Ustawa z dnia 23 czerwca 2006 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm. do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu

„

dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie

niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu

elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)

(Dz. Urz. WE L 178 z 17.07.2000, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 25, str. 399).

”

.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 66f otrzymuje brzmienie

„

Art. 66f.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania wierzycieli i organów egzekucyjnych przy korzystaniu z pomocy obcego

państwa, wzory tytułów wykonawczych, o których mowa w art. 66y § 3 oraz art. 66za

§ 1, a także wzory wniosków o udzielenie informacji, o powiadomienie oraz o dochodzenie

lub zabezpieczenie należności pieniężnych, kierowanych przez te podmioty do organu

wnioskującego oraz przez organ wnioskujący do obcych państw. Określając sposób postępowania

wierzycieli i organów egzekucyjnych oraz wzory wniosków, minister właściwy do spraw

finansów publicznych uwzględnia w szczególności rodzaj i ilość załączanych do wniosków

dokumentów niezbędnych do skorzystania z pomocy obcego państwa oraz zakres koniecznych

informacji, jakie mają być zawarte we wnioskach przy korzystaniu z pomocy obcego państwa.

”

;

2)

w art. 66y § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Do wniosku o dochodzenie należności pieniężnych dołącza się tytuł wykonawczy zaktualizowany

przez polskiego wierzyciela na dzień podpisania wniosku, o którym mowa w art. 66d

§ 2, oraz, jeżeli to potrzebne, oryginały lub poświadczone urzędowo lub notarialnie

kopie innych dokumentów niezbędnych do dochodzenia należności pieniężnych.

”

;

3)

w art. 66za

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W przypadku otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa wniosku o dochodzenie

należności pieniężnych objętych zagranicznym tytułem wykonawczym, organ ten wystawia

tytuł wykonawczy według ustalonego wzoru, chyba że zagraniczny tytuł został sporządzony

nieprawidłowo.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Organ wykonujący, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o dochodzenie należności

pieniężnych, kieruje wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy do właściwego organu

egzekucyjnego w celu wykonania. Jednocześnie organ wykonujący przesyła do właściwego

organu egzekucyjnego odpis wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego wraz z zagranicznym

tytułem wykonawczym celem doręczenia zobowiązanemu. Przepisów art. 15 nie stosuje

się.

”

;

4)

w art. 115c § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli wierzycielem egzekwującym jest obce państwo, które nie wyraziło zgody na pokrycie

kosztów w okolicznościach, o których mowa w art. 64c § 4c, uczestniczy w podziale

kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości w takiej części, jaka pozostała po pokryciu

należności wierzycieli i osób, o których mowa w § 1.

”

.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 29

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Umowę o pracę zawiera się na piśmie. Jeżeli umowa o pracę nie została zawarta z zachowaniem

formy pisemnej, pracodawca powinien, najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez pracownika,

potwierdzić pracownikowi na piśmie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz

jej warunków.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Pracodawca informuje pracownika na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia

umowy o pracę, o

1)

obowiązującej pracownika dobowej i tygodniowej normie czasu pracy,

2)

częstotliwości wypłat wynagrodzenia za pracę,

3)

wymiarze przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego,

4)

obowiązującej pracownika długości okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

5)

układzie zbiorowym pracy, którym pracownik jest objęty,

a jeżeli pracodawca nie ma obowiązku ustalenia regulaminu pracy - dodatkowo o porze

nocnej, miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia oraz przyjętym sposobie potwierdzania

przez pracowników przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności

w pracy.

”

,

c)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Poinformowanie pracownika o jego warunkach zatrudnienia, o których mowa w § 3 pkt

1-4, może nastąpić przez pisemne wskazanie odpowiednich przepisów prawa pracy.

§ 3

Pracodawca informuje pracownika na piśmie o zmianie jego warunków zatrudnienia, o

których mowa w § 3 pkt 1-4, o objęciu pracownika układem zbiorowym pracy, a także

o zmianie układu zbiorowego pracy, którym pracownik jest objęty, niezwłocznie, nie

później jednak niż w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie tych zmian, a w przypadku

gdy rozwiązanie umowy o pracę miałoby nastąpić przed upływem tego terminu - nie później

niż do dnia rozwiązania umowy.

