Ustawa z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229, z 2003 r. Nr 52, poz. 452 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową,

jest obowiązany

1)

przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych,

2)

wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe

i gaśnice,

3)

zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący

ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie,

4)

zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo

i możliwość ewakuacji,

5)

przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej,

6)

zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi,

7)

ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego

miejscowego zagrożenia.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których

mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku,

obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca

lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub

użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację

obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem,

obiektem budowlanym lub terenem.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, polegające na zapobieganiu

powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, niezatrudnione w jednostkach ochrony

przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, powinny posiadać wykształcenie

wyższe i ukończone szkolenie specjalistów ochrony przeciwpożarowej albo mieć wykształcenie

wyższe na kierunku inżynieria bezpieczeństwa pożarowego lub tytuł zawodowy inżyniera

pożarnictwa lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu inżyniera pożarnictwa

w toku postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji

do wykonywania zawodu regulowanego - inżyniera pożarnictwa.

2b.

Osoby wymienione w ust. 2a, wykonujące czynności wyłącznie w zakresie wynikającym

z ust. 1, powinny posiadać co najmniej wykształcenie średnie i ukończone szkolenie

inspektorów ochrony przeciwpożarowej lub mieć tytuł zawodowy technika pożarnictwa

lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu technika pożarnictwa w toku

postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do

wykonywania zawodu regulowanego - technika pożarnictwa.

”

,

d)

uchyla się ust. 3;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu, objętych

obligatoryjnym stosowaniem systemów sygnalizacji pożarowej wyposażonych w urządzenia

sygnalizacyjno-alarmowe, w przypadku gdy w tym budynku, obiekcie budowlanym lub na

terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza, jest obowiązany połączyć te urządzenia

z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem, wskazanym przez właściwego

miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

”

;

3)

w art. 15 pkt 1a otrzymuje brzmienie

„

1a)

jednostki organizacyjne Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej,

”

;

4)

art. 16a otrzymuje brzmienie

„

Art. 16a.

1.

Jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, tworzy

się jako jednostki umundurowane i wyposażone w specjalistyczny sprzęt, przeznaczone

do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami.

2.

W jednostkach wymienionych w art. 15 pkt 1a-5 i 8 są zatrudnieni pracownicy podlegający

szczególnym obowiązkom wynikającym z charakteru pracy oraz posiadający odpowiednie

kwalifikacje i warunki psychofizyczne, zwani dalej „strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej”.

3.

Strażakiem jednostki ochrony przeciwpożarowej może być pracownik, który ma kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażaka, technika pożarnictwa, inżyniera pożarnictwa

albo uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania tych zawodów regulowanych w toku

postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do

ich wykonywania, chyba że nie wykonują czynności ratowniczych.

4.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażaka obejmują posiadanie wykształcenia

ogólnego, co najmniej średniego, oraz odbycie szkolenia podstawowego albo szkolenia

podstawowego i uzupełniającego.

5.

Strażacy jednostek ochrony przeciwpożarowej powinni posiadać zdolność fizyczną i psychiczną

do pracy w tych jednostkach. Oceny zdolności fizycznej i psychicznej strażaka do pracy

dokonuje lekarz służby medycyny pracy.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy na poszczególnych stanowiskach

pracy w jednostkach ochrony przeciwpożarowej,

2)

zakres szkolenia podstawowego i uzupełniającego do wykonywania zawodu strażaka,

3)

zakres szkoleń specjalistów i inspektorów ochrony przeciwpożarowej, o których mowa

w art. 4 ust. 2a i 2b,

4)

podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz formę

i elementy składowe programów szkoleń, oraz tryb ustalania programów tych szkoleń,

5)

tryb wydawania oraz wzory zaświadczeń i świadectw, stwierdzających ukończenie szkoleń,

oraz okres ważności zaświadczeń,

kierując się: rodzajem zadań wykonywanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8 oraz na stanowiskach, na których wykonuje się

czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, koniecznością współdziałania w ramach

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, potrzebą zachowania standardów merytorycznych

i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości i spójności programów szkoleń

w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

”

;

5)

w art. 19 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Bezpośredni udział w działaniach ratowniczych mogą brać członkowie ochotniczych straży

pożarnych, którzy ukończyli 18 lat i nie przekroczyli 60 lat, posiadają aktualne badania

lekarskie dopuszczające do udziału w działaniach ratowniczych oraz odbyli szkolenie

pożarnicze, o którym mowa w art. 28 ust. 1.

