Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo energetyczne

1.

Ustawa określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki

zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw

energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią.

2

Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia

bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii,

rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania

wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz równoważenia

interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1

wydobywania kopalin ze złóż oraz bezzbiornikowego magazynowania paliw w zakresie uregulowanym

ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947);

2)

wykorzystywania energii atomowej w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. Nr 12, poz. 70, z późn. zm.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych

lub energii elektrycznej w terminie do dnia 31 grudnia 2000 r. dostosują uzgodnione

z Prezesem URE przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy plany rozwoju w zakresie

zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię elektryczną

do wymogów określonych w niniejszej ustawie.

Odbiorcy, którzy uzyskali prawo do korzystania z usług przesyłowych na podstawie przepisów

dotychczasowych, zachowują prawo do korzystania z tych usług po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 5 grudnia 1997 r.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes URE udzieli

z urzędu koncesji przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile spełniają one warunki określone w

dotychczas obowiązujących przepisach, a wymóg uzyskania koncesji wynika z przepisów

niniejszej ustawy.

Zatwierdzone lub obowiązujące taryfy, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zachowują ważność do czasu wprowadzenia nowych taryf jako obowiązujących dla określonych

w nich odbiorców.

1.

W terminie do dnia 1 marca 2005 r. minister właściwy do spraw gospodarki ogłosi pierwszy

raport, o którym mowa w art. 9f ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

2.

W terminie do dnia 27 października 2005 r. minister właściwy do spraw gospodarki ogłosi

pierwszy raport, o którym mowa w art. 9f ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1.

Do dnia 31 grudnia 2010 r. opłatę za przyłączenie, o której mowa w art. 7 ust. 8 ustawy

wymienionej w art. 1, w odniesieniu do przyłączenia do sieci elektroenergetycznej

odnawialnych źródeł energii o mocy elektrycznej wyższej niż 5 MW, pobiera się w wysokości

jednej drugiej obliczonej opłaty.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

energia - energię przetworzoną w dowolnej postaci;

2)

ciepło - energię cieplną w wodzie gorącej, parze lub w innych nośnikach;

3)

paliwa - paliwa stałe, ciekłe i gazowe będące nośnikami energii chemicznej;

3a

paliwa gazowe - gaz ziemny wysokometanowy lub zaazotowany, w tym skroplony gaz ziemny

oraz propan-butan lub inne rodzaje gazu palnego, dostarczane za pomocą sieci gazowej,

niezależnie od ich przeznaczenia;

4

przesyłanie - transport

a)

paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania

do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych,

1)

dyrektywy 90/547/EWG z dnia 29 października 1990 r. w sprawie przesyłu energii elektrycznej

przez sieci przesyłowe

(Dz. Urz. WE L 313 z 13.11.1990, z późn. zm.),

2)

dyrektywy 91/296/EWG z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez

sieci

(Dz. Urz. WE L 147 z 12.06.1991, z późn. zm.),

3)

dyrektywy 96/92/WE z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad dla rynku

wewnętrznego energii elektrycznej

(Dz. Urz. WE L 27 z 30.01.1997),

4)

dyrektywy 98/30/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu

do rynku wewnętrznego gazu ziemnego

(Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, z późn. zm.),

5)

dyrektywy 2001/77/WE z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na

rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych

(Dz. Urz. WE L 283 z 27.10.2001).

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej

ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej

- dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie

specjalne.

b)

paliw ciekłych siecią rurociągów,

c)

ciepła siecią ciepłowniczą do odbiorców przyłączonych do tej sieci

- z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii;

5

dystrybucja

a)

transport paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu

ich dostarczania odbiorcom,

b)

rozdział paliw ciekłych do odbiorców przyłączonych do sieci rurociągów,

c)

rozdział ciepła do odbiorców przyłączonych do sieci ciepłowniczej

- z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii;

6)

obrót - działalność gospodarczą polegającą na handlu hurtowym albo detalicznym paliwami

lub energią;

6a

sprzedaż - bezpośrednią sprzedaż paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich

wytwarzaniem lub odsprzedaż tych paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich

obrotem;

7)

procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania,

magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii;

8)

zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną, paliwa gazowe - procesy związane z dostarczaniem

ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców;

9)

urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych;

10)

instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi;

10a

instalacja magazynowa - instalację używaną do magazynowania paliw gazowych, w tym

bezzbiornikowy magazyn gazu ziemnego, będącą własnością przedsiębiorstwa energetycznego

lub eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo, włącznie z częścią instalacji skroplonego

gazu ziemnego używaną do jego magazynowania, z wyłączeniem tej części instalacji,

która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej, oraz instalacji służącej wyłącznie

do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego;

10b

instalacja skroplonego gazu ziemnego - terminal przeznaczony do

a)

skraplania gazu ziemnego lub

b)

sprowadzania, wyładunku i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego wraz z instalacjami

pomocniczymi i zbiornikami magazynowymi wykorzystywanymi w procesie regazyfikacji

i dostarczania gazu ziemnego do systemu przesyłowego

- z wyłączeniem części terminalu służącej do magazynowania;

11

sieci - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub

dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego;

11a

sieć przesyłowa - sieć gazową wysokich ciśnień, z wyłączeniem gazociągów kopalnianych

i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za

której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego;

11b

sieć dystrybucyjna - sieć gazową wysokich, średnich i niskich ciśnień, z wyłączeniem

gazociągów kopalnianych i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich

i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego;

11c

sieć gazociągów kopalnianych (złożowych, kolektorowych i ekspedycyjnych) - gazociąg

lub sieć gazociągów wykorzystywane do transportu gazu ziemnego z miejsca jego wydobycia

do zakładu oczyszczania i obróbki lub do terminalu albo wykorzystywane do transportu

gazu ziemnego do końcowego przeładunkowego terminalu przybrzeżnego;

11d

gazociąg międzysystemowy - gazociąg przesyłowy przebiegający przez granicę państw

członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wyłącznie

w celu połączenia krajowych systemów przesyłowych tych państw;

11e

gazociąg bezpośredni - gazociąg, który został zbudowany w celu bezpośredniego dostarczania

paliw gazowych do instalacji odbiorcy z pominięciem systemu gazowego;

11f

linia bezpośrednia - linię elektroenergetyczną łączącą wydzieloną jednostkę wytwarzania

energii elektrycznej bezpośrednio z odbiorcą lub linię elektroenergetyczną łączącą

jednostkę wytwarzania energii elektrycznej przedsiębiorstwa energetycznego z instalacjami

należącymi do tego przedsiębiorstwa albo instalacjami należącymi do przedsiębiorstw

od niego zależnych;

11g

koordynowana sieć 110 kV - część sieci dystrybucyjnej 110 kV, w której przepływy energii

elektrycznej zależą także od warunków pracy sieci przesyłowej;

12)

przedsiębiorstwo energetyczne - podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii

lub obrotu nimi;

12a

przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo - przedsiębiorstwo energetyczne lub grupę przedsiębiorstw,

których wzajemne relacje są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli

koncentracji przedsiębiorstw

(Dz. Urz. WE L 024 z 29.01.2004), zajmujące się

a)

w odniesieniu do paliw gazowych

-

przesyłaniem lub

-

dystrybucją, lub

-

magazynowaniem, lub

-

skraplaniem

-

oraz wytwarzaniem lub sprzedażą tych paliw, albo

b)

w odniesieniu do energii elektrycznej

-

przesyłaniem lub

-

dystrybucją

-

oraz wytwarzaniem lub sprzedażą tej energii;

12b

użytkownik systemu - podmiot dostarczający paliwa gazowe do systemu gazowego lub zaopatrywany

z tego systemu albo podmiot dostarczający energię elektryczną do systemu elektroenergetycznego

lub zaopatrywany z tego systemu;

13)

odbiorca - każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy

z przedsiębiorstwem energetycznym;

13a

odbiorca końcowy - odbiorcę dokonującego zakupu paliw lub energii na własny użytek;

13b

odbiorca paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym - odbiorcę

końcowego dokonującego zakupu paliw gazowych lub energii elektrycznej wyłącznie w

celu ich zużycia w gospodarstwie domowym;

14)

gmina - gminy oraz związki i porozumienia międzygminne w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.;

15)

regulacja - stosowanie określonych ustawą środków prawnych, włącznie z koncesjonowaniem,

służących do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, prawidłowej gospodarki paliwami

i energią oraz ochrony interesów odbiorców;

16)

bezpieczeństwo energetyczne - stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i perspektywicznego

zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię w sposób technicznie i ekonomicznie

uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska;

17)

taryfa - zbiór cen i stawek opłat oraz warunków ich stosowania, opracowany przez przedsiębiorstwo

energetyczne i wprowadzany jako obowiązujący dla określonych w nim odbiorców w trybie

określonym ustawą;

18

nielegalne pobieranie paliw lub energii - pobieranie paliw lub energii bez zawarcia

umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub

poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych

przez układ pomiarowo-rozliczeniowy;

19)

ruch sieciowy - sterowanie pracą sieci;

20)

odnawialne źródło energii - źródło wykorzystujące w procesie przetwarzania energię

wiatru, promieniowania słonecznego, geotermalną, fal, prądów i pływów morskich, spadku

rzek oraz energię pozyskiwaną z biomasy, biogazu wysypiskowego, a także biogazu powstałego

w procesach odprowadzania lub oczyszczania ścieków albo rozkładu składowanych szczątek

roślinnych i zwierzęcych;

21)

koszty uzasadnione - koszty niezbędne do wykonania zobowiązań powstałych w związku

z prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne działalnością w zakresie wytwarzania,

przetwarzania, magazynowania, przesyłania i dystrybucji, obrotu paliwami lub energią

oraz przyjmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne do kalkulacji cen i stawek opłat

ustalanych w taryfie w sposób ekonomicznie uzasadniony, z zachowaniem należytej staranności

zmierzającej do ochrony interesów odbiorców; koszty uzasadnione nie są kosztami uzyskania

przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych;

22)

finansowanie oświetlenia - finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez

punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania;

23)

system gazowy albo elektroenergetyczny - sieci gazowe albo sieci elektroenergetyczne

oraz przyłączone do nich urządzenia i instalacje, współpracujące z siecią;

23a

bilansowanie systemu - działalność gospodarczą wykonywaną przez operatora systemu

przesyłowego lub dystrybucyjnego w ramach świadczonych usług przesyłania lub dystrybucji,

polegającą na równoważeniu zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię elektryczną

z dostawami tych paliw lub energii;

23b

zarządzanie ograniczeniami systemowymi - działalność gospodarczą wykonywaną przez

operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego w ramach świadczonych usług przesyłania

lub dystrybucji w celu zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania systemu gazowego albo

systemu elektroenergetycznego oraz zapewnienia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 9 ust. 1-4, wymaganych parametrów technicznych paliw gazowych lub energii elektrycznej

w przypadku wystąpienia ograniczeń technicznych w przepustowości tych systemów;

24

operator systemu przesyłowego - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem

paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie

przesyłowym gazowym albo systemie przesyłowym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe

bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz

niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi

albo innymi systemami elektroenergetycznymi;

25

operator systemu dystrybucyjnego - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją

paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie

dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące

i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację,

remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami

gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi;

26

operator systemu magazynowania - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem

paliw gazowych, odpowiedzialne za eksploatację instalacji magazynowej;

27

operator systemu skraplania gazu ziemnego - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące

się skraplaniem gazu ziemnego, sprowadzaniem, wyładunkiem lub regazyfikacją skroplonego

gazu ziemnego, odpowiedzialne za eksploatację instalacji tego gazu;

28

operator systemu połączonego - przedsiębiorstwo energetyczne zarządzające systemami

połączonymi gazowymi albo systemami połączonymi elektroenergetycznymi, w tym systemem

przesyłowym i dystrybucyjnym, albo systemem przesyłowym, dystrybucyjnym, magazynowania

lub skraplania gazu ziemnego;

29

sprzedawca z urzędu - przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na obrót

paliwami gazowymi lub energią elektryczną, świadczące usługi kompleksowe odbiorcom

paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, niekorzystającym

z prawa wyboru sprzedawcy;

30

usługa kompleksowa - usługę świadczoną na podstawie umowy zawierającej postanowienia

umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych

lub energii albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji

paliw gazowych i umowy o świadczenie usługi magazynowania paliw gazowych;

31

normalny układ pracy sieci - układ pracy sieci i przyłączonych źródeł wytwórczych,

zapewniający najkorzystniejsze warunki techniczne i ekonomiczne transportu energii

elektrycznej oraz spełnienie kryteriów niezawodności pracy sieci i jakości energii

elektrycznej dostarczanej użytkownikom sieci;

32

subsydiowanie skrośne - pokrywanie kosztów jednego rodzaju wykonywanej działalności

gospodarczej lub kosztów dotyczących jednej grupy odbiorców przychodami pochodzącymi

z innego rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej lub od innej grupy odbiorców.

1.

Koncesje udzielone przedsiębiorstwom energetycznym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy wygasają z dniem 31 grudnia 2000 r. w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, mogą na dotychczasowych zasadach

prowadzić obrót gazem ziemnym z zagranicą, jeżeli przed dniem 31 grudnia 2000 r. złożą

wniosek o udzielenie przez Prezesa URE koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą, jednak nie dłużej niż do dnia prawomocnego

rozstrzygnięcia w sprawie.

3.

W sprawach o udzielenie koncesji na obrót paliwami gazowymi wszczętych, a niezakończonych

do dnia 31 grudnia 2000 r., stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Komisje kwalifikacyjne powołane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują prawo

do sprawdzania kwalifikacji, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy, o której mowa

w art. 1, do upływu okresu, na który zostały powołane. 2. Świadectwa kwalifikacyjne

wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują moc przez okres w nich oznaczony.

Jeżeli podmioty wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii

elektrycznej w odnawialnych źródłach energii, która na podstawie przepisów dotychczasowych

nie wymagała uzyskania koncesji, złożą w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy wniosek o udzielenie koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej w odnawialnych

źródłach energii, mogą wykonywać taką działalność na dotychczasowych zasadach do czasu

ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, minister właściwy

do spraw gospodarki, w odniesieniu do paliw gazowych i energii elektrycznej, powiadomi

Komisję Europejską o podjętych działaniach w celu realizacji obowiązków w zakresie

ochrony interesów odbiorców i ochrony środowiska oraz ich możliwym wpływie na konkurencję

krajową i międzynarodową, a także o podjętych działaniach w celu realizacji usług

transportu gazu ziemnego przy użyciu gazociągów kopalnianych.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub

energii, magazynowaniem paliw gazowych, w tym skroplonego gazu ziemnego, skraplaniem

gazu ziemnego lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego jest obowiązane utrzymywać

zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię

w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

2

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii jest obowiązane zapewniać wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym

się sprzedażą paliw gazowych, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług

przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, na zasadach i w zakresie określonych

w ustawie; świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji tych paliw lub energii odbywa

się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.

(uchylony)

(uchylony)

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem paliw gazowych jest obowiązane

zapewniać odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych,

na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług magazynowania paliw gazowych

w instalacjach magazynowych, w tym z wykorzystaniem pojemności magazynowych gazociągów,

z wyłączeniem tej części pojemności gazociągów, która jest przeznaczona do realizacji

zadań operatorów systemu przesyłowego; świadczenie usług magazynowania paliw gazowych

odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.

1

Przedsiębiorstwo zajmujące się transportem wydobytego gazu ziemnego jest obowiązane,

przestrzegając zasad bezpieczeństwa, warunków eksploatacji podłączonych złóż, realizacji

zawartych umów w zakresie sprzedaży wydobywanych kopalin oraz uwzględniając dostępną

albo możliwą do uzyskania przepustowość sieci gazociągów kopalnianych i wymogi ochrony

środowiska, zapewniać odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw

gazowych, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług transportu gazu

ziemnego siecią gazociągów kopalnianych do miejsca ich dostarczania wybranego przez

odbiorcę lub przez przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą paliw gazowych; świadczenie

usług transportu gazu ziemnego odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do tych części sieci gazociągów kopalnianych i instalacji,

które są używane do lokalnej działalności wydobywczej na obszarze złoża, gdzie jest

wydobywany gaz ziemny.

3.

Przedsiębiorstwo zajmujące się transportem wydobytego gazu ziemnego może odmówić świadczenia

usług, o których mowa w ust. 1, jeżeli

1)

występują niezgodności

a)

parametrów technicznych sieci gazociągów kopalnianych z parametrami technicznymi sieci

lub instalacji, które miałyby być podłączone do sieci gazociągów kopalnianych, lub

b)

parametrów jakościowych transportowanego gazu ziemnego z parametrami jakościowymi

gazu ziemnego mającego być przedmiotem usługi transportu gazu ziemnego

- których usunięcie nie jest technicznie lub ekonomicznie uzasadnione, albo

2)

świadczenie usług transportu gazu ziemnego

a)

mogłoby spowodować obniżenie obecnego lub planowanego wydobycia gazu ziemnego lub

ropy naftowej, dla potrzeb których wybudowano te gazociągi kopalniane, lub

b)

uniemożliwiałoby zaspokojenie uzasadnionych potrzeb właściciela lub użytkownika sieci

gazociągów kopalnianych lub przedsiębiorstwa zajmującego się transportem wydobytego

gazu ziemnego w zakresie jego transportu lub uzdatniania.

1

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się skraplaniem gazu ziemnego lub regazyfikacją

skroplonego gazu ziemnego przy użyciu instalacji skroplonego gazu ziemnego jest obowiązane,

jeżeli jest to konieczne ze względów technicznych lub ekonomicznych, zapewniać odbiorcom

oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych, na zasadzie równoprawnego

traktowania, świadczenie usług polegających na skraplaniu gazu ziemnego lub regazyfikacji

skroplonego gazu ziemnego; świadczenie tych usług odbywa się na podstawie umowy o

świadczenie usług skraplania gazu ziemnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do terminali skroplonego gazu ziemnego przeznaczonych

do magazynowania tego gazu.

1.

Świadczenie usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art.

4e ust. 1, nie może obniżać niezawodności dostarczania i jakości paliw gazowych lub

energii poniżej poziomu określonego w odrębnych przepisach oraz powodować niekorzystnej

zmiany cen lub stawek opłat za dostarczane paliwa gazowe lub energię i zakresu ich

dostarczania odbiorcom przyłączonym do sieci, a także uniemożliwiać wywiązywanie się

przez przedsiębiorstwa energetyczne z obowiązków w zakresie ochrony interesów odbiorców

i ochrony środowiska.

2.

Przepisów art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1 nie stosuje się

do świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, magazynowania

tych paliw i skraplania gazu ziemnego odbiorcom, jeżeli te paliwa lub energia byłyby

dostarczane z systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego innego państwa, które

nie nałożyło obowiązku świadczenia tych usług na działające w tym państwie przedsiębiorstwa,

lub gdy odbiorca, do którego paliwa gazowe lub energia elektryczna miałyby być dostarczane,

nie jest uznany za odbiorcę uprawnionego do korzystania z tych usług w tym państwie.

3.

W przypadku odmowy świadczenia usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art.

4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1, z powodu nieuznania odbiorcy za uprawnionego do wyboru

sprzedawcy w jednym z dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - będącym stroną umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może, na uzasadniony wniosek

odbiorcy lub sprzedawcy, zwrócić się, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw

gospodarki, do Komisji Europejskiej o zobowiązanie państwa, w którym odmówiono świadczenia

tych usług, do realizacji żądanej usługi.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne lub przedsiębiorstwo zajmujące się transportem

wydobytego gazu ziemnego za pomocą sieci gazociągów kopalnianych odmówi zawarcia umowy

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, umowy

o świadczenie usług transportu gazu ziemnego, umowy o świadczenie usług magazynowania

paliw gazowych lub umowy o świadczenie usług skraplania gazu ziemnego, jest ono obowiązane

niezwłocznie pisemnie powiadomić Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz zainteresowany

podmiot, podając uzasadnienie odmowy.

2.

