Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów

Ustawa reguluje zasady i tryb likwidacji niepodjętych depozytów znajdujących się w

dyspozycji jednostek sektora finansów publicznych.

W rozumieniu ustawy

1)

depozytami są

a)

środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu albo depozytu sądowego,

b)

rzeczy stanowiące dowody rzeczowe oraz rzeczy zatrzymane, co do których zapadło prawomocne

orzeczenie o wydaniu ich uprawnionemu lub złożeniu do depozytu sądowego,

c)

środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu jako kaucje i wadia;

2)

jednostką sektora finansów publicznych jest jednostka wymieniona w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.;

3)

likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do tego depozytu na rzecz Skarbu

Państwa.

Ustawy nie stosuje się do rzeczy, pieniędzy i papierów wartościowych złożonych do

depozytu, jeżeli przepisy szczególne regulują postępowanie związane ze złożeniem ich

do depozytu i likwidacją w razie ich niepodjęcia.

1.

Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu

przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu.

2.

Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu

lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5.

1.

Z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści

i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego

depozyt.

2.

Likwidacja niepodjętego depozytu nie uchyla skutków prawnych wynikających ze złożenia

przedmiotu świadczenia do depozytu, określonych w odrębnych przepisach.

1.

Przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie,

o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia.

2.

Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu

wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu.

3.

W przypadku gdy nie jest znane miejsce zamieszkania lub siedziba uprawnionego, przechowujący

depozyt występuje do organu prowadzącego właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych

o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie tego miejsca.

4.

W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca

zamieszkania albo siedziby na podstawie ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych, wezwanie

do odbioru może nastąpić po upływie 3 lat od dnia złożenia przedmiotu do depozytu.

5.

W przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia

uprawnionego, przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać wezwania poprzez jego

wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy. Jeżeli

szacunkowa wartość depozytu przekracza kwotę 5 000 zł, przechowujący depozyt zamieszcza

również ogłoszenie w dzienniku poczytnym w danej miejscowości lub w Biuletynie Informacji

Publicznej.

1.

Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest obowiązany niezwłocznie

sprzedać z wolnej ręki.

2.

Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi

w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne

obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać

według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. o egzekucji z ruchomości.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce

złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

4.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

5.

Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży.

1.

Koszty przechowywania i sprzedaży depozytu oraz utrzymania go w należytym stanie,

a także koszty zawiadomień i poszukiwań ponosi uprawniony.

2.

Depozyt może być wydany po uiszczeniu przez uprawnionego kosztów, o których mowa w

ust. 1.

3.

W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca

zamieszkania albo siedziby, koszty określone w ust. 1 ponosi Skarb Państwa.

1.

Likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt.

2.

Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu sąd stwierdza

z urzędu.

Depozyt, który przeszedł na własność Skarbu Państwa, przechowujący depozyt przekazuje

naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 519

„

5)

likwidacji niepodjętych depozytów.

”

;

2)

w części pierwszej w księdze drugiej w tytule II dział V otrzymuje brzmienie

„

Dział V

Sprawy depozytowe

Rozdział 1

Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego

Art. 692.

W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy jest sąd

miejsca wykonania zobowiązania. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest

sąd miejsca zamieszkania wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest

znane miejsce jego zamieszkania - sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie

jest zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia

nieruchomości.

Art. 693.

We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy

1)

określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot;

2)

przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie;

3)

dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony;

4)

wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma

nastąpić.

Art. 693

W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada

prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według

przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.

Art. 693

§ 1.

Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po

uzyskaniu zezwolenia sądu.

§ 2.

Jeżeli jednak przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może

być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. W takim wypadku dłużnik powinien

równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu.

W razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili,

w której rzeczywiście nastąpiło.

Art. 693

§ 1.

Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, o zezwoleniu na złożenie

przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd ogłosi publicznie w budynku sądowym

oraz w lokalu organu gminy. Ponadto sąd zarządza umieszczenie ogłoszenia w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim lub podaje je w inny sposób do wiadomości publicznej; może

je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 2.

