Ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej

W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego

wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady dostępu

do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i rozwoju.

1.

Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych

średniego szczebla zarządzania, koordynujących, samodzielnych, specjalistycznych i

wspomagających w

1)

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów

oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3)

urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych

organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji

rządowej,

4)

komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat

pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników

powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej,

5)

Głównym Inspektoracie Inspekcji Handlowej,

6)

Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,

7)

Biurze Nasiennictwa Leśnego

- zwanych dalej „urzędami”.

2.

Korpus służby cywilnej tworzą także powiatowi i graniczni lekarze weterynarii oraz

ich zastępcy.

3.

Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane lub przeniesione

na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną,

w której są zatrudnione.

4.

Stanowiska urzędnicze mogą zajmować pracownicy w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm., z wyłączeniem stanowisk, o których mowa w art. 47

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593, z późn. zm., na zasadach określonych w rozdziale 4.

5.

Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady organizacji i funkcjonowania

tej służby określają przepisy o służbie zagranicznej.

W rozumieniu ustawy

1)

pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę zgodnie

z zasadami określonymi w ustawie;

2)

urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania zgodnie

z zasadami określonymi w ustawie;

3)

członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 i 2.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,

zwanych dalej „członkami służby zagranicznej”, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).

Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach wymienionych w art. 1

ust. 1 może zostać przeniesiony w drodze porozumienia pracodawców członek korpusu

służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.

Na stanowisko urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze może zostać przeniesiony

członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie

cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.

W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była karana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

posiada kwalifikacje wymagane w służbie cywilnej;

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej,

a nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny.

1.

Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok budżetowy oraz limity i środki

finansowe na wynagrodzenia, w tym wynagrodzenie zasadnicze, dodatki specjalne, dodatki

służby cywilnej i dodatki zadaniowe oraz szkolenia członków korpusu służby cywilnej

określa ustawa budżetowa.

2.

Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań urzędników w służbie

cywilnej i przedkłada go do wiadomości Sejmowi równocześnie z projektem ustawy budżetowej.

1.

W sprawach wynikających ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej, nieuregulowanych

w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy.

2.

Spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane

są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad służbą cywilną w zakresie zawodowego, rzetelnego,

bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, może wydawać wytyczne i polecenia w zakresie

przestrzegania zasad służby cywilnej.

3.

Zadania z zakresu służby cywilnej realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów,

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym w szczególności

1)

nadzoruje przestrzeganie zasad służby cywilnej;

2)

upowszechnia informacje na temat służby cywilnej, w tym o wolnych stanowiskach pracy

w służbie cywilnej;

3)

kieruje procesem zarządzania kadrami w służbie cywilnej;

4)

gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej;

5)

planuje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 6 ust. 1;

6)

planuje, organizuje i nadzoruje szkolenia centralne w służbie cywilnej.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację, zasady i tryb

wykonywania zadań określonych w ust. 3, uwzględniając konieczność zapewnienia kadrowej

i organizacyjnej obsługi Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym delegowania

uprawnień.

1.

Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej.

2.

Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły Administracji

Publicznej.

1.

Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowiska granicznego lekarza weterynarii

i jego zastępcy.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii organizuje nabór na stanowiska powiatowego lekarza weterynarii

i jego zastępcy.

3.

Przepisy art. 9 i 11-17 stosuje się odpowiednio.

1.

Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 18, ma obowiązek upowszechniać informacje

o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej przez zapewnienie umieszczenia ogłoszenia

o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zwanym dalej „Biuletynem”.

2.

Ogłoszenie o naborze powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska pracy;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem,

które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów.

3.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy

niż 10 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie.

4.

Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie jest bezpłatne.

Informacje o wyniku naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami

określonymi w ogłoszeniu o naborze.

1.

Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze dyrektor

generalny urzędu niezwłocznie upowszechnia listę kandydatów, którzy spełniają wymagania

formalne określone w ogłoszeniu o naborze, przez zapewnienie umieszczenia jej w miejscu

powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu i opublikowanie jej w Biuletynie.

2.

Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce

zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

3.

Umieszczenie listy kandydatów w Biuletynie jest bezpłatne.

1.

Sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru.

2.

Protokół zawiera w szczególności

1)

określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów uszeregowanych

według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

2)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

3)

uzasadnienie dokonanego wyboru.

Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu trzech miesięcy

od dnia nawiązania stosunku pracy, dyrektor generalny urzędu może zatrudnić na tym

samym stanowisku kolejną osobę spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole

tego naboru.

1.

Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę

na czas nieokreślony lub na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata.

2.

W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej umowę o pracę

zawiera się na czas określony, nie dłuższy niż wskazany w ust. 1.

3.

Na umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego dyrektor generalny urzędu może

zawrzeć z pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony przed upływem terminu, o

którym mowa w ust. 1, jednak nie wcześniej niż po upływie roku.

1.

Dyrektor generalny urzędu może skierować pracownika podejmującego po raz pierwszy

pracę w służbie cywilnej do odbycia służby przygotowawczej, jeżeli jego wiedza i doświadczenie

zawodowe uzasadniają konieczność przeszkolenia.

2.

Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie pracownika

służby cywilnej do należytego wykonywania obowiązków służbowych.

3.

Służbę przygotowawczą organizuje dyrektor generalny urzędu, mając na względzie konieczność

zapoznania pracownika z podstawowymi aktami prawnymi normującymi funkcjonowanie urzędu

oraz jego strukturą i zadaniami.

