Ustawa z dnia 22 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. Nr 114, poz. 738, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w sprawach o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwo określone w art. 228 § 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 1

i 2, art. 250a § 1 i 2, art. 258, art. 296a § 1, 2 i 4 oraz w art. 296b § 1 i 2 Kodeksu

karnego.

”

;

2)

w art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Można dopuścić dowód z zeznań świadka koronnego, jeżeli łącznie zostały spełnione

następujące warunki

1)

do chwili wniesienia aktu oskarżenia do sądu jako podejrzany w swoich wyjaśnieniach

a)

przekazał organowi prowadzącemu postępowanie informacje, które mogą przyczynić się

do ujawnienia okoliczności przestępstwa, wykrycia pozostałych sprawców, ujawnienia

dalszych przestępstw lub zapobieżenia im,

b)

ujawnił majątek swój oraz znany mu majątek pozostałych sprawców przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego, o których mowa w art. 1,

2)

podejrzany zobowiązał się do złożenia przed sądem wyczerpujących zeznań dotyczących

osób uczestniczących w przestępstwie lub przestępstwie skarbowym oraz pozostałych

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. a), popełnienia przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego określonego w art. 1.

2.

Można uzależnić dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego także od zobowiązania

się podejrzanego do zwrotu korzyści majątkowej odniesionej z przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego oraz naprawienia szkody nimi wyrządzonej.

”

;

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do podejrzanego, który w związku z udziałem w przestępstwie

lub przestępstwie skarbowym określonym w art. 1

1)

usiłował popełnić albo popełnił zbrodnię zabójstwa lub współdziałał w popełnieniu

takiej zbrodni,

2)

nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 1, w celu

skierowania przeciwko niej postępowania karnego,

3)

kierował zorganizowaną grupą albo związkiem mającymi na celu popełnienie przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego.

”

;

4)

w art. 5

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego wydaje

sąd okręgowy właściwy dla miejsca prowadzenia postępowania przygotowawczego na wniosek

prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, złożony po

uzyskaniu zgody Prokuratora Krajowego.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Sąd wydaje postanowienie w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku.

”

;

5)

po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu

„

Art. 5a.

Jeżeli prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze nie występuje

z wnioskiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1, wydaje w tym przedmiocie postanowienie

i zapoznaje z jego treścią podejrzanego.

”

;

6)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

Jeżeli prokurator wydał postanowienie, o którym mowa w art. 5a, albo sąd wydał postanowienie

o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego, wyjaśnienia podejrzanego,

o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 3, nie mogą stanowić dowodu;

w takim wypadku czynności przeprowadzone na zasadach i w trybie określonych niniejszą

ustawą uznaje się za niebyłe, a zniszczeniu podlegają następujące dokumenty

1)

postanowienia o przedstawieniu zarzutów wydane w oparciu o wyjaśnienia, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,

2)

protokoły zawierające wyjaśnienia i oświadczenia podejrzanego, o których mowa w art.

3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 3,

3)

wnioski prokuratora, sporządzone na podstawie art. 5 ust. 1.

”

;

7)

w art. 7 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Na postanowienie o zawieszeniu postępowania na podstawie ust. 1 zażalenie nie przysługuje.

”

;

8)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

1.

Sprawca nie podlega karze za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe określone w art.

1, w których uczestniczył i które jako świadek koronny ujawnił w trybie określonym

niniejszą ustawą.

2.

Prokurator wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia kończącego postępowanie przeciwko tym sprawcom, których udział w przestępstwie

świadek koronny ujawnił oraz przeciwko którym zeznawał. Przepisów art. 459 i 465 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

”

;

9)

w art. 10

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przepisów art. 9 nie stosuje się, jeżeli świadek koronny w toku postępowania

1)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę co do istotnych okoliczności sprawy albo odmówił

zeznań przed sądem,

2)

popełnił nowe przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie

albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,

3)

zataił majątek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b).

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prokurator może podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli świadek koronny popełnił nowe

przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe albo nie wykonał zobowiązania,

o którym mowa w art. 3 ust. 2.

”

;

10)

w art. 11 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Postępowanie wznawia się, niezależnie od podstaw określonych w art. 327 § 2 Kodeksu postępowania karnego, jeżeli w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania

na podstawie art. 9

1)

świadek koronny popełnił nowe przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, działając w

zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego,

2)

zostały ujawnione okoliczności świadczące o tym, że świadek koronny świadomie nie

wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub ust. 2,

3)

zostały ujawnione okoliczności, o których mowa w art. 4.

