów podróży na obszarze kraju w oparciu o przepisy wydane na podstawie

art. 77

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

6.

Koszty działalności komisji do spraw rejestracji odmian pokrywa Centralny Ośrodek.

1.

Krajowy rejestr jest jawny i zawiera

1)

określenie gatunku rośliny w języku polskim i po łacinie oraz nazwę odmiany;

2)

imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania hodowcy lub jego pełnomocnika albo nazwę

i adres siedziby hodowcy lub jego pełnomocnika;

3)

datę wpisania odmiany do krajowego rejestru lub datę skreślenia jej z krajowego rejestru;

4)

oznaczenie kraju hodowcy;

5)

wskazanie dokumentów, na podstawie których dokonano wpisu, przedłużenia okresu wpisu

albo skreślenia odmiany z rejestru;

6)

(uchylony);

7

wskazanie zachowujących odmianę.

2.

Odmiana wpisana do krajowego rejestru otrzymuje numer rejestrowy, który składa się

z kolejnego numeru w rejestrze oraz wielkiej litery wskazującej daną grupę roślin.

3.

Dla poszczególnych grup roślin ustala się następujące oznaczenia literowe

1)

R - rośliny rolnicze;

2)

W - rośliny warzywne;

3)

S - rośliny sadownicze.

4.

W krajowym rejestrze w ramach roślin warzywnych wyodrębnia się odmiany, których materiał

siewny może być uznany za

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard

- lista A;

2

wyłącznie materiał siewny kategorii standard - lista B.

1.

Wpisu do krajowego rejestru dokonuje się na okres

1)

25 lat - w przypadku odmian drzew i winorośli,

2)

20 lat - w przypadku odmian krzewów i bylin,

3)

10 lat - w przypadku odmian pozostałych gatunków roślin

- licząc od roku kalendarzowego następującego po roku, w którym dokonano wpisu odmiany

do krajowego rejestru.

2.

Na wniosek hodowcy okres wpisu odmiany do krajowego rejestru może być przedłużony

odpowiednio o 25, 20 i 10 lat, jeżeli odmiana ta nadal spełnia wymagania dotyczące

odrębności, wyrównania i trwałości, jest uprawiana i ma znaczenie gospodarcze albo

znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej.

3.

Wniosek o przedłużenie okresu wpisu odmiany do krajowego rejestru powinien być złożony

co najmniej 2 lata przed upływem tego okresu.

4.

Wniosek złożony po upływie terminu określonego w ust. 3 pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Wpis odmiany do krajowego rejestru jest ważny do czasu zakończenia badań, od których

jest uzależnione wydanie decyzji o przedłużeniu okresu wpisu w krajowym rejestrze.

6.

(uchylony).

1.

Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru hodowca jest obowiązany do zachowania tej

odmiany przez okres wpisu w rejestrze. Przepisy art. 13 stosuje się odpowiednio.

2.

Zachowującym odmianę wpisaną do krajowego rejestru może być także inny podmiot, któremu

hodowca przekazał pisemne upoważnienie do prowadzenia zachowania odmiany, opis odmiany

oraz materiał roślinny pozwalający na prowadzenie zachowania odmiany.

Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania OWT.

1

Hodowca, którego odmiana została zgłoszona do wpisu do krajowego rejestru albo wpisana

do tego rejestru, jest obowiązany poinformować Centralny Ośrodek o zgłoszeniu, wpisaniu,

przedłużeniu okresu wpisu, skreśleniu albo wycofaniu wniosku o wpis odmiany do odpowiednich

rejestrów państw członkowskich oraz o zmianach nazwy tej odmiany w terminie 60 dni

od dnia uzyskania z państw członkowskich informacji o powstaniu tych zmian.

2

Jeżeli nastąpiła zmiana hodowcy, nowy hodowca jest obowiązany pisemnie powiadomić

o tym Centralny Ośrodek w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana hodowcy.

1.

Za złożenie wniosku o dokonanie wpisu odmiany do krajowego rejestru, badanie OWT lub

WGO, wpis do krajowego rejestru i utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze, złożenie

wniosku o przedłużenie okresu wpisu Centralny Ośrodek pobiera opłaty.

2

Jeżeli w tym samym sezonie wegetacyjnym badania OWT są wykonywane w celu wpisania

odmiany do krajowego rejestru i w celu przyznania wyłącznego prawa do tej odmiany,

za badania te pobiera się jedną opłatę.

3

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat, o których mowa

w ust. 1, oraz stawki opłat za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w art.

14 ust. 5, sposób oraz termin ich uiszczania, mając na uwadze zróżnicowane koszty

ponoszone przez Centralny Ośrodek związane z prowadzeniem badań i rejestracją odmian

poszczególnych gatunków roślin.

4

Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Odmianę skreśla się z krajowego rejestru, jeżeli

1)

nie jest odrębna;

2)

nie spełnia wymagań dotyczących wyrównania lub trwałości;

3)

upłynął okres wpisu w krajowym rejestrze;

4)

zagraża zdrowiu ludzi, zwierząt lub roślin;

5)

hodowca

a)

złożył wniosek o skreślenie jej z krajowego rejestru lub

b

zalega co najmniej od 6 miesięcy z uiszczeniem opłat za wpis do krajowego rejestru

i utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze.

2.

Przepis ust. 1 pkt 5 lit. a nie dotyczy sytuacji, gdy odmiana wpisana do krajowego

rejestru jest nadal zachowywana.

3.

Odmianę można skreślić z krajowego rejestru, jeżeli

1)

hodowca

a)

nie dostarcza informacji niezbędnych do jej badania i oceny lub

b)

zaprzestał zachowywania odmiany, lub

c)

nie dostarcza bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do dokonania

badań, lub

d)

uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zachowania odmiany, lub

e

nie nadał odmianie nowej nazwy, gdy nazwa odmiany wpisanej do krajowego rejestru nie

spełnia wymagań określonych w przepisach wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a;

2)

odmiana przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą;

3)

odmianę zarejestrowano na podstawie fałszywych dowodów.

1.

W celu sporządzenia opisowych list odmian zawierających informacje o plonach, cechach

jakościowych i użytkowych odmian dokonuje się badań WGO gatunków roślin warzywnych

i sadowniczych, wymienionych w załączniku nr 4, po ich wpisaniu do krajowego rejestru.

2.

Opisowe listy odmian mogą być również sporządzane dla odmian wymienionych w załączniku

nr 3, na podstawie badań WGO dokonywanych przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru

oraz na podstawie stałych lub okresowych badań WGO, zwanych dalej „porejestrowym doświadczalnictwem

odmianowym”.

1

Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe z odmianami gatunków roślin rolniczych wpisanych

do krajowego rejestru oraz znajdujących się we wspólnotowym katalogu odmian prowadzi

Centralny Ośrodek we współpracy z samorządami województw i izbami rolniczymi.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy badań odmian tych gatunków roślin, w przypadku których

przeprowadza się badania w celu sporządzenia list opisowych odmian.

3.

Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe prowadzi się zgodnie z metodyką opracowaną

przez Centralny Ośrodek dla ważnych gospodarczo gatunków roślin na obszarze województwa.

4.

Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego Centralny Ośrodek

w porozumieniu z samorządem województwa i izbą rolniczą ustala listę zalecanych do

uprawy odmian na obszarze województwa.

Przepisy art. 13-15, 18, 19, 21 i 23 dotyczące hodowcy stosuje się odpowiednio do

podmiotu zachowującego odmianę miejscową.

1.

Centralny Ośrodek jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa.

1a

Centralnym Ośrodkiem kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego

do spraw rolnictwa.

2

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, nadaje statut Centralnego

Ośrodka, uwzględniając jego organizację, zakres działań, a także szczegółowe kompetencje

dyrektora, w tym kompetencje do powoływania zespołów doradczych.

1.

Centralny Ośrodek realizuje zadania określone w przepisach ustawy i w przepisach o

ochronie prawnej odmian roślin.

2.

Realizując zadania, o których mowa w ust. 1, Centralny Ośrodek w szczególności

1)

sporządza i udostępnia

a)

informacje o odmianach wpisanych do krajowego rejestru,

b)

opisy botaniczne odmian wpisanych do krajowego rejestru,

c)

listy odmian rolniczych, warzywnych, sadowniczych wpisanych do krajowego rejestru,

d)

listy opisowe odmian, w których umieszcza się informacje o plonach, cechach jakościowych

i użytkowych odmian,

e)

informacje o wynikach porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego;

2)

współpracuje z

a)

zagranicznymi jednostkami odpowiedzialnymi za rejestrację odmian i ochronę prawną

odmian,

b)

Międzynarodowym Związkiem Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), Komisją Europejską

i Wspólnotowym Biurem Odmian Roślin (CPVO);

3

informuje Komisję Europejską i państwa członkowskie o wszystkich sprawach związanych

z rejestracją odmian.

1.

Centralny Ośrodek prowadzi badania odmian, o których mowa w art. 12, 20 i 25, we własnym

zakresie lub może zlecać przeprowadzanie tych badań innym podmiotom.

2.

Centralny Ośrodek może świadczyć usługi badawcze, doświadczalne, szkoleniowe lub informatyczne

w zakresie nasiennictwa.

(uchylony).

1.

Centralny Ośrodek publikuje, co dwa miesiące, w wydawanym przez siebie diariuszu,

informacje o złożonych wnioskach o wpis odmiany do krajowego rejestru, o przedłużeniu

okresu wpisu w krajowym rejestrze i o skreśleniu odmiany z krajowego rejestru oraz

propozycje nazw odmian, a także inne informacje związane z rejestracją odmian.

2.

Centralny Ośrodek corocznie publikuje listy odmian gatunków roślin uprawnych, których

odmiany zostały wpisane do krajowego rejestru, oraz dane hodowców.

1.

Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału wytworzonego przez hodowcę

lub dostawcę danego gatunku lub odmiany i stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń;

dla odmiany mieszańcowej wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie składników

mieszańca oraz ich krzyżowanie.

2.

Przy wytwarzaniu materiału siewnego należy zapewnić w szczególności

1)

utrzymanie tożsamości i czystości odmianowej;

2)

ochronę przed porażeniem chorobami i szkodnikami roślin, przenoszonymi przez materiał

siewny;

3)

uzyskanie materiału siewnego o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków i odmian jakości,

a w szczególności

a)

o odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i wielkości zanieczyszczeń, tożsamości

gatunkowej i odmianowej oraz zdrowotności,

b)

o cechach zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i grup roślin;

4)

wystarczającą do oceny wielkość partii materiału siewnego.

3

Przy wytwarzaniu materiału siewnego kategorii kwalifikowany powierzchnia plantacji

nasiennych roślin rolniczych nie może być mniejsza niż

1)

2 ha - w przypadku materiału siewnego roślin zbożowych;

2)

1 ha - w przypadku materiału siewnego ziemniaka;

3)

0,5 ha - w przypadku pozostałych gatunków roślin rolniczych.

4.

Plantacje nasienne powinny być odpowiednio oznakowane.