4.

Służba przygotowawcza trwa nie dłużej niż trzy miesiące.

Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje absolwentom kolejnych

roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej pierwsze stanowiska pracy w służbie

cywilnej przedstawione przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która

1)

jest pracownikiem służby cywilnej;

2)

posiada co najmniej trzyletni staż pracy w służbie cywilnej lub uzyskała zgodę dyrektora

generalnego urzędu na przystąpienie do postępowania kwalifikacyjnego przed upływem

tego terminu, jednak nie wcześniej niż po upływie dwóch lat od nawiązania stosunku

pracy w służbie cywilnej;

3)

posiada tytuł magistra lub równorzędny;

4)

zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej;

5)

jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.

1.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów określa i publikuje w Biuletynie wzór zgłoszenia

do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się

o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów Krajowej Szkoły Administracji

Publicznej.

2.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy

budżetowej, podaje do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w Biuletynie maksymalną

liczbę nowych mianowań w danym roku.

1.

Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zgłoszenie

do postępowania kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego w danym

roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja.

2.

Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy spełniają warunki określone

w art. 19 pkt 1 i 4, składają do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniosek o

mianowanie w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od dnia 1

stycznia do dnia 31 maja.

3.

Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez pracownika służby

cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o których mowa w art. 20 ust. 1, warunków

określonych w art. 4 pkt 1-3 i art. 19.

1.

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2, prowadzi

postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie.

2.

W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego powoływany jest zespół sprawdzający.

3.

W toku postępowania kwalifikacyjnego sprawdza się wiedzę, umiejętności i predyspozycje

kierownicze niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej.

4.

Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach.

5.

Punkty przyznaje się osobno za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze.

6.

Ostatecznym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego są punkty, o których mowa w ust.

4 i 5.

7.

Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego stanowiące sumy punktów wyższe od

minimalnych liczb punktów za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze określone

w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów, podlegają uszeregowaniu w porządku malejącym.

8.

Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 7, publikowane

są w Biuletynie.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, sprawuje

nadzór nad postępowaniem kwalifikacyjnym.

1.

Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie opłatę w wysokości

nie wyższej niż 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę przewidzianego w przepisach

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wiedzy, umiejętności

i predyspozycji kierowniczych niezbędnych do wypełniania zadań służby cywilnej sprawdzane

jest w toku kształcenia w tej szkole i potwierdzane dyplomem jej ukończenia.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając

1)

zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego,

2)

organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz szczegółowe zasady

przyznawania punktów, o których mowa w art. 22 ust. 5,

3)

minimalne liczby punktów, o których mowa w art. 22 ust. 7, nie niższe niż 3/5 maksymalnych

możliwych do uzyskania liczb punktów,

4)

rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunku określonego w art. 19 pkt 4,

5)

wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 24

- biorąc pod uwagę konieczność sprawdzenia w postępowaniu kwalifikacyjnym wiedzy,

umiejętności i predyspozycji kierowniczych wymaganych od urzędnika służby cywilnej.

1.

Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Prezes Rady Ministrów dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika

służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z liczbami

punktów wyższymi od liczb punktów, o których mowa w art. 22 ust. 7, i z miejscem uprawniającym

do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej.

3.

Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w postępowaniu

kwalifikacyjnym co najmniej najniższych liczb punktów pozwalających na mianowanie

wszystkich osób, które uzyskały te liczby punktów bez konieczności przekroczenia limitu,

o którym mowa w art. 6 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do mianowania następuje

po uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

4.

Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy

na podstawie mianowania.

5.

Osoba, która otrzymała mianowanie oraz posiada pięcioletni staż pracy, otrzymuje świadectwo

potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokich stanowiskach.

1.

Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i nazwisko urzędnika oraz datę

mianowania.

2.

Akt mianowania sporządza się na piśmie.

1.

Urzędnik służby cywilnej składa uroczyste ślubowanie o następującej treści

„

Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki urzędnika służby cywilnej zgodnie z

najlepszą wiedzą i wolą

”

.

2.

Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej może dodać

słowa „Tak mi dopomóż Bóg”.

3.

Złożenie ślubowania urzędnik służby cywilnej potwierdza podpisem.

1.

Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby cywilnej, w terminie siedmiu

dni od dnia mianowania, najniższy stopień służbowy przysługujący od dnia mianowania.

2.

Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny urzędu może w każdym

czasie przenieść urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym urzędzie,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.

2.

Urzędnik, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia,

jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres trzech

miesięcy następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony na nowe stanowisko.

Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany.

1.

Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w tej samej miejscowości.

2.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jeżeli przemawia za tym szczególny interes

służby cywilnej, może przenieść, na okres nie dłuższy niż dwa lata, urzędnika służby

cywilnej do innego urzędu w innej miejscowości. Przenosząc urzędnika do innej miejscowości

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zapewnia mu odpowiednie warunki mieszkaniowe,

z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej. Przeniesienie takie może nastąpić najwyżej

dwa razy w czasie trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.

3.

Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody urzędnika służby

cywilnej - kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do

lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia w przypadku, gdy stoją

temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.

1.

Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu, także w innej miejscowości,

na jego wniosek lub za jego zgodą, może nastąpić w każdym czasie.

2.

Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor generalny urzędu, w którym

członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem generalnym

urzędu, w którym dotychczas jest zatrudniony.

1.