2.

Jeżeli świadek koronny, w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

postępowania na podstawie art. 9, popełnił nowe przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe, postępowanie to można wznowić.

”

;

11)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

W wypadku podjęcia albo wznowienia postępowania z powodów, o których mowa w art. 10

ust. 1 pkt 1 lub ust. 4 albo art. 11 ust. 2, skazując za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe objęte tym postępowaniem, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

”

;

12)

w art. 13 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Wyłączając jawność rozprawy na podstawie ust. 1, sąd zarządza zakaz wnoszenia na salę

rozpraw urządzeń rejestrujących dźwięk, obraz lub zdolnych do przekazania dźwięku

lub obrazu, a także poddanie się kontroli w celu realizacji tego zarządzenia.

”

;

13)

w art. 14

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i ust. 1b w brzmieniu

„

1a.

W razie stwierdzenia takiej potrzeby i za zgodą osoby objętej ochroną Dyrektor Generalny

Służby Więziennej może wprowadzić ograniczenia przysługujących jej uprawnień, określonych

w art. 91, art. 91a, art. 92, art. 100, art. 102 pkt 2, 5, 6 i 8, art. 105 § 1, art.

105b § 1, art. 106 § 1 i 2, art. 110a § 1, art. 113a § 3, art. 116 § 1 pkt 4, art.

130 § 1, art. 141 § 1, art. 211 § 2 i art. 218 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.

1b.

W wypadku braku możliwości zapewnienia świadkowi koronnemu lub osobie dla niego najbliższej

świadczeń opieki zdrowotnej w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, osobom

tym może być przyznana pomoc finansowa na pokrycie kosztów uzyskania świadczeń opieki

zdrowotnej określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm..

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Ochroną lub pomocą, o których mowa w ust. 1, 1a, 1b i 2, z wyłączeniem wydania dokumentów,

o których mowa w ust. 1, można również objąć, do czasu uprawomocnienia się postanowienia

określonego w art. 5 ust. 1, podejrzanego, który spełnił warunki przewidziane w art.

3 ust. 1, lub osobę dla niego najbliższą w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Niedopuszczalna jest czynność dowodowa zmierzająca do ujawnienia okoliczności, o których

mowa w ust. 1, 1b i 2.

”

;

14)

w art. 16

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Objęcie osoby pełnoletniej ochroną lub pomocą, o których mowa w art. 14, uzależnia

się od złożenia Komendantowi Głównemu Policji lub Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej

przez tę osobę pisemnego zobowiązania do

1)

przestrzegania zasad i zaleceń w zakresie udzielonej ochrony, a także

2)

wykonywania obowiązków ciążących z mocy ustawy oraz wynikających z prawomocnych orzeczeń

i decyzji - w razie korzystania z ochrony lub pomocy polegających na zmianie miejsca

pobytu lub wydaniu dokumentów, o których mowa w art. 14 ust. 1.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

15)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

1.

W przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14, prokurator

wydaje postanowienie na wniosek świadka koronnego, podejrzanego, który spełnił warunki

przewidziane w art. 3 ust. 1, lub osoby dla nich najbliższej w rozumieniu przepisów

Kodeksu karnego.

2.

W przedmiocie ochrony osobistej, na wniosek świadka koronnego lub osoby dla niego

najbliższej w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, odbywających karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych, przebywających

w zakładach karnych lub aresztach śledczych, prokurator wydaje postanowienie o udzieleniu

ochrony osobistej, które wykonuje Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

3.

Postanowienie prokuratora o objęciu ochroną lub pomocą osób, o których mowa w ust.

1 lub 2, może być wydane także z urzędu - za zgodą tych osób.

4.

Na postanowienie w przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o którym mowa w ust.

1-3, przysługuje zażalenie.

”

;

16)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Organem właściwym do wykonywania postanowień, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 3,

jest Komendant Główny Policji, z wyjątkiem postanowień o ochronie osobistej osób odbywających

karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych, przebywających w zakładach

karnych lub aresztach śledczych.

2.

Komendant Główny Policji określa formy ochrony lub pomocy odpowiednio do stopnia zagrożenia

osób, o których mowa w art. 17 ust. 1.

3.

Komendant Główny Policji, odpowiednio do okoliczności, może zmieniać formy ochrony

lub pomocy, w tym wysokość pomocy finansowej.

4.