1

Dostawca jest obowiązany

1)

prowadzić produkcję w sposób uwzględniający eliminowanie zagrożeń dla danej uprawy,

wynikających w szczególności z czynników zewnętrznych (punkty krytyczne);

2)

prowadzić dokumentację dotyczącą eliminowania zagrożeń, o których mowa w pkt 1, z

uwzględnieniem

a)

jakości materiału użytego do produkcji,

b)

techniki siewu, sadzenia i pikowania roślin,

c)

sposobu rozmnażania i zbioru,

d)

terminów i technik pakowania, przechowywania i transportu,

e)

zakupu materiału rozmnożeniowego,

f)

wielkości produkcji poszczególnych rodzajów materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego,

g)

stosowania zabiegów na roślinach z użyciem środków ochrony roślin lub innych zabiegów

chemicznych;

3)

prowadzić dokumentację dotyczącą zakupionych i otrzymanych od innych dostawców roślin

będących w produkcji oraz sprzedanych i wysłanych do innych dostawców;

4)

informować wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa, zwanego dalej „wojewódzkim

inspektorem”, o wystąpieniu organizmów kwarantannowych, w rozumieniu przepisów o ochronie

roślin, na wytwarzanym materiale rozmnożeniowym i nasadzeniowym;

5)

umożliwiać przeprowadzenie kontroli w zakresie wytwarzania materiału rozmnożeniowego

i nasadzeniowego, w tym pobieranie prób do badań;

6)

udzielać informacji lub wyjaśnień w zakresie prowadzonej produkcji - na żądanie wojewódzkiego

inspektora.

2.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinna być przechowywana przez dostawcę

1)

materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych - przez okres

12 miesięcy po zakończeniu cyklu produkcyjnego;

2)

materiału szkółkarskiego - przez okres 3 lat po zakończeniu cyklu produkcyjnego.

1

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, może utworzyć rejon

zamknięty wytwarzania materiału siewnego kategorii elitarny odmian ziemniaka, zwany

dalej „rejonem zamkniętym”, mając na względzie utrzymanie wysokiego poziomu zdrowotności

tego materiału w utworzonym rejonie.

2

Rejon zamknięty, o którym mowa w ust. 1, tworzy się na wniosek zarządu województwa,

po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej.

3.

Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1, odmiany i kategorie sadzeniaków ziemniaka, które mogą być

uprawiane w tym rejonie.

5.

W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i kategorii sadzeniaków ziemniaka

innych niż określone przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

6

Zadanie zarządu województwa, o którym mowa w ust. 2, jest zadaniem z zakresu administracji

rządowej.

1.

Oceny materiału siewnego dokonuje, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, wojewódzki

inspektor właściwy ze względu na

1)

położenie plantacji - w przypadku oceny polowej;

2

miejsce pobierania prób - w przypadku oceny laboratoryjnej;

3

miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót lub miejsce dokonywania przerobu

- w przypadku oceny cech zewnętrznych.

2.

Jeżeli wojewódzki inspektor, o którym mowa w ust. 1, nie może dokonać oceny materiału

siewnego, Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwany dalej „Głównym Inspektorem”,

wskaże innego wojewódzkiego inspektora, który dokona oceny tego materiału.

1.

Ocena materiału siewnego

1)

polega na sprawdzeniu, czy uprawy nasienne odpowiadają wymaganiom obowiązującym przy

wytwarzaniu materiału siewnego lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom

jakościowym;

2)

w zależności od gatunku i kategorii roślin, obejmuje co najmniej jedną z następujących

ocen

a)

ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, czy plantacje nasienne roślin uprawnych spełniają

wymagania dotyczące wytwarzania,

b

ocenę laboratoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości lub zdrowotności materiału siewnego,

c)

ocenę tożsamości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie wegetacji

roślin, czy cechy odmian pozostały niezmienione w procesie rozmnażania, w celu potwierdzenia

tożsamości i czystości odmianowej poszczególnych partii materiału siewnego,

d)

ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu cech materiału siewnego, w zakresie

określonych wymagań.

2

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, okres przechowywania

prób oraz metody dokonywania oceny polowej, laboratoryjnej sadzeniaków ziemniaka,

cech zewnętrznych materiału siewnego oraz oceny polowej, laboratoryjnej i tożsamości

odmianowej materiału szkółkarskiego, a w przypadku braku uznanych metod międzynarodowych

- także metody pobierania prób, w tym automatycznego sposobu pobierania prób oraz

dokonywania oceny laboratoryjnej, mając na uwadze ocenę tego materiału według jednolitych

zasad.

1.

Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje się na plantacjach

nasiennych prowadzonych przez prowadzącego obrót lub producenta na podstawie umowy

zawartej z hodowcą składającym wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego

lub z upoważnioną przez niego osobą, która będzie prowadzić obrót materiałem siewnym.

2.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się do wojewódzkiego inspektora

właściwego ze względu na położenie plantacji

1)

w przypadku wieloletnich roślin rolniczych - w każdym roku oceny polowej tej plantacji,

nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat;

2)

w przypadku materiału szkółkarskiego - na cały cykl produkcyjny.

3.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa

1)

hodowca lub upoważniona przez niego osoba, która będzie prowadzić obrót materiałem

siewnym objętym wnioskiem;

2)

hodowca - jeżeli wniosek dotyczy oceny polowej plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej

materiałem hodowcy własnych odmian;

3)

dostawca materiału - jeżeli wniosek dotyczy oceny polowej materiału szkółkarskiego.

4.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego, z wyłączeniem materiału szkółkarskiego,

zawiera

1)

imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania prowadzącego obrót lub producenta albo

nazwę i adres jego siedziby;

2)

określenie miejsca położenia plantacji, w tym nazwę miejscowości, gminy i powiatu

oraz dwucyfrowy symbol województwa i dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;

3)

nazwę odmiany i gatunku materiału siewnego;

4)

formułę mieszańca - w przypadku odmian mieszańcowych;

5)

określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewnego oraz numer i datę świadectwa

oceny laboratoryjnej materiału siewnego, z wyłączeniem materiału hodowcy;

6)

numer partii materiału siewnego użytego do siewu, z wyłączeniem materiału hodowcy;

7)

oznaczenie powierzchni plantacji;

8)

określenie roku założenia plantacji;

9)

określenie roku zbioru materiału siewnego - w przypadku roślin o dwuletnim cyklu produkcyjnym

oraz roślin wieloletnich;

10)

informację o przedplonie;

11)

określenie przewidywanej

a)

wielkości zbioru,

b)

liczby etykiet;

12)

informacje o tym, czy plantacja jest kwalifikowana zgodnie z

a)

systemami OECD,

b)

systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych

(UN/ECE) - w przypadku sadzeniaków ziemniaka.

5.

Do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego dołącza się

1)

oświadczenie hodowcy, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli

przyjętą dla danej odmiany, oraz oznaczenie własne hodowcy identyfikujące materiał

siewny użyty do siewu - w przypadku zgłaszania do oceny polowej plantacji obsianych

albo obsadzonych materiałem hodowcy;

2)

opis składników mieszańca - w przypadku zgłaszania do oceny polowej odmiany mieszańcowej;

w opisie nie uwzględnia się składników, którymi są odmiany wpisane do krajowego rejestru

lub wspólnotowych katalogów;

3)

oryginał lub uwierzytelnioną kopię protokołu pobrania próby do oceny tożsamości, a

w przypadku gdy partia pochodzi z innego państwa członkowskiego - pisemną informację

z urzędu kwalifikacyjnego tego państwa, że dana partia znajduje się w tym państwie

w ocenie tożsamości;

4)

oryginał lub uwierzytelnioną kopię dokumentu zakupu zawierającą w szczególności numer

partii i stopień kwalifikacji - w przypadku zgłaszania do oceny polowej plantacji

obsianych albo obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany;

5)

oryginał lub uwierzytelnioną kopię upoważnienia hodowcy do reprodukcji danej partii

- w przypadku gdy wnioskodawca nie jest hodowcą odmiany;

6)

oryginał lub uwierzytelnioną kopię świadectwa laboratoryjnej oceny zdrowotności i

świadectwa jakości (oceny cech zewnętrznych), wystawione przez wojewódzkiego inspektora

albo właściwy dla danego państwa urząd kwalifikacyjny - w przypadku sadzeniaków ziemniaka.

6.

W przypadku plantacji, na których odbywa się reprodukcja odmian roślin rolniczych

pochodzących z państw trzecich, objętych systemami OECD i nieprzeznaczonych do obrotu

na obszarze Unii Europejskiej, do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego

dołącza się

1)

świadectwo oceny laboratoryjnej oraz certyfikat stwierdzający stopień kwalifikacji

lub kategorię materiału siewnego, spełniające wymagania systemu OECD;

2)

etykietę każdej partii materiału siewnego użytego do obsiewu plantacji;

3)

umowę na prowadzenie reprodukcji materiału siewnego określającą powierzchnię, jaka

powinna być obsiana albo obsadzona, oraz masę zużytego materiału siewnego;

4)

pisemną zgodę odpowiedniego urzędu kwalifikacyjnego na prowadzenie takiej reprodukcji.

7.

Przy zgłaszaniu do oceny polowej odmiany innej niż wpisana do krajowego rejestru wnioskodawca

1)

dołącza do wniosku wypis z rejestru odmian prowadzonego przez właściwy organ danego

państwa i urzędowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją

odmian w tym państwie, wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski;

2)

podaje dane Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, w którym odmiana została ogłoszona.

8.

Przepis ust. 7 pkt 2 nie dotyczy materiału szkółkarskiego.

9.

Dane, o których mowa w ust. 5 pkt 2, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody

hodowcy.

10.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału szkółkarskiego zawiera

1)

imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania dostawcy albo nazwę i adres jego siedziby;

2)

informacje o

a)

rodzaju materiału szkółkarskiego, jego ilości i powierzchni plantacji,

b)

nazwie gatunku, odmiany, podkładki i wstawki,

c)

wieku, formie, kategorii, statusie zdrowotności, stopniu kwalifikacji materiału szkółkarskiego,

d)

pochodzeniu materiału szkółkarskiego,

e)

miejscu położenia plantacji,

f)

przewidywanej liczbie etykiet.

11.

Do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału szkółkarskiego dołącza się

1)

oświadczenie hodowcy, że materiał hodowcy został wyprodukowany zgodnie z metodyką

hodowli przyjętą dla odmiany albo

2)

świadectwo oceny polowej albo wypis z tego świadectwa;

3)

informację o wynikach przeprowadzonych badań.

12.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, terminy składania

wniosków o dokonanie oceny polowej materiału siewnego poszczególnych grup roślin lub

gatunków, biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin lub gatunków.

1.

Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych podlega ocenie polowej i ocenie laboratoryjnej

oraz, w zależności od gatunku i kategorii, ocenie tożsamości odmianowej, ocenie cech

zewnętrznych lub laboratoryjnej ocenie zdrowotności sadzeniaków ziemniaka.

2.

Materiał szkółkarski podlega ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych oraz, w zależności

od gatunku i kategorii tego materiału, może podlegać ocenie laboratoryjnej lub ocenie

tożsamości odmianowej.

3.

Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.

4.

Materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych i ozdobnych podlega ocenie

polowej i ocenie cech zewnętrznych.

1.

Ocenie tożsamości odmianowej podlega

1)

materiał siewny kategorii elitarny;

2)

materiał siewny zgłoszony do oceny polowej, przeprowadzanej zgodnie z systemami OECD;

3)

nie mniej niż 10% ocenionych partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych

kategorii kwalifikowany;

4)

nie mniej niż 10% partii materiału siewnego roślin warzywnych kategorii standard znajdującego

się w obrocie.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy materiału hodowcy roślin rolniczych i warzywnych, materiału

szkółkarskiego kategorii kwalifikowany, sadzeniaków ziemniaka oraz materiału siewnego

przeznaczonego do celów doświadczalnych.

3.

Próby urzędowe do oceny tożsamości odmianowej pobiera się

1)

na wniosek prowadzącego obrót - właściciela partii podlegającej ocenie tożsamości

odmianowej - w przypadku partii materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i

2;

2)

losowo - na podstawie protokołu pobrania próby - w przypadku partii materiału siewnego,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.

4.

Niezgłoszenie partii materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w celu

pobrania urzędowej próby do oceny tożsamości odmianowej, powoduje degradację plantacji

obsianej materiałem z tej partii do najniższego stopnia.

5.

