Ustawa z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Ustawa reguluje zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności

ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodawcy będącego przedsiębiorcą,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm., położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałem banku zagranicznego

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., a także przedsiębiorcą zagranicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym, który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oddział lub przedstawicielstwo, o którym mowa w przepisach o swobodzie działalności

gospodarczej, o ile

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii - może być wobec nich wszczęte postępowanie upadłościowe w rozumieniu

art. 2 lit. a lub lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z Danii i państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym

- może być wobec nich uznane główne zagraniczne postępowanie upadłościowe, o którym

mowa w przepisach ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm. dotyczących międzynarodowego postępowania upadłościowego,

-

w przypadku przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a także oddziałów banków zagranicznych - odrębne przepisy nie wyłączają

możliwości ogłoszenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej upadłości takiego pracodawcy,

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej

i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym działających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

jako oddział instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń - może zostać wszczęte

wobec instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń postępowanie upadłościowe, postępowanie

układowe lub inne podobne postępowanie,

i jednocześnie zatrudnia, zgodnie z przepisami polskiego prawa, co najmniej jedną

osobę fizyczną w związku z prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalnością

gospodarczą lub działalnością przedstawicielstwa.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do

osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej, o

którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209, z późn. zm., wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,

jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,

a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące

pracę zarobkową w tym gospodarstwie.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi, gdy sąd upadłościowy,

na podstawie przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego, wyda postanowienie o

1)

ogłoszeniu upadłości pracodawcy obejmującej likwidację majątku dłużnika;

2)

ogłoszeniu upadłości pracodawcy z możliwością zawarcia układu;

3)

zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika;

4)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza

na zaspokojenie kosztów postępowania;

5)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika

jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania postanowienia sądu upadłościowego o ogłoszeniu

upadłości pracodawcy w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, data postanowienia

sądu upadłościowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, data uprawomocnienia się postanowienia o zmianie

sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wszczęcia postępowania upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego

postępowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby

w tych państwach.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 albo w ust. 2.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wydania, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego i naprawczego dotyczącymi międzynarodowego

postępowania upadłościowego, przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego

zagranicznego postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego

z Danii lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi także w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu

zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym mowa w ust. 1, albo data wydania

przez sąd zagraniczny orzeczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy

1)

w przypadku przedsiębiorcy zagranicznego z państw członkowskich Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii - organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie o wszczęciu wobec przedsiębiorcy zagranicznego postępowania upadłościowego,

o którym mowa w art. 2 lit. a lub lit. c tego rozporządzenia, oraz powoła zarządcę

albo

2)

organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi

na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności

aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania, albo

3)

sąd upadłościowy wyda, zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, mające skutki ograniczone

do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo data wydania przez sąd

upadłościowy postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, o

którym mowa w ust. 1 pkt 3.

W przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, zarządca, w rozumieniu art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, obwieszcza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym o wydaniu orzeczenia o wszczęciu postępowania

upadłościowego, o wydaniu orzeczenia o powołaniu zarządcy oraz dane o osobie zarządcy.

Obwieszczenie zawiera istotną treść orzeczenia o wszczęciu postępowania oraz orzeczenia

o powołaniu zarządcy, informacje o osobie zarządcy oraz informację, że właściwość

sądu wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy w

postępowaniu krajowym w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych

z powodu braku środków finansowych

1)

na podstawie przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego sąd upadłościowy wyda postanowienie

o umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego,

jeżeli

a)

majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie

wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania,

b)

wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza

nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych

funduszów na te koszty;

2)

organ założycielski podejmie decyzję o wdrożeniu postępowania likwidacyjnego wobec

przedsiębiorstwa państwowego, o ile likwidacja nie jest skutkiem przekształcenia,

łączenia lub podziału tego przedsiębiorstwa;

3)

sąd orzeknie rozwiązanie spółki handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.;

4)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, wykonywanej

na takich samych zasadach, jak przedsiębiorcy polscy, przez przedsiębiorcę zagranicznego

w ramach utworzonego oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności przez przedsiębiorcę zagranicznego,

w ramach utworzonego przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

zgodnie z przepisami art. 7-7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm. lub przepisami o swobodzie działalności gospodarczej organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę

będącego osobą fizyczną z Ewidencji Działalności Gospodarczej w wyniku zawiadomienia

o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej lub stwierdzenia trwałego zaprzestania

wykonywania przez pracodawcę działalności gospodarczej.