Pracownicy, o których mowa w art. 2 ust. 4, mogą zostać przeniesieni na stanowisko

urzędnicze w służbie cywilnej.

2.

Przeniesienia dokonuje dyrektor generalny urzędu, w którym pracownik ma być zatrudniony

w porozumieniu z dotychczasowym pracodawcą. O przeniesieniu informuje się Szefa Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

3.

Pracownicy, o których mowa w ust. 1, z dniem przeniesienia stają się pracownikami

służby cywilnej.

Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej poza korpus służby cywilnej następuje

na podstawie odrębnych przepisów.

W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej wykonuje pracę lub reorganizacji

tego urzędu w sposób uniemożliwiający dalsze zatrudnienie urzędnika Szef Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów przenosi go do innego urzędu w tej samej lub innej miejscowości

oraz zobowiązuje dyrektora generalnego tego urzędu do wyznaczenia urzędnikowi stanowiska,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.

1.

Od decyzji określonej w art. 32 i 36 urzędnikowi służby cywilnej przysługuje odwołanie

do Prezesa Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

1.

Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy

prawa zawieszeniu. W okresie zawieszenia członek korpusu służby cywilnej otrzymuje

połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego aresztowania.

2.

W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego członkowi

korpusu służby cywilnej należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia miesięcznego;

nie dotyczy to warunkowego umorzenia postępowania karnego.

3.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze członka korpusu służby cywilnej.

1.

Dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby cywilnej w pełnieniu

obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub

karne.

2.

Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania

dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż trzy miesiące.

3.

W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, członek korpusu służby cywilnej zachowuje

prawo do wynagrodzenia oraz innych uprawnień i świadczeń przysługujących w służbie

cywilnej.

4.

Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia

pracownicze członka korpusu służby cywilnej.

Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie

1)

odmowy złożenia ślubowania;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

3)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej;

4)

prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania zawodu urzędnika

w służbie cywilnej;

6)

upływu trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania;

7)

odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 31 i 32 lub

niepodjęcia pracy w urzędzie, do którego urzędnik został przeniesiony w trybie art.

36.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej następuje, z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia, w razie

1)

dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny, o której mowa w art. 52 ust.

1;

2)

stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej niezdolności

do pracy uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków urzędnika służby cywilnej; w celu

zbadania stanu zdrowia urzędnika tego można skierować do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z urzędu lub na jego prośbę;

3)

utraty nieposzlakowanej opinii;

4)

postępowania karnego toczącego się przeciwko urzędnikowi przez okres dłuższy niż trzy

miesiące.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej może nastąpić, z zachowaniem

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie

1)

osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do

emerytury;

2)

odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

3)

likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie, o którym mowa w art. 36.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia może nastąpić

w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok.

4.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3, urzędnik służby

cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

5.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych w

ust. 1-3 nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej ochrony pracowników w

zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

6.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić także w drodze

porozumienia stron lub za trzymiesięcznym wypowiedzeniem na skutek rezygnacji urzędnika

służby cywilnej.

7.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z winy

urzędnika może nastąpić w razie

1)

ciężkiego naruszenia przez urzędnika podstawowych obowiązków członka korpusu służby

cywilnej, jeżeli wina urzędnika jest oczywista;

2)

popełnienia przez urzędnika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które uniemożliwia

dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym

wyrokiem;

3)

zawinionej przez urzędnika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie urzędnikowi stanowiska uwzględniającego

jego przygotowanie zawodowe.

8.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z winy

urzędnika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia uzyskania wiadomości o okoliczności

uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

Wygaśnięcie i rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej jest równoznaczne

z utratą mianowania.

W okresie wypowiedzenia członek korpusu służby cywilnej może być zwolniony z pełnienia

obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

1.

W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych

w art. 41 ust. 2 pkt 3, w okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym urzędzie

a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej urzędnikowi temu przysługuje świadczenie

pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy,

obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Świadczenie to nie przysługuje

urzędnikowi, który nabył prawo do emerytury.

2.

W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik służby cywilnej pobiera

zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu

obniżeniu.

3.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresów

pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów

zatrudnienia w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych - na takich warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla

bezrobotnych, określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy. Od świadczenia pieniężnego urząd odprowadza składkę na ubezpieczenia społeczne

na zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania stosunku

pracy.

Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza wygaśnięcie stosunku

pracy urzędnika służby cywilnej.

1.

W razie przeniesienia członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu jego akta osobowe

wraz z pozostałą dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje

się do urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowników przeniesionych zgodnie z art.

34.

1.

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;

2)

chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela;

3)

racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4)

rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;

5)

dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej;

6)

rozwijać wiedzę zawodową;

7)

godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

2.

Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu służby cywilnej

właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

1.

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe przełożonych.

2.

Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest niezgodne

z prawem albo zawiera znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie poinformować

o tym przełożonego. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać.

3.

Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli prowadziłoby to do

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o czym niezwłocznie informuje dyrektora

generalnego urzędu.

1.

Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie może kierować

się interesem jednostkowym lub grupowym.

2.

Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować poglądów politycznych.

3.

Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub akcji protestacyjnej

zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu.

4.

Członek korpusu służby cywilnej nie może łączyć pracy w służbie cywilnej z mandatem

radnego.

5.

Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia partii politycznych ani uczestniczenia

w nich.

6.

Urzędnik służby cywilnej nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych.

1.