Ocena tożsamości odmianowej jest prowadzona zgodnie z metodykami opracowanymi na podstawie

wytycznych Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).

6.

Ocena tożsamości odmianowej jest prowadzona na poletkach kontrolnych i ma na celu

w szczególności sprawdzenie, czy badana partia materiału siewnego jest zgodna z

1)

urzędowym opisem i próbą wzorcową reprodukowanej odmiany;

2)

wymaganiami określającymi czystość odmianową.

7.

Ocena tożsamości odmianowej obejmuje

1)

ocenę wstępną - dotyczącą materiału wyjściowego do kolejnych rozmnożeń, prowadzoną

w tym samym sezonie wegetacyjnym równolegle z oceną polową;

2)

ocenę następczą - dotyczącą partii materiału siewnego znajdującej się w obrocie, prowadzoną

w sezonie wegetacyjnym następującym po roku zbioru.

8.

Próby urzędowe materiału siewnego do oceny tożsamości odmianowej wojewódzki inspektor

przesyła do właściwej jednostki organizacyjnej Centralnego Ośrodka.

9.

Jeżeli w trakcie oceny wstępnej zostanie stwierdzony brak tożsamości odmianowej, stanowi

to podstawę do dyskwalifikacji badanej partii.

10.

Przepisy ust. 3-7 nie dotyczą materiału szkółkarskiego kategorii elitarny.

11.

Dokonanie oceny tożsamości odmianowej podlega opłacie.

12.

Przepis ust. 11 nie dotyczy materiału szkółkarskiego.

13.

Opłatę, o której mowa w ust. 11, uiszcza prowadzący obrót i stanowi ona dochód budżetu

państwa.

1.

Oceny tożsamości odmianowej dokonuje Główny Inspektor.

2.

Główny Inspektor może zlecić wykonanie oceny tożsamości odmianowej Centralnemu Ośrodkowi.

3.

Główny Inspektor przekazuje Centralnemu Ośrodkowi wykaz prób partii materiału siewnego

wysłanych do oceny tożsamości odmianowej.

4.

Informacje o zaobserwowanych w trakcie oceny tożsamości odmianowej wadach partii materiału

siewnego Centralny Ośrodek niezwłocznie przekazuje na piśmie

1)

Głównemu Inspektorowi;

2)

właścicielowi badanej partii;

3)

hodowcy badanej odmiany.

5.

Wyniki oceny następczej, o której mowa w art. 39 ust. 7 pkt 2, Główny Inspektor umieszcza

na stronie internetowej Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa.

6.

Oceny tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego kategorii elitarny dokonuje dostawca.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i warunki prowadzenia oceny tożsamości odmianowej,

2)

wielkość prób, w tym prób wzorcowych, sposób ich pakowania i oznakowania, terminy

ich przesyłania do właściwej jednostki organizacyjnej Centralnego Ośrodka,

3)

zakres i terminy przekazywania informacji Głównemu Inspektorowi o próbach urzędowych

przyjętych do oceny tożsamości odmianowej

- biorąc pod uwagę zróżnicowanie gatunków roślin rolniczych i warzywnych oraz terminy

przyjmowania wniosków o dokonanie oceny polowej materiału siewnego.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, metody laboratoryjnej

oceny tożsamości odmianowej, uwzględniające międzynarodowo uznane metodyki o dokładnych

i powtarzalnych testach kontroli oceny tożsamości odmianowej, mając na uwadze usprawnienie

kontroli materiału siewnego znajdującego się w obrocie.

1.

Oceny polowej materiału siewnego dokonują upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora

pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi

kwalifikatorami”.

2.

Oceny polowej materiału siewnego kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem sadzeniaków

ziemniaka, mogą dokonywać również osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego

inspektora, zwane dalej „akredytowanymi kwalifikatorami”.

3.

Oceny polowej materiału siewnego kategorii standard własnych odmian dokonuje hodowca.

4.

Jeżeli w wyniku oceny następczej, o której mowa w art. 39 ust. 7 pkt 2, został stwierdzony

brak tożsamości odmianowej materiału siewnego kategorii standard, wojewódzki inspektor

może, w drodze decyzji, zakazać hodowcy uznawania wytwarzanego przez niego materiału

siewnego tej kategorii.

5.

Zakaz, o którym mowa w ust. 4, wydawany jest na okres dwóch sezonów wegetacyjnych,

licząc od końca sezonu, w którym stwierdzony został brak tożsamości odmianowej materiału

siewnego.

6.

Oceny polowej plantacji nasiennej obsianej materiałem siewnym z partii, do której

były zastrzeżenia wynikające z oceny tożsamości odmianowej, dokonuje urzędowy kwalifikator.

7.

Oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka dokonują urzędowi kwalifikatorzy.

8.

Oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany

dokonują dostawcy tego materiału.

9.

Oceny polowej i oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego CAC oraz materiału

rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dokonują dostawcy tego

materiału.

1.

Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej, na wniosek prowadzącego obrót -

właściciela materiału, pobierają

1)

upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony

roślin i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi próbobiorcami”;

2)

próbobiorcy, którzy uzyskali akredytację wojewódzkiego inspektora - w zakresie materiału

kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka - zwani dalej „akredytowanymi

próbobiorcami”.

2.

Próby materiału siewnego z partii, dla których wystawia się świadectwo Międzynarodowego

Związku Oceny Nasion (ISTA), pobierają urzędowi próbobiorcy posiadający upoważnienie

do pobierania tych prób wydane przez kierownika laboratorium wojewódzkiego inspektoratu

ochrony roślin i nasiennictwa posiadającego akredytację ISTA.

3.

Próby sadzeniaków ziemniaka do oceny laboratoryjnej pobierają urzędowi próbobiorcy.

1.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonują laboratoria wojewódzkich inspektoratów

ochrony roślin i nasiennictwa (urzędowe laboratoria).

2.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin warzywnych, w celu uznania go za materiał

siewny kategorii standard własnych odmian, dokonuje hodowca.

3.

Oceny laboratoryjnej własnego materiału siewnego kategorii kwalifikowany, kategorii

handlowy roślin rolniczych, z wyłączeniem ziemniaka, lub kategorii kwalifikowany roślin

warzywnych albo materiału szkółkarskiego mogą dokonywać prowadzący obrót wpisani do

rejestru, o którym mowa w art. 54 ust. 1, lub dostawca w prowadzonych przez siebie

laboratoriach, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora.

4.

Laboratoria, o których mowa w ust. 3, mogą uzyskać dodatkowo akredytację na

1)

okresową ocenę laboratoryjną własnego materiału siewnego;

2)

ocenę laboratoryjną materiału siewnego kategorii kwalifikowany, kategorii handlowy

roślin rolniczych, z wyłączeniem ziemniaka, lub kategorii kwalifikowany roślin warzywnych,

będącego własnością innego prowadzącego obrót.

5.

Prowadzący obrót, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, powinien być wskazany w decyzji o

akredytacji.

6.

Oceny laboratoryjnej materiału szkółkarskiego mogą dokonywać dostawcy tego materiału

w prowadzonych przez siebie laboratoriach, które uzyskały akredytację wojewódzkiego

inspektora.

7.

Materiał siewny ziemniaka podlega wyłącznie urzędowej ocenie laboratoryjnej.

8.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego kategorii kwalifikowany i kategorii handlowy

mogą dokonywać laboratoria, których działalność nie jest w żaden sposób powiązana

z hodowlą, wytwarzaniem, przechowywaniem lub obrotem

1)

materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych - w przypadku dokonywania oceny

laboratoryjnej tego materiału,

2)

materiałem szkółkarskim - w przypadku dokonywania oceny laboratoryjnej tego materiału

- które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora (samodzielne laboratoria).

1.

Urzędowi kwalifikatorzy i urzędowi próbobiorcy działają w ramach swoich czynności

służbowych.

2.

Akredytowani kwalifikatorzy i akredytowani próbobiorcy wykonują czynności w zakresie

akredytacji w ramach stosunku pracy.

1.

Urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikatorami, urzędowymi próbobiorcami

lub akredytowanymi próbobiorcami poszczególnych grup roślin oraz kategorii materiału

siewnego mogą być osoby, które

1)

posiadają odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

2)

ukończyły szkolenie potwierdzone zaświadczeniem;

3)

zdały egzamin przed wojewódzkim inspektorem z zakresu ukończonego szkolenia, potwierdzony

zaświadczeniem;

4)

dają gwarancję rzetelnego wykonywania powierzonych zadań.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowników laboratoriów przeprowadzających

badania materiału siewnego dla poszczególnych grup roślin z uwzględnieniem typów analiz,

zwanych dalej „analitykami nasiennymi”.

3.

Szkolenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być prowadzone przez

1)

wojewódzkiego inspektora lub

2)

jednostki organizacyjne upoważnione przez wojewódzkiego inspektora, właściwego ze

względu na siedzibę tych jednostek, zwane dalej „ośrodkami szkoleniowymi”.

4.

Wojewódzki inspektor, na wniosek ośrodka szkoleniowego, w drodze decyzji, wydaje upoważnienie

do prowadzenia szkoleń, jeżeli ośrodek posiada odpowiednie warunki do prowadzenia

takich szkoleń, a w szczególności wykwalifikowaną kadrę, środki dydaktyczne oraz pomieszczenia.

5.

Jeżeli ośrodek szkoleniowy przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania upoważnienia,

o którym mowa w ust. 4, lub prowadzi szkolenia niezgodnie z przepisami, wojewódzki

inspektor może cofnąć wydane upoważnienie.

6.

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia jest ważne przez okres 5 lat, licząc od dnia

jego wydania.

1.

Decyzję w sprawie akredytacji wydaje wojewódzki inspektor na wniosek

1)

prowadzącego obrót - w przypadku akredytacji, o której mowa w art. 41 ust. 2;

2)

prowadzącego obrót lub samodzielnego laboratorium - w przypadku akredytacji, o której

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2.

2.

Decyzję w sprawie akredytacji, o której mowa w art. 43 ust. 3, 6 i 8, wydaje wojewódzki

inspektor na wniosek prowadzącego obrót, dostawcy lub podmiotu ubiegającego się o

uzyskanie akredytacji do prowadzenia samodzielnego laboratorium.

3.

Akredytacji, o której mowa w art. 43 ust. 3, 6 i 8, udziela się, jeżeli laboratorium

1)

posiada odpowiednie warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania

oceny laboratoryjnej materiału siewnego;

2)

zatrudnia osoby

a)

o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych,

b)

które ukończyły szkolenie i zdały egzamin, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 i

3.

4.

Do wniosku o udzielenie akredytacji dołącza się

1)

dokument potwierdzający posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych;

2)

zaświadczenia o

a)

ukończeniu szkolenia,

b)

zdanym egzaminie z zakresu ukończonego szkolenia, wydane przez wojewódzkiego inspektora;

3)

zgodę prowadzącego obrót, którego materiał siewny będzie oceniany - w przypadku akredytacji,

o której mowa w art. 43 ust. 4 pkt 2.

5.

Akredytacji, o których mowa w ust. 1 i 2, udziela się na okres nie dłuższy niż 5 lat

od dnia wydania decyzji.

6.

Wojewódzki inspektor w ramach nadzoru nad akredytowanymi kwalifikatorami, akredytowanymi

próbobiorcami oraz akredytowanymi laboratoriami kontroluje ich pracę w zakresie przestrzegania

przepisów dotyczących odpowiednio: oceny polowej materiału siewnego albo oceny laboratoryjnej

materiału siewnego, albo pobierania prób materiału siewnego.

7.

