PL
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych
Table of Provisions (115)
Statutory Text (115 Articles)
§ 1.
Sądy wojskowe sprawują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wymiar sprawiedliwości
w sprawach karnych oraz orzekają w innych sprawach, jeżeli zostały one przekazane
do ich właściwości odrębnymi ustawami.
§ 2.
W wypadkach przewidzianych w ustawach sądy wojskowe sprawują wymiar sprawiedliwości
w sprawach karnych w stosunku do osób nienależących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej.
Do sądów wojskowych oraz żołnierzy pełniących służbę w tych sądach mają zastosowanie
przepisy dotyczące jednostek wojskowych i żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, jeżeli
ustawa nie stanowi inaczej.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Do aplikantów wojskowych sądów garnizonowych powołanych na stanowisko aplikanta przed
dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
§ 1.
Sądami wojskowymi są wojskowe sądy okręgowe i wojskowe sądy garnizonowe.
§ 2.
(uchylony).
§ 3.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu
opinii Krajowej Rady Sądownictwa, tworzy i znosi, w drodze rozporządzenia, sądy wojskowe
oraz określa ich siedziby i obszary właściwości.
§ 4.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości może tworzyć
i znosić, w drodze rozporządzenia, wydziały zamiejscowe poza siedzibami wojskowych
sądów garnizonowych.
§ 5.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, w razie ogłoszenia
mobilizacji i w czasie wojny, może tworzyć, w drodze rozporządzenia, inne sądy wojskowe
niż określone w § 1.
§ 6.
Do sądów, o których mowa w § 5, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
§ 1.
Działalność sądów wojskowych jest finansowana z wyodrębnionych środków budżetowych
Ministerstwa Obrony Narodowej.
§ 2
Minister Obrony Narodowej, jako dysponent części budżetowej, nie jest uprawniony do
dokonywania przeniesień, o których mowa w art. 148 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm., jeżeli powodowałoby to zmniejszenie wydatków w rozdziale klasyfikacji wydatków dotyczących
sądów wojskowych.
§ 3.
Organami kierującymi gospodarką finansową sądów wojskowych są prezesi tych sądów.
§ 4.
Projekty planów finansowych oraz plany finansowe dla sądów wojskowych opracowują prezesi
tych sądów, według zasad określonych w odrębnych przepisach o finansach publicznych,
które dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, przedkłada Krajowej Radzie
Sądownictwa, a ta na ich podstawie składa wniosek do Ministra Obrony Narodowej o opracowanie
dochodów i wydatków sądów wojskowych.
§ 5
Organy wymienione w § 4 są związane założeniami, o których mowa w art. 120 ust. 1 ustawy o finansach publicznych.
§ 6.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
planowania i prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów
wojskowych.
§ 1.
Nadzór nad działalnością sądów wojskowych w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy.
§ 2.
Zwierzchni nadzór nad sądami wojskowymi w zakresie organizacji i działalności administracyjnej
sprawuje Minister Sprawiedliwości.
§ 3.
Nadzór w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących służbę w sądach wojskowych
sprawuje Minister Obrony Narodowej.
§ 4
Zadania zwierzchniego nadzoru, o którym mowa w § 2 i 3, wykonuje komórka organizacyjna
Ministerstwa Sprawiedliwości w randze departamentu.
§ 5.
Dyrektora departamentu, o którym mowa w § 4, powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości
w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej spośród sędziów wojskowych sądów okręgowych.
§ 6
Sędziów na stanowiska służbowe w departamencie, o którym mowa w § 4, powołuje, spośród
sędziów wojskowych sądów okręgowych, i odwołuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej.
Minister Sprawiedliwości przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i Krajowej
Radzie Sądownictwa informację o działalności sądów wojskowych.
§ 1.
Sądy wojskowe rozpoznają sprawy w swojej siedzibie, z zastrzeżeniem § 2 i 3.
§ 2.
Jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, sądy wojskowe mogą rozpoznawać sprawy
lub pełnić inne czynności poza swoją siedzibą, a w razie konieczności i poza obszarem
swojej właściwości, w tym również - jeżeli umowa międzynarodowa tak stanowi - poza
granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
W wypadku określonym w § 2 rozpoznawanie spraw karnych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej odbywa się tylko w siedzibach sądów wojskowych lub sądów powszechnych.
Osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa w linii prostej lub powinowactwa
w linii prostej albo w stosunku przysposobienia, małżonkowie oraz rodzeństwo nie mogą
być sędziami oraz asesorami sądowymi w tym samym sądzie.
Do osób będących w chwili wejścia w życie ustawy aplikantami sądowymi, aplikantami
powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, aplikantami wojskowych jednostek
organizacyjnych prokuratury oraz aplikantami w sądzie wojskowym stosuje się przepisy
dotychczasowe.
§ 1.
W wypadkach, w których ustawy przewidują wniesienie do sądu wojskowego środka odwoławczego
od orzeczeń lub decyzji wydanych przez organy wojskowe, sprawę rozpoznaje wojskowy
sąd garnizonowy obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz
pełni czynną służbę wojskową lub pracownik jest zatrudniony, jeżeli te ustawy nie
stanowią inaczej.
§ 2.
W sprawach, o których mowa w § 1, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące postępowania odwoławczego.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
Organem samorządu sędziowskiego jest Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych.
§ 1.
Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych, zwane dalej „Zgromadzeniem”, tworzą sędziowie
sądów wojskowych.
§ 2.
Zgromadzeniu przewodniczą - na przemian - prezesi wojskowych sądów okręgowych. Kadencja
przewodniczącego trwa 2 lata.
§ 3.
Do zadań Zgromadzenia należy
1)
przedstawianie Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na stanowiska sędziów wojskowych
sądów garnizonowych oraz wojskowych sądów okręgowych;
2)
wybór członka Krajowej Rady Sądownictwa;
3)
wybór członków kolegiów wojskowych sądów okręgowych;
4)
(uchylony);
5
wybór rzecznika dyscyplinarnego i zastępcy rzecznika spośród sędziów sądów wojskowych;
6)
wysłuchiwanie informacji dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, o działalności
sądów wojskowych oraz wyrażanie opinii w tym zakresie;
7)
podejmowanie działań w zakresie doskonalenia kwalifikacji zawodowych sędziów i działalności
sądów wojskowych;
8)
wypowiadanie się w sprawach obowiązków i praw sędziów;
9)
wyrażanie opinii w sprawach zgłoszonych przez Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości,
Ministra Obrony Narodowej oraz dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4.
§ 4.
Do wyboru oraz wyrażania opinii, o których mowa w § 3, wymagana jest obecność przynajmniej
dwóch trzecich liczby członków Zgromadzenia, a uchwały w tych sprawach zapadają bezwzględną
większością głosów.
§ 5
Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w § 3 pkt 1-5, a ponadto jeżeli żądanie
takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków Zgromadzenia.
§ 6.
Sędziowie sądów wojskowych są obowiązani brać udział w posiedzeniach Zgromadzenia.
Asesorzy sądów wojskowych mogą brać udział w posiedzeniach Zgromadzenia bez prawa
głosowania i wyboru.
§ 7.
Zgromadzenie zbiera się co najmniej raz w roku. Posiedzenie Zgromadzenia zwołuje jego
przewodniczący z własnej inicjatywy, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, Ministra
Obrony Narodowej, dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, albo na wniosek
jednej piątej liczby członków Zgromadzenia.
§ 8.
Szczegółowy tryb odbywania posiedzeń Zgromadzenia Sędziów Sądów Wojskowych określa
regulamin uchwalony przez Zgromadzenie.
Organami sądów wojskowych są
1)
w wojskowych sądach okręgowych - prezes sądu oraz kolegium wojskowego sądu okręgowego;
2)
w wojskowych sądach garnizonowych - prezes sądu.
§ 1.
Prezes wojskowego sądu okręgowego i prezes wojskowego sądu garnizonowego, zwani dalej
„prezesami sądów wojskowych”, kierują działalnością sądu oraz są przełożonymi sędziów
i pozostałego składu osobowego danego sądu.
§ 2.
Prezesa sądu wojskowego zastępuje wyznaczony zastępca lub sędzia.
§ 3.
Prezesa wojskowego sądu okręgowego i jego zastępcę powołuje i odwołuje, spośród sędziów
wojskowych sądów okręgowych, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej.
§ 4.
Prezesa wojskowego sądu garnizonowego i jego zastępcę powołuje i odwołuje, spośród
sędziów sądów wojskowych, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej.
§ 5
Prezes sądu wojskowego i jego zastępca może być odwołany przez Ministra Sprawiedliwości
w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej w przypadku
1)
rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;
2)
gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru
sprawiedliwości.
§ 6
Odwołanie prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy następuje po zasięgnięciu opinii
Krajowej Rady Sądownictwa. Zamiar odwołania, wraz z pisemnym uzasadnieniem, Minister
Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przedstawia Krajowej Radzie
Sądownictwa w celu uzyskania opinii. W przypadku, o którym mowa w § 5 pkt 2, negatywna
opinia Krajowej Rady Sądownictwa jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca.
§ 7
Jeżeli Krajowa Rada Sądownictwa, w terminie miesiąca od przedstawienia zamiaru odwołania
prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy, opinii nie wyda, uważa się, że opinia
jest pozytywna.
§ 8
W razie złożenia przez prezesa sądu wojskowego albo jego zastępcy rezygnacji z pełnionej
funkcji, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej odwołuje
go bez zasięgnięcia opinii, o której mowa w § 6.
