Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 3 listopada 2006 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych

§ 1. Metody badania jakoÊci paliw ciek∏ych

1) benzyn silnikowych stosowanych w pojazdach wyposa˝onych w silniki z zap∏onem iskrowym, oznaczonych kodami CN 2710 11 45 oraz 2710 11 49,

2) oleju nap´dowego stosowanego w pojazdach, ciàgnikach rolniczych, a tak˝e maszynach nieporuszajàcych si´ po drogach, wyposa˝onych w silniki

———————

z zap∏onem samoczynnym, oznaczonego kodem

CN 2710 19 41

— w zakresie poszczególnych ich parametrów okreÊla za∏àcznik do rozporzàdzenia.

§ 2. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie metod

badania jakoÊci paliw ciek∏ych (Dz. U. Nr 192,

poz. 1970).

§ 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Gospodarki: P. G. Woêniak

1) Minister Gospodarki kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki (Dz. U.

Nr 131, poz. 909).

2) Przepisy niniejszego rozporzàdzenia wdra˝ajà postanowienia dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 13 paêdziernika 1998 r. odnoszàcej si´ do jakoÊci benzyny i olejów nap´dowych oraz zmieniajàcej dyrektyw´ Rady

93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 350 z 28.12.1998 r., str. 58; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 23, str. 182).

Niniejsze rozporzàdzenie zosta∏o notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 12 lipca 2006 r. pod numerem 2006/0349/PL,

zgodnie z § 4 rozporzàdzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego

systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdra˝a postanowienia dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiajàcej procedur´ udzielania informacji w zakresie norm

i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., str. 37; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20,

str. 337, z póên. zm.).

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki

z dnia 3 listopada 2006 r. (poz. 1606)

METODY BADANIA JAKOÂCI PALIW CIEK¸YCH

I. Metody badania jakoÊci benzyn silnikowych stosowanych w pojazdach wyposa˝onych w silniki z zap∏onem iskrowym, oznaczonych kodami CN 2710 11 45

oraz 2710 11 49, zwanych dalej „benzynami silnikowymi”, w zakresie poszczególnych parametrów tych

benzyn.

1.

Badawczà liczb´ oktanowà — RON okreÊla si´,

stosujàc znormalizowany silnik badawczy i znormalizowane warunki pracy tego silnika, porównujàc charakterystyki stukowego spalania benzyny silnikowej z charakterystykami mieszanek

podstawowych paliw wzorcowych o znanych

liczbach oktanowych.

1.1. Stopieƒ spr´˝ania i stosunek benzyny silnikowej

do powietrza nale˝y tak wyregulowaç, aby da∏y,

dla badanej próbki, znormalizowanà intensywnoÊç stukania, mierzonà okreÊlonym elektronicznym miernikiem detonacji.

1.2. Stosunek benzyny silnikowej do powietrza dla

badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawo-

wych paliw wzorcowych nale˝y tak regulowaç,

aby uzyskaç maksymalnà intensywnoÊç stukania

dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawowych paliw wzorcowych.

1.3. Wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób

obliczenia oraz podawanie wyników, a tak˝e

precyzj´ metody okreÊlania badawczej liczby

oktanowej benzyny silnikowej okreÊla norma

PN-EN ISO 5164.

2.

Motorowà liczb´ oktanowà — MON okreÊla si´,

stosujàc znormalizowany silnik badawczy i znormalizowane warunki pracy tego silnika, porównujàc charakterystyki stukowego spalania benzyny silnikowej z charakterystykami mieszanek

podstawowych paliw wzorcowych o znanych

liczbach oktanowych.

2.1. Stopieƒ spr´˝ania i stosunek benzyny silnikowej

do powietrza nale˝y tak wyregulowaç, aby da∏y,

dla badanej próbki, znormalizowanà intensyw-

noÊç stukania, mierzonà okreÊlonym elektronicznym miernikiem detonacji.

wych tablic odczytaç wynik pomiaru zredukowany do temperatury 15 °C;

2.2. Stosunek benzyny silnikowej do powietrza dla

badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawowych paliw wzorcowych nale˝y tak wyregulowaç, aby uzyskaç maksymalnà intensywnoÊç

stukania dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek

podstawowych paliw wzorcowych.

2) je˝eli jest to konieczne, cylinder, w którym zanurzony jest areometr, umieÊciç w ∏aêni utrzymywanej w sta∏ej temperaturze, aby uniknàç

nadmiernych zmian temperatury w trakcie badania.

2.3. Wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób

obliczenia oraz podawanie wyników, a tak˝e

precyzj´ metody okreÊlania motorowej liczby

oktanowej benzyny silnikowej okreÊla norma

PN-EN ISO 5163.

3.

ZawartoÊç o∏owiu oznacza si´ metodà atomowej

spektrometrii absorpcyjnej, polegajàcà na rozcieƒczeniu próbki ketonem izobutylowo-metylowym, zadaniu jodem i zassaniu do p∏omienia

acetylenowo-powietrznego spektrometru absorpcji atomowej, a nast´pnie zmierzeniu absorbancji przy d∏ugoÊci fali 217,0 nm i porównaniu

z roztworami wzorcowymi.