2.

Datą niewypłacalności jest data uprawomocnienia się postanowienia sądu upadłościowego

o umorzeniu postępowania upadłościowego w przypadku pracodawców, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, data wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4

i 5, data uprawomocnienia się orzeczenia sądu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, albo

data dokonania wykreślenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 ust. 1, prowadzący działalność gospodarczą

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej

lub oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń, a także oddział lub przedstawicielstwo

przedsiębiorcy zagranicznego, zwany dalej „pracodawcą”, jest obowiązany opłacać składki

za pracowników na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej „Funduszem”.

Pracownikiem, o którym mowa w art. 9, jest osoba fizyczna, która, zgodnie z przepisami

polskiego prawa, pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy lub jest zatrudniona na podstawie

umowy o pracę nakładczą albo wykonuje pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm., stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo wykonuje pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną,

spółdzielnią kółek rolniczych lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną

- jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, z

wyjątkiem małżonka pracodawcy, a także jego dzieci własnych, dzieci drugiego małżonka

i dzieci przysposobionych, rodziców, macochy i ojczyma oraz osób przysposabiających,

a także rodzeństwa, wnuków, dziadków, zięciów i synowych, bratowych, szwagierek i

szwagrów oraz osób wykonujących pracę zarobkową w gospodarstwie domowym.

W razie niewypłacalności pracodawcy są zaspokajane roszczenia pracowników, o których

mowa w art. 10, a także byłych pracowników oraz uprawnionych do renty rodzinnej członków

rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika.

1.

W razie niewypłacalności pracodawcy niezaspokojone roszczenia pracownicze, zwane dalej

„roszczeniami”, podlegają zaspokojeniu ze środków Funduszu.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

wynagrodzenia za pracę;

2)

przysługujących pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania

pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

b)

wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby, o którym mowa

w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.,

c)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

d)

odprawy pieniężnej przysługującej na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

e)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, o którym mowa w art. 171 § 1 Kodeksu pracy, należny za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy,

f)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

g)

dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 230 i 231 Kodeksu pracy;

3)

składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawców na podstawie przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych.

3.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a-c i lit. g oraz pkt

3 podlegają zaspokojeniu za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające datę wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające

ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym

niż 9 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy.

4.

Roszczenie z tytułu wymienionego w ust. 2 pkt 2 lit. e podlega zaspokojeniu, jeżeli

ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy.

5.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 2 lit. d i lit. f podlegają zaspokojeniu,

jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące

następujące po tej dacie.

6.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 podlegają zaspokojeniu także w przypadku,

gdy uprawnienie do nich powstanie w dniu stanowiącym datę wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy.

W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności, o której mowa w art. 3-8, w odniesieniu

do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków Funduszu

nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w zakresie tych samych

roszczeń, przy czym roszczenia z tytułów wymienionych w art. 12 ust. 2 pkt 1, pkt

2 lit. a-c i lit. g oraz pkt 3 podlegają zaspokojeniu łącznie za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące.

1.

W przypadku wypłaty świadczeń ze środków Funduszu z tytułu roszczeń określonych w

art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a-c i lit. g łączna kwota świadczeń za okres jednego

miesiąca nie może przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, od dnia jego ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, ogłaszanego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. e świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. d lub lit. f świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, lub jego wielokrotności, w przypadku gdy roszczenie

stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę do jego ustalenia.

4.

W przypadku gdy sędzia-komisarz wyda, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego i

naprawczego, postanowienie, że określona część wynagrodzenia za pracę pracownika wykonującego

zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi

związane z zarządem przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie

o świadczenie usług zawartej przed ogłoszeniem upadłości, lub określona część świadczeń

przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane

z zarządem przedsiębiorstwem jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, a wysokości

części w stosunku do niej skutecznych są niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie,

o którym mowa w ust. 2 - wysokość wypłacanych świadczeń nie może odpowiednio przekraczać

wysokości roszczenia skutecznego do masy upadłości.

1.