Podczas kontroli, o której mowa w ust. 6, wojewódzki inspektor może w szczególności

1)

uczestniczyć w ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej lub pobieraniu prób materiału

siewnego, dokonywanych przez podmioty, o których mowa w ust. 6, lub sprawdzać prawidłowość

wykonywania tych czynności;

2)

dokonywać sprawdzenia dokumentacji dotyczącej przeprowadzonej oceny polowej, oceny

laboratoryjnej lub pobrania prób materiału siewnego;

3)

żądać od podmiotu kontrolowanego udzielania, w wyznaczonym terminie, pisemnych lub

ustnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli.

8.

Jeżeli w trakcie kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi, że akredytowani kwalifikatorzy,

akredytowani próbobiorcy oraz akredytowane laboratoria nie spełniają warunków niezbędnych

do wykonywania odpowiednio: oceny polowej materiału siewnego albo oceny laboratoryjnej

materiału siewnego, albo pobierania prób materiału siewnego, w szczególności

1)

w przypadku kwalifikatorów i próbobiorców

a)

nie posiadają ważnych zaświadczeń o ukończeniu szkolenia i zdanym egzaminie z zakresu

ukończonego szkolenia lub

b)

dokonują oceny lub pobierania prób materiału siewnego nierzetelnie lub niezgodnie

z przepisami ustawy, lub

c)

nie dysponują wymaganym sprzętem, lub

d)

nie wykonali określonej, minimalnej liczby ocen lub pobrania prób materiału siewnego,

lub

e)

nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w ust. 12 w wyznaczonym

terminie,

2)

w przypadku laboratoriów

a)

nie zatrudniają osób, które posiadają ważne zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i

zdanym egzaminie z zakresu ukończonego szkolenia, lub

b)

nie posiadają odpowiednich warunków lokalowych oraz wyposażenia technicznego niezbędnego

do wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego, lub

c)

ocena jest wykonywana nierzetelnie lub niezgodnie z przepisami ustawy, lub

d)

nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w ust. 12 w wyznaczonym

terminie

- cofa decyzję o akredytacji albo nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym

terminie, w zależności od zakresu stwierdzonych uchybień.

9.

Do urzędowych kwalifikatorów i urzędowych próbobiorców przepis ust. 8 pkt 1 lit. b

i d stosuje się odpowiednio.

10.

Jeżeli w trakcie kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi

1)

że plantacja została oceniona nieprawidłowo przez akredytowanych kwalifikatorów -

unieważnia wynik oceny polowej materiału siewnego;

2)

nieprawidłowości w pracy akredytowanych próbobiorców - unieważnia próbobranie poddane

tej kontroli i wynik oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonanej na próbach

pobranych przez danego próbobiorcę;

3)

nieprawidłowości w pracy akredytowanych laboratoriów - unieważnia

a)

wyniki oceny laboratoryjnej materiału siewnego poddanej tej kontroli i wydane świadectwo

lub informację,

b)

zatrzymuje etykiety lub plomby.

11.

W przypadkach, o których mowa w ust. 10, wojewódzki inspektor, po przeprowadzeniu

oceny polowej materiału siewnego albo oceny laboratoryjnej materiału siewnego, albo

po pobraniu prób materiału siewnego, wydaje nowe świadectwa lub informacje.

12.

Akredytowani próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy oraz akredytowane laboratoria

są obowiązani do składania wojewódzkiemu inspektorowi

1)

kopii świadectw, informacji lub protokołów pobrania prób, w terminie 7 dni od dnia

dokonania odpowiednio: oceny polowej materiału siewnego, oceny laboratoryjnej materiału

siewnego, pobrania próby, wystawienia świadectw, informacji lub sporządzenia protokołu

pobrania prób;

2)

w przypadku laboratoriów - pisemnych sprawozdań z dokonanej oceny laboratoryjnej materiału

siewnego, w formie uzgodnionej z wojewódzkim inspektorem.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania dla ośrodków szkoleniowych,

2)

programy szkoleń z zakresu oceny polowej materiału siewnego, oceny cech zewnętrznych

materiału siewnego ziemniaka, pobierania prób materiału siewnego i wykonywania badań

laboratoryjnych przez analityków nasiennych,

3)

wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia,

4)

sposób przeprowadzania egzaminu z zakresu ukończonego szkolenia

- uwzględniając odpowiednio: zapewnienie przez ośrodki szkoleniowe warunków gwarantujących

rzetelne przeprowadzanie szkoleń, w tym zapewnienie wykwalifikowanej kadry, środków

dydaktycznych oraz pomieszczeń, a także zapewnienie właściwego przeprowadzania oceny

polowej materiału siewnego, pobierania prób materiału siewnego i wykonywania badań

laboratoryjnych materiału siewnego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, ogłasza wykaz ośrodków szkoleniowych upoważnionych

do prowadzenia szkoleń w zakresie oceny polowej materiału siewnego, pobierania prób

materiału siewnego oraz badań laboratoryjnych materiału siewnego, podając nazwę i

adres siedziby ośrodka szkoleniowego oraz zakres udzielonego upoważnienia.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagane kwalifikacje zawodowe w zakresie

a)

oceny polowej materiału siewnego,

b)

pobierania prób materiału siewnego,

c)

wykonywania badań laboratoryjnych przez analityków nasiennych,

d)

oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka,

2)

warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny laboratoryjnej

materiału siewnego oraz uzyskania akredytacji w tym zakresie,

3)

sprzęt wymagany do pobierania prób materiału siewnego,

4)

zakres oraz sposób wykonywania nadzoru i kontroli akredytowanych i upoważnionych podmiotów

dokonujących oceny polowej materiału siewnego, pobierania prób materiału siewnego,

oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka,

5)

zakres oraz termin przekazywania wojewódzkiemu inspektorowi przez akredytowane laboratoria

sprawozdań, o których mowa w art. 45a ust. 12 pkt 2,

6)

minimalną liczbę wykonanych ocen oraz minimalną liczbę pobranych prób w określonym

czasie

- mając na względzie specyfikę wytwarzania i oceny poszczególnych grup i gatunków

roślin, różne metody dokonywania ich oceny oraz uzyskanie wysokiej jakości wprowadzanego

do obrotu materiału siewnego.

1.

Pobieranie próbek i ocenę laboratoryjną przeprowadza się zgodnie z metodyką określoną

przez ISTA lub Europejską Śródziemnomorską Organizację Ochrony Roślin (EPPO).

2

Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej pobiera się w obecności prowadzącego

obrót, dostawcy lub osoby przez niego upoważnionej.

2a

Próby, o których mowa w ust. 2, mogą być pobierane w sposób automatyczny.

2b

Pobieranie prób w sposób automatyczny odbywa się pod nadzorem wojewódzkiego inspektora.

2c

W ramach nadzoru nad pobieraniem prób w sposób automatyczny wojewódzki inspektor może

w szczególności

1)

uczestniczyć w pobieraniu prób;

2)

sprawdzać, czy urządzenie do pobierania prób jest zgodne z zaleceniami ISTA do metodyki

pobierania prób określonej przez ISTA;

3)

sprawdzać stan techniczny urządzenia do pobierania prób;

4)

sprawdzać dokumentację dotyczącą pobierania prób.

2d

W przypadku gdy wojewódzki inspektor stwierdzi nieprawidłowości w pobieraniu prób

w sposób automatyczny, uniemożliwiające właściwą ocenę laboratoryjną materiału siewnego,

może, w drodze decyzji, zakazać stosowania urządzenia do pobierania prób do czasu

usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

3.

Z pobrania prób materiału siewnego sporządza się protokół, który zawiera w szczególności

1

numer właściciela partii w rejestrze, o którym mowa w art. 54 ust. 1 albo art. 54a

ust. 2;

2)

określenie gatunku i odmiany;

3)

oznaczenie stopnia kwalifikacji;

4)

numer partii;

5

datę pobrania próby;

6)

informację o wielkości partii;

7)

podpisy właściciela partii lub osoby upoważnionej i próbobiorcy.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi wzór protokołu,

o którym mowa w ust. 3, mając na względzie identyfikację partii materiału siewnego.

1.

Na podstawie wyników poszczególnych ocen materiału siewnego, z wyjątkiem oceny tożsamości

odmianowej oraz oceny, o której mowa w art. 41 ust. 8 i 9, podmiot dokonujący oceny

wydaje

1)

świadectwo oceny polowej - w przypadku uznania plantacji nasiennej za odpowiadającą

wymaganiom wytwarzania, jakości lub zdrowotności;

2)

świadectwo oceny laboratoryjnej - w przypadku uznania, że oceniana partia materiału

siewnego spełnia wymagania jakości lub zdrowotności;

3)

świadectwo laboratoryjnej oceny zdrowotności materiału siewnego ziemniaka, jeżeli

oceniana plantacja nasienna ziemniaka spełnia wymagania zdrowotności;

4)

świadectwo oceny cech zewnętrznych materiału siewnego ziemniaka - w przypadku uznania,

że oceniana partia spełnia wymagania jakości;

5)

świadectwo mieszanki nasiennej;

6)

informacje - w przypadku dyskwalifikacji materiału siewnego w poszczególnych ocenach,

jeżeli oceniany materiał nie odpowiada wymaganiom wytwarzania, jakości lub zdrowotności.

2.

Jeżeli oceniana partia materiału siewnego spełnia wymagania jakości, na wniosek właściciela

ocenianej partii może być wydane świadectwo ISTA zamiast świadectwa oceny laboratoryjnej;

w przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało już wydane, świadectwo ISTA

wydaje się po anulowaniu świadectwa oceny laboratoryjnej.

3.

Świadectwo ISTA wydaje Laboratorium Oceny Nasion, posiadające akredytację ISTA, na

podstawie wykonanych przez to laboratorium badań próby materiału siewnego pobranej

przez próbobiorcę posiadającego upoważnienie kierownika tego laboratorium.

4.

Świadectwa lub informacje, o których mowa w ust. 1, są wydawane w miejscu dokonania

oceny polowej lub laboratoryjnej materiału siewnego, z wyłączeniem świadectw dla mieszanki

nasiennej oraz świadectw i informacji dla materiału szkółkarskiego.

5.

Świadectwo mieszanki nasiennej jest wydawane na wniosek prowadzącego obrót sporządzającego

mieszankę, na podstawie świadectw oceny laboratoryjnej poszczególnych jej składników,

z wyłączeniem składników, do których nie stosuje się przepisów ustawy.

6.

Świadectwo oceny laboratoryjnej materiału siewnego wydaje się dla każdej ocenianej

partii materiału, a w przypadku materiału siewnego ziemniaka - dla ocenianej plantacji.

7.

Świadectwo mieszanki nasiennej wydaje się również dla mieszańców złożonych rzepaku.

8.

Świadectwo oceny polowej materiału siewnego albo oceny laboratoryjnej materiału siewnego

albo informacja o dyskwalifikacji materiału siewnego zawierają w szczególności

1)

numer świadectwa lub informacji, datę zakończenia badań albo oceny oraz datę wystawienia

świadectwa lub informacji;

2)

oznaczenie podmiotu wystawiającego świadectwo albo informację;

3)

oznaczenie podmiotu zgłaszającego materiał siewny do oceny;

4)

określenie nazwy gatunku i odmiany;

5)

numer partii wysianego albo ocenionego materiału siewnego;

6)

informację o

a)

wielkości plantacji albo partii,

b)

wyniku ocenianego materiału siewnego.

9.

Na podstawie świadectw oceny polowej materiału szkółkarskiego dostawcy tego materiału

wydają wypis z tych świadectw.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory świadectw

i informacji, o których mowa w ust. 1, oraz wzór wypisu, o którym mowa w ust. 9, uwzględniając

grupy i gatunki roślin oraz wykonywane dla nich oceny materiału siewnego.

1.

