Ustawa z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 238, poz. 2390) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać z urzędu decyzję o wpisie zabytku ruchomego

do rejestru w przypadku uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub nielegalnego

wywiezienia zabytku za granicę albo wywiezienia za granicę zabytku o wyjątkowej wartości

historycznej, artystycznej lub naukowej.

”

;

2)

w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która zamierza realizować

1)

roboty budowlane przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru lub objętym ochroną

konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

albo

2)

nowe zalesienia lub zmianę charakteru dotychczasowej działalności leśnej na terenie,

na którym znajdują się zabytki archeologiczne

- jest obowiązana pokryć koszty badań archeologicznych oraz ich dokumentacji, jeżeli

przeprowadzenie tych badań jest niezbędne w celu ochrony tych zabytków.

”

;

3)

w art. 38 po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Wojewódzki konserwator zabytków może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo

komendanta Policji o jej pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności

kontrolnych.

4b.

Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwy miejscowo komendant Policji

jest obowiązany do zapewnienia osobom, o których mowa w ust. 1, pomocy Policji w toku

wykonywania czynności kontrolnych.

”

;

4)

w art. 44

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na

prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, przy

czym wniosek o wydanie tego pozwolenia składa się w terminie nie dłuższym niż 7 dni

od dnia doręczenia decyzji, albo

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję w sprawie pozwolenia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie

tego pozwolenia.

”

;

5)

w art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub

jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego

do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu

albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie, w terminie określonym w tej decyzji,

prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie

jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego

zabytku.

”

;

6)

w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 lata

od dnia wydania tego pozwolenia.

”

;

7)

w art. 57 uchyla się ust. 3;

8)

w art. 59

a)

w ust. 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które są objęte procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego

w rozumieniu przepisów prawa celnego;

”

,

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a i 3b w brzmieniu

„

3a)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych

przywozowych, jeżeli wywóz tych zabytków następuje przed upływem 5 lat od dnia dopuszczenia

do obrotu;

3b)

zabytki przywiezione z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na okres

nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wywozu tych zabytków dokonuje się na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zaświadczenia stwierdzające, że przedmioty i zabytki, o których mowa w ust. 1 pkt

1, 2, 3b, 4, 5 i 7, nie wymagają pozwolenia na wywóz za granicę, wydaje wojewódzki

konserwator zabytków.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3b, właściciel zabytku lub osoba dokonująca

wywozu zabytku jest obowiązana udokumentować fakt, że wywożony zabytek został wwieziony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

na okres nie dłuższy niż 3 lata.

”

;

9)

w art. 64 w ust. 1

a)

pkt 3-9 otrzymują brzmienie

„

3)

wykonanych ręcznie dowolną techniką i na dowolnym materiale dzieł malarstwa, nieobjętych

kategoriami wskazanymi w pkt 4 i 5, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest

wyższa niż 150 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;

4)

wykonanych ręcznie na dowolnym materiale akwareli, gwaszy i pasteli, które mają więcej

niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 30 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;

5)

mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz rysunków wykonanych ręcznie

przy użyciu dowolnej techniki i na dowolnym materiale, które mają więcej niż 50 lat,

ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;

6)

oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które

mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością

ich twórców;

7)

oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,

nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość

jest wyższa niż 50 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;

8)

fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest

wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;

9)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach inkunabułów i manuskryptów oraz map i

partytur muzycznych, liczących więcej niż 50 lat, które nie są własnością ich twórców;

”

,

b)

po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu

„

11a)

kolekcji i przedmiotów z kolekcji zoologicznych, botanicznych, mineralnych lub anatomicznych,

których wartość jest wyższa niż 50 000 euro;

”

,

c)

pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

kolekcji o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym,

których wartość jest wyższa niż 50 000 euro;

”

;

10)

po art. 109 dodaje się art. 109a i 109b w brzmieniu

„

Art. 109a.

Kto podrabia lub przerabia zabytek w celu użycia go w obrocie zabytkami, podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 109b.

Kto rzecz ruchomą zbywa jako zabytek ruchomy albo zbywa zabytek jako inny zabytek,

wiedząc, że są one podrobione lub przerobione, podlega grzywnie, karze ograniczenia

wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

”

.

1.

Do postępowań administracyjnych w sprawach określonych przepisami niniejszej ustawy,

wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do postępowań administracyjnych w sprawach określonych w art. 1 pkt 3, 6, 8 i 9 niniejszej

ustawy, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się

przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Kto podrabia lub przerabia zabytek w celu użycia go w obrocie zabytkami, podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto rzecz ruchomą zbywa jako zabytek ruchomy albo zbywa zabytek jako inny zabytek,

wiedząc, że są one podrobione lub przerobione, podlega grzywnie, karze ograniczenia

wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.