W przypadku odmowy zawarcia umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji

energii elektrycznej operator systemu elektroenergetycznego, na żądanie podmiotu występującego

o jej zawarcie, przedstawia temu podmiotowi istotne informacje o działaniach, jakie

należy podjąć, aby wzmocnić sieć w celu umożliwienia zawarcia tej umowy; za opracowanie

informacji może być pobrana opłata odzwierciedlająca koszty jej przygotowania.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne wchodzące w skład przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo

może odmówić świadczenia usługi przesyłania, dystrybucji lub transportu gazu ziemnego,

usługi magazynowania lub usługi skraplania gazu ziemnego, jeżeli świadczenie tych

usług może spowodować dla przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo trudności finansowe

lub ekonomiczne związane z realizacją zobowiązań wynikających z uprzednio zawartych

umów przewidujących obowiązek zapłaty za określoną ilość gazu ziemnego, niezależnie

od ilości pobranego gazu, lub gdy świadczenie tych usług uniemożliwia wywiązanie się

przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo z obowiązków w zakresie ochrony interesów

odbiorców i ochrony środowiska.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne wchodzące w skład przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo,

które odmówiło świadczenia usługi przesyłania, dystrybucji lub transportu gazu ziemnego,

usługi magazynowania lub usługi skraplania gazu ziemnego, z powodów określonych w

ust. 1, powinno niezwłocznie wystąpić z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki

o czasowe zwolnienie z obowiązków określonych w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust.

1 oraz art. 4e ust. 1 lub ograniczenie tych obowiązków, podając uzasadnienie odmowy.

3.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na podstawie uzasadnionego wniosku, o którym mowa

w ust. 2, może, w drodze decyzji, czasowo zwolnić z obowiązków, o których mowa w art.

4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1, nałożonych na przedsiębiorstwo

energetyczne zajmujące się przesyłaniem, dystrybucją lub transportem gazu ziemnego,

magazynowaniem, skraplaniem lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego lub ograniczyć

te obowiązki.

4.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 3, bierze

pod uwagę

1)

ogólną sytuację finansową przedsiębiorstwa, o którym mowa w ust. 1;

2)

daty zawarcia umów i warunki, na jakich umowy zostały zawarte;

3)

wpływ postanowień umów na sytuację finansową przedsiębiorstwa, o którym mowa w ust.

1, oraz odbiorców;

4)

stopień rozwoju konkurencji na rynku paliw gazowych;

5)

realizację obowiązków wynikających z ustawy;

6)

podjęte działania mające na celu umożliwienie świadczenia usług, o których mowa w

ust. 1;

7)

wpływ tej decyzji na prawidłowe funkcjonowanie i rozwój rynku paliw gazowych;

8)

stopień połączeń systemów gazowych i ich współdziałanie.

5.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki po uwzględnieniu wniosku przedsiębiorstwa energetycznego

niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zajętym stanowisku do wniosku, o którym

mowa w ust. 2; wraz z powiadomieniem przekazuje informacje dotyczące zajętego stanowiska.

6.

W przypadku zgłoszenia przez Komisję Europejską poprawek do stanowiska, o którym mowa

w ust. 5, lub wniosku o jego zmianę. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje stanowisko

do poprawek lub wniosku Komisji Europejskiej w terminie 28 dni od dnia otrzymania

poprawek lub wniosku.

7.

Uzgodnione z Komisją Europejską stanowisko do wniosku przedsiębiorstwa energetycznego

stanowi podstawę do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji, o której

mowa w ust. 3.

8.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, wraz z uzasadnieniem Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

ogłasza niezwłocznie w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa energetycznego

może, w drodze decyzji, zwolnić przedsiębiorstwo z obowiązków świadczenia usług, o

których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 i art. 4e ust. 1, oraz przedkładania

taryf do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1, gdy świadczenie tych usług

będzie się odbywać z wykorzystaniem elementów systemu gazowego lub instalacji gazowych,

których budowa nie została ukończona do dnia 4 sierpnia 2003 r. lub została rozpoczęta

po tym dniu, zwanych dalej „nową infrastrukturą”, w tym gazociągów międzysystemowych,

instalacji magazynowych i instalacji skroplonego gazu ziemnego.

2.

Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, można udzielić, jeżeli są spełnione łącznie następujące

warunki

1)

nowa infrastruktura ma wpływ na zwiększenie konkurencyjności w zakresie dostarczania

paliw gazowych oraz bezpieczeństwa ich dostarczania;

2)

ze względu na ryzyko związane z budową nowej infrastruktury, bez udzielenia zwolnienia

budowa ta nie byłaby podjęta;

3)

nowa infrastruktura jest lub będzie własnością podmiotu niezależnego, przynajmniej

pod względem formy prawnej, od operatora systemu gazowego, w którym to systemie nowa

infrastruktura została lub zostanie zbudowana;

4)

na użytkowników nowej infrastruktury są nałożone opłaty za korzystanie z tej infrastruktury;

5)

zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie spowoduje pogorszenia warunków konkurencji

i efektywności funkcjonowania rynku paliw gazowych lub systemu gazowego, w którym

nowa infrastruktura została lub zostanie zbudowana.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do infrastruktury, której budowę ukończono do

dnia 4 sierpnia 2003 r., jeżeli po tym dniu zostały lub zostaną w niej dokonane zmiany

umożliwiające znaczny wzrost zdolności przesyłowej tej infrastruktury lub rozwój nowych

źródeł zaopatrzenia w paliwa gazowe.

4.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, bierze

pod uwagę niedyskryminacyjny dostęp do gazociągów międzysystemowych, okres, na jaki

zawarto umowy dotyczące wykorzystania nowej infrastruktury lub infrastruktury, o której

mowa w ust. 3, zwiększenie zdolności przesyłowej, okres planowanej eksploatacji infrastruktury

oraz uwarunkowania krajowe w tym zakresie.

5.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy gazociągów międzysystemowych,

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje stanowisko do tego wniosku, po konsultacji

z właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich Unii Europejskiej.

6.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki po uwzględnieniu wniosku, o którym mowa w ust.

1, niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zajętym stanowisku; do powiadomienia

dołącza informacje dotyczące

1)

powodów zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1, łącznie z danymi finansowymi

uzasadniającymi to zwolnienie;

2)

analizy wpływu zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1 na konkurencyjność i

sprawne funkcjonowanie rynku paliw gazowych;

3)

okresu, na jaki udzielono zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1;

4)

wielkości udziału zdolności przesyłowej infrastruktury objętej zwolnieniem z obowiązków

wymienionych w ust. 1, w odniesieniu do całkowitej zdolności przesyłowej tej infrastruktury;

5)

przebiegu i wyników konsultacji z właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich

Unii Europejskiej;

6)

wpływu nowej infrastruktury lub zmian w infrastrukturze, o której mowa w ust. 3, na

dywersyfikację dostaw gazu.

7.

W przypadku zgłoszenia przez Komisję Europejską poprawek do stanowiska, o którym mowa

w ust. 6, lub wniosku o jego zmianę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje stanowisko

do poprawek lub wniosku Komisji Europejskiej w terminie 28 dni od dnia otrzymania

poprawek lub wniosku.

8.

Uzgodnione z Komisją Europejską stanowisko do wniosku przedsiębiorstwa energetycznego

stanowi podstawę do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji, o której

mowa w ust. 1.

9.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, odrębnie

dla każdej nowej infrastruktury lub infrastruktury, o której mowa w ust. 3; w decyzji

określa się zakres zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1 oraz okres, na jaki

udzielono zwolnienia.

10.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

ogłasza niezwłocznie w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki.

Odbiorcy paliw gazowych lub energii mają prawo zakupu tych paliw lub energii od wybranego

przez siebie sprzedawcy.

Obowiązujące taryfy, sporządzone na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów,

zachowują ważność po dniu 1 lipca 2000 r. w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z przepisami

niniejszej ustawy i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie upoważnień, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc, o ile nie są z nią sprzeczne, do czasu

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 2 i 11 oraz

art. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Pierwsze ogłoszenie sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, nastąpi w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Pierwsze przekazanie Komisji Europejskiej sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust.

1 ustawy wymienionej w art. 1, nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się, po uprzednim przyłączeniu do sieci,

o którym mowa w art. 7, na podstawie umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania

lub dystrybucji albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

i umowy o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych lub umowy o świadczenie usług

skraplania gazu.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać co najmniej

1)

umowa sprzedaży - postanowienia określające: miejsce dostarczenia paliw gazowych lub

energii do odbiorcy i ilość tych paliw lub energii w podziale na okresy umowne, moc

umowną oraz warunki wprowadzania jej zmian, cenę lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach

i warunki wprowadzania zmian tej ceny i grupy taryfowej, sposób prowadzenia rozliczeń,

wysokość bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, odpowiedzialność

stron za niedotrzymanie warunków umowy, okres obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania;

2)

umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii -

postanowienia określające: moc umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość przesyłanych

paliw gazowych lub energii w podziale na okresy umowne, miejsca dostarczania paliw

gazowych lub energii do sieci i ich odbioru z sieci, standardy jakościowe, warunki

zapewnienia niezawodności i ciągłości dostarczania paliw gazowych lub energii, stawki

opłat lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach oraz warunki wprowadzania zmian

tych stawek i grupy taryfowej, sposób prowadzenia rozliczeń, parametry techniczne

paliw gazowych lub energii oraz wysokość bonifikaty za niedotrzymanie tych parametrów

oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców, odpowiedzialność stron za niedotrzymanie

warunków umowy oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania;

3)

umowa o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych - postanowienia określające

moc umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość paliw gazowych, miejsce, okres

i sposób ich przechowywania, stawkę opłat lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach

i warunki wprowadzania zmian tej stawki i grupy taryfowej, sposób prowadzenia rozliczeń,

odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy oraz okres obowiązywania umowy

i warunki jej rozwiązania;

4)

umowa o świadczenie usług skraplania gazu ziemnego - postanowienia określające: moc

umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość skraplanego gazu ziemnego lub regazyfikowanego

skroplonego gazu ziemnego, stawkę opłat określoną w taryfie, warunki wprowadzania

zmian tej stawki, sposób prowadzenia rozliczeń, odpowiedzialność stron za niedotrzymanie

warunków umowy oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania.

3.

Dostarczanie paliw gazowych lub energii może odbywać się na podstawie umowy zawierającej

postanowienia umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

tych paliw lub energii, zwanej dalej „umową kompleksową”; umowa kompleksowa dotycząca

dostarczania paliw gazowych może zawierać także postanowienia umowy o świadczenie

usług magazynowania tych paliw, a w przypadku ciepła, jeżeli jest ono kupowane od

innych przedsiębiorstw energetycznych, powinna także określać warunki stosowania cen

i stawek opłat obowiązujących w tych przedsiębiorstwach.

4.

Umowa kompleksowa może zawierać także postanowienia umowy sprzedaży paliw gazowych

lub energii, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych

lub energii lub umowy o świadczenie usług magazynowania tych paliw, zawartych przez

sprzedawcę na rzecz i w imieniu odbiorcy końcowego z przedsiębiorstwem energetycznym

zajmującym się przesyłaniem, dystrybucją paliw gazowych lub energii lub magazynowaniem

tych paliw.

5.

Projekty umów, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, lub projekty wprowadzenia zmian w zawartych

umowach, z wyjątkiem zmian cen lub stawek opłat określonych w zatwierdzonych taryfach,

powinny być niezwłocznie przesłane odbiorcy; jeżeli w zawartych umowach mają być wprowadzone

zmiany, wraz z projektem zmienianej umowy należy przesłać pisemną informację o prawie

do wypowiedzenia umowy.

6.

Sprzedawca paliw gazowych lub energii powinien powiadomić odbiorców o podwyżce cen

lub stawek opłat za dostarczane paliwa gazowe lub energię określonych w zatwierdzonych

taryfach, w ciągu jednego okresu rozliczeniowego od dnia tej podwyżki.

7.

Umowy, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, powinny zawierać także postanowienia określające

sposób postępowania w razie utraty przez odbiorcę możliwości wywiązywania się z obowiązku

zapłaty za dostarczone paliwa gazowe lub energię lub usługi związane z ich dostarczaniem.

1.

Sprzedawca z urzędu jest obowiązany do zapewnienia świadczenia usługi kompleksowej

i do zawarcia umowy kompleksowej, na zasadach równoprawnego traktowania, z odbiorcą

paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, niekorzystającym

z prawa wyboru sprzedawcy i przyłączonym do sieci przedsiębiorstwa energetycznego

wskazanego w koncesji sprzedawcy z urzędu.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii elektrycznej jest obowiązane do zawarcia ze sprzedawcą z urzędu umowy

o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii elektrycznej

w celu dostarczania tych paliw lub energii odbiorcy paliw gazowych lub energii elektrycznej

w gospodarstwie domowym, któremu sprzedawca z urzędu jest obowiązany zapewnić świadczenie

usługi kompleksowej.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją ciepła jest

obowiązane do zawarcia umowy kompleksowej z odbiorcą końcowym przyłączonym do sieci

ciepłowniczej tego przedsiębiorstwa na wniosek tego odbiorcy.

4.

Odbiorca paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym może zrezygnować

z usługi kompleksowej świadczonej przez sprzedawcę z urzędu. Odbiorca paliw gazowych

lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, który zrezygnuje z usługi kompleksowej,

zachowując przewidziany w umowie okres jej wypowiedzenia, nie może być obciążony przez

sprzedawcę z urzędu żadnymi dodatkowymi kosztami z tego tytułu.

Komisje kwalifikacyjne powołane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów działają

do upływu pięciu lat od dnia powołania tych komisji.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych

decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes URE powiadomi Komisję

Europejską o obowiązujących przepisach w zakresie kar i działaniach podjętych dla

zapewnienia przestrzegania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1228/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r.

w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii

elektrycznej.

1

Upoważnieni przedstawiciele przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłaniem

lub dystrybucją paliw gazowych lub energii wykonują kontrole układów pomiarowych,

dotrzymania zawartych umów i prawidłowości rozliczeń.

2

Przedstawicielom, o których mowa w ust. 1, po okazaniu legitymacji i pisemnego upoważnienia

wydanego przez właściwy organ przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłaniem

lub dystrybucją paliw gazowych lub energii, przysługuje prawo

1)

wstępu na teren nieruchomości lub do pomieszczeń, gdzie jest przeprowadzana kontrola,

o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej;

2)

przeprowadzania, w ramach kontroli, niezbędnych przeglądów urządzeń będących własnością

przedsiębiorstwa energetycznego, a także prac związanych z ich eksploatacją lub naprawą

oraz dokonywania badań i pomiarów;

3)

zbierania i zabezpieczania dowodów naruszania przez odbiorcę warunków używania układów

pomiarowo-rozliczeniowych oraz warunków umowy zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, może wstrzymać dostarczanie

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli,

o której mowa w ust. 2, stwierdzono, że

1)

instalacja znajdująca się u odbiorcy stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia

albo środowiska;

2)

nastąpił nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

3a.

Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, mogą wstrzymać dostarczanie

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła w przypadku, gdy odbiorca zwleka z

zapłatą za pobrane paliwo gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi

co najmniej miesiąc po upływie terminu płatności, pomimo uprzedniego powiadomienia

na piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy i wyznaczenia dodatkowego, dwutygodniowego

terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.

3b.

Przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane do bezzwłocznego wznowienia dostarczania

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, wstrzymanego z powodów, o których

mowa w ust. 3 i 3a, jeżeli ustaną przyczyny uzasadniające wstrzymanie ich dostarczania.

3c.

Przepisu ust. 3a nie stosuje się do obiektów służących obronności państwa.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przeprowadzania kontroli, wzory protokołów kontroli i upoważnień do kontroli

oraz wzór legitymacji.

5.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać w szczególności

1)

przedmiot kontroli;

2)

szczegółowe uprawnienia upoważnionych przedstawicieli, o których mowa w ust. 1;

3)

tryb przeprowadzania kontroli.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne może zainstalować przedpłatowy układ pomiarowo-rozliczeniowy

służący do rozliczeń za dostarczane paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło,

jeżeli odbiorca

1)

co najmniej dwukrotnie w ciągu kolejnych 12 miesięcy zwlekał z zapłatą za pobrane

paliwo gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi przez okres co

najmniej jednego miesiąca;

2)

nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, obiektu lub lokalu, do którego są dostarczane

paliwa gazowe, energia elektryczna lub ciepło;

3)

użytkuje nieruchomość, obiekt lub lokal w sposób uniemożliwiający cykliczne sprawdzanie

stanu układu pomiarowo-rozliczeniowego.

2.

Koszty zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego, o którym mowa w ust. 1, ponosi

przedsiębiorstwo energetyczne.

3.

W razie braku zgody odbiorcy na zainstalowanie układu pomiarowo-rozliczeniowego, o

którym mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne może wstrzymać dostarczanie energii

elektrycznej lub rozwiązać umowę sprzedaży energii.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

o ile nie są sprzeczne z jej przepisami.

1.

Przepisy

1)

art. 1 pkt 3 lit. b) w zakresie dotyczącym art. 4 ust. 4 i 5,

2)

art. 1 pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 4a ust. 3 i art. 4b ust. 2,

3)

art. 1 pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 9c ust. 7,

4)

art. 1 pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 9,

5)

art. 1 pkt 12,

6)

art. 1 pkt 17 lit. c),

7)

art. 1 pkt 22

- stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

2.

Do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej

1)

przepis art. 4 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się w zakresie dotyczącym usług przesyłowych polegających na przesyłaniu

paliw gazowych, które są wydobywane, albo energii elektrycznej lub ciepła, które są

wytwarzane wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

przepis art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się w brzmieniu

dotychczasowym.

Do czasu wyznaczenia przez Prezesa URE operatorów, o których mowa w art. 9h ust. 1

ustawy wymienionej w art. 1, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2006 r., przedsiębiorstwa

energetyczne wykonujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zadania operatorów

systemów stają się operatorami systemów w takim zakresie, w jakim pełniły funkcje

tych operatorów.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami

ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania, jeżeli

istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych

paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci

i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie

do sieci, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie jej zawarcia

Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy.

2.

Umowa o przyłączenie do sieci powinna zawierać co najmniej postanowienia określające

termin realizacji przyłączenia, wysokość opłaty za przyłączenie, miejsce rozgraniczenia

własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego,

zakres robót niezbędnych przy realizacji przyłączenia, wymagania dotyczące lokalizacji

układu pomiarowo-rozliczeniowego i jego parametrów, warunki udostępnienia przedsiębiorstwu

energetycznemu nieruchomości należącej do podmiotu przyłączanego w celu budowy lub

rozbudowy sieci niezbędnej do realizacji przyłączenia, przewidywany termin zawarcia

umowy, na podstawie której nastąpi dostarczanie paliw gazowych lub energii, ilości

paliw gazowych lub energii przewidzianych do odbioru, moc przyłączeniową, odpowiedzialność

stron za niedotrzymanie warunków umowy, a w szczególności za opóźnienie terminu realizacji

prac w stosunku do ustalonego w umowie, oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej

rozwiązania.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadku, gdy ubiegający się o zawarcie

umowy o przyłączenie do sieci nie ma tytułu prawnego do korzystania z obiektu, do

którego paliwa gazowe lub energia mają być dostarczane.

4.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane do spełniania technicznych

warunków dostarczania paliw gazowych lub energii określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 oraz w odrębnych przepisach i koncesji.

5.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii jest obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy

sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie, na

warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 i

art. 46 oraz w założeniach lub planach, o których mowa w art. 19 i 20.

6.

Budowę i rozbudowę odcinków sieci służących do przyłączenia instalacji należących

do podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci zapewnia przedsiębiorstwo energetyczne,

o którym mowa w ust. 1, umożliwiając ich wykonanie zgodnie z zasadami konkurencji

także innym przedsiębiorcom zatrudniającym pracowników o odpowiednich kwalifikacjach

i doświadczeniu w tym zakresie.

7.

Podmioty ubiegające się o przyłączenie do sieci dzieli się na grupy, biorąc pod uwagę

parametry sieci, standardy jakościowe paliw gazowych lub energii oraz rodzaj i wielkość

przyłączanych urządzeń, instalacji i sieci.

8.

Za przyłączenie do sieci pobiera się opłatę ustaloną na podstawie następujących zasad

1)

za przyłączenie do sieci przesyłowej, sieci dystrybucyjnej gazowej wysokich ciśnień

oraz do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV i nie wyższym

niż 110 kV, z wyłączeniem przyłączenia źródeł i sieci, opłatę ustala się na podstawie

jednej czwartej rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację przyłączenia;

2)

za przyłączenie do sieci dystrybucyjnej gazowej innej niż wymieniona w pkt 1, sieci

elektroenergetycznej o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV oraz sieci ciepłowniczej,

z wyłączeniem przyłączenia źródeł i sieci, opłatę ustala się w oparciu o stawki opłat

zawarte w taryfie, kalkulowane na podstawie jednej czwartej średniorocznych nakładów

inwestycyjnych na budowę odcinków sieci służących do przyłączania tych podmiotów,

określonych w planie rozwoju, o którym mowa w art. 16; stawki te mogą być kalkulowane

w odniesieniu do wielkości mocy przyłączeniowej, jednostki długości odcinka sieci

służącego do przyłączenia lub rodzaju tego odcinka;

3)

za przyłączenie źródeł współpracujących z siecią oraz sieci przedsiębiorstw energetycznych

zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii pobiera się

opłatę ustaloną na podstawie rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację przyłączenia,

z wyłączeniem odnawialnych źródeł energii o mocy elektrycznej nie wyższej niż 5 MW

oraz źródeł energii wytwarzających energię elektryczną w skojarzeniu z wytwarzaniem

ciepła o mocy elektrycznej nie wyższej niż 5 MW i projektowanej średniorocznej sprawności

przemiany ogółem nie niższej niż 70%, za których przyłączenie pobiera się połowę opłaty

ustalonej na podstawie rzeczywistych nakładów.