§ 3

Poinformowanie pracownika o zmianie jego warunków zatrudnienia, o których mowa w §

3 pkt 1-4, może nastąpić przez pisemne wskazanie odpowiednich przepisów prawa pracy.

”

;

2)

w art. 29

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przed skierowaniem pracownika do pracy pracodawca dodatkowo informuje pracownika na

piśmie o

1)

świadczeniach przysługujących z tytułu skierowania do pracy poza granicami kraju,

obejmujących zwrot kosztów przejazdu oraz zapewnienie zakwaterowania,

2)

warunkach powrotu pracownika do kraju.

”

,

b)

dodaje się § 3-6 w brzmieniu

„

§ 3.

Poinformowanie pracownika o jego warunkach zatrudnienia, o których mowa w § 2, może

nastąpić przez pisemne wskazanie odpowiednich przepisów.

§ 4.

Pracodawca informuje pracownika na piśmie o zmianie jego warunków zatrudnienia, o

których mowa w § 2, niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 1 miesiąca od dnia

wejścia w życie tych zmian, a w przypadku gdy rozwiązanie umowy o pracę miałoby nastąpić

przed upływem tego terminu - nie później niż do dnia rozwiązania umowy.

§ 5.

Poinformowanie pracownika o zmianie jego warunków zatrudnienia, o których mowa w §

2, może nastąpić przez pisemne wskazanie odpowiednich przepisów.

§ 6.

Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do stosunków pracy nawiązanych na innej podstawie

niż umowa o pracę.

”

;

3)

w art. 67

a)

w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez

dziecko,

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do pracowników, o których mowa w art. 67

”

;

4)

po art. 67

„

Art. 67

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do przedsiębiorstw marynarki handlowej

w odniesieniu do załóg na morskich statkach handlowych, jeżeli pracodawca ma siedzibę

w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

”

.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm. do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu

„

dyrektywy Rady 96/75/WE z dnia 19 listopada 1996 r. w sprawie systemów czarterowania

i wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej

we Wspólnocie

(Dz. Urz. WE L 304 z 27.11.1996, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 508, z późn. zm.).

”

.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm. w art. 16a ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Audycje inne niż określone w ust. 3 mogą być przerywane w celu nadania reklam lub

telesprzedaży, jeżeli okres pomiędzy kolejnymi przerwami w danej audycji wynosi w

programie telewizyjnym co najmniej 20 minut, a w programie radiowym co najmniej 10

minut.

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm. do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu

„

dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych

wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 245 z 26.08.1992, str. 6; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,

rozdz. 5, t. 2, str. 71).

”

.

W ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu

„

1)

pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji,

jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit

drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia

ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich

(Dz. Urz. WE L 65 z 14.03.1968, str. 8, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 3, z późn. zm.);

2)

drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji,

jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit

drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno

wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również

utrzymania i zmian jej kapitału

(Dz. Urz. WE L 26 z 31.01.1977, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 8, z późn. zm.);

3)

trzeciej dyrektywy Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, dotyczącej łączenia się spółek

akcyjnych (Dz. Urz. WE L 295 z 20.10.1978, str. 36, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 42, z późn. zm.);

4)

szóstej dyrektywy Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydanej na podstawie art. 54 ust.

3 lit. g) Traktatu dotyczącej podziału spółek akcyjnych

(Dz. Urz. WE L 378 z 31.12.1982, str. 47, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 50, z późn. zm.);

5)

jedenastej dyrektywy Rady 89/666/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. dotyczącej wymogów ujawniania

informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre

rodzaje spółek podlegających prawu innego państwa

(Dz. Urz. WE L 395 z 30.12.1989, str. 36, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 100, z późn. zm.);

6)

dwunastej dyrektywy Rady 89/667/EWG w sprawie prawa spółek z dnia 21 grudnia 1989 r. dotyczącej

jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością

(Dz. Urz. WE L 395 z 30.12.1989, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 104, z późn. zm.);

7)

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/17/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie

reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń

(Dz. Urz. WE L 110 z 20.04.2001, str. 28; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 3);

8)

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie

reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych

(Dz. Urz. WE L 125 z 05.05.2001, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 15).