4.3. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 2 — rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, kontrol´ i przygotowanie aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia

i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e

sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 3675.

5.

1) rentgenowskiej spektroskopii fluoroscencyjnej z dyspersjà fali, polegajàcà na poddaniu

badanej próbki, znajdujàcej si´ w kuwecie pomiarowej, dzia∏aniu pierwotnego promieniowania o okreÊlonej d∏ugoÊci fali, pochodzàcego z lampy rentgenowskiej albo

3.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci o∏owiu, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania

z badania okreÊla norma PN-EN 237.

4.

G´stoÊç benzyny silnikowej w temperaturze

15 °C oznacza si´

5.1.

1) metodà oscylacyjnà z U-rurkà, polegajàcà na

wprowadzeniu niewielkiej obj´toÊci (zwykle

mniejszej ni˝ 1 ml) badanej próbki do U-rurki

o ustalonej temperaturze, pomiarze cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki i obliczeniu g´stoÊci badanej próbki z zastosowaniem sta∏ej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar cz´stotliwoÊci

drgaƒ U-rurki wype∏nionej materia∏em odniesienia o znanej g´stoÊci albo

5.2.

2) metodà z areometrem polegajàcà na pomiarze g´stoÊci badanej próbki benzyny silnikowej o okreÊlonej temperaturze, za pomocà

areometru zanurzonego w próbce znajdujàcej

si´ w cylindrze.

4.1. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 1, rodzaj aparatury, odczynniki,

przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia

i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e

sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 12185.

5.3.

5.4.

6.

4.2. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 2 nale˝y

1) odpowiedni do wymagaƒ areometr zanurzyç

w badanej próbce benzyny silnikowej i pozostawiç do czasu ustabilizowania si´ temperatury. Po osiàgni´ciu stanu równowagi temperaturowej odczytaç wskazanie ze skali areometru, zanotowaç temperatur´ badanej próbki benzyny silnikowej i przy u˝yciu standardo-

ZawartoÊç siarki oznacza si´ metodà

6.1.

2) fluorescencji UV, polegajàcà na wykorzystaniu

zjawiska fluorescencji ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powsta∏ego uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w okreÊlonych warunkach.

W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 nale˝y wyznaczyç

zawartoÊç siarki na podstawie mierzonych szybkoÊci zliczeƒ rentgenowskiego promieniowania

fluoroscencyjnego linii S-Kα oraz promieniowania t∏a, korzystajàc z krzywej wzorcowania.

W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla

norma PN-EN ISO 20884.

W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — intensywnoÊç

promieniowania ultrafioletowego jest miarà zawartoÊci siarki w badanej próbce.

W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla

norma PN-EN ISO 20846.

Okres indukcyjny oznacza si´ w warunkach przyspieszonego utleniania, przez pomiar czasu od

rozpocz´cia utleniania do punktu za∏amania, stosujàc urzàdzenie wyposa˝one w bomb´ ciÊnieniowà.

Badanà próbk´ utlenia si´ w bombie ciÊnieniowej nape∏nionej uprzednio w temperaturze od

15 °C do 25 °C tlenem pod ciÊnieniem 690 kPa

i ogrzewa do temperatury mi´dzy 90 °C a 102 °C.

W sposób ciàg∏y lub w jednakowych odst´pach

czasu odczytuje si´ ciÊnienie, do czasu osiàgni´cia punktu za∏amania.

6.2. Czas od rozpocz´cia utleniania do punktu za∏amania równy jest okresowi indukcyjnemu

w temperaturze jego oznaczenia, na podstawie

którego oblicza si´ okres indukcyjny w temperaturze 100 °C.

2) zawartoÊç poszczególnych grup w´glowodorów oblicza si´ na podstawie d∏ugoÊci odpowiedniej strefy w kolumnie adsorpcyjnej i wyra˝a jako u∏amek obj´toÊciowy okreÊlony

w procentach.

6.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania okresu indukcyjnego, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-ISO 7536.

9.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego

w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 1 — wykonanie

oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie,

odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma

PN-C-04100. Wykonanie oznaczania powinno

byç w tym przypadku wykonywane z pomini´ciem depentanizacji.

7.

ZawartoÊç ˝ywic obecnych oznacza si´ metodà

odparowania w strumieniu powietrza odmierzonej obj´toÊci badanej próbki w kontrolowanych

warunkach temperatury i przep∏ywu powietrza.

7.1. Uzyskana pozosta∏oÊç po odparowaniu jest przemywana rozpuszczalnikiem i wa˝ona.

7.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci ˝ywic, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma

PN-EN ISO 6246.

8.

Dzia∏anie korodujàce na p∏ytkach z miedzi okreÊla si´ porównawczo w stosunku do znormalizowanych wzorców korozji.

