Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie morskim

Ustawa reguluje sprawy bezpieczeństwa morskiego w zakresie budowy statku, jego stałych

urządzeń i wyposażenia, kwalifikacji i składu załogi statku, bezpiecznego uprawiania

żeglugi morskiej oraz ratowania życia na morzu.

Ustawę stosuje się z zachowaniem postanowień umów międzynarodowych, o których mowa

w art. 6, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 i art. 40, których Rzeczpospolita Polska

jest stroną, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku

do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi w trybie określonym odrębnymi przepisami.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

statków o polskiej przynależności;

2)

statków o obcej przynależności, znajdujących się na polskich morskich wodach wewnętrznych

lub na polskim morzu terytorialnym, uwzględniając postanowienia umów międzynarodowych,

których Rzeczpospolita Polska jest stroną.

2.

Do statków śródlądowych uprawiających żeglugę na wodach morskich przepisy ustawy stosuje

się w zakresie w niej określonym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży

Granicznej i Policji, z zastrzeżeniem przypadków określonych w ustawie.

2.

Rada Ministrów, kierując się względami bezpieczeństwa uprawianej żeglugi, może, w

drodze rozporządzenia, poddać odpowiednim przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki

Wojennej, Straży Granicznej i Policji.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

statku - należy przez to rozumieć urządzenie pływające używane w środowisku morskim,

w tym również: wodoloty, poduszkowce, statki podwodne i platformy wiertnicze, chyba

że powołane w ustawie umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

państwie trzecim - należy przez to rozumieć państwo niebędące członkiem Unii Europejskiej.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 19

ust. 10 pkt 1-3 oraz art. 25 pkt 1 i 3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 19 ust. 8a, 10 i 10a oraz art. 25 pkt 1 i 3 ustawy, o której

mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2004 r.

2.

Przepis wykonawczy, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1,

powinien zostać wydany do dnia 31 grudnia 2009 r.

1

Statek może być używany w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa

w zakresie jego budowy, stałych urządzeń i wyposażenia, określonym w

1)

umowach międzynarodowych

a)

Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzonej w Londynie

dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318 i 319) wraz z Protokołem dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu,

1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 320 i 321 oraz z 1986 r. Nr 35, poz. 177), zwanej dalej „Konwencją SOLAS”,

b)

Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej w Londynie dnia 5 kwietnia

1966 r.

(Dz. U. z 1969 r. Nr 33, poz. 282), zwanej dalej „Konwencją o liniach ładunkowych”,

c)

Konwencji w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu,

sporządzonej w Londynie dnia 20 października 1972 r.

(Dz. U. z 1977 r. Nr 15, poz. 61 i 62 oraz z 1984 r. Nr 23, poz. 106), zwanej dalej „Konwencją o zapobieganiu zderzeniom”,

d

Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”;

1a

przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899), zwanej dalej „ustawą o wyposażeniu morskim”;

2)

przepisach ustawy.

2

Niezależnie od spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, statek może być dopuszczony

do żeglugi tylko wówczas, jeżeli odpowiada wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa i

higieny pracy oraz warunków sanitarnych, określonym w

1)

Konwencji (nr 92) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (zrewidowanej w 1949 r.), przyjętej w Genewie dnia 18 czerwca 1949 r.

(Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 202);

2)

Konwencji nr 133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (postanowienia uzupełniające), przyjętej w Genewie dnia 30 października

1970 r.

(Dz. U. z 1994 r. Nr 107, poz. 512);

3)

Konwencji nr 147 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej minimalnych norm na

statkach handlowych, przyjętej w Genewie dnia 29 października 1976 r.

(Dz. U. z 1997 r. Nr 72, poz. 454).

3

W celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego w zakresie budowy statku, jego stałych

urządzeń i wyposażenia, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze

rozporządzenia, wprowadzić do stosowania wymagania międzynarodowe, ustanawiane przez

organizacje międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1

W celu zapewnienia spełniania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek

podlega inspekcjom przeprowadzanym przez organy inspekcyjne w zakresie, terminach

i trybie określonych w ustawie, ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz przepisach

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm..

2.

Organami inspekcyjnymi, o których mowa w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich, a

za granicą również konsulowie, z zastrzeżeniem ust. 5 i ust. 6.

3.

(uchylony).

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć, w drodze rozporządzenia,

niektóre zadania organu inspekcyjnego w stosunku do statków sportowych o długości

kadłuba do 24 m polskiemu związkowi sportowemu, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

(Dz. U. Nr 155, poz. 1298 oraz z 2006 r. Nr 64, poz. 448), kierując się względami uproszczenia procedur i specjalistycznym charakterem zadań

realizowanych przez polskie związki sportowe.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, organy

inspekcyjne dla jednostek pływających Straży Granicznej i Policji, rodzaje przeglądów

i inspekcji oraz tryb ich dokonywania, a także rodzaje i wzory dokumentów bezpieczeństwa

jednostek pływających, uwzględniając specyficzny charakter zadań wykonywanych przez

te jednostki pływające.

6.

Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne,

o których mowa w ust. 2 i ust. 5, dla jednostek pływających Marynarki Wojennej oraz

rodzaje przeglądów i inspekcji, a także tryb ich dokonywania, biorąc pod uwagę specyfikę

i charakter zadań realizowanych przez te jednostki.

7.

Organy, o których mowa w ust. 2, ust. 5 i ust. 6, mogą upoważnić każdorazowo do wykonywania

określonych czynności inspekcyjnych wyznaczone w tym celu osoby lub instytucje klasyfikacyjne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Armator albo kapitan statku są obowiązani

1)

zgłosić statek do inspekcji

a)

wstępnej - przed rozpoczęciem żeglugi, a w przypadku zmiany przynależności statku

z obcej na polską - po zmianie tej przynależności,

b)

okresowych - przed upływem terminów inspekcji;

2)

niezwłocznie zawiadomić organ inspekcyjny o każdym przypadku wymagającym przeprowadzenia

inspekcji doraźnej;

3)

na wezwanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji, przedłożyć

wszystkie dokumenty dotyczące jego bezpieczeństwa oraz udzielić wszelkich informacji

o stanie bezpieczeństwa statku;

4)

na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do przeprowadzenia

inspekcji.

2.

Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, wlicza się w koszty eksploatacji

statku.

3.

Inspekcję przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji statku.

1.

W przypadku statku zbudowanego po dniu 17 lutego 1997 r., który był uprzednio wpisany

do rejestru okrętowego państwa trzeciego, inspekcja wstępna ma na celu dodatkowo sprawdzenie,

czy wyposażenie statku

1)

odpowiada dokumentom bezpieczeństwa statku w zakresie wymagań określonych w ustawie o wyposażeniu morskim;

2)

posiada znak zgodności lub

3)

może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w rozumieniu ustawy o wyposażeniu morskim.

2.

Organ inspekcyjny, po przedstawieniu przez armatora dokumentów potwierdzających, że

wyposażenie spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, na jego wniosek, wydaje

certyfikat uznania wyposażenia za równoważne. Certyfikat ten powinien określać warunki

i ograniczenia stosowania tego wyposażenia i powinien być przechowywany na statku.

3.

Dla potwierdzenia, że wyposażenie może zostać uznane za równoważne, dyrektor urzędu

morskiego może podjąć działania określone w art. 40f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 267, poz. 2258).

4.

