Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

Ustawa określa zasady i tryb ujawniania informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa oraz treści tych dokumentów, znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci

Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanego dalej „Instytutem

Pamięci Narodowej”.

1.

Organami bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są

1)

Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego;

2)

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego;

3)

Komitet do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego;

4)

jednostki organizacyjne podległe organom, o których mowa w pkt 1-3, a w szczególności

jednostki Milicji Obywatelskiej w okresie do dnia 14 grudnia 1954 r.;

5)

instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe

im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji

Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych;

6)

Akademia Spraw Wewnętrznych;

7)

Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza;

8)

Zarząd Główny Służby Wewnętrznej jednostek wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

oraz podległe mu komórki;

9)

Informacja Wojskowa;

10)

Wojskowa Służba Wewnętrzna;

11)

Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego;

12)

inne służby Sił Zbrojnych prowadzące działania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze,

w tym w rodzajach broni oraz w okręgach wojskowych;

13)

Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk wraz z wojewódzkimi i miejskimi

urzędami kontroli prasy, publikacji i widowisk oraz Główny Urząd Kontroli Publikacji

i Widowisk wraz z okręgowymi urzędami;

14)

Urząd do Spraw Wyznań oraz terenowe organy administracji państwowej o właściwości

szczególnej do spraw wyznań stopnia wojewódzkiego.

2.

Do organów bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, należą także organy i instytucje

cywilne i wojskowe państw obcych o zadaniach podobnych do zadań organów, o których

mowa w ust. 1.

3.

Jednostkami Służby Bezpieczeństwa, w rozumieniu ustawy, są te jednostki Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, które z mocy prawa podlegały rozwiązaniu w chwili zorganizowania

Urzędu Ochrony Państwa, oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami.

1.

Dokumentami organów bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są

1)

wszelkie nośniki informacji, niezależnie od formy przechowywania informacji, w tym

w szczególności: akta, kartoteki, rejestry, pliki komputerowe, pisma, mapy, plany,

filmy i inne nośniki obrazu, nośniki dźwięku i wszelkich innych form zapisu, a także

kopie, odpisy i inne duplikaty tych nośników informacji;

2)

niezbędne do analizy informacji środki pomocnicze, a w szczególności programy na użytek

zautomatyzowanego przetwarzania danych

- podlegające przekazaniu do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej na podstawie przepisów

ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm..

2.

Dokumentami organów bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu niniejszej ustawy, są również

podlegające przekazaniu do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej akta sądowe oraz orzeczenia

wydane przez sądy w każdej sprawie, która toczyła się w związku z dokumentami, o których

mowa w ust. 1.

3.

Dokument dotyczy danej osoby, w rozumieniu niniejszej ustawy, jeżeli zawiera informacje,

w szczególności dane osobowe, które pozwalają na identyfikację tej osoby na podstawie

tego lub innych dokumentów.

1.

Osobami pełniącymi funkcje publiczne, w rozumieniu ustawy, są

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

poseł, senator, poseł do Parlamentu Europejskiego;

3)

osoba zajmująca kierownicze stanowisko państwowe w rozumieniu ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

4)

członek Rady Polityki Pieniężnej;

5)

członek Zarządu Narodowego Banku Polskiego;

6)

członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej;

7)

dyrektor generalny w ministerstwie, dyrektor generalny w urzędzie centralnym lub urzędzie

wojewódzkim;

8)

radca i starszy radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa;

9)

osoby wchodzące w skład służby zagranicznej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1403, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i 1218);

10)

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia i jego zastępcy;

11)

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i jego zastępcy;

12)

Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i jego zastępcy;

13)

osoby powołane lub mianowane na podstawie przepisów innych ustaw na inne, niż wymienione

w pkt 3-12, stanowisko przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejm, Prezydium

Sejmu, Senat, Prezydium Senatu, Sejm i Senat, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu lub

Prezesa Rady Ministrów;

14)

marszałek województwa, wiceprzewodniczący zarządu województwa, członek zarządu województwa;

15)

prezes sądu;

16)

kierownik powszechnej lub wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury;

17)

rektor i prorektor publicznej lub niepublicznej szkoły wyższej, członek Rady Głównej

Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej Komisji do Spraw

Stopni i Tytułów;

18)

członek rady nadzorczej, członek zarządu, dyrektor programu i jego zastępcy, wydawca

programów publicystycznych i informacyjnych oraz dyrektor terenowego oddziału i agencji

„Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także

członek Zarządu, członek Rady Nadzorczej oraz członek Rady Programowej „Polskiej Agencji

Prasowej - Spółka Akcyjna”, dyrektor oddziału, dyrektor biura, redaktor naczelny „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna” oraz dyrektor i członek rady nadzorczej spółki

radiofonii regionalnej;

19)

Dyrektor Generalny Poczty Polskiej i jego zastępcy;

20)

prezes zarządu banku państwowego;

21)

członek zarządu lub rady nadzorczej osoby prawnej, która uzyskała koncesję na rozpowszechnianie

programów radiowych lub telewizyjnych, członek zarządu, rady nadzorczej lub wspólnik

spółki osobowej, która uzyskała taką koncesję oraz osoba fizyczna, która uzyskała

taką koncesję;

22)

członek zarządu lub rady nadzorczej wydawcy, wspólnik spółki osobowej będącej wydawcą

lub osoba fizyczna będąca wydawcą w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm., a także redaktor naczelny lub dziennikarz w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe.

2.

Osobami pełniącymi funkcje publiczne, w rozumieniu ustawy, są również

1)

wójt, burmistrz, prezydent miasta;

2)

radny gminy, powiatu, województwa;

3)

radny dzielnicy;

4)

dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli oraz pracownicy Najwyższej Izby Kontroli

nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne;

5)

pracownik Instytutu Pamięci Narodowej;

6)

pracownicy urzędów państwowych oraz członkowie korpusu służby cywilnej, zajmujący

kierownicze stanowiska

a)

w urzędach organów władzy publicznej, w tym naczelnych i centralnych organów administracji

państwowej: dyrektora departamentu lub jednostki równorzędnej, jego zastępcy oraz

naczelnika wydziału lub jednostki równorzędnej,

b)

w administracji rządowej w województwie: dyrektora i jego zastępcy, kierownika zespolonej

służby, inspekcji lub straży i jego zastępcy, kierownika w organie administracji niezespolonej

i jego zastępcy;

7)

członkowie Rady Narodowego Funduszu Zdrowia, dyrektorzy i zastępcy dyrektorów oddziałów

wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, dyrektorzy i zastępcy dyrektorów departamentów

(komórek równorzędnych) w centrali Narodowego Funduszu Zdrowia oraz główny księgowy

Narodowego Funduszu Zdrowia;

8)

dyrektor (kierownik) komórki organizacyjnej w centrali Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

dyrektor oddziału w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i jego zastępcy;

9)

dyrektor biura centrali Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, dyrektor oddziału

regionalnego Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i jego zastępcy;

10)

pracownicy samorządowi zatrudniani na podstawie wyboru

a)

starosta, wicestarosta, członek zarządu powiatu,

b)

przewodniczący zarządu związku jednostek samorządu terytorialnego oraz członek zarządu

związku jednostek samorządu terytorialnego;

11)

pracownicy samorządowi zatrudniani na podstawie powołania: zastępca wójta, burmistrza

lub prezydenta miasta, a także sekretarz lub skarbnik powiatu lub gminy oraz skarbnik

województwa;

12)

prezes, wiceprezes i członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych;

13)

pracownicy regionalnych izb obrachunkowych zajmujący stanowiska: prezesa, członka

kolegium, naczelnika wydziału oraz inspektora do spraw kontroli;

14)

sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz;

15)

pracownicy nauki i szkolnictwa wyższego

a)

pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny zatrudniony na stanowisku profesora

zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, profesora wizytującego, docenta, adiunkta lub

starszego wykładowcy,

b)

osoba zajmująca w publicznej lub niepublicznej szkole wyższej, w Polskiej Akademii

Nauk lub w jednostkach badawczo-rozwojowych stanowisko kierownika lub zastępcy kierownika

podstawowej jednostki organizacyjnej w szczególności dziekana albo prodziekana wydziału,

c)

osoba zajmująca w publicznej lub niepublicznej szkole wyższej, w Polskiej Akademii

Nauk lub w jednostkach badawczo-rozwojowych stanowisko dyrektora instytutu, wicedyrektora

instytutu, kanclerza, kwestora, prezesa, wiceprezesa, sekretarza naukowego;

16)

dyrektor szkoły publicznej lub niepublicznej;

17)

członkowie Rady Poczty Polskiej;

18)

członek zarządu, członek rady nadzorczej banku państwowego;

19)

dyrektor przedsiębiorstwa państwowego, jego zastępca oraz osoba zarządzająca przedsiębiorstwem

na podstawie umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem państwowym;

20)

osoba sprawująca zarząd w spółce powstałej w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa

państwowego, której sprawowanie zarządu zlecono w oparciu o art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.;

21)

członek zarządu, członek rady nadzorczej spółki handlowej z udziałem Skarbu Państwa,

w której udział Skarbu Państwa przekracza 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby

akcji;

22)

członek zarządu, członek rady nadzorczej reprezentujący samorząd terytorialny w spółce

handlowej z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, w której udział jednostki

samorządu terytorialnego przekracza 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby akcji;

23)

członek organu zarządzającego, organu nadzoru lub organu kontroli wewnętrznej polskiego

związku sportowego lub spółki kapitałowej zarządzającej ligą zawodową w rozumieniu

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

(Dz. U. Nr 155, poz. 1298 oraz z 2006 r. Nr 64, poz. 448 i Nr 136, poz. 970).

1.

Każdy ma prawo do ubiegania się o wydanie urzędowego potwierdzenia w przedmiocie istnienia

w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej dotyczących jego osoby dokumentów organów

bezpieczeństwa państwa.

2.

Osoba ubiegająca się o pełnienie funkcji publicznych wskazanych w art. 4, urodzona

przed dniem 1 sierpnia 1972 r., jest obowiązana przedłożyć organowi, wymienionemu

odpowiednio w ust. 4 lub 6, aktualne urzędowe potwierdzenie, o którym mowa w ust.

1. Za aktualne uważa się urzędowe potwierdzenie wydane wobec danej osoby jako ostatnie

spośród dotychczas wobec niej wydanych.

3.

Treść urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia się przy ocenie

kwalifikacji moralnych - w szczególności takich jak: nieskazitelność charakteru, nieposzlakowana

opinia, nienaganna opinia, dobra opinia obywatelska, bądź przestrzeganie podstawowych

zasad moralnych - wymaganych dla zajmowania funkcji publicznych. Wynik tej oceny może

stanowić podstawę do rozwiązania umowy o pracę, odwołania z zajmowanego stanowiska

lub wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

4.

W przypadku, gdy objęcie funkcji publicznej przez daną osobę może nastąpić w wyniku

jej wyboru do pełnienia tej funkcji, dokonanego w wyborach powszechnych i bezpośrednich,

warunkiem dopuszczenia tej osoby do kandydowania w takich wyborach jest uprzednie

przedłożenie przez nią wydanego wobec tej osoby urzędowego potwierdzenia, o którym

mowa w ust. 1.

5.

W przypadku, gdy objęcie funkcji publicznej przez daną osobę ma nastąpić na podstawie

mianowania, powołania lub wyboru do pełnienia tej funkcji, dokonanego w wyborach innych

niż powszechne, albo na podstawie zawarcia z tą osobą umowy o pracę lub wpisu tej

osoby na listę osób uprawnionych do wykonywania określonego zawodu, dokonanie każdej

z tych czynności jest dopuszczalne jedynie po uprzednim przedłożeniu przez tę osobę

właściwemu organowi wydanego wobec niej urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w

ust. 1.

6.

Właściwym organem do przedłożenia urzędowego potwierdzenia jest, w stosunku do osób

kandydujących na funkcję publiczną, o której mowa w art. 4 ust. 1

1)

pkt 1 - Państwowa Komisja Wyborcza;

2)

pkt 2 - Państwowa Komisja Wyborcza;

3)

pkt 3

a)

w stosunku do osoby desygnowanej na stanowisko Prezesa Rady Ministrów - Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

w stosunku do kandydata na kierownicze stanowisko państwowe, na które powołuje lub

mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Rady Ministrów - powołujący

lub mianujący,

c)

w stosunku do kandydata na kierownicze stanowisko państwowe, na które powołuje, wybiera

lub mianuje Sejm, Prezydium Sejmu, Sejm i Senat lub Marszałek Sejmu - Marszałek Sejmu,

d)

w stosunku do kandydata na kierownicze stanowisko państwowe, na które powołuje lub

mianuje Senat lub Marszałek Senatu - Marszałek Senatu,

e)

w stosunku do kandydata na kierownicze stanowisko państwowe, na które powołuje lub

mianuje organ inny niż wymienione w lit. a-d - organ powołujący lub mianujący;

4)

pkt 4 - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

pkt 5 - Prezes Narodowego Banku Polskiego;

6)

pkt 6 - właściwy organ wybierający lub powołujący;

7)

pkt 7 - odpowiednio właściwy minister, kierownik urzędu centralnego lub wojewoda;

8)

pkt 8 - Prezes Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa;

9)

pkt 9 - minister właściwy do spraw zagranicznych;

10)

pkt 10 - minister właściwy do spraw zdrowia;

11)

pkt 11 - Prezes Rady Ministrów;

12)

pkt 12 - minister właściwy do spraw rozwoju wsi;

13)

pkt 13 - właściwy organ powołujący lub mianujący;

14)

pkt 14 - właściwy wojewoda;

15)

pkt 15 - Minister Sprawiedliwości;

16)

pkt 16 - Prokurator Generalny;

17)

pkt 17 - minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego;

18)

pkt 18 - minister właściwy do spraw Skarbu Państwa;

19)

pkt 19 - minister właściwy do spraw łączności;

20)

pkt 20 - Prezes Rady Ministrów;

21)

pkt 21 - właściwy organ koncesyjny;

22)

pkt 22

a)

w stosunku do członka zarządu lub rady nadzorczej wydawcy, wspólnika spółki osobowej

będącej wydawcą lub osoby fizycznej będącej wydawcą w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - właściwy organ rejestracyjny,

b)

w stosunku do redaktora naczelnego w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - właściwy wydawca w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe,

c)

w stosunku do dziennikarza - pracodawca, z tym że w stosunku do dziennikarzy niezatrudnionych

w formie umowy o pracę - redaktor naczelny przyjmujący od dziennikarza materiał do

wykorzystania.

7.

Właściwym organem do przedłożenia urzędowego potwierdzenia jest, w stosunku do osób

kandydujących na funkcję publiczną, o której mowa w art. 4 ust. 2

1)

pkt 1 - właściwa komisja wyborcza;

2)

pkt 2 - właściwa komisja wyborcza;

3)

pkt 3 - właściwa komisja wyborcza;

4)

pkt 4 - Prezes Najwyższej Izby Kontroli;

5)

pkt 5 - Prezes Instytutu Pamięci Narodowej;

6)

pkt 6

a)

lit. a - odpowiednio właściwy minister lub kierownik urzędu centralnego,

b)

lit. b - właściwy wojewoda;

7)

pkt 7 - minister właściwy do spraw zdrowia;

8)

pkt 8 - Prezes Rady Ministrów;

9)

pkt 9 - minister właściwy do spraw rozwoju wsi;

10)

pkt 10

a)

lit. a - właściwy wojewoda,

b)

lit. b - wojewoda właściwy ze względu na siedzibę związku jednostek samorządu terytorialnego;

11)

pkt 11 -właściwy organ powołujący;

12)

pkt 12 - Prezes Rady Ministrów;

13)

pkt 13 - w stosunku do kandydata na prezesa regionalnej izby obrachunkowej - Prezes

Rady Ministrów oraz w stosunku do kandydata na członka kolegium regionalnej izby obrachunkowej,

a także naczelnika wydziału lub inspektora do spraw kontroli w regionalnej izbie obrachunkowej

- prezes tej izby;

14)

pkt 14

a)

w stosunku do kandydata na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego lub sędziego

Trybunału Stanu - Marszałek Sejmu,

b)

w stosunku do osoby niebędącej sędzią, ubiegającej się o stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego - Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego,

c)

w stosunku do osoby niebędącej sędzią, ubiegającej się o stanowisko sędziego sądu

administracyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa,

d)

w stosunku do kandydata na stanowisko sędziego sądu powszechnego lub wojskowego -

Krajowa Rada Sądownictwa,

e)

w stosunku do kandydata na stanowisko prokuratorskie - Prokurator Generalny,

f)

w stosunku do osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów lub radców prawnych

- właściwa okręgowa rada adwokacka lub okręgowa izba radców prawnych,

g)

w stosunku do osoby ubiegającej się o powołanie do wykonywania zawodu notariusza -

Minister Sprawiedliwości;

15)

pkt 15 - właściwy rektor lub kierownik jednostki zatrudniającej;

16)

pkt 16 - właściwy kurator oświaty;

17)

pkt 17 - minister właściwy do spraw łączności;

18)

pkt 18 - Prezes Rady Ministrów;

19)

pkt 19 - właściwy organ założycielski;

20)

pkt 20 - minister właściwy do spraw Skarbu Państwa;

21)

pkt 21 - minister właściwy do spraw Skarbu Państwa;

22)

pkt 22 - właściwy wojewoda;

23)

pkt 23 - minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

1.

Organami bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są

1)

Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego,

2)

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego,

3)

Komitet do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego,

4)

jednostki organizacyjne podległe organom, o których mowa w pkt 1-3, a w szczególności

jednostki Milicji Obywatelskiej w okresie do dnia 14 grudnia 1954 r.,

5)

instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe

im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji

Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych,

6)

Akademia Spraw Wewnętrznych,

7)

Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza,

8)

Zarząd Główny Służby Wewnętrznej jednostek wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

oraz podległe mu komórki,

9)

Informacja Wojskowa,

10)

Wojskowa Służba Wewnętrzna,

11)

Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego,

12)

inne służby Sił Zbrojnych prowadzące działania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze,

w tym w rodzajach broni oraz w okręgach wojskowych;

13)

Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk wraz z wojewódzkimi i miejskimi

urzędami kontroli prasy, publikacji i widowisk oraz

Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk wraz z okręgowymi urzędami,

14)

Urząd do Spraw Wyznań oraz terenowe organy administracji państwowej o właściwości

szczególnej do spraw wyznań stopnia wojewódzkiego.

2.

Do organów bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, należą także organy i instytucje

cywilne i wojskowe państw obcych o zadaniach podobnych do zadań organów, o których

mowa w ust. 1.

3.

Jednostkami Służby Bezpieczeństwa, w rozumieniu ustawy, są te jednostki Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, które z mocy prawa podlegały rozwiązaniu w chwili zorganizowania

Urzędu Ochrony Państwa, oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami.

1.

Upoważniony statutowo organ partii politycznej, związku zawodowego albo stowarzyszenia

może złożyć podanie o wydanie urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w art. 7 ust.

1, dotyczącego osoby, która wyraziła pisemną zgodę na jego złożenie.

2.

Upoważniony statutowo organ organizacji Polonii Zagranicznej może złożyć podanie o

wydanie urzędowego potwierdzenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1, na zasadach określonych

w ust. 1.

3.

Podanie, o którym mowa w ust. 2, wymaga pozytywnej opinii właściwego terytorialnie

konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Do podań, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 9 ust.

1 i 4, z tym że dane określone w art. 9 ust. 1 pkt 1 powinny być danymi osoby, której

ma dotyczyć zaświadczenie. W podaniu zamieszcza się dodatkowo określenie organu występującego

o wydanie zaświadczenia.

Osobowymi źródłami informacji w rozumieniu ustawy są osoby, których dane zostały odnotowane

w dokumentach organów bezpieczeństwa państwa w charakterze tajnych informatorów lub

pomocników przy operacyjnym zdobywaniu informacji wszelkich kategorii rejestracji

stosowanych przez organy bezpieczeństwa państwa.

1.

Urzędowe potwierdzenie w przedmiocie istnienia w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej

dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, dotyczących danej osoby, wydaje organ zaświadczający

w formie zaświadczenia.

2.

Osoba, której organ zaświadczający wydał zaświadczenie, ma prawo do otrzymania odpisów

tego zaświadczenia. Odpis zaświadczenia wydany przez organ zaświadczający ma moc prawną

zaświadczenia.

3.

Wszczęcie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, następuje

na żądanie osoby, której zaświadczenie to ma dotyczyć, z wyjątkiem przypadków, o których

mowa w ust. 4-6.

4.

Jeżeli po wydaniu zaświadczenia danej osobie stwierdzono, że mimo istnienia w archiwum

Instytutu Pamięci Narodowej dokumentu dotyczącego tej osoby nie został on uwzględniony

przy wydawaniu jej zaświadczenia, organ zaświadczający wszczyna z urzędu postępowanie

w sprawie wydania zaświadczenia.

5.

Organ zaświadczający wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia

dotyczącego danej osoby również wtedy, gdy po wydaniu zaświadczenia dokument dotyczący

tej osoby został przekazany do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej.

6.

W przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego w całości lub w części powództwo,

o którym mowa w art. 28 ust. 1, organ zaświadczający wszczyna z urzędu postępowanie

w sprawie wydania zaświadczenia o treści uwzględniającej treść tego wyroku.

7.

O wszczęciu postępowania z urzędu zawiadamia się stronę, której następnie doręcza

się wydane zaświadczenie.

Dokumentami, w rozumieniu ustawy, są

1)

wszelkie nośniki informacji, niezależnie od formy przechowywania informacji, w tym

w szczególności: akta, kartoteki, rejestry, pliki komputerowe, pisma, mapy, plany,

filmy i inne nośniki obrazu, nośniki dźwięku i wszelkich innych form zapisu, a także

kopie, odpisy i inne duplikaty tych nośników informacji,

2)

niezbędne do analizy informacji środki pomocnicze, a w szczególności programy na użytek

zautomatyzowanego przetwarzania danych.

1.

Stroną, w rozumieniu ustawy, jest osoba, wobec której zostało wszczęte postępowanie

w sprawie wydania zaświadczenia oraz podmiot, który w trybie art. 6 wystąpił z żądaniem,

o którym mowa w art. 7 ust. 3.

2.

Organem zaświadczającym, w rozumieniu ustawy, jest dyrektor oddziału Instytutu Pamięci

Narodowej właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby, której ma dotyczyć zaświadczenie.

Jeżeli osoba, której ma dotyczyć zaświadczenie, nie ma miejsca zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, organem zaświadczającym jest dyrektor oddziału Instytutu

Pamięci Narodowej w Warszawie.

3.

Organem odwoławczym jest Prezes Instytutu Pamięci Narodowej.

1.

Podanie o wydanie zaświadczenia powinno zostać złożone w formie pisemnej i zawierać

1)

oznaczenie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, to jest wskazanie następujących

danych dotyczących tej osoby

a)

imienia lub imion i nazwiska, a jeżeli osoba zmieniała nazwisko, także wszystkich

nazwisk, których poprzednio używała,

b)

imion rodziców,

c)

daty i miejsca urodzenia,

d)

numeru PESEL,

e)

adresu zamieszkania,

f)

adresu do doręczeń w kraju;

2)

oznaczenie organu, do którego podanie jest skierowane;

3)

żądanie wydania urzędowego potwierdzenia w przedmiocie istnienia dokumentów organów

bezpieczeństwa państwa, dotyczących danej osoby;

4)

jeżeli powodem ubiegania się o wydanie zaświadczenia jest kandydowanie na funkcję

publiczną - wskazanie tej funkcji;

5)

podpis osoby składającej podanie, z uwzględnieniem informacji, czy podanie to składa

osobiście osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia, czy też jej pełnomocnik.

2.

W przypadku działania przez pełnomocnika w podaniu należy dodatkowo wskazać imię i

nazwisko pełnomocnika oraz jego adres dla doręczeń w kraju i dołączyć udzielone pełnomocnictwo.

3.

Podanie składa się osobiście we właściwym oddziale Instytutu Pamięci Narodowej lub

za pośrednictwem poczty, pod warunkiem poświadczenia podpisu wnioskodawcy przez notariusza

lub inną osobę uprawnioną do uwierzytelniania podpisów zgodnie z prawem państwa, w

którym czynność ta zostanie dokonana.

4.

Wszczęcie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia następuje z chwilą złożenia

podania. Podaniem jest wyłącznie takie pismo, które odpowiada w całości wymaganiom

przewidzianym w ust. 1 i 2.

Postępowanie przed organem zaświadczającym powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki,

nie później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia podania. W stosunku

do osób, o których mowa w art. 4 ust. 1, termin ten wynosi 6 miesięcy.

1.

Przed wydaniem zaświadczenia organ zaświadczający bada dokumenty znajdujące się w

archiwum Instytutu Pamięci Narodowej w celu ustalenia, czy w archiwum tym znajdują

się dokumenty dotyczące osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia.

2.

Zaświadczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie organu zaświadczającego;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie podmiotu wnoszącego podanie o wydanie zaświadczenia;

4)

oznaczenie osoby, której dotyczy zaświadczenie, w tym

a)

imię i nazwisko,

b)

imiona rodziców,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

nr PESEL,

e)

adres zamieszkania;

5)

informacje, czy dane osoby, której dotyczy zaświadczenie, występują w dokumentach

zgromadzonych w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej;

6)

informacje, w jakim charakterze dane osoby, której dotyczy zaświadczenie, występują

w dokumentach zgromadzonych w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej;

7)

informacje o rodzajach dokumentów zgromadzonych w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci

Narodowej, zawierających dane osoby, której dotyczy zaświadczenie;

8)

przebieg pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa osoby, której dotyczy

zaświadczenie;

9)

treść zapisów ewidencyjnych w dokumentach zgromadzonych w zasobie archiwalnym Instytutu

Pamięci Narodowej, dotyczących osoby, której dotyczy zaświadczenie, przy czym kolejne

rejestracje traktuje się odrębnie;

10)

wzmiankę o ewentualnych uzupełnieniach, sprostowaniach, uaktualnieniach, wyjaśnieniach

lub dokumentach złożonych przez osobę, wobec której wydaje się zaświadczenie, do zbioru

dokumentów organu bezpieczeństwa państwa znajdujących się w zasobie archiwalnym Instytutu

Pamięci Narodowej;

11)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej

do wydania zaświadczenia;

12)

pouczenie o przysługującym prawie do wytoczenia powództwa, o którym mowa w art. 28

ust. 1.

3.

W zaświadczeniu nie podaje się informacji objętych ochroną z uwagi na treść przepisów

o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych,

a także informacji dotyczących danych o stanie zdrowia lub życiu seksualnym.

4.

W zaświadczeniu nie ujawnia się danych osobowych osób innych niż osoba, wobec której

wydaje się to zaświadczenie, o ile osoby te nie były pracownikami lub funkcjonariuszami

organu bezpieczeństwa państwa.

5.

Jeżeli zaświadczenie zostało wydane w wyniku postępowania prowadzonego na podstawie

art. 7 ust. 4, 5 albo 6, organ zaświadczający zamieszcza informację o tym w treści

zaświadczenia.

6.

Zaświadczenie doręcza się stronie na piśmie a jeżeli strona działa przez pełnomocnika,

zaświadczenie doręcza się jej pełnomocnikowi.

Każdy ma prawo załączyć do wydanego wobec niego zaświadczenia własne uzupełnienia,

sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie. Dane już zawarte

w zaświadczeniu nie ulegają zmianie.

1.

W przypadku śmierci osoby, której ma dotyczyć zaświadczenie, lub cofnięcia złożonego

podania, a także gdy postępowanie okaże się bezprzedmiotowe z innej przyczyny, organ

zaświadczający wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Na postanowienie to

służy zażalenie.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie organu zaświadczającego;

2)

datę jego wydania;

3)

oznaczenie strony, to jest imię i nazwisko tej osoby oraz adres zamieszkania;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, w jakim trybie służy na to postanowienie zażalenie;

8)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej

do wydania tego postanowienia.

3.

Postanowienie doręcza się stronie na piśmie, a jeżeli strona działa przez pełnomocnika,

postanowienie doręcza się jej pełnomocnikowi.

1.

Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania przysługuje stronie.

2.

Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu pierwszej instancji,

który wydał zaskarżone postanowienie.

3.

Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

4.

Organ odwoławczy powinien zakończyć postępowanie w terminie miesiąca od daty otrzymania

zażalenia wraz z aktami sprawy.

5.

W wyniku przeprowadzenia postępowania organ odwoławczy wydaje postanowienie, w którym

1)

utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie albo

2)

uchyla zaskarżone postanowienie w całości lub w części, a następnie we własnym zakresie

wydaje stosowne postanowienie, gdy stwierdzi, że postanowienie wydane przez organ

pierwszej instancji zawiera wadę, którą należy usunąć, lecz jednocześnie istniała

negatywna przesłanka prowadzenia postępowania przez organ, który wydał postanowienie,

albo

3)

uchyla zaskarżone postanowienie w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania

przez organ pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że brak było podstaw do wydania postanowienia.

6.

W przypadku śmierci osoby, której dotyczy zaświadczenie, gdy śmierć nastąpi w toku

postępowania przed organem odwoławczym, a także w przypadku, gdy strona lub jej pełnomocnik

cofnie złożone zażalenie, jak również gdy postępowanie zażaleniowe okaże się bezprzedmiotowe

z innych przyczyn, organ odwoławczy wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania

przed organem odwoławczym.

7.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 5 i 6, powinno zawierać

1)

oznaczenie organu zaświadczającego;

2)

datę jego wydania;

3)

oznaczenie strony;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, w jakim trybie służy na to postanowienie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego;

8)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej

do wydania tego postanowienia.

8.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 5 i 6, doręcza się stronie na piśmie, a jeżeli

strona działa przez pełnomocnika, postanowienie doręcza się jej pełnomocnikowi.

1.

Na postanowienie wydane przez organ odwoławczy, które kończy postępowanie w sprawie

wydania zaświadczenia, stronie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

2.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzonym na skutek wniesienia skargi,

o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm..

W kwestiach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale

1)

w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia stosuje się odpowiednio następujące

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6-8, 12, 14 i 15, 19, 24-26, 30 § 1 i 2, art. 32, 33, 36-38, 39-44, 46 i 47,

57-60, 64 i 65, 67 § 1, art. 68 § 1, art. 217-220 i 268a;

2)

w postępowaniu przed organem odwoławczym, poza przepisami wymienionym w pkt 1, stosuje

się odpowiednio także następujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 9-11, 127 § 1, art. 128, 132 § 1 i 2, art. 133, 134, 136, 137 i 139;

3)

do postanowień wydawanych w postępowaniach, o których mowa w pkt 1 i 2, stosuje się

odpowiednio następujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 110-113, 145-152 oraz 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art.

149 § 3, art. 151 § 1, art. 157 § 1 i art. 158, wydaje się postanowienie.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej prowadzi rejestr zaświadczeń, o których mowa w

art. 7, zwany dalej „rejestrem”.

1.

Odpis każdego wydanego zaświadczenia organ zaświadczający przekazuje do rejestru.

2.

W rejestrze każde zaświadczenie przechowuje się w formie odpisu oraz w formie elektronicznej

(cyfrowej) kopii tego odpisu.

3.

Uzupełnienia, sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie,

o których mowa w art. 12, dołącza się do odpisu zaświadczenia oraz elektronicznej

(cyfrowej) kopii zaświadczenia w rejestrze z oznaczeniem ich w sposób pozwalający

na ich odróżnienie od zaświadczenia.

4.

Do odpisu zaświadczenia oraz elektronicznej (cyfrowej) kopii zaświadczenia w rejestrze

dołącza się również wzmiankę o braku pisemnej zgody, o której mowa w art. 21 pkt 2.

1.

Odpisy zaświadczeń przekazane do rejestru kataloguje się alfabetycznie, według nazwisk

i imion osób, wobec których zaświadczenia te zostały wydane.

2.

Elektroniczne (cyfrowe) kopie odpisów zaświadczeń kataloguje się alfabetycznie, na

zasadzie określonej w ust. 1, w informatycznej bazie rejestru zaświadczeń. W informatycznym

katalogu tej bazy zamieszcza się imię i nazwisko (imiona i nazwiska), datę i miejsce

urodzenia oraz imiona rodziców osoby, wobec której wydano zaświadczenie.

1.

Każdy ma prawo dostępu do informacji zawartych w informatycznej bazie rejestru zaświadczeń.

2.

Z wyjątkiem danych adresowych i numeru PESEL wszelkie zawarte w zaświadczeniach dane

osób, wobec których wydano zaświadczenia, są jawne i nie podlegają ochronie danych

osobowych.

3.

Na elektronicznych kopiach odpisów zaświadczeń, które są przeznaczone do powszechnego

udostępnienia w informatycznej bazie rejestru zaświadczeń, dane adresowe oraz numery

PESEL powinny zostać trwale zakryte lub usunięte tak, aby ich odczytanie nie było

możliwe.

4.

Powszechny dostęp do informacji zawartych w informatycznej bazie rejestru zaświadczeń

zapewnia się poprzez Internet.

Pracownicy Instytutu Pamięci, także po ustaniu stosunku pracy, są obowiązani zachować

w tajemnicy wiadomości związane z działalnością Instytutu Pamięci, powzięte w związku

z zatrudnieniem w Instytucie Pamięci, z wyjątkiem uzyskanych w toku badań naukowych.

Każdy ma prawo dostępu do informacji zawartych w dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa, znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej, dotyczących osób

1)

pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 - nie później niż po

upływie 90 dni od dnia doręczenia zaświadczenia;

2)

pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz wobec których wydano

zaświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1, za ich pisemną zgodą skierowaną do Instytutu

Pamięci Narodowej, z zastrzeżeniem pkt 3;

3)

pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli z treści zaświadczenia,

o którym mowa w art. 7 ust. 1, wynika, że osoby te były pracownikami, funkcjonariuszami,

żołnierzami organów bezpieczeństwa państwa lub były traktowane przez organy bezpieczeństwa

państwa jako osobowe źródła informacji - nie później niż po upływie 90 dni od dnia

doręczenia zaświadczenia.

1.

Wszelkie zawarte w dokumentach organów bezpieczeństwa państwa informacje o osobach,

o których mowa w art. 21, są jawne i nie podlegają ochronie danych osobowych, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Prawo dostępu do informacji, o których mowa w art. 21, podlega wyłączeniu

1)

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych

oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych;

2)

poprzez wyłączenie dostępu do zawartych w dokumentach informacji ujawniających dane

o stanie zdrowia lub życiu seksualnym osób, których dokumenty te dotyczą.

3.

Osoba, o której mowa w art. 21, może wyrazić pisemną zgodę na dostęp powszechny lub

konkretnej osoby do zawartych w dotyczących jej dokumentach informacji, o których

mowa w ust. 2 pkt 2.

Z dostępu do informacji, o których mowa w art. 21, są wyłączone zawarte w dokumentach

dane

1)

osobowe osób innych niż osoby, o których mowa w art. 21, o ile osoby te nie były pracownikami

lub funkcjonariuszami organu bezpieczeństwa państwa;

2)

adresowe dotyczące miejsc zamieszkania i numeru PESEL wszelkich osób wymienionych

w treści dokumentów.

1.

Informacje, o których mowa w art. 21, z uwzględnieniem art. 22 i 23, udostępnia się

na wniosek złożony w formie pisemnej, skierowany do dyrektora oddziału Instytutu Pamięci

Narodowej, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby, której dotyczą informacje.

2.

Wniosek o udostępnienie informacji powinien zawierać

1)

oznaczenie organu, do którego wniosek jest skierowany;

2)

oznaczenie wnioskodawcy poprzez podanie: imienia, nazwiska, adresu zamieszkania, imion

rodziców, daty i miejsca urodzenia oraz numeru PESEL;

3)

wskazanie osoby, której mają dotyczyć dokumenty, z którymi wnioskodawca chce się zapoznać;

wskazanie to powinno nastąpić poprzez podanie: imienia i nazwiska tej osoby, daty

i miejsca urodzenia, imion rodziców, a także funkcji publicznej, o której mowa w art.

4, pełnionej przez daną osobę, o ile pełni ona taką funkcję;

4)

podpis wnioskodawcy.

3.

Wniosek składa się osobiście we właściwym oddziale Instytutu Pamięci Narodowej lub

za pośrednictwem poczty, pod warunkiem poświadczenia podpisu wnioskodawcy przez notariusza

lub inną osobę uprawnioną do uwierzytelniania podpisów zgodnie z prawem państwa, w

którym czynność ta zostanie dokonana.

4.

W przypadku stwierdzenia przez organ braków formalnych wniosku przepisy art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Udostępnienie informacji następuje poprzez umożliwienie wnioskodawcy zapoznania się

z treścią dokumentów będących nośnikami takich informacji.

2.

Udostępnienie dokumentów wnioskodawcy powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki.

3.

Dokumenty udostępnia się wnioskodawcy wyłącznie w siedzibie Instytutu Pamięci Narodowej

lub jego oddziału, po uprzednim zawiadomieniu wnioskodawcy o terminie i miejscu ich

udostępnienia.

4.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, powinno nastąpić nie później niż na 7 dni przed

wskazanym w tym zawiadomieniu terminem udostępnienia dokumentów.

1.

Odmowa udostępnienia informacji, a także umorzenie postępowania o udostępnienie informacji

następują w drodze decyzji wydawanej przez właściwego dyrektora oddziału Instytutu

Pamięci Narodowej.

2.

Organ umarza postępowanie w przypadku cofnięcia wniosku przez wnioskodawcę lub śmierci

wnioskodawcy.

3.

Organ odmawia udostępnienia informacji w przypadku, gdy udostępnienie informacji nie

jest możliwe ze względu na treść art. 22 ust. 2 lub 3, a także gdy złożony wniosek

odnosi się do informacji zawartych w dokumentach niedotyczących osoby, o której mowa

w art. 21.

4.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Do archiwum Instytutu Pamięci przekazuje się dokumenty wytworzone w toku postępowania

prowadzonego przez sądy okręgowe w sprawach, o których mowa w art. 27 ustawy z dnia

18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, oraz art. 35d, z chwilą prawomocnego

zakończenia postępowania w danej sprawie.

1.

CBA nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szef CBA w celu realizacji zadań CBA może wydać zgodę na korzystanie z tajnej współpracy

z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami

bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szef CBA wyraża zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

1.

Na decyzje wydane przez organ odwoławczy stronie służy skarga do wojewódzkiego sądu

administracyjnego.

2.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzonym na skutek wniesienia skargi,

o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że

1)

przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 14 dni od dnia otrzymania

skargi;

2)

skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią

na skargę.

1.

Osobie, wobec której wydano zaświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1, przysługuje

prawo wytoczenia powództwa o ustalenie, że

1)

zaświadczenie zostało wydane na podstawie dokumentu lub dokumentów organów bezpieczeństwa

państwa niedotyczących osoby, wobec której wydano zaświadczenie, lub

2)

nie są autentyczne dokument lub dokumenty organów bezpieczeństwa państwa, objęte wydanym

zaświadczeniem, lub

3)

nie jest zgodna z prawdą treść dokumentu lub dokumentów organów bezpieczeństwa państwa,

objętych wydanym zaświadczeniem.

2.

Powództwo wytacza się przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Instytut Pamięci

Narodowej.

3.

Powództwo rozpoznaje sąd okręgowy właściwy ze względu na siedzibę organu, który wydał

zaświadczenie. Jeżeli siedziba organu, który wydał zaświadczenie, położona jest w

miejscowości, w której znajduje się więcej niż jeden sąd okręgowy, właściwość sądu

ustala się zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 8 ust. 2.

4.

W postępowaniu wszczętym w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odpis prawomocnego orzeczenia wydanego w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa

w ust. 1, zostaje dołączony do dokumentu lub zbioru dokumentów, do których orzeczenie

to się odnosi, a także do odpisu zaświadczenia wydanego danej osobie, zamieszczonego

w rejestrze zaświadczeń, i do jego elektronicznej (cyfrowej) kopii, istniejącej w

informatycznej bazie zaświadczeń tego rejestru.

1.

Każdy, kto bez tytułu prawnego posiada dokumenty zawierające informacje z zakresu

działania Instytutu Pamięci, jest obowiązany wydać je bezzwłocznie Prezesowi Instytutu

Pamięci.

2.

Właściciel lub osoba mająca inny tytuł prawny do posiadania dokumentów, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązana do ich udostępnienia Prezesowi Instytutu Pamięci, na

jego żądanie, w celu sporządzenia kopii.

3.

Prezes Instytutu Pamięci może zwracać się do wszelkich osób lub instytucji zagranicznych

o pomoc w udostępnianiu dokumentów.

Opłatę stałą w kwocie 300 zł pobiera się od pozwu w sprawie, o której mowa w

1)

art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U.

Nr 218, poz. 1592);

2)

w art. 35d ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej -

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm..

Każdy, kto podejrzewa, że dokument lub dokumenty opisane w zaświadczeniu, o którym

mowa w art. 7 ust. 1, pozostają w związku ze stosowaniem przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego

represji lub innych form naruszania praw człowieka, będących zbrodniami komunistycznymi

w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej

- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, albo że dokument ten lub dokumenty pozostają w związku ze zbrodnią komunistyczną,

ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora oddziałowej komisji, o którym

mowa w art. 45 ust. 1 tej ustawy, lub Policję. Przepis art. 191 § 3 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

W zakresie działalności archiwalnej Instytut Pamięci gromadzi, ewidencjonuje, przechowuje,

opracowuje, zabezpiecza i udostępnia dokumenty zbrodni oraz dokumenty ukazujące fakty

i okoliczności dotyczące losów Narodu Polskiego w latach 1939-1990 i informujące o

poniesionych ofiarach i wyrządzonych szkodach, wydaje zaświadczenia na ich podstawie,

a także uwierzytelnione odpisy, wypisy, wyciągi i reprodukcje przechowywanych dokumentów.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm. w art. 68 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 i 2, osoba ubiegająca się o wpis obowiązana jest

dołączyć informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego, opatrzoną datą nie

wcześniejszą niż miesiąc przed jej złożeniem, oraz - w przypadku osoby urodzonej przed

dniem 1 sierpnia 1972 r. - zaświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

.

1.

Każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu

kopii dotyczących go dokumentów.

2.

Instytut Pamięci udostępnia kopie dostępnych dokumentów, o których mowa w ust. 1,

dotyczących wnioskodawcy, z wyjątkiem dokumentów wytworzonych przez niego lub przy

jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach

bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami, przy których wykonywaniu był

traktowany przez te organy jako osobowe źródło informacji.

3.

W udostępnianych kopiach dokumentów anonimizuje się dane osobowe osób trzecich.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy,

2)

rodzaj i numer dokumentu tożsamości,

3)

datę wydania dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który go wydał,

4)

dane ułatwiające odnalezienie dokumentów.

5.

W razie późniejszego odnalezienia w archiwum Instytutu Pamięci dokumentów dotyczących

wnioskodawcy należy go o tym poinformować oraz pouczyć o możliwości ponownego złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm. w art. 24 ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, osoba ubiegająca się o wpis obowiązana jest dołączyć

informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego, opatrzoną datą nie wcześniejszą

niż miesiąc przed jej złożeniem, oraz - w przypadku osoby urodzonej przed dniem 1

sierpnia 1972 r. - zaświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

.

1.

Każdy, kto uzyskał wgląd w kopie dokumentów, o których mowa w art. 30, ma prawo wystąpić

do Instytutu Pamięci z wnioskiem o udostępnienie do wglądu tych dokumentów bez anonimizacji.

2.

Instytut Pamięci umożliwia wgląd w dotyczące wnioskodawcy dokumenty bez anonimizacji,

z wyjątkiem dokumentów, z których treści wynika co najmniej jedna z następujących

okoliczności

1)

wnioskodawca był pracownikiem lub funkcjonariuszem organu bezpieczeństwa państwa,

2)

wnioskodawca był przez organ bezpieczeństwa państwa traktowany jako osobowe źródło

informacji, a w szczególności był w tym charakterze przez ten organ zarejestrowany

lub odnotowany,

3)

wnioskodawca zobowiązał się do dostarczania informacji organowi bezpieczeństwa państwa

lub świadczenia takiemu organowi jakiejkolwiek pomocy w działaniach operacyjnych,

4)

wnioskodawca realizował zadania zlecone przez organ bezpieczeństwa państwa, a w szczególności

dostarczał temu organowi informacje.

3.

Warunki określone w ust. 2 pkt 2-4 nie zachodzą, jeżeli wnioskodawca udzielał jedynie

informacji o przestępstwach pospolitych lub informacji powszechnie dostępnych.

4.

Niezanonimizowane dokumenty udostępnia się do wglądu w oryginałach lub kopiach w siedzibie

oddziału Instytutu Pamięci właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy,

chyba że we wniosku wskazał on inny oddział, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1. Przepis art. 33 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

5.

Osobie, w stosunku do której w archiwum Instytutu Pamięci nie odnaleziono dokumentów,

o których mowa w ust. 2, która na podstawie wniosku określonego w ust. 1 uzyskała

wgląd w dotyczące jej dokumenty, przysługuje - na zasadach i w zakresie określonym

w ustawie - prawo do uzyskania kopii tych dokumentów, prawo do ujawnienia nazwisk

oraz dalszych danych identyfikujących tożsamość funkcjonariuszy, pracowników, żołnierzy

oraz osobowych źródeł informacji organów bezpieczeństwa państwa, zbierających informacje

o niej lub którzy prowadzili te osobowe źródła informacji, prawo do zwrotu przedmiotów

znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci, które w momencie utraty stanowiły jej

własność lub były w jej posiadaniu i prawo zastrzeżenia swoich danych osobowych.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 uchyla się pkt 9a;

2)

w art. 36 w ust. 5 uchyla się pkt 9a.

1.

Odmowa uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, w całości lub w części

dotyczącej udostępnienia bez anonimizacji dokumentów potwierdzających okoliczności,

o których mowa w art. 31 ust. 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja

ta jest równoznaczna z odmową realizacji praw określonych w art. 31 ust. 5, odnoszących

się do dokumentów, których odmowa ta dotyczy.

2.

Organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę

do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, z późn. zm. w art. 11 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Kandydat na stanowisko prokuratorskie urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. przedstawia

również zaświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

.

1.

Wydanie niezanonimizowanych kopii dokumentów następuje na pisemny wniosek osoby, o

której mowa w art. 31 ust. 5.

2.

Na żądanie wnioskodawcy należy uwierzytelnić wydawane kopie dokumentów.

3.

Wydanie kopii dokumentów następuje w siedzibie oddziału Instytutu Pamięci właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, chyba że we wniosku wskazał on inny

oddział, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wnioskodawca powinien być zawiadomiony na piśmie o terminie wydania kopii dokumentów

przynajmniej na 7 dni przed tym terminem. Wydanie kopii dokumentów powinno być udokumentowane

protokołem, który podpisuje wnioskodawca i upoważniony pracownik Instytutu Pamięci.

W ustawie z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40a ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Kandydat urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r., wyrażając zgodę na kandydowanie

w wyborach, składa Państwowej Komisji Wyborczej zaświadczenie, o którym mowa w art.

7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U.

Nr 218, poz. 1592).

”

;

2)

uchyla się art. 40b;

3)

w art. 40d w ust. 1 skreśla się wyrazy „ust. 5, art. 40b ust. 2”;

4)

w art. 43 w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Na liście zamieszcza się również treść zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust.

1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, w zakresie określonym

w art. 11 ust. 2 pkt 1-4 lit. b i c oraz pkt 5, 6 i 8-10 tej ustawy.

”

.

1.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w art. 31 ust. 5, Instytut Pamięci wydaje

znajdujące się w jego archiwum przedmioty, które w momencie utraty stanowiły jej własność

lub były w jej posiadaniu.

2.

Przed wydaniem przedmiotów Instytut Pamięci może sporządzić i zachować ich kopie;

o fakcie tym należy poinformować wnioskodawcę.

3.

W zakresie określonym w ust. 1 przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, z późn. zm. w art. 13 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Do wniosku osoba zainteresowana obowiązana jest dołączyć informację o niekaralności

z Krajowego Rejestru Karnego, opatrzoną datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed jej

złożeniem, oraz - w przypadku osoby urodzonej przed dniem 1 sierpnia 1972 r. - zaświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

.

1.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w art. 31 ust. 5, podaje się tej osobie nazwiska

i dalsze dane identyfikujące tożsamość osób, które przekazywały o niej informacje

organom bezpieczeństwa państwa, jeżeli można je jednoznacznie określić na podstawie

dokumentów danego organu bezpieczeństwa państwa, i o ile w dokumentach udostępnionych

do wglądu na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, znajdują się pseudonimy

lub nazwiska tych osób.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli w dokumentach udostępnionych do wglądu

na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, znajdują się nazwiska pracowników

i funkcjonariuszy, którzy zbierali lub oceniali informacje o wnioskodawcy lub prowadzili

osoby, które przekazywały organom bezpieczeństwa państwa te informacje.

3.

Odmawia się podania nazwisk oraz innych danych identyfikujących tożsamość osób, które

udzielały jedynie informacji o przestępstwach pospolitych.

4.

Od odmowy udostępnienia danych identyfikujących tożsamość osób, o których mowa w ust.

1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Instytutu Pamięci.

5.

W zakresie określonym w ust. 1 i 2 przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Wnioski, o których mowa w art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 35c ust. 1 oraz wynikające

z realizacji uprawnień, o których mowa w art. 31 ust. 5, składa się osobiście w siedzibie

Instytutu Pamięci, jego oddziałach i delegaturach lub za pośrednictwem poczty, pod

warunkiem poświadczenia podpisu wnioskodawcy przez notariusza.

2.

Osoba mająca stałe miejsce zamieszkania za granicą może złożyć wniosek osobiście w

polskiej placówce konsularnej, przy czym podpis wnioskodawcy uwierzytelnia konsul.

Wniosek taki może być również złożony za pośrednictwem poczty, pod warunkiem poświadczenia

podpisu wnioskodawcy przez notariusza lub inną osobę uprawnioną do uwierzytelniania

podpisów zgodnie z prawem państwa, w którym ta czynność zostanie dokonana.

3.

Po złożeniu wniosku wnioskodawca może ustanowić pełnomocnika do realizacji przysługujących

mu praw wynikających z ustawy.

4.

Uprawnienia wynikające z ustawy może wykonywać osoba najbliższa zmarłego w rozumieniu

art. 115 § 11 Kodeksu karnego.

5.

Jeżeli realizacja praw wynikających z ustawy następuje przez osobę najbliższą, o której

mowa w ust. 4, należy we właściwym wniosku wskazać imię i nazwisko osoby zmarłej,

której praw on dotyczy.

1.

Każdy ma prawo załączyć do zbioru dotyczących go dokumentów własne uzupełnienia, sprostowania,

uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie. Dane już zawarte w dokumentach

nie ulegają zmianie.

2.

Uzupełnienia, sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie

dołącza się do zbioru dokumentów z oznaczeniem ich w sposób pozwalający na ich odróżnienie

od dokumentów zgromadzonych przez Instytut Pamięci w trybie art. 25.

1.

Każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu

dokumentów osobowych dotyczących pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa

państwa.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy,

2)

rodzaj i numer dokumentu tożsamości,

3)

datę wydania dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który go wydał,

4)

dane ułatwiające odnalezienie dokumentów, w szczególności imię i nazwisko oraz informacje

o miejscu pracy lub działania pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa

państwa, którego dotyczyć mają dokumenty.

3.

Funkcjonariusze i pracownicy organów bezpieczeństwa państwa mogą uzyskać na swój wniosek

kopie dotyczących ich dokumentów osobowych.

4.

W razie późniejszego odnalezienia w archiwum Instytutu Pamięci dokumentów osobowych

dotyczących pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa państwa, którymi

zainteresowany był wnioskodawca, należy go o tym poinformować oraz pouczyć o możliwości

ponownego złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Każdemu, komu udostępniono dotyczące go dokumenty, przysługuje prawo wytoczenia powództwa

o ustalenie, że

1)

dokument lub dokumenty, które zostały mu udostępnione jako dotyczące jego osoby, w

rzeczywistości go nie dotyczą lub

2)

nie są autentyczne dokument lub dokumenty udostępnione mu jako dotyczące jego osoby,

lub

3)

nie jest zgodna z prawdą treść dokumentu lub dokumentów udostępnionych mu jako dotyczących

jego osoby.

2.

Powództwo wytacza się przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Instytut

Pamięci.

3.

Powództwo rozpoznaje sąd okręgowy mający siedzibę w mieście będącym siedzibą sądu

apelacyjnego właściwego ze względów na miejsce zamieszkania powoda.

4.

W postępowaniu wszczętym w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odpis prawomocnego orzeczenia, wydanego w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa

w ust. 1, zostaje dołączony do dokumentu lub dokumentów, do których orzeczenie to

się odnosi i stanowi ich integralną część.

W ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów

nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860) w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może zezwalać pracownikom, policjantom, strażakom,

funkcjonariuszom Straży Granicznej i żołnierzom jednostek mu podporządkowanych lub

przez niego nadzorowanych na udzielenie wiadomości stanowiącej tajemnicę państwową

lub służbową określonej osobie lub instytucji. Zezwolenie to nie może jednak dotyczyć

sytuacji, o której mowa w art. 21 ustawy wymienionej w art. 8 ust. 2 oraz w art. 9a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 170, poz. 1218), z wyjątkiem dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy uzna za niezbędne w związku

z prowadzeniem postępowania na skutek wniesienia powództwa, o którym mowa w art. 35d ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej -

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm. albo w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

.

1.

Dokumenty zgromadzone przez Instytut Pamięci, z wyjątkiem dokumentów, o których mowa

w art. 39, udostępnia się organom władzy publicznej oraz innym instytucjom, organizacjom

i osobom w celach

1)

wykonywania zadań ustawowych,

2)

prowadzenia badań naukowych, o ile Prezes Instytutu Pamięci wyrazi na to zgodę,

3)

prowadzenia działalności dziennikarskiej, o ile Prezes Instytutu Pamięci wyrazi na

to zgodę.

2.

Podmioty, którym dokumenty zostały udostępnione, ponoszą odpowiedzialność prawną za

sposób ich wykorzystania, o czym należy je poinformować.

3.

W trybie określonym w ust. 1 pkt 2 i 3 nie mogą być wnioskodawcy udostępnione dokumenty,

jeżeli zostały wytworzone przez niego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych

w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku

z czynnościami, przy wykonywaniu których był traktowany przez te organy jako osobowe

źródło informacji.

1.

WSI nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szef WSI w celu realizacji zadań WSI może wydać zgodę na korzystanie z tajnej współpracy

z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami

bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szef WSI wyraża zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 112 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

przestępstwa pomówienia Narodu Polskiego,

”

;

2)

po art. 132 dodaje się art. 132a w brzmieniu

„

Art. 132a.

Kto publicznie pomawia Naród Polski o udział, organizowanie lub odpowiedzialność za

zbrodnie komunistyczne lub nazistowskie, podlega karze pozbawienia wolności do lat

3.

”

.

1.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, która uzyskała na podstawie art. 31 wgląd w

niezanonimizowane kopie dotyczących jej dokumentów, może zastrzec, że dotyczące jej

dane osobowe zebrane w sposób tajny w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych organów

bezpieczeństwa państwa nie będą udostępniane w celach, o których mowa w art. 36 ust.

1 pkt 2, przez określony czas, jednakże nie dłużej niż przez 90 lat od daty ich wytworzenia.

2.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, może zastrzec, że dotyczące jej informacje

zawierające dane z życia prywatnego, rodzinnego, a także dotyczące czci i dobrego

imienia, do których uzyskała wgląd bez anonimizacji, nie będą udostępnione, z zastrzeżeniem

art. 39.

3.

Prezes Instytutu Pamięci informuje osoby, o których mowa w art. 31 ust. 5, o prawie

zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 2, nie obejmuje informacji dotyczących osób pełniących

funkcje publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r.

o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990

oraz treści tych dokumentów.

5.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, która uzyskała na podstawie art. 31 wgląd w

niezanonimizowane kopie dotyczących jej dokumentów, może wyrazić zgodę na udostępnienie

swoich danych osobowych, określonych w ust. 1, wskazanym osobom lub instytucjom, a

także na ich powszechną dostępność.

6.

Dane osobowe, określone w ust. 1, mogą być jednakże udostępniane w celach, o których

mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, jeżeli

1)

osoba, której dotyczą te dane, albo w przypadku jej śmierci osoba najbliższa wyrazi

na to zgodę,

2)

odnoszą się do publicznego wystąpienia osoby, której dotyczą te dane, lub do jej działalności

publicznej lub są danymi osobowymi wymaganymi przez ustawę w związku z pełnieniem

funkcji publicznej.

7.

Cele, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, można realizować także po anonimizacji

danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w kopiach dokumentów.

8.

Prawo do zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, oraz prawo do wyrażenia zgody na udostępnienie

swoich danych osobowych, określonych w ust. 1, wskazanym organom władzy publicznej,

innym instytucjom, organizacjom i osobom nie przysługuje w stosunku do dokumentów,

o których mowa w art. 36 ust. 3.

1.

Agencje nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów,

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm..

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich,

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów,

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”,

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”,

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.,

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.,

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych,

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szefowie Agencji w celu realizacji zadań Agencji mogą wydać zgodę na korzystanie z

tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione

względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

W ustawie z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików

województw

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 99 dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

W przypadku zgłoszenia kandydatury obywatela polskiego urodzonego przed dniem 1 sierpnia

1972 r. do pisemnej zgody kandydata na kandydowanie dołącza się również zaświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

;

2)

w art. 109 w ust. 5 dodaje się nowe zdanie w brzmieniu

„

W obwieszczeniu podaje się również treść zaświadczeń, o których mowa w art. 7 ust.

1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, w zakresie określonym

w art. 11 ust. 2 pkt 1-4 lit. b i c oraz pkt 5, 6 i 8-10 tej ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

w pkt 1

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

ewidencjonowanie, gromadzenie, przechowywanie, opracowywanie, zabezpieczenie, udostępnianie

i publikowanie dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, wytworzonych oraz gromadzonych

od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r., a także organów bezpieczeństwa

Trzeciej Rzeszy Niemieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczących

”

,

-

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innych narodowości

w okresie od dnia 1 września 1939 r. do dnia 31 lipca 1990 r.

-

zbrodni nazistowskich,

-

zbrodni komunistycznych,

-

innych przestępstw stanowiących zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie

wojenne,

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

ochronę danych osobowych osób, których dotyczą dokumenty zgromadzone w archiwum Instytutu

Pamięci,

”

;

2)

w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zbrodniami komunistycznymi, w rozumieniu ustawy, są czyny popełnione przez funkcjonariuszy

państwa komunistycznego w okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 31 lipca 1990 r.,

polegające na stosowaniu represji lub innych form naruszania praw człowieka wobec

jednostek lub grup ludności bądź w związku z ich stosowaniem, stanowiące przestępstwa

według polskiej ustawy karnej obowiązującej w czasie ich popełnienia. Zbrodniami komunistycznymi

są również czyny popełnione przez tych funkcjonariuszy w okresie, o którym mowa w

zdaniu poprzedzającym, zawierające znamiona czynów zabronionych określonych w art. 187, 193 lub 194 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r.

- Kodeks karny albo art. 265 § 1, art. 266 § 1, 2 lub 4 lub art. 267 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r.

- Kodeks karny, dokonane przeciwko dokumentom w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592) na szkodę osób, których

te dokumenty dotyczą.

”

;

3)

w art. 4 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Bieg terminu przedawnienia zbrodni komunistycznych, w rozumieniu art. 2, niebędących zbrodniami wojennymi lub zbrodniami przeciwko ludzkości, rozpoczyna

się od dnia 1 sierpnia 1990 r. Karalność tych zbrodni ustaje po 40 latach, gdy czyn

stanowi zbrodnię zabójstwa, oraz po 30 latach, gdy czyn stanowi inną zbrodnię komunistyczną.

Przepisu art. 4 § 1 Kodeksu karnego nie stosuje się.

”

;

4)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Organami bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są

1)

Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego,

2)

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego,

3)

Komitet do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego,

4)

jednostki organizacyjne podległe organom, o których mowa w pkt 1-3, a w szczególności

jednostki Milicji Obywatelskiej w okresie do dnia 14 grudnia 1954 r.,

5)

instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe

im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji

Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych,

6)

Akademia Spraw Wewnętrznych,

7)

Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza,

8)

Zarząd Główny Służby Wewnętrznej jednostek wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

oraz podległe mu komórki,

9)

Informacja Wojskowa,

10)

Wojskowa Służba Wewnętrzna,

11)

Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego,

12)

inne służby Sił Zbrojnych prowadzące działania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze,

w tym w rodzajach broni oraz w okręgach wojskowych;

13)

Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk wraz z wojewódzkimi i miejskimi

urzędami kontroli prasy, publikacji i widowisk oraz

Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk wraz z okręgowymi urzędami,

14)

Urząd do Spraw Wyznań oraz terenowe organy administracji państwowej o właściwości

szczególnej do spraw wyznań stopnia wojewódzkiego.

2.

Do organów bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, należą także organy i instytucje

cywilne i wojskowe państw obcych o zadaniach podobnych do zadań organów, o których

mowa w ust. 1.

3.

Jednostkami Służby Bezpieczeństwa, w rozumieniu ustawy, są te jednostki Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, które z mocy prawa podlegały rozwiązaniu w chwili zorganizowania

Urzędu Ochrony Państwa, oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami.

”

;

5)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

Osobowymi źródłami informacji w rozumieniu ustawy są osoby, których dane zostały odnotowane

w dokumentach organów bezpieczeństwa państwa w charakterze tajnych informatorów lub

pomocników przy operacyjnym zdobywaniu informacji wszelkich kategorii rejestracji

stosowanych przez organy bezpieczeństwa państwa.

”

;

6)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

Dokumentami, w rozumieniu ustawy, są

1)

wszelkie nośniki informacji, niezależnie od formy przechowywania informacji, w tym

w szczególności: akta, kartoteki, rejestry, pliki komputerowe, pisma, mapy, plany,

filmy i inne nośniki obrazu, nośniki dźwięku i wszelkich innych form zapisu, a także

kopie, odpisy i inne duplikaty tych nośników informacji,

2)

niezbędne do analizy informacji środki pomocnicze, a w szczególności programy na użytek

zautomatyzowanego przetwarzania danych.

”

;

7)

w art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W skład Kolegium Instytutu Pamięci wchodzi 11 członków, z których 9 wybieranych jest

przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej bezwzględną większością głosów, a 2 jest powoływanych

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

8)

w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W delegaturach mogą być tworzone wydziały udostępniania i archiwizacji dokumentów,

referaty edukacji publicznej oraz referaty śledcze.

”

9)

w art. 19 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Dyrektor Głównej Komisji może powierzyć prokuratorowi oddziałowej komisji pełnienie

obowiązków naczelnika oddziałowej komisji na okres nieprzekraczający 6 miesięcy.

”

;

10)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Pracownicy Instytutu Pamięci, także po ustaniu stosunku pracy, są obowiązani zachować

w tajemnicy wiadomości związane z działalnością Instytutu Pamięci, powzięte w związku

z zatrudnieniem w Instytucie Pamięci, z wyjątkiem uzyskanych w toku badań naukowych.

”

;

11)

dotychczasową treść art. 22 oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W odniesieniu do dokumentów przekazanych do archiwum Instytutu Pamięci, Prezesowi

Instytutu Pamięci przysługują uprawnienia określone w art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 149, poz. 1078).

”

;

12)

w art. 23 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Poza innymi zadaniami określonymi w ustawie Kolegium Instytutu Pamięci w szczególności zajmuje stanowisko w następujących sprawach

1)

przejęcia do zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci dokumentów spraw, o których mowa

w art. 1, i oceny ich kompletności,

2)

ustalania zasad ewidencjonowania, przechowywania, opracowywania, zabezpieczenia, udostępniania

i publikowania dokumentów,

3)

ustalania priorytetów w zakresie udostępniania dokumentów,

4)

oceniania polityki ścigania przez Instytut Pamięci przestępstw, o których mowa w art.

1 pkt 1 lit. a,

5)

ustalania programów badawczych w zakresie opracowywania działalności organów bezpieczeństwa

państwa, a także informowania oraz edukacji społeczeństwa.

”

;

13)

w art. 25

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia utworzenia Instytutu Pamięci organy, o których

mowa niżej, są obowiązane przygotować do przekazania do archiwum Instytutu Pamięci

dokumenty wytworzone oraz zgromadzone przez organy bezpieczeństwa państwa, organy

więziennictwa, sądy i prokuratury oraz organy bezpieczeństwa III Rzeszy Niemieckiej

i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Obowiązek ten ciąży na

1)

Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Szefie Urzędu Ochrony Państwa -

co do dokumentów, a także akt funkcjonariuszy, wytworzonych lub gromadzonych w okresie

do dnia 31 lipca 1990 r.,

2)

Ministrze Obrony Narodowej - co do dokumentów wojskowych organów bezpieczeństwa, a

także akt funkcjonariuszy i żołnierzy tych służb, wytworzonych lub gromadzonych w

okresie do dnia 31 grudnia 1990 r.,

3)

Ministrze Sprawiedliwości - co do dokumentów wytworzonych oraz gromadzonych przez

organy więziennictwa do dnia 31 grudnia 1956 r., dokumentów wytworzonych lub gromadzonych

przez wydział ochrony Centralnego Zarządu Zakładów Karnych i podległe mu jednostki

w okresie do dnia 31 grudnia 1989 r., a także akt penitencjarnych osób represjonowanych

z motywów politycznych, osadzonych w zakładach karnych, aresztach śledczych i obozach

odosobnienia,

4)

prezesach sądów powszechnych i wojskowych - co do akt spraw osób represjonowanych

z motywów politycznych,

5)

prokuratorach kierujących powszechnymi i wojskowymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury

- co do akt spraw, w tym akt podręcznych spraw, o których mowa w pkt 4,

6)

dyrektorach Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych - co do akt byłej

Polskiej Partii Robotniczej oraz byłej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej dotyczących

organów bezpieczeństwa państwa, a także akt organów bezpieczeństwa państw okupacyjnych,

7)

dyrektorach Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych - co do dokumentów,

o których mowa w pkt 1-5, a przechowywanych w tych archiwach; przekazanie ich do Instytutu

Pamięci następuje na zasadzie użyczenia.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Dyrektorzy Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych są obowiązani przygotować

do przekazania do archiwum Instytutu Pamięci dokumenty wytworzone lub zgromadzone

przez organy bezpieczeństwa państwa wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 13 i 14.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Obowiązek określony w ust. 1 pkt 1-5 dotyczy także kopii dokumentów, niezależnie od

czasu ich sporządzenia.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Prezes Instytutu Pamięci wyznacza organom określonym w ust. 1 pkt 1-7 terminy przejęcia

dokumentów, o których mowa w tym przepisie.

”

;

14)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

Do archiwum Instytutu Pamięci przekazuje się dokumenty wytworzone w toku postępowania

prowadzonego przez sądy okręgowe w sprawach, o których mowa w art. 27 ustawy z dnia

18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, oraz art. 35d, z chwilą prawomocnego

zakończenia postępowania w danej sprawie.

”

;

15)

w art. 27

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prezes Instytutu Pamięci może, po zawiadomieniu właściwego organu administracji rządowej

lub samorządu terytorialnego albo zawodowego, uzyskać wgląd w dokumenty, jeżeli istnieje

uzasadnione przypuszczenie, że zawierają one informacje z zakresu działania Instytutu

Pamięci.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Każdy, kto posiada dokumenty, o których mowa w art. 25, jest obowiązany niezwłocznie

zawiadomić o tym fakcie Prezesa Instytutu Pamięci.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Każdy organ administracji rządowej, samorządu terytorialnego albo zawodowego jest

obowiązany bezzwłocznie wydać Prezesowi Instytutu Pamięci, na jego żądanie, posiadane

dokumenty, o których mowa w art. 25. Obowiązek ten dotyczy także wydania kopii.

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Jeżeli dokumenty są niezbędne organowi, o którym mowa w ust. 3, do wykonywania jego

zadań ustawowych, można poprzestać na przekazaniu Prezesowi Instytutu Pamięci ich

kopii.

”

;

16)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

1.

Każdy, kto bez tytułu prawnego posiada dokumenty zawierające informacje z zakresu

działania Instytutu Pamięci, jest obowiązany wydać je bezzwłocznie Prezesowi Instytutu

Pamięci.

2.

Właściciel lub osoba mająca inny tytuł prawny do posiadania dokumentów, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązana do ich udostępnienia Prezesowi Instytutu Pamięci, na

jego żądanie, w celu sporządzenia kopii.

3.

Prezes Instytutu Pamięci może zwracać się do wszelkich osób lub instytucji zagranicznych

o pomoc w udostępnianiu dokumentów.

”

;

17)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

W zakresie działalności archiwalnej Instytut Pamięci gromadzi, ewidencjonuje, przechowuje,

opracowuje, zabezpiecza i udostępnia dokumenty zbrodni oraz dokumenty ukazujące fakty

i okoliczności dotyczące losów Narodu Polskiego w latach 1939-1990 i informujące o

poniesionych ofiarach i wyrządzonych szkodach, wydaje zaświadczenia na ich podstawie,

a także uwierzytelnione odpisy, wypisy, wyciągi i reprodukcje przechowywanych dokumentów.

”

;

18)

w art. 29a uchyla się ust. 2;

19)

art. 30-35 otrzymują brzmienie

„

Art. 30.

1.

Każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu

kopii dotyczących go dokumentów.

2.

Instytut Pamięci udostępnia kopie dostępnych dokumentów, o których mowa w ust. 1,

dotyczących wnioskodawcy, z wyjątkiem dokumentów wytworzonych przez niego lub przy

jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach

bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami, przy których wykonywaniu był

traktowany przez te organy jako osobowe źródło informacji.

3.

W udostępnianych kopiach dokumentów anonimizuje się dane osobowe osób trzecich.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy,

2)

rodzaj i numer dokumentu tożsamości,

3)

datę wydania dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który go wydał,

4)

dane ułatwiające odnalezienie dokumentów.

5.

W razie późniejszego odnalezienia w archiwum Instytutu Pamięci dokumentów dotyczących

wnioskodawcy należy go o tym poinformować oraz pouczyć o możliwości ponownego złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Art. 31.

1.

Każdy, kto uzyskał wgląd w kopie dokumentów, o których mowa w art. 30, ma prawo wystąpić

do Instytutu Pamięci z wnioskiem o udostępnienie do wglądu tych dokumentów bez anonimizacji.

2.

Instytut Pamięci umożliwia wgląd w dotyczące wnioskodawcy dokumenty bez anonimizacji,

z wyjątkiem dokumentów, z których treści wynika co najmniej jedna z następujących

okoliczności

1)

wnioskodawca był pracownikiem lub funkcjonariuszem organu bezpieczeństwa państwa,

2)

wnioskodawca był przez organ bezpieczeństwa państwa traktowany jako osobowe źródło

informacji, a w szczególności był w tym charakterze przez ten organ zarejestrowany

lub odnotowany,

3)

wnioskodawca zobowiązał się do dostarczania informacji organowi bezpieczeństwa państwa

lub świadczenia takiemu organowi jakiejkolwiek pomocy w działaniach operacyjnych,

4)

wnioskodawca realizował zadania zlecone przez organ bezpieczeństwa państwa, a w szczególności

dostarczał temu organowi informacje.

3.

Warunki określone w ust. 2 pkt 2-4 nie zachodzą, jeżeli wnioskodawca udzielał jedynie

informacji o przestępstwach pospolitych lub informacji powszechnie dostępnych.

4.

Niezanonimizowane dokumenty udostępnia się do wglądu w oryginałach lub kopiach w siedzibie

oddziału Instytutu Pamięci właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy,

chyba że we wniosku wskazał on inny oddział, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1. Przepis art. 33 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

5.

Osobie, w stosunku do której w archiwum Instytutu Pamięci nie odnaleziono dokumentów,

o których mowa w ust. 2, która na podstawie wniosku określonego w ust. 1 uzyskała

wgląd w dotyczące jej dokumenty, przysługuje - na zasadach i w zakresie określonym

w ustawie - prawo do uzyskania kopii tych dokumentów, prawo do ujawnienia nazwisk

oraz dalszych danych identyfikujących tożsamość funkcjonariuszy, pracowników, żołnierzy

oraz osobowych źródeł informacji organów bezpieczeństwa państwa, zbierających informacje

o niej lub którzy prowadzili te osobowe źródła informacji, prawo do zwrotu przedmiotów

znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci, które w momencie utraty stanowiły jej

własność lub były w jej posiadaniu i prawo zastrzeżenia swoich danych osobowych.

Art. 32.

1.

Odmowa uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, w całości lub w części

dotyczącej udostępnienia bez anonimizacji dokumentów potwierdzających okoliczności,

o których mowa w art. 31 ust. 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja

ta jest równoznaczna z odmową realizacji praw określonych w art. 31 ust. 5, odnoszących

się do dokumentów, których odmowa ta dotyczy.

2.

Organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę

do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Art. 33.

1.

Wydanie niezanonimizowanych kopii dokumentów następuje na pisemny wniosek osoby, o

której mowa w art. 31 ust. 5.

2.

Na żądanie wnioskodawcy należy uwierzytelnić wydawane kopie dokumentów.

3.

Wydanie kopii dokumentów następuje w siedzibie oddziału Instytutu Pamięci właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, chyba że we wniosku wskazał on inny

oddział, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wnioskodawca powinien być zawiadomiony na piśmie o terminie wydania kopii dokumentów

przynajmniej na 7 dni przed tym terminem. Wydanie kopii dokumentów powinno być udokumentowane

protokołem, który podpisuje wnioskodawca i upoważniony pracownik Instytutu Pamięci.

Art. 34.

1.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w art. 31 ust. 5, Instytut Pamięci wydaje

znajdujące się w jego archiwum przedmioty, które w momencie utraty stanowiły jej własność

lub były w jej posiadaniu.

2.

Przed wydaniem przedmiotów Instytut Pamięci może sporządzić i zachować ich kopie;

o fakcie tym należy poinformować wnioskodawcę.

3.

W zakresie określonym w ust. 1 przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 35.

1.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w art. 31 ust. 5, podaje się tej osobie nazwiska

i dalsze dane identyfikujące tożsamość osób, które przekazywały o niej informacje

organom bezpieczeństwa państwa, jeżeli można je jednoznacznie określić na podstawie

dokumentów danego organu bezpieczeństwa państwa, i o ile w dokumentach udostępnionych

do wglądu na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, znajdują się pseudonimy

lub nazwiska tych osób.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli w dokumentach udostępnionych do wglądu

na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, znajdują się nazwiska pracowników

i funkcjonariuszy, którzy zbierali lub oceniali informacje o wnioskodawcy lub prowadzili

osoby, które przekazywały organom bezpieczeństwa państwa te informacje.

3.

Odmawia się podania nazwisk oraz innych danych identyfikujących tożsamość osób, które

udzielały jedynie informacji o przestępstwach pospolitych.

4.

Od odmowy udostępnienia danych identyfikujących tożsamość osób, o których mowa w ust.

1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Instytutu Pamięci.

5.

W zakresie określonym w ust. 1 i 2 przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

”

;

20)

po art. 35 dodaje się art. 35a-35d w brzmieniu

„

Art. 35a.

1.

Wnioski, o których mowa w art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 35c ust. 1 oraz wynikające

z realizacji uprawnień, o których mowa w art. 31 ust. 5, składa się osobiście w siedzibie

Instytutu Pamięci, jego oddziałach i delegaturach lub za pośrednictwem poczty, pod

warunkiem poświadczenia podpisu wnioskodawcy przez notariusza.

2.

Osoba mająca stałe miejsce zamieszkania za granicą może złożyć wniosek osobiście w

polskiej placówce konsularnej, przy czym podpis wnioskodawcy uwierzytelnia konsul.

Wniosek taki może być również złożony za pośrednictwem poczty, pod warunkiem poświadczenia

podpisu wnioskodawcy przez notariusza lub inną osobę uprawnioną do uwierzytelniania

podpisów zgodnie z prawem państwa, w którym ta czynność zostanie dokonana.

3.

Po złożeniu wniosku wnioskodawca może ustanowić pełnomocnika do realizacji przysługujących

mu praw wynikających z ustawy.

4.

Uprawnienia wynikające z ustawy może wykonywać osoba najbliższa zmarłego w rozumieniu

art. 115 § 11 Kodeksu karnego.

5.

Jeżeli realizacja praw wynikających z ustawy następuje przez osobę najbliższą, o której

mowa w ust. 4, należy we właściwym wniosku wskazać imię i nazwisko osoby zmarłej,

której praw on dotyczy.

Art. 35b.

1.

Każdy ma prawo załączyć do zbioru dotyczących go dokumentów własne uzupełnienia, sprostowania,

uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie. Dane już zawarte w dokumentach

nie ulegają zmianie.

2.

Uzupełnienia, sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie

dołącza się do zbioru dokumentów z oznaczeniem ich w sposób pozwalający na ich odróżnienie

od dokumentów zgromadzonych przez Instytut Pamięci w trybie art. 25.

Art. 35c.

1.

Każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu

dokumentów osobowych dotyczących pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa

państwa.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy,

2)

rodzaj i numer dokumentu tożsamości,

3)

datę wydania dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który go wydał,

4)

dane ułatwiające odnalezienie dokumentów, w szczególności imię i nazwisko oraz informacje

o miejscu pracy lub działania pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa

państwa, którego dotyczyć mają dokumenty.

3.

Funkcjonariusze i pracownicy organów bezpieczeństwa państwa mogą uzyskać na swój wniosek

kopie dotyczących ich dokumentów osobowych.

4.

W razie późniejszego odnalezienia w archiwum Instytutu Pamięci dokumentów osobowych

dotyczących pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa państwa, którymi

zainteresowany był wnioskodawca, należy go o tym poinformować oraz pouczyć o możliwości

ponownego złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Art. 35d.

1.

Każdemu, komu udostępniono dotyczące go dokumenty, przysługuje prawo wytoczenia powództwa

o ustalenie, że

1)

dokument lub dokumenty, które zostały mu udostępnione jako dotyczące jego osoby, w

rzeczywistości go nie dotyczą lub

2)

nie są autentyczne dokument lub dokumenty udostępnione mu jako dotyczące jego osoby,

lub

3)

nie jest zgodna z prawdą treść dokumentu lub dokumentów udostępnionych mu jako dotyczących

jego osoby.

2.

Powództwo wytacza się przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Instytut

Pamięci.

3.

Powództwo rozpoznaje sąd okręgowy mający siedzibę w mieście będącym siedzibą sądu

apelacyjnego właściwego ze względów na miejsce zamieszkania powoda.

4.

W postępowaniu wszczętym w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odpis prawomocnego orzeczenia, wydanego w wyniku wytoczenia powództwa, o którym mowa

w ust. 1, zostaje dołączony do dokumentu lub dokumentów, do których orzeczenie to

się odnosi i stanowi ich integralną część.

”

;

21)

art. 36 i 37 otrzymują brzmienie

„

Art. 36.

1.

Dokumenty zgromadzone przez Instytut Pamięci, z wyjątkiem dokumentów, o których mowa

w art. 39, udostępnia się organom władzy publicznej oraz innym instytucjom, organizacjom

i osobom w celach

1)

wykonywania zadań ustawowych,

2)

prowadzenia badań naukowych, o ile Prezes Instytutu Pamięci wyrazi na to zgodę,

3)

prowadzenia działalności dziennikarskiej, o ile Prezes Instytutu Pamięci wyrazi na

to zgodę.

2.

Podmioty, którym dokumenty zostały udostępnione, ponoszą odpowiedzialność prawną za

sposób ich wykorzystania, o czym należy je poinformować.

3.

W trybie określonym w ust. 1 pkt 2 i 3 nie mogą być wnioskodawcy udostępnione dokumenty,

jeżeli zostały wytworzone przez niego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych

w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku

z czynnościami, przy wykonywaniu których był traktowany przez te organy jako osobowe

źródło informacji.

Art. 37.

1.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, która uzyskała na podstawie art. 31 wgląd w

niezanonimizowane kopie dotyczących jej dokumentów, może zastrzec, że dotyczące jej

dane osobowe zebrane w sposób tajny w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych organów

bezpieczeństwa państwa nie będą udostępniane w celach, o których mowa w art. 36 ust.

1 pkt 2, przez określony czas, jednakże nie dłużej niż przez 90 lat od daty ich wytworzenia.

2.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, może zastrzec, że dotyczące jej informacje

zawierające dane z życia prywatnego, rodzinnego, a także dotyczące czci i dobrego

imienia, do których uzyskała wgląd bez anonimizacji, nie będą udostępnione, z zastrzeżeniem

art. 39.

3.

Prezes Instytutu Pamięci informuje osoby, o których mowa w art. 31 ust. 5, o prawie

zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 2, nie obejmuje informacji dotyczących osób pełniących

funkcje publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r.

o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990

oraz treści tych dokumentów.

5.

Osoba, o której mowa w art. 31 ust. 5, która uzyskała na podstawie art. 31 wgląd w

niezanonimizowane kopie dotyczących jej dokumentów, może wyrazić zgodę na udostępnienie

swoich danych osobowych, określonych w ust. 1, wskazanym osobom lub instytucjom, a

także na ich powszechną dostępność.

6.

Dane osobowe, określone w ust. 1, mogą być jednakże udostępniane w celach, o których

mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, jeżeli

1)

osoba, której dotyczą te dane, albo w przypadku jej śmierci osoba najbliższa wyrazi

na to zgodę,

2)

odnoszą się do publicznego wystąpienia osoby, której dotyczą te dane, lub do jej działalności

publicznej lub są danymi osobowymi wymaganymi przez ustawę w związku z pełnieniem

funkcji publicznej.

7.

Cele, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, można realizować także po anonimizacji

danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w kopiach dokumentów.

8.

Prawo do zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, oraz prawo do wyrażenia zgody na udostępnienie

swoich danych osobowych, określonych w ust. 1, wskazanym organom władzy publicznej,

innym instytucjom, organizacjom i osobom nie przysługuje w stosunku do dokumentów,

o których mowa w art. 36 ust. 3.

”

;

22)

w art. 38 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dokumenty organów bezpieczeństwa państwa, jeżeli nie zawierają danych osobowych osoby

trzeciej, mogą być wykorzystywane przez upoważnionych funkcjonariuszy służb specjalnych

w ramach ich zadań ustawowych, jeśli zawierają informację o przestępstwie szpiegostwa,

przestępstwie o charakterze terrorystycznym lub przestępstwie godzącym w porządek

konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

23)

w art. 39 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu oraz Minister Obrony

Narodowej, w porozumieniu z Prezesem Instytutu Pamięci, dokonują co 5 lat okresowych

przeglądów dokumentów zgromadzonych w zbiorze wyodrębnionym. W przypadku stwierdzenia

ustąpienia przesłanek uzasadniających zastrzeżenie Prezes Instytutu Pamięci podejmuje

z urzędu, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa

Agencji Wywiadu oraz Ministra Obrony Narodowej, albo na wniosek tych organów, decyzję

o uchyleniu lub skróceniu okresu zastrzeżenia. Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

24)

uchyla się art. 41;

25)

art. 42 otrzymuje brzmienie

„

Art. 42.

Jeżeli Dyrektor Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci zostanie

zawiadomiony, że znajdujące się w dokumentach dane osobowe są nieprawdziwe, to informacje

o tym dołącza się do zbioru dokumentów dotyczących danej osoby.

”

;

26)

w art. 43 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną, w myśl przepisów niniejszej ustawy,

organem pierwszej instancji jest dyrektor oddziału Instytutu Pamięci. Organem odwoławczym

jest Prezes Instytutu Pamięci.

”

;

27)

uchyla się art. 44;

28)

w art. 45

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Prokuratorom Instytutu Pamięci w sprawach określonych w art. 1 pkt 1 lit. a przysługują

wszystkie uprawnienia prokuratora, także w sprawach podlegających orzecznictwu sądów

wojskowych.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Do prowadzenia śledztw przez Instytut Pamięci stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

”

,

c)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

W sądowym postępowaniu odwoławczym na skutek wniesienia apelacji oraz kasacji występują

prokuratorzy Głównej Komisji.

”

,

d)

po ust. 9 dodaje się ust. 10 w brzmieniu

„

10.

Dyrektor Głównej Komisji wnosi kasację w zastępstwie Prokuratora Generalnego w sprawach,

o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, w tym także należących do właściwości sądów

wojskowych.

”

;

29)

po art. 45 dodaje się art. 45a w brzmieniu

„

Art. 45a.

Instytut Pamięci wszczyna z urzędu śledztwo w sprawach o przestępstwa określone w

art. 54 i 55.

”

;

30)

w art. 47

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dyrektor Głównej Komisji jest prokuratorem przełożonym prokuratorów tej Komisji oraz

komisji oddziałowych. Naczelnik komisji oddziałowej jest przełożonym prokuratorów

tej komisji.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Prokurator Generalny może przywrócić na wcześniej zajmowane lub równorzędne stanowisko

w powszechnej lub wojskowej jednostce prokuratury prokuratora Instytutu Pamięci, co

do którego Prezes Instytutu Pamięci wystąpił, po zasięgnięciu opinii Dyrektora Głównej

Komisji, z takim wnioskiem. Złożenie wniosku nie jest związane z postępowaniem dyscyplinarnym.

4b.

W przypadku stwierdzenia, że prokurator nie może ze względów zdrowotnych pełnić służby

w Instytucie Pamięci, Prokurator Generalny przenosi go na stanowisko równorzędne do

innej jednostki organizacyjnej prokuratury, Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej

jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej,

zgodnie z kwalifikacjami prokuratora.

”

;

31)

art. 48 i 49 otrzymują brzmienie

„

Art. 48.

Prokurator oddziałowej komisji wydaje postanowienie o wszczęciu albo odmowie wszczęcia

śledztwa w sprawie o zbrodnię, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, w terminie 3 miesięcy

od otrzymania zawiadomienia o przestępstwie. Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła

zawiadomienie, nie zostanie w ciągu 4 miesięcy od dnia jego złożenia powiadomiona

o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść zażalenie do prokuratura

nadrzędnego.

Art. 49.

Po upływie 3 miesięcy od daty wszczęcia śledztwa w sprawie o zbrodnię, o której mowa

w art. 1 pkt 1 lit. a, prokurator prowadzący je składa prokuratorowi nadrzędnemu sprawozdanie

z dokonanych czynności. Sprawozdanie takie składa się po upływie każdego trzymiesięcznego

okresu śledztwa. Terminów dotyczących ukończenia śledztwa, określonych w art. 310 Kodeksu postępowania karnego, nie stosuje się.

”

;

32)

w art. 51

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do zgromadzenia i kolegium prokuratorów Głównej Komisji stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze o zgromadzeniu i kolegium prokuratury apelacyjnej.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Dyrektor Głównej Komisji jest przełożonym dyscyplinarnym w stosunku do prokuratorów

Instytutu Pamięci.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Rzecznika dyscyplinarnego dla prokuratorów Instytutu Pamięci wyznacza Prokurator Generalny

spośród prokuratorów Instytutu Pamięci, na wniosek Dyrektora Głównej Komisji. Rzecznik

dyscyplinarny jest związany wskazaniami Dyrektora Głównej Komisji.

”

;

33)

w art. 53

a)

pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

informuje społeczeństwo o strukturach i metodach działania instytucji, w ramach których

zostały popełnione zbrodnie przeciwko Narodowi Polskiemu, oraz informuje o strukturach,

obsadzie personalnej i sposobach działania organów bezpieczeństwa państwa,

2)

prowadzi badania naukowe nad najnowszą historią Polski, a także udostępnia zgromadzone

dokumenty innym placówkom naukowym i osobom w celu prowadzenia takich badań, z zachowaniem

warunków określonych w ustawie,

3)

udziela informacji na temat zgromadzonych dokumentów oraz publikuje wydawnictwa naukowe

i popularnonaukowe, w tym inwentarze archiwalne,

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

prowadzi działalność edukacyjną, wystawienniczą i wydawniczą,

”

,

c)

dodaje się pkt 7-9 w brzmieniu

„

7)

publikuje, na podstawie dokumentów zgromadzonych w archiwum Instytutu Pamięci, dane

osobowe osób, których dotyczą te dokumenty wraz z informacją, w jakim charakterze

występują w tych dokumentach, w tym wykazy pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy

organów bezpieczeństwa państwa ze wskazaniem stopnia służbowego zajmowanych stanowisk,

oraz organów bezpieczeństwa państwa, w których pełnili służbę lub pracowali, a także

dane osobowe osób traktowanych przez organy bezpieczeństwa państwa jako osobowe źródła

informacji ze wskazaniem, jakie dokumenty stanowiły podstawę publikacji,

8)

publikuje, za ich zgodą, dane osobowe osób, wobec których zachowały się dokumenty

świadczące o tym, że organy bezpieczeństwa państwa zbierały o nich informacje na podstawie

celowo gromadzonych danych, w tym w sposób tajny, i którym przysługuje możliwość skorzystania

z prawa określonego w art. 31 ust. 5, a wobec osób tych nie stwierdzono istnienia

dokumentów świadczących, że byli pracownikami, funkcjonariuszami, żołnierzami organów

bezpieczeństwa państwa lub byli traktowani przez organy bezpieczeństwa państwa jako

osobowe źródła informacji, a w szczególności w tym charakterze byli przez te organy

zarejestrowani lub odnotowani; publikacje nie obejmują danych osobowych osób, w stosunku

do których zachowały się dokumenty uzasadniające publikację ich danych osobowych na

podstawie pkt 9,

9)

publikuje dane osobowe osób, które zajmowały kierownicze stanowiska w byłej Polskiej

Partii Robotniczej i byłej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej oraz Zjednoczonym

Stronnictwie Ludowym i Stronnictwie Demokratycznym, a także były członkami Rady Ministrów

państwa komunistycznego do dnia 23 sierpnia 1989 r. lub były w tym okresie kierownikami

centralnych organów administracji państwowej.

”

;

34)

w art. 54 ust. 3 i 4 uchyla się;

35)

art. 71 otrzymuje brzmienie

„

Art. 71.

W działalności Instytutu Pamięci, określonej w art. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 149, poz. 1078) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 27 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się wobec osób zajmujących stanowiska

Prezesa Rady Ministrów, członka Rady Ministrów, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego,

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Rzecznika Praw Obywatelskich,

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, członków Rady Polityki Pieniężnej,

członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej

- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz Szefów Kancelarii: Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu i Prezesa Rady Ministrów.

”

;

2)

w załączniku 2c do ustawy pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11.

Czy w latach 1944-1990 był(a) Pan(-i) pracownikiem organów bezpieczeństwa państwa,

o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm., lub osobowym źródłem informacji, o którym mowa w art. 6 tej ustawy?

□ □ □

TAK NIE NIE DOTYCZY

”

.

W ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 53 w ust. 4 wyrazy „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r.

o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi

w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz.

428, Nr 57, poz. 618, Nr 62, poz. 681 i Nr 63, poz. 701) w okresie od dnia 22 lipca

1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.” zastępuje się wyrazami „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592).”;

2)

w art. 54 w ust. 3 wyrazy „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r.

o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi

w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne w okresie od dnia 22 lipca 1944 r.

do dnia 1 lipca 1989 r.” zastępuje się wyrazami „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów.”.

Jeżeli Dyrektor Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci zostanie

zawiadomiony, że znajdujące się w dokumentach dane osobowe są nieprawdziwe, to informacje

o tym dołącza się do zbioru dokumentów dotyczących danej osoby.

W ustawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 46, poz. 499, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 144 w ust. 5 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w stosunku do każdego kandydata urodzonego przed dniem 1 sierpnia 1972 r. - zaświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

;

2)

art. 145 uchyla się;

3)

w art. 147 w ust. 1 w zdaniu drugim skreśla się wyrazy „wraz z oświadczeniami kandydatów na posłów lub informacjami, o których mowa w art.

144 ust. 5 pkt 3”;

4)

w art. 152 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Okręgowa komisja wyborcza sporządza obwieszczenia o zarejestrowanych listach okręgowych,

zawierające informacje o ich numerach, nazwach i skrótach nazw komitetów wyborczych

oraz dane o kandydatach zawarte w zgłoszeniach list, w tym treść zaświadczenia, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów,

w zakresie określonym w art. 11 ust. 2 pkt 1-4 lit. b i c oraz pkt 5, 6 i 8-10 tej

ustawy.

”

;

5)

art. 174 uchyla się;

6)

w art. 177

a)

w ust. 1

-

w pkt 7 w lit. d na końcu przecinek zastępuje się kropką,

-

pkt 8 uchyla się,

b)

ust. 5 uchyla się;

7)

art. 210 uchyla się;

8)

w art. 213

a)

w ust. 1

-

w pkt 7 w lit. d na końcu przecinek zastępuje się kropką,

-

pkt 8 uchyla się,

b)

ust. 5 uchyla się.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

W sądach okręgowych położonych w miejscowościach, w których znajdują się oddziały

Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

Minister Sprawiedliwości może utworzyć, w drodze zarządzenia, wydziały lustracyjne

do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 28 ustawy z dnia 18 października 2006 r.

o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990

oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592) oraz w art. 35d ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie

Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm..

”

;

2)

w art. 18 uchyla się § 2;

3)

w art. 57 w § 1 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu

„

Zgłaszający urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. dołącza również zaświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1403, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i 1218) w art. 12 w ust. 1 w pkt 5 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

pkt 6 w brzmieniu

„

6)

jest nieskazitelnego charakteru.

”

.

W ustawie z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych

organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych

ustaw

(Dz. U. Nr 25, poz. 253, z późn. zm. w art. 71 uchyla się ust. 8.

Instytut Pamięci wszczyna z urzędu śledztwo w sprawach o przestępstwa określone w

art. 54 i 55.

W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

nie pełniła służby zawodowej i nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa, o

których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm., oraz nie była osobowym źródłem informacji w rozumieniu art. 6 tej ustawy, ani też

nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając się niezawisłości

sędziowskiej.

”

;

2)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

1.

Agencje nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów,

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm..

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich,

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów,

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”,

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”,

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.,

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.,

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych,

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szefowie Agencji w celu realizacji zadań Agencji mogą wydać zgodę na korzystanie z

tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione

względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

”

;

3)

w art. 39 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się w przypadku żądania prokuratora albo sądu,

zgłoszonego w celu ścigania karnego za czyn zabroniony, stanowiący zbrodnię lub występek,

którego skutkiem jest śmierć, lub przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta

miasta

(Dz. U. Nr 113, poz. 984, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 w ust. 2 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

w przypadku kandydata urodzonego przed dniem 1 sierpnia 1972 r. - zaświadczenie, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592).

”

;

2)

w art. 10 w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Na liście zamieszcza się również treść zaświadczeń, o których mowa w art. 7 ust. 1

ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, w zakresie określonym

w art. 11 ust. 2 pkt 1-4 lit. b i c oraz pkt 5, 6 i 8-10 tej ustawy.

”

.

Prokurator oddziałowej komisji wydaje postanowienie o wszczęciu albo odmowie wszczęcia

śledztwa w sprawie o zbrodnię, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, w terminie 3 miesięcy

od otrzymania zawiadomienia o przestępstwie. Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła

zawiadomienie, nie zostanie w ciągu 4 miesięcy od dnia jego złożenia powiadomiona

o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść zażalenie do prokuratura

nadrzędnego.

W ustawie z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych

(Dz. U. Nr 139, poz. 1326, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

WSI nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szef WSI w celu realizacji zadań WSI może wydać zgodę na korzystanie z tajnej współpracy

z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami

bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szef WSI wyraża zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

”

;

2)

w art. 37 w ust. 3 uchyla się pkt 2.

Po upływie 3 miesięcy od daty wszczęcia śledztwa w sprawie o zbrodnię, o której mowa

w art. 1 pkt 1 lit. a, prokurator prowadzący je składa prokuratorowi nadrzędnemu sprawozdanie

z dokonanych czynności. Sprawozdanie takie składa się po upływie każdego trzymiesięcznego

okresu śledztwa. Terminów dotyczących ukończenia śledztwa, określonych w art. 310 Kodeksu postępowania karnego, nie stosuje się.

W ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. - Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego

(Dz. U. Nr 25, poz. 219) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 64 w ust. 1 skreśla się dwukrotnie użyte wyrazy „i art. 145”;

2)

w art. 70 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Okręgowa komisja wyborcza sporządza obwieszczenia o zarejestrowanych listach okręgowych,

zawierające informacje o ich numerach, nazwach i skrótach nazw komitetów wyborczych

oraz dane o kandydatach zawarte w zgłoszeniach list, w tym treść zaświadczeń, o których

mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. Nr 218, poz. 1592), w zakresie określonym w art. 11 ust. 2 pkt 1-4 lit. b

i c oraz pkt 5, 6 i 8-10 tej ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

(Dz. U. Nr 169, poz. 1417 i Nr 264, poz. 2205 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217) w art. 44 ust. 3 wyrazy „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r.

o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi

w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz.

428, z późn. zm.) w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.” zastępuje się wyrazami „w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218, poz. 1592).”.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 oraz z 2006 r. Nr 126, poz. 876) po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu

„

Art. 28a.

Opłatę stałą w kwocie 300 zł pobiera się od pozwu w sprawie, o której mowa w

1)

art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U.

Nr 218, poz. 1592);

2)

w art. 35d ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej -

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. Nr 104, poz. 708 i Nr 158, poz. 1122) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

nie pełniła służby zawodowej i nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa, o

których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm., oraz nie była osobowym źródłem informacji w rozumieniu art. 6 tej ustawy, ani też

nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając się niezawisłości

sędziowskiej.

”

;

2)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

1.

CBA nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szef CBA w celu realizacji zadań CBA może wydać zgodę na korzystanie z tajnej współpracy

z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami

bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szef CBA wyraża zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

”

.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu

Wojskowego

(Dz. U. Nr 104, poz. 709) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

nie pełniła służby zawodowej i nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa, o

których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z późn. zm. oraz nie była osobowym źródłem informacji w rozumieniu art. 6 tej ustawy, ani też

nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając się niezawisłości

sędziowskiej.

”

;

2)

w art. 41 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

SKW i SWW nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych

„

Polskiej Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna

”

;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

”

;

3)

w art. 41 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

korzystanie z tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8;

”

.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. Nr 104, poz. 711) uchyla się art. 27.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 170, poz. 1218) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 60 w ust. 3 wyrazy „ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428) w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca

1989 r.” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 218,

poz. 1592)”;

2)

w art. 61 w ust. 3 wyrazy „ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.”;

3)

w art. 64 w ust. 3 wyrazy „ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.”.

1.

Osoba urodzona przed dniem 1 sierpnia 1972 r., która w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy pełni którąkolwiek z funkcji publicznych wymienionych w art. 4, ma obowiązek

wystąpienia z podaniem o wydanie jej zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1,

a obowiązek ten powinien zostać wykonany w terminie 3 miesięcy od daty wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma obowiązek przedłożyć organowi wskazanemu w art.

5 ust. 4 lub 6, właściwemu dla pełnionej przez nią funkcji publicznej, uzyskane potwierdzenie

wystąpienia z podaniem o wydanie jej zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1.

3.

W przypadku, jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, nie zrealizuje w terminie obowiązku

wystąpienia o wydanie jej zaświadczenia, organ wskazany w art. 5 ust. 4 lub 6, właściwy

dla funkcji publicznej pełnionej przez tę osobę, niezależnie od realizacji uprawnienia

wskazanego w ust. 4, ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym fakcie organ zaświadczający.

W zawiadomieniu podaje się dane, o których mowa w art. 9 ust. 1. W przypadku otrzymania

takiego zawiadomienia organ zaświadczający wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie

wydania zaświadczenia.

4.

Niedopełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1-3, może stanowić samodzielną przesłankę

do rozwiązania umowy o pracę, odwołania z zajmowanego stanowiska lub wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego wobec osoby, która uchyliła się od dopełnienia tych obowiązków.

5.

O wszczęciu postępowania z urzędu zawiadamia się stronę, której następnie doręcza

się wydane zaświadczenie.

6.

Zaświadczenie doręcza się także właściwemu organowi, wskazanemu w art. 5 ust. 6.

7.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma obowiązek przedłożyć uzyskane zaświadczenie organowi

wskazanemu w art. 5, właściwemu dla pełnionej przez nią funkcji publicznej, przy czym

przedłożenie to powinno nastąpić niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7

dni od daty doręczenia zaświadczenia.

8.

Pracodawcy i przełożeni osoby pełniącej funkcję publiczną, wymienionej w art. 4, organy

powołujące tę osobę na stanowiska lub funkcje, wymienione w art. 4, organy nadrzędne

albo organy nadzoru nad organem władzy publicznej, wymienionym w art. 4, lub właściwe

ze względu na miejsce wykonywania zawodu przez osobę pełniącą funkcję publiczną, wymienioną

w art. 4, a także organy samorządu zawodowego, których osoba pełniąca funkcję publiczną,

wymieniona w art. 4, jest członkiem, obowiązane są, w celu wydania zaświadczenia,

do udzielania wszelkich niezbędnych informacji na temat osoby pełniącej funkcję publiczną,

wymienioną w art. 4, na każde żądanie organu zaświadczającego.

1.

W przypadku, gdy objęcie funkcji publicznej przez daną osobę może nastąpić w wyniku

wyborów powszechnych i bezpośrednich, przeprowadzonych w roku 2006 i 2007 po wejściu

w życie niniejszej ustawy, przepisu art. 5 ust. 4 nie stosuje się; Instytut Pamięci

Narodowej wydaje zaświadczenia osobom, które zostały wymienione jako osoby wybrane

w obwieszczeniu właściwego organu wyborczego.

2.

Objęcie przez daną osobę funkcji, o której mowa w art. 4 pkt 27, 28, 30, 32-36, w

okresie 24 miesięcy od wejścia w życie niniejszej ustawy wymaga przedłożenia urzędowego

potwierdzenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1, albo kopii złożonego przez tę osobę

żądania wydania jej takiego potwierdzenia, na której organ właściwy potwierdził fakt

przyjęcia takiego żądania.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes Instytutu Pamięci

Narodowej utworzy rejestr zaświadczeń, o którym mowa w rozdziale 3 niniejszej ustawy.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Instytut Pamięci Narodowej

podejmie prace badawcze, o których mowa w art. 53 pkt 7-9 ustawy, o której mowa w

art. 39. Wyniki tych prac badawczych będą aktualizowane i publikowane, nie rzadziej

niż raz na 6 miesięcy.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kończy się kadencja Rzecznika Interesu Publicznego

i jego zastępców.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mienie i dokumenty będące we władaniu Rzecznika

Interesu Publicznego przechodzą z mocy prawa we władanie Instytutu Pamięci Narodowej.

3.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy Biura Rzecznika Interesu Publicznego

stają się z mocy prawa pracownikami Instytutu Pamięci Narodowej.

4.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w ust. 3, wygasają z upływem 3 miesięcy

od dnia wejścia w życia niniejszej ustawy, jeżeli przed upływem 2 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy

lub płacy na dalszy okres albo w razie ich nieprzyjęcia przed upływem 2 miesięcy i

2 tygodni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Pracodawca jest obowiązany powiadomić na piśmie pracownika odpowiednio o terminie

wygaśnięcia stosunku pracy albo o skutkach nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub

płacy.

6.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę może nastąpić za wypowiedzeniem.

Przepis art. 41 stosuje się odpowiednio.

7.

Pracownicy, o których mowa w ust. 3, zachowują uprawnienia pracownicze wynikające

z aktów, na których podstawie powstał ich stosunek pracy przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, do dnia

1)

upływu 2 miesięcy i 2 tygodni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli przyjęli

proponowane warunki pracy lub płacy na dalszy okres, albo

2)

wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 4, albo

3)

wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 6.

8.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 4, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 6, pracownikom

1)

mianowanym - przysługuje świadczenie pieniężne przewidziane w art. 13

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.;

2)

innym niż wymienieni w pkt 1 - przysługuje odprawa, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. Nr 90, poz. 844, z późn. zm..

1.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes Sądu Apelacyjnego

w Warszawie przekaże Prezesowi Instytutu Pamięci Narodowej wszelkie dokumenty, o których

mowa w art. 3.

2.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed Sądem Lustracyjnym do dnia wejścia w

życie ustawy organ zaświadczający wydaje z urzędu zaświadczenie, o którym mowa w art.

7 ust. 1, po przekazaniu do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej dokumentów, o których

mowa w art. 3.

1.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister

właściwy do spraw wewnętrznych oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef

Agencji Wywiadu przekażą do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej dokumenty organów

bezpieczeństwa państwa, a także akta funkcjonariuszy wytworzone lub gromadzone w okresie

do dnia 31 lipca 1990 r.

2.

Minister Obrony Narodowej przekaże do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej dokumenty

organów bezpieczeństwa państwa, a także akta funkcjonariuszy i żołnierzy tych służb

wytworzone lub gromadzone w okresie do dnia 31 grudnia 1990 r.

3.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dyrektorzy

Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych przekażą do archiwum Instytutu

Pamięci Narodowej dokumenty wytworzone lub zgromadzone przez Główny Urząd Kontroli

Prasy, Publikacji i Widowisk oraz wojewódzkie i miejskie urzędy kontroli prasy, publikacji

i widowisk, Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk oraz okręgowe urzędy, a także

przez Urząd do Spraw Wyznań oraz terenowe organy administracji państwowej o właściwości

szczególnej do spraw wyznań stopnia wojewódzkiego.

4.

Obowiązek określony w ust. 1-3 dotyczy także kopii dokumentów, niezależnie od czasu

ich sporządzenia.

5.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej może, w każdym czasie, zażądać od organów wymienionych

w ust. 1-3, a także od innych instytucji, dokumentów nieprzekazanych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych. Minister Obrony Narodowej oraz Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu mogą wykonać dla potrzeb urzędu

kopie akt funkcjonariuszy pozostających w służbie, które powstały w okresach, o których

mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie zmiany ustawy, o której

mowa w art. 39, stosuje się przepisy w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą.

2.

Wnioski i pytania, o których mowa w art. 30 ustawy, o której mowa w art. 39, w brzmieniu

dotychczasowym, niezrealizowane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, traktuje

się jako wniosek, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 39,

w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i Minister Obrony Narodowej,

w porozumieniu z Prezesem Instytutu Pamięci Narodowej, w odniesieniu do dokumentów

przekazanych do Instytutu Pamięci Narodowej, dokonają w okresie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy ich przeglądu w celu podjęcia decyzji o ich zastrzeżeniu,

o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 39.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dokona, na uzgodniony wniosek Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego i Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, przeniesienia planowanych

dochodów i wydatków budżetowych Rzecznika Interesu Publicznego, odpowiednio do treści

art. 60.

2.

Rada Ministrów zapewni sfinansowanie w roku 2006 realizacji przez Instytut Pamięci

Narodowej zadań określonych w niniejszej ustawie.

1.

Traci moc ustawa z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm., z wyjątkiem art. 30.

2.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Sąd Apelacyjny w Warszawie

oraz Sąd Najwyższy umorzą będące w toku postępowania prowadzone na podstawie ustawy,

o której mowa w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 39 pkt 7 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 43 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 5 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 46 pkt 2 oraz art. 53 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2006 r.

W działalności Instytutu Pamięci, określonej w art. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm..

Kto publicznie pomawia Naród Polski o udział, organizowanie lub odpowiedzialność za

zbrodnie komunistyczne lub nazistowskie, podlega karze pozbawienia wolności do lat

3.