Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

1.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym

charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia

i sposobu wyrażenia (utwór).

2.

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory

1)

wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,

naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)

plastyczne;

3)

fotograficzne;

4)

lutnicze;

5)

wzornictwa przemysłowego;

6)

architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)

muzyczne i słowno-muzyczne;

8)

sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9

audiowizualne (w tym filmowe).

2

Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia,

idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

3.

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać

nieukończoną.

4.

Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do korzystania po jej wejściu w życie z utworów, artystycznych

wykonań, fonogramów i wideogramów, które według niniejszej ustawy korzystają z ochrony.

2.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z artystycznego

wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego było według

przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tym dniu wymaga zezwolenia, to może

ono być dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzyma stosowne wynagrodzenie.

3.

Ustawa nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej

wejścia w życie i egzemplarzy fonogramu lub wideogramu, na których utrwalono artystyczne

wykonania przed dniem jej wejścia w życie.

4.

Dokończenie korzystania z fonogramu lub wideogramu dotyczy także zakończenia sprzedaży

ich egzemplarzy w ciągu dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, o ile egzemplarze

te zgłoszone zostały w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy ministrowi

właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Zgłoszenie powinno wskazywać

numer katalogowy nagrania, zawarte w nim utwory, z podaniem autorów, artystów wykonawców,

czasu trwania nagrania, oraz liczbę i rodzaj egzemplarzy.

5.

Przepis ust. 1 stosuje się do utworów obywateli państw obcych stale zamieszkałych

za granicą, pod warunkiem wzajemności.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie ustawy korzystanie z artystycznego wykonania,

fonogramu, wideogramu, programu radiowego lub telewizyjnego oraz pierwszego wydania

albo wydania krytycznego lub naukowego było według przepisów dotychczasowych dozwolone,

natomiast z dniem wejścia w życie ustawy wymaga zezwolenia, to może być dokończone,

pod warunkiem że uprawniony otrzyma stosowne wynagrodzenie.

Przepis art. 24 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą traci moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

Przedsiębiorca prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 1101, informuje ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego o przedmiocie i zakresie prowadzonej działalności

w terminie trzydziestu dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest

przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

2

Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego

(prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły.

W przypadku baz danych spełniających cechy utworu zezwolenie twórcy jest konieczne

także na sporządzenie opracowania.

3.

Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego

udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie

nie podlega zwrotowi.

4.

Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.

5.

Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.

Przepisy art. 51 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

211, art. 92, art. 951 ust. 2 oraz art. 108 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa

autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich

dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych

utworów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z tym że przepisy art. 5 pkt 11,

art. 51 ust. 3, art. 90 pkt 11 i art. 96 pkt 11 ustawy, o której mowa w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego

1)

akty normatywne lub ich urzędowe projekty;

2)

urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;

3)

opublikowane opisy patentowe lub ochronne;

4)

proste informacje prasowe.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub

1

których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub

2)

które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub

3)

które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub

4

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

1

W rozumieniu ustawy

1)

utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony

i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;

2)

opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji;

3

utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został w jakikolwiek

sposób udostępniony publicznie;

4

nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej,

prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w sposób przewodowy;

5

reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie

nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub

telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu do powszechnego

odbioru;

6

wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy

drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez uprawnionego lub za jego zgodą;

7

najmem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania

w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

8

użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania,

niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

9

odtworzeniem utworu jest jego udostępnienie bądź przy pomocy nośników dźwięku, obrazu

lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, bądź przy pomocy urządzeń

służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego, w którym utwór jest nadawany;

10

technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy,

których przeznaczeniem jest zapobieganie działaniom lub ograniczenie działań umożliwiających

korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań z naruszeniem prawa;

11

skutecznymi technicznymi zabezpieczeniami są techniczne zabezpieczenia umożliwiające

podmiotom uprawnionym kontrolę nad korzystaniem z chronionego utworu lub artystycznego

wykonania poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, w szczególności

szyfrowania, zakłócania lub każdej innej transformacji utworu lub artystycznego wykonania

lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;

12

informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór, twórcę,

podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji utworu, o ile zostały

one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane w związku z jego rozpowszechnianiem,

w tym kody identyfikacyjne.

2

Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez

to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy

zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują

dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nieopublikowanych utworów obywateli

polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych

po raz pierwszy w języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.

1.

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono

na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek

inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

3.

Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje

go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi.

1.

Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów

są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd,

na podstawie wkładów pracy twórczej.

2.

Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej

samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.

3.

Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda wszystkich

współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia

przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.

4.

Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa autorskiego

do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie

do wielkości ich udziałów.

5.

Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy

z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie

tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi

inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub

publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych

części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi

lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik

stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą

przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o

pracę i zgodnego zamiaru stron.

2.

Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do

rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do rozpowszechnienia, twórca

może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin na rozpowszechnienie utworu

z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz

z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że

umowa stanowi inaczej. Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania

utworu.

3.

Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa

własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 47912, art. 47931a, art. 47932, art. 47935, art. 47947, art. 47954, art. 47956,

art. 47958, art. 47965, art. 47967, art. 47969, art. 47976 i art. 47978 ustawy, o

której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz art. 2, art. 9-12

niniejszej ustawy, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian

w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przysługuje

pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór

w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat

od daty jego przyjęcia utwór nie został opublikowany.

2

Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z materiału naukowego

zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać ten utwór osobom trzecim,

jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub zostało postanowione w umowie.

Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono

w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej

wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Uczelni w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym przysługuje pierwszeństwo w

opublikowaniu pracy dyplomowej studenta. Jeżeli uczelnia nie opublikowała pracy dyplomowej

w ciągu 6 miesięcy od jej obrony, student, który ją przygotował, może ją opublikować,

chyba że praca dyplomowa jest częścią utworu zbiorowego.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną

w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności

prawo do

1)

autorstwa utworu;

2)

oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;

3)

nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4)

decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5)

nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania

z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia

za korzystanie z utworu.

Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy utworu, dokonane przez

legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga zezwolenia autora bazy

danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości bazy danych i normalnego

korzystania z jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest upoważniony do korzystania tylko

z części bazy danych, niniejsze postanowienie odnosi się tylko do tej części.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

2.

Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego

do utworu nieopublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z ujawnioną wolą twórcy

co do rozpowszechniania utworu.

3

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 19

1.

Twórcy i jego spadkobiercom, w przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych

egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego, przysługuje prawo do wynagrodzenia

stanowiącego sumę poniższych stawek

1)

5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do równowartości

50 000 euro, oraz

2)

3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

50 000,01 euro do równowartości 200 000 euro, oraz

3)

1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

200 000,01 euro do równowartości 350 000 euro, oraz

4)

0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

350 000,01 euro do równowartości 500 000 euro, oraz

5)

0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale przekraczającym

równowartość 500 000 euro

- jednak nie wyższego niż równowartość 12 500 euro.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ceny sprzedaży niższej niż równowartość

100 euro.

3.

Oryginalnymi egzemplarzami utworu w rozumieniu ust. 1 są

1)

egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;

2)

kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane osobiście,

w ograniczonej ilości, przez twórcę lub pod jego nadzorem, ponumerowane, podpisane

lub w inny sposób przez niego oznaczone.

Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 5% ceny

dokonanych zawodowo odsprzedaży rękopisów utworów literackich i muzycznych.

1.

Odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Zawodową odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

1.

Do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 1. Z

obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.

3.

Twórca utworu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

Ceny sprzedaży określone w art. 19 ust. 1 i art. 19

Przepisy art. 19-19

1.

Producenci i importerzy

1)

magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń,

2)

kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych umożliwiających

pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu,

3)

czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego,

utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w pkt 1

i 2

- są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego

zarządzania, działającym na rzecz twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów

i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej 3% kwoty należnej

z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.

2.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

25% - producentom fonogramów.

3.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

35% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

40% - producentom wideogramów.

4.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych

z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

50% - wydawcom.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji producentów fonogramów, producentów

wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub importerów urządzeń

i czystych nośników wymienionych w ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: kategorie

urządzeń i nośników oraz wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością

urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem do

wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobierania i podziału

opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

uprawnione do ich pobierania.

1.

Posiadacze urządzeń reprograficznych, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie

zwielokrotniania utworów dla własnego użytku osobistego osób trzecich, są obowiązani

do uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3% wpływów z tego tytułu na rzecz twórców

oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym.

Opłaty te przypadają twórcom i wydawcom w częściach równych.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a także opinii właściwej izby gospodarczej określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając proporcje

udziału w zwielokrotnianych materiałach utworów zwielokrotnianych dla własnego użytku

osobistego, sposób ich pobierania i podziału oraz wskazuje organizację lub organizacje

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich

pobierania.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane drobne utwory muzyczne,

słowne i słowno-muzyczne wyłącznie na podstawie umowy zawartej z organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, chyba że prawo do nadania utworów zamówionych przez

organizację radiową lub telewizyjną przysługuje jej na podstawie odrębnej umowy.

2.

Twórca może w umowie z organizacją radiową lub telewizyjną zrzec się pośrednictwa

organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym mowa w ust. 1. Zrzeczenie

to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

2

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w

taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

1.

Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych utwory nadawane w

programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej

z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

2.

W przypadku sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w ust. 1, stosuje się

przepis art. 108 ust. 5.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno przy pomocy własnych środków i dla własnych

nadań utrwalać utwory w celu zgodnego z prawem korzystania z nich.

2.

Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zniszczone w terminie miesiąca od

dnia wygaśnięcia uprawnienia do nadania utworu.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych przy przygotowywaniu własnych

audycji i programów mających wyjątkowy charakter dokumentalny, i które zostaną umieszczone

w archiwum.

1

Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu

w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według

cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego oraz do korzystania

z elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego

użytku naukowego niezwiązanego z celem zarobkowym.

