Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 maja w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się

1)

postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami obowiązującymi

od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej

wiadomości we właściwy sposób

a

Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,

b

Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej

w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r.

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,

c)

Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji,

sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie, Londynie i Meksyku dnia 29 grudnia 1972 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 11, poz. 46), zwanej dalej „Konwencją o zatapianiu”;

1a

odpowiednio przepisy art. 5, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach

zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1458 i Nr 203, poz. 1683), w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń i instalacji zawierających substancje

kontrolowane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej;

2)

przepisy niniejszej ustawy.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do

1)

statków znajdujących się w polskich obszarach morskich;

2)

statków o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami tych obszarów.

2.

Postanowienia umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, stosuje się na polskich

obszarach morskich również do statków o przynależności do państwa niebędącego stroną

którejkolwiek z nich; jednakże postanowienia tych konwencji będą stosowane do takich

statków tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia, że statki te nie

spowodują zanieczyszczenia.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub niektórym przepisom

ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz statki

pełniące specjalną służbę państwową i inne statki nieobjęte umowami międzynarodowymi

wymienionymi w art. 1.

Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W rozumieniu niniejszej ustawy

1)

statek - oznacza urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym również

wodoloty, poduszkowce, statki podwodne oraz umocowane i pływające platformy wiertnicze;

1a

statek rybacki - oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia

ryb lub innych żyjących w morzu organizmów;

1b

statek sportowy - oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w celach sportowych

lub rekreacyjnych;

2)

armator - oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku prowadzi działalność

w środowisku morskim we własnym imieniu;

3)

kapitan - oznacza osobę kierującą pracą na statku;

4

substancja kontrolowana - oznacza substancję wymienioną w Załączniku I do rozporządzenia WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r.

w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(Dz. Urz. WE L 244 z 29.09.2000, str. 1.

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem

innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL

Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności na morzu, jeżeli

nie odpowiada wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, określonym

1)

dla statków objętych Konwencją MARPOL

2)

dla innych jednostek - w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej podstawie;

3

dla statków objętych rozporządzeniem WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca

2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową - w przepisach tego rozporządzenia;

4

dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach

(Dz. Urz. WE L 115 z 09.05.2003, str. 1 - w przepisach tego rozporządzenia.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wód śródlądowych.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego

w zakresie ochrony przed zanieczyszczaniem ze źródeł lądowych i ochrony przed powodzią,

a w pozostałym zakresie - w wypadkach w niej określonych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1.

W celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek

podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach określonych w umowach międzynarodowych

lub przepisach ustawy.

1a

Z zastrzeżeniem ust. 5, inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone

przeglądami statku dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór

techniczny nad statkiem.

2.

Niezależnie od przeglądów i inspekcji, o których mowa w ust. 1, statek może być poddawany

inspekcjom doraźnym.

3.

Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą również konsulowie.

4.

(uchylony).

5

Organ inspekcyjny może upoważnić do dokonywania określonych przeglądów lub czynności

inspekcyjnych wyznaczone w tym celu instytucje klasyfikacyjne, również zagraniczne.

Sposób upoważnienia instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania czynności inspekcyjnych

określają przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 693).

6.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych

Dostawca prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność polegającą na dostarczaniu

paliwa na statki jest obowiązany do złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 13e

ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi

międzynarodowe świadectwa przewidziane w

1)

Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji

rocznych i pośrednich;

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach.

2.

Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie

wymagań przewidzianych w

1)

Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa

przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji;

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach - na wniosek organu państwa przynależności statku.

3.

Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który

zostały wystawione, jeżeli

1)

bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,

systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;

2)

nie została potwierdzona ich ważność;

3)

nastąpiła zmiana przynależności statku.

4.

Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których

mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku do ustawy, z tym że nie

pobiera się opłat za inspekcję doraźną.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku

do ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 9, art. 14 ust.

4 i art. 18 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej

w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów.

Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i zapewnić, aby

1)

statek przed rozpoczęciem i w czasie żeglugi lub innej działalności morskiej odpowiadał

wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzonym odpowiednimi

świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem morza;

2)

prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe lub ładunkowe;

3)

statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w zakresie czynności służących

zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.