Na zarządzenie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie, o którym mowa w ust. 2 i

3, przysługuje zażalenie do prokuratora prowadzącego albo nadzorującego postępowanie

przygotowawcze.

5.

Zażalenie w przedmiocie wydania dokumentów, przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego

lub operacji plastycznej, o których mowa w art. 14, rozpoznaje Prokurator Krajowy.

”

;

17)

art. 18a otrzymuje brzmienie

„

Art. 18a.

1.

Funkcjonariusze Policji, w ramach wykonywanej ochrony, mogą wprowadzać, także w drodze

czynności operacyjno-rozpoznawczych, współdziałając z właściwymi organami państwa,

dane, o których mowa w art. 14 ust. 1, do systemów informatycznych oraz kartotek,

skorowidzów, ksiąg, wykazów i innych zbiorów ewidencyjnych organów państwowych oraz

jednostek samorządu terytorialnego, innych państwowych lub komunalnych jednostek organizacyjnych

oraz podmiotów niepaństwowych, realizujących zadania publiczne.

2.

Podmioty wymienione w ust. 1 są obowiązane udzielać pomocy funkcjonariuszom Policji

oraz współdziałającym z nimi funkcjonariuszom innych organów państwa przy wykonywaniu

zadań, o których mowa w przywołanym przepisie.

3.

Nie popełnia przestępstwa, kto zgodnie z przepisami niniejszej ustawy poleca sporządzić,

kieruje sporządzaniem, udziela pomocy w sporządzeniu, sporządza oraz zabezpiecza dokumenty

lub posługuje się dokumentami, o których mowa w art. 14 ust. 1.

”

;

18)

po art. 18a dodaje się art. 18b w brzmieniu

„

Art. 18b.

1.

W wypadku umyślnego naruszenia przez osobę objętą ochroną zasad lub zaleceń w zakresie

ochrony lub uporczywego uchylania się od wykonywania obowiązków, o których mowa w

art. 16 ust. 1 pkt 2, Komendant Główny Policji albo Dyrektor Generalny Służby Więziennej

występuje do prokuratora prowadzącego postępowanie z wnioskiem o cofnięcie ochrony

lub pomocy.

2.

W przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje postanowienie.

3.

Prokurator prowadzący postępowanie może wydać postanowienie o cofnięciu albo zakończeniu

ochrony lub pomocy - z urzędu lub na wniosek osoby, której udzielono ochrony lub pomocy,

po zasięgnięciu opinii Komendanta Głównego Policji, a w wypadku, o którym mowa w art.

17 ust. 2, Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

4.

Na postanowienie w przedmiocie cofnięcia albo zakończenia ochrony lub pomocy osobom,

których postanowienie dotyczy, przysługuje zażalenie do prokuratora nadrzędnego.

5.

Wydanie postanowienia o cofnięciu albo zakończeniu ochrony lub pomocy nie jest uzależnione

od wydania postanowienia o umorzeniu zawieszonego postępowania określonego w art.

9 ust. 2.

”

;

19)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Komendant Główny Policji ustanawia, w razie stwierdzenia takiej potrzeby i za zgodą

osoby objętej ochroną, pełnomocnika tej osoby; do pełnomocnika stosuje się odpowiednio

przepisy regulujące postępowanie, w którym został on ustanowiony.

”

;

20)

w art. 21 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie podjęcia zawieszonego postępowania karnego w wypadkach określonych w art.

10 albo wznowienia postępowania karnego w wypadkach określonych w art. 11, świadek

koronny jest zobowiązany do zwrotu właściwemu organowi równowartości świadczeń otrzymanych

w ramach pomocy, a jeżeli pomoc polegała na wydaniu dokumentów, o których mowa w art.

14 ust. 1, również do zwrotu tych dokumentów.

”

;

21)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres, sposób

udzielania, wykonywania, cofania oraz zakończenia ochrony i pomocy, o których mowa

w art. 14 ust. 1, 1b, 2 i 3 oraz art. 19 ust. 1 i 2, mając na względzie potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa odpowiednio do rodzaju i stopnia zagrożenia oraz pomocy na poziomie

co najmniej minimum socjalnego.

”

;

22)

w art. 23 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

D przebieg i treść czynności, o których mowa w art. 3, 5 i 5a, do chwili uprawomocnienia

się postanowienia sądu o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka koronnego,

”

;

23)

art. 24 otrzymuje brzmienie

„

Art. 24.