Ogłoszenie powinno zawierać dane określone w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie wierzyciela

do odbioru depozytu.

§ 3.

Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, sąd ustanawia kuratora.

Przepis art. 510 § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 693

§ 1.

Sąd może zażądać, aby depozyt został złożony w odpowiednim opakowaniu.

§ 2.

Przed przyjęciem kosztowności do depozytu sądowego poddaje się je opisowi i oszacowaniu

przez biegłego w obecności dłużnika lub wyznaczonej przez niego osoby.

Art. 693

§ 1.

Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczeń powtarzających się, a zachodzą warunki

do złożenia do depozytu sądowego świadczeń już wymagalnych, sąd może zezwolić dłużnikowi

na składanie w przyszłości do depozytu dalszych świadczeń w chwili, gdy staną się

wymagalne. O złożeniu każdego świadczenia sąd zawiadamia wierzyciela.

§ 2.

Na wniosek wierzyciela sąd uchyli postanowienie o zezwoleniu dłużnikowi na składanie

do depozytu świadczeń na zasadach określonych w § 1, jeżeli wierzyciel wyrazi gotowość

przyjmowania i pokwitowania odbioru dalszych świadczeń wymagalnych.

Art. 693

§ 1.

Pieniądze, kosztowności, książeczki oszczędnościowe, papiery wartościowe i inne dokumenty

oraz przedmioty, które mają być przyjęte do depozytu sądowego na podstawie przepisów

szczególnych, przechowuje się w sądzie lub w banku. Inne przedmioty przechowuje się

w miejscu wyznaczonym przez sąd.

§ 2.

Jeżeli przedmiotem świadczenia jest książeczka oszczędnościowa, a przechowanie nie

następuje u jej wystawcy, o przyjęciu książeczki oszczędnościowej do depozytu sąd

zawiadomi tego wystawcę.

Art. 693

§ 1.

W celu sprawowania dozoru nad przedmiotami przechowywanymi w wyznaczonym miejscu sąd

ustanowi dozorcę. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha wniosku dłużnika co do

osoby dozorcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

§ 2.

Do dozorcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dozorcy w toku egzekucji sądowej.

Art. 693

Dokumenty i inne depozyty rzeczowe przechowuje się w stanie niezmienionym.

Art. 693

§ 1.

Jeżeli przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do depozytu sądowego, jest rzecz

ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu, jak również rzecz ruchoma, której przechowywanie

byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej wartości lub

nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej wartości, sąd na

wniosek dłużnika zarządzi postanowieniem sprzedaż rzeczy według przepisów o egzekucji

z ruchomości.

§ 2.

Uzyskaną ze sprzedaży kwotę komornik składa do depozytu sądowego.

Art. 693

Po przyjęciu depozytu sąd wyda dłużnikowi pokwitowanie.

Rozdział 2

Zwrot depozytu sądowego składającemu i wydanie depozytu sądowego uprawnionemu

Art. 693

§ 1.

Na żądanie dłużnika sąd zwróci mu depozyt, jeżeli wierzyciel nie zażądał wydania depozytu.

§ 2.

Jeżeli wniosek dłużnika o zwrot depozytu i wniosek wierzyciela o wydanie zostały zgłoszone

równocześnie, sąd postanowi wydać depozyt wierzycielowi.

Art. 693

W razie złożenia depozytu na skutek orzeczenia sądu lub innego organu, depozyt nie

może być zwrócony dłużnikowi bez zezwolenia sądu lub innego organu, który wydał to

orzeczenie, chyba że z orzeczenia wynika co innego.

Art. 693

Jeżeli złożenie przedmiotu do depozytu nastąpiło w celu nadania klauzuli wykonalności

tytułowi egzekucyjnemu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zgody wierzyciela,

chyba że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został cofnięty.

Art. 693

Na żądanie wierzyciela sąd postanowi wydać mu depozyt, jeżeli zachodzą warunki określone

we wniosku o złożenie do depozytu.