”

.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1689, z późn. zm. odnośnik nr 1 do tytułu ustawy otrzymuje brzmienie

„

1)

dyrektywy Rady 89/618/Euratom z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie informowania ogółu

społeczeństwa o środkach ochrony zdrowia, które będą stosowane oraz działaniach, jakie

należy podjąć w przypadku pogotowia radiologicznego

(Dz. Urz. WE L 357 z 07.12.1989, str. 31; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 366);

2)

dyrektywy Rady 90/641/Euratom z dnia 4 grudnia 1990 r. w sprawie praktycznej ochrony

pracowników zewnętrznych, narażonych na promieniowanie jonizujące podczas pracy na

terenie kontrolowanym

(Dz. Urz. WE L 349 z 13.12.1990, str. 21, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, str. 405, z późn. zm.);

3)

dyrektywy Rady 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania

odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej

obszar

(Dz. Urz. WE L 35 z 12.02.1992, str. 24; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 90);

4)

dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy

bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed

zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego

(Dz. Urz. WE L 159 z 29.06.1996, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 291);

5)

dyrektywy Rady 97/43/Euratom z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie ochrony zdrowia osób

fizycznych przed niebezpieczeństwem wynikającym z promieniowania jonizującego związanego

z badaniami medycznymi oraz uchylającej dyrektywę 84/466/Euratom

(Dz. Urz. WE L 180 z 09.07.1997, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 332, z późn. zm.);

6)

dyrektywy Rady 2003/122/Euratom z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie kontroli wysoce radioaktywnych

źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych

(Dz. Urz. UE L 346 z 31.12.2003, str. 57; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 694).

”

.

W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. Nr 67, poz. 679, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5-8 w

brzmieniu

„

5)

przemieszczanie broni palnej - jest to czynność w ramach wykonywania przez przedsiębiorcę

działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 1, polegająca na przemieszczeniu

broni palnej

a)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jako państwa docelowego transakcji z państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa trzeciego traktowanego na równi z tymi

państwami na podstawie umowy Rady Unii Europejskiej z państwami trzecimi w sprawie

włączenia tych państw we wprowadzenie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen,

zwanymi dalej „innym państwem członkowskim”,

b)

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jako państwa początkowego transakcji do innego

państwa członkowskiego,

c)

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

6)

zgoda przewozowa - jest dokumentem wystawianym przez przedsiębiorcę państwa początkowego

transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, o której mowa w art. 35a,

poświadczonym przez właściwe władze tego państwa, zaświadczającym o wiarygodności

tego przedsiębiorcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji albo poświadczonym

przez przedsiębiorcę posiadającego decyzję o zwolnieniu,

7)

decyzja o zwolnieniu - jest dokumentem wystawianym przez właściwe władze państwa początkowego

transakcji, przyznającym przedsiębiorcy prawo przemieszczania broni palnej, o której

mowa w art. 35a, bez obowiązku każdorazowego poświadczania zgody przewozowej przez

władze tego państwa,

8)

uprzednia zgoda przewozowa - jest dokumentem wystawianym przez przedsiębiorcę państwa

docelowego transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, o której mowa w

art. 35a, poświadczonym przez właściwe władze tego państwa, zaświadczającym o wiarygodności

tego przedsiębiorcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji.

”

;

2)

po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Przemieszczanie przez przedsiębiorców broni palnej

Art. 35a.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do broni palnej odpowiadającej kategoriom

broni palnej określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej o kontroli nabywania

i posiadania broni.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

rodzaje broni palnej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając klasyfikację określoną

w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz spójność z właściwymi przepisami o broni

i amunicji.

Art. 35b.

Przemieszczanie amunicji do broni palnej odbywa się na zasadach określonych w niniejszym

rozdziale dla tej broni.

Art. 35c.

Przemieszczanie broni palnej wymaga zgody przewozowej i urzędowo poświadczonej kopii

uprzedniej zgody przewozowej oraz urzędowo poświadczonej kopii decyzji o zwolnieniu

- w przypadku jej wydania.

