Ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

1.

Ustawa określa zasady sprawowania nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

oraz zasady objęcia nadzorem uzupełniającym innych podmiotów działających w konglomeracie

finansowym, w tym dominujących podmiotów nieregulowanych.

2.

Ustawa określa także zasady współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego

krajowych organów nadzoru z zagranicznymi organami nadzoru.

1.

Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej instytucji kredytowych,

zakładów ubezpieczeń i firm inwestycyjnych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

2.

Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie

1)

adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii postępowania w tym

zakresie;

2)

znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;

3)

poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej koncentracji

ryzyka;

4)

ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie finansowym;

5)

prawidłowości zarządzania ryzykiem;

6)

rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

instytucja kredytowa

a)

bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”,

b)

bank zagraniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo bankowe,

c)

instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe,

d)

instytucję pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959);

2)

zakład ubezpieczeń

a)

krajowy zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o działalności ubezpieczeniowej”,

b)

zagraniczny zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o działalności ubezpieczeniowej;

3)

firma inwestycyjna

a)

dom maklerski w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami

wartościowymi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi”,

b)

zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 52 ust. 2 ustawy - Prawo o publicznym

obrocie papierami wartościowymi,

c)

zagraniczną firmę inwestycyjną, o której mowa w art. 4 pkt 25 ustawy - Prawo o publicznym

obrocie papierami wartościowymi, z wyłączeniem zagranicznych instytucji kredytowych,

o których mowa w art. 4 pkt 24 tej ustawy,

d)

towarowy dom maklerski, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. Nr 103, poz. 1099, z późn. zm.,

e)

zagraniczną osobę prawną prowadzącą działalność maklerską w formie oddziału, o której

mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, która uzyskała zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 3 tej ustawy,

f)

podmioty mające siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii

Europejskiej, które prowadzą działalność inwestycyjną lub działalność maklerską w

tym państwie i które podlegają regułom ostrożnościowym co najmniej tak restrykcyjnym,

jak podmioty prowadzące taką działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

g)

towarzystwo funduszy inwestycyjnych utworzone na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546), zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”,

h)

spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych;

4)

podmiot regulowany - instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub firmę inwestycyjną;

5)

dominujący podmiot nieregulowany - podmiot dominujący, niebędący podmiotem regulowanym,

który wraz z podmiotami zależnymi, z których co najmniej jeden jest podmiotem regulowanym

mającym siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tworzy konglomerat finansowy;

6)

regulacje sektorowe - przepisy określające warunki wykonywania działalności przez

podmioty regulowane;

7)

grupa - grupę podmiotów składającą się z podmiotu dominującego, podmiotów od niego

zależnych i podmiotów powiązanych z nimi poprzez znaczący udział kapitałowy, a także

grupę podmiotów powiązanych ze sobą umową o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z 2001 r. Nr 102, poz. 1117 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408 i Nr 229, poz. 2276), lub inną umową o podobnym charakterze, jak również w ten sposób, że dany podmiot

ma wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną innego podmiotu;

8)

sektor bankowy - sektor, który tworzą instytucje kredytowe, instytucje finansowe w

rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo bankowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt

12 tej ustawy;

9)

sektor ubezpieczeniowy - sektor, który tworzą zakłady ubezpieczeń lub dominujący podmiot

ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13a ustawy o działalności ubezpieczeniowej;

10)

sektor usług inwestycyjnych - sektor, który tworzą firmy inwestycyjne;

11)

sektor finansowy - sektor, który tworzy co najmniej jeden podmiot z sektora bankowego,

ubezpieczeniowego lub usług inwestycyjnych, zwanych dalej „sektorami”, lub co najmniej

jeden dominujący podmiot nieregulowany;

12)

podmiot dominujący - podmiot w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym

obrocie papierami wartościowymi;

13)

podmiot zależny - podmiot w rozumieniu art. 4 pkt 16a ustawy - Prawo o publicznym

obrocie papierami wartościowymi;

14)

znaczący udział kapitałowy - udział oznaczający posiadanie przez podmiot bezpośrednio

lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub prawa do wykonywania co

najmniej 20% głosów w organie stanowiącym, a także innych praw do kapitału podmiotu

ustanawiających z nim trwałe związki umożliwiające uzyskiwanie korzyści przez podmiot

dysponujący tymi prawami;