2

Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy

utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa,

powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

Nie wymaga zezwolenia twórcy przejściowe lub incydentalne zwielokrotnianie utworów,

niemające samodzielnego znaczenia gospodarczego, a stanowiące integralną i podstawową

część procesu technologicznego oraz mające na celu wyłącznie umożliwienie

1)

przekazu utworu w systemie teleinformatycznym pomiędzy osobami trzecimi przez pośrednika

lub

2)

zgodnego z prawem korzystania z utworu.

1.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień

zawartych w ustawach wymienionych w art. 1-4, 6, 8, 9, 18, 20 i 22, które zostały

zmienione niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wydania przepisów na podstawie

upoważnień w brzmieniu określonym niniejszą ustawą.

2.

Przepisy wykonawcze dotychczas niewydane na podstawie upoważnień przewidzianych w

art. 3, 7, 12, 13, 14, 16 i 23 właściwe organy wydadzą w terminie nie dłuższym niż

3 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane

przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli

następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania

programów radiowych lub telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców

znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50

gospodarstw domowych.

2

Posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego mogą

za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu

ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

3.

(uchylony).

4.

(utracił moc).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji

1)

już rozpowszechnione

a)

sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,

b)

aktualne artykuły na tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że zostało

wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest zabronione,

c)

aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie;

2)

krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a i b;

3)

przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych;

4)

mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia to jednak do

publikacji zbiorów mów jednej osoby;

5)

krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.

2.

Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c, twórcy przysługuje

prawo do wynagrodzenia.

3.

Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w oryginale,

jak i w tłumaczeniu.

4

przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w taki

sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym,

z tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, nie nastąpiła na podstawie

umowy z uprawnionym, wynagrodzenie jest wypłacane za pośrednictwem właściwej organizacji

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać utwory udostępniane podczas

tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji.

Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia własnych

badań, korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz sporządzać

w tym celu egzemplarze fragmentów rozpowszechnionego utworu.

Biblioteki, archiwa i szkoły mogą

1

udostępniać nieodpłatnie, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów

rozpowszechnionych;

2

sporządzać lub zlecać sporządzanie egzemplarzy rozpowszechnionych utworów w celu uzupełnienia,

zachowania lub ochrony własnych zbiorów;

3

udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem końcówek

systemu informatycznego (terminali) znajdujących się na terenie tych jednostek.

1.

Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych

utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą

krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości.

2.

Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach.

2

Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów w antologiach.

3

w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 2

1

Ośrodki informacji lub dokumentacji mogą sporządzać i rozpowszechniać własne opracowania

dokumentacyjne oraz pojedyncze egzemplarze, nie większych niż jeden arkusz wydawniczy,

fragmentów opublikowanych utworów.

2.

Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenia

za odpłatne udostępnianie egzemplarzy fragmentów utworów.

Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 28, art. 29 ust. 2 i

3 i art. 30.

Wolno nieodpłatnie wykonywać publicznie rozpowszechnione utwory podczas ceremonii

religijnych, imprez szkolnych i akademickich lub oficjalnych uroczystości państwowych,

jeżeli nie łączy się z tym osiąganie pośrednio lub bezpośrednio korzyści majątkowych

i artyści wykonawcy nie otrzymują wynagrodzenia, z wyłączeniem imprez reklamowych,

promocyjnych lub wyborczych.

1.

Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli nie

łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

2.

W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego

znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć

twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli porozumienie się z nim, celem

złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli

sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie

kopii bądź - zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.

Wolno rozpowszechniać

1)

utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach,

jednakże nie do tego samego użytku;

2)

utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea, galerie, sale

wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach publikowanych dla promocji tych

utworów, a także w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji,

jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji;

3)

w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile

nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do

przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.

Wolno korzystać z już rozpowszechnionych utworów dla dobra osób niepełnosprawnych,

jeżeli to korzystnie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia, nie ma zarobkowego

charakteru i jest podejmowane w rozmiarze wynikającym z natury upośledzenia.

Wolno korzystać z utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub na potrzeby postępowań

administracyjnych, sądowych lub prawodawczych oraz sprawozdań z tych postępowań.

Wolno w celu reklamy wystawy publicznej lub publicznej sprzedaży utworów korzystać

z egzemplarzy utworów już rozpowszechnionych, w zakresie uzasadnionym promocją wystawy

lub sprzedaży, z wyłączeniem innego handlowego wykorzystania.

Wolno korzystać z utworów w związku z prezentacją lub naprawą sprzętu.

Wolno korzystać z utworu w postaci obiektu budowlanego, jego rysunku, planu lub innego

ustalenia, w celu odbudowy lub remontu obiektu budowlanego.

Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia

imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i źródła powinno uwzględniać

istniejące możliwości. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub godzić w słuszne

interesy twórcy.