1.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w sprawach podlegających orzecznictwu sądów

wojskowych, z tym że postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka

koronnego wydaje wojskowy sąd okręgowy właściwy dla miejsca prowadzenia postępowania

przygotowawczego. 2. Uprawnienia Prokuratora Krajowego, o których mowa w art. 5 ust.

1 i art. 18 ust. 5, przysługują odpowiednio Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

”

;

24)

uchyla się art. 26;

25)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

”

.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w sprawach o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwo określone w art. 228 § 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 1

i 2, art. 250a § 1 i 2, art. 258, art. 296a § 1, 2 i 4 oraz w art. 296b § 1 i 2 Kodeksu

karnego.

W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711) w załączniku nr 1 w części I pkt 20 otrzymuje brzmienie

„

20.

Przebieg i treść czynności, o których mowa w art. 3, 5, 5a i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. Nr 114, poz. 738, z późn. zm., jeżeli podejrzany nie został dopuszczony do składania zeznań w charakterze świadka

koronnego, dane identyfikujące lub mogące doprowadzić do identyfikacji świadków koronnych

do chwili uprawomocnienia się postanowienia sądu o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka

koronnego oraz świadków, o których mowa w art. 184 Kodeksu postępowania karnego; dane dotyczące okoliczności ochrony lub pomocy przewidzianych w ustawie o świadku koronnym.

”

.

Do osób, którym prokurator przyznał ochronę lub pomoc na podstawie przepisów dotychczasowych,

stosuje się te przepisy, z tym że w wypadku gdy zachodzą okoliczności wymagające zmiany

form ochrony lub pomocy, stosuje się przepisy art. 18 ust. 3-5 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Przepisów ustawy nie stosuje się do podejrzanego, który w związku z udziałem w przestępstwie

lub przestępstwie skarbowym określonym w art. 1

1)

usiłował popełnić albo popełnił zbrodnię zabójstwa lub współdziałał w popełnieniu

takiej zbrodni,

2)

nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 1, w celu

skierowania przeciwko niej postępowania karnego,

3)

kierował zorganizowaną grupą albo związkiem mającymi na celu popełnienie przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 22 ustawy, o której mowa

w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 22, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż

przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2006 r.

Jeżeli prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze nie występuje

z wnioskiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1, wydaje w tym przedmiocie postanowienie

i zapoznaje z jego treścią podejrzanego.

Jeżeli prokurator wydał postanowienie, o którym mowa w art. 5a, albo sąd wydał postanowienie

o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego, wyjaśnienia podejrzanego,

o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 3, nie mogą stanowić dowodu;

w takim wypadku czynności przeprowadzone na zasadach i w trybie określonych niniejszą

ustawą uznaje się za niebyłe, a zniszczeniu podlegają następujące dokumenty

1)

postanowienia o przedstawieniu zarzutów wydane w oparciu o wyjaśnienia, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,

2)

protokoły zawierające wyjaśnienia i oświadczenia podejrzanego, o których mowa w art.

3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 3,

3)

wnioski prokuratora, sporządzone na podstawie art. 5 ust. 1.

1.

Sprawca nie podlega karze za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe określone w art.

1, w których uczestniczył i które jako świadek koronny ujawnił w trybie określonym

niniejszą ustawą.

2.

Prokurator wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia kończącego postępowanie przeciwko tym sprawcom, których udział w przestępstwie

świadek koronny ujawnił oraz przeciwko którym zeznawał. Przepisów art. 459 i 465 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

W wypadku podjęcia albo wznowienia postępowania z powodów, o których mowa w art. 10

ust. 1 pkt 1 lub ust. 4 albo art. 11 ust. 2, skazując za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe objęte tym postępowaniem, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

1.

W przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14, prokurator

wydaje postanowienie na wniosek świadka koronnego, podejrzanego, który spełnił warunki

przewidziane w art. 3 ust. 1, lub osoby dla nich najbliższej w rozumieniu przepisów

Kodeksu karnego.

2.

W przedmiocie ochrony osobistej, na wniosek świadka koronnego lub osoby dla niego

najbliższej w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, odbywających karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych, przebywających

w zakładach karnych lub aresztach śledczych, prokurator wydaje postanowienie o udzieleniu

ochrony osobistej, które wykonuje Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

3.

Postanowienie prokuratora o objęciu ochroną lub pomocą osób, o których mowa w ust.

1 lub 2, może być wydane także z urzędu - za zgodą tych osób.

4.

Na postanowienie w przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o którym mowa w ust.