8.1. P∏ytk´ miedzianà zanurza si´ w badanej próbce

o okreÊlonej obj´toÊci, a nast´pnie ogrzewa

w ÊciÊle okreÊlonych warunkach. Po zakoƒczeniu

ogrzewania p∏ytk´ miedzianà wyjmuje si´, przemywa i ocenia jej stopieƒ skorodowania, porównujàc ze wzorcem korozji.

8.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie badania, sposób interpretacji i podawania

wyników, precyzj´ metody okreÊlania dzia∏ania

korodujàcego na p∏ytkach z miedzi, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2160.

9.

ZawartoÊç w´glowodorów typu olefinowego

i aromatycznego oznacza si´ metodà

1) polegajàcà na rozdziale w´glowodorów, zgodnie ze zdolnoÊciami adsorpcyjnymi, na w´glowodory aromatyczne, olefinowe i w´glowodory nasycone, poprzez przeprowadzenie rozdzia∏u w kolumnie adsorpcyjnej, wype∏nionej

aktywowanym ˝elem krzemionkowym albo

2) wielowymiarowej chromatografii gazowej

z zastosowaniem prze∏àczania kolumn, polegajàcà na wyizolowaniu z próbki w´glowodorów, rozdzieleniu ich na poszczególne grupy,

a nast´pnie wykrywaniu poszczególnych grup

w´glowodorów przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego.

9.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego

w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 1

1) z grupami w´glowodorowymi rozdzielajà si´

selektywnie barwniki, które tworzà barwne

strefy oddzielone granicami widzialnymi

w Êwietle nadfioletowym;

9.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego

w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 2 — odczynniki

i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników,

precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 14517.

10.

ZawartoÊç benzenu oznacza si´ metodà

1) spektrometrii w podczerwieni, polegajàcà na

rejestrowaniu widma w podczerwieni w zakresie od 730 cm-1 do 630 cm-1 próbki rozcieƒczonej cykloheksanem, a nast´pnie pomiarze absorbancji przy 673 cm-1 i porównaniu z absorbancjà wzorcowych roztworów benzenu, albo

2) chromatografii gazowej, polegajàcà na wydzieleniu frakcji zawierajàcej benzen na pierwszej kolumnie kapilarnej, a nast´pnie oddzieleniu benzenu od innych zwiàzków frakcji na

drugiej kolumnie kapilarnej i wykryciu go

przez detektor p∏omieniowo-jonizacyjny, albo

3) wielowymiarowej chromatografii gazowej

z zastosowaniem prze∏àczania kolumn, polegajàcà na wyizolowaniu frakcji zawierajàcej

benzen, oddzieleniu benzenu od innych zwiàzków frakcji, a nast´pnie wykryciu go przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego.

10.1. W wyniku czynnoÊci wymienionych w pkt 10 ppkt 1

otrzymuje si´ zawartoÊç benzenu w g/100 ml, którà

przelicza si´ na u∏amek obj´toÊciowy.

10.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu

w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 1 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników,

precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 238.

10.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu

w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 2 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników,

precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 12177.

10.4. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu

w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 3 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników,

precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 14517.

Êlony w pkt 12 lit. a — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania

okreÊla norma PN-EN 13132.

11. ZawartoÊç tlenu oznacza si´ metodà chromatografii gazowej

1) z zastosowaniem prze∏àczania kolumn kapilarnych, polegajàcà na wyizolowaniu z próbki, na

pierwszej kolumnie kapilarnej, zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen, rozdzieleniu tych

zwiàzków w drugiej kolumnie kapilarnej i wykrywaniu ich indywidualnie przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego albo

2) polegajàcà na rozdzieleniu próbki na kolumnie kapilarnej, konwersji tlenowych zwiàzków

organicznych do tlenku w´gla, wodoru i w´gla w termicznym reaktorze krakingowym,

a nast´pnie konwersji tlenku w´gla do metanu, który wykrywa si´ detektorem p∏omieniowo-jonizacyjnym.

12.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci zwiàzków

organicznych zawierajàcych tlen w sposób okreÊlony w pkt 12 lit. b — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyniku, precyzj´ metody,

a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania

okreÊla norma PN-EN 1601.

13.

11.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci tlenu w sposób okreÊlony w pkt 11 ppkt 1 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania,

sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania

z badania okreÊla norma PN-EN 13132.

11.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci tlenu w sposób okreÊlony w pkt 11 ppkt 2 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania,

sposób obliczenia i podawania wyniku, precyzj´

metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badaƒ okreÊla norma PN-EN 1601.

12.