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną

z upływem lat siedemdziesięciu

1)

od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy, który przeżył

pozostałych;

2)

w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany - od daty pierwszego rozpowszechnienia,

chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora lub jeżeli autor

ujawnił swoją tożsamość;

3)

w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują z mocy ustawy

innej osobie niż twórca - od daty rozpowszechnienia utworu, a gdy utwór nie został

rozpowszechniony - od daty jego ustalenia;

4

W odniesieniu do utworu audiowizualnego - od śmierci najpóźniej zmarłej z wymienionych

osób: głównego reżysera, autora scenariusza, autora dialogów, kompozytora muzyki skomponowanej

do utworu audiowizualnego.

Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od rozpowszechnienia

utworu, a utwór rozpowszechniono w częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach,

bieg terminu liczy się oddzielnie od daty rozpowszechnienia każdej z wymienionych

części.

(uchylony).

Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących

po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych

w art. 36 i art. 37.

1

Producenci lub wydawcy egzemplarzy utworów literackich, muzycznych, plastycznych,

fotograficznych i kartograficznych, niekorzystającym z ochrony autorskich praw majątkowych,

są obowiązani do przekazywania na rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111, wpłaty

wynoszącej od 5% do 8% wpływów brutto ze sprzedaży egzemplarzy tych utworów. Dotyczy

to wydań publikowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1

Producenci i wydawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, za okresy kwartalne

w terminie do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału, w którym uzyskano

wpływy ze sprzedaży. Jeżeli wysokość wpłaty nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości

kwoty 1 000 euro, możliwe jest rozliczanie w innych regularnych okresach, nie dłuższych

jednak niż rok obrotowy.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do egzemplarzy chronionych opracowań utworów

niekorzystających z ochrony autorskich praw majątkowych.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia, wysokość procentu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na

podstawie umowy;

2)

nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa

stanowi inaczej.

2.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,

zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

3.

Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów

określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.

4.

Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.

5

Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego oraz utworu

wchodzącego w skład utworu zbiorowego, po powstaniu nowych sposobów eksploatacji utworów,

nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia zezwolenia na korzystanie z tego utworu

w ramach utworu audiowizualnego lub utworu zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych

w chwili zawarcia umowy.

Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi

Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu

współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów.

1.

Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie

licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

2.

Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia

określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających

z korzystania z utworu.

W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich

praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia

przez sąd.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie

z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie

zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o przeniesieniu całości

autorskich praw majątkowych.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca

ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej

istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia.

1.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy

utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy

sprzedanych po podwyższonej cenie.

2.

Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia

do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć

ten termin.

1.

Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on być zgodny

z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.

2.

Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody

twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością,

a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów,

których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.

Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności

1)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy

utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką

cyfrową;

2)

w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono - wprowadzanie

do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

3)

w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 - publiczne

wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a

także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp

w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

1.

(utracił moc).

2.

(utracił moc).

3

Wprowadzenie do obrotu oryginału albo egzemplarza utworu na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy obrót takim egzemplarzem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem jego najmu lub użyczenia.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje

przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje

przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

3.

Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w

jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak

domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej

pod rygorem nieważności.

1.

Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a jeżeli termin

nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.

2.

Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć

twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od umowy, a po jego bezskutecznym

upływie może od umowy odstąpić.

1.

Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin

do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać

odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności,

za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo

do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.

2.

Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia

poniesionej szkody.

3.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.

4.

Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych

zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy

twórcze.

2.

Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1,

twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie

nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin.

3.

Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność

odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia

kosztów poniesionych przez nią w związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu

kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które

twórca nie ponosi odpowiedzialności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych,

audiowizualnych oraz utworów zamówionych w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.

1.

Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który zobowiązał się

do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w umówionym terminie,

a w jego braku - w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy

lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego

terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.

2.

Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność,

utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia

poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o

rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych.

Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie albo ze zmianami,

którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do

zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo

do wynagrodzenia określonego umową.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając

ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z tytułu umowy.

1.

Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu

przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w związku z nadzorem zmiany

w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich

wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.

2.

Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, uważa się,

że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.

3.

Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru autorskiego nie

przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.

4.

Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.

5.

Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i architektoniczno-urbanistycznymi

regulują odrębne przepisy.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego

lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej

budowy.

1.

Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o których publikację

zawarł odrębną umowę.

2.

Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów,

chyba że postanowiono w niej inaczej.

Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności,

twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie określonej w umowie.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę,

z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym

w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.

W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił

licencji.

1.

Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium

państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w umowie postanowiono

inaczej.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej

wygasa.

1.

Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie

polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.

2.

Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja

wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia

innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do

korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.

4.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń

z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną.

5.

Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nieoznaczony, twórca

może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód,

na koniec roku kalendarzowego.

2.

Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu,

za udzieloną na czas nieoznaczony.

Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego

powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego,

twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych

oraz twórca scenariusza.

1.

Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie

utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe

do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.

2.

Główny reżyser, operator obrazu, twórcy scenariusza, twórcy innych utworów literackich

lub muzycznych, które stworzone zostały do utworu audiowizualnego lub w nim wykorzystane,

oraz artyści wykonawcy są uprawnieni do

1)

wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z tytułu wyświetlania utworu audiowizualnego

w kinach;

2)

stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów audiowizualnych i ich

publicznego odtwarzania;

3)

stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub poprzez inne środki

publicznego udostępniania utworów;

4)

stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na egzemplarzu

przeznaczonym do własnego użytku osobistego.

3.

Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym mowa w ust.

2, za pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi.

4.

Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego za granicą

lub zagranicznego utworu audiowizualnego w Rzeczypospolitej Polskiej może być ustalone

ryczałtowo.

Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne

wersje językowe.

Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od

przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze

audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego

z jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.

Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do ostatecznej wersji

utworu audiowizualnego.

1.

Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

2.

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia.

Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym

podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

3.

Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania

obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

4.

Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art.

75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do

1)

trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części

jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania,

wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne

jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2)

tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie

komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3

rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2

nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego

zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie

weszła w jego posiadanie.

2.

Nie wymaga zezwolenia uprawnionego

1)

sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem

komputerowym;

2)

obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania

jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu

komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie

wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu

komputerowego;

3)

zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1

i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi,

o ile zostaną spełnione następujące warunki

a)

czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania

z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b)

informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne

dla osób, o których mowa pod lit. a,

c)

czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które

są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być

1)

wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego

programu komputerowego;

2)

przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego;

3)

wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego

o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.

Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, art.

23, art. 23

Uprawniony może domagać się od użytkownika programu komputerowego zniszczenia posiadanych

przez niego środków technicznych (w tym programów komputerowych), których jedynym

przeznaczeniem jest ułatwianie niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń programu.

Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utworu nie obejmuje programów komputerowych

używanych do sporządzenia lub obsługi baz danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.

1

Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może

żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia może także żądać,

aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia

jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści

i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę

pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub - na żądanie twórcy - zobowiązać

sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.

2.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę autorskich

praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni,

rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.

3.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione w tej

samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.

4.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, może również

wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, która zarządzała

prawami autorskimi zmarłego twórcy.

1.

Twórca może żądać od osoby, która naruszyła jego autorskie prawa majątkowe, zaniechania

naruszenia, wydania uzyskanych korzyści albo zapłacenia w podwójnej, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione, potrójnej wysokości stosownego wynagrodzenia z chwili

jego dochodzenia; twórca może również żądać naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli

działanie naruszającego było zawinione.

2

Niezależnie od roszczeń wymienionych w ust. 1, uprawniony może się domagać, ażeby

sprawca zawinionego naruszenia dokonanego w ramach działalności gospodarczej podejmowanej

w cudzym albo we własnym imieniu, choćby na cudzy rachunek, uiścił odpowiednią sumę

pieniężną z przeznaczeniem na Fundusz, o którym mowa w art. 111. Suma ta nie może

być niższa niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych przez

sprawcę z dokonanego naruszenia.

3

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli

działania te mają na celu bezprawne korzystanie z utworu.

4

przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia

jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi

lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania sprawy o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca prowadzi działalność lub znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później jednak niż w ciągu 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów, bez potrzeby wykazania obawy, że ich przeprowadzenie stanie

się niewykonalne lub zbyt utrudnione;

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia, określonej przez sąd, dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń,

o których mowa w art. 79 ust. 1;

3)

(uchylony).

2

Sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczenie dowodów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, od złożenia stosownej kaucji.

3.

Sąd orzeka przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, bezprawnie wytworzonych egzemplarzy

utworów.

4.

Sąd może orzec przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, przedmiotów służących do bezprawnego

wytworzenia egzemplarzy utworów lub przedmiotów, przy których użyciu dokonano naruszenia.

5.

Na wniosek poszkodowanego, na poczet należnego odszkodowania, sąd może orzec przyznanie

poszkodowanemu przedmiotów, o których mowa w ust. 4.

6.

Domniemywa się, że przedmioty, o których mowa w ust. 4, należą do naruszającego prawa

autorskie.

7

Zażalenie na postanowienie sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, sąd

rozpoznaje w ciągu 7 dni.

1.

Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku

wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną

zapłatę za pozowanie.

2.

Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku

1)

osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią

funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;

2)

osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna

impreza.

Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie

korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka,

a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.

Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz

rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została

skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można

dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.

1.

Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy

źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz nieujawniania związanych z tym dokumentów.

2.

Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub

na podstawie postanowienia właściwego sądu.

1.

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną

niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

2.

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów,

recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych

osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

1.

Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne

prawo do

1)

ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie

a)

wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo

przyjęte,

b)

decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia

się pseudonimem,

c)

sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania,

które mogłyby naruszać jego dobre imię;

2)

korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących

polach eksploatacji

a)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką egzemplarzy

artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,

b)

w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono - wprowadzania

do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

c)

w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w

lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia

artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

2.

Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania

lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane

w przepisach ustawy.

3.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego

wynagrodzenia.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z producentem utworu

audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu audiowizualnego przenosi na

producenta prawa do rozporządzania i korzystania z wykonania, w ramach tego utworu

audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.

Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego utworu.

Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem pięćdziesięciu

lat następujących po roku, w którym artystyczne wykonanie ustalono. Jeżeli jednak

w tym czasie nastąpiła publikacja utrwalenia tego wykonania lub jego publiczne odtworzenie,

okres ochrony liczy się od tych zdarzeń, a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich,

które miało miejsce wcześniej.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które

1)

dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

1

dokonane zostały przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw do zespołowego

artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego

wykonania mających samodzielne znaczenie.

Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, 12, 18, 21, 21

Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy art. 15a oraz art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

1.

Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania utworu albo innych

zjawisk akustycznych.

2.

Wideogramem jest pierwsze utrwalenie sekwencji ruchomych obrazów, z dźwiękiem lub

bez, niezależnie od tego, czy stanowi ono utwór audiowizualny.

3.

Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod której nazwiskiem

lub firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.

4.

Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub

wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania z fonogramu

lub wideogramu w zakresie

1)

zwielokrotniania określoną techniką;

2)

wprowadzenia do obrotu;

3)

najmu oraz użyczania egzemplarzy;

4)

publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w taki sposób, aby każdy mógł mieć

do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

5.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu

lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

1.

Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21 ust. 1, chyba że nadawanie odbywa

się na podstawie umowy z uprawnionym.

2

Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 21

Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów

1)

których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

1

których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

2

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i wideogramów,

organizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

i korzystania ze swoich nadań programów w zakresie

1)

utrwalania;

2)

zwielokrotniania określoną techniką;

3)

nadawania przez inną organizacje radiową lub telewizyjną;

4)

reemitowania;

5)

wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;

6)

odtwarzania w miejscach dostępnych za opłatą wstępu;

7)

udostępniania ich utrwaleń w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku pierwszego nadania programu.

Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów

1)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego;

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem opublikował lub w inny sposób

rozpowszechnił utwór, którego czas ochrony już wygasł, a jego egzemplarze nie były

jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania tym

utworem i korzystania z niego na wszystkich polach eksploatacji przez okres dwudziestu

pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub rozpowszechnienia.

Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu przygotował jego wydanie

krytyczne lub naukowe, niebędące utworem, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

takim wydaniem i korzystania z niego w zakresie, o którym mowa w art. 50 pkt 1 i 2,

przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.

Przepisy art. 99

Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 99

1.

Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań

1)

których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania lub

siedzibę lub

2)

których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i krytycznych, które

1)

zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów,

a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom

wynikającym z przepisów art. 23-35.

Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań

oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4,

art. 6, art. 22, art. 39, art. 51, art. 79 ust. 1 oraz ust. 3 i 4 i art. 80.

1.

Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi

autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko

lub firmę (nazwę) producenta oraz, w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji

radiowej lub telewizyjnej.

2.

Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych w ust. 1 zostały

sporządzone bezprawnie.

Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów okręgowych.

1.

Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, zwanymi

dalej „organizacjami zbiorowego zarządzania”, w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia

zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne,

których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw

autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy.

2.

Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach,

z tym że

1)

członkiem organizacji może być również osoba prawna;

2)

podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga zezwolenia ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

3)

nadzór nad organizacjami sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udziela zezwolenia,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom dającym rękojmię należytego zarządzania

powierzonymi prawami.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia, minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wzywa organizację do usunięcia naruszenia

w wyznaczonym terminie z zagrożeniem cofnięcia zezwolenia.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli organizacja

1)

nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej prawami

autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony;

2)

narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia.

6.

Decyzja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o udzieleniu

lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie wykonywania przez organizacje zbiorowego zarządzania

uprawnień określonych w ust. 1 podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania

i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem oraz że

ma legitymację procesową w tym zakresie. Na domniemanie to nie można się powołać,

gdy do tego samego utworu lub artystycznego wykonania rości sobie tytuł więcej niż

jedna organizacja zbiorowego zarządzania.

2.

W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się domagać

udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości

dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.

1.

Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do jednakowego traktowania praw

swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie reprezentowanych w zakresie zarządzania

tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.

2.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić zgody na

korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań w granicach wykonywanego przez siebie

zarządu.

3.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić podjęcia

zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym. Zarządzanie to wykonuje zgodnie

ze swoim statutem.

Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania,

organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja, do której należy twórca

lub artysta wykonawca, a gdy twórca lub artysta wykonawca nie należy do żadnej organizacji

albo nie ujawnił swojego autorstwa - organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego,

o której mowa w art. 108 ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego powołuje Komisję

Prawa Autorskiego, zwaną dalej „Komisją”, składającą się z czterdziestu arbitrów powoływanych

w odpowiedniej proporcji spośród kandydatów, o których mowa w ust. 2.

2.

Kandydatów na członków Komisji przedstawiają organizacje zbiorowego zarządzania, stowarzyszenia

twórców, artystów wykonawców, producentów, organizacje zrzeszające podmioty zajmujące

się zawodowo korzystaniem z utworów oraz organizacje radiowe i telewizyjne, w terminie

wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Informację o terminie ogłasza się w drukowanych dziennikach prasowych.

3

Komisja w składzie sześciu arbitrów oraz przewodniczącego jako superarbitra, wyznaczonych

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z grona

arbitrów, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia przedstawionych przez organizacje zbiorowego

zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań objętych

zbiorowym zarządzaniem, a także wskazuje organizacje właściwą w rozumieniu art. 107.

4.

Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od orzeczeń Komisji wydanych w tym trybie służy odwołanie do ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

5

Komisja w składzie trzyosobowym wyznaczonym z grona arbitrów po jednym przez każdą

ze stron oraz superarbitra wybranego przez tak wyznaczonych arbitrów rozstrzyga spory

dotyczące stosowania tabel, o których mowa w ust. 3, oraz spory związane z zawarciem

umowy, o której mowa w art. 21

6.

Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu przed sądem polubownym.

7.

Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia Komisji, o którym mowa w ust. 5, może w terminie

14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wnieść powództwo do właściwego sądu okręgowego.

8.

Arbitrom za udział w posiedzeniach Komisji przysługuje wynagrodzenie.

9.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb działania Komisji, wysokość wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 8, wysokość opłat za postępowanie przed Komisją oraz zasady ich

wnoszenia.

Postanowienia umowne mniej korzystne dla twórców, niż wynikałoby to z tabel, o których

mowa w art. 108 ust. 3, są nieważne, a ich miejsce zajmują odpowiednie postanowienia

tych tabel.

Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez organizacje

zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów osiąganych z korzystania

z utworów i artystycznych wykonań, a także charakter i zakres korzystania z tych utworów

i wykonań artystycznych.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego sprawuje kontrolę

w zakresie produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych, w szczególności w celu

zapewnienia ich zgodności z udzielonymi przez uprawnionych, na podstawie niniejszej

ustawy, upoważnieniami.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art.

110

1.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art.

110

2.

Przedsiębiorca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego informacje dotyczące

1)

imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania i adresu albo nazwy, siedziby i adresu, osób

uprawnionych do jego reprezentowania, a także miejsca wykonywania działalności;

2)

posiadanych urządzeń do produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych;

3)

zastosowanych, we wszystkich urządzeniach i ich elementach, podczas procesu produkcji,

kodach identyfikacyjnych.

3.

Przedsiębiorca przekazuje, w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca, informacje

za okres miesiąca poprzedzającego, dotyczące

1)

zbiorczej wielkości produkcji i jej rodzaju;

2)

wykonywania zamówień poza miejscem prowadzenia działalności;

3)

rozporządzenia urządzeniami do produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych.

4.

Pierwsze przekazanie przez przedsiębiorcę informacji, o których mowa w ust. 3, następuje

w terminie do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu przekazania przez

przedsiębiorcę informacji, o których mowa w ust. 1, za okres od dnia rozpoczęcia działalności

gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 110

5.

Przedsiębiorca niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego o wszelkich zmianach informacji, o których mowa w ust. 2.

6.

Informacje są składane na formularzach.

7.

Przedsiębiorca przechowuje dokumentację stanowiącą podstawę sporządzenia informacji,

o których mowa w ust. 2 i 3, przez okres pięciu lat.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi rejestr

informacji, o których mowa w art. 110

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udziela każdemu,

kto ma w tym interes prawny, informacji zawartych w rejestrze, gdy zachodzi uzasadnione

podejrzenie naruszenia praw autorskich lub praw pokrewnych, w zakresie niezbędnym

do dochodzenia ich ochrony.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia rejestru informacji, tryb przekazywania informacji przez przedsiębiorcę

oraz wzory formularzy,

2)

rodzaje kodów identyfikacyjnych zgodnych ze standardami międzynarodowymi w tym zakresie,

uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości zapisu informacji znajdujących

się w rejestrze oraz nieobciążanie przedsiębiorcy nadmiernymi utrudnieniami w zakresie

prowadzonej działalności.

1.

W ramach sprawowanej kontroli minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego może, w każdym czasie, z uwzględnieniem przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, zarządzić przeprowadzenie kontroli działalności przedsiębiorcy w zakresie

zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 110

2.

Kontrolę przeprowadza kontroler na podstawie pisemnego, imiennego upoważnienia zawierającego

wskazanie przedsiębiorcy, przedmiotu, zakresu i terminu rozpoczęcia i zakończenia

kontroli oraz dowodu tożsamości.

3.

Przedsiębiorca udostępnia na żądanie kontrolera wszystkie dokumenty i materiały niezbędne

do przeprowadzenia kontroli.

4.

Kontroler ma prawo do

1)

wstępu na teren nieruchomości, do obiektu, lokalu lub ich części należących do przedsiębiorcy

prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 110

2)

wglądu do dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będącej przedmiotem

kontroli, z zachowaniem przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych;

3)

żądania od pracowników ustnych i pisemnych wyjaśnień;

4)

zabezpieczania dowodów.

1.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach; jeden egzemplarz otrzymuje

przedsiębiorca.

3.

Protokół kontroli podpisują kontroler i przedsiębiorca.

4.