15)

bliskie powiązania - powiązania przez

a)

znaczący udział kapitałowy w innym podmiocie lub

b)

pozostawanie z innym podmiotem w stosunku dominacji lub zależności, lub

c)

posiadanie jako akcjonariusz, wspólnik lub udziałowiec innego podmiotu uprawnienia

do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy o zarządzanie, o której mowa

w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami

lub udziałowcami tego podmiotu;

16)

państwa członkowskie - państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

17)

krajowe organy nadzoru - Komisję Nadzoru Bankowego, Komisję Papierów Wartościowych

i Giełd oraz Komisję Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych;

18)

zagraniczne organy nadzoru - organy nadzoru z innych niż Rzeczpospolita Polska państw

członkowskich, uprawnione do sprawowania nadzoru nad podmiotami regulowanymi;

19)

koordynator - krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;

20)

koordynator zagraniczny - zagraniczny organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;

21)

zainteresowane organy nadzoru

a)

krajowe organy nadzoru lub zagraniczne organy nadzoru, sprawujące nadzór skonsolidowany

lub dodatkowy nad podmiotami wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego, w rozumieniu

regulacji sektorowych,

b)

koordynatora lub koordynatora zagranicznego,

c)

inne organy nadzoru wskazane przez organy, o których mowa w lit. a i b, w szczególności

gdy udział nadzorowanych przez te organy podmiotów regulowanych wchodzących w skład

konglomeratu finansowego przekracza 5% udziału w aktywach netto lub udziału w składce

przypisanej brutto danego sektora rynku w państwie, w którym są zarejestrowane, oraz

ze względu na rolę, jaką w konglomeracie finansowym odgrywają podmioty nadzorowane

przez te organy;

22)

transakcja wewnątrzgrupowa - transakcję, na podstawie której należący do konglomeratu

finansowego podmiot regulowany lub podmiot, wobec którego podmiot wchodzący w skład

konglomeratu finansowego pełni funkcję organu zarządzającego, bezpośrednio lub pośrednio

zobowiązuje się wobec innego podmiotu z tej samej grupy lub innego podmiotu blisko

powiązanego z podmiotem z tej grupy do określonego zachowania lub do spełnienia określonego

świadczenia;

23)

znacząca koncentracja ryzyka - możliwość poniesienia przez podmiot regulowany wchodzący

w skład konglomeratu finansowego straty, która jest wystarczająco istotna, by zagrozić

wypłacalności lub sytuacji finansowej podmiotów regulowanych w tym konglomeracie finansowym.

1.

Konglomerat finansowy tworzy grupa spełniająca łącznie następujące warunki

1)

co najmniej jeden z podmiotów w grupie jest podmiotem regulowanym, przy czym

a)

jest on podmiotem dominującym wobec podmiotu z sektora finansowego lub podmiotu powiązanego

z podmiotem z sektora finansowego poprzez znaczący udział kapitałowy, umowę o zarządzanie,

o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umowę o podobnym charakterze albo

b)

nie jest podmiotem, o którym mowa w lit. a, a grupa prowadzi działalność głównie w

sektorze finansowym w rozumieniu art. 6 ust. 1;

2)

co najmniej jeden z podmiotów w grupie należy do sektora ubezpieczeniowego i co najmniej

jeden należy do sektora bankowego lub sektora usług inwestycyjnych;

3)

skonsolidowana działalność podmiotów grupy należących do sektora ubezpieczeniowego

oraz skonsolidowana działalność podmiotów należących do sektora bankowego i sektora

usług inwestycyjnych są znaczące w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3.

2.

Koordynator informuje podmiot wiodący w konglomeracie finansowym o spełnieniu przez

grupę warunków, o których mowa w ust. 1, oraz o swojej właściwości jako koordynatora

dla tego konglomeratu finansowego.

3.

Informację, o której mowa w ust. 2, koordynator przekazuje także zagranicznym organom

nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, oraz Komisji Europejskiej.

4.

Podmiot wiodący w konglomeracie finansowym, zwany dalej „podmiotem wiodącym”, informuje

podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego o spełnianiu przez

grupę warunków, o których mowa w ust. 1.

5.

Podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym lub dominującym

podmiotem nieregulowanym. Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka podmiotów dominujących,

podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym o największej

sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu finansowego.

W przypadku braku podmiotu dominującego, podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany

o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu

finansowego.

6.

W innych przypadkach niż określone w ust. 5 podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany

wchodzący w skład konglomeratu finansowego, wskazany przez koordynatora w drodze decyzji,

po zasięgnięciu opinii krajowych organów nadzoru.

Jeżeli dana grupa, spełniając warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1, wchodzi w skład

innej grupy, która także spełnia te warunki, konglomeratem finansowym jest wyłącznie

ta druga grupa i wyłącznie do podmiotów tej drugiej grupy stosuje się przepisy ustawy.

Skutki prawne wynikające z ogłoszenia upadłości lub podjęcia zagranicznego postępowania

upadłościowego wobec podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

podlegających prawu innego państwa członkowskiego, odnoszące się do praw i obowiązków

tego podmiotu pozostających w związku z uczestnictwem w takim systemie, są określone

przez prawo właściwe dla tego systemu.

1.

Grupa prowadzi działalność głównie w sektorze finansowym, jeśli udział sumy bilansowej

podmiotów sektora finansowego w grupie w odniesieniu do sumy bilansowej całej grupy

przekracza 40%.

2.

Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest znacząca, jeżeli średnia arytmetyczna

ze wskaźnika struktury tego sektora i wskaźnika wypłacalności tego sektora wynosi

więcej niż 10%. Obliczając średnią, sektor bankowy i sektor usług inwestycyjnych uwzględnia

się łącznie.

3.

Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest również znacząca, jeżeli suma bilansowa

najmniej istotnego sektora w grupie przekracza równowartość 6 mld euro.

4.

Wskaźnik struktury sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy bilansowej wszystkich

podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy bilansowej wszystkich podmiotów

w grupie należących do sektora finansowego.

5.

Wskaźnik wypłacalności sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy wymogów kapitałowych

w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub marginesu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym

wszystkich podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy wymogów kapitałowych

w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub marginesu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym

wszystkich podmiotów należących do sektora finansowego.

6.

Najmniej istotnym sektorem w konglomeracie finansowym jest sektor o najniższej średniej,

o której mowa w ust. 2, a najistotniejszym sektorem w konglomeracie finansowym jest

sektor o najwyższej średniej.

7.

Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 3, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,

na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.

1.

Wielkości, o których mowa w art. 6, oblicza się na podstawie zbadanych skonsolidowanych

sprawozdań finansowych.

2.

W przypadku podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, dla których nie

sporządza się skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub gdy skonsolidowane sprawozdania

finansowe nie obejmują wymaganych danych, wielkości, o których mowa w art. 6, określa

się na podstawie zagregowanej sumy bilansowej podmiotów wchodzących w skład grupy.

Zagregowaną sumę bilansową określa się na podstawie zbadanych rocznych sprawozdań

finansowych, przy uwzględnieniu sumy bilansowej danego podmiotu w części proporcjonalnie

odpowiadającej zaangażowaniu kapitałowemu grupy w tym podmiocie.

3.

Obliczając wielkości, o których mowa w art. 6, aktywów funduszy inwestycyjnych oraz

aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych nie uwzględnia się.

1.

Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu

od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 4 ust. 2.

2.

W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator

zagraniczny, podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności

wydane przez krajowe organy nadzoru, podlegają nadzorowi uzupełniającemu od dnia poinformowania

o spełnieniu przez grupę warunków uznania za konglomerat finansowy, o których mowa

w art. 4 ust. 1.

3.

Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu

do dnia doręczenia podmiotowi wiodącemu informacji, o której mowa w art. 12 ust. 1,

albo doręczenia decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 3, albo do dnia upływu okresu,

na jaki została wydana decyzja, o której mowa w art. 10 ust. 1.

4.

W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator

zagraniczny, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli grupa spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 3, nie spełnia warunku,

o którym mowa w art. 6 ust. 2, koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych

organów nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, ustalić,

że grupa nie będzie podlegała nadzorowi uzupełniającemu, jeżeli ze względu na cele

nadzoru uzupełniającego byłoby to niewłaściwe lub mylące.

1.