9.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne odmówi przyłączenia do sieci z powodu

braku warunków ekonomicznych, o których mowa w ust. 1, a Prezes Urzędu Regulacji Energetyki,

w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, nie

zgłosi zastrzeżeń do odmowy, za przyłączenie do sieci przedsiębiorstwo to może pobrać

opłatę w wysokości uzgodnionej z podmiotem ubiegającym się o przyłączenie w umowie

o przyłączenie; przepisu ust. 8 nie stosuje się.

10.

Koszty wynikające z nakładów na realizację przyłączenia podmiotów ubiegających się

o przyłączenie, w zakresie, w jakim zostały pokryte wpływami z opłat za przyłączenie

do sieci, o których mowa w ust. 8 i 9, nie stanowią podstawy do ustalania w taryfie

stawek opłat za przesyłanie lub dystrybucję paliw gazowych lub energii.

11.

W umowie o przyłączenie do sieci ciepłowniczej mogą być ustalone niższe stawki opłat

za przyłączenie do sieci niż ustalone na podstawie zasad określonych w ust. 8.

12.

Przyłączany podmiot jest obowiązany umożliwić przedsiębiorstwu energetycznemu, o którym

mowa w ust. 1, w obrębie swojej nieruchomości budowę i rozbudowę sieci w zakresie

niezbędnym do realizacji przyłączenia oraz udostępnić pomieszczenia lub miejsca na

zainstalowanie układów pomiarowych, na warunkach określonych w umowie o świadczenie

usługi przyłączenia do sieci.

13.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane powiadomić

przyłączany podmiot o planowanych terminach prac wymienionych w ust. 12 z wyprzedzeniem

umożliwiającym przyłączanemu podmiotowi przygotowanie nieruchomości lub pomieszczeń

do przeprowadzenia i odbioru tych prac.

14.

Przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek wydać, na wniosek zainteresowanego, oświadczenie,

o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, o zapewnieniu dostaw paliw gazowych lub energii oraz warunkach przyłączenia obiektu

budowlanego do sieci.

1.

Przyłączane do sieci urządzenia, instalacje i sieci podmiotów ubiegających się o przyłączenie

muszą spełniać wymagania techniczne i eksploatacyjne zapewniające

1)

bezpieczeństwo funkcjonowania systemu gazowego, systemu elektroenergetycznego albo

sieci ciepłowniczej oraz współpracujących z tą siecią urządzeń lub instalacji służących

do wytwarzania lub odbioru ciepła, zwanych dalej „systemem ciepłowniczym”;

2)

zabezpieczenie systemu gazowego, systemu elektroenergetycznego albo systemu ciepłowniczego

przed uszkodzeniami spowodowanymi niewłaściwą pracą przyłączonych urządzeń, instalacji

i sieci;

3)

zabezpieczenie przyłączonych urządzeń, instalacji i sieci przed uszkodzeniami w przypadku

awarii lub wprowadzenia ograniczeń w poborze lub dostarczaniu paliw gazowych lub energii;

4)

dotrzymanie w miejscu przyłączenia urządzeń, instalacji i sieci parametrów jakościowych

paliw gazowych i energii;

5)

spełnianie wymagań w zakresie ochrony środowiska, określonych w odrębnych przepisach;

6)

możliwość dokonywania pomiarów wielkości i parametrów niezbędnych do prowadzenia ruchu

sieci oraz rozliczeń za pobrane paliwa lub energię.

2.

Urządzenia, instalacje i sieci, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać także wymagania

określone w odrębnych przepisach, w szczególności: przepisach prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o systemie oceny zgodności

oraz w przepisach dotyczących technologii wytwarzania paliw gazowych lub energii i

rodzaju stosowanego paliwa.

3.

Budowa gazociągu bezpośredniego lub linii bezpośredniej wymaga, przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, uzyskania zgody Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki; zgoda jest udzielana w drodze

decyzji.

4.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, udzielając zgody, o której mowa w ust. 3, uwzględnia

1)

wykorzystanie zdolności przesyłowych istniejącej sieci gazowej lub sieci elektroenergetycznej;

2)

odmowę świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii elektrycznej

istniejącą siecią gazową lub siecią elektroenergetyczną podmiotowi występującemu o

uzyskanie zgody oraz nieuwzględnienie złożonej przez niego skargi na tę odmowę.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem przepisu art. 1 pkt

28, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy operatorzy systemów

przesyłowych przedłożą Prezesowi URE do zatwierdzenia części instrukcji, o których

mowa w art. 9g ust. 7 ustawy wymienionej w art. 1.

2.

Do czasu zatwierdzenia przez Prezesa URE części instrukcji, o których mowa w art.

9g ust. 7 i 9 ustawy wymienionej w art. 1, operatorzy systemów przesyłowych i dystrybucyjnych

prowadzą ruch i eksploatację sieci na zasadach obowiązujących przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1

W sprawach spornych dotyczących odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, umowy

sprzedaży, umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii,

umowy o świadczenie usługi transportu gazu ziemnego, umowy o świadczenie usługi magazynowania

paliw gazowych, umowy o świadczenie usługi skraplania gazu ziemnego oraz umowy kompleksowej,

a także w przypadku nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania paliw gazowych lub energii

rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek strony.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może wydać

na wniosek jednej ze stron postanowienie, w którym określa warunki podjęcia bądź kontynuowania

dostaw do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 1 pkt 50, w części dotyczącej obowiązku przeprowadzania kontroli, wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Do czasu

1)

wyodrębnienia z przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo zajmującego się dystrybucją

i obrotem paliwami gazowymi lub energią elektryczną operatora systemu dystrybucyjnego

lub operatora systemu połączonego jako podmiotu niezależnego pod względem formy prawnej

albo

2)

wyłonienia, w drodze przetargu, lub wyznaczenia przez Prezesa URE sprzedawcy z urzędu,

na zasadach określonych w art. 9i ustawy wymienionej w art. 1 - dla obszaru działania

operatora systemu dystrybucyjnego wymienionego w art. 9d ust. 7 ustawy wymienionej

w art. 1, będącego przedsiębiorstwem zintegrowanym pionowo i zajmującym się dystrybucją

i obrotem paliwami gazowymi lub energią elektryczną

- przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo, o którym mowa w pkt 1 i 2, jest obowiązane

do zawarcia umowy sprzedaży paliw gazowych lub energii elektrycznej z odbiorcami tych

paliw lub energii, przyłączonymi do sieci tego przedsiębiorstwa na zasadzie równoprawnego

traktowania.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, są zawierane, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne

warunki dostarczania przez przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo wymienione w ust.

1 paliw gazowych lub energii elektrycznej, a żądający zawarcia umowy sprzedaży paliw

gazowych lub energii elektrycznej spełnia warunki odbioru tych paliw lub energii.

3.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne wymienione w ust. 1 odmówi zawarcia

umowy sprzedaży paliw gazowych lub energii elektrycznej, jest obowiązane niezwłocznie

pisemnie powiadomić o odmowie jej zawarcia Prezesa URE i podmiot występujący o zawarcie

tej umowy, podając uzasadnienie odmowy.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki funkcjonowania systemu gazowego, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo i niezawodne

funkcjonowanie tego systemu, równoprawne traktowanie użytkowników systemu gazowego,

wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji urządzeń, instalacji

i sieci określone w odrębnych przepisach.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;

2)

warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania

do sieci instalacji skroplonego gazu ziemnego, instalacji magazynowych, sieci przesyłowych

lub dystrybucyjnych oraz gazociągów bezpośrednich;

3)

sposób prowadzenia obrotu paliwami gazowymi;

4)

warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji, magazynowania paliw gazowych i

skraplania gazu ziemnego, prowadzenia ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz korzystania

z systemu gazowego i połączeń międzysystemowych;

5)

zakres, warunki i sposób bilansowania systemu gazowego oraz prowadzenia z użytkownikami

tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania paliw gazowych dostarczonych

i pobranych z systemu;

6)

zakres, warunki i sposób zarządzania ograniczeniami w systemie gazowym;

7)

warunki współpracy pomiędzy operatorami systemów gazowych, w tym z innymi przedsiębiorstwami

energetycznymi, w zakresie prowadzenia ruchu sieciowego oraz postępowania w sytuacjach

awaryjnych;

8)

parametry jakościowe paliw gazowych i standardy jakościowe obsługi odbiorców;

9)

sposób załatwiania reklamacji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo

i niezawodne funkcjonowanie tego systemu, równoprawne traktowanie użytkowników systemu

elektroenergetycznego, wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji

urządzeń, instalacji i sieci określone w odrębnych przepisach.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;

2)

warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania

do sieci urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców końcowych,

połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich;

3)

sposób prowadzenia obrotu energią elektryczną;

4)

warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji energii elektrycznej, prowadzenia

ruchu sieciowego, eksploatacji sieci oraz korzystania z systemu elektroenergetycznego

i połączeń międzysystemowych;

5)

zakres, warunki i sposób bilansowania systemu elektroenergetycznego oraz prowadzenia

z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania energii elektrycznej

dostarczonej i pobranej z systemu;

6)

zakres, warunki i sposób zarządzania ograniczeniami systemowymi;

7)

sposób koordynacji planowania rozwoju systemu elektroenergetycznego;

8)

warunki współpracy pomiędzy operatorami systemów elektroenergetycznych, w tym z innymi

przedsiębiorstwami energetycznymi, w zakresie prowadzenia ruchu sieciowego, zarządzania

przepływami i dysponowania mocą jednostek wytwórczych oraz postępowania w sytuacjach

awaryjnych;

9)

zakres i sposób przekazywania informacji między przedsiębiorstwami energetycznymi

oraz między przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;

10)

zakres i sposób przekazywania odbiorcom przez sprzedawcę informacji o strukturze paliw

zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej sprzedanej przez sprzedawcę w poprzednim

roku;

11)

sposób informowania odbiorców przez sprzedawcę o miejscu, w którym są dostępne informacje

o wpływie wytwarzania energii elektrycznej sprzedanej przez sprzedawcę w poprzednim

roku na środowisko, co najmniej w zakresie emisji dwutlenku węgla i radioaktywnych

odpadów;

12)

parametry jakościowe energii elektrycznej i standardy jakościowe obsługi odbiorców;

13)

sposób załatwiania reklamacji.

5

Zakres, warunki i sposób bilansowania, o którym mowa w ust. 4 pkt 5, dla źródeł wykorzystujących

energię wiatru, znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określa

się odmiennie niż dla pozostałych źródeł energii, uwzględniając

1)

udział energii elektrycznej wytworzonej w źródłach wykorzystujących energię wiatru

w ilości energii elektrycznej wytworzonej w kraju;

2)

czas, w jakim należy dokonać zgłoszenia umów sprzedaży energii elektrycznej do realizacji

operatorom systemu elektroenergetycznego w stosunku do okresu, którego one dotyczą.

6

Koszty wynikające ze stosowania dla źródeł wykorzystujących energię wiatru odmiennego

bilansowania, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się w kosztach stanowiących podstawę

do kalkulacji stawek opłat przesyłowych w taryfach operatorów systemów elektroenergetycznych.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki funkcjonowania systemów ciepłowniczych, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo i

niezawodne funkcjonowanie tych systemów, równoprawne traktowanie odbiorców ciepła,

wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji urządzeń, instalacji

i sieci określone w odrębnych przepisach.

8.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;

2)

warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przytaczania

do sieci urządzeń wytwórczych i instalacji odbiorców;

3)

sposób prowadzenia obrotu ciepłem;

4)

warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji ciepła, prowadzenia ruchu sieciowego

i eksploatacji sieci;

5)

zakres i sposób przekazywania informacji między przedsiębiorstwami energetycznymi

oraz między przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;

6)

parametry jakościowe nośnika ciepła i standardy jakościowe obsługi odbiorców;

7)

sposób załatwiania reklamacji.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w odniesieniu do paliw gazowych i energii elektrycznej,

powiadamia Komisję Europejską co 2 lata, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku,

o wszelkich zmianach w działaniach mających na celu realizację obowiązków w zakresie

ochrony interesów odbiorców i ochrony środowiska oraz o wpływie tych zmian na konkurencję

krajową i międzynarodową.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

jej obrotem i sprzedające tę energię odbiorcom końcowym, przyłączonym do sieci na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązane, w zakresie określonym w przepisach

wydanych na podstawie ust. 9

1)

uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwo

pochodzenia, o którym mowa w art. 9e ust. 1, albo

2)

uiścić opłatę zastępczą, obliczoną w sposób określony w ust. 2.

2.

Opłatę zastępczą oblicza się według wzoru

\(

O_z = O_{zj} \times \left( {E_o - E_u } \right)

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Oz

-

opłatę zastępczą wyrażoną w złotych,

Ozj

-

jednostkową opłatę zastępczą wynoszącą 240 złotych za 1 MWh,

Eo

-

ilość energii elektrycznej, wyrażoną w MWh, wynikającą z obowiązku uzyskania i przedstawienia

do umorzenia świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1, w danym roku,

Eu

-

ilość energii elektrycznej, wyrażoną w MWh, wynikającą ze świadectw pochodzenia, o

których mowa w art. 9e ust. 1, które przedsiębiorstwo energetyczne przedstawiło do

umorzenia w danym roku.

3

Jednostkowa opłata zastępcza oznaczona symbolem Ozj, o której mowa w ust. 2, podlega corocznej waloryzacji średniorocznym wskaźnikiem

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem z roku kalendarzowego poprzedzającego rok,

dla którego oblicza się opłatę zastępczą, określonym w komunikacie Prezesa (Słownego

Urzędu Statystycznego, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

4.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki

jednostkową opłatę zastępczą po jej waloryzacji, o której mowa w ust. 3, w terminie

do dnia 31 marca każdego roku.

5.

Opłata zastępcza, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stanowi dochód Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i należy ją uiścić na wyodrębniony rachunek

tego funduszu do dnia 31 marca każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy.

6.

Sprzedawca z urzędu jest obowiązany, w zakresie określonym w przepisach wydanych na

podstawie ust. 9, do zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach

energii przyłączonych do sieci znajdujących się w obszarze działania sprzedawcy z

urzędu, oferowanej przez przedsiębiorstwa energetyczne, które uzyskały koncesje na

jej wytwarzanie; zakup ten odbywa się po średniej cenie sprzedaży energii elektrycznej

w poprzednim roku kalendarzowym, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b.

7.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem ciepłem i sprzedające to ciepło

jest obowiązane, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 9,

do zakupu oferowanego ciepła wytwarzanego w przyłączonych do sieci odnawialnych źródłach

energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilości nie większej

niż zapotrzebowanie odbiorców tego przedsiębiorstwa, przyłączonych do sieci, do której

są przyłączone odnawialne źródła energii.

8.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

jej obrotem i sprzedające tę energię odbiorcom końcowym, przyłączonym do sieci na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązane, w zakresie określonym w przepisach

wydanych na podstawie ust. 10, do zakupu oferowanej energii elektrycznej wytworzonej

w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła w przyłączonych do sieci źródłach energii znajdujących

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1, 6 i 7, w tym

1)

rodzaje odnawialnych źródeł energii,

2)

parametry techniczne i technologiczne wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła

wytwarzanych w odnawialnych źródłach energii,

3)

wymagania dotyczące pomiarów, rejestracji i sposobu obliczania ilości energii elektrycznej

lub ciepła wytwarzanych w odnawialnych źródłach energii za pomocą instalacji wykorzystujących

w procesie wytwarzania energii nośniki energii, o których mowa w art. 3 pkt 20, oraz

inne paliwa,

4)

wielkość i sposób obliczania udziału energii elektrycznej wytwarzanej w odnawialnych

źródłach energii, wynikającej z obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia

świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1, w sprzedaży energii elektrycznej

odbiorcom końcowym, w okresie kolejnych 10 lat,

5)

sposób uwzględniania w kalkulacji cen energii elektrycznej i ciepła ustalanych w taryfach

przedsiębiorstw energetycznych, o których mowa w ust. 1, 6 i 7

a)

kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, o których mowa

w art. 9e ust. 1,

b)

poniesionej opłaty zastępczej, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

c)

kosztów zakupu energii elektrycznej lub ciepła, do których zakupu przedsiębiorstwo

energetyczne jest obowiązane

- biorąc pod uwagę politykę energetyczną państwa oraz zobowiązania wynikające z umów

międzynarodowych.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres obowiązku, o którym mowa w ust. 8, w tym

1)

parametry techniczne i technologiczne wytwarzania energii elektrycznej w skojarzeniu

z wytwarzaniem ciepła,

2)

wielkość i sposób obliczania udziału energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu

z wytwarzaniem ciepła, w tym we własnych źródłach, do której zakupu przedsiębiorstwo

energetyczne jest obowiązane, w sprzedaży energii elektrycznej,

3)

sposób uwzględniania w kalkulacji cen energii elektrycznej ustalanych w taryfach przedsiębiorstw

energetycznych, o których mowa w ust. 8, kosztów zakupu energii elektrycznej, do której

zakupu przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane

- biorąc pod uwagę politykę energetyczną państwa oraz zobowiązania wynikające z umów

międzynarodowych.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją ciepła są odpowiedzialne

za ruch sieciowy i zapewnienie utrzymania należących do nich sieci oraz współdziałanie

z innymi przedsiębiorstwami energetycznymi i odbiorcami korzystającymi z sieci, na

warunkach określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 9 ust. 7 i 8.

1.

Operator systemu: przesyłowego, dystrybucyjnego, magazynowania paliw gazowych i skraplania

gazu ziemnego lub operator systemu połączonego gazowego, odpowiednio do zakresu działania,

stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające równe traktowanie użytkowników

tych systemów oraz uwzględniając wymogi ochrony środowiska, jest odpowiedzialny za

1)

bezpieczeństwo dostarczania paliw gazowych poprzez zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonowania

systemu gazowego i realizację umów z użytkownikami tego systemu;

2)

prowadzenie ruchu sieciowego w sposób skoordynowany i efektywny z zachowaniem wymaganej

niezawodności dostarczania paliw gazowych i ich jakości;

3)

eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami

z innymi systemami gazowymi, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu

gazowego;

4)

zapewnienie długoterminowej zdolności systemu gazowego w celu zaspokajania uzasadnionych

potrzeb w zakresie przesyłania paliw gazowych w obrocie krajowym i transgranicznym,

dystrybucji tych paliw i ich magazynowania lub skraplania gazu ziemnego, a także w

zakresie rozbudowy systemu gazowego, a tam gdzie ma to zastosowanie, rozbudowy połączeń

z innymi systemami gazowymi;

5)

współpracę z innymi operatorami systemów gazowych lub przedsiębiorstwami energetycznymi

w celu niezawodnego i efektywnego funkcjonowania systemów gazowych oraz skoordynowania

ich rozwoju;

6)

dysponowanie mocą instalacji magazynowych i instalacji skroplonego gazu ziemnego;

7)

zarządzanie przepływami paliw gazowych oraz utrzymanie parametrów jakościowych tych

paliw w systemie gazowym i na połączeniach z innymi systemami gazowymi;

8)

świadczenie usług niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu gazowego;

9)

bilansowanie systemu i zarządzanie ograniczeniami w systemie gazowym oraz prowadzenie

z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania paliw gazowych

dostarczonych i pobranych z systemu;

10)

dostarczanie użytkownikom systemu i operatorom innych systemów gazowych informacji

o warunkach świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji, usług magazynowania paliw

gazowych lub usług skraplania gazu ziemnego, w tym o współpracy z połączonymi systemami

gazowymi;

11)

realizację ograniczeń w dostarczaniu paliw gazowych, wprowadzonych zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 11 ust. 6 i 7.

2.

Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego

w zakresie systemu przesyłowego, stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające

równe traktowanie użytkowników tych systemów oraz uwzględniając wymogi ochrony środowiska,

jest odpowiedzialny za

1)

bezpieczeństwo dostarczania energii elektrycznej poprzez zapewnienie bezpieczeństwa

funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i odpowiedniej zdolności przesyłowej

w sieci przesyłowej elektroenergetycznej;

2)

prowadzenie ruchu sieciowego w sieci przesyłowej w sposób efektywny, przy zachowaniu

wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania

oraz, we współpracy z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych,

koordynowanie prowadzenia ruchu sieciowego w koordynowanej sieci 110 kV;

3)

eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami

z innymi systemami elektroenergetycznymi, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania

systemu elektroenergetycznego;

4)

zapewnienie długoterminowej zdolności systemu elektroenergetycznego w celu zaspokajania

uzasadnionych potrzeb w zakresie przesyłania energii elektrycznej w obrocie krajowym

i transgranicznym, w tym w zakresie rozbudowy sieci przesyłowej, a tam gdzie ma to

zastosowanie, rozbudowy połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi;

5)

współpracę z innymi operatorami systemów elektroenergetycznych lub przedsiębiorstwami

energetycznymi w celu niezawodnego i efektywnego funkcjonowania systemów elektroenergetycznych

oraz skoordynowania ich rozwoju;

6)

dysponowanie mocą jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci przesyłowej oraz jednostek

wytwórczych o mocy osiągalnej równej 50 MW lub wyższej, przyłączonych do koordynowanej

sieci 110 kV, uwzględniając umowy z użytkownikami systemu przesyłowego oraz techniczne

ograniczenia w tym systemie;

7)

zarządzanie zdolnościami przesyłowymi połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi;

8)

zakup usług systemowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu elektroenergetycznego,

niezawodności pracy tego systemu i utrzymania parametrów jakościowych energii elektrycznej;

9)

bilansowanie systemu elektroenergetycznego, w tym równoważenie bieżącego zapotrzebowania

na energię elektryczną z dostawami tej energii w krajowym systemie elektroenergetycznym,

zarządzanie ograniczeniami systemowymi oraz prowadzenie z użytkownikami tego systemu

rozliczeń wynikających z

a)

niezbilansowania energii elektrycznej dostarczonej i pobranej z krajowego systemu

elektroenergetycznego,

b)

zarządzania ograniczeniami systemowymi;

10)

zarządzanie przepływami energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym przesyłowym,

w sposób skoordynowany z innymi połączonymi systemami elektroenergetycznymi oraz,

we współpracy z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych, w koordynowanej

sieci 110 kV, z uwzględnieniem technicznych ograniczeń w tym systemie;

11)

zakup energii elektrycznej w celu pokrywania strat powstałych w sieci przesyłowej

podczas przesyłania energii elektrycznej tą siecią oraz stosowanie przejrzystych i

niedyskryminacyjnych procedur rynkowych przy zakupie tej energii;

12)

dostarczanie użytkownikom sieci i operatorom innych systemów elektroenergetycznych,

z którymi system przesyłowy jest połączony, informacji o warunkach świadczenia usług

przesyłania energii elektrycznej, w tym dotyczących realizacji obrotu transgranicznego

oraz zarządzania siecią i bilansowania energii elektrycznej, niezbędnych do uzyskania

dostępu do sieci przesyłowej i korzystania z tej sieci;

13)

opracowywanie planów działania na wypadek zagrożenia wystąpienia awarii o znacznych

rozmiarach w systemie elektroenergetycznym oraz odbudowy tego systemu po wystąpieniu

awarii;

14)

realizację ograniczeń w dostarczaniu energii elektrycznej, wprowadzonych zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ust. 6 i 7;

15)

opracowywanie normalnego układu pracy sieci przesyłowej oraz, we współpracy z operatorami

systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych, normalnego układu pracy sieci dla

koordynowanej sieci 110 kV.

3.

Operator systemu dystrybucyjnego lub systemu połączonego elektroenergetycznego w zakresie

systemów dystrybucyjnych, stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające równe

traktowanie użytkowników tych systemów oraz uwzględniając wymogi ochrony środowiska,

jest odpowiedzialny za

1)

prowadzenie ruchu sieciowego w sieci dystrybucyjnej w sposób efektywny, z zachowaniem

wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania

oraz we współpracy z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego, w obszarze

koordynowanej sieci 110 kV;

2)

eksploatację, konserwację i remonty sieci dystrybucyjnej w sposób gwarantujący niezawodność

funkcjonowania systemu dystrybucyjnego;

3)

zapewnienie rozbudowy sieci dystrybucyjnej, a tam gdzie ma to zastosowanie, rozbudowy

połączeń międzysystemowych w obszarze swego działania;

4)

współpracę z innymi operatorami systemów elektroenergetycznych lub przedsiębiorstwami

energetycznymi w celu zapewnienia spójności działania systemów elektroenergetycznych

i skoordynowania ich rozwoju, a także niezawodnego oraz efektywnego funkcjonowania

tych systemów;

5)

dysponowanie mocą jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej, z wyłączeniem

jednostek wytwórczych o mocy osiągalnej równej 50 MW lub wyższej, przyłączonych do

koordynowanej sieci 110 kV;

6)

bilansowanie systemu, z wyjątkiem równoważenia bieżącego zapotrzebowania na energię

elektryczną z dostawami tej energii, zarządzanie ograniczeniami systemowymi oraz prowadzenie

z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z

a)

niezbilansowania energii elektrycznej dostarczonej do systemu dystrybucyjnego i pobranej

z tego systemu,

b)

zarządzania ograniczeniami systemowymi;

7)

zarządzanie przepływami energii elektrycznej w sieci dystrybucyjnej oraz współprace

z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie zarządzania przepływami

energii elektrycznej w koordynowanej sieci 110 kV;

8)

zakup energii elektrycznej w celu pokrywania strat powstałych w sieci dystrybucyjnej

podczas dystrybucji energii elektrycznej tą siecią oraz stosowanie przejrzystych i

niedyskryminacyjnych procedur rynkowych przy zakupie tej energii;

9)

dostarczanie użytkownikom sieci i operatorom innych systemów elektroenergetycznych,

z którymi system jest połączony, informacji o warunkach świadczenia usług dystrybucji

energii elektrycznej oraz zarządzaniu siecią, niezbędnych do uzyskania dostępu do

sieci dystrybucyjnej i korzystania z tej sieci;

10)

współpracę z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego przy opracowywaniu

planów, o których mowa w ust. 2 pkt 13;

11)

planowanie rozwoju sieci dystrybucyjnej z uwzględnieniem przedsięwzięć związanych

z efektywnością energetyczną, zarządzaniem popytem na energię elektryczną lub rozwojem

mocy wytwórczych przyłączanych do sieci dystrybucyjnej;

12)

stosowanie się do warunków współpracy z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego

w zakresie funkcjonowania koordynowanej sieci 110 kV;

13)

opracowywanie normalnego układu pracy sieci dystrybucyjnej w porozumieniu z sąsiednimi

operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych oraz współpracę z operatorem

systemu przesyłowego elektroenergetycznego przy opracowywaniu normalnego układu pracy

sieci dla koordynowanej sieci 110 kV.

4.

Operatorzy systemu, o których mowa w ust. 1-3, wykonując działalność gospodarczą,

są obowiązani w szczególności przestrzegać przepisów o ochronie informacji niejawnych

i innych informacji prawnie chronionych.

5.

Jeżeli do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-3, jest niezbędne korzystanie

przez operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego z sieci, instalacji lub urządzeń

należących do innych operatorów systemów lub przedsiębiorstw energetycznych, udostępnienie

tych sieci, instalacji lub urządzeń następuje na zasadach określonych w ustawie oraz

na warunkach określonych w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

paliw gazowych lub energii elektrycznej.

6.

Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest obowiązany

zapewnić wszystkim podmiotom pierwszeństwo w świadczeniu usług przesyłania energii

elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii oraz w skojarzeniu z wytwarzaniem

ciepła, z zachowaniem niezawodności i bezpieczeństwa krajowego systemu elektroenergetycznego.

7.

Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest obowiązany

do odbioru energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła w

źródłach znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przyłączonych bezpośrednio

do sieci tego operatora.

8.

Operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego za korzystanie z krajowego systemu

elektroenergetycznego pobiera opłaty na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 46 ust. 3 i 4, a także może żądać od odbiorców przyłączonych do

systemu elektroenergetycznego informacji o ilości energii elektrycznej zużywanej przez

tych odbiorców, służącej do obliczenia tej opłaty.

9.

Operator systemu przesyłowego, odpowiednio do zakresu działania, przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki, do dnia 31 marca każdego roku, informacje za poprzedni

rok kalendarzowy o realizacji zadań w zakresie bezpieczeństwa funkcjonowania systemu

gazowego lub systemu elektroenergetycznego, w szczególności dotyczące

1)

zdolności przesyłowych sieci oraz mocy źródeł przyłączonych do tej sieci;

2)

jakości i poziomu utrzymania sieci;

3)

podejmowanych działań mających na celu pokrywanie szczytowego zapotrzebowania na paliwa

gazowe lub energię elektryczną, w tym, w przypadku wystąpienia przerw w dostarczaniu

tych paliw lub energii do sieci;

4)

sporządzanych planów w zakresie określonym w pkt 1-3.

10.

Operatorzy systemów przesyłowych współdziałają z Komisją Europejską w sprawach dotyczących

rozwoju transeuropejskich sieci przesyłowych.

11.

Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po zakończeniu kwartału,

informacje o ilości energii elektrycznej importowanej w danym kwartale z państw niebędących

członkami Unii Europejskiej.

12.

Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest obowiązany

do przedstawiania Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki informacji o ilościach energii

elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii przyłączonych do jego sieci

i wprowadzonej do systemu elektroenergetycznego, z podziałem na poszczególne rodzaje

źródeł, w terminie do dnia

1)

31 lipca - za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku;

2)

31 stycznia - za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia roku poprzedniego.

1.

Operator systemu przesyłowego, operator systemu dystrybucyjnego i operator systemu

połączonego, będący w strukturze przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, powinni

pozostawać pod względem formy prawnej i organizacyjnej oraz podejmowania decyzji niezależni

od innych działalności niezwiązanych z

1)

przesyłaniem, dystrybucją lub magazynowaniem paliw gazowych lub skraplaniem gazu ziemnego

albo

2)

przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej.

2.

W celu zapewnienia niezależności operatorów, o których mowa w ust. 1, muszą być spełnione

łącznie następujące kryteria

1)

osoby odpowiedzialne za zarządzanie nie mogą uczestniczyć w strukturach zarządzania

przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo lub przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego

się także działalnością gospodarczą niezwiązaną z paliwami gazowymi lub energią elektryczną

ani być odpowiedzialne - bezpośrednio lub pośrednio - za bieżącą działalność w zakresie

wykonywanej działalności gospodarczej innej niż wynikająca z zadań operatorów;

2)

osoby odpowiedzialne za zarządzanie systemem gazowym lub systemem elektroenergetycznym

powinny mieć zapewnioną możliwość niezależnego działania;

3)

operatorzy powinni mieć zapewnione prawo podejmowania niezależnych decyzji w zakresie

zarządzanego majątku koniecznego do ich działania, w tym eksploatacji, konserwacji,

remontów lub rozbudowy sieci;

4)

kierownictwo przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo nie powinno wydawać operatorom

poleceń dotyczących ich bieżącego funkcjonowania ani podejmować decyzji w zakresie

budowy sieci lub jej modernizacji, chyba że te polecenia lub decyzje dotyczyłyby działań

operatorów, które wykraczałyby poza zatwierdzony plan finansowy lub równoważny dokument.

3.

Działania mające na celu zapewnienie niezależności operatorów powinny umożliwiać funkcjonowanie

mechanizmów koordynacyjnych, które zapewnią ochronę praw właścicielskich w zakresie

nadzoru nad wykonywanym przez operatorów zarządem i wykonywaną przez nich działalnością

gospodarczą, w odniesieniu do rentowności zarządzanych przez nich aktywów, w szczególności

dotyczących sposobu zarządzania zyskiem z udziałów kapitałowych, zatwierdzania rocznego

planu finansowego lub równoważnego dokumentu i ustalania ograniczeń w zakresie poziomu

całkowitego zadłużenia ich przedsiębiorstwa.

4.

Operatorzy opracowują i są odpowiedzialni za realizację programów, w których określają

przedsięwzięcia, jakie należy podjąć w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania

użytkowników systemu, w tym szczegółowe obowiązki pracowników wynikające z tych programów.

5.

Operatorzy przedstawiają Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, do dnia 31 marca każdego

roku, sprawozdania zawierające opisy działań podjętych w roku poprzednim w celu realizacji

programów, o których mowa w ust. 4.

6.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki,

na koszt operatorów, sprawozdania, o których mowa w ust. 5.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do operatora systemu dystrybucyjnego

1)

elektroenergetycznego, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci nie jest większa

niż sto tysięcy;

2)

obsługującego system elektroenergetyczny o rocznym zużyciu energii elektrycznej nieprzekraczającym

3 TWh w 1996 r., w którym mniej niż 5% rocznego zużycia energii elektrycznej pochodziło

z innych połączonych z nim systemów elektroenergetycznych;

3)

gazowego, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci nie jest większa niż sto

tysięcy i sprzedaż paliw gazowych w ciągu roku nie przekracza 100 mln m

1.

Potwierdzeniem wytworzenia energii elektrycznej w odnawialnym źródle energii jest

świadectwo pochodzenia tej energii, zwane dalej „świadectwem pochodzenia”.

2.

Świadectwo pochodzenia zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii

elektrycznej w odnawialnym źródle energii;

2)

określenie lokalizacji, rodzaju i mocy odnawialnego źródła energii, w którym energia

elektryczna została wytworzona;

3)

dane dotyczące ilości energii elektrycznej objętej świadectwem pochodzenia i wytworzonej

w określonym odnawialnym źródle energii;

4)

określenie okresu, w którym energia elektryczna została wytworzona, z uwzględnieniem

podziału na kwartały kalendarzowe.

3.

Świadectwo pochodzenia wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na wniosek przedsiębiorstwa

energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej w odnawialnych źródłach

energii, złożony za pośrednictwem operatora systemu elektroenergetycznego, w terminie

14 dni od dnia otrzymania wniosku. Do świadectw pochodzenia stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii

elektrycznej w odnawialnym źródle energii;

2)

określenie lokalizacji, rodzaju i mocy odnawialnego źródła energii, w którym energia

elektryczna została wytworzona;

3)

dane dotyczące ilości energii elektrycznej wytworzonej w określonym odnawialnym źródle

energii;

4)

określenie okresu, w którym energia elektryczna została wytworzona, z uwzględnieniem

podziału na kwartały kalendarzowe.

5.

Operator systemu elektroenergetycznego przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

wniosek, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, wraz z

potwierdzeniem danych dotyczących ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci,

określonych na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych.

6.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia są zbywalne i stanowią towar

giełdowy, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019 i Nr 183, poz. 1537 i 1538).

7.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia powstają z chwilą zapisania świadectwa,

na podstawie informacji o wydanych świadectwach pochodzenia, o której mowa w ust.

17, po raz pierwszy na koncie ewidencyjnym w rejestrze świadectw pochodzenia prowadzonym

przez podmiot, o którym mowa w ust. 9, i przysługują osobie będącej posiadaczem tego

konta.

8.

Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa pochodzenia następuje z

chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw pochodzenia.

9.

Rejestr świadectw pochodzenia prowadzi podmiot prowadzący giełdę towarową w rozumieniu

ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych i organizujący na tej giełdzie obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw

pochodzenia.

10.

Podmiot, o którym mowa w ust. 9, jest obowiązany prowadzić rejestr świadectw pochodzenia

w sposób zapewniający

1)

identyfikację podmiotów, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw

pochodzenia;

2)

identyfikację przysługujących praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia

oraz odpowiadającej tym prawom ilości energii elektrycznej;

3)

zgodność ilości energii elektrycznej objętej zarejestrowanymi świadectwami pochodzenia

z ilością energii elektrycznej odpowiadającą prawom majątkowym wynikającym z tych

świadectw.

11.

Podmiot, o którym mowa w ust. 9, jest obowiązany, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego,

o którym mowa w art. 9a ust. 1, wydać dokument stwierdzający prawa majątkowe wynikające

ze świadectw pochodzenia przysługujące wnioskodawcy i odpowiadającą tym prawom ilość

energii elektrycznej.

12.

Wpis do rejestru świadectw pochodzenia oraz dokonane zmiany w rejestrze podlegają

opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia rejestru.

13.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, o

którym mowa w art. 9a ust. 1, któremu przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectwa

pochodzenia, umarza, w drodze decyzji, to świadectwo pochodzenia w całości albo w

części.

14.

Świadectwo pochodzenia umorzone do dnia 31 marca danego roku kalendarzowego jest uwzględniane

przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 9a ust. 1 w poprzednim roku

kalendarzowym.

15.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia wygasają z chwilą jego umorzenia.

16.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w art. 9a ust. 1, wraz z wnioskiem o

umorzenie świadectwa pochodzenia jest obowiązane złożyć Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki dokument, o którym mowa w ust. 11.

17.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje informacje o wydanych i umorzonych świadectwach

pochodzenia podmiotowi prowadzącemu rejestr tych świadectw, o którym mowa w ust. 9.

18.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w odnawialnych

źródłach energii o łącznej mocy elektrycznej nieprzekraczającej 5 MW zwalnia się z

1)

opłat, o których mowa w ust. 12;

2)

opłaty skarbowej za wydanie świadectwa pochodzenia;

3)

opłaty skarbowej za wydanie koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej w odnawialnych

źródłach energii, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, co pięć lat, przedstawia Radzie Ministrów raport

określający cele w zakresie udziału energii elektrycznej wytwarzanej w odnawialnych

źródłach energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w krajowym

zużyciu energii elektrycznej w kolejnych dziesięciu latach, zgodne z zobowiązaniami

wynikającymi z umów międzynarodowych dotyczących ochrony klimatu, oraz środki zmierzające

do realizacji tych celów.

2.

Krajowe zużycie energii elektrycznej oblicza się jako sumę krajowej produkcji energii

elektrycznej, w tym produkcji tej energii na własne potrzeby oraz importu energii

elektrycznej, pomniejszoną o jej eksport.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, przyjmuje raport,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na podstawie sprawozdania Prezesa Urzędu Regulacji

Energetyki, o którym mowa w art. 24 ust. 1, sporządza co dwa lata raport zawierający

analizę realizacji celów ilościowych i osiągniętych wyników w zakresie wytwarzania

energii elektrycznej w odnawialnych źródłach energii. W zakresie zobowiązań wynikających

z umów międzynarodowych dotyczących ochrony klimatu raport sporządza się w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, raporty, o których mowa w ust.

1 i 4, w terminie do dnia 27 października danego roku, w którym występuje obowiązek

przedstawienia raportu. Raport, o którym mowa w ust. 1, podlega ogłoszeniu po przyjęciu

przez Radę Ministrów.

1.

Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego są obowiązani do

opracowania odpowiednio instrukcji ruchu i eksploatacji sieci przesyłowej lub instrukcji

ruchu i eksploatacji sieci dystrybucyjnej, zwanych dalej „instrukcjami”.

2.

Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego informują użytkowników

systemu, w formie pisemnej lub za pomocą innego środka komunikowania przyjętego przez

operatora systemu, o publicznym dostępie do projektu instrukcji lub jej zmian oraz

o możliwości zgłaszania uwag, określając miejsce i termin ich zgłaszania, nie krótszy

niż 14 dni od dnia udostępnienia projektu instrukcji lub jej zmian.

3.

Instrukcje opracowywane dla sieci gazowych określają szczegółowe warunki korzystania

z tych sieci przez użytkowników systemu oraz warunki i sposób prowadzenia ruchu, eksploatacji

i planowania rozwoju tych sieci, w szczególności dotyczące

1)

przyłączania sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców końcowych, połączeń międzysystemowych

oraz gazociągów bezpośrednich;

2)

wymagań technicznych dla urządzeń, instalacji i sieci wraz z niezbędną infrastrukturą

pomocniczą;

3)

kryteriów bezpieczeństwa funkcjonowania systemu gazowego;

4)

współpracy pomiędzy operatorami systemów gazowych;

5)

przekazywania informacji pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi oraz pomiędzy

przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;

6)

parametrów jakościowych paliw gazowych i standardów jakościowych obsługi użytkowników

systemu.

4.