Art. 35d.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa początkowego transakcji, poświadczenia zgody przewozowej dokonuje, z zastrzeżeniem

art. 35g ust. 1, organ koncesyjny albo komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu

na siedzibę zbywcy broni palnej.

2.

Zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności

1)

wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji,

2)

firmę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej,

3)

siedzibę i jej adres lub adres zamieszkania zbywcy i nabywcy broni palnej,

4)

adres, na który broń palna ma być dostarczona,

5)

dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej,

6)

liczbę jednostek broni palnej,

7)

wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze państwa docelowego

transakcji oraz decyzji o zwolnieniu - w przypadku jej wydania.

3.

Przedsiębiorca ubiegający się o poświadczenie zgody przewozowej przedkłada organowi,

o którym mowa w ust. 1, kopię uprzedniej zgody przewozowej.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, poświadcza zgodę przewozową w terminie nie dłuższym

niż 5 dni od dnia jej wpływu do tego organu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgody

przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w ust. 2, w taki sposób, aby

zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i stron

transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających legalność

transakcji.

Art. 35e.

1.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, mogą odmówić poświadczenia zgody przewozowej

z przyczyn określonych w art. 17 ust. 3.

2.

Odmowa poświadczenia zgody przewozowej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest organ koncesyjny.

Art. 35f.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, po dokonaniu czynności poświadczenia zgody

przewozowej są obowiązane do bezzwłocznego przesłania kopii tej zgody właściwym władzom

państwa docelowego transakcji i państw, przez których terytorium będzie przemieszczana

broń palna, oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

Art. 35g.

1.

Organ koncesyjny może, w drodze decyzji administracyjnej, zwolnić przedsiębiorcę dokonującego

przemieszczenia broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa początkowego

transakcji, z obowiązku każdorazowego poświadczania zgód przewozowych przez organy,

o których mowa w art. 35d ust. 1, jeżeli udokumentuje on stosowanie przez okres co

najmniej 3 lat wewnętrznego systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami strategicznymi,

o którym mowa w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

(Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2315).

2.

Organ koncesyjny przekazuje kopię decyzji o zwolnieniu komendantowi wojewódzkiemu

Policji właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1,

oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

3.

Decyzję o zwolnieniu wydaje się na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Art. 35h.

Organ koncesyjny może w każdym czasie cofnąć decyzję o zwolnieniu z przyczyn określonych

w art. 17 ust. 3 lub z powodu utraty certyfikatu zgodności dotyczącego wewnętrznego

systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami strategicznymi, o którym mowa w ustawie

wymienionej w art. 35g ust. 1.

Art. 35i.

1.

Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany do przechowywania egzemplarza uprzedniej zgody przewozowej

przez okres 10 lat od daty jej poświadczenia.

2.

Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, któremu wydano decyzję o zwolnieniu, jest dodatkowo obowiązany

1)

każdorazowo poświadczyć przez siebie i przekazać zgodę przewozową nabywcy broni palnej

z innego państwa członkowskiego,

2)

przekazać poświadczoną przez siebie kopię zgody przewozowej komendantowi wojewódzkiemu

Policji właściwemu ze względu na swoją siedzibę, najpóźniej z chwilą wydania broni

palnej jej nabywcy.

Art. 35j.

Komendant wojewódzki Policji po otrzymaniu kopii zgody przewozowej poświadczonej przez

przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 35i ust. 2, jest obowiązany do bezzwłocznego

przesłania kopii tej zgody właściwym władzom państwa docelowego transakcji i państw,

przez których terytorium będzie przewożona broń palna, oraz Komendantowi Głównemu

Straży Granicznej.

Art. 35k.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa docelowego transakcji, poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej dokonują

organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia

jej wpływu do tego organu.

2.

Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności dane, o których mowa w

art. 35d ust. 2 pkt 1-6.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór uprzedniej

zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w art. 35d ust. 2 pkt 1-6,

w taki sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację

broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających

legalność transakcji.

Art. 35l.