W przypadku gdy grupa przestała spełniać kryteria określone w art. 6, koordynator,

po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji

wydanej na okres nie dłuższy niż 3 lata, określić, że podmioty wchodzące w skład grupy

będą nadal podlegać nadzorowi uzupełniającemu w okresie nie dłuższym niż okres, na

jaki decyzja została wydana, jeżeli

1)

wysokość wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wynosi odpowiednio 35% i

8% lub

2)

wysokość sumy bilansowej, o której mowa w art. 6 ust. 3, przekracza równowartość 5

mld euro.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3.

Przed upływem okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, koordynator,

po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może ją uchylić pomimo

spełniania przez grupę kryteriów, o których mowa w ust. 1.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, doręcza się niezwłocznie podmiotowi wiodącemu.

5.

Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,

na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot mający siedzibę na

terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, a podmioty regulowane mające

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają nadzorowi uzupełniającemu

sprawowanemu przez organy nadzoru państwa niebędącego państwem członkowskim w zakresie

odpowiadającym nadzorowi sprawowanemu na podstawie przepisów ustawy, do tych podmiotów

regulowanych stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3.

2.

Krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór nad podmiotem regulowanym o największej sumie

bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym może nakazać, w drodze decyzji skierowanej

do tego podmiotu regulowanego, wydanej po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów

i koordynatora, utworzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot wiodący

lub inny podmiot wchodzący w skład tego konglomeratu finansowego dominującego podmiotu

nieregulowanego, pod rygorem zastosowania środków określonych w regulacjach sektorowych

w stosunku do podmiotu regulowanego.

1.

Jeżeli grupa przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 albo w art.

10 ust. 1, koordynator niezwłocznie informuje o tym podmiot wiodący.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, koordynator przekazuje także zagranicznym organom

nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, lub zagranicznym

organom nadzoru państwa członkowskiego, w którym dominujący podmiot nieregulowany

posiada siedzibę, ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz Komisji

Europejskiej.

3.

Podmiot wiodący informuje podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego

o zaprzestaniu spełniania przez grupę warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 albo

w art. 10 ust. 1.

1.

Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu nieregulowanego mającego siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego

podmiotu nieregulowanego, przy uwzględnieniu istoty jego działalności oraz roli w

konglomeracie finansowym;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.

2.

W przypadku gdy dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio

do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw dominującego podmiotu nieregulowanego.

Krajowy organ nadzoru dokonuje nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym przeglądu

sektora finansowego, w zakresie swojej właściwości, w celu identyfikowania grup spełniających

kryteria, o których mowa w art. 4 ust. 1, oraz sporządza informację z tych przeglądów

dla krajowych organów nadzoru.

1.

Krajowe organy nadzoru odbywają wspólne posiedzenia w celu omówienia spraw z zakresu

nadzoru uzupełniającego, w tym informacji, o których mowa w art. 14.

2.

Wspólne posiedzenia krajowych organów nadzoru, zwane dalej „Komitetem Koordynacyjnym

do spraw Konglomeratów Finansowych”, odbywają się nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym.

1.

Każdy z przewodniczących krajowych organów nadzoru oraz minister właściwy do spraw

instytucji finansowych może wystąpić do przewodniczącego Komitetu Koordynacyjnego

do spraw Konglomeratów Finansowych o zwołanie posiedzenia Komitetu. Przewodniczący

Komitetu może także zwołać nadzwyczajne posiedzenie Komitetu z własnej inicjatywy.

2.

Przewodniczący Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych zwołuje

posiedzenie w terminie 14 dni od dnia wystąpienia o zwołanie posiedzenia.

3.

Przewodniczący Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych może w

przypadkach szczególnie uzasadnionych zwołać posiedzenie w krótszym terminie.

4.

W celu zasięgnięcia opinii pozostałych krajowych organów nadzoru posiedzenie Komitetu

Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych zwoływane jest w każdym przypadku,

gdy krajowy organ nadzoru zidentyfikuje nową grupę spełniającą kryteria, o których

mowa w art. 4 ust. 1, przed przekazaniem informacji, o której mowa w art. 4 ust. 2.