W przypadku odmowy albo niemożliwości podpisania protokołu kontroli przez przedsiębiorcę

protokół podpisuje tylko kontroler, dokonując w protokole stosownej adnotacji o tej

odmowie albo o przyczynach uniemożliwiających podpisanie protokołu kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego sporządza w terminie

30 dni od dnia podpisania protokołu kontroli wystąpienie pokontrolne, które niezwłocznie

przekazuje przedsiębiorcy.

2.

Przedsiębiorca, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego,

może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do ustaleń i wniosków zawartych w wystąpieniu

pokontrolnym.

1.

Tworzy się Fundusz Promocji Twórczości, zwany dalej „Funduszem”.

2.

Funduszem dysponuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3

Fundusz jest państwowym funduszem celowym nieposiadającym osobowości prawnej.

1.

Podstawą gospodarki finansowej Funduszu jest roczny plan finansowy, sporządzany na

każdy rok budżetowy i zatwierdzany przez dysponenta Funduszu.

2.

Roczny plan finansowy określa w szczególności

1)

przychody i wydatki;

2)

stan środków obrotowych Funduszu na początek i koniec roku budżetowego;

3)

należności i zobowiązania.

3.

Sprawozdania budżetowe z wykonania rocznego planu finansowego Funduszu sporządza się

w terminach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Przychodami Funduszu są

1)

wpływy określone w art. 40;

2)

wpływy określone w art. 79 ust. 2;

3)

dobrowolne wpłaty, zapisy i darowizny;

4)

inne wpływy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Środki Funduszu przeznacza się na

1)

stypendia dla twórców;

2)

pokrycie w całości lub w części kosztów wydań utworów o szczególnym znaczeniu dla

kultury i nauki polskiej oraz wydań dla niewidomych;

3)

pomoc socjalną dla twórców.

Do wpłat, o których mowa w art. 40, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują ministrowi

właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii właściwych stowarzyszeń twórców, powołuje komisję opiniującą wnioski w sprawie

dofinansowania wydań utworów o szczególnym znaczeniu dla kultury i nauki polskiej,

wydań dla niewidomych oraz o przyznanie stypendiów i pomocy socjalnej dla twórców.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o przyznanie środków

z Funduszu oraz wymogi formalne, jakim powinien odpowiadać wniosek, uwzględniając

konieczność właściwej realizacji zadań Funduszu.

1.

Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy

cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie

albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram

lub nadanie.

3

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub

ust. 2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, art.

17, art. 18, art. 19 ust. 1, art. 19

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej

albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu rozpowszechnienia utrwala lub

zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne

wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego

wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia

albo wbrew jego warunkom nabywa lub pomaga w jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje

lub pomaga w jego ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

3.

Jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności sprawca przestępstwa określonego w

ust. 1 lub 2 powinien i może przypuszczać, że przedmiot został uzyskany za pomocą

czynu zabronionego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto wytwarza urządzenia lub ich komponenty przeznaczone do niedozwolonego usuwania

lub obchodzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń przed odtwarzaniem, przegrywaniem

lub zwielokrotnianiem utworów lub przedmiotów praw pokrewnych albo dokonuje obrotu

takimi urządzeniami lub ich komponentami, albo reklamuje je w celu sprzedaży lub najmu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje urządzenia lub ich komponenty, o których

mowa w ust. 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu lub wideogramu albo odmawia udzielenia informacji

przewidzianych w art. 47,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

(uchylony).

1.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117, 118 lub 118

2.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może orzec

przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością

sprawcy.

Ściganie przestępstw określonych w art. 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust. 1, art. 118

ust. 1, art. 118

W sprawach o przestępstwa określone w art. 115-119 pokrzywdzonym jest również właściwa

organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe

do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115-119 - na obszarze

właściwości danego sądu okręgowego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły;

3)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a które według

niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem okresu między wygaśnięciem

ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa

nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia

w życie.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za

granicą, pod warunkiem wzajemności.

3.

(uchylony).

4.

Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, sprzeczne z przepisami

art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie

przed dniem jej wejścia w życie.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie;

2)

programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w życie;

3)

fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które według niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do korzystania przez szkoły

w celach dydaktycznych ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie ustawy nadań,

fonogramów i wideogramów niebędących filmami fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi,

a także do korzystania z utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.

1.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego

było według przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia,

to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynności

prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają ocenie według przepisów

prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń innych niż czynności prawne.

3.

Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed dniem jej

wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do zobowiązań,

które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do skutków prawnych

zdarzeń następujących po tej dacie, niezwiązanych z istotą zobowiązania.

4.

Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują praw pokrewnych,

chyba że strony postanowiły inaczej.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, w drodze zarządzenia, utworzy zespół do spraw przeciwdziałania naruszeniom

prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz określi jego skład, zadania i tryb działania.

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim

(Dz. U. Nr 34, poz. 234, z 1975 r. Nr 34, poz. 184 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 124 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r., z tym że

1)

art. 94, 151, 155 oraz 157 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 107-150 i 152-154, 156 oraz 158 wchodzą w życie z dniem 1 września 2006 r.;

3)

art. 99 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 199 wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.