ZawartoÊç zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen

1) metanol,

2) etanol,

3) alkohol izopropylowy,

4) alkohol tert-butylowy,

5) alkohol izobutylowy,

6) etery (z 5 lub wi´cej atomami w´gla w czàsteczce),

7) inne zwiàzki organiczne zawierajàce tlen (alkohole z jednà grupà hydroksylowà oraz etery

o temperaturze wrzenia nie wy˝szej ni˝ 210 °C)

— oznacza si´ metodà

a) chromatografii gazowej z zastosowaniem

prze∏àczania kolumn kapilarnych, polegajàcà

na wyizolowaniu z próbki, na pierwszej kolumnie kapilarnej, zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen, rozdzieleniu tych zwiàzków

w drugiej kolumnie kapilarnej i wykrywaniu

ich indywidualnie przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego albo

b) chromatografii gazowej, polegajàcà na rozdzieleniu próbki na kolumnie kapilarnej, konwersji tlenowych zwiàzków organicznych do

tlenku w´gla, wodoru i w´gla w termicznym

reaktorze krakingowym, a nast´pnie konwersji tlenku w´gla do metanu, który wykrywa si´

detektorem p∏omieniowo-jonizacyjnym.

12.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci zwiàzków

organicznych zawierajàcych tlen w sposób okre-

Poz. 1606

Pr´˝noÊç par, okreÊlanà jako równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych (DVPE), oznacza si´ za pomocà metody pr´˝noÊci par nasyconych powietrzem (ASVP), polegajàcej na wstrzykiwaniu

och∏odzonej, nasyconej powietrzem próbki,

o znanej obj´toÊci, do pró˝niowej komory, w której ciÊnienie nie przekracza 0,1 kPa, lub do komory utworzonej przez ruchomy t∏ok umieszczony

wewnàtrz regulowanego termostatycznie bloku

i przy zachowaniu wymaganego stosunku iloÊciowego par do cieczy.

13.1. Otrzymana w wyniku czynnoÊci okreÊlonych

w pkt 13 pr´˝noÊç ca∏kowita w komorze jest równa co do wartoÊci sumie pr´˝noÊci par badanej

próbki oraz pr´˝noÊci nasycajàcego je powietrza.

Pr´˝noÊç ta jest mierzona za pomocà czujnika ciÊnienia i wskazaƒ przyrzàdu. Równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych (DVPE) oblicza si´ ze zmierzonej w ten sposób wartoÊci ciÊnienia ASVP.

13.2. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ i kontrol´ aparatury, wykonanie

oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody badawczej pr´˝noÊci

par, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 13016-1.

14.

Sk∏ad frakcyjny, temperatur´ koƒca destylacji

oraz pozosta∏oÊç po destylacji oznacza si´ przy

ciÊnieniu atmosferycznym, stosujàc metod´ polegajàcà na rozdziale frakcji przy pomocy destylacji, której przebieg i parametry sà uzale˝nione

od sk∏adu i przewidywanych w∏aÊciwoÊci lotnych (grupy 0, 1, 2, 3 i 4). Ka˝da z tych grup ma

okreÊlony zestaw aparatury, temperatur´ kondensacji i zakres zmiennych.

14.1. Badanà próbk´ benzyny silnikowej, o obj´toÊci

100 ml, poddaje si´ destylacji w ÊciÊle okreÊlonych warunkach, stosownie do wymagaƒ dla

grupy wymienionej w pkt 14, do której dana

próbka zosta∏a zaliczona, oraz prowadzi si´ systematyczne obserwacje wskazaƒ termometru

i obj´toÊci uzyskiwanego kondensatu.

14.2. Po zakoƒczeniu destylacji mierzy si´ obj´toÊç

cieczy pozosta∏ej w kolbie oraz zapisuje straty

iloÊciowe w procesie destylacji.

14.3. Odczytane wskazania termometru koryguje si´

w zale˝noÊci od ciÊnienia atmosferycznego, a nast´pnie na podstawie tych danych dokonuje si´

obliczeƒ, stosownie do rodzaju próbki i okreÊlonych wymagaƒ.

14.4. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kontrol´ aparatury, wykonanie oznaczania,

sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania sk∏adu frakcyjnego, temperatury koƒca destylacji oraz pozosta∏oÊci po

destylacji, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania

z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3405.

15.

Indeks lotnoÊci (VLI) oblicza si´ z zale˝noÊci

VLI = 10 x DVPE + 7 x E70

gdzie

1) DVPE — równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych

(DVPE) w [kPa], oznaczony za pomocà metody, o której mowa w pkt 13;

2) E70 — procent odparowania do temperatury

70 °C w [%(V/V)], oznaczony za pomocà metody, o której mowa w pkt 14.

2) metodà z areometrem polegajàcà na pomiarze g´stoÊci badanej próbki oleju nap´dowego o okreÊlonej temperaturze, za pomocà areometru zanurzonego w próbce znajdujàcej si´

w cylindrze.

3.1. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony

w pkt 3 ppkt 1 — rodzaj aparatury, odczynniki,

przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia

i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e

sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 12185.

3.2. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony

w pkt 3 ppkt 2 nale˝y

1) odpowiedni do wymagaƒ areometr, którego

temperatur´ uregulowano, zanurzyç w badanej próbce oleju nap´dowego i pozostawiç do

czasu ustabilizowania si´ temperatury. Po

osiàgni´ciu stanu równowagi temperaturowej

odczytaç wskazanie ze skali areometru, zanotowaç temperatur´ badanej próbki oleju nap´dowego i przy u˝yciu standardowych tablic

odczytaç wynik pomiaru zredukowany do

temperatury 15 °C;

II. Metody badania jakoÊci oleju nap´dowego stosowanego w pojazdach, ciàgnikach rolniczych, a tak˝e

maszynach nieporuszajàcych si´ po drogach, wyposa˝onych w silniki z zap∏onem samoczynnym, oznaczonego kodem CN 2710 19 41, zwanego dalej „olejem

nap´dowym”, w zakresie poszczególnych parametrów tego oleju.

Liczb´ cetanowà oznacza si´ metodà silnikowà,

stosujàc znormalizowany silnik badawczy typu

WAUKESH i znormalizowane warunki pracy tego

silnika, przez porównanie w∏aÊciwoÊci samozap∏onowych badanego paliwa z w∏aÊciwoÊciami

paliw wzorcowych.

1.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania

wyników, precyzj´ metody silnikowej, a tak˝e

sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 5165.

2.

Indeks cetanowy okreÊla si´ metodà równania

czterech zmiennych, na podstawie znajomoÊci

1.

1) g´stoÊci w temperaturze 15 °C, oznaczonej

metodami, o których mowa w pkt 3,

2) temperatur, w których oddestylowuje 10 %(V/V),

50 %(V/V) i 90 %(V/V), okreÊlonych metodà,

o której mowa w pkt 15

— wykorzystujàc okreÊlone zale˝noÊci matematyczne.

2.1. Sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody równania czterech zmiennych, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 4264.

3.

G´stoÊç oleju nap´dowego w temperaturze

15 °C oznacza si´

1) metodà oscylacyjnà z U-rurkà, polegajàcà na

wprowadzeniu niewielkiej obj´toÊci (zwykle

mniejszej ni˝ 1 ml) badanej próbki do U-rurki

o ustalonej temperaturze, pomiarze cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki i obliczeniu g´stoÊci badanej próbki z zastosowaniem sta∏ej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar cz´stotliwoÊci

drgaƒ U-rurki wype∏nionej materia∏em odniesienia o znanej g´stoÊci albo

Poz. 1606

2) je˝eli jest to konieczne, cylinder, w którym zanurzony jest areometr, umieÊciç w ∏aêni utrzymywanej w sta∏ej temperaturze, aby uniknàç

nadmiernych zmian temperatury w trakcie badania.

3.3. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony

w pkt 3 ppkt 2 — rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, kontrol´ i przygotowanie aparatury,

wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3675.

4.

ZawartoÊç wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych oznacza si´ metodà wysokosprawnej chromatografii cieczowej HPLC z detektorem wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a, polegajàcà na rozcieƒczeniu próbki oleju nap´dowego o znanej masie fazà ruchomà (n-heptanem) i wstrzykiwaniu okreÊlonej obj´toÊci tego

roztworu do wysokosprawnego chromatografu

cieczowego wyposa˝onego w kolumn´ polarnà.

4.1. Kolumna polarna ma wykazywaç ma∏e powinowactwo do w´glowodorów niearomatycznych,

umo˝liwiajàc wydzielenie i selektywny rozdzia∏

w´glowodorów aromatycznych, w wyniku czego

w´glowodory aromatyczne sà oddzielane od w´glowodorów niearomatycznych i wymywane

w odpowiednich zakresach odpowiadajàcych ich

strukturze pierÊcieniowej. W okreÊlonym czasie,

po elucji dwupierÊcieniowych w´glowodorów

aromatycznych, kolumna jest prze∏àczana do trybu elucji wstecznej, tak aby w´glowodory aromatyczne trój- i wielopierÊcieniowe zosta∏y wydzielone w postaci pojedynczego ostrego piku.

i podgrzewaniu jej do chwili, gdy skierowane

przez otwór w tyglu êród∏o zap∏onu spowoduje

zap∏on par na powierzchni badanej próbki.

4.2. Kolumna jest po∏àczona z detektorem wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a, który wykrywa

sk∏adniki wymywane z kolumny. Sygna∏ elektroniczny z detektora jest monitorowany w sposób

ciàg∏y za pomocà procesora danych. Amplitudy

sygna∏ów zwiàzków aromatycznych w próbce sà

porównywane z tymi, które uzyskano w czasie

przeprowadzonego wczeÊniej oznaczania wzorców, w celu obliczenia u∏amka masowego wyra˝onego w procentach poszczególnych grup w´glowodorów aromatycznych.

6.1. Najni˝szà temperatur´, w której nast´puje zap∏on par na powierzchni badanej próbki, przyjmuje si´ jako temperatur´ zap∏onu w warunkach

otoczenia.

4.3. Suma u∏amków masowych w´glowodorów aromatycznych dwu- (DAH), trój- i wielopierÊcieniowych (T+AH) wyra˝onych w procentach, podawana jako u∏amek masowy, stanowi zawartoÊç

w´glowodorów wielopierÊcieniowych aromatycznych POLY-AH.

6.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie, sposób obliczania oraz podawania wyników, a tak˝e sporzàdzenie sprawozdania

z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2719. Precyzj´ metody okreÊlania temperatury zap∏onu

okreÊla norma PN-EN 590.

4.4. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie aparatury i jej kalibracj´, wykonanie

oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci

wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania

z badania okreÊla norma PN-EN 12916.

7.

5.

ZawartoÊç siarki oznacza si´ metodà

1) rentgenowskiej spektroskopii fluoroscencyjnej z dyspersjà fali, polegajàcà na poddaniu

badanej próbki, znajdujàcej si´ w kuwecie pomiarowej, dzia∏aniu pierwotnego promieniowania o okreÊlonej d∏ugoÊci fali, pochodzàcego z lampy rentgenowskiej albo

2) fluorescencji UV, polegajàcà na wykorzystaniu

zjawiska fluorescencji ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powsta∏ego uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w okreÊlonych warunkach.

5.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 nale˝y wyznaczyç

zawartoÊç siarki na podstawie mierzonych szybkoÊci zliczeƒ rentgenowskiego promieniowania

fluoroscencyjnego linii S-Kα oraz promieniowania t∏a, korzystajàc z krzywej wzorcowania.

5.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla

norma PN-EN ISO 20884.

5.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — intensywnoÊç

promieniowania ultrafioletowego jest miarà zawartoÊci siarki w badanej próbce.

5.4. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla

norma PN-EN ISO 20846.

6.

Temperatur´ zap∏onu okreÊla si´ metodà zamkni´tego tygla Pensky’ego-Martensa, polegajàcà na umieszczeniu badanej próbki w tyglu

6.2. Zmierzonà temperatur´ zap∏onu w warunkach

otoczenia koryguje si´ w zale˝noÊci od ciÊnienia

atmosferycznego.

Pozosta∏oÊç po koksowaniu (z 10 % pozosta∏oÊci

destylacyjnej) oznacza si´ metodà wagowà mikro, jako pozosta∏oÊç po odparowaniu i rozk∏adzie termicznym badanej próbki w okreÊlonych

warunkach.

7.1. Badanà próbk´ umieszcza si´ w szklanej fiolce

i podgrzewa do temperatury 500 °C w strumieniu oboj´tnego gazu, w kontrolowanych warunkach, przez okreÊlony czas. Lotne substancje powstajàce podczas reakcji sà usuwane oboj´tnym

gazem, a zw´glona pozosta∏oÊç jest wa˝ona.

7.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania pozosta∏oÊci po koksowaniu,

a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania

okreÊla norma PN-EN ISO 10370.

8.

Pozosta∏oÊç po spopieleniu oznacza si´ metodà

polegajàcà na spaleniu badanej próbki w specjalnym naczyniu, redukcji pozosta∏oÊci w´glowej do popio∏u przez podgrzewanie w piecu muflowym w temperaturze 775 °C i zwa˝eniu otrzymanej pozosta∏oÊci.

8.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania

pozosta∏oÊci po spopieleniu, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma

PN-EN ISO 6245.

9.

ZawartoÊç wody oznacza si´ metodà miareczkowania kulometrycznego, polegajàcà na wstrzykni´ciu zwa˝onej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu kulometrycznego Karla Fischera, w którym jod do reakcji Karla Fischera wydziela si´ kulometrycznie na anodzie.

9.1. Gdy ca∏a zawartoÊç wody zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu wykrywa czujnik elektrometrycznego punktu koƒcowego i miareczkowanie

zostaje przerwane. Ze stechiometrii reakcji wynika, ˝e jeden mol jodu reaguje z jednym molem

wody, stàd iloÊç wody jest proporcjonalna do

ca∏kowitego zsumowanego pràdu, zgodnie z prawem Faradaya.

9.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, test kontrolny apara-

tury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia

i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci wody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma

PN-EN ISO 12937.

10.

ZawartoÊç zanieczyszczeƒ okreÊla si´ metodà

polegajàcà na oznaczeniu udzia∏u masy zanieczyszczeƒ odfiltrowanych na sàczku w odniesieniu do ca∏kowitej masy próbki.

10.1. OkreÊlonà iloÊç przygotowanej próbki sàczy si´

w temperaturze 40 °C przez uprzednio zwa˝ony

sàczek oraz oznacza wagowo udzia∏ masy zanieczyszczeƒ pozosta∏ych na sàczku w odniesieniu

do ca∏kowitej masy próbki.

10.2. Odczynniki, rodzaj aparatury, przygotowanie

próbki i aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´

metody okreÊlania zawartoÊci zanieczyszczeƒ,

a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania

okreÊla norma PN-EN 12662.