Instrukcje opracowywane dla sieci elektroenergetycznych określają szczegółowe warunki

korzystania z tych sieci przez użytkowników systemu oraz warunki i sposób prowadzenia

ruchu, eksploatacji i planowania rozwoju tych sieci, w szczególności dotyczące

1)

przyłączania urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców końcowych,

połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich;

2)

wymagań technicznych dla urządzeń, instalacji i sieci wraz z niezbędną infrastrukturą

pomocniczą;

3)

kryteriów bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, w tym uzgadniania

planów, o których mowa w art. 9c ust. 2 pkt 13;

4)

współpracy pomiędzy operatorami systemów elektroenergetycznych, w tym w zakresie koordynowanej

sieci 110 kV;

5)

przekazywania informacji pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi oraz pomiędzy

przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;

6)

parametrów jakościowych energii elektrycznej i standardów jakościowych obsługi użytkowników

systemu.

5.

Operator systemu dystrybucyjnego uwzględnia w instrukcji ruchu i eksploatacji sieci

dystrybucyjnej wymagania określone w opracowanej przez operatora systemu przesyłowego

instrukcji ruchu i eksploatacji sieci przesyłowej.

6.

Instrukcja opracowywana przez operatora systemu przesyłowego powinna także zawierać

wyodrębnioną część dotyczącą bilansowania systemu i zarządzania ograniczeniami systemowymi,

określającą

1)

warunki, jakie muszą być spełnione w zakresie bilansowania systemu i zarządzania ograniczeniami

systemowymi;

2)

procedury

a)

zgłaszania i przyjmowania przez operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego

do realizacji umów sprzedaży oraz programów dostarczania i odbioru energii elektrycznej,

b)

zgłaszania do operatora systemu przesyłowego umów o świadczenie usług przesyłania

paliw gazowych lub energii elektrycznej,

c)

bilansowania systemu, w tym sposób rozliczania kosztów jego bilansowania,

d)

zarządzania ograniczeniami systemowymi, w tym sposób rozliczania kosztów tych ograniczeń,

e)

awaryjne;

3)

sposób postępowania w stanach zagrożenia bezpieczeństwa zaopatrzenia w paliwa gazowe

lub energię elektryczną;

4)

procedury i zakres wymiany informacji niezbędnej do bilansowania systemu i zarządzania

ograniczeniami systemowymi;

5)

kryteria dysponowania mocą jednostek wytwórczych energii elektrycznej oraz zarządzania

połączeniami systemów gazowych albo systemów elektroenergetycznych.

7.

Operator systemu przesyłowego przedkłada Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do

zatwierdzenia, w drodze decyzji, tę część instrukcji, która dotyczy bilansowania systemu

przesyłowego i zarządzania ograniczeniami systemowymi, wraz z informacją o zgłoszonych

przez użytkowników systemu uwagach oraz sposobie ich uwzględnienia.

8.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki,

na koszt operatora systemu przesyłowego, zatwierdzoną część instrukcji, o której mowa

w ust. 7.

9.

Operator systemu dystrybucyjnego, w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia zatwierdzonej

części instrukcji, o której mowa w ust. 7, przedstawia Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki do zatwierdzenia tę część instrukcji, która dotyczy bilansowania systemu

dystrybucyjnego i zarządzania ograniczeniami systemowymi, wraz z informacją o zgłoszonych

przez użytkowników systemu uwagach oraz sposobie ich uwzględnienia.

10.

Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego zamieszczają na swoich

stronach internetowych obowiązujące instrukcje oraz udostępniają je do publicznego

wglądu w swoich siedzibach.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek właściciela sieci przesyłowej, sieci

dystrybucyjnej, instalacji magazynowania paliw gazowych lub instalacji skraplania

gazu ziemnego, wyznacza, w drodze decyzji, na czas określony, nie dłuższy niż okres

obowiązywania koncesji, operatorów: systemów przesyłowych, systemów dystrybucyjnych,

systemów magazynowania paliw gazowych, systemów skraplania gazu ziemnego lub operatorów

systemu połączonego oraz określa obszar, na którym będzie wykonywana działalność gospodarcza.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, wyznaczając operatorów zgodnie z ust. 1, bierze

pod uwagę ich efektywność ekonomiczną i skuteczność zarządzania systemami gazowymi

albo systemami elektroenergetycznymi.

1.

Sprzedawców z urzędu wyłania Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w drodze przetargu.

W przetargu mogą uczestniczyć przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje na

obrót paliwami gazowymi lub energią elektryczną.

2

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza, organizuje i przeprowadza przetarg.

3.

W ogłoszeniu o przetargu określa się

1)

zakres usług kompleksowych będących przedmiotem przetargu;

2)

nazwę i siedzibę operatora systemu przesyłowego lub operatora systemu dystrybucyjnego

oraz obszar Rzeczypospolitej Polskiej, dla którego będzie wyłoniony sprzedawca z urzędu;

3)

miejsce i termin udostępnienia dokumentacji przetargowej.

4.

Ogłoszenie o przetargu Prezes Urzędu Regulacji Energetyki publikuje w Biuletynie Urzędu

Regulacji Energetyki.

5.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki określa w dokumentacji przetargowej warunki, jakie

powinno spełniać przedsiębiorstwo energetyczne uczestniczące w przetargu, oraz wymagania,

jakim powinna odpowiadać oferta, a także kryteria oceny ofert; w dokumentacji przetargowej

mogą być określone warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia

usług kompleksowych przez sprzedawcę z urzędu.

6.

Określając w dokumentacji przetargowej kryteria oceny ofert oraz dokonując wyboru

oferty na sprzedawcę z urzędu, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki kieruje się

1)

doświadczeniem oferenta i efektywnością ekonomiczną wykonywanej przez niego działalności

gospodarczej;

2)

warunkami technicznymi oraz wysokością środków finansowych, jakie posiada oferent,

niezbędnymi do realizacji zadań sprzedawcy z urzędu.

7.

Dokumentacja przetargowa jest udostępniana za opłatą, która nie może przekroczyć kosztów

wykonania dokumentacji; opłata jest pobierana przez Urząd Regulacji Energetyki.

8.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w drodze decyzji, unieważnia przetarg, jeżeli

zostały rażąco naruszone przepisy prawa.

9.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uznaje, w drodze decyzji, przetarg za nierozstrzygnięty,

jeżeli

1)

żaden z uczestników nie spełnił warunków uczestnictwa w przetargu;

2)

w terminie wskazanym w dokumentacji przetargowej do przetargu nie przystąpiło żadne

przedsiębiorstwo energetyczne.

10.

W przypadku niewyłonienia, w drodze przetargu, sprzedawcy z urzędu Prezes Urzędu Regulacji

Energetyki, na okres 12 miesięcy, wyznacza z urzędu, w drodze decyzji, tego sprzedawcę.

11.

Po wyłonieniu, w drodze przetargu, lub wyznaczeniu sprzedawcy z urzędu, Prezes Urzędu

Regulacji Energetyki dokonuje zmian w koncesji udzielonej przedsiębiorstwu energetycznemu

wyłonionemu lub wyznaczonemu na tego sprzedawcę, określając w niej

1)

warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług kompleksowych;

2)

przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii elektrycznej, będące operatorem systemu, do którego są przyłączeni odbiorcy

paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym niekorzystającym z

prawa wyboru sprzedawcy.

12.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb ogłaszania

przetargu zapewniający właściwe poinformowanie o przetargu podmiotów nim zainteresowanych

oraz szczegółowe wymagania co do zawartości dokumentacji przetargowej, a także warunki

i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu, kierując się potrzebą zapewnienia

przejrzystych warunków i kryteriów przetargu oraz równoprawnego traktowania jego uczestników.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem gazem ziemnym z zagranicą jest

obowiązane utrzymywać zapasy tego gazu w ilości 3% planowanej przez to przedsiębiorstwo

rocznej wielkości importu gazu ziemnego.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane zapewnić dostępność

zapasów gazu ziemnego, o których mowa w ust. 1, w przypadku nieprzewidzianego wzrostu

zużycia gazu ziemnego przez odbiorców, wystąpienia zakłóceń w dostawach gazu ziemnego

z importu, awarii w sieciach innych operatorów systemu gazowego lub zagrożenia bezpieczeństwa

funkcjonowania tego systemu.

3.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego przedsiębiorstwo

energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej i przyłączone do sieci

elektroenergetycznej należącej do tego systemu jest obowiązane do wytwarzania energii

elektrycznej lub pozostawania w gotowości do jej wytwarzania, jeżeli jest to konieczne

do zapewnienia jakości dostarczanej energii oraz ciągłości i niezawodności dostarczania

tej energii do odbiorców lub uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób lub strat materialnych.

4.

W przypadku wystąpienia gwałtownego, nieprzewidzianego uszkodzenia lub zniszczenia

urządzeń, instalacji, sieci lub obiektów budowlanych powodującego przerwę w ich używaniu

lub utratę ich właściwości zagrażającą bezpieczeństwu funkcjonowania systemu gazowego

lub systemu elektroenergetycznego operator systemu przesyłowego podejmuje we współpracy

z zainteresowanymi podmiotami niezbędne działania mające na celu przywrócenie prawidłowego

funkcjonowania tego systemu, zgodnie z procedurami określonymi w art. 9g ust. 6.

5.

Działania, o których mowa w ust. 4, polegają na

1)

dostarczaniu paliwa gazowego do systemu lub pozostawania w gotowości do jego dostarczania;

2)

wytwarzaniu energii elektrycznej lub pozostawania w gotowości do jej wytwarzania;

3)

uruchomieniu dodatkowych

a)

dostaw paliw gazowych, w tym stanowiących zapasy, o których mowa w ust. 1,

b)

jednostek wytwórczych energii elektrycznej;

4)

wprowadzaniu ograniczenia lub wstrzymaniu poboru paliw gazowych lub energii elektrycznej

przez odbiorców tych paliw lub energii na określonym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

wykorzystaniu sieci telekomunikacyjnej służącej do prowadzenia ruchu sieciowego.

6.

O wystąpieniu zdarzeń, o których mowa w ust. 4, operator systemu przesyłowego gazowego

lub operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego niezwłocznie informuje ministra

właściwego do spraw gospodarki oraz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

7.

Koszty ponoszone przez przedsiębiorstwo energetyczne w związku z realizacją obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, są zaliczane do kosztów działalności wymienionych w art. 45

ust. 1.

Operator systemu przesyłowego działa w formie spółki akcyjnej, której jedynym akcjonariuszem

jest Skarb Państwa.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne spełniające łącznie następujące warunki

1)

wyodrębnione z przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo w celu zapewnienia operatorowi

systemu dystrybucyjnego niezależności pod względem formy prawnej w rozumieniu art.

9d ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1,

2)

posiadające koncesję na obrót paliwami gazowymi lub energią elektryczną,

3)

zajmujące się sprzedażą paliw gazowych lub energii elektrycznej odbiorcom tych paliw

lub energii, przyłączonym do sieci operatora, o którym mowa w pkt 1

- jest obowiązane, do dnia 30 czerwca 2007 r., świadczyć usługę kompleksową odbiorcom

niekorzystającym z prawa wyboru sprzedawcy, przyłączonym do sieci operatora systemu

dystrybucyjnego, o którym mowa w pkt 1.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, w okresie od dnia 1 lipca 2007 r.

do czasu wyznaczenia przez Prezesa URE lub wyłonienia w drodze przetargu sprzedawcy

z urzędu, na zasadach określonych w art. 9i ustawy wymienionej w art. 1, wykonuje

zadania sprzedawcy z urzędu dla odbiorców przyłączonych do sieci operatora systemu

dystrybucyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

ciepła jest obowiązane utrzymywać zapasy paliw w ilości zapewniającej utrzymanie ciągłości

dostaw energii elektrycznej lub ciepła do odbiorców.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane umożliwiać

przeprowadzenie kontroli w zakresie zgodności wielkości zapasów paliw z wielkościami

określonymi w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2, przeprowadza się na podstawie pisemnego upoważnienia

wydanego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, które powinno zawierać

1)

oznaczenie osoby dokonującej kontroli;

2)

nazwę kontrolowanego przedsiębiorstwa energetycznego;

3)

określenie zakresu kontroli.

4.

Osoby upoważnione przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do dokonywania kontroli

są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości i do miejsc, gdzie są gromadzone i utrzymywane zapasy;

2)

analizy dokumentów dotyczących ewidencjonowania zapasów.

5.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom kontrolowanego

przedsiębiorstwa.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wielkości

zapasów paliw, o których mowa w ust. 1, sposób ich gromadzenia oraz szczegółowy tryb

przeprowadzania kontroli stanu zapasów, uwzględniając rodzaj działalności gospodarczej,

możliwości techniczne i organizacyjne w zakresie gromadzenia zapasów.

Do czasu wyłonienia, w drodze przetargu, lub wyznaczenia przez Prezesa URE sprzedawcy

z urzędu, na zasadach określonych w art. 9i ustawy wymienionej w art. 1, obowiązek,

o którym mowa w art. 9a ust. 6 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, wykonują przedsiębiorstwa energetyczne obowiązane na podstawie art. 9 do zawarcia

umowy sprzedaży z odbiorcami energii elektrycznej albo na podstawie art. 10 do świadczenia

usługi kompleksowej odbiorcom energii elektrycznej; obowiązek zakupu energii elektrycznej

z odnawialnych źródeł energii dotyczy źródeł przyłączonych do sieci, do której są

przyłączeni odbiorcy energii elektrycznej, z którymi przedsiębiorstwo energetyczne

ma obowiązek zawrzeć umowę sprzedaży albo którym ma obowiązek świadczyć usługę kompleksową.

1.

W przypadku

1)

zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego Rzeczypospolitej Polskiej polegającego na

długookresowym braku równowagi na rynku paliwowo-energetycznym,

2)

zagrożenia bezpieczeństwa osób,

3)

zagrożenia wystąpienia znacznych strat materialnych

- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części mogą być wprowadzone na

czas oznaczony ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych oraz w dostarczaniu

i poborze paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

2.

Ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych polegają na sprzedaży tych paliw

na podstawie wydanych odbiorcom upoważnień do zakupu określonej ilości paliw.

3.

Ograniczenia w dostarczaniu i poborze paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła

polegają na

1)

ograniczeniu maksymalnego godzinowego i dobowego poboru paliw gazowych;

2)

ograniczeniu maksymalnego poboru mocy elektrycznej oraz dobowego poboru energii elektrycznej;

3)

zmniejszeniu lub przerwaniu dostaw ciepła.

4.

Ograniczenia wprowadzone na zasadach określonych w ust. 2 i 3 podlegają kontroli w

zakresie przestrzegania ich stosowania.

5.

Organami uprawnionymi do kontroli stosowania ograniczeń są

1)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki - w odniesieniu do dostarczanych sieciami paliw

gazowych i energii elektrycznej;

2)

wojewodowie - w odniesieniu do paliw stałych i ciekłych oraz ciepła;

3)

organy właściwe w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią, o których mowa

w art. 21a - w odniesieniu do jednostek wymienionych w tym przepisie.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb wprowadzania

ograniczeń, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie odbiorców dla gospodarki

i funkcjonowania państwa, w szczególności zadania wykonywane przez tych odbiorców.

7.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia,

może wprowadzić na czas oznaczony, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego

części, ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych oraz w dostarczaniu i

poborze paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, w przypadku wystąpienia zagrożeń,

o których mowa w ust. 1.

8.

Przedsiębiorstwa energetyczne nie ponoszą odpowiedzialności za skutki ograniczeń wprowadzonych

rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 7.

9

Minister właściwy do spraw gospodarki informuje niezwłocznie Komisję Europejską i

państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym o wprowadzonych

ograniczeniach, o których mowa w ust. 7, w zakresie dostarczania i poboru gazu ziemnego

i energii elektrycznej.

1.

Do świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w odnawialnych

źródłach energii od dnia 1 stycznia 2005 r. i wydanych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne, którym przekazano świadectwa pochodzenia, o których

mowa w ust. 1, na podstawie art. 9e ust. 6 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu

obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są obowiązane poinformować

Prezesa URE o posiadanych świadectwach, w terminie do dnia 15 października 2005 r.

3.

Prezes URE przekaże podmiotowi prowadzącemu rejestr świadectw pochodzenia, o którym

mowa w art. 9e ust. 9 ustawy wymienionej w art. 1, w terminie do dnia 30 października

2005 r.

1)

informacje o wydanych świadectwach pochodzenia, o których mowa w ust. 1;

2)

nazwy i adresy przedsiębiorstw energetycznych, którym przekazano świadectwa pochodzenia,

o których mowa w ust. 1, na podstawie art. 9e ust. 6 ustawy wymienionej w art. 1 w

brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;

3)

informacje o świadectwach pochodzenia przekazanych przedsiębiorstwom, o których mowa

w pkt 2.

1.

Naczelnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach polityki energetycznej

jest Minister Gospodarki

2.

Zadania Ministra Gospodarki

1

przygotowanie projektu polityki energetycznej państwa i koordynowanie jej realizacji;

2)

określanie szczegółowych warunków planowania i funkcjonowania systemów zaopatrzenia

w paliwa i energię, w trybie i zakresie ustalonych w ustawie;

3

nadzór nad bezpieczeństwem zaopatrzenia w paliwa gazowe i energię elektryczną oraz

nadzór nad funkcjonowaniem krajowych systemów energetycznych w zakresie określonym

ustawą;

4)

współdziałanie z wojewodami i samorządami terytorialnymi w sprawach planowania i realizacji

systemów zaopatrzenia w paliwa i energię;

5)

koordynowanie współpracy z międzynarodowymi organizacjami rządowymi w zakresie określonym

ustawą;

6)

(uchylony)

3.

(uchylony)

Prezes URE ogłosi średnie ceny, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. a i b

ustawy wymienionej w art. 1, za rok 2004, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Celem polityki energetycznej państwa jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego

kraju, wzrostu konkurencyjności gospodarki i jej efektywności energetycznej, a także

ochrony środowiska.

Przepis art. 9a ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia

2007 r.

Polityka energetyczna państwa określa w szczególności

1)

bilans paliwowo-energetyczny kraju;

2)

zdolności wytwórcze krajowych źródeł paliw i energii;

3)

zdolności przesyłowe, w tym połączenia transgranicznej

4)

efektywność energetyczną gospodarki;

5)

działania w zakresie ochrony środowiska;

6)

rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

7)

wielkości i rodzaje zapasów paliw;

8)

kierunki restrukturyzacji i przekształceń własnościowych sektora paliwowo-energetycznego;

9)

kierunki prac naukowo-badawczych;

10)

współpracę międzynarodową.

1.

Dotychczasowe założenia polityki energetycznej państwa, o których mowa w art. 12 ust.

2 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, stają się polityką energetyczną państwa, o której

mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Do dnia 30 września 2007 r. minister właściwy do spraw gospodarki przedłoży Radzie

Ministrów projekt polityki energetycznej państwa, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt

1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Polityka energetyczna państwa jest opracowywana zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju

kraju i zawiera

1)

ocenę realizacji polityki energetycznej państwa za poprzedni okres;

2)

część prognostyczną obejmującą okres nie krótszy niż 20 lat;

3)

program działań wykonawczych na okres 4 lat zawierający instrumenty jego realizacji.

2.

Politykę energetyczną państwa opracowuje się co 4 lata.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, przyjmuje politykę

energetyczną państwa.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, przyjętą przez Radę Ministrów

politykę energetyczną państwa.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki opracowuje, w terminie do dnia 30 czerwca danego

roku, sprawozdania z wyników nadzoru nad bezpieczeństwem zaopatrzenia w gaz ziemny

i energię elektryczną.

2.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje obejmujące w szczególności

1)

popyt i podaż gazu ziemnego i energii elektrycznej;

2)

źródła i kierunki zaopatrzenia gospodarki krajowej w gaz ziemny i energię elektryczną

oraz możliwości dysponowania tymi źródłami;

3)

stan infrastruktury technicznej sektora gazowego i elektroenergetycznego;

4)

działania podejmowane dla pokrycia szczytowego zapotrzebowania na gaz ziemny i energię

elektryczną oraz postępowanie w przypadku niedoborów ich dostaw;

5)

oddziaływanie sektora gazowego i elektroenergetycznego na środowisko;

6)

poziom zapasów

a)

gazu ziemnego,

b)

paliw wykorzystywanych do wytwarzania energii elektrycznej;

7)

sytuację ekonomiczną przedsiębiorstw energetycznych, w tym konkurencyjność cenową

gazu ziemnego i energii elektrycznej;

8)

skuteczność podejmowanych działań w zakresie bezpieczeństwa zaopatrzenia w gaz ziemny

i energię elektryczną;

9)

przewidywane zapotrzebowanie na gaz ziemny i energię elektryczną;

10)

planowane lub będące w budowie nowe moce źródeł energii elektrycznej lub zdolności

przesyłowych gazu ziemnego.