Z posiedzenia Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych sporządza

się sprawozdanie zawierające w szczególności informację o

1)

działających na krajowym rynku finansowym konglomeratach finansowych;

2)

koordynatorach właściwych do sprawowania nadzoru uzupełniającego nad konglomeratami

finansowymi;

3)

stabilności systemu finansowego wynikającej z przeglądu informacji, o których mowa

w art. 14;

4)

grupach, o których mowa w art. 9, niepodlegających nadzorowi uzupełniającemu.

1.

Posiedzenia Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych odbywają się

w sposób określony w regulaminie prac Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów

Finansowych.

2.

Regulamin, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

tryb działania, w tym podejmowania rozstrzygnięć przez Komitet Koordynacyjny do spraw

Konglomeratów Finansowych z uwzględnieniem uprawnień poszczególnych członków krajowych

organów nadzoru, wynikających z regulacji sektorowych;

2)

sposób obsługi posiedzeń Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych

przez krajowe organy nadzoru;

3)

sposób i tryb wyboru przewodniczącego Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów

Finansowych spośród członków krajowych organów nadzoru;

4)

sposób i tryb zmiany regulaminu prac Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów

Finansowych.

Nadzór uzupełniający jest realizowany poprzez podmioty regulowane, które uzyskały,

wydane przez krajowe organy nadzoru, zezwolenie na wykonywanie działalności

1)

będące podmiotem dominującym w konglomeracie finansowym;

2)

których podmiotem dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę

na terytorium państwa członkowskiego;

3)

powiązane z innym podmiotem sektora finansowego umową o zarządzanie, o której mowa

w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umową o podobnym charakterze.

Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego są obowiązane udzielać koordynatorowi

informacji niezbędnych dla wykonywania nadzoru uzupełniającego nad tym konglomeratem

finansowym.

Nadzorowi uzupełniającemu podlega adekwatność kapitałowa konglomeratu finansowego

oraz strategia postępowania konglomeratu finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej.

1.

Fundusze własne konglomeratu finansowego powinny być utrzymywane na poziomie nie niższym

od wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego (adekwatność

kapitałowa konglomeratu finansowego).

2.

Koordynator może, w porozumieniu z organami sprawującymi nad podmiotami w konglomeracie

finansowym nadzór indywidualny, zobowiązać podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu

finansowego do utrzymywania funduszy własnych na poziomie zapewniającym pokrycie niedoboru

funduszy własnych konglomeratu finansowego pozycjami, które mogą zostać uznane za

składniki funduszy własnych na podstawie regulacji sektorowych.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, mając na celu uniemożliwienie wielokrotnego

uwzględniania pozycji zaliczanych do funduszy własnych i niewłaściwego wewnątrzgrupowego

tworzenia funduszy własnych oraz umożliwienie efektywnego sprawowania nadzoru uzupełniającego

w zakresie adekwatności kapitałowej przy zastosowaniu instrumentów sprawozdawczości

finansowej, po zasięgnięciu opinii krajowych organów nadzoru, określi, w drodze rozporządzenia,

w odniesieniu do konglomeratów finansowych

1)

metody obliczania funduszy własnych i wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej oraz

metody przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego,

które mogą być wskazane przez koordynatora do obliczania rachunku adekwatności kapitałowej;

2)

szczegółowe metody i sposoby sporządzania sprawozdań w zakresie adekwatności kapitałowej.

1.

Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

przeprowadzać rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego. Rachunek

adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego przeprowadza się na podstawie danych

dotyczących podmiotów sektora finansowego, przekazanych przez podmioty regulowane

oraz przez dominujący podmiot nieregulowany.

2.

Podmiot wiodący jest obowiązany przekazywać koordynatorowi wyniki obliczeń wymogu

z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego nie rzadziej niż raz w

roku.

3.

Podmiot wiodący przeprowadza rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23, według stanu na koniec ostatniego

dnia miesiąca kończącego każdy kwartał.

4.

Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie w terminie 30 dni od dnia kończącego

rok

1)

wyniki rachunku adekwatności kapitałowej obliczone według danych na dzień kończący

rok zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23;

2)

listę podmiotów należących do konglomeratu finansowego, sporządzoną zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 23.

W odniesieniu do konglomeratu finansowego, którego podmiot wiodący ma siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyboru metody przeprowadzania rachunku adekwatności

kapitałowej spośród metod określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 23 dokonuje,

w drodze decyzji, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów

nadzoru.