Koszty uzyskania dokumentów i certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, ponosi armator.

5.

Za wydanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, organ inspekcyjny pobiera opłatę w

wysokości określonej w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 9, art. 14 ust.

4 i art. 18 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej

w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów.

Jeżeli po przeprowadzeniu jednej z inspekcji, o których mowa w art. 8, zaszły istotne

zmiany w kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu statku objętego inspekcją, statek

nie może być użyty w żegludze morskiej bez poddania go ponownej inspekcji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Inspekcje, o których mowa w art. 8 i art. 9, powinny być poprzedzone przeglądami statku

dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór techniczny nad statkiem,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nadzór techniczny instytucji klasyfikacyjnej sprawowany jest podczas budowy, odbudowy,

przebudowy i remontu statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia, a także podczas

eksploatacji statku.

3.

Organ inspekcyjny może powierzyć dokonanie przeglądu statku osobie lub instytucji

klasyfikacyjnej innej niż określona w ust. 1, mając na względzie przepis art. 8 ust.

3.

4

Inspekcje, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 9, powinny być poprzedzone

kontrolą Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem

spełnienia wymagań międzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz

warunków sanitarnych i zdrowotnych.

1.

Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję doraźną statku w przypadku stwierdzenia lub

podejrzenia, że statek został uszkodzony lub że nastąpiła zmiana w jego kadłubie,

urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa

statku, a także w razie stwierdzenia lub podejrzenia, że statek jest załadowany ponad

granice dozwolone w świadectwie wolnej burty lub położenie linii ładunkowej statku

nie odpowiada wskazaniom zawartym w tym świadectwie.

2.

Inspekcję przeprowadza się na wniosek właściciela, armatora, kapitana statku, izby

morskiej, Państwowej Inspekcji Pracy lub zainteresowanego związku zawodowego.

3.

Inspekcja może być przeprowadzona również z innych przyczyn uznanych za konieczne

ze względu na bezpieczeństwo statku.

1.

Inspekcje statków obcej przynależności zawijających do polskich portów przeprowadza

organ inspekcyjny przy pomocy inspektora inspekcji portu, zwanego dalej „inspektorem”.

2.

Inspektor przeprowadza inspekcję, legitymując się dokumentem identyfikacyjnym.

3.

Organ inspekcyjny raz na miesiąc podaje do publicznej wiadomości informacje dotyczące

statków, które zostały zatrzymane lub stanowią przedmiot odmowy dostępu do portu w

czasie poprzedniego miesiąca.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób podawania informacji dotyczących statków, o których mowa w ust. 3, biorąc

pod uwagę postanowienia umów międzynarodowych i przepisów prawa Unii Europejskiej

w tym zakresie.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

funkcjonowania inspekcji portu, tryb przeprowadzania inspekcji przez inspektora oraz

wzór dokumentu identyfikacyjnego inspektora, uwzględniając

1)

kwalifikacje wymagane od inspektora,

2)

procent ogólnej liczby statków podlegających inspekcji w ciągu roku,

3)

rodzaje statków podlegających inspekcji w pierwszej kolejności,

4)

okoliczności przeprowadzania inspekcji rozszerzonej,

5)

kategorie statków podlegających rozszerzonym inspekcjom,

6)

kryteria uzasadniające zatrzymanie statku i wydanie odmowy wejścia statku do portu,

7)

procedury kontroli statków oraz listę dokumentów podlegających kontroli

- kierując się zaleceniami Memorandum Paryskiego, o którym mowa w art. 12 ust. 6,

a także przepisami prawa Unii Europejskiej w tym zakresie.

1.

Jeżeli organ inspekcyjny poweźmie uzasadnione podejrzenie, że statek nie odpowiada

wymogom bezpieczeństwa, może w każdym czasie zatrzymać statek w porcie lub zabronić

mu wyjścia z portu i niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin, przeprowadzić

jego inspekcję.

2.

W razie stwierdzenia w wyniku inspekcji, o której mowa w ust. 1, że stan statku lub

sposób jego załadowania czynią go niezdatnym do żeglugi morskiej, organ inspekcyjny

zabrania użycia statku.

3.

W razie stwierdzenia, że stan statku nie czyni go niezdatnym do żeglugi, lecz nie

pozwala na użycie go do żeglugi w sposób zamierzony przez armatora, organ inspekcyjny

zabrania użycia statku w sposób zamierzony, wskazując jednocześnie uchybienia, które

należy usunąć, aby statek mógł być w ten sposób użyty.

4.

W razie odmowy usunięcia uchybień, o których mowa w ust. 3, organ inspekcyjny może

zakazać statkowi opuszczania portu, bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego albo

zabronić mu wejścia do portu lub bazy przeładunkowej.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-4, w stosunku do statku o przynależności do

państwa-strony jednej z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 6, stosuje się

postanowienia tej umowy.

6.

W razie negatywnego wyniku inspekcji statku o obcej przynależności skutkującego decyzją

o jego zatrzymaniu, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia o tym na piśmie administrację

państwa przynależności statku albo konsula bądź najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne

tego państwa, a także Międzynarodową Organizację Morską (IMO) oraz organy inspekcyjne

państw-stron Memorandum Paryskiego podpisanego w dniu 26 stycznia 1982 r.

7.

Kapitanowi statku przysługuje prawo do odwołania od decyzji o zatrzymaniu, o której

mowa w ust. 6, o czym musi zostać poinformowany przez organ wydający decyzję.

8.

Zatrzymanie statku w wykonaniu uprawnień wynikających z ust. 1-6 nie uzasadnia jakichkolwiek

roszczeń do organu inspekcyjnego.

1.

Organ inspekcyjny, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji wstępnej albo okresowej,

wydaje dokumenty bezpieczeństwa statku. W dokumentach bezpieczeństwa statku ustala

się okres ich ważności.

2.

Organ inspekcyjny potwierdza przedłużenie ważności wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 1, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji.

2a

Wydanie lub potwierdzenie przedłużenia ważności dokumentu, o którym mowa w ust. 1,

wymaga uprzedniego stwierdzenia zgodności wyposażenia morskiego z wymaganiami, o których

mowa w przepisach o wyposażeniu morskim.

3.

Organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwo potwierdzające spełnienie wymagań

przewidzianych umowami międzynarodowymi, o których mowa w art. 6, statkowi o obcej

przynależności, na wniosek właściwego organu państwa przynależności statku, będącego

stroną odpowiedniej umowy międzynarodowej.

4.

Dokumenty i świadectwa, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, tracą ważność przed upływem

okresu, na który zostały wystawione, jeżeli

1)

zaszły istotne zmiany w kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu statku albo wprowadzono

je bez zgody organu inspekcyjnego;

2)

nie została potwierdzona ich ważność w określonym terminie;

3)

nastąpiła zmiana przynależności statku.

5.

Jeżeli stan statku na to pozwala, okres ważności dokumentu bezpieczeństwa może być

przedłużony, nie więcej niż o 3 miesiące, w celu umożliwienia statkowi zawinięcia

do wskazanego portu dla przeprowadzenia inspekcji; termin ważności upływa z chwilą

przybycia statku do portu, w którym ma być dokonana inspekcja.

6.

(uchylony).

1.