Zabrania się

1)

spalania odpadów innych niż odpady powstające w wyniku normalnej eksploatacji statku

a)

na każdym statku znajdującym się w polskich obszarach morskich,

b)

na statkach o polskiej przynależności, znajdujących się w obszarze Morza Bałtyckiego;

2)

spalania odpadów powstałych w wyniku normalnej eksploatacji statku na statkach znajdujących

się w obszarze polskiego morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kapitan statku, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku sportowego uprawnionego

do przewozu mniej niż 12 osób, przed zawinięciem do portu znajdującego się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do poinformowania portu o odpadach znajdujących

się na statku.

2.

Kapitan statku o polskiej przynależności, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku

sportowego uprawnionego do przewozu mniej niż 12 osób, przed zawinięciem do portów

państw stron Konwencji Helsińskiej 1992 i portów państw członkowskich Unii Europejskiej

jest zobowiązany do poinformowania portu o odpadach znajdujących się na statku.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przekazywania informacji portom oraz zainteresowanym podmiotom o odpadach znajdujących

się na statku, zakres wymaganych informacji, wzory obowiązujących formularzy, biorąc

pod uwagę przepisy art. 5, 7 i 12 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru

odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków

(Dz. U. Nr 166, poz. 1361, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 203, poz. 1683).

4.

Statek podczas postoju w porcie, przystani morskiej lub stoczni na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 5 i 8, zdać do portowych urządzeń odbiorczych

wszystkie odpady i pozostałości ładunkowe, których zrzut do morza nie jest dozwolony

na Morzu Bałtyckim.

5.

Statek może zatrzymać znikome ilości odpadów, których oddanie do portowych urządzeń

odbiorczych jest nieuzasadnione.

5a

W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym

porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co stwarza ryzyko zrzutu

odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do portowych urządzeń odbiorczych

przed opuszczeniem portu.

6.

Organy portowej inspekcji sanitarnej

7.

Organizację i system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości ładunkowych

określają przepisy ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków.

8.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia od obowiązku każdorazowego

zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu statkom odbywającym

podróże morskie na stałych liniach żeglugowych.

8a

Na pisemny wniosek armatora dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia

od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, statkom zwolnionym na podstawie ust. 8 od obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.

8b

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 8a, jest ważne w okresie trwania zwolnienia od obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy ochrony środowiska

morskiego, określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb udzielania zwolnień z obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów w porcie.

1.

Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, zdążającego

do portu morskiego lub na kotwicowiska położone w polskich obszarach morskich, a także

statek wychodzący z portu morskiego, jest obowiązany odpowiednio przed przybyciem

lub wyjściem statku poinformować dyrektora właściwego urzędu morskiego o rodzaju przewożonego

ładunku, zamierzonej trasie i czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę stworzenia

jednolitych procedur informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb przekazywania oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 1.

3

Dyrektor urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku może zwolnić statki

odbywające regularne rejsy na tej samej trasie pomiędzy portami leżącymi w polskich

obszarach morskich z obowiązków określonych w ust. 1 jeśli armator statku

1)

przekazuje dyrektorowi urzędu morskiego uaktualnioną listę statków oraz

2)

ustanowił system umożliwiający bezzwłoczny dostęp do tych informacji organom administracji

morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa na ich żądanie, przez całą

dobę.

4

Dyrektor urzędu morskiego, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 3, dla statków podnoszących

banderę tego państwa.

5

Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w przypadku gdy przestaje

być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w ust. 3.

1.

Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających

do ładowania na statek celem przewozu bez dostarczenia kapitanowi deklaracji o tych

towarach.

2.

Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o której mowa w

ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada informacjom

zawartym w deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem w podróż, przekazuje deklarację

armatorowi.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

postanowienia dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania

i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG

(Dz. Urz. WE L 208 z 5.08.2002 r.).

1.

Kapitan statku o polskiej przynależności, który zauważy na morzu zanieczyszczenie

lub wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia innego

rodzaju, przekazuje niezwłocznie meldunek o tym do stacji brzegowej najbliższego państwa

nadbrzeżnego.

2.

Kapitan statku o polskiej przynależności

1)

uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

2)

na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

powinien niezwłocznie powiadomić o tym stację brzegową najbliższego państwa nadbrzeżnego

oraz przekazać sprawozdanie dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego

statku, stosując się do wytycznych zawartych w Protokole I do Konwencji MARPOL

3.

