Ustawa z dnia 23 czerwca 2006 r. o zmianie ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. Nr 53, poz. 548, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

uposażeniu przysługującym funkcjonariuszowi - należy przez to rozumieć uposażenie

zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne funkcjonariuszowi w dniu

wyrządzenia szkody, a w przypadku szkody powstałej po rozwiązaniu stosunku służbowego

- należne w dniu zwolnienia ze służby.

”

;

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Funkcjonariusz, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków

służbowych ze swojej winy wyrządził szkodę w mieniu, o którym mowa w art. 1 ust. 1,

ponosi odpowiedzialność majątkową w granicach rzeczywistej straty i tylko za normalne

następstwa działania lub zaniechania, chociażby wynikająca z niego szkoda powstała

po rozwiązaniu stosunku służbowego.

”

;

3)

art. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

Art. 6.

1.

Funkcjonariusz odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną nieumyślnie jest obowiązany do

zapłaty odszkodowania w wysokości wyrządzonej szkody, jednak odszkodowanie nie może

przewyższać kwoty trzymiesięcznego uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi. 2.

Za zgodą organu lub jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1, naprawienie szkody

przez funkcjonariusza może nastąpić poprzez przywrócenie stanu poprzedniego w całości,

jeżeli nie narusza to interesu Skarbu Państwa.

Art. 7.

1.

Jeżeli naprawienie szkody wyrządzonej nieumyślnie następuje na podstawie ugody między

organem lub jednostką, o których mowa w art. 1 ust. 1, a funkcjonariuszem, który wyrządził

szkodę, wysokość odszkodowania może być obniżona przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności

sprawy, a w szczególności stopnia winy funkcjonariusza i jego stosunku do obowiązków

służbowych.

2.

Przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych w ust. 1, wysokość odszkodowania może

być także obniżona przez sąd pracy; dotyczy to również przypadku, gdy naprawienie

szkody następuje na podstawie ugody sądowej.

3.

W razie niewykonania przez funkcjonariusza ugody, o której mowa w ust. 1, podlega

ona wykonaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd pracy.

”

;

4)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w art. 1 ust. 1, po stwierdzeniu zaistnienia szkody,

podejmuje niezwłocznie czynności w celu wyjaśnienia okoliczności i przyczyn jej powstania,

ustalenia wysokości szkody oraz osób za nią odpowiedzialnych.

2.

W przypadku ustalenia, że szkoda powstała z winy funkcjonariusza, organ lub jednostka,

o których mowa w art. 1 ust. 1, mogą

1)

wezwać funkcjonariusza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w wyznaczonym terminie

lub złożenia w takim terminie pisemnego zobowiązania do jego zapłaty;

2)

zawrzeć z funkcjonariuszem pisemną ugodę, o której mowa w art. 7 ust. 1;

3)

odstąpić od dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej nieumyślnie, w przypadku gdy

a)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu nie uzyska się odszkodowania

w kwocie co najmniej równoważącej przewidywane koszty jego dochodzenia i egzekucji,

b)

zachodzą szczególne okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej lub materialnej funkcjonariusza

odpowiedzialnego za szkodę i pozwala na to interes Skarbu Państwa,

c)

w związku z wyrządzoną szkodą funkcjonariusz poniósł odpowiedzialność karną, dyscyplinarną

lub za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a wymierzona kara stanowi wystarczającą

dolegliwość.

3.

Ustalenie wysokości szkody, dochodzenie roszczeń o odszkodowanie oraz podejmowanie

innych czynności i decyzji w tych sprawach należy do właściwości organu lub kierownika

jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1.

4.

Jeżeli sprawcą szkody jest organ lub kierownik jednostki, o których mowa w art. 1

ust. 1, uprawnienia określone w ust. 3 przysługują bezpośredniemu przełożonemu.

”

;

5)

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu

„

Art. 13a.

1.