Materiał siewny znajdujący się w obrocie lub przygotowywany do obrotu, z wyłączeniem

materiału siewnego, o którym mowa w art. 48a ust. 1 i 2, podlega okresowej ocenie

laboratoryjnej co najmniej w zakresie zdolności kiełkowania, po dokonaniu której wydaje

się informację o wynikach badania.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, terminy, po

upływie których materiał siewny podlega okresowej ocenie laboratoryjnej, mając na

względzie właściwości poszczególnych gatunków roślin w zakresie zdolności kiełkowania.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji,

o której mowa w ust. 1, uwzględniając grupy roślin i gatunki oraz wykonywane dla nich

oceny materiału siewnego.

1.

Partie materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza

się w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznaczania

partii materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mając

na uwadze właściwą identyfikację tego materiału.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

1a)

art. 17 pkt 2, art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Za materiał siewny kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany uznaje się materiał

siewny odpowiadający wymaganiom w zakresie wytwarzania i jakości

1)

odmian wpisanych do krajowego rejestru lub odpowiedniego wspólnotowego katalogu oraz

składników odmian mieszańcowych roślin rolniczych i warzywnych;

2

odmian roślin sadowniczych wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów

państw członkowskich albo państw trzecich lub chronionych na podstawie przepisów o

ochronie prawnej odmian roślin;

3)

(uchylony);

4)

odmian rolniczych i warzywnych skreślonych z krajowego rejestru, po dniu złożenia

wniosku o dokonanie oceny materiału siewnego, jeżeli zostanie uznany za materiał siewny

w najniższym stopniu lub kategorii przewidzianych dla gatunku;

5)

odmian niewpisanych do krajowego rejestru, dopuszczonych do obrotu na podstawie art.

57 ust. 5;

6

odmian roślin rolniczych niewpisanych do krajowego rejestru, pochodzących z państw

trzecich, objętych systemem OECD i nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej;

7)

odmian wpisanych do krajowego rejestru i wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z przeznaczeniem do obrotu w innych państwach członkowskich.

1a

Za materiał siewny kategorii elitarny, z wyłączeniem materiału przedbazowego, oraz

kategorii kwalifikowany uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom w zakresie

wytwarzania i jakości odmian miejscowych roślin pastewnych wpisanych do krajowego

rejestru.

2.

Za materiał siewny kategorii standard uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom

w zakresie wytwarzania i jakości

1)

odmian warzywnych wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu;

2)

(uchylony);

3

odmian miejscowych roślin warzywnych wpisanych do krajowego rejestru.

3.

(uchylony).

4.

Za materiał szkółkarski CAC uznaje się materiał odpowiadający wymaganiom w zakresie

jego wytwarzania i jakości

1)

odmian tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

odmian chronionych na podstawie przepisów o ochronie prawnej odmian, lub

3)

odmian wpisanych do krajowego rejestru, rejestru państw członkowskich lub państw trzecich,

lub

4)

odmian znajdujących się na liście dostawcy i opisanych przez niego.

5

Za materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy odmian roślin warzywnych uznaje się materiał

uzyskany

1)

z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard

odmian wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu albo

2)

z odmian gatunków

a)

cebula siedmiolatka (czosnek dęty) Allium fistulosum L.,

b)

czosnek pospolity Allium sativum L.,

c)

karczoch zwyczajny Cynara scolymus L.,

d)

rabarbar Rheum rhaponticum L.,

e)

szalotka (cebula szalotka) Allium ascalonicum L.

- wpisanych do krajowego rejestru, rejestru jednego z państw członkowskich lub wspólnotowego

katalogu.

6.

Za materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych uznaje się materiał siewny określonych

gatunków lub odmian znajdujących się na liście dostawcy i opisanych przez niego.

7.

Za materiał siewny kategorii handlowy uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom

jakościowym poszczególnych gatunków roślin rolniczych.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz gatunków

roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za materiał siewny kategorii

handlowy, oraz wymagania jakościowe dla tego materiału, mając na względzie konieczność

zapewnienia wystarczającej ilości materiału siewnego tych gatunków.

1.

Za materiał siewny kategorii kwalifikowany uznaje się materiał siewny odpowiadający

wymaganiom w zakresie wytwarzania i jakości odmian roślin rolniczych zgłoszonych do

krajowego rejestru lub do rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych do badań,

jeżeli materiał ten pochodzi z testów lub doświadczeń polowych prowadzonych w celu

uzyskania informacji o uprawie lub stosowaniu danej odmiany.

2.

Za materiał siewny kategorii standard uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom

w zakresie wytwarzania i jakości odmian roślin warzywnych zgłoszonych do krajowego

rejestru lub do rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych do badań, jeżeli materiał

ten pochodzi z testów lub doświadczeń polowych prowadzonych w celu uzyskania praktycznej

wiedzy z doświadczeń podczas uprawy.

3.

Prowadzenie testów lub doświadczeń polowych odmian roślin rolniczych zgłoszonych do

krajowego rejestru wymaga zgody dyrektora Centralnego Ośrodka.

4.

Prowadzenie testów lub doświadczeń polowych odmian roślin warzywnych zgłoszonych do

krajowego rejestru lub odpowiednich rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych

do badań wymaga zgody odpowiednio dyrektora Centralnego Ośrodka lub właściwego urzędu

państwa członkowskiego.

5.

Decyzję w sprawie wyrażenia zgody na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych dyrektor

Centralnego Ośrodka wydaje na wniosek zainteresowanego hodowcy lub upoważnionej przez

niego osoby, która będzie prowadziła obrót materiałem siewnym wytworzonym w ramach

tych testów lub doświadczeń.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania hodowcy albo nazwę i adres jego siedziby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny w języku polskim i po łacinie oraz

a)

w przypadku roślin rolniczych

-

opis odmiany,

-

zakres przewidywanych testów lub doświadczeń polowych,

-

państwo członkowskie, w którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe,

-

miejsce prowadzenia zachowania odmiany,

b)

w przypadku roślin warzywnych

-

opis odmiany,

-

miejsce prowadzenia zachowania odmiany.

7.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się w szczególności

1)

informację o wielkości prowadzonych testów lub doświadczeń polowych oraz przewidywanym

zbiorze nasion;

2)

wskazanie państw członkowskich, na których terytorium wnioskodawca zamierza wprowadzić

uzyskany materiał siewny;

3)

potwierdzenie o przyjęciu odmiany do badań rejestrowych przez właściwy urząd państwa

członkowskiego - w przypadku roślin warzywnych;

4)

kopię zgody na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych - w przypadku gdy wniosek

dotyczy kontynuacji prowadzonych wcześniej testów lub doświadczeń polowych.

8.

Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w sprawie wyrażenia zgody na prowadzenie

testów lub doświadczeń polowych

1)

roślin rolniczych, jeżeli zostaną one przeprowadzone w celu uzyskania informacji o

uprawie lub stosowaniu danej odmiany;

2)

roślin warzywnych, jeżeli zostaną one przeprowadzone w celu uzyskania praktycznej

wiedzy z doświadczeń podczas uprawy.

9.

Decyzję, o której mowa w ust. 5, wydaje się na okres roku.

10.

Decyzja w sprawie wyrażenia zgody na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych,

na wniosek zainteresowanego podmiotu, może zostać przedłużona

1)

w przypadku roślin rolniczych -jednorazowo, na okres nie dłuższy niż rok;

2)

w przypadku roślin warzywnych - dwukrotnie, przy czym okres każdego przedłużenia nie

może być dłuższy niż rok.

11.

W decyzji, o której mowa w ust. 5, określa się

1)

nazwę gatunku;

2)

tymczasową nazwę odmiany;

3)

okres prowadzenia testów lub doświadczeń polowych;

4)

miejsce oraz powierzchnię, na której będą prowadzone testy lub doświadczenia polowe;

5)

ilość materiału siewnego pochodzącą z testów lub doświadczeń polowych, jaka może być

wprowadzona do obrotu -w przypadku roślin rolniczych.

12.

Dyrektor Centralnego Ośrodka informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw

członkowskich o przyjętych wnioskach na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych

oraz o wyrażonych w tym zakresie zgodach.

1.

Za mieszankę materiału siewnego uznaje się mieszankę sporządzoną z dopuszczonego do

obrotu materiału siewnego, o określonym przez prowadzącego obrót procentowym składzie

tej mieszanki.

2.

Świadectwo dla mieszanki materiału siewnego, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 5,

wydaje wojewódzki inspektor albo prowadzący obrót wpisany do rejestru, o którym mowa

w art. 54 ust. 1, który sporządził mieszankę i posiada laboratorium, które uzyskało

akredytację na dokonywanie oceny laboratoryjnej roślin pastewnych.

3.

W skład mieszanki materiału siewnego mogą wchodzić

1)

różne gatunki roślin uprawnych (mieszanka gatunkowa);

2)

różne odmiany jednego gatunku (mieszanka odmianowa).

4.

W skład mieszanki materiału siewnego mogą również wchodzić składniki, do których nie

stosuje się przepisów ustawy.

5.

Mieszanki roślin pastewnych przeznaczone na cele pastewne może sporządzać prowadzący

obrót, który opracował technologię sporządzania tych mieszanek oraz posiada urządzenia

niezbędne do ich sporządzania.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje mieszanek

materiału siewnego, ich skład gatunkowy oraz typ użytkowania, terminy, po upływie

których mieszanki te podlegają okresowej ocenie laboratoryjnej, a także sposób postępowania

przy sporządzaniu mieszanek roślin pastewnych przeznaczonych na cele pastewne i sposób

kontrolowania przez wojewódzkiego inspektora procesu sporządzania tych mieszanek,

mając na uwadze obowiązujące przepisy Unii Europejskiej w zakresie sporządzania mieszanek

materiału siewnego oraz właściwości poszczególnych gatunków w zakresie zdolności kiełkowania.

(uchylony).

1

Za pobranie urzędowych prób i ocenę materiału siewnego, dokonywaną przez organ Państwowej

Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, pobiera się opłaty.

2

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera się również w przypadku, gdy pobrania urzędowych

prób lub oceny materiału siewnego nie można było dokonać z winy wnioskodawcy.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa.

4

W razie niewniesienia opłat za pobranie urzędowych prób i ocenę materiału siewnego

wojewódzki inspektor informuje o tym właściwy urząd skarbowy.

1

Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, laboratoryjnej

oceny zdrowotności lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego nie zgadza się z

wynikiem oceny zawartym w świadectwie albo informacji, wystawionych przez akredytowane

podmioty, może zwrócić się do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce

dokonywania oceny z wnioskiem o ponowne dokonanie oceny.

2

Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, laboratoryjnej

oceny zdrowotności lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego nie zgadza się z

wynikiem oceny zawartym w świadectwie albo informacji, wystawionych przez wojewódzkiego

inspektora, może zwrócić się do Głównego Inspektora z wnioskiem o ponowne dokonanie

oceny.

3.

Po ponownym dokonaniu oceny wydaje się świadectwo albo informację, które są ostateczne.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 lub 2, należy złożyć w terminie 7 dni, a w przypadku

1)

oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych - w terminie 3 dni;

2)

oceny polowej mieszańca kukurydzy - w terminie 1 dnia.

5.

Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4, biegnie od dnia otrzymania świadectwa

lub informacji.

6.

Za dokonanie ponownej oceny pobiera się opłatę, która w przypadku stwierdzenia zasadności

złożonego wniosku podlega zwrotowi; opłata ta stanowi dochód budżetu państwa.