W służbie publicznej nie może powstać stosunek podległości służbowej między małżonkami

oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie

lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

2.

Użyte w ust. 1 określenie „służba publiczna” oznacza służbę cywilną oraz państwowy

zasób kadrowy w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach

państwowych

(Dz. U. Nr 170, poz. 1217).

1.

Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej

zgody dyrektora generalnego urzędu ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z

obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do służby cywilnej.

2.

Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody

dyrektora generalnego urzędu.

1.

Nie rzadziej niż raz na 24 miesiące i nie częściej niż raz na 12 miesięcy bezpośredni

przełożony sporządza na piśmie okresową ocenę urzędnika służby cywilnej, wraz z wnioskami

dotyczącymi jego indywidualnego programu rozwoju zawodowego.

2.

Ocena okresowa sporządzana jest nie wcześniej niż po upływie sześciu miesięcy od dnia

podjęcia pracy na danym stanowisku.

3.

Ocena okresowa sporządzana jest przed zmianą stanowiska pracy, wiążącą się z istotną

zmianą zakresu obowiązków, jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło

więcej niż sześciu miesięcy.

4.

Ocena, o której mowa w ust. 1, dotyczy wykonywania przez urzędnika służby cywilnej

obowiązków wynikających z opisu zajmowanego przez niego stanowiska pracy. Ocenę niezwłocznie

doręcza się urzędnikowi służby cywilnej.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeprowadzania

ocen urzędników służby cywilnej kierując się potrzebą stałego doskonalenia jakości

wykonywania obowiązków przez członków korpusu służby cywilnej.

1.

Od oceny służy, w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia oceny, sprzeciw do dyrektora

generalnego urzędu.

2.

Sprzeciw rozpatruje się w terminie 14 dni od dnia wniesienia.

3.

W razie uwzględnienia sprzeciwu ocenę okresową zmienia się albo sporządza po raz drugi.

Od oceny okresowej sporządzonej po raz drugi przysługuje sprzeciw na zasadach określonych

w ust. 1 i 2.

4.

W razie nierozpatrzenia sprzeciwu w terminie albo nieuwzględnienia sprzeciwu od oceny

okresowej, urzędnik służby cywilnej może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji

dyrektora generalnego urzędu, odwołać się do sądu pracy.

1.

Stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi i wartościowaniu.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zasady dokonywania opisów i wartościowania

stanowisk pracy.

1.

Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego

dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku specjalnego wynikającego ze specyfiki i

charakteru wykonywanych zadań oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

2.

Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego

dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku specjalnego wynikającego ze specyfiki i

charakteru wykonywanych zadań, dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej oraz

dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego.

1.

Ustanawia się dziewięć stopni służbowych urzędników służby cywilnej.

2.

Stopniom służbowym są przyporządkowane stawki dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego

stopnia służbowego.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego stanowiska pracy oraz dodatek

służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego ustala się z zastosowaniem

mnożników kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa

budżetowa.

2.

Dodatek specjalny wynikający ze specyfiki i charakteru wykonywanych zadań przyznaje

się kwotowo ze środków na wynagrodzenia, przewidzianych na dodatki specjalne.

3.

Rada Ministrów, w drodze uchwały, dokonuje podziału procentowego środków, o których

mowa w ust. 2, na poszczególne urzędy, kierując się charakterem i specyfiką zadań

wykonywanych przez urzędy w danym roku budżetowym.

Członek korpusu służby cywilnej może otrzymać dodatek zadaniowy za wykonywanie dodatkowych,

powierzonych mu przez pracodawcę zadań na okres wykonywania tych zadań, ze środków

przeznaczonych na wynagrodzenia.

1.

Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień służbowy po uzyskaniu pozytywnej

oceny, o której mowa w art. 52 ust. 1, jeżeli zawiera ona umotywowany wniosek bezpośredniego

przełożonego o przyznanie urzędnikowi kolejnego stopnia służbowego.

2.

Urzędnik służby cywilnej, który od otrzymania ostatniego stopnia służbowego, uzyskał

drugą pozytywną ocenę, o której mowa w art. 52 ust. 1, na najwyższym przewidzianym

poziomie, otrzymuje kolejny stopień służbowy.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w służbie

cywilnej w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia

20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej

wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione

okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm. w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

1.

Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje nagrodę jubileuszową

w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach

określonych w odrębnych przepisach.

1.

Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej można

przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród w służbie cywilnej.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych

pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i może być przez nich podwyższany

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem

na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa

w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu służby cywilnej

przepracował co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje

w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

4.

Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu,

w którym wykonuje pracę, przysługują należności na zasadach określonych w przepisach

w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z

tytułu podróży służbowej, wydanych na podstawie Kodeksu pracy.

2.

Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu zgodnie z art. 32 ust. 2, oprócz udostępnienia

mieszkania odpowiedniego do jego sytuacji rodzinnej, przysługuje zwrot kosztów przeniesienia,

zwrot opłat za udostępnione czasowo mieszkanie oraz jednorazowe świadczenie w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia. Do kosztów przeniesienia zalicza się koszty przejazdu

urzędnika i członków jego rodziny oraz przewozu mienia.

3.

Świadczenia, o których mowa w ust. 2, pokrywane są z rezerwy budżetowej przeznaczonej

na funkcjonowanie służby cywilnej.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania

świadczeń, o których mowa w ust. 2, przysługujących urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu

do pracy w innej miejscowości, biorąc pod uwagę konieczność zrekompensowania urzędnikowi

kosztów związanych z przeniesieniem do innej miejscowości.