3.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, zawierają także wnioski wynikające ze sprawowania

nadzoru nad bezpieczeństwem zaopatrzenia w gaz ziemny i energię elektryczną.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza sprawozdania, o których mowa w ust.

1, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, do dnia 31 lipca danego roku.

5.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje

Komisji Europejskiej do dnia 31 sierpnia

1)

co roku - dotyczące gazu ziemnego;

2)

co 2 lata - dotyczące energii elektrycznej.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki we współpracy z ministrem właściwym do spraw Skarbu

Państwa oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów opracowuje sprawozdanie

dotyczące nadużywania pozycji dominującej przez przedsiębiorstwa energetyczne i ich

zachowań sprzecznych z zasadami konkurencji na rynku energii elektrycznej oraz przekazuje

je, do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o

1)

zmianie struktury właścicielskiej przedsiębiorstw energetycznych działających na rynku

energii elektrycznej;

2)

podjętych działaniach mających na celu zapewnienie wystarczającej różnorodności uczestników

rynku i zwiększenia konkurencji;

3)

połączeniach z systemami innych państw.

Świadectwa kwalifikacyjne, o których mowa w art. 54 ustawy wymienionej w art. 1, wydane

bezterminowo na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują moc przez okres 5 lat

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii sporządzają dla obszaru swojego działania plany rozwoju w zakresie zaspokojenia

obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię, uwzględniając

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo kierunki rozwoju gminy określone

w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

2.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, sporządzają plany rozwoju w zakresie zaspokojenia

obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło

na okresy nie krótsze niż trzy lata.

3.

Plany, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności

1)

przewidywany zakres dostarczania paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła;

2)

przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy albo budowy sieci oraz ewentualnych

nowych źródeł paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, w tym źródeł odnawialnych;

2a

przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy lub budowy połączeń z systemami

gazowymi albo z systemami elektroenergetycznymi innych państw;

3)

przedsięwzięcia racjonalizujące zużycie paliw i energii u odbiorców;

4)

przewidywany sposób finansowania inwestycji;

5)

przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów;

6)

przewidywany harmonogram realizacji inwestycji.

4.

Plany, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać minimalizację nakładów i kosztów

ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne, tak aby nakłady i koszty nie powodowały

w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat dla paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła, przy zapewnieniu ciągłości, niezawodności i jakości

dostaw.

5

w celu racjonalizacji przedsięwzięć inwestycyjnych, przy sporządzaniu planów, o których

mowa w ust. 1, przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją

paliw gazowych lub energii są obowiązane współpracować z przyłączonymi podmiotami

oraz gminami, na których obszarze przedsiębiorstwa te wykonują działalność gospodarczą;

współpraca powinna polegać w szczególności na

1)

przekazywaniu przyłączonym podmiotom informacji o planowanych przedsięwzięciach w

takim zakresie, w jakim przedsięwzięcia te będą miały wpływ na pracę urządzeń przyłączonych

do sieci albo na zmianę warunków przyłączenia lub dostawy paliw gazowych lub energii;

2)

zapewnieniu spójności między planami przedsiębiorstw energetycznych a założeniami

i planami, o których mowa w art. 19 i 20.

6

Projekty planów, o których mowa w ust. 1, podlegają uzgodnieniu z Prezesem Urzędu

Regulacji Energetyki, z wyłączeniem planów rozwoju przedsiębiorstw energetycznych

wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przesyłania lub dystrybucji

1)

paliw gazowych, dla mniej niż 50 odbiorców, którym przedsiębiorstwo to dostarcza rocznie

mniej niż 50 mln m

2)

energii elektrycznej, dla mniej niż 100 odbiorców, którym przedsiębiorstwo to dostarcza

rocznie mniej niż 50 GWh tej energii;

3)

ciepła.

1.

W przypadku możliwości wystąpienia niedoboru w zakresie zaspokojenia długookresowego

zapotrzebowania na energię elektryczną, po stwierdzeniu przez ministra właściwego

do spraw gospodarki, na podstawie sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust. 1, że

istniejące i będące w trakcie budowy moce wytwórcze energii elektrycznej oraz przedsięwzięcia

racjonalizujące jej zużycie nie zapewniają długookresowego bezpieczeństwa dostaw tej

energii, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza, organizuje i przeprowadza przetarg

na budowę nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej lub realizację przedsięwzięć

zmniejszających zapotrzebowanie na energię elektryczną.

2.

W ogłoszeniu o przetargu określa się przedmiot przetargu, jego zakres, warunki uczestnictwa,

rodzaje instrumentów ekonomiczno-finansowych określone w odrębnych przepisach, umożliwiających

budowę nowych mocy wytwórczych lub realizację przedsięwzięć zmniejszających zapotrzebowanie

na energię elektryczną na warunkach preferencyjnych, oraz miejsce i termin udostępnienia

dokumentacji przetargowej.

3.

Do przetargu stosuje się odpowiednio przepisy art. 9i ust. 3 i 4 oraz ust. 6-8.

4.

Przed skierowaniem ogłoszenia o przetargu do Biuletynu Urzędu Regulacji Energetyki

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uzgadnia z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych i z innymi właściwymi organami administracji państwowej rodzaje instrumentów,

o których mowa w ust. 2.

5.

Określając w dokumentacji przetargowej kryteria oceny ofert oraz dokonując wyboru

oferty na budowę nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej lub realizację przedsięwzięć

zmniejszających zapotrzebowanie na tę energię, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

kieruje się

1)

polityką energetyczną państwa;

2)

bezpieczeństwem systemu elektroenergetycznego;

3)

wymaganiami dotyczącymi ochrony zdrowia i środowiska oraz bezpieczeństwa publicznego;

4)

efektywnością energetyczną i ekonomiczną przedsięwzięcia;

5)

lokalizacją budowy nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej;

6)

rodzajem paliw przeznaczonych do wykorzystania w nowych mocach wytwórczych energii

elektrycznej.

6.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje Komisji Europejskiej warunki przetargu

w terminie umożliwiającym ich opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

co najmniej na 6 miesięcy przed dniem zamknięcia składania ofert o przystąpieniu do

przetargu.

7.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiera z uczestnikiem przetargu, którego oferta

została wybrana, umowę, w której określa się w szczególności obowiązki uczestnika,

rodzaje instrumentów, o których mowa w ust. 2, oraz zasady rozliczania wsparcia finansowego

wynikającego z tych instrumentów.

8.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb ogłaszania

przetargu na budowę nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej lub realizację przedsięwzięć

zmniejszających zapotrzebowanie na energię elektryczną zapewniający właściwe poinformowanie

podmiotów zainteresowanych przetargiem, a także szczegółowe wymagania co do zawartości

dokumentacji przetargowej oraz warunki i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu,

kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystych warunków i kryteriów przetargu oraz

równoprawnego traktowania jego uczestników.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 12, który wchodzi

w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

Koncesje wydane na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłania i

dystrybucji paliw lub energii stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

koncesjami na przesyłanie lub dystrybucję, stosownie do zakresu prowadzonej działalności

gospodarczej przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją

paliw lub energii.

Samorząd województwa uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa na obszarze

województwa w zakresie określonym w art. 19 ust. 5 oraz bada zgodność planów zaopatrzenia

w energie i paliwa z polityką energetyczną państwa.

Taryfy zatwierdzone i taryfy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

zachowują ważność przez okres, na który zostały zatwierdzone.

1.

Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa

gazowe należy

1)

planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe

na obszarze gminy;

2)

planowanie oświetlenia miejsc publicznych i dróg znajdujących się na terenie gminy;

3

finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie

gminy.

2

Gmina realizuje zadania, o których mowa w ust. 1, zgodnie z polityką energetyczną

państwa, miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi

w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

3

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 nie mają zastosowania do autostrad i dróg ekspresowych w

rozumieniu przepisów o autostradach płatnych.

3a.

(uchylony)

4.

(uchylony)

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy tej ustawy.

1.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt założeń do planu zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, zwany dalej „projektem założeń”.

2.

Projekt założeń sporządza się dla obszaru gminy lub jej części.

3.

Projekt założeń powinien określać

1)

ocenę stanu aktualnego i przewidywanych zmian zapotrzebowania na ciepło, energię elektryczną

i paliwa gazowe;

2)

przedsięwzięcia racjonalizujące użytkowanie ciepła, energii elektrycznej i paliw gazowych;

3

możliwości wykorzystania istniejących nadwyżek i lokalnych zasobów paliw i energii,

z uwzględnieniem energii elektrycznej i ciepła wytwarzanych w odnawialnych źródłach

energii, energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła oraz

zagospodarowania ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych;

4)

zakres współpracy z innymi gminami.

4.

Przedsiębiorstwa energetyczne udostępniają nieodpłatnie wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi

miasta) plany, o których mowa w art. 16 ust. 1, w zakresie dotyczącym terenu tej gminy

oraz propozycje niezbędne do opracowania projektu założeń.

5

Projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie koordynacji

współpracy z innymi gminami oraz w zakresie zgodności z polityką energetyczną państwa.

6.

Projekt założeń wykłada się do publicznego wglądu na okres 21 dni, powiadamiając o

tym w sposób przyjęty zwyczajowo w danej miejscowości.

7.

Osoby i jednostki organizacyjne zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło, energię elektryczną

i paliwa gazowe na obszarze gminy mają prawo składać wnioski, zastrzeżenia i uwagi

do projektu założeń.

8.

Rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i

paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w

czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu.

Przepisy art. 47 ust. 2a-2b ustawy wymienionej w art. 1, stosuje się do taryf opracowanych

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 46 ustawy wymienionej w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

W przypadku gdy plany przedsiębiorstw energetycznych nie zapewniają realizacji założeń,

o których mowa w art. 19 ust. 8, wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt

planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, dla obszaru gminy

lub jej części. Projekt planu opracowywany jest na podstawie uchwalonych przez radę

tej gminy założeń i winien być z nim zgodny.

2.

Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

propozycje w zakresie rozwoju i modernizacji poszczególnych systemów zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, wraz z uzasadnieniem ekonomicznym;

1a

propozycje w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

2)

harmonogram realizacji zadań;

3)

przewidywane koszty realizacji proponowanych przedsięwzięć oraz źródło ich finansowania.

3.

(uchylony)

4.

Rada gminy uchwala plan zaopatrzenia, o którym mowa w ust. 1.

5

W celu realizacji planu, o którym mowa w ust. 1, gmina może zawierać umowy z przedsiębiorstwami

energetycznymi.

6.

W przypadku gdy nie jest możliwa realizacja planu na podstawie umów, rada gminy -

dla zapewnienia zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe - może

wskazać w drodze uchwały tę część planu, z którą prowadzone na obszarze gminy działania

muszą być zgodne.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji

realizuje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Prezesem URE”.

2

Prezes URE jest centralnym organem administracji rządowej.

2a

Prezesa URE wyłonionego w drodze konkursu powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

ministra właściwego do spraw gospodarki. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa URE.

Kadencja Prezesa URE trwa 5 lat, licząc od dnia powołania. Prezes URE pełni obowiązki

do dnia powołania jego następcy.

3.

(uchylony)

4.

Prezes URE wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1, przy pomocy Urzędu Regulacji

Energetyki, zwanego dalej „URE”.

5.

Wiceprezesa URE powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki na wniosek

Prezesa URE.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia, nadaje statut URE, określający

jego organizację wewnętrzną.

Organami właściwymi w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią dla

1)

jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych,

jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej i

Biura Ochrony Rządu oraz jednostek organizacyjnych więziennictwa podległych Ministrowi

Sprawiedliwości są inspekcje gospodarki energetycznej powoływane przez właściwych

ministrów w uzgodnieniu z Prezesem URE;

2)

jednostek organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu są

inspekcje gospodarki energetycznej powoływane przez Szefów tych Agencji w uzgodnieniu

z Prezesem URE.

Przepisy

1)

art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1, art. 4e ust. 1 i art. 4j ustawy wymienionej

w art. 1, w zakresie dotyczącym odbiorców paliw gazowych lub energii elektrycznej

w gospodarstwie domowym,

2)

art. 9d ustawy wymienionej w art. 1, w zakresie dotyczącym obowiązku uzyskania niezależności,

pod względem formy prawnej, operatorów systemów dystrybucyjnych

- stosuje się od dnia 1 lipca 2007 r.

1.

W skład Urzędu Regulacji Energetyki wchodzą Oddział Centralny w Warszawie oraz następujące

oddziały terenowe

1)

północno-zachodni z siedzibą w Szczecinie;

2)

północny z siedzibą w Gdańsku;

3)

zachodni z siedzibą w Poznaniu;

4)

wschodni z siedzibą w Lublinie;

5)

środkowo-zachodni z siedzibą w Łodzi;

6)

południowo-zachodni z siedzibą we Wrocławiu;

7)

południowy z siedzibą w Katowicach;

8)

południowo-wschodni z siedzibą w Krakowie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zasięg terytorialny i właściwość rzeczową z uwzględnieniem granic powiatów.

3.

Dyrektorzy oddziałów URE są powoływani i odwoływani przez Prezesa URE.

Przepisy art. 9 ust. 5 i 6 ustawy wymienionej w art. 1 stosuje się do dnia 31 grudnia

2010 r.

1.

Prezes URE reguluje działalność przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z ustawą i polityką energetyczną państwa, zmierzając do równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych

i odbiorców paliw i energii.

2.

Do zakresu działania Prezesa URE należy

1)

udzielanie i cofanie koncesji;

2)

zatwierdzanie i kontrolowanie stosowania taryf paliw gazowych, energii elektrycznej

i ciepła pod względem zgodności z zasadami określonymi w art. 44, 45 i 46, w tym analizowanie

i weryfikowanie kosztów przyjmowanych przez przedsiębiorstwa energetyczne jako uzasadnione

do kalkulacji cen i stawek opłat w taryfach;

3)

ustalanie

a)

współczynników korekcyjnych określających projektowaną poprawę efektywności funkcjonowania

przedsiębiorstwa energetycznego oraz zmianę warunków wykonywania przez to przedsiębiorstwo

danego rodzaju działalności gospodarczej,

b)

okresu obowiązywania taryf i współczynników korekcyjnych, o których mowa w lit. a,

c)

wysokości uzasadnionego zwrotu z kapitału, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1, dla

przedsiębiorstw energetycznych przedkładających taryfy do zatwierdzenia,

d)

maksymalnego udziału opłat stałych w łącznych opłatach za świadczenie usług przesyłania

lub dystrybucji dla poszczególnych grup odbiorców w taryfach dla paliw gazowych i

energii, w przypadkach gdy wymaga tego ochrona interesów odbiorców;

4)

kontrolowanie wykonania obowiązków, o których mowa w art. 9a;

5)

uzgadnianie projektów planów, o których mowa w art. 16;

6)

wyznaczanie operatorów systemów, o których mowa w art. 9h ust. 1;

7)

udzielanie i cofanie zwolnienia z obowiązku świadczenia usług, o których mowa w art.

4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 i art. 4e ust. 1;

8)

zatwierdzanie instrukcji ruchu i eksploatacji sieci w zakresie bilansowania systemu

i zarządzania ograniczeniami systemowymi;

9)

organizowanie i przeprowadzanie przetargów dotyczących

a)

wyłaniania sprzedawców z urzędu,

b)

budowy nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej i realizacji przedsięwzięć zmniejszających

zapotrzebowanie na energię elektryczną;

10)

kontrolowanie standardów jakościowych obsługi odbiorców oraz kontrolowanie na wniosek

odbiorcy dotrzymania parametrów jakościowych paliw gazowych i energii elektrycznej;

11)

kontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1228/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r.

w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii

elektrycznej

(Dz. Urz. WE L 176 z 15.07.2003);

12)

rozstrzyganie sporów w zakresie określonym w art. 8 ust. 1;

13)

nakładanie kar pieniężnych na zasadach określonych w ustawie;

14)

współdziałanie z właściwymi organami w przeciwdziałaniu praktykom przedsiębiorstw

energetycznych ograniczającym konkurencję;

15)

ustalanie metod kontroli i podejmowanie działań dla poprawy efektywności przedsiębiorstw

energetycznych;

16)

określanie i publikowanie wskaźników i cen wskaźnikowych istotnych dla procesu kształtowania

taryf;

17)

publikowanie informacji służących zwiększeniu efektywności użytkowania paliw i energii;

18)

zbieranie i przetwarzanie informacji dotyczących przedsiębiorstw energetycznych, w

tym obliczanie i ogłaszanie w terminie do dnia 31 marca każdego roku

a)

średniej ceny sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem

ciepła,

b)

średniej ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym

- w poprzednim roku kalendarzowym;

19)

gromadzenie informacji o projektach inwestycyjnych będących w obszarze zainteresowania

Unii Europejskiej i przekazywanie ich do Komisji Europejskiej, w terminie do dnia

15 kwietnia każdego roku, oraz przekazywanie do Komisji Europejskiej informacji, o

których mowa w art. 9c ust. 11;

20)

monitorowanie funkcjonowania systemu gazowego i elektroenergetycznego w zakresie

a)

zasad zarządzania i rozdziału przepustowości połączeń międzysystemowych, z którymi

istnieją wzajemne połączenia, we współpracy z właściwymi organami państw członkowskich

Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

b)

mechanizmów bilansowania systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego i zarządzania

ograniczeniami w krajowym systemie gazowym i elektroenergetycznym,

c)

warunków przyłączania podmiotów do sieci i ich realizacji oraz dokonywania napraw

tej sieci,

d)

wypełniania obowiązku publikowania przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych

informacji dotyczących połączeń międzysystemowych, korzystania z sieci i rozdziału

zdolności przesyłowych stronom umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

paliw gazowych lub energii, z uwzględnieniem konieczności traktowania tych informacji

jako poufnych ze względów handlowych,

e)

warunków świadczenia usług magazynowania paliw gazowych, usług skraplania gazu ziemnego

oraz innych usług świadczonych przez przedsiębiorstwa energetyczne,

f)

bezpieczeństwa dostarczania paliw gazowych i energii elektrycznej,

g)

wypełniania przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych ich zadań,

h)

wypełniania przez przedsiębiorstwo energetyczne obowiązków wymienionych w art. 44;

21)

wydawanie oraz umarzanie świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1;

22)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5, z wyjątkiem spraw wymienionych w art.

32 ust. 1 pkt 4, niezbędna jest opinia właściwego miejscowo zarządu województwa.

4.

Nieprzedstawienie przez zarząd województwa opinii w sprawach wymienionych w ust. 2

pkt 1 i 5, w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia sprawy do zaopiniowania, jest równoznaczne

z wydaniem pozytywnej opinii.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9a, art. 9e i art. 56 ust. 1 pkt 1a, ust. 2a i 2b ustawy wymienionej w art. 1

oraz art. 2, art. 11, art. 12 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2005 r.;

2)

art. 9i ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2007 r.

1

Prezes URE składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki corocznie, w terminie

do końca pierwszego kwartału, sprawozdanie ze swojej działalności, w tym ocenę bezpieczeństwa

dostarczania paliw gazowych i energii elektrycznej, stosownie do zakresu działania

określonego w art. 23 ust. 2, oraz przedstawia, na jego żądanie, informacje z zakresu

swojej działalności.

2

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera także ocenę podjętych działań zmierzających

do realizacji celów określonych w raporcie, o którym mowa w art. 9f ust. 1, w zakresie

ich zgodności z zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych.

(uchylone)

Prezes URE ma prawo wglądu do ksiąg rachunkowych przedsiębiorstwa energetycznego oraz

może żądać przedstawienia informacji dotyczących wykonywanej przez to przedsiębiorstwo

działalności gospodarczej, w tym informacji o jego projektach inwestycyjnych, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pracowników

URE.

1.

Do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego

3.

Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE toczy się według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

4.

Do postanowień Prezesa URE, od których służy zażalenie, przepisy ust. 2 i 3 stosuje

się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni.

1.

URE wydaje Biuletyn Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Biuletynem URE”.

2.

URE ogłasza w Biuletynie URE sprawozdania, o których mowa w art. 24 ust. 1.

3.

URE ogłasza w Biuletynie URE informacje o

1)

podmiotach ubiegających się o koncesję;

2)

decyzjach w sprawach koncesji i taryf wraz z uzasadnieniem;

3)

rozstrzygnięciach w sprawach spornych podjętych przez Prezesa URE;

4

średnich cenach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18.

4.

W odniesieniu do ciepła informacje, o których mowa w ust. 3, ogłasza się we właściwym

miejscowo wojewódzkim dzienniku urzędowym.