Należność stanowiąca odszkodowanie może być, na wniosek funkcjonariusza odpowiedzialnego

za szkodę, umorzona w całości lub części, a jej spłata odroczona lub rozłożona na

raty, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 lit. b) i c), zaistniały

lub zostały ujawnione po ustaleniu tej należności.

2.

Umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty spłaty należności następuje w drodze

umowy zawartej z funkcjonariuszem. Przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

”

.

Funkcjonariusz, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków

służbowych ze swojej winy wyrządził szkodę w mieniu, o którym mowa w art. 1 ust. 1,

ponosi odpowiedzialność majątkową w granicach rzeczywistej straty i tylko za normalne

następstwa działania lub zaniechania, chociażby wynikająca z niego szkoda powstała

po rozwiązaniu stosunku służbowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusz odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną nieumyślnie jest obowiązany do

zapłaty odszkodowania w wysokości wyrządzonej szkody, jednak odszkodowanie nie może

przewyższać kwoty trzymiesięcznego uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi. 2.

Za zgodą organu lub jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1, naprawienie szkody

przez funkcjonariusza może nastąpić poprzez przywrócenie stanu poprzedniego w całości,

jeżeli nie narusza to interesu Skarbu Państwa.

1.

Jeżeli naprawienie szkody wyrządzonej nieumyślnie następuje na podstawie ugody między

organem lub jednostką, o których mowa w art. 1 ust. 1, a funkcjonariuszem, który wyrządził

szkodę, wysokość odszkodowania może być obniżona przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności

sprawy, a w szczególności stopnia winy funkcjonariusza i jego stosunku do obowiązków

służbowych.

2.

Przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych w ust. 1, wysokość odszkodowania może

być także obniżona przez sąd pracy; dotyczy to również przypadku, gdy naprawienie

szkody następuje na podstawie ugody sądowej.

3.

W razie niewykonania przez funkcjonariusza ugody, o której mowa w ust. 1, podlega

ona wykonaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd pracy.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w art. 1 ust. 1, po stwierdzeniu zaistnienia szkody,

podejmuje niezwłocznie czynności w celu wyjaśnienia okoliczności i przyczyn jej powstania,

ustalenia wysokości szkody oraz osób za nią odpowiedzialnych.

2.

W przypadku ustalenia, że szkoda powstała z winy funkcjonariusza, organ lub jednostka,

o których mowa w art. 1 ust. 1, mogą

1)

wezwać funkcjonariusza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w wyznaczonym terminie

lub złożenia w takim terminie pisemnego zobowiązania do jego zapłaty;

2)

zawrzeć z funkcjonariuszem pisemną ugodę, o której mowa w art. 7 ust. 1;

3)

odstąpić od dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej nieumyślnie, w przypadku gdy

a)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu nie uzyska się odszkodowania

w kwocie co najmniej równoważącej przewidywane koszty jego dochodzenia i egzekucji,

b)

zachodzą szczególne okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej lub materialnej funkcjonariusza

odpowiedzialnego za szkodę i pozwala na to interes Skarbu Państwa,

c)

w związku z wyrządzoną szkodą funkcjonariusz poniósł odpowiedzialność karną, dyscyplinarną

lub za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a wymierzona kara stanowi wystarczającą

dolegliwość.

3.

Ustalenie wysokości szkody, dochodzenie roszczeń o odszkodowanie oraz podejmowanie

innych czynności i decyzji w tych sprawach należy do właściwości organu lub kierownika

jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1.

4.

Jeżeli sprawcą szkody jest organ lub kierownik jednostki, o których mowa w art. 1

ust. 1, uprawnienia określone w ust. 3 przysługują bezpośredniemu przełożonemu.

1.

Należność stanowiąca odszkodowanie może być, na wniosek funkcjonariusza odpowiedzialnego

za szkodę, umorzona w całości lub części, a jej spłata odroczona lub rozłożona na

raty, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 lit. b) i c), zaistniały

lub zostały ujawnione po ustaleniu tej należności.

2.

Umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty spłaty należności następuje w drodze

umowy zawartej z funkcjonariuszem. Przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.