1-3, przysługuje zażalenie.

1.

Organem właściwym do wykonywania postanowień, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 3,

jest Komendant Główny Policji, z wyjątkiem postanowień o ochronie osobistej osób odbywających

karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych, przebywających w zakładach

karnych lub aresztach śledczych.

2.

Komendant Główny Policji określa formy ochrony lub pomocy odpowiednio do stopnia zagrożenia

osób, o których mowa w art. 17 ust. 1.

3.

Komendant Główny Policji, odpowiednio do okoliczności, może zmieniać formy ochrony

lub pomocy, w tym wysokość pomocy finansowej.

4.

Na zarządzenie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie, o którym mowa w ust. 2 i

3, przysługuje zażalenie do prokuratora prowadzącego albo nadzorującego postępowanie

przygotowawcze.

5.

Zażalenie w przedmiocie wydania dokumentów, przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego

lub operacji plastycznej, o których mowa w art. 14, rozpoznaje Prokurator Krajowy.

1.

Funkcjonariusze Policji, w ramach wykonywanej ochrony, mogą wprowadzać, także w drodze

czynności operacyjno-rozpoznawczych, współdziałając z właściwymi organami państwa,

dane, o których mowa w art. 14 ust. 1, do systemów informatycznych oraz kartotek,

skorowidzów, ksiąg, wykazów i innych zbiorów ewidencyjnych organów państwowych oraz

jednostek samorządu terytorialnego, innych państwowych lub komunalnych jednostek organizacyjnych

oraz podmiotów niepaństwowych, realizujących zadania publiczne.

2.

Podmioty wymienione w ust. 1 są obowiązane udzielać pomocy funkcjonariuszom Policji

oraz współdziałającym z nimi funkcjonariuszom innych organów państwa przy wykonywaniu

zadań, o których mowa w przywołanym przepisie.

3.

Nie popełnia przestępstwa, kto zgodnie z przepisami niniejszej ustawy poleca sporządzić,

kieruje sporządzaniem, udziela pomocy w sporządzeniu, sporządza oraz zabezpiecza dokumenty

lub posługuje się dokumentami, o których mowa w art. 14 ust. 1.

1.

W wypadku umyślnego naruszenia przez osobę objętą ochroną zasad lub zaleceń w zakresie

ochrony lub uporczywego uchylania się od wykonywania obowiązków, o których mowa w

art. 16 ust. 1 pkt 2, Komendant Główny Policji albo Dyrektor Generalny Służby Więziennej

występuje do prokuratora prowadzącego postępowanie z wnioskiem o cofnięcie ochrony

lub pomocy.

2.

W przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje postanowienie.

3.

Prokurator prowadzący postępowanie może wydać postanowienie o cofnięciu albo zakończeniu

ochrony lub pomocy - z urzędu lub na wniosek osoby, której udzielono ochrony lub pomocy,

po zasięgnięciu opinii Komendanta Głównego Policji, a w wypadku, o którym mowa w art.

17 ust. 2, Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

4.

Na postanowienie w przedmiocie cofnięcia albo zakończenia ochrony lub pomocy osobom,

których postanowienie dotyczy, przysługuje zażalenie do prokuratora nadrzędnego.

5.

Wydanie postanowienia o cofnięciu albo zakończeniu ochrony lub pomocy nie jest uzależnione

od wydania postanowienia o umorzeniu zawieszonego postępowania określonego w art.

9 ust. 2.

Komendant Główny Policji ustanawia, w razie stwierdzenia takiej potrzeby i za zgodą

osoby objętej ochroną, pełnomocnika tej osoby; do pełnomocnika stosuje się odpowiednio

przepisy regulujące postępowanie, w którym został on ustanowiony.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres, sposób

udzielania, wykonywania, cofania oraz zakończenia ochrony i pomocy, o których mowa

w art. 14 ust. 1, 1b, 2 i 3 oraz art. 19 ust. 1 i 2, mając na względzie potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa odpowiednio do rodzaju i stopnia zagrożenia oraz pomocy na poziomie

co najmniej minimum socjalnego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w sprawach podlegających orzecznictwu sądów

wojskowych, z tym że postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka

koronnego wydaje wojskowy sąd okręgowy właściwy dla miejsca prowadzenia postępowania

przygotowawczego. 2. Uprawnienia Prokuratora Krajowego, o których mowa w art. 5 ust.

1 i art. 18 ust. 5, przysługują odpowiednio Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.