11.

Dzia∏anie korodujàce na p∏ytkach z miedzi okreÊla si´ porównawczo w stosunku do znormalizowanych wzorców korozji.

11.1. P∏ytk´ miedzianà zanurza si´ w badanej próbce

o okreÊlonej obj´toÊci, a nast´pnie ogrzewa

w ÊciÊle okreÊlonych warunkach. Po zakoƒczeniu

ogrzewania p∏ytk´ miedzianà wyjmuje si´, przemywa i ocenia jej barw´, porównujàc z wzorcami korozji.

11.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie badania, sposób interpretacji i podawania

wyników, precyzj´ metody okreÊlania dzia∏ania

korodujàcego na p∏ytkach z miedzi, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2160.

12.

OdpornoÊç na utlenianie okreÊla si´ metodà polegajàcà na poddaniu badanej próbki starzeniu

w temperaturze 95 °C przez 16 godzin, przy przep∏ywie przez t´ próbk´ tlenu.

12.1. Po zakoƒczeniu procesu starzenia badana próbka jest sch∏adzana do temperatury pokojowej,

a nast´pnie sàczona w celu oznaczenia zawartoÊci osadów nierozpuszczalnych filtrowalnych.

12.2. Osady nierozpuszczalne przylegajàce usuwa si´

z probówki do utleniania i innych cz´Êci szklanych rozpuszczalnikiem trójsk∏adnikowym. Trójsk∏adnikowy rozpuszczalnik jest nast´pnie odparowywany w celu uzyskania osadów nierozpuszczalnych przylegajàcych.

12.3. Suma zawartoÊci osadów nierozpuszczalnych

przylegajàcych i osadów nierozpuszczalnych filtrowalnych jest podawana jako ca∏kowita zawartoÊç osadów nierozpuszczalnych, która jest miarà odpornoÊci na utlenianie.

12.4. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników,

precyzj´ metody okreÊlania odpornoÊci na utlenianie, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-ISO 12205.

13.

Poz. 1606

SmarnoÊç oznacza si´, stosujàc aparat o ruchu

posuwisto-zwrotnym wysokiej cz´stotliwoÊci

(HFRR).

13.1. Zamocowana w pionowo montowanym uchwycie stalowa kulka testowa dociskana jest do nieruchomej, poziomo montowanej stalowej p∏ytki.

Kulka testowa oscyluje z ustalonà cz´stotliwoÊcià i d∏ugoÊcià skoku, podczas gdy powierzchnia kontaktu tej kulki ze stalowà p∏ytkà jest ca∏kowicie zanurzona w badanej próbce.

13.2. Skorygowana do warunków standardowych

Êrednica Êladu zu˝ycia powsta∏ego na kulce testowej jest miarà smarnoÊci badanej próbki.

13.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej

przygotowanie oraz wzorcowanie, wykonanie

oznaczania, pomiar Êrednicy Êladu zu˝ycia powsta∏ego na kulce testowej, sposób obliczenia

wyników, precyzj´ metody oznaczania smarnoÊci i jej odchylenie, a tak˝e sporzàdzanie

sprawozdania z badania okreÊla norma

PN-EN ISO 12156-1.

14. LepkoÊç w temperaturze 40 °C oznacza si´ metodà polegajàcà na pomiarze czasu przep∏ywu

okreÊlonej obj´toÊci badanej próbki, pod wp∏ywem si∏ grawitacyjnych, przez wzorcowany,

szklany lepkoÊciomierz kapilarny w powtarzalnych warunkach, w znanej i ÊciÊle kontrolowanej

temperaturze.

14.1. LepkoÊç oblicza si´, mno˝àc zmierzony czas

swobodnego przep∏ywu sta∏ej obj´toÊci cieczy

pomi´dzy kreskami zbiornika pomiarowego

przez sta∏à kalibracji lepkoÊciomierza.

14.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej

wzorcowanie, wykonanie oznaczania, sposób

obliczenia i podawania wyników, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma

PN-EN ISO 3104. Precyzj´ metody oznaczania

lepkoÊci w temperaturze 40 °C okreÊla norma

PN-EN 590.

15. Sk∏ad frakcyjny oznacza si´ przy ciÊnieniu atmosferycznym, stosujàc metod´ polegajàcà na

rozdziale frakcji przy pomocy destylacji, której

przebieg i parametry sà uzale˝nione od sk∏adu

i przewidywanych w∏aÊciwoÊci lotnych (grupy 0,

1, 2, 3 i 4). Ka˝da z tych grup ma okreÊlony zestaw aparatury, temperatur´ kondensacji i zakres

zmiennych.

15.1. Badanà próbk´ oleju nap´dowego, o obj´toÊci

100 ml, poddaje si´ destylacji w ÊciÊle okreÊlonych warunkach, stosownie do wymagaƒ dla

grupy wymienionej w pkt 15, do której dana

próbka zosta∏a zaliczona, oraz prowadzi si´ systematyczne obserwacje wskazaƒ termometru

i obj´toÊci uzyskiwanego kondensatu.