7

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za pobranie

urzędowych prób i dokonanie oceny, o których mowa w art. 51 ust. 1, oraz za dokonanie

oceny tożsamości odmianowej, biorąc pod uwagę koszty poniesione na dojazd do plantacji

lub miejsca pobrania próby, czas potrzebny na dokonanie oceny lub pobranie próby,

zużycie materiałów i odczynników stosowanych przy dokonywaniu oceny lub pobieraniu

próby, a także gatunek oraz grupę roślin i rodzaj dokonywanej oceny.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania dotyczące wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych,

warzywnych, sadowniczych i winorośli, z uwzględnieniem w szczególności

a)

liczby i terminów dokonywanych ocen stanu plantacji w odniesieniu do poszczególnych

grup roślin i gatunków,

b)

izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej, wieku roślin

sadowniczych, zdrowotności oraz zmianowania roślin,

c)

sposobu oznaczania plantacji nasiennych,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące jakości materiału siewnego roślin rolniczych, warzywnych

i sadowniczych oraz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych,

ozdobnych i winorośli,

3)

dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego w obrocie,

4)

ilość rozmnożeń dla poszczególnych grup roślin materiału siewnego, uwzględniając opis

kategorii i stopni

- biorąc pod uwagę specyfikę wytwarzania poszczególnych grup i gatunków roślin.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie obrotu materiałem siewnym jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm. i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym,

zwanego dalej „rejestrem”.

2

Przepisy ust. 1 nie dotyczą

1)

producentów materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych

oraz materiału szkółkarskiego, wytworzonego i sprzedawanego na terenie tego samego

powiatu, jeżeli jest on przeznaczony na niezarobkowe potrzeby własne odbiorcy;

2)

dostawców.

3.

Organem prowadzącym rejestr jest wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy.

4.

Wniosek o wpis do rejestru zawiera następujące dane

1)

firmę, miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres przedsiębiorcy, albo adres zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile przedsiębiorca taki numer posiada;

4)

oznaczenie rodzaju wykonywanej działalności;

4a

wskazanie miejsca lub miejsc wykonywania obrotu materiałem siewnym;

5)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

5a

imię i nazwisko osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czasie kontroli

dokonywanej przez wojewódzkiego inspektora;

6)

datę i podpis przedsiębiorcy.

5.

Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem

siewnym są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu

materiałem siewnym, określone w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie.

”

.

6.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

7.

Wpisowi do rejestru podlegają dane, o których mowa w ust. 4 pkt 1-5, z wyjątkiem adresu

zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

7a

W przypadku zmiany miejsca zamieszkania albo siedziby przedsiębiorca informuje o tym

wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na dotychczasowe miejsce zamieszkania

albo siedzibę przedsiębiorcy.

7b

W przypadku, o którym mowa w ust. 7a, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na

dotychczasowe miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy powiadamia o zmianie

miejsca zamieszkania albo siedziby przedsiębiorcy wojewódzkiego inspektora właściwego

ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy i przekazuje

mu wniosek, na podstawie którego dokonano wpisu do rejestru, wraz z oświadczeniem,

o którym mowa w ust. 5.

7c

Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę

przedsiębiorcy dokonuje wpisu przedsiębiorcy do rejestru na podstawie dokumentów,

o których mowa w ust. 7b, oraz wydaje zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru;

wpis do rejestru nie podlega opłacie.

8.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

9.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do działalności, o której mowa w ust. 1, stosuje

przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Przepisów art. 54 nie stosuje się do

1)

rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników prowadzących obrót

materiałem siewnym wytworzonym w posiadanym gospodarstwie;

2)

gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych, które prowadzą działalność w zakresie

obrotu materiałem siewnym wytworzonym w posiadanym gospodarstwie rolnym.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą prowadzić obrót materiałem siewnym po uzyskaniu

wpisu do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym, zwanego dalej „rejestrem

rolników”.

3.

Przepisy ust. 2 nie dotyczą

1)

producentów materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych

oraz materiału szkółkarskiego, wytworzonego i sprzedawanego na terenie tego samego

powiatu, jeżeli jest on przeznaczony na niezarobkowe potrzeby własne odbiorcy;

2)

dostawców.

4.

Organem prowadzącym rejestr rolników jest wojewódzki inspektor właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Rejestr rolników może być prowadzony w systemie informatycznym.

6.

Decyzję w sprawie wpisu do rejestru rolników, na wniosek zainteresowanego, wydaje

wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rolnika, o którym

mowa w ust. 1.

7.

Wniosek o wpis do rejestru rolników zawiera następujące dane

1)

imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

wskazanie grup roślin uprawnych, których dotyczyć ma wpis do rejestru rolników;

4)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

5)

datę i podpis.

8.

Wraz z wnioskiem o wpis do rejestru rolników podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa

oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem

siewnym są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie obrotu materiałem

siewnym, określone w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie.

”

.

9.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 8, powinno również zawierać

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu,

o którym mowa w ust. 1;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby składającej oświadczenie.

10.

Wpisowi do rejestru rolników podlegają dane, o których mowa w ust. 7 pkt 1-4.

1.

Rejestr rolników jest jawny. Każdy ma prawo dostępu do zawartych w nim danych za pośrednictwem

właściwego miejscowo wojewódzkiego inspektora.

2.

Dla podmiotu, o którym mowa w art. 54a ust. 1, wpisanego do rejestru rolników prowadzi

się akta rejestrowe, obejmujące w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu

oraz decyzje dotyczące zmiany lub wykreślenia wpisu.

3.

Podmiot, o którym mowa w art. 54a ust. 1, jest obowiązany zgłosić zmianę danych wpisanych

do rejestru rolników w terminie 14 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało

zmianę tych danych.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez podmiot, o którym mowa w art. 54a ust. 1,

warunków wymaganych do prowadzenia obrotu materiałem siewnym wojewódzki inspektor,

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę, może

1)

nakazać, w drodze zaleceń pokontrolnych, usunięcie uchybień w oznaczonym terminie;

2)

w drodze decyzji wykreślić ten podmiot z rejestru rolników.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Podmiot wykreślony z rejestru rolników na podstawie decyzji, o której mowa w ust.

1 pkt 2, może ponownie wystąpić z wnioskiem o wpis do tego rejestru nie wcześniej

niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru rolników.

1.

Prowadzący obrót jest obowiązany

1

składać właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi pisemne informacje dotyczące obrotu

materiałem siewnym, w tym materiałem przywożonym z państw trzecich;

2)

prowadzić dokumentację dotyczącą

a)

wytwarzania materiału siewnego, w przypadku gdy został on przez niego wytworzony lub

zakontraktowany,

b)

procesów technologicznych przerobu, a w szczególności czyszczenia, suszenia, sortowania,

otoczkowania i zaprawiania, pakowania i przepakowywania,

c)

sposobu postępowania z materiałem siewnym niezaliczonym do kategorii elitarny, kategorii

kwalifikowany lub kategorii standard,

d)

tworzenia partii materiału siewnego z materiału siewnego wytworzonego przez różnych

producentów lub w różnych latach,

e)

tworzenia mieszanek materiału siewnego,

f)

obrotu materiałem siewnym.

2

Przepisy ust. 1 pkt 2 lit. a-e nie dotyczą przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 54

ust. 1, który nabył materiał siewny w zamkniętym opakowaniu i nie przepakował tego

materiału.

2a

Obowiązek składania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy materiału

siewnego nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od innych prowadzących obrót.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1

zakres i terminy składania informacji o obrocie materiałem siewnym, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem poszczególnych gatunków oraz danych o produkcji własnej,

zakupie, sprzedaży i zapasach, pozwalających zbilansować obrót materiałem siewnym

u każdego prowadzącego obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

szczegółowe zasady prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, mając na

uwadze specyfikę wytwarzania, przerobu i przygotowania poszczególnych partii materiału

siewnego do obrotu.

1.

Hodowca wprowadzający do obrotu materiał siewny roślin warzywnych kategorii standard

własnych odmian jest obowiązany

1)

przechowywać i udostępniać przez okres 3 lat dokumentację dotyczącą wytworzenia każdej

partii materiału siewnego wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na siedzibę

hodowcy albo miejsce jego zamieszkania lub właściwym urzędom innego państwa członkowskiego;

2)

przechowywać i udostępniać przez okres 2 lat próby wzorcowe z każdej

a)

wytworzonej i wprowadzonej do obrotu partii materiału siewnego, licząc od dnia wprowadzenia

tej partii do obrotu,

b)

partii materiału siewnego odmian skreślonych z krajowego rejestru, licząc od dnia

ich skreślenia

- wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na siedzibę hodowcy albo miejsce

jego zamieszkania lub właściwym urzędom innego państwa członkowskiego;

3)

składać wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na siedzibę hodowcy albo

miejsce jego zamieszkania sprawozdanie o ilości wprowadzonego do obrotu materiału

siewnego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wielkość prób

wzorcowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zakres i terminy składania sprawozdania,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, mając na względzie zbilansowanie obrotu materiałem siewnym

roślin warzywnych kategorii standard.

1.

Dostawca jest obowiązany prowadzić listę odmian materiału szkółkarskiego CAC, materiału

rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin ozdobnych.

2.

Dostawca sporządza opisy odmian znajdujących się na liście, o której mowa w ust. 1.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, dostawca udostępnia osobom zainteresowanym.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

niezbędnych do sporządzenia opisu odmiany, mając na względzie obowiązujące w tym zakresie

przepisy Unii Europejskiej.

1.

Do obrotu dopuszcza się

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany, kategorii standard i

kategorii handlowy odmian rolniczych i warzywnych wpisanych do krajowego rejestru

lub wspólnotowego katalogu, z zastrzeżeniem ust. 2;

2)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard odmian

skreślonych z krajowego rejestru, po zdegradowaniu go do najniższego stopnia rozmnożenia

z wyłączeniem materiału szkółkarskiego;

3

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian roślin sadowniczych

wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów państw członkowskich albo

państw trzecich lub chronionych na podstawie przepisów o ochronie prawnej odmian roślin;

4

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard odmian

winorośli oraz materiał rozmnożeniowy winorośli, jeżeli może być dopuszczony do obrotu

na podstawie przepisów decyzji Komisji 75/287/EWG z dnia 18 kwietnia 1975 r. w sprawie derogacji Królestwa

Danii, Irlandii, Królestwa Niderlandów, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej ze stosowania zapisów dyrektywy Rady z dnia 9 kwietnia 1968 r.

w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym winorośli

(Dz. Urz. WE L 122 z 14.05.1975) oraz decyzji Komisji 2005/325/WE z dnia 8 marca 2005 r. zwalniającej Republikę Czeską,

Republikę Estońską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Republikę

Malty i Rzeczpospolitą Polską z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw

Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu

materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, materiałem do wegetatywnego

rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym oraz materiałem siewnym roślin

oleistych i włóknistych

(Dz. Urz. UE L 109 z 29.04.2005, str. 1);

5)

materiał szkółkarski CAC;

6

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych

pochodzących z państw trzecich objętych systemem OECD, nieprzeznaczony do obrotu na

obszarze Unii Europejskiej;

7

materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych uzyskany

a)

z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard

odmian wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu albo skreślonych

z krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu i zdegradowanych do najniższego stopnia

rozmnożenia,

b)

z odmian gatunków, o których mowa w art. 48 ust. 5 pkt 2;

8

materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin ozdobnych lub gatunków roślin użytkowanych

w celach ozdobnych oraz odmian roślin

a)

tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b)

chronionych na podstawie przepisów o ochronie prawnej odmian, lub

c)

wpisanych do rejestrów państw członkowskich albo państw trzecich, lub

d)

znajdujących się na liście odmian prowadzonej przez dostawcę;

9

materiał siewny odmian miejscowych roślin pastewnych wpisanych do krajowego rejestru;

10)

mieszankę uznaną za materiał siewny;

11)

materiał szkółkarski sprowadzany z krajów trzecich, który spełnia wymagania określone

co najmniej dla materiału szkółkarskiego CAC;

12)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany posiadający jedynie świadectwo

oceny polowej (niezakwalifikowany ostatecznie), pod warunkiem doprowadzenia go przez

nabywcę do stanu odpowiadającego wymaganiom jakościowym i uzyskania świadectwa oceny

laboratoryjnej przed sprzedażą ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;

13)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany, w odniesieniu do którego

nie została zakończona ocena laboratoryjna w zakresie zdolności kiełkowania pod warunkiem

uzupełnienia wyniku kiełkowania przed sprzedażą materiału siewnego ostatecznemu odbiorcy

na cele siewne;

14

materiał siewny odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu lub krajowego rejestru,

wytworzony w państwie trzecim, w którym obowiązuje system oceny równoważny z systemem

obowiązującym w Unii Europejskiej;

15

materiał siewny kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i kategorii standard roślin

warzywnych, o których mowa w art. 48a.