5.

Prezes URE może ustanowić, w drodze zarządzenia, regionalne lub branżowe wydania Biuletynu

URE oraz określić ich zakres, zasięg i warunki publikacji ogłoszeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1

Uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

1)

wytwarzania paliw lub energii, z wyłączeniem: wytwarzania paliw stałych lub paliw

gazowych, wytwarzania energii elektrycznej w źródłach o łącznej mocy nieprzekraczającej

50 MW niezaliczanych do odnawialnych źródeł energii, wytwarzania energii elektrycznej

w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła w źródłach o łącznej mocy nieprzekraczającej 5

MW niezaliczanych do odnawialnych źródeł energii, wytwarzania ciepła w źródłach o

łącznej mocy nieprzekraczającej 5 MW;

2)

magazynowania paliw gazowych w instalacjach magazynowych, skraplania gazu ziemnego

i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego w instalacjach skroplonego gazu ziemnego,

jak również magazynowania paliw ciekłych, z wyłączeniem: lokalnego magazynowania gazu

płynnego w instalacjach o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz magazynowania paliw ciekłych

w obrocie detalicznym;

3)

przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, z wyłączeniem: dystrybucji paliw gazowych

w sieci o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz przesyłania lub dystrybucji ciepła, jeżeli

łączna moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 5 MW;

4)

obrotu paliwami lub energią, z wyłączeniem: obrotu paliwami stałymi, obrotu energią

elektryczną za pomocą instalacji o napięciu poniżej 1 kV będącej własnością odbiorcy,

obrotu paliwami gazowymi, jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza równowartości

100 000 euro, obrotu gazem płynnym, jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza 10 000

euro, oraz obrotu paliwami gazowymi lub energią elektryczną dokonywanego na giełdach

towarowych przez towarowe domy maklerskie prowadzące działalność maklerską w zakresie

obrotu towarami giełdowymi na podstawie ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych jak również obrotu ciepłem, jeżeli moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 5

MW.

2.

Koncesje na prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 4, w zakresie obrotu

gazem ziemnym z zagranicą, będą wydawane z uwzględnieniem dywersyfikacji źródeł gazu

oraz bezpieczeństwa energetycznego.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, określi, w drodze

rozporządzenia, minimalny poziom dywersyfikacji dostaw gazu z zagranicy poprzez ustalenie

maksymalnego procentowego udziału gazu z jednego źródła. Rozporządzenie określi poziom

dywersyfikacji na okres co najmniej 10 lat.

4

Uzyskania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania ciepła uzyskiwanego w przemysłowych procesach

technologicznych, a także gdy wielkość mocy zamówionej przez odbiorców nie przekracza

5 MW.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który

1

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2)

dysponuje środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności

bądź jest w stanie udokumentować możliwości ich pozyskania;

3)

ma możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności;

4)

zapewni zatrudnienie osób o właściwych kwalifikacjach zawodowych, o których mowa w

art. 54;

5)

uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

2.

Uzyskanie koncesji, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiązku uzyskania innych

koncesji lub zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Nie może być wydana koncesja wnioskodawcy

1)

który znajduje się w postępowaniu upadłościowym lub likwidacji;

2

któremu w ciągu ostatnich 3 lat cofnięto koncesję na działalność określoną ustawą

z przyczyn wymienionych w art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, lub którego w ciągu

ostatnich 3 lat wykreślono z rejestru działalności regulowanej z przyczyn, o których

mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

3)

skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo mające związek z przedmiotem działalności

gospodarczej określonej ustawą.

4.

(uchylony)

5.

Prezes URE, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki, informuje Komisję

Europejską o przyczynach odmowy udzielenia wnioskodawcy koncesji.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne

opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności.

2.

(uchylony)

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób pobierania przez

Prezesa URE opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wysokości przychodów

przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także

kosztów regulacji.

4

Przedsiębiorstwa energetyczne wytwarzające energię elektryczną w odnawialnych źródłach

energii o mocy nieprzekraczającej 5 MW są zwolnione z opłat, o których mowa w ust.

1, w zakresie wytwarzania energii w tych źródłach.

1.

Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby lub miejsca zamieszkania, a w razie ustanowienia

pełnomocników do dokonywania czynności prawnych w imieniu przedsiębiorcy - również

ich imiona i nazwiska;

2)

określenie przedmiotu oraz zakresu prowadzonej działalności, na którą ma być wydana

koncesja, oraz projekt planu, o którym mowa w art. 16;

3)

informacje o dotychczasowej działalności wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe

z ostatnich 3 lat, jeżeli podmiot prowadzi działalność gospodarczą;

4)

określenie czasu, na jaki koncesja ma być udzielona, wraz ze wskazaniem daty rozpoczęcia

działalności;

5)

określenie środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o koncesję, w celu zapewnienia

prawidłowego wykonywania działalności objętej wnioskiem;

6

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej oraz numer

identyfikacji podatkowej (NIP).

2.

(uchylony)

3.

Prezes URE odmawia udzielenia koncesji, gdy wnioskodawca nie spełnia wymaganych przepisami

warunków.

Koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 50

lat, chyba że przedsiębiorca wnioskuje o udzielenie koncesji na czas krótszy.

1.

Koncesja powinna określać

1)

podmiot i jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2)

przedmiot oraz zakres działalności objętej koncesją;

3)

datę rozpoczęcia działalności objętej koncesją oraz warunki wykonywania działalności;

4)

okres ważności koncesji;

5)

szczególne warunki wykonywania działalności objętej koncesją, mające na celu właściwą

obsługę odbiorców, w zakresie

a

zapewnienia zdolności do dostarczania paliw lub energii w sposób ciągły i niezawodny,

przy zachowaniu wymagań jakościowych, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 9 ust. 1-4, 7 i 8,

b)

powiadamiania Prezesa URE o niepodjęciu lub zaprzestaniu bądź ograniczeniu prowadzenia

działalności objętej koncesją, w okresie jej obowiązywania;

6)

zabezpieczenie ochrony środowiska w trakcie oraz po zaprzestaniu koncesjonowanej działalności;

7

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej oraz numer

identyfikacji podatkowej (NIP).

2.

Koncesja powinna ponadto określać warunki zaprzestania działalności przedsiębiorstwa

energetycznego po wygaśnięciu koncesji lub po jej cofnięciu.

3.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Udzielenie koncesji może być uzależnione od złożenia przez wnioskodawcę zabezpieczenia

majątkowego w celu zaspokojenia roszczeń osób trzecich, mogących powstać wskutek niewłaściwego

prowadzenia działalności objętej koncesją, w tym szkód w środowisku.

Przedsiębiorstwo energetyczne może złożyć wniosek o przedłużenie ważności koncesji,

nie później niż na 18 miesięcy przed jej wygaśnięciem.

1.

Prezes URE może nakazać przedsiębiorstwu energetycznemu, pomimo wygaśnięcia koncesji,

dalsze prowadzenie działalności objętej koncesją przez okres nie dłuższy niż 2 lata,

jeżeli wymaga tego interes społeczny.

2.

Jeżeli działalność prowadzona w warunkach określonych w ust. 1 przynosi stratę, przedsiębiorstwu

energetycznemu należy się pokrycie strat od Skarbu Państwa w wysokości ograniczonej

do uzasadnionych kosztów działalności określonej w koncesji, przy zachowaniu należytej

staranności.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 2, są zatwierdzane przez Prezesa URE.

1.

Prezes URE może zmienić warunki wydanej koncesji na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego.

2.

Prezes URE cofa koncesję w przypadkach

1)

określonych w art. 58 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

cofnięcia przez właściwego naczelnika urzędu celnego, w trybie i na zasadach określonych

w przepisach odrębnych, zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego - w odniesieniu

do działalności objętej tym zezwoleniem;

3

w przypadku zmiany, w zakresie określonym w ustawie, warunków wykonywanej działalności

gospodarczej objętej koncesją.

3.

Prezes URE cofa koncesję albo zmienia jej zakres w przypadkach określonych w art. 58 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

4.

Prezes URE może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres

1)

w przypadkach określonych w art. 58 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

w przypadku podziału przedsiębiorstwa energetycznego lub jego łączenia z innymi podmiotami.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Prezes URE powiadamia o cofnięciu koncesji

właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego.

Do zakresu działania właściwych ministrów przechodzą, wynikające z innych przepisów,

zadania i kompetencje Prezesa Rady Ministrów w zakresie nadzoru nad urzędami, o których

mowa w art. 10, 13, 14, 24, 26 i 34.

Koncesja udzielona przedsiębiorstwu energetycznemu na podstawie ustawy wygasa przed

upływem czasu, na jaki została wydana, z dniem wykreślenia tego przedsiębiorstwa z

właściwego rejestru lub ewidencji.

1.

Kto zamierza prowadzić działalność polegającą na: wytwarzaniu, przetwarzaniu, magazynowaniu,

przesyłaniu, dystrybucji oraz obrocie paliwami i energią, podlegającą koncesjonowaniu,

może ubiegać się o wydanie promesy koncesji.

2.

Promesę wydaje Prezes URE w drodze decyzji administracyjnej.

3.

W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na działalność określoną

w promesie, chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny podany we wniosku o wydanie

promesy.

5.

Do wniosku o wydanie promesy stosuje się odpowiednio art. 35.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne, zapewniając równoprawne traktowanie odbiorców oraz

eliminowanie subsydiowania skrośnego, jest obowiązane prowadzić ewidencję księgową

w sposób umożliwiający odrębne obliczenie kosztów i przychodów, zysków i strat dla

wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie

1)

dostarczania paliw gazowych lub energii, w tym kosztów stałych, kosztów zmiennych

i przychodów, odrębnie dla wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i obrotu paliwami

gazowymi lub energią, magazynowania paliw gazowych i skraplania gazu ziemnego lub

regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego, a także w odniesieniu do grup odbiorców określonych

w taryfie, w tym sprzedaży paliw gazowych lub energii odbiorcom, którzy mają prawo

wyboru sprzedawcy, i odbiorcom, którzy nie mają prawa wyboru sprzedawcy;

2)

niezwiązanym z działalnością wymienioną w pkt 1.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne są obowiązane do sporządzania i przechowywania sprawozdań

finansowych dotyczących poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności gospodarczej

w zakresie dostarczania paliw gazowych lub energii, zawierających bilans oraz rachunek

zysków i strat za okresy sprawozdawcze, na zasadach i w trybie określonych w przepisach

o rachunkowości.

3.

Przedsiębiorstwa energetyczne, które nie są obowiązane na podstawie odrębnych przepisów

do publikowania sprawozdań finansowych, udostępniają te sprawozdania do publicznego

wglądu w swojej siedzibie.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

1

Przedsiębiorstwa energetyczne ustalają taryfy dla paliw gazowych lub energii, stosownie

do zakresu wykonywanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 32 ust. 1;

taryfy należy kalkulować w sposób zapewniający

1)

pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych

w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, dystrybucji lub obrotu paliwami

gazowymi i energią oraz magazynowania, skraplania lub regazyfikacji paliw gazowych,

wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność;

2)

pokrycie kosztów uzasadnionych ponoszonych przez operatorów systemów przesyłowych

i dystrybucyjnych w związku z realizacją ich zadań;

3)

ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen i stawek opłat.

1a.

W kosztach działalności przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem

i dystrybucją energii elektrycznej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględnia się

koszty, które wynikają z nakładów ponoszonych na przedsięwzięcia inwestycyjne podjęte

przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej

w latach 1993-1998, służące poprawie ochrony środowiska i efektywności wytwarzania

energii elektrycznej, w części, jaką zatwierdzi Prezes URE, z uwzględnieniem przychodów

uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o którym mowa

w art. 49 ust. 1.

2.

Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty współfinansowania

przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć i usług zmierzających do zmniejszenia

zużycia paliw i energii u odbiorców, stanowiących ekonomiczne uzasadnienie uniknięcia

budowy nowych źródeł energii i sieci.

3.

Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty wspótfinansowania

przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć związanych z rozwojem odnawialnych

źródeł energii.

4.

Przedsiębiorstwa energetyczne różnicują ceny i stawki opłat określone w taryfach dla

paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła dla różnych grup odbiorców wyłącznie

ze względu na koszty uzasadnione spowodowane realizacją świadczenia, o ile przepisy

nie stanowią inaczej.

5

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych

lub energii kalkulują stawki opłat za usługi przesyłania lub dystrybucji w taki sposób,

aby udział opłat stałych w łącznych opłatach za świadczenie usług przesyłania lub

dystrybucji dla danej grupy odbiorców nie był większy niż ustalony przez Prezesa URE.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie cen i stawek opłat zawartych w taryfie

lub cen i stawek opłat ustalanych na rynku konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49

ust. 1, wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowe, energię elektryczną

lub ciepło.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem udzielonych odbiorcy upustów i bonifikat,

stanowią koszty zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych

do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane

przez osoby niebędące odbiorcami.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne udziela upustów lub bonifikat, o których mowa w ust.

2, za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców w wysokości określonej

w taryfie lub w umowie.

4.

Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób,

o których mowa w ust. 2. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała

wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii

elektrycznej lub ciepła.

5.

Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio do ustalania przez odbiorcę - właściciela

lub zarządcę budynku opłat dla osób, o których mowa w ust. 2, do których ciepło dostarczane

jest z własnych źródeł i instalacji cieplnych.

6.

W przypadku gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła

dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest

on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

7

W przypadku gdy miejsce zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego służącego

do rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym za dostarczone ciepło jest wspólne

dla dwóch lub więcej budynków wielolokalowych, właściciele lub zarządcy tych budynków

wyposażają je w układy pomiarowo-rozliczeniowe, w celu rozliczenia kosztów zakupu

ciepła na poszczególne budynki.

8

Koszty zakupu ciepła, o których mowa w ust. 2, rozlicza się w części dotyczącej

1)

ogrzewania, stosując metody wykorzystujące

a)

dla lokali mieszkalnych i użytkowych

-

wskazania ciepłomierzy,

-

wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi w rozumieniu

przepisów metrologicznych, wprowadzonych do obrotu na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o systemie oceny zgodności,

-

powierzchnię lub kubaturę tych lokali,

b)

dla wspólnych części budynku wielolokalowego użytkowanych przez osoby, o których mowa

w ust. 2, powierzchnię lub kubaturę tych części odpowiednio w proporcji do powierzchni

lub kubatury zajmowanych lokali;

2)

przygotowania ciepłej wody użytkowej dostarczanej centralnie przez instalację w budynku

wielolokalowym, stosując metody wykorzystujące

a)

wskazania wodomierzy ciepłej wody w lokalach,

b)

liczbę osób zamieszkałych stale w lokalu.

9

Właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego dokonuje wyboru metody rozliczania

całkowitych kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe w tym

budynku, tak aby wybrana metoda, uwzględniając współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła

na ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu w bryle budynku przy jednoczesnym zachowaniu

prawidłowych warunków eksploatacji budynku określonych w odrębnych przepisach, stymulowała

energooszczędne zachowania oraz zapewniała ustalanie opłat, o których mowa w ust.

4, w sposób odpowiadający zużyciu ciepła na ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody

użytkowej.

10

Właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadza wybraną metodę, o której

mowa w ust. 9, w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła przeznaczonego na

ogrzewanie tego budynku i przygotowanie ciepłej wody użytkowej dostarczanej centralnie

poprzez instalację w budynku, zwanego dalej „regulaminem rozliczeń”; regulamin rozliczeń

podaje się do wiadomości osobom, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia

jego wprowadzenia do stosowania.

11

W przypadku gdy właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadził metodę,

o której mowa w ust. 9, wykorzystującą ciepłomierze i urządzenia wymienione w ust.

8 pkt 1 lit. a tiret drugie oraz pkt 2 lit. a, osoba, o której mowa w ust. 2, udostępnia

swoje pomieszczenia w celu zainstalowania lub wymiany tych ciepłomierzy i urządzeń

oraz umożliwia dokonywanie ich kontroli i odczytu wskazań w celu rozliczania kosztów

zużytego ciepła w tym budynku.

12

W przypadku stosowania w budynku wielolokalowym metody, o której mowa w ust. 9, wykorzystującej

wskazania urządzeń wymienionych w ust. 8 pkt 1 lit. a tiret drugie, regulamin rozliczeń

powinien dopuszczać możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło dla lokali mieszkalnych

lub użytkowych na podstawie ich powierzchni lub kubatury oraz określać warunki stosowania

zamiennego rozliczania.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla paliw

gazowych oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi, biorąc pod

uwagę: politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstw

energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym

poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania paliw gazowych,

równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania skrośnego oraz przejrzystość

cen i stawek opłat.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;

2)

szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania

stawek opłat za przyłączenie;

3)

rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz

sposób ich kalkulowania;

4)

sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków działalności

wykonywanej przez przedsiębiorstwa energetyczne;

5)

sposób prowadzenia rozliczeń z odbiorcami oraz rozliczeń między przedsiębiorstwami

energetycznymi;

6)

sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych paliw gazowych

i standardów jakościowych obsługi odbiorców;

7)

sposób ustalania opłat za przekroczenia mocy;

8)

sposób ustalania opłat za nielegalny pobór paliw gazowych;

9)

zakres usług wykonywanych na dodatkowe zlecenie odbiorcy i sposób ustalania opłat

za te usługi.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla energii

elektrycznej oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie energią elektryczną, biorąc

pod uwagę: politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów

przedsiębiorstw energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców

przed nieuzasadnionym poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania

energii elektrycznej, równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania

skrośnego oraz przejrzystość cen i stawek opłat.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;

2)

podział podmiotów przyłączanych na grupy przyłączeniowe;

3)

szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania

stawek opłat za przyłączenie;

4)

rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz

sposób ich kalkulowania;

5)

sposób uwzględniania w taryfach

a)

kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia,

b)

kosztów zakupu energii elektrycznej, o których mowa w art. 9a ust. 6 i 8,

c)

rekompensat, o których mowa w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1228/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r.

w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii

elektrycznej,

d)

kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 1a;

6)

sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków wykonywanej

działalności przez przedsiębiorstwa energetyczne;

7)

sposób prowadzenia rozliczeń z odbiorcami oraz między przedsiębiorstwami energetycznymi,

w tym w zakresie określonym w art. 45 ust. 1a;

8)

sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych energii elektrycznej

i standardów jakościowych obsługi odbiorców;

9)

sposób ustalania opłat za ponadumowny pobór energii biernej i przekroczenia mocy;

10)

sposób ustalania opłat za nielegalny pobór energii elektrycznej;

11)

zakres usług wykonywanych na dodatkowe zlecenie odbiorcy i sposób ustalania opłat

za te usługi.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla ciepła

oraz szczegółowe zasady rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło, biorąc pod uwagę

politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstw

energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym

poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania ciepła,

równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania skrośnego oraz przejrzystość

cen i stawek opłat.

6.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;

2)

szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania

stawek opłat za przyłączenie;

3)

rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz

sposób ich kalkulowania;

4)

sposób uproszczonej kalkulacji taryf dla ciepła wytwarzanego w źródle, którego zainstalowana

moc cieplna nie przekracza 5 MW;

5)

sposób uwzględniania w taryfach kosztów zakupu ciepła, o którym mowa w art. 9a ust.

7;

6)

sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków wykonywanej

działalności przez przedsiębiorstwa energetyczne;

7)

sposób prowadzenia rozliczeń z odbiorcami oraz między przedsiębiorstwami energetycznymi;

8)

sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych nośnika ciepła

i standardów jakościowych obsługi odbiorców;

9)

sposób ustalania opłat za nielegalny pobór ciepła.

1.

Konkursy, o których mowa w ustawach zmienianych niniejszą ustawą, zostaną ogłoszone

w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Osoby zajmujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stanowiska kierowników centralnych

urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych oraz prezesów i zastępców

prezesów zarządów państwowych funduszy celowych pełnią swoje obowiązki do czasu powołania

na te stanowiska osób wyłonionych w drodze konkursu.

3.

Powołanie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Przewodniczącego

Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Ubezpieczeń

i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Głównego Urzędu Miar, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów oraz Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na zasadach określonych w niniejszej

ustawie nastąpi po zakończeniu kadencji, na którą zostali powołani.

1

Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje ustalają taryfy dla paliw gazowych

i energii, które podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE, oraz proponują okres ich

obowiązywania. Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje przedkładają Prezesowi

URE taryfy z własnej inicjatywy lub na żądanie Prezesa URE.

2

prezes URE zatwierdza taryfę bądź odmawia jej zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia

niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44-46.