Jeżeli kapitan, z uzasadnionego powodu, nie mógł złożyć sprawozdania, o którym mowa

w ust. 2, obowiązek ten spoczywa na armatorze.

4

Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się do kapitana i armatora statku o

obcej przynależności znajdującego się w polskich obszarach morskich.

Kapitan statku uczestniczącego w wypadku, o którym mowa w art. 11, powinien niezwłocznie

podjąć wszelkie działania konieczne dla

1)

zapobieżenia zanieczyszczeniu środowiska morskiego;

2)

ograniczenia zanieczyszczenia środowiska morskiego;

3)

usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego.

1.

Kapitan lub armator statku o polskiej przynależności, w razie wypadku na statku lub

wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan techniczny statku, jego urządzeń

i wyposażenia, powodujących zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien

niezwłocznie powiadomić o tym polski organ inspekcyjny.

2.

Jeżeli statek o polskiej przynależności znajduje się w porcie państwa strony Konwencji

MARPOL

Czynności polegające na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu karty urządzenia, sprawdzaniu

szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń i instalacji zawierających

czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną wykonywane są przez członka załogi

statku, posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego na statkach

o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, lub przez osobę posiadającą świadectwo kwalifikacji,

o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, albo przez podmiot zatrudniający taką osobę.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich powiadamiają niezwłocznie Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska o każdym naruszeniu przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane na statkach morskich znajdujących

się w polskich obszarach morskich.

2.

Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku

poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń i instalacji

zawierających substancje kontrolowane na statkach.

Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach

podnoszących polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich

obszarach morskich używania paliwa niespełniającego wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

1.

Dyrektor urzędu morskiego może udzielić zgody na przeprowadzenie na statkach podnoszących

polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich obszarach morskich

testów instalacji wprowadzających technologie ograniczające emisje siarki, z uwzględnieniem

postanowień Konwencji MARPOL oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia

zawartości siarki w paliwach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze przepisy, o których

mowa w ust. 1, może, w celu ujednolicenia zasad przeprowadzania testów, określić,

w drodze rozporządzenia, warunki, na jakich dyrektor urzędu morskiego udziela zgody

na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje siarki.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich

dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu

dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności

w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny

oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót paliwami, a także określać rodzaje

dostarczanych paliw.

4.

Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia właściwemu dla

miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z działalności za rok poprzedni,

zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych

portach, z uwzględnieniem zawartości siarki.

1.

Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.

2.

Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,

określa Konwencja MARPOL.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości

siarki w paliwie dostarczanym na statek, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w

zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe

dla paliw dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami

ze statków.

1.

Organ inspekcyjny przeprowadza u dostawców kontrole w zakresie zawartości siarki w

paliwie dostarczanym na statek.

2.

Kontrola obejmuje pobieranie próbek przechowywanego paliwa, badanie zawartości siarki

w paliwie oraz sprawdzanie dokumentów z tym związanych.

Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę

lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie

przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.

Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek

zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm..

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

2

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

do stosowania zalecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję

Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając

na względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza przez statki.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1)

statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną - przez tę instytucję;

2)

statków o przynależności polskiej, będących w klasyfikacji zagranicznych instytucji

klasyfikacyjnych - przez te instytucje.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób,

zakres i terminy przeprowadzania przeglądów i inspekcji, sposób potwierdzania oraz

wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w zakresie ochrony morza

przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

oraz przepisów prawa Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Do zatapiania odpadów i innych substancji ze statków stosuje się postanowienia Konwencji

o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim również postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992

1.

Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z wyjątkiem przypadków określonych

w Konwencji Helsińskiej 1992

1)

statkom o polskiej przynależności - na obszarze Morza Bałtyckiego;

2)

statkom o obcej przynależności - na polskich obszarach morskich.

2.

Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich przynależność,

odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na obszarze Morza Bałtyckiego.

3

Nie zabrania się usuwania do morza urobku z pogłębiania dna, jeżeli zostanie ono dokonane

zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992 - pod warunkiem uzyskania odpowiedniego

zezwolenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Zabrania się zatapiania w morzu, ze statków o polskiej przynależności, odpadów lub

innych substancji, wymienionych w załączniku I do Konwencji o zatapianiu, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. V ust. 1 Konwencji i stosownie do jego postanowień.

2.

Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność,

odpadów lub substancji, o których mowa w ust. 1, z przeznaczeniem do zatopienia ich

w morzu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 2 Konwencji o zatapianiu

oraz stosownie do jego postanowień i na podstawie przewidzianego tam zezwolenia.

3.

Nie zabrania się zatapiania w morzu ze statków o polskiej przynależności lub ładowania

na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, z przeznaczeniem

do zatopienia w morzu, odpadów lub innych substancji, wymienionych w załączniku II

do Konwencji o zatapianiu, jeżeli uzyskano na to zezwolenie specjalne, a wszelkich

odpadów lub substancji innych niż wymienione w załącznikach I i II do tej Konwencji

- jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 2 i 3, wydaje dyrektor

urzędu morskiego statkom

1)

ładowanym na terytorium Polski;

2)

o polskiej przynależności.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, niezbędne

dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów

Konwencji Helsińskiej 1992 oraz Konwencji o zatapianiu.

3

Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1,

od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów

lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników ekspertyz.

4

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności

1)

rodzaj zezwolenia;

2)

numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku;

3)

okres ważności zezwolenia;

4)

rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość;

5)

współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w nim odpadów

lub innych substancji;

6)

rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych substancji;

7)

sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji;

8)

sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z pogłębiania

dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji oraz o fakcie zakończenia

tych operacji.

Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego przez kapitana statku,

zgłasza dokonanie zatopienia

1

w przypadkach określonych w Konwencji Helsińskiej 1992 - Komisji Helsińskiej;

2)

w przypadkach określonych w art. V Konwencji o zatapianiu - Międzynarodowej Organizacji

Morskiej.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

1.

Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub sprawozdanie, o których

mowa w art. 11, albo który otrzyma z innego źródła wiadomość o zanieczyszczeniu lub

zagrożeniu zanieczyszczeniem polskich obszarów morskich, jest obowiązany

1)

dokonać oceny faktycznej sytuacji w celu ustalenia rodzaju i stopnia zanieczyszczenia

morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;

2)

w razie potrzeby zarządzić i podjąć odpowiednie działania;

3)

niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji Helsińskiej

1992

2.

W przypadku zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego obszaru morskiego,

dyrektor urzędu morskiego może nakazać kapitanowi

1)

opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;

2)

przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;

3)

wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji.

1.

Dyrektor urzędu morskiego, w celu zwalczania zanieczyszczenia na polskich obszarach

morskich, może bezpośrednio zwrócić się o pomoc do właściwych organów innych państw

stron Konwencji Helsińskiej 1992

2.

Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ innego państwa

strony Konwencji Helsińskiej 1992

3.

W przypadkach przewidzianych w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego powiadamia Komisję

Helsińską o podjętych działaniach.

1.

Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość o zanieczyszczeniu na obszarze

Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną groźbę dla środowiska tego obszaru lub

związanych z tym interesów jakiegokolwiek państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992

2.

Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron Konwencji Helsińskiej

1992

3.

Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego przekazuje

informacje, o których mowa w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba

Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim.

1

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu,

2)

jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z

Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,

3)

podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń

środowiska morskiego i jego elementy składowe,

4)

zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania

zanieczyszczeń na morzu,

5)

zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i

koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,

6)

zasady i sposób udostępniania w ramach współpracy międzynarodowej informacji o gotowości

do zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego,

mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,

a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń

organizacji międzynarodowych w tym zakresie.

2.

Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych w art. 21 ust.

1 pkt 3 oraz w art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, biorącej udział

w zwalczaniu zanieczyszczeń.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

2.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na polskich

obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia

olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r.

(Dz. U. z 1976 r. Nr 35, poz. 207), oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia morza substancjami

innymi niż olej, sporządzonego w Londynie dnia 2 listopada 1973 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 24, poz. 116).

Dyrektor urzędu morskiego może

1)

w stosunku do statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL

a

przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w zakresie

i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych

i odpadów powstających na statku w celu ustalenia, czy ze statku nie dokonano zrzutu

szkodliwych substancji z naruszeniem postanowień Konwencji; wyniki inspekcji ujmuje

się w sprawozdaniu, które przekazuje się kapitanowi statku,

b)

odmówić statkowi o obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu lub do bazy

przeładunkowej na morzu albo podjąć działania zapewniające, że uprawianie żeglugi

tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli

statek nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w Konwencji; o odmowie dyrektor urzędu

morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela dyplomatycznego państwa przynależności

statku, a gdy jest to niemożliwe - inny właściwy organ tego państwa,

c)

odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu doprowadzenia tego statku

do należytego stanu technicznego, jeżeli istnieją podstawy do podejrzenia, że stan

tego statku lub jego wyposażenia w istotny sposób odbiega od stanu stwierdzonego w

posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych świadectw; dyrektor tego

urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w celu przejścia

do najbliższej stoczni remontowej;

2)

w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania środków

przewidzianych w pkt 1 lit. a i c, także odmówić dopuszczenia statku do żeglugi lub

cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach ustawy;

3)

w stosunku do statków o przynależności do obcego państwa niebędącego stroną Konwencji

MARPOL

a)

przeprowadzić inspekcję statku w celu sprawdzenia, czy stan statku odpowiada podstawowym

wymaganiom Konwencji MARPOL

b)

jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w porcie lub bazie przeładunkowej, dyrektor urzędu

morskiego może zarządzić dokonanie na statku odpowiednich napraw albo opuszczenie

portu lub bazy przeładunkowej.

Dyrektor urzędu morskiego może

1)

zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji dotyczących

identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i następnego portu zawinięcia oraz innych

niezbędnych informacji, w razie uzasadnionego podejrzenia, że statek płynąc przez

te obszary naruszył przepisy ustawy, powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;

2)

przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie, w razie

a)

uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzutu powodującego

lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem morza,

b)

odmowy udzielenia informacji, o których mowa w pkt 1, lub jeżeli informacja podana

przez statek jest w sposób oczywisty różna od stanu faktycznego, a okoliczności sprawy

uzasadniają taką inspekcję.

1.

Inspekcja statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL

2.

Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 1,

wyłącznie gdy

1)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega w istotny

sposób od stanu stwierdzonego w jego dokumentach;

2)

treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia podejrzanego

naruszenia albo

3)

statek nie posiada ważnych świadectw z załącznikami.

3

Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w porcie.

Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie, o którym mowa

w niniejszym rozdziale

1)

w odniesieniu do statku o polskiej przynależności

a)

który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem,

z naruszeniem przepisów ustawy,

b)

na wniosek organu każdego państwa, w razie podejrzenia naruszenia przepisów ustawy,

jeżeli zostały zabezpieczone dowody;

2)

w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w porcie polskim lub

bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie

zanieczyszczeniem na polskich obszarach morskich, naruszając przepisy ustawy.

Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także postępowanie w odniesieniu

do statku o obcej przynależności, przebywającego w polskim porcie lub bazie przeładunkowej,

na wniosek

1)

organu każdego państwa, w razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza polskim obszarem

morskim, jeżeli zrzut ten spowodował lub zagroził zanieczyszczeniem na jego wodach

wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej;

2)

organu państwa strony Konwencji MARPOL

Dyrektor urzędu morskiego może wszcząć postępowanie, w razie zabezpieczenia dowodów,

w odniesieniu do statku o obcej przynależności, który

1)

przebywa w porcie polskim lub w bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował zanieczyszczenie

lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami morskimi, z naruszeniem uznanych

norm międzynarodowych;

2)

płynąc po polskim morzu terytorialnym spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem

tego obszaru morza;

3)

płynąc po polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej lub morzu terytorialnym, wskutek

zanieczyszczenia w wyłącznej strefie ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie

poważną szkodą dla wybrzeży albo innych istotnych interesów państwa.

W razie otrzymania wiadomości o

1)

zanieczyszczeniu morza przez statki,

2)

zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków

- dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w celu wykrycia

sprawców i zabezpieczenia dowodów.

Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa przynależności

statku i każdego innego zainteresowanego państwa o działaniach i środkach podjętych

zgodnie z ustawą i przekazuje im odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań i środków.

1.

Dyrektor urzędu morskiego w toku postępowania

1)

dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;

2)

ułatwia udział w postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji międzynarodowej,

państwa przynależności statku oraz każdego państwa dotkniętego zanieczyszczeniem morza;

3)

w przypadku określonym w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych organów innego

państwa o pomoc w wyjaśnieniu sprawy, jak również rozpatrywać wnioski innych państw

w tym zakresie;

4)

w przypadkach określonych w art. 29-32, może zatrzymać statek, jednak nie dłużej niż

to jest konieczne do celów postępowania.

2.

Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z zastrzeżeniem art. 26

pkt 1 lit. c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub złożeniu

innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.

Do postępowania określonego w przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonano,

z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego, w związku z

eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu odpadów i innych substancji - wymierza

się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych

Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

2.

Karze, o której mowa w ust. 1, podlega armator statku o polskiej przynależności, z

którego dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego

poza polskimi obszarami morskimi, w związku z eksploatacją statku lub zatopieniem

w morzu odpadów albo innych substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.

Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub

łamiąc ustanowione prawem zakazy

1)

przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,

o których mowa w art. 10a,

2)

dopuszcza do wykonywania przez osoby, które nie posiadają wymaganych uprawnień, o

których mowa w art. 13a, czynności polegających na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu

karty urządzenia, sprawdzaniu szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń

i instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,

3)

nie wypełnia obowiązku prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych będących czynnikiem

chłodniczym oraz przekazywania informacji zawartych w tej ewidencji, o których mowa

w art. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową,

4)

nie zapewnia oznakowania poddawanych naprawie lub obsłudze technicznej urządzeń chłodniczych,

klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,

zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 3,

5)

nie dopełnia obowiązku założenia karty obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub

instalacji, określonej w art. 7 ustawy wymienionej w pkt 3,

6)

użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający

emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności

tych urządzeń,

7)

stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak

biocydy,

8)

eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,

9)

eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza

a)

substancje zubożające warstwę ozonową,

b)

tlenki azotu,

10)

używa na statku paliwa zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki

- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określonego w art. 10b, podlega karze pieniężnej

do wysokości 50 000 SDR.

Dostawca, który dostarczając paliwo, nie wykonuje ciążących na nim obowiązków w zakresie

dostawy i jakości paliw używanych przez statki, podlega karze pieniężnej do wysokości

50 000 SDR.

Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących na nim z mocy

prawa, obowiązków

1)

nie dba o zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza,

2

nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL

3)

nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia przegląd

lub inspekcję w zakresie przewidzianym w Konwencji MARPOL

4

powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,

5)

nie składa meldunku o zauważonym zanieczyszczeniu albo sprawozdania o wypadku zagrożenia

zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska morskiego,

6)

nie podejmuje koniecznych środków w celu zapobiegania zanieczyszczaniu, ograniczenia

lub usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego, będącego skutkiem wypadku,

7)

nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach przewidzianych

w art. 27,

8

narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych i nie

informuje portu o odpadach ze statków znajdujących się na statku lub pozostałościach

ładunkowych,

9)

nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan techniczny

statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie dla środowiska morskiego,

10

narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,

11

nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i prowadzenia karty urządzenia,

sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik

chłodniczy będący substancją kontrolowaną

podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia

przepisów, o których mowa w art. 36-37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych

z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm..

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183 oraz z 1994 r. Nr 27, poz. 96) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wód śródlądowych.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego

w zakresie ochrony przed zanieczyszczaniem ze źródeł lądowych i ochrony przed powodzią,

a w pozostałym zakresie - w wypadkach w niej określonych.

”

;

2)

w art. 64 w ust. 1 skreśla się wyrazy „morskich oraz na statkach”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. Nr 32, poz. 131, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i z 1995 r. Nr 7, poz. 31) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 55 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki.

”

;

2)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są przychodami środków specjalnych będących

w dyspozycji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z przeznaczeniem na ochronę

środowiska morskiego i żywych zasobów morza.

””

;

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są przychodami środków specjalnych będących

w dyspozycji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z przeznaczeniem na ochronę

środowiska morskiego i żywych zasobów morza.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem rozdziału 5, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.