Za przeprowadzenie inspekcji i wydanie albo potwierdzenie ważności dokumentu bezpieczeństwa

organ inspekcyjny pobiera opłatę w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Opłaty

nie pobiera się za inspekcję doraźną nieobejmującą całokształtu wymogów bezpieczeństwa.

2

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa, z zastrzeżeniem

ust. 2a.

2a

W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 4, opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera

właściwy polski związek sportowy i stanowią one dochód tego związku.

2b

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w załączniku do

ustawy.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, terminy,

tryb przeprowadzania i zakres inspekcji, rodzaje i wzory dokumentów bezpieczeństwa

statku.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, kierując się koniecznością zapewnienia

bezpieczeństwa statków oraz życia osób na statkach, określi, w drodze rozporządzeń

1)

wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia dla statków

nieobjętych umowami międzynarodowymi, o których mowa w art. 6, bądź uzna za obowiązujące

w tym zakresie wymagania określone w przepisach technicznych polskiej instytucji klasyfikacyjnej;

2

sposób uznawania i upoważniania instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania zadań administracji

morskiej;

3

rodzaje i zakres przeglądów statków dokonywanych przez instytucję klasyfikacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy, o których

mowa w ust. 1, może, w drodze rozporządzenia

1)

uznać za obowiązujące szczegółowe przepisy techniczne w zakresie budowy statku, jego

stałych urządzeń i wyposażenia wydawane przez polską instytucję klasyfikacyjną oraz

warunki uznawania przepisów technicznych wydawanych przez zagraniczne instytucje klasyfikacyjne

sprawujące nadzór techniczny nad statkami o polskiej przynależności;

2)

zwiększyć wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia

wobec statków podlegających umowom międzynarodowym, o których mowa w art. 6, w stosunku

do wymagań określonych tymi umowami;

3)

wyłączyć spod działania niektórych postanowień umów międzynarodowych, o których mowa

w art. 6, statki podlegające tym umowom, zgodnie z przepisami tych umów;

4)

poddać działaniu umów międzynarodowych, o których mowa w art. 6, statki niepodlegające

tym umowom, w zakresie określonym w rozporządzeniu.

1.

Statek musi mieć wyznaczoną wolną burtę zgodnie z postanowieniami Konwencji o liniach

ładunkowych.

2.

Statek, dla którego wyznaczono wolną burtę, otrzymuje znak wolnej burty, który należy

umieścić na obu burtach statku, a także świadectwo wolnej burty.

3.

Za wydanie świadectwa wolnej burty pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku

do ustawy.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach wyznaczania wolnej burty, organy uprawnione do tych czynności

oraz wzory międzynarodowych świadectw wolnej burty, uwzględniając w szczególności

postanowienia Konwencji o liniach ładunkowych.

1.

Statek powinien być wyposażony w System Automatycznej Identyfikacji statków (AIS),

spełniający wymagania ustanowione przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), z

zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Statek wyposażony w system AIS powinien utrzymywać ten system w działaniu ciągłym

z wyjątkiem przypadków, w których porozumienia międzynarodowe, przepisy lub wymagania

Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) stanowią o ochronie informacji nawigacyjnej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, harmonogram

wyposażania statków w system AIS, w zależności od ich rodzaju i roku budowy oraz kategorie

statków zwolnionych z obowiązku wyposażenia w system AIS, uwzględniając postanowienia

dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania

i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG

(Dz. Urz. WE L 208 z 5.08.2002 r.).

1.

Statek powinien być wyposażony w rejestrator danych z podróży (VDR) spełniający wymagania,

w tym standardy techniczne Międzynarodowej Komisji Elektrotechniki (Standard Nr 61996

IEC) ustanowione przez Międzynarodową Organizację Morską (Rezolucja IMO A.86K20)),

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, harmonogram

wyposażania statków w rejestratory danych z podróży (VDR), w zależności od ich rodzaju

i roku budowy, oraz kategorie statków zwolnionych z obowiązku wyposażenia w VDR, uwzględniając

postanowienia dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania

i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG

(Dz. Urz. WE L 208 z 5.08.2002 r.).

3.

Właściwy organ administracji morskiej przekazuje informacje zebrane z rejestratorów

danych z podróży (VDR) właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej, na

ich wniosek, w razie wypadku, który nastąpił na obszarze podlegającym jurysdykcji

tego państwa.

Statek nie może być używany w żegludze morskiej, jeżeli nie jest obsadzony załogą

o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie.

1.

Kwalifikacje członków załóg statków morskich, z zastrzeżeniem ust. 2, muszą odpowiadać

wymaganiom określonym w

1)

umowach międzynarodowych

a)

Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania

im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202 oraz z 1999 r. Nr 30, poz. 286), zwanej dalej „Konwencją STCW”,

b)

Konwencji SOLAS,

c)

Konwencji (nr 69) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectwa kwalifikacyjnego

kucharzy okrętowych, sporządzonej w Seattle dnia 27 czerwca 1946 r.

(Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 196 i 197),

d)

Konwencji (nr 74) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectw kwalifikacyjnych

starszych marynarzy, sporządzonej w Seattle dnia 29 czerwca 1946 r.

(Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 200 i 201);

2)

przepisach ustawy.

2.

Kwalifikacje załóg statków sportowych i turystycznych regulują odrębne przepisy.

1.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji zawodowych, niezbędnych do zajmowania stanowisk

na statku, jest

1)

dyplom - dla stanowisk oficerskich;

2)

świadectwo - dla stanowisk nieoficerskich;

3

zezwolenie;

4

potwierdzenie uznania.

2.

Osoby ubiegające się o uzyskanie dyplomów oficerskich obowiązane są posiadać co najmniej

wykształcenie średnie, a osoby ubiegające się o uzyskanie świadectw nieoficerskich

obowiązane są posiadać co najmniej wykształcenie podstawowe. Obowiązek posiadania

co najmniej wykształcenia średniego nie dotyczy osób ubiegających się o najniższe

dyplomy w dziale maszynowym, a także w dziale pokładowym w żegludze krajowej i w rybołówstwie

morskim.

3

Odbycie dodatkowych przeszkoleń wymaganych Konwencją STCW niezbędnych do zajmowania

niektórych stanowisk potwierdza się świadectwem przeszkolenia.

4

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, wydają dyrektorzy urzędów morskich po złożeniu

przez ubiegających się o uzyskanie tych dokumentów

1)

egzaminu z zakresu wymaganej wiedzy i umiejętności,

2)

przedstawieniu przez nich zaświadczeń o odbyciu szkoleń i praktyk pływania

- jeżeli są wymagane dla danego dokumentu.

5

Świadectwa, o których mowa w ust. 3, wydają dyrektorzy urzędów morskich po przedstawieniu

przez ubiegających się o uzyskanie tych świadectw pisemnych potwierdzeń o odbyciu

wymaganych szkoleń i praktyk w ośrodkach, o których mowa w ust. 6.

6

Szkolenia, o których mowa w ust. 4 i 5, są prowadzone przez wyższe szkoły morskie

uznane i nadzorowane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej w zakresie

spraw objętych postanowieniami Konwencji STCW lub przez ośrodki uznane, w drodze decyzji,

i nadzorowane przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, w tym ośrodki prowadzące

działalność w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach trzecich. Za

czynności kontrolne związane z uznaniem wyższych szkół morskich lub ośrodków szkoleniowych

pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

6a

Uznanie wyższych szkół morskich i ośrodków, o których mowa w ust. 6, potwierdza się

co 5 lat.

7.

Decyzję, o której mowa w ust. 6, wydaje się na podstawie wniosków komisji powołanej

przez dyrektora urzędu morskiego dla dokonania oceny ośrodka.

8

Egzamin, o którym mowa w ust. 4, przeprowadzają komisje egzaminacyjne działające przy

dyrektorze urzędu morskiego; za egzamin pobiera się opłatę w wysokości określonej

w załączniku do ustawy.

8a

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

pracy komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 8, oraz kryteria, którym powinni

odpowiadać kandydaci na przewodniczących i członków tych komisji, uwzględniając konieczność

zapewnienia sprawnego przeprowadzania egzaminu przez osoby posiadające odpowiednie

wykształcenie i kwalifikacje.

9.

Przewodniczącego komisji egzaminacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego.

10

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,

warunki i sposób uznawania, potwierdzania uznania oraz nadzorowanie wyższych szkół

morskich i ośrodków, w zakresie spraw określonych w ust. 6, biorąc pod uwagę wiążące

Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe w tym zakresie.

10a

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, programy

szkoleń, o których mowa w ust. 4 i 5, i wymagania egzaminacyjne w tym zakresie, uwzględniając

konieczność rzetelnego przygotowania do wykonywania obowiązków na statku.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, stanowiska, o których mowa w art. 19 ust.

1, z wyjątkiem stanowiska kapitana i starszego mechanika, mogą zajmować przez czas

określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, na podstawie zezwolenia wydanego przez dyrektora

urzędu morskiego, osoby nieposiadające odpowiedniego dyplomu lub świadectwa, pod warunkiem

że osoby te posiadają wiedzę i umiejętności zapewniające właściwe wykonywanie obowiązków

na tych stanowiskach; okres ten nie może być przedłużony.

Spełnienie wymagań w zakresie kwalifikacji członków załóg statków śródlądowych do

uprawiania żeglugi na wodach morskich potwierdza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu

morskiego, po sprawdzeniu ich wiedzy i umiejętności, określonych przepisami, o których

mowa w art. 25 pkt 1.

1.

Skład załogi statku niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego ustala dyrektor urzędu

morskiego właściwego dla portu macierzystego statku i potwierdza

1)

wydając certyfikat bezpiecznej obsługi statku dla statków podlegających Konwencji

SOLAS;

2)

dokonując wpisu w karcie bezpieczeństwa statku dla statków innych niż określone w

pkt 1.

2.

Na wniosek armatora statku niepodlegającego Konwencji SOLAS, ale uprawiającego żeglugę

międzynarodową, dokumentem określającym niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego skład

załogi może być certyfikat bezpiecznej obsługi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1.

Za wystawienie dokumentów, o których mowa w art. 19 ust. 3 i ust. 4, art. 20 i art.

22 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłaty, w wysokości określonej w załączniku do ustawy.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba

Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156).

1.

W celu zapewnienia przestrzegania wymagań w zakresie kwalifikacji i składu załogi

niezbędnego dla bezpieczeństwa morskiego statek podlega inspekcji przeprowadzanej

przez organ inspekcyjny.

2

Inspekcja polega na sprawdzeniu, czy członkowie załogi zatrudnieni na statku posiadają

wymagane dyplomy, świadectwa, świadectwa przeszkolenia albo zezwolenia oraz czy skład

załogi jest zgodny z właściwym dokumentem bezpieczeństwa, a organizacja i pełnienie

wacht odpowiadają wymaganiom Konwencji STCW.

3

W razie stwierdzenia, że członek załogi nie posiada ważnego dyplomu lub świadectwa,

świadectwa przeszkolenia albo zezwolenia, bądź stwierdzenia zaniedbań w organizacji

lub pełnieniu wacht, jeżeli uchybienia te stwarzają niebezpieczeństwo dla osób, mienia

lub środowiska, organ inspekcyjny podejmuje działania, o których mowa w art. 12 ust.

1-4, w celu zapewnienia tego, aby statek nie rozpoczął żeglugi do czasu usunięcia

tych uchybień.

4.

W razie stwierdzenia uchybień, o których mowa w ust. 3, na statku o obcej przynależności,

organ inspekcyjny zawiadamia o tym kapitana statku oraz konsula lub przedstawicielstwo

dyplomatyczne państwa przynależności statku. O podjętych wobec statku działaniach

organ ten zawiadamia również właściwą organizację międzynarodową.

5

W razie nieusunięcia uchybień, o których mowa w ust. 3, jeżeli brak dyplomu, zezwolenia

lub świadectwa przeszkolenia dotyczy kapitana statku, starszego mechanika, oficerów

pełniących wachty oraz radiooperatora, organ inspekcyjny podejmuje decyzję o zatrzymaniu

statku. W stosunku do statku o przynależności do państwa - strony Konwencji STCW stosuje

się postanowienia tej konwencji dotyczące zatrzymania statku.

6.

Inspekcję przeprowadza się, stosując przepis art. 8 ust. 3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzeń

1

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do zajmowania stanowisk na statkach morskich,

w tym również na statkach nieobjętych umowami, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt

1, warunki przyznawania i odnawiania dokumentów, o których mowa w art. 19 ust. 1 i

3, wzory tych dokumentów i sposób ich ewidencji, a także sposób zaliczania praktyki

pływania na statkach,

2)

szczegółowy tryb przeprowadzania inspekcji w zakresie wymagań określonych w niniejszym

rozdziale,

3

warunki, jakie powinny spełniać osoby posiadające zagraniczne dyplomy oficerskie lub

zagraniczne świadectwa nieoficerskie wydane na podstawie Konwencji STCW, aby ubiegać

się o stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na statkach o polskiej przynależności,

4)

wzór certyfikatu bezpiecznej obsługi,

5)

tryb przeprowadzania egzaminów i zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej,

a także członków komisji dokonujących oceny ośrodków, o których mowa w art. 19 ust.

6,

mając na względzie postanowienia Konwencji STCW.

1.

Jednostki prowadzące szkolenie, egzaminowanie i wydawanie dokumentów, o których mowa

w art. 19 ust. 1 i 3, oraz odpowiedzialne za potwierdzanie kwalifikacji zawodowych

są obowiązane do stosowania systemów oceny jakości.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje kontrolę nad przeprowadzaniem

- w okresach nie dłuższych niż 5 lat - niezależnej oceny systemu, o którym mowa w

ust. 1, w celu sprawdzenia czy wszystkie wewnętrzne środki zarządzania i nadzorowania

są zgodne z odpowiednimi procedurami oraz odpowiednio udokumentowane, a także czy

działania korygujące są podejmowane w odpowiednim czasie.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Sekretarzowi Generalnemu

Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz Komisji Europejskiej sprawozdanie

dotyczące niezależnej oceny, o której mowa w ust. 2, nie później niż przed upływem

6 miesięcy po zakończeniu tej oceny.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje Sekretarza Generalnego Międzynarodowej

Organizacji Morskiej (IMO) oraz Komisję Europejską o przyjętych do polskiego porządku

prawnego przepisach w zakresie spraw objętych niniejszym rozdziałem.

1.

Organy administracji morskiej mogą zawierać porozumienia z właściwymi organami administracji

morskiej państwa trzeciego dotyczące uznawania dyplomów i świadectw wydanych przez

to państwo, jeżeli administracja morska państwa trzeciego

1)

przekaże teksty niezbędnych aktów prawnych oraz inne dokumenty potwierdzające, że

wymagania standardów kompetencji, wydawania, potwierdzania i ewidencjonowania dyplomów

i świadectw oraz prowadzone systemy jakości są zgodne z postanowieniami Konwencji

STCW;

2)

udokumentuje, że programy i kursy szkolenia marynarzy są zgodne z postanowieniami

Konwencji STCW;

3)

zobowiąże się do informowania o każdej zmianie przepisów krajowych, dotyczących szkolenia

marynarzy i wydawania dokumentów.

2.

Podpisanie porozumienia, o którym mowa w ust. 1, może zostać uzależnione od wyników

przeprowadzonej oceny warunków i procedur stosowanych w państwie trzecim w zakresie,

o którym mowa w ust. 1.

1.

W sprawach dotyczących ruchu statków na morzu terytorialnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej oraz postanowienia Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.

2.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określą, w drodze rozporządzenia,

zakres stosowania międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu mających

na celu bezpieczne uprawianie żeglugi przez jednostki pływające Marynarki Wojennej,

Straży Granicznej i Policji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, może, w drodze rozporządzenia,

wydać przepisy szczególne regulujące ruch statków na morskich wodach wewnętrznych,

jeżeli względy bezpieczeństwa żeglugi na tych akwenach tego wymagają.

1.

Statek oraz jednostka pływająca Straży Granicznej i Policji obowiązane są przestrzegać

zasad bezpieczeństwa żeglugi określonych postanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS.

2.

Kapitan statku znajdującego się w morzu obowiązany jest w szczególności

1)

skutecznie, za pomocą dostępnych środków łączności, przekazywać statkom znajdującym

się w pobliżu, a także właściwym władzom państwa nadbrzeżnego ostrzeżenia nawigacyjne

o zauważonych niebezpieczeństwach dla żeglugi;

2)

po otrzymaniu z jakiegokolwiek źródła wiadomości, że statkowi, statkowi powietrznemu

lub pochodzącym z nich środkom ratunkowym grozi niebezpieczeństwo - postępować zgodnie

z postanowieniami konwencji, o której mowa w ust. 1, oraz konwencji, o której mowa

w art. 40.

1.

Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich informuje brzegowe stacje

radiowe o

1)

wszystkich przypadkach mających wpływ na bezpieczeństwo statku, takich jak kolizje,

wejście na mieliznę, uszkodzenia lub wadliwe działanie urządzeń statku, zalanie lub

przesunięcie ładunku, uszkodzenia kadłuba lub elementów konstrukcyjnych statku;

2)

wszystkich przypadkach, które zagrażają bezpieczeństwu morskiemu, takich jak uszkodzenia

urządzeń, które mogą wpłynąć na zdolności manewrowe lub zdatność do żeglugi statku,

w tym wpływające na system napędowy, urządzenia sterowe, system wytwarzania prądu,

wyposażenie nawigacyjne lub środki łączności.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

1)

identyfikację statku;

2)

jego pozycję;

3)

port wyjścia;

4)

port przeznaczenia;

5)

adres, pod którym dostępna jest informacja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających

jeżeli są przewożone na statku;

6)

ilość osób na pokładzie;

7)

szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych,

zgodnie z wymaganiami ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (Rezolucja

IMO Nr A.851(20)).

3.

W przypadku gdy statek może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi, życia

lub środowiska morskiego, Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne powiadamia odpowiednie

zagraniczne ratownicze ośrodki koordynacyjne o potencjalnym zagrożeniu, a dyrektor

urzędu morskiego dokonuje inspekcji statku lub sprawdza informacje o tym statku. O

podjętych działaniach dyrektor urzędu morskiego informuje państwo bandery, którą statek

podnosi oraz państwo, do którego statek się udaje.

4.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, kapitan statku lub brzegowa stacja

radiowa nie może skontaktować się z armatorem statku, dyrektor urzędu morskiego jest

obowiązany powiadomić o zaistniałej sytuacji organ państwa, które wydało certyfikat

zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem. W przypadku statku o polskiej

przynależności dyrektor urzędu morskiego może cofnąć te dokumenty.

Zabrania się statkowi lub statkowi powietrznemu używania międzynarodowego sygnału

wzywania pomocy określonego w załączniku IV do Konwencji o zapobieganiu zderzeniom,

jak również używania sygnału, który mógłby być wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania

pomocy, z wyjątkiem sytuacji, gdy istnieje potrzeba wskazania, że statek lub statek

powietrzny znajduje się w niebezpieczeństwie i wzywa pomocy.

1.

Kapitan statku zmierzającego do portu polskiego obowiązany jest przekazać kapitanowi

portu informację dotyczącą identyfikacji statku, portu przeznaczenia, przewidywanego

czasu przybycia do portu przeznaczenia i przewidywanego czasu wyjścia z portu oraz

liczby wszystkich osób na pokładzie

1)

przynajmniej na 24 godziny przed przybyciem lub

2)

najpóźniej w momencie, gdy statek opuszcza poprzedni port - jeśli podróż trwa krócej

niż 24 godziny, lub

3)

jeśli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży - niezwłocznie.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do kapitana statku o polskiej

przynależności zmierzającego do portu państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznego

uprawiania żeglugi, uwzględniając postanowienia rozdziału V Konwencji SOLAS.

2.

Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, poddać jednostki pływające

Marynarki Wojennej wszystkim lub niektórym postanowieniom rozdziału V Konwencji SOLAS,

kierując się względami bezpiecznego uprawiania żeglugi oraz charakterem wykonywanych

zadań przez te jednostki.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich, z uwzględnieniem obowiązujących

systemów tego oznakowania.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, plan

udzielenia statkom znajdującym się w niebezpieczeństwie schronienia na polskich obszarach

morskich.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, powinien określać niezbędną organizację i procedury

w celu zapewnienia, aby statki znajdujące się w niebezpieczeństwie mogły bezzwłocznie

znaleźć miejsce schronienia. Plan ten powinien określać również rodzaje działań dla

zapewnienia bezpieczeństwa statku i środowiska morskiego, mając na względzie uwarunkowania

danego miejsca schronienia.

Jeżeli w przypadku szczególnie złej pogody lub stanu morza istnieje poważne zagrożenie

zanieczyszczenia obszarów morskich, bądź zagrożone jest bezpieczeństwo życia ludzkiego,

dyrektor właściwego urzędu morskiego, po uzyskaniu informacji właściwych służb meteorologicznych

1)

powiadamia, jeśli jest to możliwe, kapitana statku znajdującego się w danym rejonie

portu oraz zamierzającego wejść lub wyjść z tego portu o stanie morza i warunkach

pogodowych;

2)

nie naruszając obowiązku niesienia pomocy statkom w niebezpieczeństwie oraz zgodnie

z planem, o którym mowa w art. 29a, może podjąć inne środki, łącznie z zaleceniem

bądź zakazem wejścia do lub wyjścia z portu, do czasu gdy zostanie ustalone, że nie

istnieje już ryzyko dla życia ludzkiego lub zagrożenie zanieczyszczenia środowiska;

3)

może podjąć niezbędne środki w celu ograniczenia bunkrowania statków lub wprowadzić

zakaz bunkrowania na wodach terytorialnych.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

bezpiecznego przewozu ładunków masowych statkami, kierując się obowiązującymi w tym

zakresie standardami międzynarodowymi, z zastrzeżeniem art. 31.

1.

Do przewozu ziarna luzem statkami stosuje się postanowienia rozdziału VI Konwencji

SOLAS.

2.

Statek przewożący ziarno luzem obowiązany jest posiadać dokument stanowiący dowód

spełnienia wymagań przewidzianych w rozdziale VI Konwencji SOLAS.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, podmioty

upoważnione do wydawania i zatwierdzania dokumentu, o którym mowa w ust. 2, oraz tryb

postępowania w tym zakresie, kierując się obowiązującymi w tym zakresie standardami

międzynarodowymi.

1.

Do przewozu towarów niebezpiecznych statkami stosuje się postanowienia rozdziału VII

Konwencji SOLAS, z wyjątkiem przewozu zbiornikowcami albo innymi statkami o specjalnej

konstrukcji lub całkowicie przebudowanymi.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zasady

przewozu towarów niebezpiecznych statkami niepodlegającymi Konwencji SOLAS, mając

na względzie bezpieczne pakowanie i mocowanie tych towarów oraz środki ostrożności,

konieczne ze względu na sąsiedztwo z innymi towarami.

1.

Kontener przewożony statkami należy utrzymywać w stanie zapewniającym bezpieczeństwo,

zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o bezpiecznych kontenerach, sporządzonej w Genewie dnia

2 grudnia 1972 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 24, poz. 118 i 119).

2.

Dowodem, że kontener odpowiada wymaganiom wskazanym w ust. 1, jest umieszczona na

nim tabliczka uznania kontenera za bezpieczny.

3.

Organ inspekcyjny ogranicza kontrolę do sprawdzenia, czy kontener ma ważną tabliczkę

uznania go za bezpieczny, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Jeżeli zachodzi podejrzenie, że stan kontenera zagraża bezpieczeństwu, organ inspekcyjny

zabrania jego użycia i nakazuje doprowadzenie kontenera do stanu zgodnego z wymaganiami

bezpieczeństwa.

5.

O wykryciu wady kontenera, która mogła już istnieć w momencie, gdy kontener został

uznany za bezpieczny, należy powiadomić organ inspekcyjny państwa, który dokonał takiego

uznania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa przy czynnościach ładunkowych kontenerów i ich transporcie, określi,

w drodze rozporządzenia, zasady i tryb postępowania przy przeprowadzaniu przeglądów,

prób i uznawaniu kontenerów, a także organy uprawnione do dokonywania tych czynności

oraz do kontroli stanu kontenerów.

2.

(uchylony).

1.

Na każdej przesyłce o masie brutto tysiąc kilogramów i więcej, przeznaczonej do przewiezienia

drogą morską statkiem, nadanej na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, przed załadowaniem

na statek, powinna być, w sposób wyraźny i trwały, oznaczona jej masa.

2.

Załadunek i przewóz morzem przesyłki, o której mowa w ust. 1, nieoznaczonej w sposób

określony w ust. 1, jest zabroniony.

3.

Obowiązek oznaczania masy przesyłki w sposób określony w ust. 1 spoczywa na wysyłającym.

4.

W przypadku gdy wysyłający nie oznaczy masy przesyłki, organ inspekcyjny zarządzi

oznaczenie masy na przesyłce na koszt wysyłającego.

1.

W celu zwiększenia bezpieczeństwa oraz skuteczności ratowania pasażerów i członków

załogi oraz w celu ułatwienia prowadzenia operacji poszukiwawczych i ratowniczych

armator obowiązany jest do

1)

liczenia i rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich kursujących

na trasach dłuższych niż 20 mil morskich od portu wyjścia;

2)

liczenia osób odbywających podróż morską na pozostałych statkach pasażerskich.

2.

Armator statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obowiązany jest zbierać informacje o

osobach znajdujących się na pokładzie dotyczące

1)

nazwisk;

2)

imion lub ich pierwszych liter;

3)

płci;

4)

wieku;

5)

szczególnych wymagań w zakresie opieki lub pomocy w nagłych wypadkach - na wniosek

pasażera.

3.

Rejestrację, o której mowa w ust. 1, prowadzi się w taki sposób, aby wszystkie osoby

znajdujące się na statku pasażerskim zostały policzone przed wyruszeniem statku w

podróż.

4.

Przed wyruszeniem statku w podróż informacja o liczbie osób znajdujących się na statku

przekazywana jest kapitanowi oraz odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji

osobie wyznaczonej przez armatora.

5.

Dyrektor urzędu morskiego, mając na względzie bezpieczeństwo żeglugi i pasażerów,

może zwolnić armatora z obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Armator statku, o którym mowa w art. 35a ust. 1 pkt 1, obowiązany jest do

1)

prowadzenia systemu rejestracji informacji dotyczących pasażerów;

2)

wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji pasażerów, przechowywanie

oraz przekazywanie tych informacji w razie konieczności.

2.

Armator zapewnia niezwłoczne przekazywanie informacji, o których mowa w art. 35a ust.

2, organom prowadzącym akcje poszukiwawcze i ratownicze.

3.

Armator zapewnia zarejestrowanie i przekazanie kapitanowi, przed wyruszeniem statku

w podróż, informacji o osobach, które wymagają szczególnej pomocy w nagłych wypadkach.

4.

System rejestracji informacji, o którym mowa w ust. 1, podlega zatwierdzeniu i kontroli

przez dyrektora urzędu morskiego, właściwego ze względu na rejon uprawiania żeglugi.

Zatwierdzeniu podlegają też zmiany w systemie rejestracji pasażerów.

W przypadku gdy armator nie jest przewoźnikiem, przepisy art. 35a i 35b stosuje się

odpowiednio do przewoźnika.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób liczenia i system rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich,

2)

kryteria, jakim powinien odpowiadać system rejestracji,

3)

sposób przechowywania i przekazywania informacji o osobach znajdujących się na pokładzie

w razie zagrożenia bezpieczeństwa pasażerów lub w razie wypadku,

4)

treść wniosku o zatwierdzenie systemu rejestracji,

5)

warunki i sposób zatwierdzania oraz kontrolowania systemu rejestracji,

6)

warunki udzielania zwolnień od obowiązku liczenia lub rejestrowania pasażerów

- uwzględniając postanowienia dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących

na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów Państw Członkowskich Wspólnoty

lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty

(Dz. Urz. WE L 188 z 2.07.1998 r., z późn. zm.).

1.

Usługi pilotowe mogą być wykonywane wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje

pilota morskiego potwierdzone odpowiednim dokumentem.

2.

Wykonywanie usług pilotowych na określonych rodzajach statków oraz na określonych

trasach lub akwenach może być uwarunkowane uzyskaniem przez pilota morskiego szczególnych

uprawnień, zwanych dalej „uprawnieniami pilotowymi”.

3.

Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji pilota morskiego lub uzyskanie określonych

uprawnień pilotowych wydają dyrektorzy urzędów morskich za opłatą, której wysokość

określona jest w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Nadzór nad pilotażem na obszarze portów morskich, morskich wód wewnętrznych i morza

terytorialnego, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa morskiego, sprawuje

dyrektor właściwego urzędu morskiego.

5.