15.2. Po zakoƒczeniu destylacji mierzy si´ obj´toÊç

cieczy pozosta∏ej w kolbie oraz zapisuje straty

iloÊciowe w procesie destylacji.

15.3. Odczytane wskazania termometru koryguje si´

w zale˝noÊci od ciÊnienia atmosferycznego, a nast´pnie na podstawie tych danych dokonuje si´

obliczeƒ, stosownie do rodzaju próbki i okreÊlonych wymagaƒ.

15.4. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kontrol´ aparatury, wykonanie oznaczania,

sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania sk∏adu frakcyjnego, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla

norma PN-EN ISO 3405.

16. ZawartoÊç estrów metylowych kwasów t∏uszczowych (FAME) oznacza si´ metodà spektroskopii

w podczerwieni, polegajàcà na rejestrowaniu

widma w podczerwieni badanej próbki rozcieƒczonej cykloheksanem, a nast´pnie pomiarze absorbancji w maksymalnym piku oko∏o 1745 cm–1

± 5 cm–1 i porównaniu z absorbancjà wzorcowych roztworów estrów metylowych kwasów

t∏uszczowych.

16.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci estrów metylowych kwasów t∏uszczowych,

a tak˝e sporzàdzenie sprawozdania z badania

okreÊla norma PN-EN 14078.

17. Temperatur´ zablokowania zimnego filtru (CFPP)

oznacza si´ metodà polegajàcà na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr do pipety w warunkach kontrolowanego podciÊnienia

i w temperaturze obni˝anej co 1 °C, do chwili za-

Poz. 1606 i 1607

trzymania lub spowolnienia przep∏ywu, tak ˝e

czas nape∏niania pipety przekroczy 60 sekund

lub paliwo nie sp∏ywa ca∏kowicie do naczynia

pomiarowego.

17.1. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, wykonanie oznaczania, sposób podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania temperatury zablokowania zimnego filtru, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 116.

18.

Temperatur´ m´tnienia oznacza si´ metodà polegajàcà na pomiarze temperatury badanej próbki ozi´bianej z okreÊlonà szybkoÊcià w ∏aêni ozi´biajàcej i obserwacji wyglàdu tej próbki.

18.1. Temperatur´, w której obserwuje si´ zm´tnienie

przy dnie badanej próbki, przyjmuje si´ jako

temperatur´ m´tnienia tej próbki.

18.2. Rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, precyzj´ metody oznaczania temperatury m´tnienia,

a tak˝e sporzàdzanie raportu z badania okreÊla

norma PN-ISO 3015.

III. Procedur´ post´powania w sprawach dotyczàcych precyzji metody badania oraz interpretacji wyników badaƒ okreÊla norma PN-EN ISO 4259.

1607

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 17 listopada 2006 r.

zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie rejestracji pojazdów Si∏ Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r.

Nr 108, poz. 908, z póên. zm.1)) zarzàdza si´, co nast´puje

§ 1. W rozporzàdzeniu Ministra Obrony Narodowej

z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie rejestracji pojazdów

Si∏ Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 84,

poz. 723) wprowadza si´ nast´pujàce zmiany

1) w § 5 w ust. 1

a) po pkt 3 dodaje si´ pkt 3a w brzmieniu

„3a) Prezesa Agencji Mienia Wojskowego lub

innego organu dokonujàcego zakupu albo

wyboru wykonawcy remontu pojazdów Si∏

Zbrojnych;”,

———————

1) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y

og∏oszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz. 925, Nr 175,

poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497 oraz

z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190,

poz. 1400 i Nr 191, poz. 1410.

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie

„4) innà osob´ upowa˝nionà przez organy wymienione w pkt 1, 2 lub 3a.”;

2) w § 19 dodaje si´ ust. 3 w brzmieniu

„3. Prezes Agencji Mienia Wojskowego lub inny

organ, któremu powierzono zadanie zwiàzane

z zagospodarowaniem pojazdów nieprzydatnych dla Si∏ Zbrojnych, sk∏adajà do wojskowego organu rejestrujàcego wniosek o wyrejestrowanie pojazdu przyj´tego uprzednio z jednostki wojskowej w przypadkach, o których

mowa w ust. 1, lub innych wymienionych

w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. — Prawo o ruchu drogowym.”;

3) w § 20 po ust. 1 dodaje si´ ust. 1a i 1b w brzmieniu

„1a. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, dowódca jednostki wojskowej (równorz´dny)

informuje o przekazaniu pojazdu poza Si∏y

1606

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI1)

z dnia 3 listopada 2006 r.

w sprawie metod badania jakoÊci paliw ciek∏ych2)

Na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakoÊci paliw ciek∏ych i biopaliw ciek∏ych (Dz. U. Nr 34,

poz. 293 i Nr 173, poz. 1808) zarzàdza si´, co nast´puje