W okresie jednego miesiąca od daty niewypłacalności pracodawcy pracodawca, syndyk,

likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy sporządza zbiorczy

wykaz niezaspokojonych roszczeń, zwany dalej „zbiorczym wykazem”, określając osoby

uprawnione, o których mowa w art. 10, oraz tytuły i wysokość roszczeń wnioskowanych

do zaspokojenia ze środków Funduszu. Zbiorczy wykaz obejmuje roszczenia z okresów

poprzedzających datę niewypłacalności pracodawcy.

2.

Jeżeli zaspokojeniu podlegają roszczenia z okresów następujących po dacie niewypłacalności

pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza niezwłocznie po ustaniu stosunku

pracy osób uprawnionych wykazy uzupełniające; wykazy obejmują wskazanie tych osób

oraz tytuły i wysokość roszczeń.

3.

Zbiorczy wykaz i wykazy uzupełniające składa się kierownikowi Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy.

4.

Kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym

mowa w ust. 3, po stwierdzeniu zgodności zbiorczego wykazu lub wykazu uzupełniającego

z przepisami ustawy przekazuje niezwłocznie odpowiednie środki finansowe Funduszu

podmiotowi określonemu w ust. 1, który wypłaca uprawnionym osobom świadczenia przewidziane

w ustawie.

1.

Wypłata świadczeń może nastąpić także na podstawie wniosku pracownika, byłego pracownika

lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego

byłego pracownika.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się kierownikowi Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie wcześniej

niż po upływie dwóch tygodni od terminów przewidzianych do złożenia wykazu lub wykazu

uzupełniającego, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2.

3.

Kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym

mowa w art. 15 ust. 3, dokonuje wypłaty niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek obejmuje

roszczenia podlegające zaspokojeniu ze środków Funduszu oraz niezwłocznie powiadamia

o tym pracodawcę, syndyka, likwidatora lub inną osobę sprawującą zarząd majątkiem

pracodawcy.

1.

Przepisu art. 15 ust. 1 nie stosuje się w razie niewypłacalności pracodawcy, która

zachodzi w przypadku

1)

wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii lub z państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym;

2)

wydania, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego przedsiębiorcy

zagranicznego z tych państw, orzeczenia o wszczęciu wobec przedsiębiorcy zagranicznego

postępowania upadłościowego, o którym mowa w art. 2 lit. a lub lit. c tego rozporządzenia,

oraz powołaniu zarządcy;

3)

wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania, w państwach członkowskich

Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wobec instytucji

kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby w tych państwach;

4)

wydania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ lub sąd zagraniczny

orzeczenia, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi

na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności

aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania w odniesieniu do przedsiębiorcy

zagranicznego, instytucji kredytowej lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 wypłata świadczeń może nastąpić wyłącznie na podstawie

wniosku pracownika, byłego pracownika lub uprawnionych do renty rodzinnej członków

rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika, złożonego kierownikowi

Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w

art. 15 ust. 3.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, osoba upoważniona w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego

w oddziale albo w przedstawicielstwie lub odpowiednio osoba reprezentująca instytucję

kredytową albo zagraniczny zakład ubezpieczeń, w razie niezaspokojenia przez pracodawcę

roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych

1)

przekazuje kierownikowi Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

o którym mowa w art. 15 ust. 3

a)

odpis orzeczenia wydanego przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ uprawniony

do wszczęcia postępowania upadłościowego,

b)

uwierzytelnione tłumaczenie orzeczenia na język polski,

c)

informację sporządzoną w języku polskim o istotnej treści wydanego orzeczenia, dacie

jego wydania oraz oddziale lub przedstawicielstwie, w tym dane dotyczące wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego lub do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych,

o którym mowa w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

informuje osoby wymienione w ust. 2 o przekazaniu dokumentów, o których mowa w pkt

1.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1 kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 15 ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń

niezwłocznie po stwierdzeniu

1)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wydania, zgodnie z przepisami Prawa

upadłościowego i naprawczego dotyczącymi międzynarodowego postępowania upadłościowego,

przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii lub państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym albo

2)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - ukazania się w Monitorze Sądowym i

Gospodarczym obwieszczenia, o którym mowa w art. 7, albo

3)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - opublikowania w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej orzeczenia sądu zagranicznego o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec instytucji kredytowych

lub zagranicznych zakładów ubezpieczeń, albo

4)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - uzyskania dokumentów, o których mowa

w ust. 3, od osoby upoważnionej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej

do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie

lub od osoby reprezentującej instytucję kredytową lub zagraniczny zakład ubezpieczeń

oraz

5)

że wniosek złożyła osoba, o której mowa w ust. 2, uprawniona do świadczeń z powodu

niewypłacalności pracodawcy określonej w ust. 1 i

6)

że wniosek dotyczy niezaspokojonych roszczeń podlegających zaspokojeniu ze środków

Funduszu.