1.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, mogą odmówić poświadczenia uprzedniej zgody

przewozowej z przyczyn określonych w art. 17 ust. 3.

2.

Odmowa poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest organ koncesyjny.

Art. 35m.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa docelowego transakcji, zgoda przewozowa nie wymaga poświadczenia przez właściwe

władze państwa początkowego transakcji, jeżeli państwo początkowe transakcji zwolniło

przedsiębiorcę z obowiązku poświadczania zgody przewozowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, broni palnej musi towarzyszyć do miejsca docelowego

jej przemieszczenia urzędowo poświadczona kopia dokumentu o zwolnieniu.

Art. 35n.

1.

W przypadku gdy przemieszczanie broni palnej jest realizowane za pośrednictwem podmiotów

wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek,

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 1, który dokonał

zlecenia przewozu, jest obowiązany przekazać dokonującemu przewozu urzędowo poświadczoną

kopię zgody przewozowej lub decyzji o zwolnieniu - w przypadku jej wydania oraz urzędowo

poświadczoną kopię uprzedniej zgody przewozowej.

2.

Podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek,

który otrzymał zlecenie przewozu broni palnej, jest obowiązany do posiadania dokumentów,

o których mowa w ust. 1.

”

;

3)

po art. 36 dodaje się art. 36a w brzmieniu

„

Art. 36a.

1.

Kto, wykonując działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu bronią lub

amunicją albo w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek zawierających broń lub

amunicję, przemieszcza, z innych państw członkowskich, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jako państwa docelowego transakcji albo z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jako państwa początkowego transakcji albo przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

broń palną lub amunicję do takiej broni bez wymaganej zgody przewozowej lub uprzedniej

zgody przewozowej albo dokonuje poświadczenia zgody przewozowej nie posiadając do

tego uprawnień, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

W razie skazania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek broni

palnej i amunicji.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska,

ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 100, poz. 1085, z późn. zm. do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu

„

dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania

zanieczyszczeniom i ich kontroli

(Dz. Urz. WE L 257 z 10.10.1996, str. 26, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 80, z późn. zm.).

”

.

W ustawie z dnia 13 września 2002 r. o napojach spirytusowych

(Dz. U. Nr 166, poz. 1362 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257 i Nr 173, poz. 1808) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w brzmieniu

„

14)

alkohol etylowy rolniczy - alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. h rozporządzenia Rady (EWG) 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego

ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych

(Dz. Urz. WE L 160 z 12.06.1989, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 9, str. 59, z późn. zm.).

”

;

2)

w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wódki wyprodukowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z alkoholu etylowego rolniczego

uzyskanego ze zbóż lub ziemniaków wyprodukowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

mogą być dodatkowo określane jako „Polish Vodka/Polska Wódka”.

”

.

W ustawie z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych

(Dz. U. Nr 175, poz. 1433, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852, z 2004 r. Nr 173, poz. 1808 oraz z 2005 r. Nr 180, poz. 1491) odnośnik nr 1 do tytułu ustawy otrzymuje brzmienie

„

1)

dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej

wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

(Dz. Urz. WE L 123 z 24.04.1998, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 3);

2)

dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie

zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich

odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych

(Dz. Urz. WE L 200 z 30.07.1999, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 109, z późn. zm.);

3)

dyrektywy Komisji 2001/60/WE z dnia 7 sierpnia 2001 r. dostosowującej do postępu technicznego

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE w sprawie zbliżenia przepisów

ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji,

pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych

(Dz. Urz. WE L 226 z 22.08.2001, str. 5; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 26, str. 419).

”

.

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 457 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wezwanie do zgłaszania wierzytelności przez wierzycieli zamieszkałych lub mających

siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

powinno zawierać nagłówek o treści: „Wezwanie do zgłaszania wierzytelności. Termin

zgłoszenia”, sporządzony we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej oraz

norweskim i islandzkim. Wezwanie powinno wskazywać termin zgłoszenia wierzytelności,

skutki jego uchybienia, zawierać informację, czy wierzyciele posiadający wierzytelności

uprzywilejowane lub zabezpieczone rzeczowo muszą dokonać zgłoszenia wierzytelności,

a także określać obowiązek załączenia dowodów stwierdzających istnienie wierzytelności.