§ 1.
Kolegium wojskowego sądu okręgowego, zwane dalej „kolegium”, składa się z czterech
do ośmiu członków, wybranych spośród sędziów orzekających w sądach działających na
obszarze właściwości wojskowego sądu okręgowego.
§ 2.
Przewodniczącym kolegium jest prezes wojskowego sądu okręgowego, a w razie jego nieobecności
- zastępca przewodniczącego, wybrany przez kolegium spośród jego członków.
§ 3.
Kadencja kolegium trwa 2 lata.
§ 1.
Do zadań kolegium należą sprawy niezastrzeżone w ustawie do wyłącznej właściwości
Zgromadzenia, a w szczególności
1)
przedstawianie Zgromadzeniu opinii o kandydatach na stanowiska sędziów sądów wojskowych;
2)
wyrażanie opinii w sprawach wyznaczania na stanowiska służbowe oraz zwalniania z tych
stanowisk prezesów sądów wojskowych i ich zastępców;
3
opiniowanie wniosków o przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe;
4)
wyrażanie opinii w sprawach przedstawionych przez Krajową Radę Sądownictwa, Ministra
Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej, dyrektora departamentu, o którym mowa
w art. 5 § 4, oraz przez prezesa wojskowego sądu okręgowego;
5
wypowiadanie się w przypadkach zachowań sędziów naruszających zasady etyki.
§ 2.
Do podjęcia uchwał wymagana jest obecność przynajmniej dwóch trzecich członków kolegium.
Uchwały kolegium zapadają większością głosów, przy czym w razie równej liczby głosów
decyduje głos przewodniczącego.
§ 3.
Kolegium zbiera się w zależności od potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.
§ 4.
Posiedzenia kolegium zwołuje jego przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek
jednej trzeciej członków kolegium.
Przepisy ustaw, o których mowa w art. 1, art. 2 i art. 6 niniejszej ustawy, dotyczące
wypadków przy pracy i chorób zawodowych stosuje się do wypadków przy pracy i chorób
zawodowych powstałych po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem wejścia w życie ustawy,
o ile wniosek o jednorazowe odszkodowanie został złożony w okresie 6 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
§ 1.
Prezesi sądów wojskowych wykonują czynności nadzoru służbowego i administracji sądowej
przewidziane w przepisach postępowania sądowego oraz w regulaminach urzędowania, a
także inne czynności określone w ustawach i odrębnych przepisach.
§ 2.
W zakresie, o którym mowa w § 1, prezesi wojskowych sądów garnizonowych podlegają
prezesom właściwych wojskowych sądów okręgowych, a prezesi tych sądów - dyrektorowi
departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4.
§ 3.
Prezesi sądów wojskowych mogą zlecać poszczególne czynności nadzoru służbowego i administracji
sądowej swoim zastępcom, a w szczególnych przypadkach - sędziom.
§ 4.
Prezes sądu wojskowego wyznacza sędziego do sprawowania nadzoru penitencjarnego.
§ 1
Osoby powołane do kierowania i nadzoru nad działalnością administracyjną sądów wojskowych
mają prawo wglądu w czynności tych sądów, mogą żądać wyjaśnień oraz usunięcia uchybień.
Minister Sprawiedliwości oraz prezesi sądów wojskowych mogą uchylać zarządzenia administracyjne
niezgodne z prawem albo naruszające sprawność postępowania sądowego lub z innych powodów
niecelowe.
§ 2.
Sędziowie wykonujący czynności, o których mowa w § 1, mogą być obecni na rozprawie
toczącej się z wyłączeniem jawności.
§ 3
W razie stwierdzenia uchybienia w zakresie sprawności postępowania sądowego, Minister
Sprawiedliwości oraz prezesi sądów wojskowych mogą zwrócić na nie, na piśmie, uwagę
i żądać usunięcia skutków tego uchybienia. Sędzia, którego dotyczy zwrócona uwaga
może, w terminie 7 dni, złożyć pisemne zastrzeżenie do organu, który zwrócił uwagę,
co nie zwalnia go od obowiązku usunięcia skutków uchybienia.
§ 3a
W razie złożenia zastrzeżenia organ, o którym mowa w § 3, uchyla uwagę albo przekazuje
sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu.
§ 3b
W przypadku przewidzianym w § 3a, sąd dyscyplinarny wydaje postanowienie po wysłuchaniu
rzecznika dyscyplinarnego oraz sędziego, chyba że nie jest to możliwe. Na postanowienie
odmawiające uwzględnienia zastrzeżenia sędziemu przysługuje zażalenie. Zażalenie rozpoznaje
ten sam sąd dyscyplinarny w innym równorzędnym składzie.
§ 4
Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub zastępcy prezesa sądu wojskowego
pisemną uwagę, jeżeli stwierdzi uchybienia w zakresie kierowania sądem albo sprawowania
przez prezesa przysługującego mu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów wojskowych.
§ 5
Uprawnienia określone w § 4 przysługują Ministrowi Obrony Narodowej odnośnie do nadzoru
w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących służbę w sądach wojskowych.
Czynności z zakresu nadzoru i administracji sądowej, o których mowa w art. 5 § 2 i
3, art. 14 § 1 i 3 oraz w art. 15, nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie
są niezawiśli.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawach, o których mowa
w art. 1, art. 2 i art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zachowują moc przepisy
dotychczasowe.
§ 1.
W sądach wojskowych działają sekretariaty oraz inne komórki organizacyjne, które tworzy
prezes sądu wojskowego.
§ 2.
Zasady wyznaczania żołnierzy zawodowych i pracowników cywilnych na stanowiska w sekretariatach
i innych komórkach organizacyjnych sądów wojskowych oraz kwalifikacje wymagane do
objęcia stanowisk określają odrębne przepisy.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
1)
art. 1 pkt 33 i art. 2 pkt 10, pkt 20 lit. b oraz art. 12, które wchodzą w życie z
dniem 1 stycznia 2004 r.;
2)
art. 10 i art. 13, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określa, w drodze
rozporządzenia
1)
organizację sądów wojskowych oraz ustala regulamin wewnętrzny urzędowania tych sądów;
2)
szczegółowy tryb wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 5 § 2, art. 14 i art. 15;
3)
szczegółowe zasady archiwizacji, niszczenia i przekazywania właściwym archiwom państwowym
akt spraw sądowych.
§ 1a
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
zarządzenia, organizację i zakres działania sekretariatów sądowych oraz innych działów
administracji sądowej.
§ 2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określa, w drodze
rozporządzenia, sposób wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 5 § 3.
§ 3
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określa, w drodze
rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach wojskowych oraz w departamencie, o którym
mowa w art. 5 § 4. Liczbę sędziów w departamencie określa się z uwzględnieniem potrzeb
Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego.
§ 4.
(uchylony).
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
§ 1.
Wojskowy sąd garnizonowy składa się z sędziów i asesorów tego sądu.
§ 2.
Wojskowy sąd okręgowy składa się z sędziów tego sądu.
Sędziowie sądów wojskowych w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom.
§ 1.
Sędzia sądu wojskowego jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim
oraz stale podnosić kwalifikacje zawodowe.
§ 2.
Sędzia sądu wojskowego powinien w służbie i poza służbą strzec powagi stanowiska sędziowskiego
i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności sędziego lub osłabiać zaufanie
do jego bezstronności.
§ 3.
W okresie zajmowania stanowiska sędzia sądu wojskowego nie może należeć do partii
politycznych ani brać udziału w żadnej działalności politycznej.
§ 1.
Sędzią sądu wojskowego, zwanym dalej „sędzią”, może być oficer pełniący zawodową służbę
stałą, który
1)
korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;
2)
jest nieskazitelnego charakteru;
3
ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne
uznane w Polsce;
4)
(uchylony);
5)
złożył egzamin sędziowski;
6
odbyt co najmniej trzyletni staż na stanowisku asesora w sądzie wojskowym;
7
ukończył 29 lat.
§ 2.
Odbycie aplikacji w sądzie powszechnym lub w jednostce organizacyjnej prokuratury,
złożenie egzaminu sędziowskiego lub prokuratorskiego albo odbycie stażu na stanowisku
asesora sądowego lub w jednostce organizacyjnej prokuratury jest równoznaczne ze spełnieniem
wymagań określonych odpowiednio w § 1 pkt 4
§ 3.
Wymagania określone w § 1 pkt 4
1)
profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w
Polskiej Akademii Nauk oraz w innych placówkach naukowych i naukowo-badawczych;
2)
osób, które zajmowały stanowiska sędziów, prokuratorów, wiceprokuratorów i podprokuratorów;
3)
adwokatów, radców prawnych oraz notariuszy, którzy wykonywali ten zawód co najmniej
przez 3 lata.
§ 1.
Kandydaci na stanowiska sędziów i asesorów sądu wojskowego spełniający warunki, o
których mowa w art. 22 § 2 i 3, są powoływani do zawodowej służby wojskowej pełnionej
jako służba stała na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby, po odbyciu
szkolenia wojskowego i zdaniu egzaminu na oficera.
§ 2.
Do odbycia szkolenia wojskowego, o którym mowa w § 1, powołuje, na wniosek dyrektora
departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, organ uprawniony do powoływania do służby
kandydackiej na podstawie odrębnych przepisów, określając miejsce szkolenia.
§ 3.
Kandydaci na stanowiska sędziów, o których mowa w § 1, są mianowani na stopień wojskowy
odpowiadający stopniowi etatowemu z dniem powołania do pełnienia urzędu na stanowisku
sędziego.
§ 4.
Rozkaz personalny o powołaniu do zawodowej służby wojskowej kandydatów na stanowiska
sędziów, o których mowa w § 1, wydaje, na wniosek dyrektora departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4, z dniem powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, Szef
Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
§ 5.
Rozkaz personalny o powołaniu do zawodowej służby wojskowej kandydatów na stanowiska
asesorów, o których mowa w § 1, wydaje, na wniosek dyrektora departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4, z dniem powołania na stanowisko asesora, Szef Sztabu Generalnego
Wojska Polskiego.
§ 1
Sędziowie sądów wojskowych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim są powoływani
przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa.
§ 1a
Sędziowie sądów wojskowych są powoływani na stanowiska
1)
sędziego wojskowego sądu garnizonowego;
2)
sędziego wojskowego sądu okręgowego.
§ 1b
Powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego.
§ 2
Zgromadzenie ocenia zgłoszonych kandydatów na stanowiska sędziów w drodze głosowania
i przekazuje wszystkie zgłoszone kandydatury, ze wskazaniem liczby uzyskanych głosów,
Krajowej Radzie Sądownictwa, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości
i Minister Obrony Narodowej wyrażają o każdym z kandydatów do objęcia stanowiska sędziowskiego
opinie wraz z uzasadnieniem, które Minister Sprawiedliwości przedstawia Krajowej Radzie
Sądownictwa wraz z kandydaturami, a także z informacjami uzyskanymi od organu Policji
o każdym z kandydatów.
§ 3.
Kandydatów na stanowiska sędziów zgłasza Zgromadzeniu dyrektor departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może, po wysłuchaniu
opinii kolegium właściwego sądu, zgłosić Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na
stanowiska sędziów.
§ 5
Kandydaci na stanowiska sędziów zgłaszają swoje kandydatury dyrektorowi departamentu,
o którym mowa w art. 5 § 4. Dyrektor, przed zgłoszeniem kandydatur Zgromadzeniu, ocenia
kwalifikacje kandydatów, zasięga opinii właściwego kolegium i zawiadamia Ministra
Sprawiedliwości oraz Ministra Obrony Narodowej, przekazując wypełnioną kartę zgłoszenia
kandydata.
§ 1.
Sędziowie zajmują stanowiska
1)
sędziego wojskowego sądu garnizonowego;
2)
sędziego wojskowego sądu okręgowego;
3)
sędziego departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4;
4)
(uchylony).
§ 2.
(uchylony).
§ 3.
Objęcie stanowiska przez sędziego stwierdza Minister Obrony Narodowej.
§ 1.
Sędziowie i ławnicy na rozprawach używają stroju urzędowego. Strojem urzędowym sędziego
i ławnika na rozprawie sądowej jest toga, a sędziego przewodniczącego na rozprawie
- także nakładany na kołnierz togi łańcuch z wizerunkiem orła.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu
opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego
sędziów i ławników, uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni dla powagi
sądu, i tradycję utrwaloną w sądownictwie.
§ 1
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może delegować
sędziego na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w roku kalendarzowym, do pełnienia
obowiązków sędziowskich lub wykonywania czynności administracyjnych w innym sądzie
wojskowym lub w sądzie powszechnym albo w departamencie, o którym mowa w art. 5 §
4, a na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego
- także, odpowiednio, w Sądzie Najwyższym lub sądzie administracyjnym.
§ 2.
Za zgodą sędziego okres delegowania, o którym mowa w § 1, może trwać dłużej niż 3
miesiące.
§ 3.
Prezes wojskowego sądu okręgowego może delegować sędziego wojskowego sądu garnizonowego
do pełnienia obowiązków sędziego na obszarze właściwości danego wojskowego sądu okręgowego
na czas nie dłuższy niż miesiąc w roku kalendarzowym.
§ 4.
Łączny czas delegacji na podstawie przepisów § 1 i 3 nie może przekraczać 3 miesięcy
w roku kalendarzowym.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może delegować
sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków lub pełnienia określonej funkcji
poza granicami państwa w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe
lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych,
w tym umów konstytuujących organizację międzynarodową, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
Polską, zgodnie z kwalifikacjami sędziego, na czas określony, nie dłuższy niż cztery
lata, z możliwością ponownego delegowania na kolejny okres, nieprzekraczający czterech
lat.
§ 2.
Wydatki związane z delegacją sędziego sądu wojskowego poza granice państwa, z wyjątkiem
sędziego zajmującego stanowisko służbowe w departamencie, o którym mowa w art. 5 §
4, są pokrywane z budżetu państwa, z wyodrębnionych środków budżetowych Ministerstwa
Obrony Narodowej.
§ 3.
Wydatki, o których mowa w § 2, mogą być również pokrywane w całości lub w części ze
środków przeznaczonych na ten cel przez organizację międzynarodową, którymi dysponowanie
powierzono Ministrowi Obrony Narodowej.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości może powierzyć
czasowe pełnienie czynności sędziowskich oficerowi rezerwy powołanemu na ćwiczenia
wojskowe, który jest sędzią sądu powszechnego.
§ 1.
Sędziowie są obowiązani do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie
o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską wspólnością
majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych
zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego,
a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej
osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze
przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności
gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach,
z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.
§ 1a
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w dwóch egzemplarzach.
§ 2
Oświadczenia, o których mowa w § 1, sędziowie składają prezesowi właściwego wojskowego
sądu okręgowego, który dokonuje analizy zawartych w nich danych. Sędziowie zajmujący
stanowiska służbowe w departamencie, o którym mowa w art. 5 § 4, oświadczenia składają
Ministrowi Sprawiedliwości, który dokonuje analizy zawartych w nich danych.
§ 3.
Prezesi wojskowych sądów okręgowych składają oświadczenie, o którym mowa w § 1, Krajowej
Radzie Sądownictwa, która dokonuje analizy danych w nim zawartych.
§ 4.
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się przed objęciem stanowiska, a następnie
co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a także
w dniu opuszczenia stanowiska sędziego.
§ 5.
Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę służbową,
chyba że sędzia, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach podmiot uprawniony, zgodnie z § 2 lub 3, do
odebrania oświadczenia może je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie.
Oświadczenie przechowuje się przez 6 lat.
§ 6
Jeden egzemplarz oświadczenia o stanie majątkowym podmiot uprawniony do odebrania
oświadczenia zgodnie z § 2 lub § 3, przekazuje do urzędu skarbowego właściwego ze
względu na miejsce zamieszkania sędziego. Właściwy urząd skarbowy jest uprawniony
do analizy danych zawartych w oświadczeniu, w tym również do porównania jego treści
z treścią uprzednio złożonych oświadczeń oraz rocznych zeznań podatkowych (PIT). Jeżeli
wynik analizy budzi uzasadnione wątpliwości co do legalności pochodzenia majątku ujawnionego
w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje sprawę do właściwego postępowania, prowadzonego
na podstawie odrębnych przepisów.
Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 28, stosuje się odpowiednio formularz
określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności
gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne
(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584), dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tejże ustawy.
§ 1.
Sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia
właściwego sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania w razie ujęcia sędziego
na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne do
zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej
na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko czynności
niecierpiące zwłoki.
§ 2.
O zatrzymaniu sędziego niezwłocznie powiadamia się prezesa wojskowego sądu okręgowego
właściwego ze względu na miejsce zatrzymania. Może on nakazać natychmiastowe zwolnienie
zatrzymanego sędziego. O fakcie zatrzymania sędziego prezes wojskowego sądu okręgowego
niezwłocznie zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości i Ministra
Obrony Narodowej.
§ 3.
Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli
nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo
radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.
§ 4.
Postanowienie zezwalające na wszczęcie przeciwko sędziemu postępowania karnego można
wydać, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego
przestępstwa.
§ 5.
Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie
odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia.
Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego
właściwego do rozpoznania wniosku.
§ 6.
W terminie siedmiu dni od doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie
sędziego do odpowiedzialności karnej, organowi lub osobie, która wniosła o zezwolenie,
oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego drugiej
instancji. W tym samym terminie sędziemu przysługuje zażalenie na uchwałę zezwalającą
na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej. Poza tym do postępowania przed sądem
dyscyplinarnym w sprawach o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności
karnej stosuje się przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym.
Sędziowie są nieusuwalni ze swojego stanowiska, z wyjątkiem wypadków przewidzianych
w ustawie.
§ 1
Stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu,
osiągnął wiek sześćdziesiąt lat lub został przeniesiony w stan spoczynku z powodu
uznania orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do zawodowej
służby wojskowej. Zrzeczenie się urzędu jest skuteczne po upływie trzech miesięcy
od dnia złożenia na ręce Ministra Sprawiedliwości oświadczenia, chyba że na wniosek
sędziego Minister Sprawiedliwości określi inny termin. O rozwiązaniu stosunku służbowego
z mocy prawa Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa, Ministra
Obrony Narodowej i sędziego, z tym że w wypadku zrzeczenia się urzędu również Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Sędziego, który zrzekł się urzędu, wyznacza się za jego zgodą ponownie na stanowisko
zajmowane poprzednio lub na stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu, jeżeli
nie ma innych przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.
§ 3.
W przypadku nieskorzystania przez sędziego z przysługującego mu prawa, o którym mowa
w § 2, zwalnia się go z zawodowej służby wojskowej, chociażby nie spełniał warunków
określonych w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
§ 4.
Sędzia, którego stosunek służbowy rozwiązał się z mocy prawa z powodu ukończenia 60
lat, przechodzi w stan spoczynku, chyba że został powołany na urząd sędziego sądu
powszechnego.
§ 5.
W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty
wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez
nią wybrane.
§ 6.
Sędzia, którego stosunek służbowy rozwiązał się z mocy prawa z powodu ukończenia 60
lat, na swój wniosek jest powoływany, w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm., z zastrzeżeniem § 7 i 8, na urząd sędziego sądu powszechnego, jeżeli nie ma innych
przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.
§ 7.
W wypadku przewidzianym w § 6 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,
przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, bez zasięgania opinii właściwego
zgromadzenia sędziów, wniosek o powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego
sądu powszechnego.
§ 8.
Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o
którym mowa w § 6 i 7, następuje odpowiednio: sędzia wojskowego sądu garnizonowego
na stanowisko sędziego w sądzie rejonowym, a sędzia wojskowego sądu okręgowego na
stanowisko sędziego w sądzie okręgowym.
§ 9.
W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej wniosku, o którym
mowa w § 7, zainteresowanemu służy skarga do Sądu Najwyższego.
§ 1.
Sędzia, który został mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach
państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej lub w
organach organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych działających na podstawie
umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, jest obowiązany
zrzec się niezwłocznie swojego urzędu.
§ 2.
Sędzia, który zrzekł się urzędu z przyczyn określonych w § 1, może powrócić na urząd
sędziego i poprzednio zajmowane stanowisko, jeżeli przerwa w pełnieniu obowiązków
sędziego nie przekracza dziewięciu lat, chyba że pełnił funkcje sędziowskie w międzynarodowych
lub ponadnarodowych organach sądowych.
§ 3.
W wypadku przewidzianym w § 2 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,
po uzyskaniu opinii Zgromadzenia Sądów Wojskowych, przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej
Polskiej wniosek o powołanie byłego sędziego na urząd sędziego na poprzednio zajmowane
stanowisko i miejsce służbowe, niezależnie od liczby stanowisk sędziowskich w danym
sądzie, chyba że nie spełnia on warunków wymaganych do powołania na urząd sędziego.
§ 4.
W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym
mowa w § 3, zainteresowanemu służy skarga do Sądu Najwyższego.
§ 1.
Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne
orzeczenie sądu skazujące na środek karny pozbawienia praw publicznych lub zakazu
zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska
sędziego. Stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2.
O wygaśnięciu stosunku służbowego, o którym mowa w § 1, sędziego zawiadamia Minister
Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
§ 1.
Sędziego nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej przed rozwiązaniem stosunku
służbowego z mocy prawa lub przed utratą przez niego stanowiska sędziego.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1, sędziego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej
jednocześnie z rozwiązaniem stosunku służbowego z mocy prawa lub utratą przez niego
tego stanowiska.
§ 3
Sędziego przenosi się w stan spoczynku, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany
został orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za niezdolnego do zawodowej służby
wojskowej, chyba że na swój wniosek jest powoływany, w trybie określonym w przepisach
ustawy, o której mowa w art. 32 § 6, z zastrzeżeniem § 4 i 5, na urząd sędziego sądu
powszechnego, jeżeli nie ma innych przeszkód prawnych i istnieje taka możliwość.
§ 4
W przypadku uznania sędziego orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego
do zawodowej służby wojskowej Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,
przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej - bez zasięgania opinii właściwego
zgromadzenia sędziów - wniosek o powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego
sądu powszechnego.
§ 5.
Powołanie sędziego sądu wojskowego na urząd sędziego sądu powszechnego w trybie, o
którym mowa w § 3 i 4, następuje w sposób, o którym mowa w art. 32 § 8.
§ 6.
W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym
mowa w § 4, zainteresowanemu służy skarga do Sądu Najwyższego.
§ 1.
Sędziego, który z przyczyn określonych w art. 34 utracił stanowisko, zwalnia się z
zawodowej służby wojskowej.
§ 2.
Zwolnienie z przyczyn określonych w § 1 pociąga za sobą takie same skutki, jak zwolnienie
żołnierza ukaranego karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, przewidzianą
w przepisach o dyscyplinie wojskowej.
§ 1.
Uposażenie sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku i uposażenie rodzinne członków
ich rodzin ustala
1)
prezes wojskowego sądu garnizonowego - w stosunku do sędziów tego sądu;
2)
prezes wojskowego sądu okręgowego - w stosunku do sędziów tego sądu oraz prezesa wojskowego
sądu garnizonowego i jego zastępcy;
3)
dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4 - w stosunku do prezesa wojskowego
sądu okręgowego i jego zastępców;
4)
Minister Sprawiedliwości w stosunku do sędziów z departamentu, o którym mowa w art.
5 § 4.
§ 2.
Uposażenie sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku i uposażenie rodzinne członków
ich rodzin wypłaca wojskowy organ emerytalny.
§ 3.
W razie orzeczenia kary wymienionej w art. 104 § 3 pkt 4 lub w przypadkach przewidzianych
w art. 104 § 4 ustawy powołanej w art. 32 § 6 sędzia pozbawiony prawa do stanu spoczynku
i uposażenia albo członek jego rodziny pozbawiony prawa do uposażenia rodzinnego nabywa
prawo do zaopatrzenia emerytalnego, jeżeli spełnia warunki określone w przepisach
ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz
ich rodzin
(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm..
§ 4.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń sędziom
sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin,
mając na uwadze konieczność zapewnienia osobom uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania
oraz udogodnień w odbiorze uposażeń i uposażeń rodzinnych.
§ 1.
Za wykroczenia oraz za przewinienia dyscyplinarne sędziowie ponoszą odpowiedzialność
dyscyplinarną przed sądami dyscyplinarnymi.
§ 2.
Przewinieniem dyscyplinarnym w rozumieniu ustawy jest naruszenie obowiązków sędziego,
uchybienie powadze stanowiska sędziowskiego, naruszenie dyscypliny wojskowej oraz
zasad honoru i godności żołnierskiej.
§ 3.
Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,
jeżeli przez nie uchybił obowiązkowi piastowanego wówczas urzędu państwowego lub okazał
się niegodnym stanowiska sędziego.
Prowadzenie postępowania karnego przeciwko sędziemu nie wyklucza postępowania dyscyplinarnego
o ten sam czyn.
§ 1.
Karami dyscyplinarnymi są
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
usunięcie z zajmowanej funkcji;
4)
przeniesienie na inne miejsce służbowe;
5)
złożenie sędziego z urzędu.
§ 2.
Orzekając karę złożenia sędziego z urzędu, sądy dyscyplinarne mogą wystąpić do właściwego
organu z wnioskiem o pozbawienie ukaranego stopnia oficerskiego.
§ 3
Sędzia, któremu wymierzono karę określoną w § 1 pkt 3 lub 4, nie może być wyznaczony
przez okres pięciu lat na wyższe sędziowskie stanowisko służbowe, a także nie może
w tym okresie być członkiem kolegium sądu wojskowego, orzekać w sądzie dyscyplinarnym
oraz odzyskać utraconej funkcji.
§ 4.
Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 5 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego
powołania ukaranego na urząd sędziego.
§ 5.
W wypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi, sąd dyscyplinarny
może odstąpić od wymierzania kary.
§ 1.
Sądami dyscyplinarnymi w sprawach dyscyplinarnych sędziów sądów wojskowych są
1)
w pierwszej instancji - wojskowe sądy okręgowe;
2)
w drugiej instancji - Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa.
§ 2
Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy sędziego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz
w sprawach, o których mowa w art. 15 § 3b lub w art. 30 § 1, jest sąd dyscyplinarny,
w okręgu którego znajduje się miejsce służbowe sędziego objętego postępowaniem.
§ 3.
Sądy dyscyplinarne orzekają w składzie trzech sędziów. Do orzekania w sądzie dyscyplinarnym
są uprawnieni wszyscy sędziowie danego sądu dyscyplinarnego, z wyjątkiem prezesa sądu
oraz rzecznika dyscyplinarnego.
§ 1.
Uprawnionym oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym, w sprawach sędziów wojskowych
sądów okręgowych, a także prezesów oraz wiceprezesów wojskowych sądów garnizonowych,
jest rzecznik dyscyplinarny, w sprawach zaś pozostałych sędziów, zastępca rzecznika
dyscyplinarnego.
§ 2.
Rzecznika dyscyplinarnego wybiera Zgromadzenie spośród sędziów sądów wojskowych.
§ 3.
Zastępcę rzecznika dyscyplinarnego wybiera Zgromadzenie spośród sędziów wojskowych
pełniących służbę w okręgu innym niż rzecznik dyscyplinarny.
§ 4.
Rzecznik dyscyplinarny działa przy Krajowej Radzie Sądownictwa. Kadencja rzecznika
dyscyplinarnego trwa cztery lata, a kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dwa
lata.
§ 5.
Zgromadzenie zgłasza Krajowej Radzie Sądownictwa wybranego rzecznika dyscyplinarnego
oraz zastępcę rzecznika dyscyplinarnego, najpóźniej na trzy miesiące przed upływem
kadencji albo w terminie miesiąca od jego ustąpienia.
§ 6.
W razie przeszkód w pełnieniu obowiązków przez rzecznika dyscyplinarnego, jego obowiązki
przejmuje zastępca rzecznika dyscyplinarnego, do czasu ustania przeszkody.
§ 7.
Rzecznik dyscyplinarny jest uprawniony do przejęcia każdej sprawy prowadzonej przez
zastępcę rzecznika dyscyplinarnego w przypadku istnienia przeszkody w wypełnianiu
przez niego obowiązków, a także jeżeli uzna to za uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości.
§ 8.
Do zastępcy rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy o rzeczniku dyscyplinarnym.
§ 9.
Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów sądów wojskowych lub adwokatów.
§ 1
Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Krajowej Rady
Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej, prezesów właściwych
sądów wojskowych, kolegium, a także z własnej inicjatywy. Rzecznik dyscyplinarny w
zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego jest związany wskazaniem organu uprawnionego.
§ 2
Rzecznik dyscyplinarny przeprowadza postępowanie, które ma na celu wstępne wyjaśnienie
okoliczności koniecznych do ustalenia znamion czynu zarzucanego obwinionemu oraz zgromadzenie
i utrwalenie dowodów dla sądu dyscyplinarnego.
§ 3
Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 2, jeżeli zachodzą podstawy do
wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie
dyscyplinarne i przedstawia sędziemu na piśmie zarzuty.
§ 4
Po przedstawieniu zarzutów obwiniony, w terminie 14 dni, może złożyć wyjaśnienia i
zgłosić wnioski o przeprowadzenie dowodów.
§ 5
Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych
dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej
do sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne określenie czynu, który
jest przedmiotem postępowania, oraz uzasadnienie.
§ 1.
Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, sąd dyscyplinarny orzeka wyrokiem.
§ 2.
Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny z urzędu rozpoznaje
sprawę w zakresie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej
i wydaje postanowienie w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art. 30 § 1, co nie
wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego.
§ 1
Sąd dyscyplinarny może zawiesić w czynnościach służbowych sędziego, przeciwko któremu
wszczęto postępowanie dyscyplinarne lub o ubezwłasnowolnienie.
§ 1a
Jeżeli sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności
karnej za przestępstwo umyślne, z urzędu zawiesza sędziego w czynnościach służbowych,
a wydając uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej
za przestępstwo nieumyślne, może z urzędu zawiesić sędziego w czynnościach służbowych.
§ 2.
Zawieszenie w czynnościach sędziego pociąga za sobą skutki zawieszenia w czynnościach
służbowych na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej; nie dotyczy to osób, w
stosunku do których wszczęto postępowanie o ubezwłasnowolnienie.
§ 3.
Zawieszenie w czynnościach ustaje z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania,
o którym mowa w § 1, jeżeli sąd dyscyplinarny wcześniej nie uchylił zawieszenia.
§ 4.
Na uchwałę w przedmiocie zawieszenia w czynnościach sędziego przysługuje zażalenie
do sądu drugiej instancji. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania uchwały.
§ 1.
Przewodniczący sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przesyła odpis prawomocnego
wyroku sądu dyscyplinarnego Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi Sprawiedliwości
i Ministrowi Obrony Narodowej, a ponadto prezesowi właściwego sądu i kolegium.
§ 2.
Wykonanie wyroku należy do Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej.
§ 1.
Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt osobowych
ukaranego.
§ 2
Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą
w art. 39 § 1 pkt 1-4, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie
wydano przeciwko ukaranemu innego wyroku skazującego.
§ 1.
Asesorem sądu wojskowego, zwanym dalej „asesorem”, może być żołnierz zawodowy pełniący
służbę stałą i posiadający stopień wojskowy w korpusie oficerów, który spełnia wymagania
określone w art. 22 § 1 pkt 1-5.
§ 2.
Asesora powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej.
§ 2a
Objęcie stanowiska przez asesora stwierdza Minister Obrony Narodowej.
§ 3
Staż asesorski odbywa się w wojskowym sądzie garnizonowym, trwa on nie dłużej niż
4 lata, przy czym przez okres 6 miesięcy asesor wykonuje czynności sędziowskie w sądzie
rejonowym.
§ 4.
W wypadku braku stanowisk sędziowskich można, za zgodą asesora, przedłużyć staż asesorski.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
rozporządzenia, zasady odbywania stażu asesorskiego.
Do asesorów stosuje się przepisy art. 28 i 29.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może powierzyć
asesorowi pełnienie czynności sędziowskich w wojskowym sądzie garnizonowym oraz w
wojskowym sądzie okręgowym jako odwoławczym.
§ 1
Do asesorów, którym powierzono pełnienie czynności sędziowskich, stosuje się przepisy
dotyczące sędziów, z wyjątkiem art. 26a i art. 33 oraz z zastrzeżeniem art. 70 § 1a.
Asesor może przewodniczyć na rozprawie głównej lub na posiedzeniach tylko wówczas,
gdy ustawa przewiduje rozpoznawanie sprawy w składzie jednego sędziego.
§ 2
Asesor obejmujący stanowisko składa wobec Ministra Sprawiedliwości ślubowanie według
roty ustalonej dla asesorów sądowych w ustawie, o której mowa w art. 32 § 6.
§ 3.
Asesor nie może sprawować nadzoru penitencjarnego.
Asesorzy, którym nie powierzono czynności sędziowskich, ponoszą odpowiedzialność na
zasadach odnoszących się do żołnierzy zawodowych, z tym że prawo karania ich za przewinienia
dyscyplinarne przysługuje przełożonym sędziom i Ministrowi Obrony Narodowej.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości może powierzyć
pełnienie czynności sędziowskich w wojskowym sądzie garnizonowym oficerowi rezerwy
odbywającemu ćwiczenia wojskowe, który jest asesorem sądu powszechnego i ma uprawnienia
do pełnienia czynności sędziowskich.
§ 1
Aplikantem w wojskowym sądzie garnizonowym, zwanym dalej „aplikantem”, może być żołnierz
zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby
terminowej i posiadający stopień podporucznika (podporucznika marynarki), który spełnia
wymagania określone w art. 22 § 1 pkt 1-3.
§ 1
Aplikantem w wojskowym sądzie garnizonowym, zwanym dalej „aplikantem”, może być żołnierz
zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby
terminowej i posiadający stopień podporucznika (podporucznika marynarki), który
1)
posiada obywatelstwo polskie i pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
posiada nieposzlakowaną opinię;
3)
nie był karany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
4)
nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia
publicznego lub przestępstwo skarbowe;
5)
ukończył studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra prawa lub zagraniczne
uznane w Polsce;
6)
został umieszczony przez komisję konkursową na liście kwalifikacyjnej, o której mowa
w art. 50 § 8.
§ 2.
Kandydaci na stanowiska aplikantów są powoływani do zawodowej służby wojskowej pełnionej
jako służba kontraktowa na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, po uprzednim
zakwalifikowaniu się w drodze konkursu na stanowisko aplikanta, podpisaniu kontraktu
na pełnienie służby terminowej, odbyciu szkolenia wojskowego, zdaniu egzaminu na oficera
i mianowaniu na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).
§ 3.
Do odbycia szkolenia, o którym mowa w § 2, powołuje, na wniosek dyrektora departamentu,
o którym mowa w art. 5 § 4, organ uprawniony do powoływania do służby kandydackiej
na podstawie odrębnych przepisów, określając miejsce szkolenia.
§ 4.
Rozkaz personalny o powołaniu do zawodowej służby wojskowej kandydata na stanowisko
aplikanta wydaje, na wniosek dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, z
dniem powołania na stanowisko aplikanta, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
§ 5.
Na stanowisko aplikanta powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej.
§ 6.
Kontrakt na pełnienie służby terminowej na stanowisku aplikanta zawiera dyrektor departamentu,
o którym mowa w art. 5 § 4.
§ 7.
Kontrakt na pełnienie służby terminowej na stanowisku aplikanta zawiera
1)
oznaczenie stron - stopień wojskowy, imię i nazwisko dyrektora departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4, oraz imię i nazwisko, imię ojca, datę urodzenia, adres zameldowania,
serię i numer dowodu osobistego, numer PESEL i NIP osoby powoływanej do pełnienia
zawodowej służby wojskowej na stanowisku aplikanta;
2)
datę i miejsce podpisania;
3)
dzień rozpoczęcia zawodowej służby wojskowej oraz dzień, do którego kontrakt obowiązuje;
4)
nazwę stanowiska, na którym będzie pełniona zawodowa służba wojskowa;
5)
siedzibę wojskowego sądu garnizonowego, w którym znajduje się stanowisko objęte kontraktem;
6)
oświadczenie osoby powołanej do zawodowej służby wojskowej potwierdzające znajomość
zasad pełnienia tej służby;
7)
podpisy stron.
§ 8.
Objęcie stanowiska przez aplikanta stwierdza Minister Obrony Narodowej.
§ 1.
Aplikant odbywa aplikację w sądzie powszechnym na zasadach i w sposób określony dla
aplikantów sądowych, a także w sądzie wojskowym.
§ 2
Aplikacja trwa 3 lata.
§ 3
W miesiącu poprzedzającym upływ okresu aplikacji aplikant składa egzamin sędziowski.
W przypadku niedostatecznego wyniku egzaminu aplikant może przystąpić do ponownego
jego składania, w ciągu roku od dnia złożenia egzaminu poprzedniego.
§ 4.
(uchylony).
§ 5
Zwolnienie aplikanta z zawodowej służby wojskowej następuje, jeżeli aplikant
1)
zrzekł się stanowiska;
2)
nie czyni postępów w toku aplikacji, a w szczególności, jeżeli uzyskał dwie negatywne
opinie patronów lub nie uzyskał pozytywnej oceny z kolokwium;
3)
został uznany orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do pełnienia
zawodowej służby wojskowej.
§ 6.
(uchylony).
§ 7.
Zezwolenia na zdawanie egzaminu w późniejszym terminie od przewidzianego w § 3 można
udzielić w razie stwierdzenia niemożności przystąpienia do egzaminu w tym terminie.
Zezwolenia udziela prezes wojskowego sądu okręgowego.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej zarządza, w zależności
od potrzeb kadrowych sądów wojskowych, nabór na aplikację i wyznacza limit miejsc
na aplikację.
§ 2.
Nabór odbywa się w drodze
1)
konkursu składającego się z części pisemnej i ustnej;
2)
badania predyspozycji kandydata na aplikanta do zajmowania stanowiska sędziego sądu
wojskowego, które przeprowadza się w formie testu psychologicznego.
§ 3.
Nabór przeprowadza komisja konkursowa powołana przez dyrektora departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4.
§ 4.
Część pisemna konkursu składa się z
1)
testu wiedzy z poszczególnych dziedzin prawa i nauk pokrewnych;
2)
pracy pisemnej, będącej opracowaniem wybranego tematu dotyczącego szczegółowych zagadnień
z poszczególnych dziedzin prawa.
§ 5.
Warunkiem dopuszczenia kandydata do części ustnej konkursu jest uzyskanie z pisemnej
części konkursu minimum punktów, określonego przez dyrektora departamentu, o którym
mowa w art. 5 § 4.
§ 6.
Część ustna konkursu obejmuje odpowiedzi na pytania zawarte w wylosowanym przez kandydata
zestawie, dotyczące wiedzy ogólnej oraz wiadomości z zakresu poszczególnych dziedzin
prawa i nauk pokrewnych.
§ 7.
Tematy i test na część pisemną konkursu, pytania na część ustną konkursu oraz test
psychologiczny opracowuje zespół konkursowy powołany przez Ministra Sprawiedliwości.
§ 8.
Po przeprowadzeniu konkursu oraz badania predyspozycji komisja konkursowa sporządza
listę kandydatów na aplikantów, zwaną dalej „listą kwalifikacyjną”.
§ 9.
Warunkiem umieszczenia na liście kwalifikacyjnej jest uzyskanie przez kandydata minimum
punktów ze wszystkich części konkursu, określonego przez dyrektora departamentu, o
którym mowa w art. 5 § 4, oraz potwierdzenie predyspozycji kandydata do zajmowania
stanowiska sędziego sądu wojskowego. O miejscu na liście kwalifikacyjnej decyduje
suma uzyskanych punktów.
§ 10.
Dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, po przeprowadzeniu naboru, zasięga
informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz zwraca się do właściwego komendanta wojewódzkiego
Policji o nadesłanie informacji o każdej osobie umieszczonej na liście kwalifikacyjnej,
na zasadach i w trybie dotyczącym kandydatów na aplikantów sądowo-prokuratorskich.
§ 11.
Po uzyskaniu informacji, o których mowa w § 10, dyrektor departamentu, o którym mowa
w art. 5 § 4, przekazuje je wraz z listą kwalifikacyjną Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 1.
Przed przystąpieniem do naboru kandydat na aplikanta uiszcza opłatę z udział w naborze.
Opłata stanowi dochód budżetu państwa.
§ 2.
Wysokość opłaty za udział w naborze jest równa opłacie za udział w naborze na aplikację
sądowo-prokuratorską.
Przed podjęciem obowiązków aplikant składa wobec prezesa wojskowego sądu okręgowego
ślubowanie według roty przewidzianej dla aplikantów sądowych.
§ 1.
Przed objęciem obowiązków aplikanta aplikant składa ślubowanie wobec dyrektora departamentu,
o którym mowa w art. 5 § 4, według następującej roty
„Ślubuję uroczyście sumiennie wypełniać obowiązki wojskowego aplikanta sądowego, w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości oraz dochować tajemnicy państwowej
i służbowej”; składający ślubowanie może dodać zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.
§ 2.
Aplikant odbywa aplikację w sądzie wojskowym oraz uczestniczy w zajęciach seminaryjnych
i praktykach dla aplikantów sądowo-prokuratorskich odbywających aplikację na zasadach
określonych w art. 10e ust. 1-5, 9, 11 i 12 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o Krajowym Centrum Szkolenia
Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury
(Dz. U. Nr 169, poz. 1410 i Nr 264, poz. 2204 oraz z 2007 r. Nr 64, poz. 433).
§ 3.
Do obowiązków aplikanta należy
1)
uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych prowadzonych
w Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury, zwanym dalej „Krajowym
Centrum”, oraz w praktykach odbywających się w sądach, jednostkach organizacyjnych
prokuratury i innych instytucjach związanych z funkcjonowaniem wymiaru sprawiedliwości;
2)
samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych
do zajmowania stanowiska sędziego sądu wojskowego;
3)
przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium, przeprowadzanych
w czasie aplikacji, a także do egzaminu sędziowskiego;
4)
przestrzeganie regulaminu organizacyjnego Krajowego Centrum oraz zarządzeń i poleceń
porządkowych Dyrektora Krajowego Centrum.
§ 4.
Na czas trwania aplikacji dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, wyznacza
aplikantowi patrona spośród sędziów sądów wojskowych. Patronom przysługuje wynagrodzenie
za sprawowanie patronatu w wysokości równej wynagrodzeniu patronów, o których mowa
w art. 10 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr
Sądów Powszechnych i Prokuratury.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej zwalnia aplikanta,
który
1)
został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
2)
przestał spełniać wymagania określone w art. 49 § 1 pkt 1 i 2;
3)
uzyskał negatywną ocenę z kolokwium wyznaczone w czasie aplikacji;
4)
zrzekł się stanowiska;
5)
został uznany orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do pełnienia
zawodowej służby wojskowej;
6)
rażąco naruszył obowiązki aplikanta;
7)
w sposób rażący uchybił godności aplikanta lub jego zachowanie godzi w dobre imię
Krajowego Centrum lub sądów wojskowych.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może zwolnić
aplikanta, który
1)
został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
2)
opuścił z przyczyn nieusprawiedliwionych ponad 20% zajęć seminaryjnych lub praktyk
w danym roku szkoleniowym, ujętych w programie aplikacji;
3)
nie przystąpił w wyznaczonym terminie, bez usprawiedliwienia, co najmniej do dwóch
sprawdzianów wiedzy przewidzianych w programie aplikacji;
4)
został dwukrotnie ukarany karą nagany.
§ 3.
Przed zwolnieniem aplikanta ze stanowiska, z przyczyn określonych w § 1 i 2, Minister
Sprawiedliwości umożliwia aplikantowi złożenie wyjaśnień.
§ 1.
Dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, może ukarać aplikanta karą porządkową
za przewinienie polegające na naruszeniu obowiązków lub uchybieniu godności aplikanta.
§ 2.
Karami porządkowymi są
1)
upomnienie;
2)
nagana.
§ 3.
Nie można ukarać aplikanta po upływie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o przewinieniu
lub trzech miesięcy od dnia jego popełnienia.
§ 4.
Przed ukaraniem karą porządkową aplikantowi umożliwia się złożenie wyjaśnień.
§ 5.
Od decyzji o ukaraniu aplikantowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości,
w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia.
§ 6.
Odpis prawomocnej decyzji o ukaraniu karą porządkową dołącza się do teczki akt personalnych
aplikanta.
§ 7.
Po upływie roku od uprawomocnienia się decyzji o ukaraniu karą porządkową dyrektor
departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, zarządza usunięcie odpisu decyzji z akt
personalnych aplikanta, jeżeli w tym czasie nie ukarano aplikanta inną karą.
§ 1.
W ostatnim miesiącu trzeciego roku aplikacji aplikant składa egzamin sędziowski przed
komisją egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości. W skład komisji wchodzi
sędzia wojskowy będący przedstawicielem dyrektora departamentu, o którym mowa w art.
5 § 4.
§ 2.
Egzamin sędziowski składa się z części pisemnej i ustnej.
§ 3.
Zadania praktyczne na część pisemną oraz kazusy na część ustną egzaminu sędziowskiego
opracowuje zespół egzaminacyjny powołany przez Ministra Sprawiedliwości. W skład zespołu
wchodzi sędzia wojskowy będący przedstawicielem dyrektora departamentu, o którym mowa
w art. 5 § 4.
§ 4.
Dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, może udzielić aplikantowi zezwolenia
na zdawanie egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym, jeżeli uzna, że choroba,
wypadek losowy lub inna wskazana i udokumentowana przez aplikanta przyczyna uniemożliwiają
przystąpienie do egzaminu sędziowskiego w terminie, o którym mowa w § 1.
§ 5.
Zezwolenia, o którym mowa w § 4, dyrektor departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4,
udziela na pisemny wniosek aplikanta, złożony nie później niż w ciągu miesiąca od
dnia ustania przyczyny uzasadniającej nieprzystąpienie do egzaminu sędziowskiego.
§ 6.
Aplikant, który nie przystąpił do egzaminu sędziowskiego w wyznaczonym terminie i
nie uzyskał zezwolenia, o którym mowa w § 4, albo odstąpił bez usprawiedliwienia od
egzaminu sędziowskiego w czasie jego trwania, składa egzamin sędziowski tylko raz,
według zasad obowiązujących w przypadku niezdania egzaminu sędziowskiego.
§ 7.
Uprawnienie do zdawania egzaminu sędziowskiego wygasa po upływie okresu kontraktu,
o którym mowa w art. 49 § 2.
§ 8.
Aplikant, który nie zdał egzaminu sędziowskiego, może raz przystąpić do ponownego
jego składania, nie później jednak niż w ciągu roku od dnia zakończenia poprzedniego
egzaminu. Poprawkowy egzamin sędziowski przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której
mowa w § 1, w terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości. Przepisy § 2 i
3 stosuje się odpowiednio.
§ 9.
Po złożeniu egzaminu sędziowskiego aplikant może być powołany na stanowisko asesora
w wojskowym sądzie garnizonowym.
§ 10.
W razie zwolnienia ze stanowiska, nieprzystąpienia do egzaminu sędziowskiego lub niezdania
tego egzaminu, aplikanta zwalnia się z zawodowej służby wojskowej.
Za udział w pracach zespołu konkursowego i zespołu egzaminacyjnego oraz komisji konkursowej
i komisji egzaminacyjnej członkom tych zespołów i komisji przysługuje wynagrodzenie
w wysokości równej wynagrodzeniu odpowiednio członków zespołów i komisji określonych
w ustawie z dnia 1 lipca 2005 r. o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych
i Prokuratury.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
rozporządzenia, tryb przeprowadzania konkursu na stanowisko aplikanta, organizację
aplikacji sądowej, zakres egzaminu sędziowskiego, skład komisji egzaminacyjnej i sposób
powoływania jej członków, wysokość ich wynagrodzenia i tryb postępowania komisji egzaminacyjnej.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
rozporządzenia
1)
szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację, skład,
sposób powoływania członków zespołu konkursowego i komisji konkursowej oraz tryb ich
postępowania - mając na uwadze zakres wiedzy podlegającej sprawdzeniu w trakcie konkursu,
pisemną i ustną formę poszczególnych części konkursu, system punktowy ocen konkursowych,
a także ocenę predyspozycji kandydata do zajmowania stanowiska sędziego sądu wojskowego;
2)
organizację i przebieg aplikacji, w tym
a)
system punktowy oceny postępów aplikanta w czasie aplikacji, a także wyników kolokwium
oraz egzaminu sędziowskiego,
b)
szczegółowy tryb i warunki odbywania aplikacji,
c)
szczegółowy tryb i warunki sprawowania patronatu nad aplikantem
- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania
stanowiska sędziego sądu wojskowego;
3)
zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sędziowskiego, skład zespołu
egzaminacyjnego i komisji egzaminacyjnej, sposób powoływania ich członków oraz tryb
postępowania - uwzględniając zakres odbytej aplikacji, pisemną i ustną formę egzaminu,
kwalifikacje członków komisji egzaminacyjnej, a także mając na uwadze konieczność
zagwarantowania właściwego poziomu organizacyjnego i merytorycznego egzaminu sędziowskiego
oraz zabezpieczenia jednakowych warunków jego składania przez wszystkich aplikantów.
Aplikanci ponoszą odpowiedzialność na zasadach odnoszących się do żołnierzy zawodowych,
z tym że prawo karania ich za przewinienia dyscyplinarne przysługuje przełożonym sędziom
i Ministrowi Obrony Narodowej.
Ławnikiem w sądzie wojskowym, zwanym dalej „ławnikiem”, może być tylko żołnierz w
czynnej służbie wojskowej, a w przypadkach określonych w ustawie - również ławnik
sądu powszechnego.
§ 1.
Ławnikiem może być żołnierz, który
1)
ukończył 18 lat i korzysta z praw cywilnych i obywatelskich;
2)
jest nieskazitelnego charakteru oraz wyróżnia się w wykonywaniu zadań służbowych i
przestrzeganiu dyscypliny wojskowej.
§ 2.
Ławnikiem nie może być żołnierz, który pełni służbę w departamencie, o którym mowa
w art. 5 § 4, w sądzie wojskowym, w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury
lub w żandarmerii wojskowej.
§ 3.
Nie można być ławnikiem jednocześnie w więcej niż jednym sądzie.
§ 1
Ławników wybiera się do wojskowych sądów okręgowych.
§ 2.
Ławników wybiera się większością głosów na zebraniach żołnierzy jednostek wojskowych,
stacjonujących na obszarze właściwości poszczególnych sądów wojskowych, spośród kandydatów
zgłoszonych na zebraniu.
§ 3.
Kadencja ławnika trwa 3 lata. Ławników będących żołnierzami pełniącymi zasadniczą
służbę wojskową wybiera się na okres odbywania tej służby.
§ 4.
Liczbę ławników wybieranych do poszczególnych sądów wojskowych oraz termin ich wyboru
określają prezesi właściwych sądów wojskowych.
(uchylony).
§ 1.
Mandat ławnika wygasa
1)
w razie śmierci;
2)
z upływem kadencji;
3)
z dniem zwolnienia z czynnej służby wojskowej;
4)
z razie przeniesienia do pełnienia służby w organach wymienionych w art. 55 § 2;
5)
w razie przeniesienia do innej jednostki wojskowej, stacjonującej na obszarze właściwości
innego sądu wojskowego;
6)
w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub warunkowego umorzenia postępowania
karnego;
7)
w razie orzeczenia prawomocnym wyrokiem o ograniczeniu lub utracie praw cywilnych;
8
w razie uznania prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym winnym naruszenia honoru i
godności żołnierskiej;
9)
w razie odwołania ławnika przez zebranie żołnierzy w jednostce wojskowej, w której
pełni służbę;
10)
wskutek zrzeczenia się mandatu.
§ 2.
Prezes właściwego sądu stwierdza wygaśnięcie mandatu ławnika.
§ 1.
Zebranie żołnierzy w jednostce wojskowej, w której ławnik pełni służbę, odwołuje ławnika
większością głosów w razie
1)
niewykonywania obowiązków ławnika;
2)
zachowania godzącego w powagę sądu;
3)
utraty warunków, o których mowa w art. 55 § 1 pkt 2.
§ 2.
Zebranie żołnierzy, o którym mowa w § 1, może odwołać ławnika z własnej inicjatywy
lub na wniosek prezesa właściwego sądu wojskowego.
§ 1.
W wypadku wygaśnięcia mandatu lub odwołania ławnika dokonuje się, w razie potrzeby,
wyboru nowego ławnika.
§ 2.
Dodatkowe wybory ławników zarządza prezes właściwego sądu wojskowego.
§ 3.
Mandat ławnika wybranego dodatkowo w czasie trwania kadencji wygasa z upływem kadencji
ogółu ławników sądu.
W wypadkach określonych w art. 58 § 1 pkt 2, 3 i 5 ławnik może jeszcze być wyznaczony
do udziału w rozpoznaniu sprawy rozpoczętej z jego udziałem przed dniem wygaśnięcia
mandatu, do czasu jej zakończenia.
Ławnicy składają ślubowanie według roty ustalonej dla sędziów wobec prezesa właściwego
sądu wojskowego, który po odebraniu ślubowania dokonuje wpisu na listę ławników.
Ławnicy pełniący czynną służbę wojskową w garnizonach, poza miejscem rozpoznania sprawy,
otrzymują należności przysługujące żołnierzom zawodowym z tytułu podróży służbowej.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określa, w drodze
rozporządzenia, organizację zebrań żołnierskich oraz szczegółowe zasady wybierania
i odwoływania ławników.
W ustawie z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy
za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenie honoru i godności żołnierskiej
(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 17 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Żołnierzowi zatrzymanemu na podstawie ust. 1 przysługują uprawnienia przewidziane
dla zatrzymanego w Kodeksie postępowania karnego, z tym że zażalenie na zatrzymanie przysługuje do sądu wojskowego.
”
;
2)
w art. 58 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Od decyzji o wymierzeniu kary określonej w art. 13 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 przysługuje
żołnierzowi zażalenie do sądu wojskowego.
”
(pominięte).
W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678 i Nr 107, poz. 688) w art. 75 po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu
„
2a.
Zwolnienie z powodu osiągnięcia wieku żołnierza zawodowego, będącego sędzią sądu wojskowego,
określają przepisy - Prawo o ustroju sądów wojskowych.
2b.
Przepis ust. 2a stosuje się do sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego.
2c.
Zwolnienie z powodu osiągnięcia wieku żołnierza zawodowego, będącego prokuratorem
wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, następuje po ukończeniu przez niego
60 lat.
”
W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. -Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604 i Nr 106, poz. 679) w art. 83 w § 2 skreśla się kropkę i dodaje wyrazy „oraz przez Zgromadzenie Sędziów
Sądów Wojskowych.”
W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
(Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70, Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 90, poz. 557, Nr 98, poz. 604 i Nr 106, poz. 679) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej ustala, w drodze
rozporządzenia, regulamin określający tryb wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek
organizacyjnych prokuratury oraz wewnętrzną organizację tych jednostek.
”
;
2)
w art. 108 dodaje się ust. 1a w brzmieniu
„
1a.
Działalność wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury jest finansowana z wyodrębnionych
środków budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej.
”
;
3)
w art. 111 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu
„
3.
Naczelny Prokurator Wojskowy może delegować prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej
prokuratury, na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy w roku kalendarzowym, do
innej wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury. Za zgodą prokuratora okres delegowania
może trwać dłużej niż sześć miesięcy.
4.
Wojskowy prokurator okręgowy może delegować prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej
prokuratury, na okres nieprzekraczający dwóch miesięcy w roku kalendarzowym, do innej
wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.
”
W ustawie z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa
(Dz. U. Nr 73, poz. 435, z 1990 r. Nr 53, poz. 306, z 1993 r. Nr 47, poz. 213 i z 1996 r. Nr 72, poz. 347) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
określa ogólną liczbę członków Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego
oraz wskazuje liczbę członków sądów dyscyplinarnych wybieranych odpowiednio przez
zgromadzenia ogólne sędziów Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebranie
zgromadzeń ogólnych sędziów sądów apelacyjnych, zebranie przedstawicieli zgromadzeń
ogólnych sędziów w sądach wojewódzkich oraz przez Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych.
”
;
2)
w art. 3
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Kandydatury na stanowiska sędziów sądów wojskowych, przedstawiane przez Zgromadzenie
Sędziów Sądów Wojskowych, są zgłaszane Radzie przez Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej, którzy mogą wyrazić opinię o kandydatach.
”
,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu
„
4.
Kandydatury na stanowiska sędziów sądów wojskowych może zgłosić również Minister Sprawiedliwości
w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
””
§ 1
Do sądów wojskowych, sędziów wojskowych oraz ławników stosuje się odpowiednio przepisy
art. 4 i art. 5, art. 40, art. 42, art. 44-52, art. 53 § 1-3, art. 54, art. 56, art.
57 § 1, art. 58 § 1 i § 4-6, art. 60, art. 65, art. 66, art. 69 § 2, art. 70, art.
71, art. 73-75, art. 77 § 2, § 2a, § 4, § 4a, § 5 i § 6, art. 78 § 1-4, art. 78a §
1-3 i § 6, art. 79, art. 80 § 4, art. 83, art. 84 § 3, art. 85, art. 86, art. 89,
art. 90, art. 91 § 1-7 i § 9-12, art. 92, art. 93, art. 94 § 1, § 3 i § 4, art. 95,
art. 98 § 1, art. 99, art. 100 § 1-4, art. 101 § 2-4, art. 102, art. 104-106, art.
108, art. 111, art. 114 § 5-7, art. 115-118, art. 120-122, art. 125-128, art. 130,
art. 131, art. 133, art. 135 § 5-7, art. 147 § 3, art. 156, art. 159 § 1 pkt 5 i pkt
6, art. 167, art. 169, art. 170 § 3 i art. 171-174 ustawy, o której mowa w art. 32
§ 6, oraz przepisy wydane na podstawie art. 57 § 5, art. 58 § 7, art. 78 § 5, art.
78a § 7, art. 91 § 8 i art. 148 § 2 tejże ustawy, z tym że
1)
określone w tych przepisach czynności i uprawnienia Ministra Sprawiedliwości, zgromadzenia
ogólnego sędziów, kolegium sądu, prezesów sądów rejonowych i okręgowych oraz prezesa
sądu dyscyplinarnego wykonują odpowiednio: Minister Sprawiedliwości w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej, Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych, kolegium wojskowego
sądu okręgowego, prezesi sądów wojskowych i prezes sądu dyscyplinarnego, a czynności
i uprawnienia prezesa sądu apelacyjnego w zakresie nadzoru administracyjnego - Minister
Sprawiedliwości za pośrednictwem dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 §
4;
2)
uprawnienia określone w art. 92 § 1 powołanej ustawy przysługują, jeżeli sędzia wojskowy
nie nabył wcześniej prawa do urlopu dodatkowego określonego w przepisach ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
(Dz. U. Nr 179, poz. 1750, z późn. zm.;
3)
przepisów art. 131 powołanej ustawy nie stosuje się w przypadkach określonych w art.
15 niniejszej ustawy;
4)
uprawnienia określone w art. 172-174 powołanej ustawy przysługują w przypadku określonym
w art. 61 niniejszej ustawy;
5)
uprawnienia określone w art. 172 § 3 i art. 173 powołanej ustawy nie przysługują ławnikom
w czynnej służbie wojskowej;
6)
obsada wolnych stanowisk sędziowskich, o których mowa w art. 56 § 1 i 2 powołanej
ustawy, następuje z uwzględnieniem potrzeb kadrowych sądownictwa wojskowego.
§ 1a
Do asesorów sądów wojskowych, którym powierzono pełnienie czynności sędziowskich,
nie stosuje się art. 66, art. 69-71, art. 74, art. 77 § 5 i § 7, art. 91 § 1-4 i §
9-11 oraz art. 94a i art. 94b ustawy, o której mowa w art. 32 § 6.
§ 2.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów, asesorów sądów wojskowych
oraz aplikantów w sądach wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych.
§ 3.
Uposażenie sędziów, asesorów i aplikantów, o których mowa w § 2, określają przepisy
o uposażeniu żołnierzy, z tym że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów,
asesorów i aplikantów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych
przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 4.
W stosunku do sędziów, asesorów i aplikantów, o których mowa w § 2, nie stosuje się art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej
żołnierzy zawodowych
(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678 i Nr 107, poz. 688)
Do pracowników sądów wojskowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych
(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm., a w sprawach nieuregulowanych także w przepisach tej ustawy - przepisy Kodeksu pracy.
Do czasu powołania dyrektora departamentu, o którym mowa w art. 5 § 4, nie dłużej
niż przez okres 6 miesięcy, funkcje przewidziane dla niego w ustawie sprawuje Prezes
Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, a funkcje tego departamentu - organy nadzoru sądowego
Izby Wojskowej Sądu Najwyższego.
(pominięty).
§ 1.
Sędziowie, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są sędziami wojskowych sądów garnizonowych
i wojskowych sądów okręgowych, pozostają nadał na dotychczasowych stanowiskach służbowych.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do aplikantów i asesorów sądów garnizonowych.
§ 3.
Sędziowie wojskowi w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego, wykonujący dotychczas czynności
nadzoru administracyjnego nad sądami wojskowymi, oraz sędziowie wojskowi wyznaczeni
na stanowiska w Biurze Nadzoru Pozainstancyjnego w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego
stają się z dniem wejścia w życie ustawy sędziami wojskowych sądów okręgowych.
§ 4.
Sędziowie, o których mowa w § 3, mogą być wyznaczeni na stanowiska służbowe w
1)
Biurze Nadzoru Pozainstancyjnego w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego;
2)
departamencie, o którym mowa w art. 5 § 4;
3)
wojskowym sądzie okręgowym.
§ 5.
Wyznaczenia, o którym mowa w § 4 pkt 3, dokonuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej.
Po wejściu w życie ustawy kadencję, o której mowa w art. 10 § 2, rozpoczyna Prezes
Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie.
Ilekroć w innych ustawach jest mowa o szefie sądu wojskowego lub jego zastępcy, należy
przez to rozumieć prezesa sądu wojskowego lub jego zastępcę.
Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych.
Do osób, które rozpoczęły staż asesorski lub aplikację sądową w sądach wojskowych
przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak
niż przez okres 6 miesięcy, a w zakresie dotyczącym art. 18 § 3 -3 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy, zachowują moc przepisy dotychczas obowiązujące, o ile nie
są z nią sprzeczne.;
(pominięty).
Traci moc ustawa z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych
(Dz. U. Nr 23, poz. 166, z 1989 r. Nr 73, poz. 436, z 1991 r. Nr 113, poz. 491, z 1995 r. Nr 89, poz. 443, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 oraz z 1997 r. Nr 98, poz. 604).
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z tym że przepisy art. 42 § 2,
art. 70 § 1 i art. 93 w zakresie wynagrodzenia, o którym mowa w art. 42 § 1, stosuje
się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt
1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90
§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
§ 1.
W sprawach przewinień dyscyplinarnych sędziów popełnionych przed wejściem w życie
ustawy stosuje się przepisy tej ustawy z wyjątkiem art. 108, z zastrzeżeniem § 2-5.
§ 2.
Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny powołane na podstawie przepisów dotychczasowych
działają do zakończenia postępowania w sprawach, o których mowa w § 3 i 4.
§ 3.
Do spraw należących do właściwości sądów dyscyplinarnych niezakończonych w pierwszej
instancji do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
§ 4.
W sprawach, o których mowa w § 2, w których zostały wniesione środki odwoławcze, orzeka
w drugiej instancji Wyższy Sąd Dyscyplinarny, według przepisów dotychczasowych.
§ 5.
W razie uchylenia orzeczenia przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny i przekazania sprawy do
ponownego rozpoznania, stosuje się przepisy ustawy.
§ 6.
Akta spraw dyscyplinarnych prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów przechowuje
Sąd Najwyższy.
§ 7.
Przepisy § 1-6 stosuje się również w sprawach przewinień dyscyplinarnych sędziów sądów
wojskowych.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem
1)
art. 91 § 2a, art. 151 § 1, art. 178, art. 193 i art. 195 pkt 2, które wchodzą w życie
z dniem 1 stycznia 2002 r.,
2)
art. 13 § 2 pkt 4, art. 91 § 2, 3 i 4, art. 176, art. 177 i art. 179 § 1-4, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem art. 235 pkt 1, który
wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.