W postępowaniu, o którym mowa w art. 15-17, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.

1.

W razie wypłaty świadczeń w przypadkach określonych w art. 17 ust. 4 o zakresie ochrony

roszczeń pracowniczych oraz o kwocie wypłaconych świadczeń

1)

kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym

mowa w art. 15 ust. 3, powiadamia Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2;

2)

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym

mowa w art. 31 ust. 2, powiadamia odpowiednią instytucję gwarancyjną.

2.

W razie wypłaty świadczeń w przypadku ogłoszenia przez sąd upadłościowy upadłości

pracodawcy lub wydania przez sąd upadłościowy orzeczenia o oddaleniu z przyczyn, o

których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 i 5, wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy,

prowadzącego działalność również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2, udziela informacji instytucjom

gwarancyjnym państw, w których upadły pracodawca prowadzi działalność.

3.

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych porozumiewa

się i współpracuje z właściwymi instytucjami państw członkowskich Unii Europejskiej

oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym również w innych sprawach dotyczących zaspokajania

roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

1.

O odmowie wypłaty świadczenia w całości lub w części, zgłoszonego w trybie określonym

w art. 15-19, kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną osobę, podając uzasadnienie tej odmowy.

2.

Spory powstałe w związku z odmową wypłaty świadczenia ze środków Funduszu rozstrzyga

sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

1.

Środki finansowe Funduszu przekazane na wypłatę świadczeń mogą podlegać egzekucji

prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane.

2.

Ze świadczeń wypłacanych z Funduszu mogą być potrącane zaliczki na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne finansowane ze środków ubezpieczonego,

składki na ubezpieczenie zdrowotne, a także należności alimentacyjne na zasadach przewidzianych

w Kodeksie pracy do potrącenia tych należności z wynagrodzenia za pracę.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zbiorczego wykazu i wykazów uzupełniających,

o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2, i wzór wniosku, o którym mowa w art. 16 ust.

1 i art. 17 ust. 2, oraz tryb ich składania, a także przekazywania środków finansowych

Funduszu i dokonywania wypłat świadczeń z Funduszu, mając na uwadze czytelność i kompletność

tych wzorów oraz uwzględniając dane osób uprawnionych niezbędne do przekazywania środków

i wypłat ze środków finansowych Funduszu.

1.

Przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, a także wypłata świadczeń

ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na Fundusz roszczenia wobec pracodawcy,

likwidatora lub innej osoby zarządzającej majątkiem pracodawcy lub roszczenia do masy

upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.

2.

Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają z takiej

samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za pracę.

3.

Fundusz może określić warunki zwrotu wypłaconych świadczeń, jak również odstąpić w

całości lub w części od dochodzenia zwrotu wypłaconych świadczeń i naliczonych, a

niespłaconych odsetek od nieterminowych płatności, gdy dochodzi zwrotu lub prowadzi

postępowanie egzekucyjne w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności

gospodarczej, pracodawców, którzy trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej

z uwagi na pozostawanie w stanie likwidacji lub upadłości, jeżeli podjęcie takiej

decyzji przez Fundusz

1)

prowadzi do odzyskania zwrotu wyższej kwoty niż gdyby takiej decyzji nie podjęto lub

2)

dochodzenie zwrotu jest związane z poniesieniem kosztów znacznie przewyższających

wysokość dochodzonej kwoty, lub

3)

w przypadku osób fizycznych - gdy osoba ta wykaże, że ze względu na stan majątkowy

i sytuację rodzinną, w tym uzyskiwanie dochodu uniemożliwiającego spłacenie należności

Funduszowi, nie jest w stanie spłacić należności jednorazowo lub w całości, ponieważ

spowodowałoby to zbyt dotkliwe skutki dla niej i jej rodziny, w szczególności pozbawiłoby

tę osobę i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

4.