”

;

2)

po art. 459 dodaje się art. 459

„

Art. 459

Syndyk obowiązany jest regularnie, nie rzadziej niż co sześć miesięcy, informować

wierzycieli, których miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajdują

się w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym o czynnościach podjętych w postępowaniu upadłościowym w okresie objętym

informacją.

”

;

3)

po art. 467 dodaje się art. 467

„

Art. 467

Ogłoszenie upadłości nie narusza prawa wierzyciela do potrącenia swej wierzytelności

z wierzytelnością upadłego, jeżeli takie potrącenie jest dopuszczalne według prawa

właściwego dla wierzytelności upadłego.

”

;

4)

art. 481 otrzymuje brzmienie

„

Art. 481.

Przepisy art. 454-466 i 467

”

.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków

rolnych

(Dz. U. Nr 42, poz. 386, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40a ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

W zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej Prezes Agencji

1)

przyjmuje kopie kontraktów zawieranych między

a)

wnioskodawcą a odbiorcą lub pierwszą jednostką przetwórczą, w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu

do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania

odłogowanych gruntów do produkcji surowców

(Dz. Urz. WE L 345 z 20.11.2004, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 1973/2004/WE”,

b)

odbiorcą a pierwszą jednostką przetwórczą;

2)

przyjmuje od podmiotów, o których mowa w pkt 1 lit. b, informacje, które są obowiązane

składać te podmioty, określone w rozporządzeniu 1973/2004/WE;

3)

ustala, na wniosek podmiotów określonych w ust. 2, wysokość zabezpieczenia wykorzystania

towarów przeznaczonych do wytworzenia produktów nieżywnościowych;

4)

przeprowadza kontrole wykorzystania towarów;

5)

przekazuje informacje Komisji Europejskiej lub właściwym organom państw członkowskich

Unii Europejskiej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, składa

1)

zbywca towaru - w przypadku gdy zbywca prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

nabywca towaru - w przypadku gdy zbywca nie prowadzi działalności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

- na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję.

3.

Wniosek składany przez podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres zbywcy

towaru;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacji w krajowym rejestrze

urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany;

3)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres nabywcy

towaru;

4)

określenie rodzaju i ilości towaru;

5)

całkowitą ilość zakupionego towaru wraz z wysokością wniesionego zabezpieczenia;

6)

współczynniki technicznego przetworzenia towarów, ilości i ceny produktów uzyskanych

w wyniku ich przetworzenia - w przypadku gdy dokonano przetworzenia towarów;

7)

informację o przeznaczeniu towaru.

4.

Wniosek składany przez podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres nabywcy

towaru;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacji w krajowym rejestrze

urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany;

3)

określenie rodzaju i ilości towaru oraz powierzchni uprawy - w przypadku gdy zbywcą

jest wnioskodawca;

4)

informację o wysokości zabezpieczenia wniesionego przez zbywcę towaru objętego wnioskiem

- w przypadku gdy zbywca towaru wniósł zabezpieczenie;

5)

informację o przeznaczeniu towaru.

”

;

2)

art. 40b otrzymuje brzmienie

„

Art. 40b.

Odbiorcy lub pierwsze jednostki przetwórcze przekazują Prezesowi Agencji

1)

informacje, o których mowa w art. 157 ust. 3 rozporządzenia 1973/2004/WE, w ciągu 40 dni od dnia, w którym odebrano surowce, jednak nie później niż do dnia

10 listopada roku, na który wnioskodawca złożył wniosek o płatność;

2)

kopie kontraktów, o których mowa w art. 40a ust. 1 pkt 1, w terminie do 40 dni od

dnia ich zawarcia.

”

.

Pracodawca, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy, informuje na piśmie

pracowników, z którymi zostały zawarte umowy o pracę przed tym dniem, o warunkach

zatrudnienia i uprawnieniach pracowniczych, o których mowa w art. 29 § 2 i art. 29, w zakresie niewynikającym z dotychczasowych przepisów.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 66f ustawy zmienianej w

art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 66f ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, który

wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do broni palnej odpowiadającej kategoriom

broni palnej określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej o kontroli nabywania

i posiadania broni.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

rodzaje broni palnej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając klasyfikację określoną

w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz spójność z właściwymi przepisami o broni

i amunicji.