1.

W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej z powodu tymczasowego

aresztowania, dyrektor generalny urzędu, w którym urzędnik ten wykonywał pracę, jest

obowiązany ponownie zatrudnić go, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe, jeżeli

postępowanie karne zostało umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający, a urzędnik

zgłosił swój powrót do pracy w ciągu siedmiu dni od uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie rozwiązania stosunku pracy urzędnika

służby cywilnej z przyczyny określonej w art. 41 ust. 1 pkt 4.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia

albo amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania.

4.

W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, przysługuje odwołanie do

sądu pracy.

1.

Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę

i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż

osiem tygodni.

2.

W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady

czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na

dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na

tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.

3.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

dyrektor generalny urzędu według zasad określonych, w drodze rozporządzenia, przez

Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza

się do urlopu wypoczynkowego.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Prezes Rady Ministrów powinien brać

pod uwagę potrzebę zapewnienia sprawnej pracy urzędu, w tym obsługi interesantów oraz

zróżnicowany charakter zadań wykonywanych przez członków korpusu służby cywilnej.

5.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na polecenie

przełożonego wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych, w tym w wyjątkowych przypadkach

także w nocy oraz w niedziele i święta.

6.

Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego w godzinach

nadliczbowych przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze. Na wniosek pracownika wolny

czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub

po jego zakończeniu.

7.

Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w godzinach nadliczbowych wykonywaną w porze

nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.

8.

Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny od pracy

w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień wolny.

9.

Przepisów ust. 2 i 5 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz - bez ich zgody - do członków

korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki

lub opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na

zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W razie rozwiązania z pracownikiem służby cywilnej stosunku pracy z powodu likwidacji

urzędu, pracownikowi temu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył 60 lat,

a kobieta - 55 lat oraz jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.

1.

Na stanowisko pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne może zostać

przeniesiony członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.

2.

Do przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 68 ust. 1 i 6.

3.

Przeniesienia, o którym mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o

służbie cywilnej, dokonuje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

Prezes Rady Ministrów, kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu

służby cywilnej i potrzeba zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich

zadań, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz stanowisk w grupach stanowisk średniego szczebla zarządzania, koordynujących,

samodzielnych, specjalistycznych i wspomagających;

2)

kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach urzędniczych,

w zakresie nieuregulowanym w przepisach szczególnych;

3)

mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej;

4)

stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożnik dodatku służby cywilnej dla

każdego stopnia służbowego;

5)

warunki przyznawania i wypłacania dodatku, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

6)

warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania.

Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter wykonywanych zadań

i warunki ich wykonywania, może określać, w drodze rozporządzenia

1)

uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących niektórym

kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz zasady przyznawania tych świadczeń

i ich wysokość,

2)

inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie

- jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących w

dniu wejścia w życie ustawy.

Członkom korpusu służby cywilnej zatrudnionym na stanowisku kuratora oświaty lub na

stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych przysługują uprawnienia określone

w art. 9a-9i, 51, 58-60, 86, 88 i 90 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674), a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od

którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu służby cywilnej

korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach w służbie cywilnej.

2.

Szkolenia w służbie cywilnej obejmują

1)

szkolenia centralne - planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów;

2)

szkolenia powszechne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego

urzędu;

3)

szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby cywilnej

- planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu w porozumieniu

z zatrudnionym w danym urzędzie urzędnikiem służby cywilnej;

4)

szkolenia specjalistyczne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora

generalnego urzędu, obejmujące tematykę związaną z zadaniami urzędu.

1.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ustala corocznie plan szkoleń centralnych w

służbie cywilnej.

2.

Plan szkoleń centralnych zawiera, w szczególności

1)

priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej;

2)

rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku;

3)

inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkolenia w służbie

cywilnej.

3.

Przy ustalaniu programów szkoleń Kancelaria Prezesa Rady Ministrów współdziała w szczególności

z Krajową Szkołą Administracji Publicznej.

Dyrektor generalny urzędu ustala, odrębnie dla każdego urzędnika służby cywilnej zatrudnionego

w kierowanym przez niego urzędzie, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący

podstawę do kierowania urzędnika służby cywilnej na szkolenia, biorąc pod uwagę w

szczególności

1)

ocenę okresową pracy urzędnika służby cywilnej, dokonaną przez bezpośredniego przełożonego;

2)

perspektywy wykonywania pracy zawodowej przez urzędnika służby cywilnej;

3)

potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia;

4)

potrzeby i możliwości urzędnika służby cywilnej ustalane w wyniku przeprowadzonych

z nim uzgodnień.

1.

Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach przewidzianych dla służby

cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych.

2.

Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa w szkoleniach

przewidzianych dla służby cywilnej.

3.

W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić zgodę na pokrycie

przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka korpusu służby cywilnej

w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej.

1.

Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby cywilnej mającego

wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu

i członka korpusu służby cywilnej związane ze skierowaniem na aplikację legislacyjną

określa umowa zawarta między dyrektorem generalnym urzędu a członkiem korpusu służby

cywilnej.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności: dziedziny prawa

będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej, warunki i tryb przyjmowania

na aplikację, także osób niebędących członkami korpusu służby cywilnej, wysokość opłat

za udział w aplikacji i tryb ich uiszczania, obowiązki aplikantów i ich patronów,

szczegółowe zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do egzaminu kończącego aplikację

oraz przeprowadzania go, skład komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego

zdanie egzaminu.

Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków

1)

wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania szkoleń powszechnych,

szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby cywilnej

oraz szkoleń specjalistycznych;

2)

rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby cywilnej dla

finansowania szkoleń centralnych.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizowania

i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej obejmujące w szczególności

1)

kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń,

2)

sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń

- kierując się potrzebą zapewnienia skutecznego procesu szkolenia i rozwoju w służbie

cywilnej.

1.

Członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie obowiązków

członka korpusu służby cywilnej.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie trzech miesięcy od dnia

powzięcia przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości o naruszeniu obowiązków członka

korpusu służby cywilnej ani po upływie dwóch lat od popełnienia tego czynu.

3.

Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie ma możliwości

złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy.

4.

Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie

następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.

5.

Kara dyscyplinarna nie może zostać zastosowana po upływie dwóch lat od dnia wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego.

1.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby cywilnej są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

pozbawienie możliwości awansowania przez okres dwóch lat na wyższy stopień służbowy;

4)

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% - przez okres nie dłuższy

niż sześć miesięcy;

5)

obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej;

6)

wydalenie ze służby cywilnej.

2.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec pracowników służby cywilnej są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% - przez okres nie dłuższy

niż sześć miesięcy;

4)

wydalenie z pracy w urzędzie.

3.

Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 4 powoduje wygaśnięcie stosunku

pracy.

4.

Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4 powoduje zakaz

ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez okres pięciu lat.

1.

Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej dyrektor generalny

urzędu może ukarać członka korpusu upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone

postępowaniem wyjaśniającym.

2.

Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu siedmiu dni od wymierzenia mu kary upomnienia

wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny urzędu niezwłocznie

przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. Przekazanie sprawy rzecznikowi wszczyna

postępowanie wyjaśniające.

Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznają komisje dyscyplinarne

1)

w I instancji - komisja dyscyplinarna;

2)

w II instancji - Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej „Wyższą

Komisją Dyscyplinarną”.

1.

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów tworzy po jednej komisji dyscyplinarnej dla

co najmniej trzech urzędów.

2.

Komisję dyscyplinarną, w liczbie co najmniej 10 członków korpusu służby cywilnej,

w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, powołuje się na okres trzech

lat.

3.

Komisja dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego zastępców.

4.

Tryb pracy komisji dyscyplinarnej określa regulamin uchwalony przez komisję i zatwierdzony

przez Wyższą Komisję Dyscyplinarną.

1.

Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.

2.

W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków powoływanych przez Prezesa

Rady Ministrów na okres sześciu lat, w tym 12 członków powoływanych na wniosek Szefa

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów spośród urzędników służby cywilnej oraz trzech członków

powoływanych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej spośród członków

personelu dyplomatyczno-konsularnego. Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią

swoje funkcje do czasu powołania ich następców.

3.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej i jego zastępców.

4.

Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany przez Komisję.

5.

Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Na czas wykonywania zadań w komisjach dyscyplinarnych jej członkom przysługuje zwolnienie

od pracy zawodowej.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Wyższej

Komisji Dyscyplinarnej oraz komisji dyscyplinarnych, przyjmując minimalne wynagrodzenie

przewidziane w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę za podstawę ustalania

wysokości wynagrodzenia przewodniczącego, zastępców przewodniczącego i pozostałych

członków tych komisji.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnych.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego

oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem

prawomocnego wyroku sądu.

1.

Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie

1)

w I instancji

a)

trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej

w art. 81 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-3,

b)

pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształcenie prawnicze,

gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej w art. 81 ust. 1

pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4;

2)

w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać wykształcenie

prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono karę określoną w art.

81 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4.

2.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy.

3.

W sprawach dotyczących urzędników służby cywilnej przewodniczącym składu jest urzędnik

służby cywilnej.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród podległych

mu członków korpusu służby cywilnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie dyrektora generalnego

urzędu i informuje go o dokonanych ustaleniach. O wszczęciu tego postępowania rzecznik

zawiadamia osobę, której ono dotyczy.

3.

Rzecznik postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego albo, za zgodą dyrektora generalnego urzędu, o umorzeniu postępowania

wyjaśniającego.

1.

Komisja dyscyplinarna wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia wniosku

rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny

wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby cywilnej albo kary wydalenia z pracy

w urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego

wyznacza obrońcę spośród członków korpusu służby cywilnej.

3.

Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w toku której

wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został

ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie w sprawie.

4.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania

sprawy.

5.

Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może wyłączyć jawność

rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

6.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie siedmiu dni od dnia

ogłoszenia orzeczenia.

7.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej strony mogą odwołać się do Wyższej Komisji Dyscyplinarnej

w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje się odpowiednio przepisy

art. 92 ust. 1-6.

2.

Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

3.

Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

urzędnika służby cywilnej.

2.

Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3-5 oraz

ust. 2 pkt 3 z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

1.

Kary dyscyplinarne określone w art. 81 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-3 ulegają

zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po upływie

trzech lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek ukaranego

zatarcie może nastąpić po upływie dwóch lat.

2.

Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby cywilnej

będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin trzech lat, o którym mowa w ust. 1,

liczy się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ponownym ukaraniu.

3.

W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 81 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt

4 zatarcie oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie trzech lat od dnia

upływu okresu, na który kara została orzeczona.