Fundusz może także, w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących

aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, określić

warunki zwrotu wypłaconych świadczeń, gdy dochodzi zwrotu lub prowadzi postępowanie

egzekucyjne w stosunku do pracodawców prowadzących działalność gospodarczą zmierzającą

do zaspokojenia wierzycieli w ramach trwającego procesu likwidacyjnego albo postępowania

upadłościowego, w tym szczególnie w przypadku upadłości obejmującej likwidację majątku

dłużnika, jeżeli określenie warunków zwrotu należności Funduszu, polegające w szczególności

na wyrażeniu zgody na spłatę należności w ratach lub na spłatę należności w ratach

z jednoczesnym zawieszeniem na czas zwrotu naliczania odsetek, prowadzi do odzyskania

zwrotu wyższej kwoty niż gdyby Fundusz dochodził spłaty należności jednorazowo w pełnej

jej wysokości.

5.

Fundusz może umorzyć należność w całości lub w części w przypadkach całkowitej jej

nieściągalności, gdy

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności lub

2)

osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku, lub pozostawiła ruchomości

niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów i jednocześnie brak jest

spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, lub

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, została wykreślona z właściwego rejestru,

przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność

nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie, lub

4)

sąd upadłościowy wydał postanowienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub pkt

5, lub o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a.

6.

Fundusz umarza należność w całości, gdy postępowanie egzekucyjne zostało umorzone

w całości z urzędu.

7.

Całkowita nieściągalność zachodzi również w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka

organizacyjna, o których mowa w ust. 5 pkt 3, pomimo niewykreślenia z właściwego rejestru

faktycznie nie istnieje.

8.

Dysponent Funduszu może upoważnić Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 3-6.

9.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do wypłaty świadczeń w przypadkach, o których mowa

w art. 17 ust. 1.

1.

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest państwowym funduszem celowym i

posiada osobowość prawną.

2.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy.

1.

Dochodami Funduszu są

1)

składki płacone przez pracodawców;

2)

odsetki od lokat nadwyżek finansowych Funduszu;

3)

zapisy i darowizny;

4)

dobrowolne wpłaty pracodawców;

5)

odsetki od zwrotu sum wypłaconych tytułem świadczeń, zwróconych po terminie;

6)

dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej

równowartości, o której mowa w ust. 2;

7)

dotacja budżetowa;

8)

dochody z tytułu zbycia akcji i udziałów objętych przez Fundusz przed dniem 1 stycznia

2002 r.

2.

Przychodami Funduszu są

1)

zwroty sum wypłaconych tytułem świadczeń pracowniczych oraz równowartość w nieruchomościach

i związanych z nimi prawach przejętych przez Fundusz za niespłacone w terminie wierzytelności

Funduszu z tytułu wypłaconych świadczeń oraz ustanowionych zabezpieczeń;

2)

należności z tytułu najmu i dzierżawy nieruchomości, o których mowa w pkt 1;

3)

inne przychody określone w odrębnych przepisach.

Dysponent Funduszu może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

zaciągać kredyty i pożyczki na zaspokajanie roszczeń, o których mowa w art. 12.

1.

Środki Funduszu przeznacza się na finansowanie świadczeń, o których mowa w art. 14,

z tytułu roszczeń, o których mowa w art. 12, oraz na pokrycie kosztów dochodzenia

zwrotu i egzekucji należności Funduszu, a także kosztów, o których mowa w art. 31

ust. 5.

2.

Nadwyżki bilansowe środków Funduszu mogą być lokowane wyłącznie

1)

na rachunkach bankowych w bankach mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

w bonach skarbowych i obligacjach emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa

lub Narodowy Bank Polski.

1.

Składki na Fundusz, o których mowa w art. 9, obciążają koszty działalności pracodawców.

2.

Pracodawca po dacie jego niewypłacalności nie ma obowiązku opłacania składek na Fundusz.

1.

Składkę na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Wysokość składki na Fundusz określa ustawa budżetowa.

3.