1a

Do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza się materiał siewny kategorii

standard odmian miejscowych roślin warzywnych wpisanych do krajowego rejestru.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do materiału siewnego odmian wpisanych do krajowego

rejestru, wytwarzanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przeznaczeniem do

obrotu w innych państwach członkowskich.

2a

Obrót materiałem siewnym wymienionym w ust. 1 pkt 15 może być prowadzony w okresie,

na jaki została uzyskana zgoda na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych.

2b

Wnioskodawca jest obowiązany informować dyrektora Centralnego Ośrodka o ilości wprowadzonego

do obrotu materiału siewnego, wymienionego w ust. 1 pkt 15, w okresie, o którym mowa

w ust. 2a, w terminie 30 dni od dnia wprowadzenia tego materiału do obrotu.

3

Materiał siewny odmian genetycznie zmodyfikowanych nie może być dopuszczony do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Materiał siewny odmian, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może znajdować się w obrocie

do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od roku następującego po roku, w którym

skreślono odmianę z krajowego rejestru.

5.

W przypadku braku albo niewystarczającej ilości materiału siewnego, a także z innych

ważnych powodów gospodarczych, minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze

decyzji, dopuścić do obrotu

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard odmian

niewpisanych do krajowego rejestru, katalogów wspólnotowych lub list odmian krajów

Unii Europejskiej;

2)

materiał siewny kategorii handlowy;

3)

materiał siewny, który nie spełnia wymagań jakościowych;

4

materiał siewny kategorii elitarny roślin rolniczych i warzywnych, a w przypadku koniczyny

łąkowej również kategorii kwalifikowany, który nie spełnia określonych dla danej kategorii

wymagań dotyczących zdolności kiełkowania;

5

materiał siewny kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i warzywnych, który nie

spełnia wymagań dotyczących zdolności kiełkowania.

6

Decyzje, o których mowa w ust. 5 pkt 1-3 oraz w pkt 5, minister właściwy do spraw

rolnictwa wydaje po uzgodnieniu z Komisją Europejską i państwami członkowskimi.

7.

W decyzjach, o których mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw rolnictwa określa

w szczególności rodzaj i ilość materiału siewnego oraz termin, na jaki dopuszcza się

materiał siewny do obrotu.

8

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz

obrotu materiałem siewnym określonych odmian wpisanych do wspólnotowych katalogów,

mając na względzie ich nieprzydatność do uprawy w warunkach klimatyczno-glebowych

Rzeczypospolitej Polskiej lub konieczność unikania zagrożeń dla środowiska oraz zdrowia

ludzi i zwierząt.

9.

Zakaz, o którym mowa w ust. 8, wprowadza się po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji

Europejskiej.

1.

Materiał siewny znajdujący się w obrocie, z wyłączeniem materiału szkółkarskiego,

rozmnożeniowego i nasadzeniowego, powinien być opakowany.

2.

Opakowanie materiału siewnego powinno być zabezpieczone w sposób trwały i uniemożliwiający

jego otwarcie bez uszkodzenia.

1

Materiał siewny znajdujący się w obrocie, z zastrzeżeniem art. 62, powinien być zaopatrzony

w etykiety wydawane przez

1)

wojewódzkiego inspektora - dla materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo

2)

właściwy urząd państwa członkowskiego - dla materiału siewnego wytworzonego na obszarze

tego państwa, albo

3)

prowadzących obrót.

1a

Etykiety, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są etykietami urzędowymi.

2

Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny oraz informacje

wymagane na podstawie odrębnych przepisów.

3

W przypadku materiału siewnego, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 13, na etykiecie

umieszcza się napis „badania zdolności kiełkowania nie zakończono”.

4.

W przypadku materiału siewnego, o którym mowa w art. 57 ust. 5 pkt 4, na etykiecie

umieszcza się informację o zdolności kiełkowania.

5

W przypadku materiału siewnego odmian warzywnych znanych przed wejściem w życie niniejszej

ustawy, zachowywanych przez kilku hodowców, na etykiecie, oprócz nazwy odmiany, umieszcza

się oznaczenie zachowującego odmianę, przy czym oznaczenie to nie może dominować nad

nazwą odmiany.

6.

Oznaczenie, o którym mowa w ust. 5, nie może dotyczyć szczególnych właściwości odmiany

i podaje się je obok nazwy odmiany, wyraźnie oddzielone znakiem „-”.

7

W celu zabezpieczenia opakowania materiału siewnego mogą być stosowane plomby wydawane

przez wojewódzkich inspektorów, zwane dalej „plombami urzędowymi”, lub plomby prowadzących

obrót.

8.

Etykiety i plomby urzędowe mogą być stosowane dla

1

materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii handlowy;

2)

materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego winorośli.

9

Etykiety i plomby prowadzących obrót mogą być stosowane dla materiału siewnego kategorii

standard roślin warzywnych oraz dla małych opakowań WE.

10.

Za etykietę materiału siewnego, o której mowa w ust. 8 i 9, uznaje się również paszport

roślin, jeżeli zawiera informacje, których umieszczenie jest wymagane na etykiecie.

11

W przypadku małych opakowań WE etykietę może stanowić trwały nadruk lub stempel umieszczony

na tych opakowaniach.

12

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek

etykietowania małych opakowań WE materiału siewnego buraków etykietami urzędowymi,

mając na uwadze usprawnienie kontroli obrotu tym materiałem.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, jakie opakowania

materiału siewnego uznaje się za małe opakowania WE, biorąc pod uwagę rodzaj i gatunek

roślin, kategorię materiału siewnego oraz masę netto opakowania.

1.

Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany,

kategorii handlowy i kategorii standard, znajdujący się w obrocie, może zostać przepakowany

i przeetykietowany, pod urzędowym nadzorem, po uzyskaniu pisemnej zgody przedsiębiorcy,

o którym mowa w art. 54 ust. 1

1)

którego numer w rejestrze znajduje się na etykiecie materiału siewnego przed jego

przepakowaniem - w przypadku materiału siewnego wyprodukowanego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

wprowadzającego materiał siewny do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- w przypadku materiału siewnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, numer partii przepakowanego i przeetykietowanego

materiału siewnego pozostaje niezmieniony, a na etykiecie umieszcza się wyrazy „przepakowano

i przeetykietowano w... (miejsce przepakowania i przeetykietowania) przez... (firma

i numer z rejestru)”.

1

Etykiety i plomby urzędowe, na wniosek prowadzącego obrót i dostawcy, wydaje odpłatnie

wojewódzki inspektor.

2

Wojewódzki inspektor może upoważnić na czas określony prowadzącego obrót i dostawcę

do wypełniania etykiet urzędowych, jeżeli

1)

przestrzega on przepisów o nasiennictwie oraz daje gwarancję rzetelnego wypełniania

etykiet;

2)

będzie rejestrował numery otrzymanych etykiet wydanych dla określonych partii materiału

siewnego oraz zniszczonych podczas druku.

3

Prowadzący obrót i dostawca upoważniony do wypełniania etykiet

1)

prowadzi ewidencję etykiet;

2)

na etykietach umieszcza swój numer z rejestru, rejestru rolników albo rejestru przedsiębiorców

prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie roślin.

4

Wojewódzki inspektor sprawuje kontrolę nad prawidłowym wypełnianiem etykiet urzędowych

przez prowadzących obrót i dostawców, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości,

w drodze decyzji, nakazuje ich zniszczenie.

5.

Zniszczenie etykiet, o których mowa w ust. 4, następuje w obecności upoważnionego

pracownika wojewódzkiego inspektoratu.

6

Producent materiału siewnego jest obowiązany do przechowywania etykiet dotyczących

partii materiału siewnego użytego do siewu lub sadzenia do czasu zakończenia oceny

tego materiału i okazywania ich na żądanie organu dokonującego ocenę.

7

W przypadku nieposiadania przez producenta materiału siewnego etykiet, o których mowa

w ust. 6, plantacja nie będzie oceniana.

Do każdej partii materiału siewnego niezakwalifikowanego ostatecznie, o którym mowa

w art. 57 ust. 1 pkt 12, dołącza się informację o dostarczonym materiale, zwaną dalej

„dokumentem towarzyszącym”.

1.

Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii wprowadzonego do obrotu materiału

szkółkarskiego CAC, materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i

ozdobnych dostawca dołącza informację o dostarczonym materiale, zwaną dalej „dokumentem

dostawcy”.

2.

Dokument dostawcy sporządza się w dwóch egzemplarzach; jeden dołącza się do każdej

przesyłki materiału, o której mowa w ust. 1, a drugi pozostaje u dostawcy.

3.

Dokument dostawcy zawiera

1

oznaczenie „jakość WE”;

2)

oznaczenie kraju, w którym wystawiono ten dokument;

3

napis „Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa”;

4

numer w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym na podstawie przepisów o ochronie roślin;

5)

oznaczenie dostawcy;

6)

oznaczenie odbiorcy;

7)

numer partii określony przez dostawcę;

8)

datę wystawienia;

9)

nazwę botaniczną;

10)

nazwę odmiany, w przypadku podkładek nazwę odmiany lub jej opis;

11)

liczbę roślin objętych dokumentem dostawcy;

12)

kategorię;

13)

nazwę kraju, w którym dokonano zbioru materiału, w przypadku importu z państw trzecich.

3a

Dokument dostawcy dołączony do materiału przeznaczonego dla odbiorców, którzy nie

zajmują się zawodowo uprawą roślin sadowniczych, warzywnych lub ozdobnych, może nie

zawierać informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 6.

4

Dokumentem dostawcy może być paszport roślin, jeżeli będą umieszczone na nim informacje,

o których mowa w ust. 3 pkt 1, 3, 10, 12 i 13.

5.

Materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany oraz materiał rozmnożeniowy

winorośli znajdujący się w obrocie zaopatruje się w etykietę i wypis ze świadectwa.

6

Wypis ze świadectwa dołącza się do każdej przesyłki materiału szkółkarskiego zawierającej

jedną lub kilka partii tego materiału.

7

Materiał szkółkarski kategorii kwalifikowany oraz materiał rozmnożeniowy winorośli,

znajdujący się w obrocie i przeznaczony dla odbiorcy, który nie zajmuje się zawodowo

uprawą tych roślin, zaopatruje się wyłącznie w etykietę urzędową.

8

Materiał szkółkarski roślin sadowniczych kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany,

znajdujący się w obrocie, może być przeetykietowany po uzyskaniu pisemnej zgody dostawcy,

którego numer w rejestrze przedsiębiorców, prowadzonym na podstawie przepisów o ochronie

roślin, znajduje się na etykiecie materiału szkółkarskiego przed przeetykietowaniem.

9

Dostawca jest obowiązany przechowywać kopie dokumentów dostawcy lub wypisów ze świadectw

przez okres 3 lat od dnia ich wydania.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób oraz zakres etykietowania i plombowania materiału siewnego, z uwzględnieniem

a)

rozmiarów i koloru etykiet ustalonych dla poszczególnych kategorii i stopni kwalifikacji

materiału siewnego,

b

treści informacji zamieszczanych na etykietach oraz w dokumencie towarzyszącym,

c

małych opakowań WE,

2)

rodzaje opakowań materiału siewnego dla poszczególnych gatunków lub grup roślin, a

także materiału siewnego zaprawianego oraz sposoby ich zabezpieczania

- mając na względzie postęp techniki w tej dziedzinie i rozwiązania stosowane przez

międzynarodowe organizacje nasienne.