2a

Prezes URE, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, zatwierdza, na okres nie dłuższy

niż 3 lata, taryfę zawierającą ceny i stawki opłat w wysokości nie wyższej niż ceny

i stawki opłat obowiązujące przed jej przedłożeniem Prezesowi URE, jeżeli są spełnione

łącznie następujące warunki

1)

zawarte w taryfie warunki stosowania cen i stawek opłat nie uległy zmianie;

2)

udokumentowane i opisane we wniosku zmiany zewnętrznych warunków wykonywania przez

przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, której dotyczy taryfa, nie

uzasadniają obniżenia cen i stawek opłat zawartych w taryfie;

3)

dla proponowanego we wniosku okresu obowiązywania taryfy lub dla części tego okresu

nie został ustalony współczynnik korekcyjny, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3

lit. a.

2b

W przypadku udokumentowanej zmiany zewnętrznych warunków wykonywania przez przedsiębiorstwo

energetyczne działalności gospodarczej Prezes URE może ustalić z urzędu, w drodze

decyzji, współczynniki korekcyjne, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 lit. a, wynikające

wyłącznie ze zmiany warunków zewnętrznych, które przedsiębiorstwo energetyczne jest

obowiązane stosować w odniesieniu do cen i stawek opłat określonych w taryfie, o której

mowa w ust. 2a, do czasu wejścia w życie nowej taryfy wprowadzonej w trybie określonym

w ust. 2.

2c

W przypadku upływu okresu, na jaki została ustalona taryfa, do dnia wejścia w życie

nowej taryfy stosuje się taryfę dotychczasową, jeżeli

1)

decyzja Prezesa URE nie została wydana albo

2)

toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Prezesa URE.

2d

Taryfy dotychczasowej, o której mowa w ust. 2c, nie stosuje się, jeżeli decyzja Prezesa

URE odmawiająca zatwierdzenia taryfy jest uzasadniona koniecznością obniżenia cen

i stawek opłat poniżej cen i stawek opłat zawartych w dotychczasowej taryfie i wynika

z udokumentowanych i opisanych zmian zewnętrznych warunków wykonywania przez przedsiębiorstwo

energetyczne działalności gospodarczej.

3.

Prezes URE

1)

ogłasza w Biuletynie URE, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, zatwierdzone taryfy

dla paliw gazowych i energii elektrycznej - w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia

taryfy;

2)

kieruje do ogłoszenia, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, we właściwym miejscowo

wojewódzkim dzienniku urzędowym zatwierdzone taryfy dla ciepła - w terminie 7 dni

od dnia zatwierdzenia taryfy.

4.

Przedsiębiorstwo energetyczne wprowadza taryfę do stosowania nie wcześniej niż po

upływie 14 dni i nie później niż do 45 dnia od dnia jej opublikowania.

2.

Kadencja Rady Konsultacyjnej przy Prezesie Urzędu Regulacji Energetyki, działającej

na podstawie ustawy zmienianej w art. 24, upływa z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7

ust. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

1a)

art. 17 pkt 2, art. 22, art. 24, art. 29 i art. 31, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

(uchylony)

1.

Prezes URE może zwolnić przedsiębiorstwo energetyczne z obowiązku przedkładania taryf

do zatwierdzenia, jeżeli stwierdzi, że działa ono w warunkach konkurencji, albo cofnąć

udzielone zwolnienie w przypadku ustania warunków uzasadniających zwolnienie.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć określonej części działalności prowadzonej

przez przedsiębiorstwo energetyczne, w zakresie, w jakim działalność ta prowadzona

jest na rynku konkurencyjnym.

3.

Przy podejmowaniu decyzji, o których mowa w ust. 1, Prezes URE bierze pod uwagę takie

cechy rynku paliw lub energii, jak: liczba uczestników i wielkości ich udziałów w

rynku, przejrzystość struktury i zasad funkcjonowania rynku, istnienie barier dostępu

do rynku, równoprawne traktowanie uczestników rynku, dostęp do informacji rynkowej,

skuteczność kontroli i zabezpieczeń przed wykorzystywaniem pozycji ograniczającej

konkurencję, dostępność do wysoko wydajnych technologii.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszej ustawy w zakresie działalności gospodarczej

przedsiębiorstw energetycznych, w tym przeprowadzania przez Prezesa URE kontroli zgodności

wykonywanej działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych z udzieloną koncesją,

stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe,

jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i

sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu

1)

niezawodności współdziałania z siecią;

2)

bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska;

3)

zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym,

o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania

1.

Producenci i importerzy urządzeń określają w dokumentacji technicznej wielkość zużycia

paliw i energii, odniesioną do uzyskiwanej wielkości efektu użytkowego urządzenia

w typowych warunkach użytkowania, zwaną dalej „efektywnością energetyczną”.

2.

Producenci i importerzy urządzeń wprowadzanych do obrotu informują o efektywności

energetycznej urządzeń na etykiecie i w charakterystyce technicznej.

3.

(uchylony)

4

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie efektywności energetycznej, jakie powinny spełniać urządzenia, o których

mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność ochrony interesów odbiorców końcowych.

5

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące dokumentacji technicznej, o której mowa w ust. 1, oraz stosowania

etykiet i charakterystyk technicznych, o których mowa w ust. 2,

2)

wzory etykiet, o których mowa w ust. 2

- uwzględniając konieczność zapewnienia efektywnego użytkowania urządzeń poprzez powszechny

dostęp do informacji o efektywności energetycznej tych urządzeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Zakazuje się wprowadzania do obrotu na obszarze kraju urządzeń niespełniających wymagań

określonych w art. 52.

Przepisów art. 52 i 53 nie stosuje się do urządzeń i instalacji oraz obiektów związanych

z obronnością lub bezpieczeństwem państwa, stanowiących integralne części systemów

techniki wojskowej lub uzbrojenia, ratowniczo-gaśniczych oraz ochrony granic lub stosowanych

w więziennictwie, należących do jednostek, o których mowa w art. 21a.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 3-8 i art. 48 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 47, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Osoby zajmujące się eksploatacją sieci oraz urządzeń i instalacji określonych w przepisach,

o których mowa w ust. 6, obowiązane są posiadać kwalifikacje potwierdzone świadectwem

wydanym przez komisje kwalifikacyjne.

1a

Sprawdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych powtarza się co pięć lat.

1b

W razie stwierdzenia, że eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci jest prowadzona

niezgodnie z przepisami dotyczącymi ich eksploatacji, na wniosek pracodawcy, inspektora

pracy. Prezesa URE lub innego organu właściwego w sprawach regulacji gospodarki paliwami

i energią, o którym mowa w art. 21a, sprawdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych

należy powtórzyć przed upływem pięciu lat.

2.

Zabrania się zatrudniania przy samodzielnej eksploatacji sieci oraz urządzeń i instalacji

określonych w przepisach, o których mowa w ust. 6, osób bez kwalifikacji, o których

mowa w ust. 1.

2a

przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do osób będących obywatelami państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które nabyły w tych państwach

wymagane kwalifikacje w zakresie eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci i uzyskały

ich potwierdzenie zgodnie z przepisami o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.

3

Komisje kwalifikacyjne są powoływane na okres 5 lat przez

1)

Prezesa URE;

2)

właściwych ministrów i Szefów Agencji, o których mowa w art. 21a - w zakresie eksploatacji

urządzeń i instalacji gazowych, elektrycznych i cieplnych w jednostkach organizacyjnych

podległych tym ministrom lub Szefom Agencji lub przez nich nadzorowanych;

3)

ministra właściwego do spraw transportu - w zakresie eksploatacji urządzeń i instalacji

energetycznych stosowanych w jednostkach organizacyjnych transportu kolejowego.

3a.

Organ uprawniony do powoływania komisji kwalifikacyjnych, o których mowa w ust. 3,

może odwołać członka komisji w przypadku

1)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

2)

rezygnacji z członkostwa w komisji;

3)

niewywiązywania się z obowiązków członka komisji;

4)

utraty kwalifikacji umożliwiających powołanie w skład komisji.

3b

Organ uprawniony do powoływania komisji kwalifikacyjnych może odwołać komisję kwalifikacyjną

na wniosek jednostki organizacyjnej, przy której ją powołano, w przypadku

1)

rezygnacji jednostki organizacyjnej, przy której powołano komisję kwalifikacyjną,

z dalszego prowadzenia tej komisji;

2)

odwołania części członków komisji kwalifikacyjnej, uniemożliwiającego dalsze wykonywanie

zadań przez tę komisję.

4.

Za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty od osób

kierujących wnioski o stwierdzenie kwalifikacji.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią przychód jednostek organizacyjnych, przy

których powołano komisje kwalifikacyjne.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby, o których mowa w ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

6, określi w szczególności

1)

rodzaje prac, stanowisk oraz instalacji, urządzeń i sieci, przy których eksploatacji

jest wymagane posiadanie kwalifikacji;

2)

zakres wymaganej wiedzy niezbędnej do uzyskania potwierdzenia posiadanych kwalifikacji,

odpowiednio do rodzaju prac, stanowisk oraz instalacji i urządzeń, o których mowa

w pkt 1;

3)

tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;

4)

jednostki organizacyjne, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne, i tryb

ich powoływania;

5)

wysokość opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w pkt 2;

6)

wzór świadectwa kwalifikacyjnego.

(uchylony)

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto

1

nie przestrzega obowiązków wynikających ze współpracy z jednostkami upoważnionymi

do dysponowania energią elektryczną i paliwami gazowymi, wynikających z przepisów

wydanych na podstawie art. 9 ust. 1-4;

1a

nie przestrzega obowiązków uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectwa

pochodzenia lub nie uiszcza opłaty zastępczej, o których mowa w art. 9a ust. 1, lub

nie przestrzega obowiązków zakupu energii elektrycznej lub ciepła, o których mowa

w art. 9a ust. 6-8;

1b

nie przedkłada Prezesowi URE do zatwierdzenia części instrukcji, o których mowa w

art. 9g ust. 7 lub 9;

1c

nie przedstawia informacji, o których mowa w art. 9j ust. 6;

1d

nie przestrzega obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1228/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r.

w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii

elektrycznej;

2)

nie przestrzega obowiązku utrzymywania zapasów paliw, wprowadzonego na podstawie art.

10;

3)

nie stosuje się do ograniczeń w dostarczaniu paliw i energii, wprowadzonych na podstawie

art. 11;

4)

z nieuzasadnionych powodów odmawia zawarcia umowy, o której mowa w art. 7 ust. 1;

5)

stosuje ceny i taryfy, nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE

do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47;

5a

nie przedkłada do zatwierdzenia taryfy wbrew żądaniu Prezesa URE, o którym mowa w

art. 47 ust. 1;

6)

stosuje ceny i taryfy wyższe od zatwierdzonych;

7)

odmawia udzielenia informacji, o których mowa w art. 28;

7a

świadomie lub w wyniku niedbalstwa wprowadza w błąd Prezesa URE w zakresie przedstawianych

na jego żądanie informacji, o których mowa w art. 28;

8)

prowadzi ewidencję księgową niezgodnie z zasadami określonymi w art. 44;

9)

zatrudnia osoby bez wymaganych ustawą kwalifikacji;

10)

nie utrzymuje w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń;

11)

wprowadza do obrotu na obszarze kraju urządzenia niespełniające wymagań określonych

w art. 52;

12)

nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji;

13)

realizuje działania niezgodne z częścią planu, o której mowa w art. 20 ust. 6;

14)

z nieuzasadnionych powodów wstrzymuje lub ogranicza dostarczanie paliw gazowych, energii

elektrycznej lub ciepła do odbiorców;

15

z nieuzasadnionych powodów zwleka z powiadomieniem Prezesa URE lub zainteresowanego

podmiotu o odmowie zawarcia umów, o których mowa w art. 4g ust. 1 lub art. 7 ust.

1;

16

z nieuzasadnionych powodów nie występuje do Prezesa URE z wnioskiem, o którym mowa

w art. 4h ust. 2.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza Prezes URE.

2a

Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1a nie

może być niższa niż

1)

w zakresie nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1, obliczona

według wzoru

\(

K_o = 1,3 \times \left( {O_z - O_{zz} } \right)

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Ko

-

minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,

Oz

-

opłatę zastępczą, obliczoną zgodnie z art. 9a ust. 2, wyrażoną w złotych,

Ozz

-

uiszczoną opłatę zastępczą, wyrażoną w złotych;

2)

w zakresie nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 6, obliczona

według wzoru

\(

K_{oz} = C_c \times \left( {E_{oo} - E_{zo} } \right)

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Koz

-

minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,

Cc

-

średnią cenę sprzedaży energii elektrycznej w poprzednim roku kalendarzowym, o której

mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, wyrażoną w złotych za 1 MWh,

Eoo

-

ilość oferowanej do zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach

energii, wyrażoną w MWh,

Ezo

-

ilość zakupionej energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii

w danym roku, wyrażoną w MWh;

3)

w zakresie nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 8, obliczona

według wzoru

\(

K_s = C_s \times \left( {E_o - E_z } \right)

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Ks

-

minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,

Cs

-

średnią cenę sprzedaży energii elektrycznej w poprzednim roku kalendarzowym, o której

mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. a, wyrażoną w złotych za 1 MWh,

E0

-

ilość oferowanej do zakupu energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem

ciepła, wynikającą z obowiązku zakupu w danym roku, wyrażoną w MWh,

Ez

-

ilość zakupionej energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła

w danym roku, wyrażoną w MWh.

2b

Wpływy z tytułu kar pieniężnych wymierzanych w przypadkach określonych w ust. 1 pkt

1a za niewypełnianie obowiązków, o których mowa w art. 9a ust. 1 i 6-8, stanowią dochód

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

3.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu

ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara

pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość

kary nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności

koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

4

Kara pieniężna jest płatna na konto właściwego urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem

ust. 2b.

5.

Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1-4 Prezes URE może nałożyć karę

pieniężną na kierownika przedsiębiorstwa energetycznego, z tym że kara ta może być

wymierzona w kwocie nie większej niż 300% jego miesięcznego wynagrodzenia.

6.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu,

stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.

7.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

8

prezes URE niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zmianach przepisów w zakresie

kar pieniężnych i o działaniach podejmowanych w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1228/2003/WE z dnia 26 czerwca 2003 r.

w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii

elektrycznej.

1.

W razie nielegalnego pobierania paliw lub energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne

pobiera opłaty za nielegalnie pobrane paliwo lub energię w wysokości określonej w

taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 270) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 479

2)

tytuł rozdziału 2 w dziale IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje

brzmienie

„

Rozdział 2.

Postępowanie w sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym oraz

w sprawach z zakresu regulacji energetyki”;

3)

w art. 479

„

§ 1.

Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub delegatur tego Urzędu

oraz decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki lub oddziałów terenowych tego Urzędu,

zwanych w przepisach niniejszego rozdziału „Prezesem”, można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

”

;

4)

w art. 479

5)

w art. 479

„

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym oraz w sprawach z

zakresu regulacji energetyki stronami są także Prezes i zainteresowany.

”

;

6)

art. 479

„

Art. 479

Pełnomocnikiem Prezesa może być pracownik jego Urzędu.

”

(pominięte)

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, z 1994 r. Nr 111, poz. 536 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 25 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w

brzmieniu

„

4)

cen i taryf ustalanych na podstawie ustawy - Prawo energetyczne.

”

W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 9, poz. 44) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 46 w ust. 2 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

budowy i utrzymania urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania

paliw i energii oraz ich przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci,

”

;

2)

w art. 70 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Jeżeli negocjacje, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż trzy miesiące, przepisy

art. 67 stosuje się odpowiednio.

”

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117 i Nr 43, poz. 272) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany

a)

w ust. 1 w pkt 16 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 17 w brzmieniu

„

17)

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji oraz obrotu paliwami

i energią.

”

,

b)

dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Zasady udzielania koncesji oraz szczególne rodzaje działalności niewymagające uzyskania

koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 17, określają przepisy prawa energetycznego.

”

W ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 621 i Nr 139, poz. 647) w art. 31 w ust. 3 w pkt 2 po wyrazach „Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji” dodaje

się wyrazy „Urzędu Regulacji Energetyki,”.

Przedsiębiorstwo energetyczne może udostępniać dane o odbiorcy na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych

(Dz. U. Nr 50, poz. 424 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623 i Nr 116, poz. 1203).

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób finansowania Urzędu Regulacji

Energetyki w okresie jego organizacji.

(pominięty)

Pierwsza kadencja Rady Konsultacyjnej trwa 4 lata.

(pominięty)

(uchylony)

1.

Osoby fizyczne, prawne bądź inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej, które do dnia wejścia w życie ustawy wybudowały z własnych środków instalacje

lub urządzenia mogące stanowić element sieci i są ich właścicielami bądź użytkownikami,

mogą, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, przekazać odpłatnie, na

warunkach uzgodnionych przez strony, te instalacje lub urządzenia przedsiębiorstwu

energetycznemu, które uzyska koncesję na dystrybucję paliw i energii.

2.

Przekazywane instalacje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny odpowiadać

warunkom technicznym określonym w przepisach. Koszty doprowadzenia tych instalacji

i urządzeń do stanu spełniającego wymagane warunki pokrywa osoba lub jednostka przekazująca.

(pominięty)

1.

W terminie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy Prezes URE udzieli z urzędu koncesji

przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie w dniu ogłoszenia

ustawy, o ile spełnią one warunki określone ustawą.

2.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, do czasu udzielenia koncesji prowadzą działalność

na dotychczasowych zasadach.

(pominięty)

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się Okręgowe Inspektoraty Gospodarki Energetycznej,

utworzone ustawą z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).

2.

Obowiązki i zadania likwidatora Okręgowych Inspektoratów Gospodarki Energetycznej

powierza się Ministrowi Gospodarki.

3.

Likwidator sporządza bilans zamknięcia.

1

Minister Finansów zachowuje prawo do ustalania taryf w odniesieniu do paliw gazowych,

energii elektrycznej i ciepła na zasadach i w trybie określonych w ustawie, o której

mowa w art. 59, oraz ustala zakres i wysokość opłat za nielegalny pobór paliw gazowych,

energii elektrycznej i ciepła, przez okres do 24 miesięcy od dnia wejścia ustawy w

życie, z zastrzeżeniem ust. 2.

1a

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustali zakres i wysokość opłat za nielegalny

pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła.

1b

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1a, powinno ustalać szczególne rodzaje przypadków

zaliczanych do nielegalnego pobierania paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła,

sposób obliczania lub wysokość opłat za nielegalny pobór dla poszczególnych rodzajów

przypadków i taryf oraz okres, za który należy się opłata.

2

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, daty niewykraczające poza okres,

o którym mowa w ust. 1, od których Minister Finansów zaprzestanie ustalania taryf

lub opłat za nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, o których

mowa w ust. 1.

(pominięty)

1.

Przepisy wykonawcze wydane i utrzymane w mocy na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198) pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej

ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami, nie dłużej jednak niż przez okres

sześciu miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 26 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 29, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

(pominięty)

2.

Zaświadczenia kwalifikacyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują

moc przez okres w nich oznaczony.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli

(Dz. U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135);

2)

ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia

1.

W roku 2004 część równoważącą subwencji ogólnej, o której mowa w art. 21 ust. 1, otrzymują

gminy, w których dochody przeliczeniowe są niższe od dochodów bazowych, z zastrzeżeniem

art. 83 ust. 2.

2.

Przez dochody bazowe gminy rozumie się, z zastrzeżeniem ust. 3, wykazane w sprawozdaniach

i wnioskach sporządzonych za 2002 r. na podstawie odrębnych przepisów oraz w informacjach

sporządzonych za 2002 r. przez właściwych dysponentów, łączne dochody z tytułu

1)

dotacji przeznaczonych na finansowanie, realizowanych przez gminy w 2002 r. zadań

bieżących, o których mowa w art. 18 ust. 3 i 3a ustawy wymienionej w art. 61 oraz

w art. 10 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 69 - w brzmieniu obowiązującym przed dniem

1 stycznia 2004 r., a których sposób finansowania uległ zmianie z tym dniem;

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1-4, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że art. 33 ust. 1 pkt 1,

art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 69 pkt 5, art. 97, art. 98, art. 99 i art. 100

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r., z tym że przepisy art. 1-26, art.

27 ust. 2-7, art. 28 i 29, art. 30 ust. 1, 2 i 4, art. 36, art. 39-42, art. 46 ust.

2, art. 54-60, art. 62-122 oraz art. 124-126 wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1110, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Pełnomocnikiem Prezesa może być pracownik jego Urzędu.