Do czasu określenia wysokości składki w ustawie budżetowej stosuje się składkę w wysokości

ustalonej na rok poprzedni. Po ustaleniu wysokości składki w ustawie budżetowej płatnicy

składek dokonują korekty wysokości wpłat od początku roku budżetowego w pierwszym

miesiącu następującym po miesiącu, w którym została ogłoszona ustawa budżetowa.

1.

Poboru składek na Fundusz dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych w okresach miesięcznych,

łącznie ze składkami na ubezpieczenia społeczne, a kwoty pobrane tytułem składek przekazuje

Funduszowi w terminie do 15. dnia następnego miesiąca.

2.

W zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek

za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie

stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

3.

Koszty poboru składek na Fundusz obciążają Fundusz i są zwracane Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych w wysokości 0,5% wpływów składek na Fundusz.

4.

W przypadku nieprzekazania składek na rachunek bankowy Funduszu w terminach, o których

mowa w ust. 1, od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należne są odsetki ustawowe.

1.

Zadania Funduszu realizuje minister właściwy do spraw pracy przy pomocy podległych

mu jednostek organizacyjnych Funduszu, nieposiadających osobowości prawnej

1)

Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz

2)

podległych Krajowemu Biuru Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych Biur Terenowych

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

2.

Krajowym Biurem Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kieruje dyrektor powoływany

i odwoływany przez dysponenta Funduszu.

3.

Biurami Terenowymi Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kierują kierownicy

powoływani i odwoływani przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych.

4.

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokonuje

za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników

Biur, o których mowa w ust. 1.

5.

Koszty obsługi Funduszu ponoszone przez Biura, o których mowa w ust. 1, obciążają

ten Fundusz.

6.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację, sposób,

tryb i zakres działania Biur, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie

prawidłowej realizacji zadań Funduszu.

1.

Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w Biurach, o których mowa

w art. 31 ust. 1, jest otwarty i konkurencyjny.

2.

Ogłoszenie o naborze zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm., oraz w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której jest prowadzony

nabór.

Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną

w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy

niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

Sąd rejonowy - sąd gospodarczy przesyła niezwłocznie właściwemu organowi ewidencyjnemu

odpis postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu

upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu

upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej

likwidację majątku dłużnika, umorzeniu postępowania upadłościowego oraz o zakończeniu

postępowania upadłościowego.

1.

Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze niezwłocznie

upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w

ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce

organizacyjnej, w której jest prowadzony nabór, a także przez opublikowanie jej w

Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce

zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

1.

Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne

stanowiska pracy w Biurze.

2.

Protokół zawiera w szczególności

1)

określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

2)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

3)

uzasadnienie dokonanego wyboru.

1.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia

wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy w jego wyniku nie doszło

do zatrudnienia żadnego kandydata.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę i adres Biura;

2)

określenie stanowiska pracy;

3)

imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;

4)

uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego

kandydata.

3.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w Biuletynie Informacji Publicznej i w

miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której był prowadzony

nabór.

Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu 3 miesięcy od

dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę

spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole tego naboru. Przepisy art.

37 stosuje się odpowiednio.

1.

Organem opiniodawczo-doradczym dysponenta Funduszu w sprawach Funduszu jest Naczelna

Rada Zatrudnienia, powołana na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

2.

Do zadań Rady w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

opiniowanie rocznych projektów planów finansowych Funduszu oraz sprawozdań z wykonania

tych planów;

2)

wyrażanie opinii w sprawach zaciągania kredytów i pożyczek, o których mowa w art.

26;

3)

opiniowanie okresowych sprawozdań z działalności Funduszu;

4)

dokonywanie okresowych ocen wykorzystywania środków Funduszu na ochronę roszczeń pracowniczych

w razie niewypłacalności pracodawcy.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym

znaczeniu dla rynku pracy

(Dz. U. Nr 213, poz. 1800, z 2003 r. Nr 90, poz. 844 i Nr 229, poz. 2271 oraz z 2004 r. Nr 123, poz. 1291) w art. 32i uchyla się ust. 5.

W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm. w art. 22 w ust. 4 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

realizacja zadań określonych w przepisach o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy;

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

informacje o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu upadłości

obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości

z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej

likwidację majątku dłużnika, umorzeniu i zakończeniu tego postępowania;

”

;

2)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

Sąd rejonowy - sąd gospodarczy przesyła niezwłocznie właściwemu organowi ewidencyjnemu

odpis postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu

upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu

upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej

likwidację majątku dłużnika, umorzeniu postępowania upadłościowego oraz o zakończeniu

postępowania upadłościowego.