1

Kontrola materiału siewnego polega na losowym sprawdzeniu jego jakości oraz spełniania

innych wymagań dotyczących wytwarzania, oceny, przechowywania materiału siewnego a

także obrotu tym materiałem.

2.

Kontrolę materiału siewnego wykonuje wojewódzki inspektor.

2a

Pobieranie prób urzędowych i ocena, dokonywane przez organ Państwowej Inspekcji Ochrony

Roślin i Nasiennictwa w ramach kontroli, nie podlegają opłacie.

2b

Kontroli materiału siewnego dokonuje się z urzędu lub na uzasadniony wniosek.

2c

Jeżeli w wyniku kontroli partii materiału siewnego zachodzą wątpliwości co do jakości

i tożsamości odmianowej tego materiału, przeprowadza się badania genetyczne tego materiału.

3

Jeżeli w wyniku kontroli materiału siewnego stwierdzono, że jedna lub kilka partii

nie odpowiada wymaganiom jakości albo wymaganiom obowiązującym przy wytwarzaniu, ocenie,

przechowywaniu lub w obrocie tym materiałem, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji,

może

1)

zakazać prowadzenia obrotu partią materiału siewnego niespełniającą wymagań;

2)

nakazać poddanie partii materiału siewnego niespełniającej wymagań zabiegom uniemożliwiającym

użycie go do siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub tylko do rozmnażania roślin.

4

Decyzje, o których mowa w ust. 3, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

5

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, urzędową metodę

przeprowadzania badań genetycznych materiału siewnego, biorąc pod uwagę metody określone

w wytycznych OECD dla testów upraw kontrolnych i polowej kontroli upraw nasiennych

oraz bezpieczeństwo obrotu materiałem siewnym.

1.

Z materiału siewnego znajdującego się w obrocie pobiera się kontrolne próby do wspólnotowych

testów i doświadczeń porównawczych, w celu sprawdzenia jego jakości oraz harmonizacji

metod dokonywania oceny.

2.

Główny Inspektor pobiera i przesyła próby materiału siewnego, o których mowa w ust.

1, do odpowiednich jednostek prowadzących wspólnotowe doświadczenia i testy porównawcze,

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi przeprowadzania doświadczeń i testów

porównawczych.

1.

Kto prowadzi obrót materiałem siewnym niezgodnie z warunkami określonymi w art. 57

ust. 1, 1a, 2a, 3 i 4, jest obowiązany do wniesienia na rachunek urzędu skarbowego,

właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania prowadzącego obrót, opłaty

sankcyjnej stanowiącej 300% kwoty należnej za sprzedany lub dostarczony materiał siewny.

2.

Stwierdzenie prowadzenia obrotu materiałem siewnym niezgodnie z warunkami określonymi

w art. 57 ust. 1, 1a, 2a, 3 i 4, ilość sprzedanego lub dostarczonego materiału siewnego

oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o której mowa w ust. 1, określa, w drodze decyzji,

wojewódzki inspektor właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania prowadzącego

obrót materiałem siewnym.

Opłata sankcyjna, o której mowa w art. 67, stanowi dochód budżetu państwa i mają do

niej zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm..

1.

Wojewódzki inspektor przekazuje kopię decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 2, właściwemu

urzędowi skarbowemu.

2.

W razie niewniesienia opłaty sankcyjnej wynikającej z decyzji, o której mowa w art.

67 ust. 2, właściwy urząd skarbowy wszczyna postępowanie w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Kto

1)

nie stosuje nazwy odmiany zgodnie z wpisem w krajowym rejestrze lub w odpowiednich

rejestrach państw członkowskich, lub we wspólnotowych katalogach,

2)

nie stosuje się do zakazów obowiązujących w rejonie zamkniętym,

3

prowadzi obrót materiałem siewnym bez wpisu do rejestru rolników,

4)

nie składa wojewódzkiemu inspektorowi obowiązującej informacji dotyczącej obrotu materiałem

siewnym lub nie prowadzi obowiązującej dokumentacji dotyczącej tego materiału,

4a

składa wojewódzkiemu inspektorowi nieprawdziwe informacje dotyczące obrotu materiałem

siewnym,

5

nie zaopatruje materiału siewnego w etykiety, nie dołącza dokumentu towarzyszącego

lub dokumentu dostawcy, wypisu ze świadectwa, nie stosuje plomb oraz nie zabezpiecza

opakowań z materiałem siewnym zgodnie z art. 58 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61a lub

art. 62 lub podaje na etykietach informacje niezgodne ze świadectwem,

6)

(uchylony),

7)

nie prowadzi lub nie przechowuje dokumentacji zgodnie z warunkami, o których mowa

w art. 33,

8)

nie prowadzi list odmian lub nie sporządza opisów odmian znajdujących się na liście,

o której mowa w art. 56,

9

nie będąc wpisanym do rejestru albo rejestru rolników, sprzedaje poza terenem powiatu,

w którym wytworzył, materiał siewny rozmnożeniowy roślin warzywnych i ozdobnych oraz

materiał szkółkarski przeznaczony dla odbiorcy na jego własne, niezarobkowe potrzeby,

10)

nabył od producenta materiał siewny rozmnożeniowy roślin warzywnych i ozdobnych oraz

materiał szkółkarski przeznaczony na jego własne, niezarobkowe potrzeby, a wprowadził

go do obrotu lub rozmnaża w celach zarobkowych,

11

bez wymaganej zgody prowadzi testy lub doświadczenia polowe odmian roślin rolniczych

lub roślin warzywnych,

12

sporządza mieszanki roślin pastewnych przeznaczone na cele pastewne, nie posiadając

opracowanej technologii sporządzania tych mieszanek oraz urządzeń niezbędnych do ich

sporządzania,

13

sporządza protokół, o którym mowa w art. 46 ust. 3, na formularzu, który nie jest

zgodny z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 4,

14

wydaje świadectwa lub informacje, o których mowa w art. 47 ust. 1-6 i art. 47a ust.

1, lub wypisy ze świadectw na formularzach, które nie są zgodne z wzorami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ust. 10 i art. 47a ust. 3,

15

nie oznacza partii materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej numerem utworzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 47b ust.

2,

16

będąc hodowcą wprowadzającym do obrotu materiał siewny kategorii standard roślin warzywnych

własnych odmian, nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi dokumentacji,

o której mowa w art. 55a ust. 1 pkt 1,

17

będąc hodowcą, wprowadza do obrotu materiał siewny kategorii standard roślin warzywnych

własnych odmian, nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi lub

właściwemu urzędowi innego państwa członkowskiego prób, o których mowa w art. 55a

ust. 1 pkt 2,

18

będąc hodowcą wprowadzającym do obrotu materiał siewny kategorii standard roślin warzywnych

własnych odmian, nie składa wojewódzkiemu inspektorowi sprawozdania o ilości wprowadzonego

do obrotu materiału siewnego,

19

prowadzi obrót materiałem siewnym wymienionym w art. 57 ust. 1 pkt 15 poza okresem,

na jaki została udzielona zgoda na prowadzenie testów lub doświadczeń polowych,

20

nie informuje w wymaganym terminie dyrektora Centralnego Ośrodka o ilości wprowadzonego

do obrotu materiału siewnego, o którym mowa w art. 57 ust. 2b,

21

nie wykonuje wprowadzonego na podstawie art. 59 ust. 12 obowiązku etykietowania małych

opakowań WE materiału siewnego buraków etykietami urzędowymi,

22

dokonuje przepakowania i przeetykietowania materiału siewnego niezgodnie z warunkami

określonymi w art. 60a oraz art. 62 ust. 8,

23

nie informuje w terminie wojewódzkiego inspektora o zmianie danych wpisanych do rejestru

rolników

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1398 i Nr 238, poz. 2019 oraz z 2003 r. Nr 130, poz. 1188) w art. 15 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) pozytywne wyniki badań skuteczności

działania środka ochrony roślin, przeprowadzane w jednostkach organizacyjnych Instytutu

Ochrony Roślin oraz w innych jednostkach upoważnionych, w drodze decyzji, przez podmiot

określony, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw rolnictwa;”.

(pominięty).

1.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych do tego

dnia decyzją ostateczną, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy albo przepisy

o ochronie prawnej odmian roślin.

2.

Rejestr odmian prowadzony na podstawie przepisów dotychczasowych staje się krajowym

rejestrem.

3

Materiał siewny odmian roślin rolniczych i warzywnych, wpisanych do krajowego rejestru,

które nie wchodzą do wspólnotowego katalogu może być w obrocie wyłącznie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i powinien być oznakowany przez dodanie na etykiecie oznaczenia

- „do obrotu wyłącznie na terytorium RP”.

4

Przepis ust. 3 dotyczy również odmian skreślonych z krajowego rejestru przed wejściem

w życie niniejszej ustawy.

1.

Zezwolenia, licencje i zgody na wykonywanie działalności gospodarczej udzielone przed

dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone.

2.

Zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej na wykonywanie działalności gospodarczej, dla której przepisy odrębnych ustaw nie

przewidują obowiązku uzyskania zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej,

tracą ważność z dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

3.

Przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej posiadają ważne zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej, określonej w

ustawach, o których mowa w art. 5, 16, 18, 20, 22, 28, 34, 36, 37, 41, 50, 52, 54,

61-63, wpisuje się z urzędu do rejestru działalności regulowanej, określonego w tych

ustawach zgodnie z zakresem zezwoleń, o ile z przepisów ustawy nie wynika szerszy

zakres wykonywania działalności.

4.

Przedsiębiorców, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej posiadali ważne zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w

zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich oraz obrocie

tymi wyrobami

(Dz. U. Nr 128, poz. 1401 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257), wpisuje się z urzędu do rejestru działalności regulowanej, określonego w ustawie z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie

tymi wyrobami i organizacji rynku wina

(Dz. U. Nr 34, poz. 292).

5.

Do dnia doręczenia przedsiębiorcy zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru działalności

regulowanej zachowują moc zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej wydane

na podstawie ustaw, o których mowa w ust. 3.

6.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej może wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia

danych objętych zakresem wpisu, w terminie 90 dni od dnia doręczenia wezwania.

7.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, organ prowadzący rejestr

działalności regulowanej wydaje decyzję o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru działalności

regulowanej.

8.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej potwierdza dokonanie wpisu do rejestru

poprzez wydanie zaświadczenia, nie później niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

1.

Prawa twórców odmian do wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzyści z odmiany nabyte

na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia.

Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Prawa hodowców, autorów odmian do premii autorskiej i prawa osób fizycznych, które

udzieliły pomocy przy wytwarzaniu odmian, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy,

pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Wysokość premii, o której mowa w ust. 2, ustala się w wysokości premii uzyskanej za

daną odmianę w 2003 r., przy czym premie te wypłaca Centralny Ośrodek.

1.

Do wytwarzania i obrotu dopuszcza się materiał siewny odmian selekcjonowanych wpisanych

do rejestru odmian na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Do etykiet materiału siewnego odmian, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

art. 59 ust. 5 i 6.

Zezwolenia i upoważnienia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują

swoją ważność przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

(pominięty).

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin

Uprawnych staje się Centralnym Ośrodkiem Badania Odmian Roślin Uprawnych w rozumieniu

ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 24 listopada 1995 r. o nasiennictwie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 53, poz. 563 i Nr 76, poz. 811 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253).

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.