Jeżeli tego wymagają warunki bezpieczeństwa morskiego, dyrektor właściwego urzędu

morskiego wprowadza pilotaż obowiązkowy określając warunki korzystania z usług pilota

i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, ze względu na utrudnienia nawigacyjne,

może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, pilotaż obowiązkowy na morzu terytorialnym

określając warunki korzystania z usług pilota i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

kwalifikacyjne pilota morskiego, warunki wymagane do uzyskania uprawnień pilotowych,

warunki przyznawania dokumentów kwalifikacyjnych i uprawnień, wzory dokumentów kwalifikacyjnych,

a także szczegółowe uprawnienia dyrektora urzędu morskiego w zakresie sprawowania

nadzoru nad pilotażem, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji usług

pilotowych.

1.

Korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury

portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów dozwolone jest z zachowaniem

wymagań bezpieczeństwa morskiego.

2.

Wymagania bezpieczeństwa morskiego, o których mowa w ust. 1, określa w aktach prawa

miejscowego właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego.

3.

Przepisy, o których mowa w ust. 2, określają w szczególności sprawy dotyczące

1)

bezpieczeństwa ruchu statków;

2)

korzystania z usług portowych mających znaczenie dla bezpieczeństwa morskiego;

3)

utrzymania porządku w portach.

4.

Przepisy, o których mowa w ust. 2 i ust. 3, mają odpowiednio zastosowanie do przystani

morskich.

1.

Kapitan statku lub jego przedstawiciel składa kapitanowi portu formularz ewidencyjny

zawierający informacje o ładunku i pasażerach znajdujących się na pokładzie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza ewidencyjnego, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób postępowania ze złożonymi

formularzami, uwzględniając postanowienia dyrektywy 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w

odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską

(Dz. Urz. WE L 320 z 30.12.95 r., z późn. zm.).

Kapitan (bosman) portu może, na czas oznaczony, wprowadzić zakaz lub ograniczenie

ruchu w porcie, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo w porcie. Wprowadzane zakazy lub

ograniczenia ruchu w porcie podaje się do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty

w żegludze morskiej lub na danym terenie.

Dla statków śródlądowych uprawiających żeglugę na wodach morskich dodatkowe wymagania

w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi, dotyczące w szczególności środków ratunkowych,

sprzętu sygnałowego i ochrony przeciwpożarowej, określa w aktach prawa miejscowego

właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego.

Zapewnienie działań mających na celu poszukiwanie i ratowanie życia na morzu zgodnie

z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzonej w Hamburgu

dnia 27 kwietnia 1979 r.

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 184 i 185), zwanej dalej „Konwencją SAR”, należy do organów administracji morskiej.

1.

Dla wykonywania zadań poszukiwania i ratowania życia na morzu tworzy się Morską Służbę

Poszukiwania i Ratownictwa, zwaną dalej „Służbą SAR”.

2.

Służba SAR jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki morskiej.

3.

W skład służby SAR wchodzą

1)

Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne - organizujące i koordynujące akcje poszukiwawcze

i ratownicze;

2)

morskie statki ratownicze;

3)

brzegowe stacje ratownicze, w skład których wchodzą ochotnicze drużyny ratownicze.

1.

Do zadań Służby SAR należy poszukiwanie i ratowanie każdej osoby znajdującej się w

niebezpieczeństwie na morzu, bez względu na okoliczności, w jakich znalazła się w

niebezpieczeństwie, poprzez

1)

utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania i analizowania zawiadomień o zagrożeniu

życia na morzu;

2)

planowanie, prowadzenie i koordynowanie akcji poszukiwawczych i ratowniczych;

3)

utrzymywanie w gotowości sił i środków ratownictwa życia na morzu;

4)

współdziałanie podczas akcji poszukiwawczych i ratowniczych z jednostkami organizacyjnymi

wymienionymi w art. 43 ust. 1;

5)

współdziałanie z innymi systemami ratowniczymi funkcjonującymi na obszarze kraju;

6)

współdziałanie z odpowiednimi służbami innych państw, w szczególności podczas akcji

poszukiwawczych i ratowniczych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, Służba SAR wykonuje na podstawie „Planu akcji poszukiwawczych

i ratowniczych”, zwanego dalej „Planem SAR”, opracowanego zgodnie z postanowieniami

Konwencji SAR.

3.

Granice obszaru poszukiwania i ratownictwa, na którym Służba SAR wykonuje swoje zadania,

oraz zasady współpracy w dziedzinie ratowania życia na morzu z odpowiednimi służbami

innych państw określają porozumienia zawarte między rządami zainteresowanych państw.

4.

Służba SAR wykonuje także inne zadania związane z bezpieczeństwem morskim i zwalczaniem

zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, określone przepisami odrębnych ustaw.

1.

Przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 42 ust. 1, ze Służbą SAR współdziałają

jednostki organizacyjne Marynarki Wojennej, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej,

Policji, opieki zdrowotnej oraz inne jednostki będące w stanie udzielić pomocy. Współdziałanie

polega w szczególności na udzielaniu niezbędnej pomocy, zgodnie z Planem SAR.

2.

Koszty współdziałania jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, ze Służbą

SAR w akcjach poszukiwawczych i ratowniczych w zakresie wynikającym z Planu SAR pokrywane

są z budżetu państwa.

3.

W ramach współdziałania, o którym mowa w ust. 1

1)

brzegowe stacje radiowe prowadzą stały nasłuch radiowy na międzynarodowych częstotliwościach

przeznaczonych do odbioru sygnałów o niebezpieczeństwie; po odebraniu wezwania lub

informacji o niebezpieczeństwie natychmiast informują o tym Morskie Ratownicze Centrum

Koordynacyjne;

2)

jednostki organizacyjne służb meteorologicznych zapewniają właściwą osłonę meteorologiczną

akcji poszukiwawczych i ratowniczych.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, szczegółowe zasady i sposób prowadzenia

nasłuchu radiowego i przekazywania Morskiemu Ratowniczemu Centrum Koordynacyjnemu

odebranych zawiadomień o niebezpieczeństwie oraz szczegółowe zasady i sposób zapewnienia

osłony meteorologicznej.

Służbą SAR kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw

gospodarki morskiej spośród kandydatów posiadających wyższe wykształcenie oraz wiedzę,

kwalifikacje zawodowe i doświadczenie z zakresu ratownictwa morskiego.

(uchylony).

1.

Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne jest uprawnione do

1)

zwracania się do zagranicznych ratowniczych ośrodków koordynacyjnych o udzielenie

niezbędnej pomocy, włączając w nią statki, statki powietrzne oraz personel wraz z

wyposażeniem;

2)

podejmowania niezbędnych uzgodnień z właściwymi organami celnymi, ochrony granic i

innymi władzami w celu wprowadzania na terytorium, w tym na morze terytorialne lub

w przestrzeń powietrzną Rzeczypospolitej Polskiej, statków, statków powietrznych,

personelu i wyposażenia, o których mowa w pkt 1;

3)

zapewnienia zagranicznym ratowniczym ośrodkom koordynacyjnym na ich żądanie niezbędnej

pomocy w zakresie, o którym mowa w pkt 1.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wykonuje

zgodnie z porozumieniami, o których mowa w art. 42 ust. 3.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej działa rada, będąca jego organem

opiniodawczo-doradczym w sprawach związanych z poszukiwaniem i ratowaniem życia na

morzu, zwana dalej „Radą SAR”.

2.

W skład Rady SAR wchodzą przedstawiciele jednostek organizacyjnych wymienionych w

art. 43 ust. 1, przedstawiciel ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz

dyrektor Służby SAR.

3.

Członków Rady SAR, z wyjątkiem przewodniczącego, powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z właściwymi ministrami.

4.

Radzie SAR przewodniczy Dowódca Marynarki Wojennej.

5.

Organizację i tryb działania Rady SAR określa regulamin ustalony przez ministra właściwego

do spraw gospodarki morskiej.

6.

Do zadań Rady SAR należy

1)

opiniowanie propozycji rodzajów oraz ilości sił i środków przydatnych do akcji poszukiwawczych

i ratowniczych podejmowanych we współdziałaniu ze Służbą SAR oraz opiniowanie projektów

Planu SAR;

2)

opiniowanie planów rozwoju Służby SAR;

3)

inicjowanie przedsięwzięć zmierzających do podnoszenia efektywności działań Służby

SAR.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia środki na prowadzenie działalności

Rady SAR, w tym na jej obsługę administracyjną.

1.

Projekt Planu SAR przygotowuje dyrektor Służby SAR.

2.

Projekt Planu SAR, po zaopiniowaniu przez Radę SAR, podlega zatwierdzeniu przez ministra

właściwego do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

w części dotyczącej udziału w Planie SAR - jednostek Marynarki Wojennej, oraz ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych, w części dotyczącej udziału w Planie SAR - jednostek

Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Policji.

3.

Dyrektor Służby SAR jest obowiązany do bieżącej aktualizacji Planu SAR.

1.

Rada Ministrów, mając na względzie efektywność działania brzegowych stacji ratowniczych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wykonywania zadań poszukiwania

i ratowania życia na morzu, określając uprawnienia członków ochotniczych drużyn ratowniczych

do służbowej odzieży ochronnej i noszenia oznak Służby SAR, do wyżywienia, zwrotu

kosztów dojazdu oraz ryczałtu za udział w akcjach, a także do ubezpieczenia od następstw

nieszczęśliwych wypadków oraz ubezpieczenia rentowego na wypadek śmierci lub trwałego

kalectwa.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową

organizację Służby SAR, w tym wzory oznak służbowych, zakres odpowiedzialności dyrektora,

oznakowanie jednostek ratowniczych oraz jednostek współdziałających.

Każdy, kto uzyska wiadomość o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek niezwłocznego

poinformowania o tym jednostek Służby SAR lub organów administracji morskiej, jednostek

Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej bądź jednostek Policji.

Armator, który narusza przepisy w zakresie

1)

obowiązków określonych w art. 8 ust. 1,

2)

obsady statku załogą o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie,

3)

przewożenia statkiem ziarna luzem i ładunków masowych,

4)

przewożenia statkiem towarów niebezpiecznych,

5)

przewożenia statkiem kontenerów,

6)

przewożenia statkiem przedmiotów o ciężarze tysiąca kilogramów i więcej,

podlega karze pieniężnej o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych

Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

Kto

1)

używa międzynarodowego sygnału wzywania pomocy lub używa sygnału, który mógłby być

wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania pomocy, w celu innym niż potrzeba wskazania,

że statek lub statek powietrzny znajduje się w niebezpieczeństwie i wzywa pomocy,

2)

bez upoważnienia używa oznakowania zastrzeżonego dla Służby SAR,

3)

nie przekazuje w sposób określony ustawą posiadanych wiadomości o zagrożeniu życia

ludzkiego na morzu,

4

nie dopełnia obowiązku liczenia lub rejestrowania osób odbywających podróż morską

statkiem pasażerskim,

5

nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach, o których

mowa w art. 27a,

podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

dla celów emerytalnych i rentowych.

Kapitan, który

1)

nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku zgłoszenia statku do inspekcji,

2)

narusza przepisy, o których mowa w art. 26, art. 27 i art. 31 ust. 2,

3)

wyprowadza statek z portu wbrew zakazowi organu inspekcyjnego,

4)

nie stosuje się do nakazu opuszczenia portu, bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego

albo zakazu wejścia do portu lub bazy przeładunkowej bądź też w inny sposób narusza

ustalony porządek portowo-żeglugowy,

5)

nie zapewnia wymagań bezpieczeństwa statku określonych przepisami, o których mowa

w art. 6 i art. 18 ust. 1,

podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 52.

Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia

przepisów, o których mowa w art. 51-53, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych

z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy, o której mowa w art. 26 ust. 1.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 1998 r. Nr 10, poz. 36) skreśla się rozdział 4 działu I tytułu I, art. 56, art. 57 § 2 i art. 222.

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 43, poz. 165, z 1996 r. Nr 7, poz. 44, Nr 10, poz. 56 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 28, poz. 153, Nr 80, poz. 495, Nr 88, poz. 554, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 146, poz. 961, Nr 162, poz. 1114 i 1126, z 1999 r. Nr 50, poz. 500 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 3 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej mogą brać udział ponadto w zwalczaniu klęsk

żywiołowych, nadzwyczajnych zagrożeń środowiska i likwidacji ich skutków oraz w akcjach

poszukiwania i ratowania życia.

”

W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych

(Dz. U. Nr 61, poz. 258, z 1994 r. Nr 113, poz. 547 i z 1998 r. Nr 113, poz. 717) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 3 wyrazy „Kodeksu morskiego” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia

9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 109, poz. 1156)”;

2)

w art. 11 w ust. 1 w pkt 3 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się

pkt 4 w brzmieniu

„

4)

ucznia szkoły morskiej, w celu odbycia praktyki pływania określonej programem nauczania

szkoły.

”

;

3)

w art. 12 w ust. 1 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się

pkt 3 w brzmieniu

„

3)

dla ucznia na czas trwania praktyki pływania.

”

W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. Nr 47, poz. 243) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu

„

Art. 23a.

Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba

Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156).

”

;

2)

w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu,

2)

jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z

Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,

3)

podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń

środowiska morskiego i jego elementy składowe,

4)

zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania

zanieczyszczeń na morzu,

5)

zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i

koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,

mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,

a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń

organizacji międzynarodowych w tym zakresie.

”

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw gospodarki morskiej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

wydzieli ze struktur przedsiębiorstwa państwowego Polskie Ratownictwo Okrętowe w celu

przekazania Służbie SAR jednostki organizacyjne i składniki majątkowe służące celom,

o których mowa w ustawie oraz w art. 23a ustawy wymienionej w art. 58, a w szczególności

1)

Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne i Centrum Operacyjne Zwalczania Zanieczyszczeń

Środowiska Morskiego;

2)

morskie statki ratownicze i specjalne statki morskie do zwalczania zanieczyszczeń;

3)

brzegowe stacje ratownicze;

4)

bazy.

2.

Pracownicy Polskiego Ratownictwa Okrętowego zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych

i na statkach, o których mowa w ust. 1, stają się pracownikami Służby SAR w trybie

art. 23.

3.

Do wydzielenia jednostek organizacyjnych i podziału składników majątkowych, o których

mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące podziału przedsiębiorstw

państwowych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wydane na podstawie uchylanych przepisów ustawy, o której mowa w art. 55,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1935 r. o oznaczaniu wagi na ładunkach przewożonych na statkach

(Dz. U. Nr 18, poz. 99).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem rozdziału 5, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 70 ust. 4 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 60 i art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 45, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.