W decyzji, o której mowa w art. 25, koordynator może wyłączyć z rachunku adekwatności

kapitałowej konglomeratu finansowego podmiot wchodzący w jego skład, jeżeli

1)

podmiot ma siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, a istnieją prawne

przeszkody w przekazywaniu informacji niezbędnych dla efektywnego sprawowania nadzoru,

z zachowaniem właściwych regulacji sektorowych dotyczących obowiązku odmowy udzielenia

zezwoleń przez zagraniczne organy nadzoru, lub

2)

podmiot ma nieistotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru uzupełniającego, lub

3)

objęcie podmiotu nadzorem uzupełniającym ze względu na jego cele byłoby niewłaściwe

lub mylące.

1.

Przepisu art. 26 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli miałyby zostać wyłączone co najmniej

dwa podmioty, które łącznie mają istotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru

uzupełniającego.

2.

W przypadku określonym w art. 26 pkt 3 koordynator zasięga opinii krajowych organów

nadzoru i zagranicznych organów nadzoru, z wyjątkiem przypadków niecierpiących zwłoki.

3.

Podmiot wiodący ma obowiązek udzielić krajowym organom nadzoru lub zagranicznym organom

nadzoru informacji o podmiotach regulowanych wyłączonych przez koordynatora na podstawie

art. 26 pkt 2 i 3, które mogą ułatwić sprawowanie przez nie nadzoru nad tymi podmiotami

regulowanymi.

Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

w terminie 30 dni od dnia przekazania przez podmiot wiodący koordynatorowi wyników

rachunku adekwatności kapitałowej, określonego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 23, opracowuje i przekazuje koordynatorowi strategię postępowania konglomeratu

finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej;

2)

powiadamia koordynatora o zmianach strategii postępowania konglomeratu finansowego

w zakresie adekwatności kapitałowej w terminie 30 dni od dnia ich dokonania.

Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe w konglomeracie finansowym podlegają nadzorowi

uzupełniającemu.

Transakcje wewnątrzgrupowe nie mogą zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych

wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

1.

Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu

opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do

podmiotu wiodącego, rodzaje transakcji wewnątrzgrupowych zawieranych przez podmioty

wchodzące w skład konglomeratu finansowego objętych obowiązkiem sprawozdawczym.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator może wskazać próg uznania transakcji

wewnątrzgrupowej za znaczącą.

3.

W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu

finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, obowiązkom sprawozdawczym podlegają

znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, których wartość przekracza próg określony przez

właściwe krajowe organy nadzoru w drodze decyzji wydanych na wniosek koordynatora

zagranicznego.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, są natychmiast wykonalne.

5.

W przypadku gdy koordynator lub właściwy krajowy organ nadzoru na wniosek koordynatora

zagranicznego nie określi progu, o którym mowa w ust. 2 i 3, za znaczącą uznaje się

każdą transakcję wewnątrzgrupową, której wartość przekracza 5% wartości wymogu z tytułu

adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego.

1.

Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane

przez krajowe organy nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku

zawartej z ich udziałem znaczącej transakcji wewnątrzgrupowej, ze wskazaniem rodzaju

transakcji, jej przedmiotu i wartości.

2.

W przypadku podmiotu wiodącego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

informacje o znaczących transakcjach wewnątrzgrupowych, zawartych z udziałem tego

podmiotu, są bieżąco gromadzone przez ten podmiot.

1.

Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje

koordynatorowi albo koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 3 miesięcy

od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczących transakcji wewnątrzgrupowych

na poziomie konglomeratu finansowego za dany rok kalendarzowy.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informacje przekazane, zgodnie z art. 32 ust. 1, przez krajowe podmioty regulowane;

2)

informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu

finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;

3)

informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 32 ust. 2;

4)

informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot przekazujący sprawozdanie

zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego w związku ze znaczącymi transakcjami wewnątrzgrupowymi na poziomie konglomeratu

finansowego bądź braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały podjęte lub mają

być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich

zagrożeń.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu

w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii

krajowych organów nadzoru, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje transakcji dokonywanych przez podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego,

które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu,

o którym mowa w art. 33,

2)

formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczących

transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie konglomeratu finansowego

- uwzględniając konieczność zapewnienia stabilności finansowej konglomeratu finansowego

oraz prawidłowej alokacji funduszy własnych lub środków własnych.