Art. 693

Jeżeli zobowiązanie było zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, a na skutek złożenia

przedmiotu świadczenia do depozytu nastąpiło wykreślenie tego wpisu, dłużnik może

żądać wydania mu depozytu tylko za zgodą wierzyciela, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

Art. 693

Na żądanie dłużnika, zgłoszone przed wydaniem przez sąd postanowienia o wydaniu depozytu,

sąd przyzna mu od wierzyciela zwrot kosztów postępowania.

Art. 693

Jeżeli złożenie do depozytu sądowego nastąpiło na żądanie właściwego organu, depozyt

wydaje się osobie uprawnionej dopiero po wykazaniu przez nią, że warunki, pod którymi

wydanie depozytu mogło nastąpić, zostały spełnione.

Rozdział 3

Postępowanie w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu

Art. 693

§ 1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętych

depozytów, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca złożenia depozytu.

Art. 693

§ 1.

We wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu należy

1)

wskazać okoliczności, w których nastąpiło złożenie depozytu;

2)

dokładnie określić depozyt podlegający likwidacji;

3)

wskazać osobę, która jest uprawniona do odbioru depozytu.

§ 2.

W przypadku gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane

jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić dowody

potwierdzające dokonanie czynności mających na celu wyjaśnienie tych okoliczności.

Art. 693

W sprawie o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd może wszcząć postępowanie

z urzędu.

Art. 693

Uczestników, którzy nie są znani lub których miejsce zamieszkania lub siedziba nie

jest znane, sąd wzywa do udziału w postępowaniu przez obwieszczenie publiczne w budynku

sądowym.

Art. 693

Do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany

naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

.

Do likwidacji niepodjętych depozytów istniejących w dniu wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy tej ustawy, przy czym na poczet terminu przewidzianego w art. 6 ust.

4 zalicza się okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego

depozyt.

Traci moc dekret z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych

rzeczy

(Dz. U. Nr 41, poz. 184, z 1965 r. Nr 16, poz. 94 oraz z 2004 r. Nr 51, poz. 514).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy jest sąd

miejsca wykonania zobowiązania. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest

sąd miejsca zamieszkania wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest

znane miejsce jego zamieszkania - sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie

jest zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia

nieruchomości.

We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy

1)

określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot;

2)

przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie;

3)

dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony;

4)

wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma

nastąpić.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do depozytu sądowego, jest rzecz

ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu, jak również rzecz ruchoma, której przechowywanie

byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej wartości lub

nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej wartości, sąd na

wniosek dłużnika zarządzi postanowieniem sprzedaż rzeczy według przepisów o egzekucji

z ruchomości.

§ 2.

Uzyskaną ze sprzedaży kwotę komornik składa do depozytu sądowego.

Po przyjęciu depozytu sąd wyda dłużnikowi pokwitowanie.

§ 1.

Na żądanie dłużnika sąd zwróci mu depozyt, jeżeli wierzyciel nie zażądał wydania depozytu.

§ 2.

Jeżeli wniosek dłużnika o zwrot depozytu i wniosek wierzyciela o wydanie zostały zgłoszone

równocześnie, sąd postanowi wydać depozyt wierzycielowi.

W razie złożenia depozytu na skutek orzeczenia sądu lub innego organu, depozyt nie

może być zwrócony dłużnikowi bez zezwolenia sądu lub innego organu, który wydał to

orzeczenie, chyba że z orzeczenia wynika co innego.

Jeżeli złożenie przedmiotu do depozytu nastąpiło w celu nadania klauzuli wykonalności

tytułowi egzekucyjnemu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zgody wierzyciela,

chyba że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został cofnięty.

Na żądanie wierzyciela sąd postanowi wydać mu depozyt, jeżeli zachodzą warunki określone

we wniosku o złożenie do depozytu.

Jeżeli zobowiązanie było zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, a na skutek złożenia

przedmiotu świadczenia do depozytu nastąpiło wykreślenie tego wpisu, dłużnik może

żądać wydania mu depozytu tylko za zgodą wierzyciela, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

Na żądanie dłużnika, zgłoszone przed wydaniem przez sąd postanowienia o wydaniu depozytu,

sąd przyzna mu od wierzyciela zwrot kosztów postępowania.

Jeżeli złożenie do depozytu sądowego nastąpiło na żądanie właściwego organu, depozyt

wydaje się osobie uprawnionej dopiero po wykazaniu przez nią, że warunki, pod którymi

wydanie depozytu mogło nastąpić, zostały spełnione.

§ 1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętych

depozytów, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca złożenia depozytu.

W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada

prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według

przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.

§ 1.

We wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu należy

1)

wskazać okoliczności, w których nastąpiło złożenie depozytu;

2)

dokładnie określić depozyt podlegający likwidacji;

3)

wskazać osobę, która jest uprawniona do odbioru depozytu.

§ 2.

W przypadku gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane

jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić dowody

potwierdzające dokonanie czynności mających na celu wyjaśnienie tych okoliczności.

W sprawie o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd może wszcząć postępowanie

z urzędu.

Uczestników, którzy nie są znani lub których miejsce zamieszkania lub siedziba nie

jest znane, sąd wzywa do udziału w postępowaniu przez obwieszczenie publiczne w budynku

sądowym.

Do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany

naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 1.

Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po

uzyskaniu zezwolenia sądu.

§ 2.

Jeżeli jednak przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może

być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. W takim wypadku dłużnik powinien

równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu.

W razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili,

w której rzeczywiście nastąpiło.

§ 1.

Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, o zezwoleniu na złożenie

przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd ogłosi publicznie w budynku sądowym

oraz w lokalu organu gminy. Ponadto sąd zarządza umieszczenie ogłoszenia w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim lub podaje je w inny sposób do wiadomości publicznej; może

je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 2.

Ogłoszenie powinno zawierać dane określone w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie wierzyciela

do odbioru depozytu.

§ 3.

Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, sąd ustanawia kuratora.

Przepis art. 510 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sąd może zażądać, aby depozyt został złożony w odpowiednim opakowaniu.

§ 2.

Przed przyjęciem kosztowności do depozytu sądowego poddaje się je opisowi i oszacowaniu

przez biegłego w obecności dłużnika lub wyznaczonej przez niego osoby.

§ 1.

Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczeń powtarzających się, a zachodzą warunki

do złożenia do depozytu sądowego świadczeń już wymagalnych, sąd może zezwolić dłużnikowi

na składanie w przyszłości do depozytu dalszych świadczeń w chwili, gdy staną się

wymagalne. O złożeniu każdego świadczenia sąd zawiadamia wierzyciela.

§ 2.

Na wniosek wierzyciela sąd uchyli postanowienie o zezwoleniu dłużnikowi na składanie

do depozytu świadczeń na zasadach określonych w § 1, jeżeli wierzyciel wyrazi gotowość

przyjmowania i pokwitowania odbioru dalszych świadczeń wymagalnych.

§ 1.

Pieniądze, kosztowności, książeczki oszczędnościowe, papiery wartościowe i inne dokumenty

oraz przedmioty, które mają być przyjęte do depozytu sądowego na podstawie przepisów

szczególnych, przechowuje się w sądzie lub w banku. Inne przedmioty przechowuje się

w miejscu wyznaczonym przez sąd.

§ 2.

Jeżeli przedmiotem świadczenia jest książeczka oszczędnościowa, a przechowanie nie

następuje u jej wystawcy, o przyjęciu książeczki oszczędnościowej do depozytu sąd

zawiadomi tego wystawcę.

§ 1.

W celu sprawowania dozoru nad przedmiotami przechowywanymi w wyznaczonym miejscu sąd

ustanowi dozorcę. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha wniosku dłużnika co do

osoby dozorcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

§ 2.

Do dozorcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dozorcy w toku egzekucji sądowej.

Dokumenty i inne depozyty rzeczowe przechowuje się w stanie niezmienionym.