Przemieszczanie amunicji do broni palnej odbywa się na zasadach określonych w niniejszym

rozdziale dla tej broni.

Przemieszczanie broni palnej wymaga zgody przewozowej i urzędowo poświadczonej kopii

uprzedniej zgody przewozowej oraz urzędowo poświadczonej kopii decyzji o zwolnieniu

- w przypadku jej wydania.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa początkowego transakcji, poświadczenia zgody przewozowej dokonuje, z zastrzeżeniem

art. 35g ust. 1, organ koncesyjny albo komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu

na siedzibę zbywcy broni palnej.

2.

Zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności

1)

wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji,

2)

firmę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej,

3)

siedzibę i jej adres lub adres zamieszkania zbywcy i nabywcy broni palnej,

4)

adres, na który broń palna ma być dostarczona,

5)

dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej,

6)

liczbę jednostek broni palnej,

7)

wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze państwa docelowego

transakcji oraz decyzji o zwolnieniu - w przypadku jej wydania.

3.

Przedsiębiorca ubiegający się o poświadczenie zgody przewozowej przedkłada organowi,

o którym mowa w ust. 1, kopię uprzedniej zgody przewozowej.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, poświadcza zgodę przewozową w terminie nie dłuższym

niż 5 dni od dnia jej wpływu do tego organu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgody

przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w ust. 2, w taki sposób, aby

zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i stron

transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających legalność

transakcji.

1.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, mogą odmówić poświadczenia zgody przewozowej

z przyczyn określonych w art. 17 ust. 3.

2.

Odmowa poświadczenia zgody przewozowej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest organ koncesyjny.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, po dokonaniu czynności poświadczenia zgody

przewozowej są obowiązane do bezzwłocznego przesłania kopii tej zgody właściwym władzom

państwa docelowego transakcji i państw, przez których terytorium będzie przemieszczana

broń palna, oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

1.

Organ koncesyjny może, w drodze decyzji administracyjnej, zwolnić przedsiębiorcę dokonującego

przemieszczenia broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa początkowego

transakcji, z obowiązku każdorazowego poświadczania zgód przewozowych przez organy,

o których mowa w art. 35d ust. 1, jeżeli udokumentuje on stosowanie przez okres co

najmniej 3 lat wewnętrznego systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami strategicznymi,

o którym mowa w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

(Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2315).

2.

Organ koncesyjny przekazuje kopię decyzji o zwolnieniu komendantowi wojewódzkiemu

Policji właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1,

oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

3.

Decyzję o zwolnieniu wydaje się na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Organ koncesyjny może w każdym czasie cofnąć decyzję o zwolnieniu z przyczyn określonych

w art. 17 ust. 3 lub z powodu utraty certyfikatu zgodności dotyczącego wewnętrznego

systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami strategicznymi, o którym mowa w ustawie

wymienionej w art. 35g ust. 1.

1.

Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany do przechowywania egzemplarza uprzedniej zgody przewozowej

przez okres 10 lat od daty jej poświadczenia.

2.

Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, któremu wydano decyzję o zwolnieniu, jest dodatkowo obowiązany

1)

każdorazowo poświadczyć przez siebie i przekazać zgodę przewozową nabywcy broni palnej

z innego państwa członkowskiego,

2)

przekazać poświadczoną przez siebie kopię zgody przewozowej komendantowi wojewódzkiemu

Policji właściwemu ze względu na swoją siedzibę, najpóźniej z chwilą wydania broni

palnej jej nabywcy.

Komendant wojewódzki Policji po otrzymaniu kopii zgody przewozowej poświadczonej przez

przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 35i ust. 2, jest obowiązany do bezzwłocznego

przesłania kopii tej zgody właściwym władzom państwa docelowego transakcji i państw,

przez których terytorium będzie przewożona broń palna, oraz Komendantowi Głównemu

Straży Granicznej.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa docelowego transakcji, poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej dokonują

organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia

jej wpływu do tego organu.

2.

Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności dane, o których mowa w

art. 35d ust. 2 pkt 1-6.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór uprzedniej

zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w art. 35d ust. 2 pkt 1-6,

w taki sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację

broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających

legalność transakcji.

1.

Organy, o których mowa w art. 35d ust. 1, mogą odmówić poświadczenia uprzedniej zgody

przewozowej z przyczyn określonych w art. 17 ust. 3.

2.

Odmowa poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest organ koncesyjny.

1.

W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

państwa docelowego transakcji, zgoda przewozowa nie wymaga poświadczenia przez właściwe

władze państwa początkowego transakcji, jeżeli państwo początkowe transakcji zwolniło

przedsiębiorcę z obowiązku poświadczania zgody przewozowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, broni palnej musi towarzyszyć do miejsca docelowego

jej przemieszczenia urzędowo poświadczona kopia dokumentu o zwolnieniu.

1.

W przypadku gdy przemieszczanie broni palnej jest realizowane za pośrednictwem podmiotów

wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek,

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 1, który dokonał

zlecenia przewozu, jest obowiązany przekazać dokonującemu przewozu urzędowo poświadczoną

kopię zgody przewozowej lub decyzji o zwolnieniu - w przypadku jej wydania oraz urzędowo

poświadczoną kopię uprzedniej zgody przewozowej.

2.

Podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek,

który otrzymał zlecenie przewozu broni palnej, jest obowiązany do posiadania dokumentów,

o których mowa w ust. 1.

1.

Kto, wykonując działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu bronią lub

amunicją albo w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek zawierających broń lub

amunicję, przemieszcza, z innych państw członkowskich, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jako państwa docelowego transakcji albo z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jako państwa początkowego transakcji albo przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

broń palną lub amunicję do takiej broni bez wymaganej zgody przewozowej lub uprzedniej

zgody przewozowej albo dokonuje poświadczenia zgody przewozowej nie posiadając do

tego uprawnień, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

W razie skazania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek broni

palnej i amunicji.

Odbiorcy lub pierwsze jednostki przetwórcze przekazują Prezesowi Agencji

1)

informacje, o których mowa w art. 157 ust. 3 rozporządzenia 1973/2004/WE, w ciągu 40 dni od dnia, w którym odebrano surowce, jednak nie później niż do dnia

10 listopada roku, na który wnioskodawca złożył wniosek o płatność;

2)

kopie kontraktów, o których mowa w art. 40a ust. 1 pkt 1, w terminie do 40 dni od

dnia ich zawarcia.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania wierzycieli i organów egzekucyjnych przy korzystaniu z pomocy obcego

państwa, wzory tytułów wykonawczych, o których mowa w art. 66y § 3 oraz art. 66za

§ 1, a także wzory wniosków o udzielenie informacji, o powiadomienie oraz o dochodzenie

lub zabezpieczenie należności pieniężnych, kierowanych przez te podmioty do organu

wnioskującego oraz przez organ wnioskujący do obcych państw. Określając sposób postępowania

wierzycieli i organów egzekucyjnych oraz wzory wniosków, minister właściwy do spraw

finansów publicznych uwzględnia w szczególności rodzaj i ilość załączanych do wniosków

dokumentów niezbędnych do skorzystania z pomocy obcego państwa oraz zakres koniecznych

informacji, jakie mają być zawarte we wnioskach przy korzystaniu z pomocy obcego państwa.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do przedsiębiorstw marynarki handlowej

w odniesieniu do załóg na morskich statkach handlowych, jeżeli pracodawca ma siedzibę

w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Syndyk obowiązany jest regularnie, nie rzadziej niż co sześć miesięcy, informować

wierzycieli, których miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajdują

się w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym o czynnościach podjętych w postępowaniu upadłościowym w okresie objętym

informacją.

Ogłoszenie upadłości nie narusza prawa wierzyciela do potrącenia swej wierzytelności

z wierzytelnością upadłego, jeżeli takie potrącenie jest dopuszczalne według prawa

właściwego dla wierzytelności upadłego.

Przepisy art. 454-466 i 467