Znacząca koncentracja ryzyka podlega nadzorowi uzupełniającemu.

Znacząca koncentracja ryzyka nie może zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych

wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

1.

Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane

przez krajowe organy nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku

wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka, przy uwzględnieniu art. 39 ust. 1 lub art.

40 ust. 1.

2.

W przypadku podmiotu wiodącego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

informacje w zakresie określonym w ust. 1 dotyczące tego podmiotu są na bieżąco gromadzone

przez ten podmiot.

1.

Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu ubezpieczeniowego z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego

podmiotu ubezpieczeniowego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.

2.

W przypadku gdy dominujący podmiot ubezpieczeniowy z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio

do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw podmiotu.

1.

W przypadku naruszeń prawa lub innych nieprawidłowości zagrażających wypłacalności

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w tym

na wniosek organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym siedzibę

ma zakład ubezpieczeń, organ nadzoru może podjąć w stosunku do dominującego podmiotu

ubezpieczeniowego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki określone

w art. 209 lub art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej

nakładanej na dominujący podmiot ubezpieczeniowy nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zakazać

wykonywania praw głosu z akcji lub udziałów posiadanych w zakładzie ubezpieczeń przez

dominujący podmiot ubezpieczeniowy.

1.

Organ nadzoru, po zasięgnięciu opinii organów nadzoru państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których zezwolenia uzyskały zakłady ubezpieczeń wchodzące w skład ubezpieczeniowej

grupy kapitałowej, może, w drodze decyzji skierowanej do krajowego zakładu ubezpieczeń

wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu,

uznać, że na potrzeby sprawowania nadzoru dodatkowego zgodnie z przepisami ustawy

nie uważa się niektórych podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a-c,

za wchodzące w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru uwzględnia rolę danego podmiotu

w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej oraz prawidłowe i skuteczne wykonywanie nadzoru

dodatkowego.

1.

Podmiot wiodący z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje koordynatorowi

lub koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 3 miesięcy od końca roku

kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczącej koncentracji ryzyka za dany rok

kalendarzowy.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również informacje dotyczące znaczącej

koncentracji ryzyka w dominującym podmiocie nieregulowanym.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1;

2)

informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu

finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;

3)

informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 37 ust. 2;

4)

informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot wiodący zagrożeń dla wypłacalności

podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego w związku ze znaczącą

koncentracją ryzyka lub braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały lub mają

być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich

zagrożeń.

4.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu

w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę.

1.

Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu

opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do

podmiotu wiodącego

1)

rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja jest objęta obowiązkiem sprawozdawczym,

oraz

2)

kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii

krajowych organów nadzoru, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje ryzyka, które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi

sprawozdawczemu,

2)

sposób ustalania przez koordynatora kryteriów uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą

na poziomie konglomeratu finansowego,

3)

formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczącej

koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając zapewnienie stabilności finansowej podmiotów regulowanych na poziomie

konglomeratu finansowego oraz konieczność unikania konfliktu interesów w konglomeracie

finansowym i naruszania sektorowych regulacji ostrożnościowych.

1.

W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu

finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, krajowe organy nadzoru, na

wniosek koordynatora zagranicznego, wydają decyzje określające rodzaje ryzyka, którego

znacząca koncentracja objęta jest obowiązkiem sprawozdawczym na poziomie konglomeratu

finansowego, oraz kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, są natychmiast wykonalne.

Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna na poziomie konglomeratu finansowego

podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu przez koordynatora.

Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane

przez krajowe organy nadzoru, wchodzące w skład konglomeratu finansowego, są obowiązane

wdrożyć adekwatne systemy zarządzania ryzykiem oraz systemy kontroli wewnętrznej.