”

;

6)

art. 27a otrzymuje brzmienie

„

Art. 27a.

Strażakowi jednostki ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 15 pkt 1a-5 i

8, o ile nie jest strażakiem Państwowej Straży Pożarnej, oraz żołnierzowi pełniącemu

służbę w tej jednostce przysługuje prawo do odzieży specjalnej i ekwipunku osobistego,

na zasadach określonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230, z późn. zm..

”

;

7)

w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacany z budżetu gminy do wysokości 1/175

przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego, przed dniem naliczenia ekwiwalentu, przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm., za każdą godzinę udziału w działaniu ratowniczym lub szkoleniu pożarniczym.

”

.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy były zatrudnione jako strażacy jednostek

ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu art. 16a ust. 2 ustawy, o której mowa w art.

1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka na dotychczasowych warunkach, o ile

posiadają co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe i odbyły odpowiednie szkolenie.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, które w dniu wejścia w życie ustawy nie spełniają

wymagań, o których mowa w ust. 1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka do czasu

uzupełnienia wykształcenia ogólnego oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej

jednak niż przez 5 lat od daty wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych w dniu wejścia w

życie ustawy w Wojskowej Ochronie Przeciwpożarowej.

4.

Osoby dotychczas wykonujące czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2a i 2b ustawy,

o której mowa w art. 1, niespełniające wymagań, o których mowa w tych przepisach,

zachowują prawo do wykonywania tych czynności do czasu uzupełnienia wykształcenia

oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej jednak niż przez 5 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa

w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 16a ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu, objętych

obligatoryjnym stosowaniem systemów sygnalizacji pożarowej wyposażonych w urządzenia

sygnalizacyjno-alarmowe, w przypadku gdy w tym budynku, obiekcie budowlanym lub na

terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza, jest obowiązany połączyć te urządzenia

z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem, wskazanym przez właściwego

miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

1.

Jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, tworzy

się jako jednostki umundurowane i wyposażone w specjalistyczny sprzęt, przeznaczone

do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami.

2.

W jednostkach wymienionych w art. 15 pkt 1a-5 i 8 są zatrudnieni pracownicy podlegający

szczególnym obowiązkom wynikającym z charakteru pracy oraz posiadający odpowiednie

kwalifikacje i warunki psychofizyczne, zwani dalej „strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej”.

3.

Strażakiem jednostki ochrony przeciwpożarowej może być pracownik, który ma kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażaka, technika pożarnictwa, inżyniera pożarnictwa

albo uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania tych zawodów regulowanych w toku

postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do

ich wykonywania, chyba że nie wykonują czynności ratowniczych.

4.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażaka obejmują posiadanie wykształcenia

ogólnego, co najmniej średniego, oraz odbycie szkolenia podstawowego albo szkolenia

podstawowego i uzupełniającego.

5.

Strażacy jednostek ochrony przeciwpożarowej powinni posiadać zdolność fizyczną i psychiczną

do pracy w tych jednostkach. Oceny zdolności fizycznej i psychicznej strażaka do pracy

dokonuje lekarz służby medycyny pracy.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy na poszczególnych stanowiskach

pracy w jednostkach ochrony przeciwpożarowej,

2)

zakres szkolenia podstawowego i uzupełniającego do wykonywania zawodu strażaka,

3)

zakres szkoleń specjalistów i inspektorów ochrony przeciwpożarowej, o których mowa

w art. 4 ust. 2a i 2b,

4)

podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz formę

i elementy składowe programów szkoleń, oraz tryb ustalania programów tych szkoleń,

5)

tryb wydawania oraz wzory zaświadczeń i świadectw, stwierdzających ukończenie szkoleń,

oraz okres ważności zaświadczeń,

kierując się: rodzajem zadań wykonywanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8 oraz na stanowiskach, na których wykonuje się

czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, koniecznością współdziałania w ramach

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, potrzebą zachowania standardów merytorycznych

i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości i spójności programów szkoleń

w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Strażakowi jednostki ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 15 pkt 1a-5 i

8, o ile nie jest strażakiem Państwowej Straży Pożarnej, oraz żołnierzowi pełniącemu

służbę w tej jednostce przysługuje prawo do odzieży specjalnej i ekwipunku osobistego,

na zasadach określonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230, z późn. zm..