Prezes Rady Ministrów, kierując się potrzebą rzetelnego i sprawnego prowadzenia postępowania

wyjaśniającego i dyscyplinarnego, określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

tych postępowań, w tym

1)

warunki powoływania i odwoływania członka komisji dyscyplinarnej i rzecznika dyscyplinarnego;

2)

zakres czynności rzecznika dyscyplinarnego, służących wyjaśnieniu sprawy;

3)

organizację i funkcjonowanie komisji dyscyplinarnych oraz tryb prowadzenia postępowania

dyscyplinarnego, w tym tryb pracy komisji dyscyplinarnych;

4)

warunki i sposób ustalania należności przysługujących członkom komisji dyscyplinarnych,

świadkom, obrońcom i biegłym.

1.

Koszty obrońcy z wyboru, który nie jest członkiem korpusu służby cywilnej, ponosi

obwiniony.

2.

Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty zleconych przez nią

ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674) w art. 32 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nauczycielom mianowanym i dyplomowanym zatrudnionym na stanowiskach, na których wymagane

są kwalifikacje pedagogiczne, w urzędach organów administracji rządowej i kuratoriach

oświaty przysługuje wynagrodzenie i inne świadczenia, określone dla członków korpusu

służby cywilnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr

170, poz. 1218).

”

.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2

a)

dodaje się pkt 6-8 w brzmieniu

„

6)

Głównym Inspektoracie Inspekcji Handlowej,

7)

Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,

8)

Biurze Nasiennictwa Leśnego,

”

,

b)

zdanie końcowe otrzymuje brzmienie

„

wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie

cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).

”

;

2)

po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach wymienionych w art. 1

ust. 1 może zostać przeniesiony w drodze porozumienia pracodawców członek korpusu

służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.

”

.

W ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593, z późn. zm. po art. 3e dodaje się art. 3f w brzmieniu

„

Art. 3f.

Na stanowisko urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze może zostać przeniesiony

członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie

cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.

”

.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711) w art. 5a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zadania dyrektora generalnego urzędu przewidziane w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r.

o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w stosunku do pracowników zatrudnionych

w

1)

Komendzie Głównej wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

komendach oddziałów, placówkach i dywizjonach Straży Granicznej wykonuje właściwy

miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej.

”

.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. po art. 68 dodaje się art. 68a w brzmieniu

„

Art. 68a.

1.

Na stanowisko pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne może zostać

przeniesiony członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.

2.

Do przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 68 ust. 1 i 6.

3.

Przeniesienia, o którym mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o

służbie cywilnej, dokonuje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

”

.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu ustawy są: Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, poseł, senator oraz osoba powołana, wybrana lub mianowana na określone w

innych ustawach kierownicze stanowisko państwowe, przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Sejm, Prezydium Sejmu, Senat, Sejm i Senat, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu

lub Prezesa Rady Ministrów, dyrektor generalny w ministerstwie, urzędzie centralnym

lub urzędzie wojewódzkim oraz sędzia, prokurator i adwokat, a także rektor, prorektor,

kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej w publicznej i niepublicznej szkole

wyższej, członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i członek Państwowej Komisji Akredytacyjnej,

członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, z późn. zm. w art. 33a w ust. 1 uchyla się pkt 10.

W ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 167, poz. 1399 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708) w art. 22a uchyla się ust. 7.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm. w art. 272

„

1.

Do ekspertów i aplikantów eksperckich mają odpowiednio zastosowanie przepisy art.

43 i art. 49 ust. 3, a do aplikantów eksperckich również przepisy art. 61, art. 62

i art. 64 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz.

1218).

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1403, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,

zwanych dalej „członkami służby zagranicznej”, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).

”

;

2)

w art. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną, w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej,

”

;

3)

w art. 25

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przeniesienia, o których mowa w art. 32 i 33 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie

cywilnej, urzędnika służby cywilnej do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny

urzędu w porozumieniu z dyrektorem generalnym służby zagranicznej.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

4)

uchyla się art. 26;

5)

w art. 37

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

nagana z ostrzeżeniem,

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii

zaszeregowania,

5)

obniżenie kategorii zaszeregowania,

6)

wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do ambasadorów, o których mowa w art. 18 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 81

ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.

”

;

6)

w art. 38

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W celu przygotowania do służby zagranicznej osób nieposiadających stopnia dyplomatycznego

ustanawia się odbywaną w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

aplikację dyplomatyczno-konsularną, trwającą rok.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej dotyczące służby przygotowawczej

stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

w art. 39 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Ogłoszenie o konkursie na aplikację zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

dyrektor generalny służby zagranicznej, który konkurs organizuje i przeprowadza.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe

zasady i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem przeprowadzania

testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie na aplikację

dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych środków przekazu

danych.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm. w art. 77 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U.

Nr 170, poz. 1218), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania

przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm. w art. 22 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Dochody własne wraz z odsetkami nie mogą być przeznaczane na finansowanie wynagrodzeń

osobowych, z wyjątkiem dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm. oraz wynagrodzeń określonych dla pracowników urzędów skarbowych na podstawie art.

70 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).

”

.

1.

Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia

w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2007 r., chyba że wcześniej w

sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły.

2.

Z dniem 1 stycznia 2008 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie

mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

1.

Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy.

2.

Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego

w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były

urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio

art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić w razie

1)

ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków członka korpusu służby

cywilnej, jeżeli wina pracownika jest oczywista;

2)

popełnienia przez pracownika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które uniemożliwia

dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym

wyrokiem;

3)

zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie pracownikowi stanowiska uwzględniającego

jego przygotowanie zawodowe.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia

uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej, zatrudnieni na podstawie

przepisów ustawy uchylanej w art. 133, stają się pracownikami służby cywilnej w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie przepisów

ustawy uchylanej w art. 133, stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej

ustawy.

3.

Do wynagrodzenia członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje

się przepisy o wynagrodzeniu w służbie cywilnej wydane na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Jeżeli wynagrodzenie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2,

jest niższe od przysługującego poprzednio, przez okres trzech miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy wypłaca się im dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między

wynagrodzeniem przysługującym dotychczas a wynagrodzeniem aktualnym.

W 2006 r. mianowań urzędników służby cywilnej dokonuje się na dotychczasowych zasadach,

z tym że mianowań dokonuje Prezes Rady Ministrów.

Do pracownika służby cywilnej sprawującego w dniu wejścia w życie ustawy mandat radnego

zakazu łączenia pracy w służbie cywilnej z mandatem radnego nie stosuje się do końca

kadencji, na którą został wybrany.

Do urzędników służby cywilnej korzystających z urlopu dla poratowania zdrowia w dniu

wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Osoby, które nabyły uprawnienia do dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa

w art. 88 ustawy uchylanej w art. 133, zachowują swoje uprawnienia do dnia 31 grudnia

2006 r.

Do postępowań dotyczących naboru kandydatów do korpusu służby cywilnej wszczętych

na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do organizacji służby przygotowawczej wszczętej na podstawie dotychczasowych przepisów

i niezakończonej do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Znosi się centralny organ administracji rządowej - Szefa Służby Cywilnej.

2.

Likwiduje się urząd obsługujący Szefa Służby Cywilnej.

Zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stają się zadaniami, które realizuje,

z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w zakresie

określonym niniejszą ustawą.

1.

Sprawy wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej są prowadzone przez Kancelarię

Prezesa Rady Ministrów.

2.

Postępowania wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej prowadzi Kancelaria

Prezesa Rady Ministrów.

1.

Należności i zobowiązania Urzędu Służby Cywilnej stają się należnościami i zobowiązaniami

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

2.

Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez Urząd Służby Cywilnej

przejmuje Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, przeznaczenie mienia będącego

w posiadaniu Urzędu Służby Cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów o gospodarce nieruchomościami

oraz przepisów o finansach publicznych.

1.

Pracownicy Urzędu Służby Cywilnej stają się z dniem wejścia w życie ustawy pracownikami

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

2.

Dyrektor Generalny Urzędu Służby Cywilnej, w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia

niniejszej ustawy, jest obowiązany zawiadomić na piśmie pracowników o zmianach, jakie

mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w ust. 1, wygasają po upływie trzech

miesięcy od dnia przejścia do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jeżeli przed upływem

tego terminu nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres

albo w razie nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy.

4.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem może nastąpić za wypowiedzeniem.

5.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 3, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 4, pracownikom przysługują świadczenia przewidziane dla pracowników,

z którymi stosunki pracy rozwiązuje się z powodu likwidacji urzędu.

6.

Przepisów ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 i 4 nie stosuje się do urzędników służby

cywilnej, do których stosuje się przepisy rozdziału 4 niniejszej ustawy.

1.

W razie zastosowania kary określonej w art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 133,

która nie stała się prawomocna na podstawie dotychczasowych przepisów, rzecznik dyscyplinarny

urzędu albo komisja dyscyplinarna urzędu przekazuje sprawę dyrektorowi generalnemu

urzędu w celu rozpatrzenia sprzeciwu na zasadach określonych w art. 82. Termin do

wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany.

2.

Nieodrzucenie sprzeciwu w ciągu 14 dni od dnia przekazania sprawy przez rzecznika

dyscyplinarnego urzędu albo komisję dyscyplinarną urzędu, jest równoznaczne z jego

uwzględnieniem.

1.

Do kar orzeczonych, o których mowa w art. 107 ustawy uchylanej w art. 133, stosuje

się dotychczasowe przepisy o przedawnieniu i zatarciu kary.

2.

Do kary zastosowanej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 133, która

stała się prawomocna przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

o przedawnieniu i zatarciu kary dyscyplinarnej, chyba że upłynął już termin przedawnienia.

Przy wykonywaniu orzeczeń komisji dyscyplinarnych, które stały się wykonalne przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Komisje dyscyplinarne powołane przed dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy

działają do końca okresu, na który zostały powołane.

2.

Komisje dyscyplinarne utworzone dla kilku urzędów przed dniem wejścia w życie przepisów

niniejszej ustawy, działają do końca okresu, na który zostały powołane.

1.

W celu wykonania przepisów niniejszej ustawy, Prezes Rady Ministrów może, w drodze

rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych

także między częściami budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych

wynikającego z ustawy budżetowej.

2.

Przepis art. 149 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 109, stosuje się odpowiednio.

Dyrektor Generalny zlikwidowanego Urzędu Służby Cywilnej w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie ustawy dokona wszystkich czynności niezbędnych do zakończenia działalności

urzędu.

Znosi się Radę Służby Cywilnej.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy uchylanej w art. 133, zachowują moc

do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez sześć miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm. z wyjątkiem art. 6 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 i ust. 2, które tracą moc z dniem 31

grudnia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 6 ust.

1, art. 55, art. 57 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 58, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2008 r.