”

.

1.

Osoby będące byłymi pracownikami lub członkami rodzin zmarłych pracowników lub zmarłych

byłych pracowników, uprawnionymi do renty rodzinnej, których roszczenia pracownicze

nie zostały zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub byłego niewypłacalnego pracodawcę,

pomimo prawomocnego wyroku sądu przeciwko tym podmiotom, mogą w terminie do dnia 30

czerwca 2007 r. wystąpić z pisemnym wnioskiem do kierownika Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu z tytułu

niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym z art. 6 i 6a ustawy, o której mowa

w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do roszczeń pracowniczych, do których uprawnienie powstało

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a z tytułu których świadczenia ze środków

Funduszu nie mogły być wypłacone z powodu niezłożenia wniosku do Funduszu, o którym

mowa w ust. 1, niespełnienia wymogów dotyczących okresów, o których mowa w art. 6

lub terminów, o których mowa w art. 7 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu

obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 mają również zastosowanie, z wyłączeniem warunku prawomocnego

wyroku sądu przeciwko syndykowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu pracodawcy,

w przypadkach, gdy świadczenia ze środków Funduszu nie mogły być wypłacone w związku

z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności

publicznoprawnych od przedsiębiorców

(Dz. U. Nr 155, poz. 1287, z późn. zm..

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie syndyka, likwidatora

lub niewypłacalnego pracodawcy oraz wskazanie tytułów roszczeń, o których mowa w ust.

1, oraz ich wysokości. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu, o którym

mowa w ust. 1, oraz dokumenty potwierdzające bezskuteczność przeprowadzonej egzekucji

lub bezskuteczność ich dochodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym

prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, orzeczenie sądu nie jest wymagane.

6.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne.

7.

Do wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 7

ust. 3 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone, oraz art. 291 § 5 Kodeksu pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni dotychczas w Krajowym Biurze

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz w Biurach Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się pracownikami odpowiednio Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, powołani

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują dotychczasowe warunki pracy

i płacy.

Z dniem wejścia w życie ustawy środki pieniężne, aktywa trwałe i inne składniki majątkowe,

należności i zobowiązania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych utworzonego

na podstawie ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1 stają się środkami pieniężnymi, aktywami

trwałymi i innymi składnikami majątkowymi, należnościami i zobowiązaniami Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

Do wykazów uzupełniających złożonych po dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, jeżeli przed tym dniem był złożony wykaz zbiorczy, o którym mowa w

art. 7 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy stronami umów zawartych przez

1)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 12 ust.

5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2 niniejszej ustawy;

2)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur

Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art.

12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 3 niniejszej

ustawy;

3)

Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub przez

kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których

mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy;

4)

Krajowe Biuro Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Biura Terenowe Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 4 ustawy, o

której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych lub odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy.

4.

W toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych, których stronami są kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stronami

stają się z dniem wejścia w życie ustawy odpowiednio kierownicy Biur, o których mowa

w art. 31 ust. 3 niniejszej ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 11 i art. 12 ust. 7 ustawy, o której

mowa w art. 50 pkt 1, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie

niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o przepisach lub ustawie wymienionej w art.

50 pkt 1, należy przez to rozumieć odpowiednio przepisy niniejszej ustawy lub niniejszą

ustawę.

2.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

należy przez to rozumieć Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu

niniejszej ustawy.

W terminie do dnia 1 czerwca 2008 r. minister właściwy do spraw pracy przedstawi Sejmowi

Rzeczypospolitej Polskiej sprawozdanie z realizacji ustawy, z uwzględnieniem skutków

finansowych za rok budżetowy 2007.

Traci moc

1)

ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088, Nr 155, poz. 1287 i Nr 199, poz. 1673, z 2003 r. Nr 210, poz. 2037 i Nr 229, poz. 2271, z 2004 r. Nr 121, poz. 1264 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 132, poz. 1110);

2)

ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom

(Dz. U. Nr 87, poz. 436 oraz z 1996 r. Nr 59, poz. 267).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia.