Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kulturze fizycznej

1.

Kultura fizyczna jest częścią kultury narodowej, chronionej przez prawo. Obywatele,

bez względu na wiek, płeć, wyznanie, rasę oraz stopień i rodzaj niepełnosprawności

- korzystają z równego prawa do różnych form kultury fizycznej.

2

Ustawa określa zasady działalności w sferze kultury fizycznej, a także zadania organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego, klubów sportowych oraz innych podmiotów

w zakresie zapewnienia prawidłowej realizacji procesu wychowania fizycznego, uprawiania

sportu i rekreacji ruchowej oraz prowadzenia rehabilitacji ruchowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Do dnia 30 czerwca 2002 r. w skład ligi zawodowej, o której mowa w art. 36 ustawy

wymienionej w art. 1, mogą wchodzić oprócz sportowych spółek akcyjnych również stowarzyszenia

kultury fizycznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podstawowymi celami kultury fizycznej jest dbałość o prawidłowy rozwój psychofizyczny

i zdrowie wszystkich obywateli.

2.

Cele, o których mowa w ust. 1, realizowane są w szczególności poprzez

1)

wychowanie fizyczne;

2)

sport;

3)

rekreację ruchową;

4)

rehabilitację ruchową.

W styczniu i lutym 2000 r. świadczenie, o którym mowa w art. 28a ustawy wymienionej

w art. 1, przysługuje w wysokości przeciętnego wynagrodzenia w 1998 r., ogłoszonego

na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774 i Nr 72, poz. 801 i 802).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia z mocą obowiązującą od

dnia 1 stycznia 2000 r.

Działające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, w jednej dyscyplinie lub dziedzinie

sportu, polskie związki sportowe osób niepełnosprawnych zachowują dotychczasowy status

nie dłużej niż do dnia 30 kwietnia 2002 r.

Stowarzyszenia kultury fizycznej, o których mowa w art. 7a ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, działające przed dniem 30 czerwca 2002 r. i wpisane do rejestrów sądowych

podlegają, na ich wniosek, wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego albo do ewidencji,

o której mowa w art. 7 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 1.

W rozumieniu niniejszej ustawy

1)

kulturą fizyczną jest wiedza, wartości, zwyczaje, działania podejmowane dla zapewnienia

rozwoju psychofizycznego, wychowania, doskonalenia uzdolnień i sprawności fizycznej

człowieka, a także dla zachowania oraz przywracania jego zdrowia;

2)

wychowanie fizyczne jest procesem kształtującym harmonijny rozwój psychofizyczny dzieci

i młodzieży;

3)

sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych,

indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych;

4)

(uchylony);

5)

(uchylony);

6

zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu;

7)

współzawodnictwo sportowe jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją osób zmierzających,

zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokonania czasu, przestrzeni, przeszkód

lub przeciwnika;

8)

rekreacja ruchowa jest formą aktywności fizycznej, podejmowaną dla wypoczynku i odnowy

sił psychofizycznych;

9)

rehabilitacja ruchowa jest procesem mającym na celu przywrócenie, poprawę lub utrzymanie

psychofizycznej sprawności osób czasowo lub trwale niepełnosprawnych za pomocą specjalnych

zabiegów i ćwiczeń fizycznych - w oparciu o wiedzę medyczną;

10

kadra narodowa osób niepełnosprawnych jest to grupa zawodników zakwalifikowana jako

kandydaci do składu reprezentacji kraju w danej dyscyplinie sportu;

11

kadra paraolimpijska jest to grupa zawodników objęta programem przygotowań do igrzysk

paraolimpijskich, opracowanym przez właściwą organizację krajową zajmującą się sportem

osób niepełnosprawnych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 1 zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze, z wyjątkiem przepisów wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 i

3 ustawy, o której mowa w art. 1.

Zakłady kształcenia nauczycieli działające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

kształcące osoby, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, mają

obowiązek uzyskania zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu do dnia 31 sierpnia

2002 r.

Licencje na uprawianie określonych dyscyplin sportu przyznane przez właściwy polski

związek sportowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, na podstawie

przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 24 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1

zachowują moc do dnia 31 grudnia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego tworzą warunki

prawno-organizacyjne i ekonomiczne dla rozwoju kultury fizycznej.

2

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych realizują cele

kultury fizycznej w jednostkach podległych i nadzorowanych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

(uchylony).

1.

Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji w alpinizmie, z zastrzeżeniem ust.

3, sportach motorowych, płetwonurkowaniu, dalekowschodnich sportach i sztukach walki

oraz kick-boxingu, wydane na podstawie przepisów wykonawczych przewidzianych w art.

53 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia, ale

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r.

2.

Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o

charakterze strzeleckim, wydane na podstawie przepisów wykonawczych przewidzianych

w art. 53 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia,

ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze w zakresie uprawiania alpinizmu jaskiniowego, wydane

na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 53 ust. 6 ustawy

wymienionej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

4.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze w zakresie uprawiania żeglarstwa, wydane na podstawie

art. 53 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 53a ust. 6 ustawy wymienionej

w art. 1, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

5.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze w zakresie uprawiania płetwonurkowania, wydane na

podstawie art. 53 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 53c ust. 4 ustawy

wymienionej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

Jednostki samorządu terytorialnego realizują zadania w zakresie kultury fizycznej

jako zadania własne.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w stosunku do

jednostek sobie podległych i przez siebie nadzorowanych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu określą, w drodze rozporządzenia, zadania

z zakresu kultury fizycznej realizowane w tych jednostkach, formy organizacyjne oraz

sposoby finansowania, uwzględniając cele kultury fizycznej, a także warunki działania

klubów sportowych i związków sportowych w tych jednostkach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podstawową jednostką organizacyjną realizującą cele i zadania w zakresie kultury fizycznej

jest klub sportowy.

2

Klub sportowy może działać jako osoba prawna utworzona na podstawie odrębnych przepisów

albo jako osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280).

3.

(uchylony).

Zachowują ważność dokumenty potwierdzające kwalifikacje do uprawiania żeglarstwa,

wydane na podstawie art. 53a ustawy wymienionej w art. 3 w dotychczasowym brzmieniu.

1.

Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.

2.

Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. -Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055 oraz z 2007 r. Nr 112, poz. 766), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.

3.

Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice

i nauczyciele.

4.

Uczniowskie kluby sportowe podlegają wpisowi do ewidencji, prowadzonej przez starostów

właściwych ze względu na siedzibę klubów.

5

Uczniowskie kluby sportowe uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji,

o której mowa w ust. 4.

1.

Przepisy art. 7 ust. 2 i 4 stosuje się również do klubów sportowych działających w

formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Kluby sportowe wymienione w ust. 1 uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do

ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 4.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających

w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej,

uwzględniając rodzaje dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku oraz dane podlegające

wpisowi do ewidencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. i ma zastosowanie do dochodów uzyskanych

od tego dnia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 53a ust. 6 ustawy wymienionej

w art. 3 oraz art. 27 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 53a ust. 11 ustawy wymienionej

w art. 3 oraz art. 27 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 4 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, oraz zawodnicy niezrzeszeni w klubach sportowych,

w liczbie co najmniej 15, mogą zakładać związki klubów sportowych lub zawodników,

zwane dalej „związkami sportowymi”.

2.

Związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do związków sportowych stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, art.

3 pkt 3 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Zadania związków sportowych są określone w statutach i regulaminach tych związków.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

W celu zapewnienia udziału reprezentacji polskich sportowców niepełnosprawnych w igrzyskach

paraolimpijskich oraz reprezentowania kraju w Międzynarodowym Komitecie Paraolimpijskim

może zostać utworzony Polski Komitet Paraolimpijski.

2.

Polski Komitet Paraolimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych,

których celem statutowym jest organizacja, upowszechnianie oraz działalność na rzecz

rozwoju sportu osób niepełnosprawnych.

3

Polski Komitet Paraolimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska paraolimpijskie.

1.

Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej osób niepełnosprawnych

oraz kadry paraolimpijskiej jest finansowana ze środków budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres opieki medycznej nad zawodnikami,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu oraz

potrzebę szczególnej ochrony zdrowia.

Zawodnicy niepełnosprawni są obowiązani poddawać się badaniom antydopingowym na zasadach

i w trybie określonym w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

(Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm..

1.

Zawodnicy, o których mowa w art. 12a ust. 1, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu

od następstw nieszczęśliwych wypadków wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodników, o których mowa w ust. 1, spoczywa na organizacjach

przygotowujących zawodników do udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym

osób niepełnosprawnych.

(uchylone).

1.

W jednostkach samorządu terytorialnego działają rady sportu powołane przez właściwe

organy wykonawcze spośród przedstawicieli organizacji i instytucji realizujących zadania

w zakresie kultury fizycznej, z zastrzeżeniem art. 18b.

2.

Do zadań rady sportu należy w szczególności opiniowanie

1)

strategii rozwoju gmin, powiatów i województw w zakresie kultury fizycznej;

2)

projektu budżetu w części dotyczącej kultury fizycznej;

3)

projektów uchwał dotyczących rozwoju kultury fizycznej;

4)

programów bazy sportowej na danym terenie;

5)

planów imprez sportowych i rekreacyjnych organizowanych przez różne organizacje na

danym terenie, dofinansowywanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

3.

Członkowie rad sportu wykonują swoje funkcje społecznie.

Zadania rady sportu na szczeblu wojewódzkim wykonuje wojewódzkie interdyscyplinarne

stowarzyszenie będące członkiem Polskiej Federacji Sportu Młodzieżowego.

Organ, o którym mowa w art. 18a ust. 1, ustala

1)

skład i zasady powoływania członków rady sportu;

2)

regulamin działania rady sportu.

1.

Minister Obrony Narodowej może powołać Radę Sportu, jako organ opiniodawczo-doradczy

działający przy tym ministrze w sprawach dotyczących organizacji i koordynacji działań

w zakresie kultury fizycznej.

2.

Minister Obrony Narodowej, powołując Radę, o której mowa w ust. 1, określa, w drodze

zarządzenia, jej zadania.

3.

Minister Obrony Narodowej powołuje i odwołuje członków Rady, o której mowa w ust.

1, spośród osób reprezentujących

1)

urząd obsługujący tego ministra;

2)

jednostki organizacyjne podległe albo nadzorowane przez tego ministra.

4.

Przewodniczącego powołuje i odwołuje Minister Obrony Narodowej spośród członków Rady,

o której mowa w ust. 1.

5.

Rada, o której mowa w ust. 1, liczy 15 członków.

6.

Przewodniczący Rady, o której mowa w ust. 1, może zapraszać na jej posiedzenia osoby

niebędące członkami Rady, posiadające wiedzę lub doświadczenie zawodowe z zakresu

kultury fizycznej.

7.

Rada, o której mowa w ust. 1, działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

Regulamin Rady zatwierdza Minister Obrony Narodowej.

8.

Członkom Rady, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje wynagrodzenie za udział w pracach

i posiedzeniach Rady, a także zwrot kosztów przejazdu i noclegów.

9.

Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady, o której mowa w ust. 1, są finansowane

z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może powołać Radę Sportu, jako organ opiniodawczo-doradczy

działający przy tym ministrze w sprawach dotyczących organizacji i koordynacji działań

w zakresie kultury fizycznej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, powołując Radę, o której mowa w ust. 1, określa,

w drodze zarządzenia, jej zadania.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje i odwołuje członków Rady, o której

mowa w ust. 1, spośród osób reprezentujących organy i jednostki organizacyjne podległe

i nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz stowarzyszeń realizujących

zadania statutowe na rzecz rozwoju kultury fizycznej w tych organach i jednostkach.

4.

Do Rady, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 18d ust. 4-9.

1.

Przedszkola, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz szkoły wyższe działające

w systemie dziennym obowiązane są do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego.

2

Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego dla uczniów klas IV, V i VI szkół podstawowych

i gimnazjów wynosi 4 godziny lekcyjne, a dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych - 3

godziny lekcyjne, w ciągu tygodnia, z zastrzeżeniem art. 61.

3

Zajęcia, o których mowa w ust. 1, prowadzone są również w jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

oraz Szefowi Obrony Cywilnej Kraju.

4

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzorcowy program zajęć dla jednostek organizacyjnych, o których mowa

w ust. 3, ustalając wykaz jednostek organizacyjnych, które będą realizować plany i

programy zajęć wychowania fizycznego.

1.

W celu kształcenia młodzieży o szczególnych uzdolnieniach sportowych oraz odpowiednich

warunkach zdrowotnych mogą być tworzone klasy lub szkoły sportowe albo szkoły mistrzostwa

sportowego, realizujące programy szkolenia w określonych dyscyplinach sportu.

2.

Programy szkolenia, o których mowa w ust. 1, dopuszcza do użytku szkolnego minister

właściwy do spraw oświaty i wychowania, po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

(uchylony).

1.

Zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za

wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane

ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa szczegółowe zasady

i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego stypendium,

skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium.

1.

Osoby niepełnoletnie mogą być zawodnikami za zgodą swoich przedstawicieli ustawowych.

2.

Zasady uprawiania sportu przez osoby niepełnosprawne określają przepisy statutów i

regulaminów organizacji krajowych i międzynarodowych zajmujących się sportem osób

niepełnosprawnych.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zasady

współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, uwzględniając rodzaje zawodów i szczeble

rozgrywek oraz warunki uczestnictwa zawodników.

1.

Członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej może otrzymywać

stypendium sportowe, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk paraolimpijskich lub zajmie

miejsce medalowe we współzawodnictwie międzynarodowym, a także zobowiąże się w formie

pisemnej do realizacji programu przygotowań paraolimpijskich albo programu przygotowań

do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez organizację krajową zajmującą

się sportem osób niepełnosprawnych, oraz do udziału w tych zawodach.

2.

Okres pobierania stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, zalicza się do okresu

zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm. oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia

okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot wypłacający

stypendium.

3.

Stypendia sportowe, o których mowa w ust. 1, przyznaje i wstrzymuje oraz pozbawia

ich minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Stypendia te są finansowane

ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do

spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, wstrzymuje się, jeżeli zostało stwierdzone

przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik zaniedbuje realizację programu przygotowań,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych lub członka kadry paraolimpijskiej

pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli

1)

zostało stwierdzone przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik nie realizuje

programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

odmówił udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.

6.

Członkini kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, która stała

się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży i urodzenia dziecka, wypłaca się

stypendium sportowe w pełnej wysokości przez cały okres ciąży i w wysokości połowy

przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, wysokość stypendiów, czas, na jaki może zostać przyznane

stypendium, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych.

1.

Reprezentantom Polski na zimowych lub letnich igrzyskach paraolimpijskich, którzy

1)

od 1992 r. zdobyli co najmniej jeden medal Paraolimpijski,

2)

ukończyli 40 rok życia,

3)

nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym,

4)

mają obywatelstwo polskie,

5)

mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

6)

nie byli karani za przestępstwo popełnione umyślnie

- przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

2.

Świadczenie przysługuje także reprezentantom Polski na zimowych lub letnich igrzyskach

głuchych, którzy

1)

od 2001 r. zdobyli co najmniej jeden medal igrzysk głuchych;

2)

spełniają wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6.

3.

Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie kwoty bazowej

dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad,

określa ustawa budżetowa oraz mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,3255.

4.

Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu na wniosek

osoby zainteresowanej lub z własnej inicjatywy.

5.

Osoby zainteresowane dokumentują spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 albo

2.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wydaje decyzję w sprawie przyznania

świadczenia w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Minister właściwy do spraw

kultury fizycznej i sportu odmawia przyznania świadczenia w przypadku stwierdzenia,

że zainteresowany nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust.

1 albo 2.

7.

Świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.

8.

Osoba, która otrzymuje świadczenie, powiadamia ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu o ustaniu co najmniej jednego z warunków wymienionych w ust. 1

pkt 3-6.

9.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu pozbawia świadczenia, począwszy

od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków wymienionych w ust. 1 pkt

3-6.

10.

Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu.

11

Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub 2, art. 38 ust. 1 lub art. 38a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie

kwalifikowanym, przysługuje jej jedno świadczenie wybrane przez tę osobę.

(uchylone).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 19 pkt 1 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1

Zawodnikom nieposiadającym licencji zawodnika, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe

we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia

i nagrody ze środków budżetu państwa i budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w drodze rozporządzenia, a

organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą rodzaje wyróżnień

i wysokości nagród, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowe zasady i tryb ich przyznawania,

uwzględniając osiągnięcia sportowe, za które zawodnicy otrzymują wyróżnienia i nagrody.

3

Jednostki samorządu terytorialnego mogą przyznawać wyróżnienia i nagrody trenerom

i działaczom zasłużonym w osiąganiu wyników, o których mowa w ust. 1. Przepisy ust.

2 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

(uchylone).

(uchylone).

1

Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie odpowiednich

warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiązkiem organów administracji

rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego i klubów sportowych.

2.

Zadania w zakresie określonym w ust. 1 realizowane są w szczególności poprzez

1)

popularyzację walorów rekreacji ruchowej;

2)

organizowanie zajęć, zawodów i imprez sportowo-rekreacyjnych;

3)

szkolenie kadry instruktorów i kierowanie ich do prowadzenia zajęć rekreacyjnych;

4)

tworzenie, utrzymywanie i udostępnianie bazy sportowo-rekreacyjnej.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i warunki prowadzenia działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej,

uwzględniając kwalifikacje osób prowadzących działalność w tej dziedzinie, ich prawa

i obowiązki, oraz podstawowe założenia organizacyjne.

1.

Zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci

i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza

oraz technicy fizjoterapii.

2.

Zajęcia o charakterze profilaktycznym i korektywnym mogą prowadzić absolwenci szkół

wyższych lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o

kierunku (specjalności) wychowanie fizyczne, jeżeli w trakcie nauki lub po jej ukończeniu

nabyli kwalifikacje do prowadzenia tego typu zajęć, oraz absolwenci szkół wyższych

lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o kierunku

(specjalności) wychowanie przedszkolne lub nauczanie początkowe, po uzyskaniu kwalifikacji

w zakresie gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.

3.

Kwalifikacje do prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej w szkołach

określają odrębne przepisy.

1

Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej

mogą prowadzić osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania fizycznego

lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi przepisami.

1a

Zorganizowane zajęcia w zakresie sportu i rekreacji ruchowej mogą prowadzić także

osoby posiadające kwalifikacje instruktora i trenera.

2

Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz menedżerów sportu przez jednostki

inne niż szkoły wyższe wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu.

2a

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu udziela zgody, o której mowa

w ust. 2, w przypadku stwierdzenia, że jednostka posiada warunki kadrowe i organizacyjne

dla prawidłowego przeprowadzenia kształcenia.

2b

Kształcenie instruktorów i trenerów, w danej dyscyplinie sportu, oraz menedżerów sportu

odbywa się według programów zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu po uzyskaniu opinii właściwego polskiego związku sportowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

kwalifikacje, stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowe

zasady i tryb ich uzyskiwania, uwzględniając stopnie trenerskie i specjalizacje instruktorskie,

warunki uzyskiwania tych stopni i tytułów oraz tytułu menedżera sportu, a także jednostki

uprawnione do prowadzenia kursów specjalistycznych i dokumenty stwierdzające posiadane

kwalifikacje.

1

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może przyznać osobom wyróżniającym

się szczególną aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w pracy zawodowej w dziedzinie

kultury fizycznej odznaczenia, wyróżnienia i nagrody resortowe.

2.

Odznaczenia i wyróżnienia mogą być przyznane również osobom wyróżniającym się szczególną

aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w działalności społecznej w dziedzinie

kultury fizycznej.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania odznaczeń, wyróżnień i nagród, o których mowa

w ust. 1 i 2, uwzględniając rodzaje odznak i wyróżnień, rodzaje i wysokość nagród

oraz tryb ich uzyskiwania, a także osiągnięcia, za które mogą być przyznane nagrody.

(uchylony).

1.

Osoby prawne i fizyczne prowadzące działalność w sferze kultury fizycznej są odpowiedzialne

za bezpieczeństwo, porządek i higieniczne warunki podczas imprez sportowych oraz zapewniają

bezpieczne i higieniczne warunki uprawiania sportu, rekreacji ruchowej i zajęć rehabilitacyjnych

ich uczestnikom.

2.

(uchylony).

2a.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki sanitarnohigieniczne obiektów

sportowych i rekreacyjnych oraz zasady sprawowania nadzoru nad ich przestrzeganiem.

3.

Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej imprezy reguluje

ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 663 i 665).

1.

W założeniach budowlanych oraz modernizacyjnych obiektów sportowych uwzględnia się

wymagania bezpieczeństwa i higieny oraz warunki umożliwiające korzystanie z tych obiektów

przez osoby niepełnosprawne.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb opiniowania projektów

urządzeń sportowych i sprzętu sportowego pod względem ich zgodności z wymaganiami

bezpieczeństwa i higieny użytkowania oraz korzystania z nich przez osoby niepełnosprawne.

1.

Zawodnikom przysługuje prawo do ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków

wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie lub związku sportowym, którego

zawodnik jest członkiem lub reprezentantem.

1

Uprawianie alpinizmu, z zastrzeżeniem ust. 2, sportów motorowych wymaga posiadania

specjalistycznego przygotowania oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tych dyscyplinach sportu.

2.

Uprawianie alpinizmu jaskiniowego wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych

stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

3

Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania

alpinizmu jaskiniowego przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski

związek sportowy, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym

mowa w ust. 2, pobiera się opłatę w wysokości określonej w ust. 4; opłata ta stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego.

4.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż

1)

200 zł - w przypadku egzaminu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji;

2)

50 zł - w przypadku wydania dokumentu, o którym mowa w ust. 2.

5.

Właściwe polskie związki sportowe prowadzą ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

kwalifikacje niezbędne do uprawiania alpinizmu jaskiniowego oraz zasady bezpieczeństwa

przy uprawianiu alpinizmu jaskiniowego, uwzględniając rodzaje stopni, wzory dokumentów

stwierdzających uzyskanie kwalifikacji oraz wynikające z nich uprawnienia.

1.

Uprawianie żeglarstwa wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym

dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji

1)

bez napędu mechanicznego o długości kadłuba do 5 m lub

2)

o napędzie mechanicznym o mocy nieprzekraczającej 5 kW

- nie wymaga posiadania dokumentu, o którym mowa w ust. 1.

3

Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania

żeglarstwa przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski związek sportowy.

Za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym

mowa w ust. 1, pobiera się opłatę w wysokości określonej w ust. 4; opłata ta stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego. Szkolenie i egzaminy na kolejne stopnie

żeglarskie prowadzą instruktorzy właściwego polskiego związku sportowego według przyjętego

przez ten związek systemu szkolenia. System szkolenia powinien uwzględniać stopnie

określone w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6.

4.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż

1)

500 zł - w przypadku egzaminu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji,

2)

50 zł - w przypadku wydania dokumentu, o którym mowa w ust. 1

- przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o

50%.

5.

Właściwe polskie związki sportowe prowadzą ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

kwalifikacje niezbędne do uprawiania żeglarstwa, sposób i tryb przeprowadzenia egzaminów,

o których mowa w ust. 3, oraz zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu żeglarstwa, uwzględniając

rodzaje stopni żeglarskich i motorowodnych, wzory dokumentów stwierdzających uzyskanie

kwalifikacji oraz wynikające z nich uprawnienia;

2)

wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu na poszczególne rodzaje stopni żeglarskich

i motorowodnych oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust.

1, biorąc pod uwagę koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy i uwzględniając

obowiązek obniżenia opłaty o 50% dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat.

1.

Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane dalej

„uprawianiem żeglarstwa”, wymaga

1)

posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz

2)

przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

2.

Przepis ust. 1 dotyczy statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji

1)

o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w pomocniczy napęd

mechaniczny;

2)

o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych, łodzi

pneumatycznych i poduszkowców;

3)

o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.

3.

Uprawianie żeglarstwa na jachtach

1)

żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5 m lub

2)

motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW

- wymaga posiadania stosownego dokumentu wydanego przez właściwy polski związek sportowy.

4.

Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania żeglarstwa w innym państwie, może

uprawiać żeglarstwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych

uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.

5.

Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia określonej

wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach wydaje właściwy

polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu

żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 11.

6.

Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie egzaminu

potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,

egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy.

7.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 6, oraz za czynności związane z

wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera się opłatę; opłata ta stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego.

8.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 7, nie może być wyższa niż

1)

500 zł - za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 6,

2)

50 zł - za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3

- przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o

50%.

9.

Właściwe polskie związki sportowe prowadzą ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 3, oraz gromadzą dokumentację będącą podstawą do wydania tych dokumentów.

10.

Szkolenia w zakresie uprawiania żeglarstwa prowadzą instruktorzy organizacji żeglarskich

według systemu szkolenia danej organizacji, zatwierdzonego przez ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu. System szkolenia powinien uwzględniać zakres

wiedzy i umiejętności niezbędnych do uzyskania uprawnień określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 11.

11.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu żeglarstwa,

2)

wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający

im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,

3)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 6,

4)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień

- biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi;

5)

wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 6, oraz za czynności

związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, biorąc pod uwagę zakres uprawnień

uzyskiwanych po zdaniu egzaminu, koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy

oraz przepisy ust. 8.

1.

Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji

potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tej dziedzinie sportu.

2.

Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania

sportów o charakterze strzeleckim przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy

polski związek sportowy. Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości

400 zł; opłata ta stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.

3.

Posiadanie dokumentu, o którym mowa w ust. 2, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych,

jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów

sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji.

1.

Uprawianie płetwonurkowania wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych

stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

2.

Dokumenty potwierdzające uzyskane kwalifikacje wydają krajowe i zagraniczne szkoleniowe

organizacje nurkowe. Instruktorzy tych organizacji przeprowadzają na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej szkolenia według systemu szkolenia danej organizacji, zatwierdzonego przez

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu. System szkolenia powinien

uwzględniać stopnie wyszkolenia określone w odpowiednich Polskich Normach dotyczących

płetwonurkowania.

3.

Osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do uprawiania płetwonurkowania potwierdzone

dokumentem wydanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej mogą uprawiać płetwonurkowanie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych kwalifikacji.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu płetwonurkowania, biorąc pod uwagę odpowiednie

Polskie Normy dotyczące płetwonurkowania.

1.

Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do organów administracji

rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, dyrekcji parków narodowych,

a także do osób prawnych i fizycznych prowadzących w górach działalność w zakresie

kultury fizycznej.

2.

Zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych

oraz uprawiających sporty wodne należy do osób prawnych i fizycznych prowadzących

nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organów administracji rządowej i właściwych

terytorialnie gmin.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa osób przebywających

w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne, a także obowiązki

osób prawnych i fizycznych, o których mowa w ust. 1 i 2.

1

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy w szczególności do Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

- specjalistycznych stowarzyszeń o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym

w statutach tych organizacji.

2

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia o zasięgu ogólnokrajowym

- w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków

i uprawnień specjalistycznych organizacji ratowniczych, warunki ich wykonywania przez

inne organizacje ratownicze, a także rodzaj i wysokość świadczeń przysługujących ratownikom

górskim i wodnym w związku z udziałem w akcji ratowniczej. Rozporządzenie powinno

określać zadania w zakresie organizowania pomocy oraz ratowania osób podejmowane przez

poszczególne organizacje ratownicze, a także przewidywać świadczenia finansowe i rzeczowe,

z uwzględnieniem czasu trwania i stopnia niebezpieczeństwa wyprawy ratunkowej.

Organizacje, o których mowa w art. 55, współdziałają w realizacji swoich zadań z organami

administracji rządowej i organami jednostek samorządu terytorialnego oraz osobami

prawnymi i fizycznymi prowadzącymi działalność w zakresie kultury fizycznej i turystyki.

1.

Kto narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej, podlega

karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. -Karta Nauczyciela

(Dz. U. Nr 3, poz. 19, Nr 25, poz. 187 i Nr 31, poz. 214, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 197 i 198, Nr 36, poz. 206 i Nr 72, poz. 423, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 53, poz. 252, Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1993 r. Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 113, poz. 547 oraz z 1995 r. Nr 138, poz. 681) w art. 5 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

trenerów zatrudnionych w szkołach i klasach z rozszerzonym programem wychowania fizycznego,

szkołach i klasach sportowych, szkołach i klasach mistrzostwa sportowego, placówkach

wychowania pozaszkolnego oraz w uczniowskich klubach sportowych, a także trenerów

zatrudnionych w innych klubach sportowych, dla których praca z dziećmi i młodzieżą

stanowi podstawowe zajęcie -w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547 i Nr 123, poz. 602 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1

a)

dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

wartość otrzymanego ubioru reprezentacyjnego i sportowego członka polskiej reprezentacji

olimpijskiej,

”

b)

dodaje się pkt 40a w brzmieniu

„

40a)

nagrody wypłacane przez Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

za uzyskanie wyników na igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,

”

;

2)

w art. 22 w ust. 9 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

z tytułu uprawiania sportu, z wyłączeniem sportu profesjonalnego, oraz z tytułu prowadzenia

zawodów sportowych przez sędziego - 50%,

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704) w art. 17 w ust. 1 dodaje się pkt 4I w brzmieniu

„

4I)

dochody przekazane na rzecz Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz Polskiego Komitetu

Paraolimpijskiego w części przeznaczonej na przygotowanie, wyposażenie i uczestnictwo

krajowej reprezentacji w igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,”.

”

1

Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego określony w art. 19 ust. 2 stosuje

się

1)

dla uczniów klas IV szkół podstawowych - od dnia 1 września 2003 r.;

2)

dla uczniów klas V i VI szkół podstawowych - od dnia 1 września 2004 r.;

3)

dla uczniów gimnazjów - od dnia 1 września 2005 r.

2.

(uchylony).

3

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej i sportu, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne

formy realizacji 4 godziny obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego, mając w szczególności

na względzie potrzeby zdrowotne uczniów, specyfikę ich zainteresowań sportowych, warunki

realizacji zajęć wychowania fizycznego oraz tradycje sportowe danego środowiska lub

szkoły.

1.

Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki działające w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się stowarzyszeniami kultury fizycznej i ich związkami w rozumieniu tej

ustawy.

2.

Stowarzyszenia i związki, o których mowa w ust. 1, dostosują swoje przepisy do wymogów

ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują swoje przepisy

i formy organizacyjne do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

4.

(uchylony).

1.

W sprawach o rejestrację stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczętych i niezakończonych

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy

- Prawo o stowarzyszeniach.

2.

Postępowanie likwidacyjne stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczęte przed dniem wejścia

w życie ustawy, prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów.

(pominięty).

Dotychczasowe organy rejestracyjne stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków,

w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przekażą dokumentację tych

stowarzyszeń i ich związków, z wyjątkiem uczniowskich klubów sportowych, do właściwych

sądów rejestrowych.

(pominięty).

1.

Traci moc ustawa z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. Nr 34, poz. 181, z 1988 r. Nr 19, poz. 132 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 6, poz. 33, Nr 34, poz. 181 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517).

2.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64 oraz z 1991 r. Nr 114, poz. 493).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, działający na podstawie przepisów ustawy wymienionej

w art. 62, staje się w dniu wejścia w życie ustawy Trybunałem Arbitrażowym do Spraw

Sportu w rozumieniu ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Licencje sędziego sportowego przyznane na podstawie przepisów wydanych na podstawie

art. 46 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia

w życie ustawy zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż do dnia

31 grudnia 2006 r.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

1.

Kluby sportowe działające na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 62 i uczestniczące

we współzawodnictwie sportowym w dniu wejścia w życie ustawy dostosują swoje przepisy

i formy działania do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

2.

Związki sportowe i polskie związki sportowe działające w dniu wejścia w życie ustawy

stają się odpowiednio związkami sportowymi i polskimi związkami sportowymi w rozumieniu

ustawy.

3.

Związki sportowe i polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 2, dostosują swoją

działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później

niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy umarza się należności przysługujące budżetowi państwa

w części „obrona narodowa”, powstałe do dnia wejścia w życie ustawy, od stowarzyszeń

kultury fizycznej określonych statutowo jako wojskowe kluby sportowe, działających

na podstawie ustawy wymienionej w art. 62.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Licencje zawodnika przyznane na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy wymienionej w art.

62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy zachowują moc do czasu

ich wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Kluby sportowe niebędące spółkami akcyjnymi, które uzyskały zgodę Prezesa Polskiej

Konfederacji Sportu na czasowy udział w lidze zawodowej na podstawie art. 36 ust.

4 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy,

zachowują to uprawnienie, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2005 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 6, art. 28 ust.

2, art. 48 ust. 3 i 5 i art. 49 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym

do dnia wejścia w życie ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie upoważnień wymienionych w art. 10, art. 37 ust. 3, art. 52 i

art. 54.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 70 ust. 4 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 60 i art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 45, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych ustawą - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyjątkiem

1)

przepisów art. 6, art. 19 ust. 4, art. 48, art. 54, art. 83 i art. 87, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

przepisów art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12 - 98

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt

3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w

życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości

realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie

po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że art. 33 ust. 1 pkt 1,

art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 69 pkt 5, art. 97, art. 98, art. 99 i art. 100

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

226 ust. 3 i art. 228 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.