Ustawa z dnia 10 marca 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli oraz ustawy o służbie cywilnej

W ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Do mianowanych pracowników samorządowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 10 ust. 1-1b i 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm..

2.

Mianowanego pracownika samorządowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść

do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko urzędnicze w urzędzie

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm., w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy

albo dyrektor generalny urzędu, w którym mianowany pracownik samorządowy ma być zatrudniony,

w porozumieniu z pracodawcą samorządowym dotychczas zatrudniającym pracownika.

3.

W uzasadnionych przypadkach mianowany pracownik samorządowy może być przeniesiony,

na okres do sześciu miesięcy, do innego pracodawcy samorządowego, w tej samej lub

innej miejscowości, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W okresie przeniesienia

przysługuje mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego.

Przeniesienie takie dopuszczalne jest tylko raz na dwa lata.

4.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, o którym mowa w ust. 3, bez zgody zainteresowanego,

do pracodawcy samorządowego mającego siedzibę w innej miejscowości, kobiety w ciąży

lub mianowanego pracownika samorządowego sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku

do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy

osobiste lub rodzinne mianowanego pracownika samorządowego.

”

;

2)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

1.

Pracownika samorządowego, o którym mowa w art. 2 pkt 4, można, na jego wniosek lub

za jego zgodą, przenieść do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko

urzędnicze w urzędzie, o którym mowa w art. 7 ust. 2, w każdym czasie, jeżeli nie

narusza to ważnego interesu pracodawcy samorządowego, który dotychczas zatrudniał

pracownika, i przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej.

2.

Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy albo dyrektor generalny urzędu, w którym

pracownik samorządowy ma być zatrudniony, w porozumieniu z pracodawcą samorządowym

dotychczas zatrudniającym pracownika.

”

.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. po art. 77 dodaje się art. 77a w brzmieniu

„

Art. 77a.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek dyrektora generalnego urzędu,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm., Prezes Najwyższej Izby Kontroli może przenieść pracownika nadzorującego lub wykonującego

czynności kontrolne albo pracownika zatrudnionego na stanowisku administracyjnym lub

obsługi do pracy na stanowisku urzędniczym w tym urzędzie. 2. Przeniesienie, o którym

mowa w ust. 1, dokonywane jest za zgodą pracownika; na czas przeniesienia pracownikowi

udzielany jest urlop bezpłatny w Najwyższej Izbie Kontroli.

”

.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane lub przeniesione

na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną,

w której są zatrudnione, jeżeli za przeniesieniem przemawia szczególny interes służby

cywilnej.

”

,

b)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Osoby, o których mowa w ust. 3, stają się z dniem przeniesienia pracownikami służby

cywilnej. Do stażu pracy w służbie cywilnej tych osób zalicza się okres zatrudnienia

w jednostce organizacyjnej, z której nastąpiło przeniesienie do służby cywilnej.

”

;

2)

w art. 25 w ust. 4 wyrazy „6 miesięcy” zastępuje się wyrazami „2 miesiące”;

3)

w art. 27 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Osoby, o których mowa w art. 2 ust. 3, zwolnione są z odbywania służby przygotowawczej,

o ile w jednostce organizacyjnej, z której zostały przeniesione, zatrudnione były

w dniu przeniesienia na czas nieokreślony i przepracowały w tej jednostce co najmniej

3 lata.

”

.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy o stanowiska wymienione

w art. 41 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 3, mogą ubiegać się członkowie korpusu

służby cywilnej niebędący urzędnikami służby cywilnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do mianowanych pracowników samorządowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 10 ust. 1-1b i 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm..

2.

Mianowanego pracownika samorządowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść

do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko urzędnicze w urzędzie

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm., w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy

albo dyrektor generalny urzędu, w którym mianowany pracownik samorządowy ma być zatrudniony,

w porozumieniu z pracodawcą samorządowym dotychczas zatrudniającym pracownika.

3.

W uzasadnionych przypadkach mianowany pracownik samorządowy może być przeniesiony,

na okres do sześciu miesięcy, do innego pracodawcy samorządowego, w tej samej lub

innej miejscowości, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W okresie przeniesienia

przysługuje mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego.

Przeniesienie takie dopuszczalne jest tylko raz na dwa lata.

4.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, o którym mowa w ust. 3, bez zgody zainteresowanego,

do pracodawcy samorządowego mającego siedzibę w innej miejscowości, kobiety w ciąży

lub mianowanego pracownika samorządowego sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku

do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy

osobiste lub rodzinne mianowanego pracownika samorządowego.

1.

Pracownika samorządowego, o którym mowa w art. 2 pkt 4, można, na jego wniosek lub

za jego zgodą, przenieść do pracy u innego pracodawcy samorządowego albo na stanowisko

urzędnicze w urzędzie, o którym mowa w art. 7 ust. 2, w każdym czasie, jeżeli nie

narusza to ważnego interesu pracodawcy samorządowego, który dotychczas zatrudniał

pracownika, i przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej.

2.

Przeniesienia dokonuje pracodawca samorządowy albo dyrektor generalny urzędu, w którym

pracownik samorządowy ma być zatrudniony, w porozumieniu z pracodawcą samorządowym

dotychczas zatrudniającym pracownika.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek dyrektora generalnego urzędu,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm., Prezes Najwyższej Izby Kontroli może przenieść pracownika nadzorującego lub wykonującego

czynności kontrolne albo pracownika zatrudnionego na stanowisku administracyjnym lub

obsługi do pracy na stanowisku urzędniczym w tym urzędzie. 2. Przeniesienie, o którym

mowa w ust. 1, dokonywane jest za zgodą pracownika; na czas przeniesienia pracownikowi

udzielany jest urlop bezpłatny w Najwyższej Izbie Kontroli.