Wdrożenie systemów zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 42, polega na

1)

dokonywaniu okresowej weryfikacji przyjętych zasad postępowania odnoszących się do

wszelkich rodzajów podejmowanego ryzyka, w tym w szczególności w zakresie procedur,

o których mowa w pkt 2;

2)

wprowadzeniu zasad postępowania w zakresie adekwatności kapitałowej, uwzględniających

oddziaływanie strategii prowadzonej działalności na profil ryzyka i wymogi kapitałowe

na poziomie konglomeratu finansowego ustalone zgodnie z ustawą;

3)

wprowadzeniu procedur zapewniających efektywność zarządzania ryzykiem w podmiocie

regulowanym, obejmujących w szczególności podejmowanie niezbędnych działań w podmiotach

regulowanych, i umożliwiających mierzenie, analizę i kontrolę ryzyka na poziomie konglomeratu

finansowego.

1.

Systemy kontroli wewnętrznej, o których mowa w art. 42, mają na celu zapewnienie zgodności

działalności podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego z ustawą oraz

wiarygodności sprawozdań przekazywanych zgodnie z ustawą.

2.

Wdrożenie systemów kontroli wewnętrznej polega na

1)

wprowadzeniu procedur odnoszących się do adekwatności kapitałowej, pozwalających stwierdzić

i mierzyć poziom ryzyka oraz ustalić dla tego ryzyka odpowiedni poziom funduszy własnych

lub środków własnych;

2)

wprowadzeniu procedur informacyjnych oraz rachunkowych, umożliwiających efektywną

identyfikację i kontrolę transakcji wewnątrzgrupowych w konglomeracie finansowym oraz

przypadków znaczącej koncentracji ryzyka.

Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane

przez krajowe organy nadzoru, są obowiązane wprowadzić procedury kontroli wewnętrznej

zapewniające efektywne uzyskiwanie i przekazywanie wszelkich danych i informacji,

które mogą być istotne dla celów nadzoru uzupełniającego.

Zadaniem koordynatora jest sprawowanie nadzoru uzupełniającego.

Jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który udzielił temu podmiotowi

zezwolenia na prowadzenie działalności.

Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w skład konglomeratu finansowego wchodzi

1)

jeden podmiot regulowany z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - koordynatorem

jest krajowy organ nadzoru, który udzielił temu podmiotowi zezwolenia, albo

2)

kilka podmiotów regulowanych, z których jeden otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - koordynatorem jest krajowy organ nadzoru,

który udzielił tego zezwolenia, albo

3)

kilka podmiotów regulowanych z siedzibami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w różnych sektorach finansowych

- koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który udzielił zezwolenia podmiotowi działającemu

w najistotniejszym sektorze finansowym.

Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka dominujących podmiotów nieregulowanych

mających siedziby w państwach członkowskich i w każdym z tych państw ma swoją siedzibę

co najmniej jeden podmiot regulowany, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który

udzielił zezwolenia podmiotowi regulowanemu wykazującemu największą sumę bilansową,

jeżeli podmioty regulowane należą do tego samego sektora finansowego, a w przypadku

gdy podmioty regulowane należą do różnych sektorów finansowych - podmiotowi regulowanemu

prowadzącemu działalność w najistotniejszym sektorze finansowym.

Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany, mający siedzibę w

innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, i wszystkie podmioty regulowane

będące podmiotami zależnymi od tego podmiotu wiodącego mają siedziby poza tym państwem

członkowskim, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, jeżeli udzielił zezwolenia

na wykonywanie działalności podmiotowi regulowanemu o największej sumie bilansowej

w najistotniejszym sektorze finansowym, wchodzącemu w skład konglomeratu finansowego.

Jeżeli w konglomeracie finansowym nie ma podmiotu wiodącego, w rozumieniu art. 4 ust.

5 i 6, oraz jeżeli na podstawie art. 47-50 nie można ustalić koordynatora, koordynatorem

jest krajowy organ nadzoru, jeżeli udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności

podmiotowi regulowanemu o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze

finansowym.

1.

Przepisów art. 47-51 nie stosuje się, jeżeli ze względu na specyfikę struktury konglomeratu

finansowego lub jego działalność w różnych państwach ustalenie koordynatora według

tych przepisów byłoby niewłaściwe lub mylące.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi

zainteresowanymi organami nadzoru, może, w drodze decyzji, uznać się za koordynatora.

3.

Jeżeli w drodze porozumienia zainteresowanych organów nadzoru jako właściwy zostanie

wskazany koordynator zagraniczny, krajowy organ nadzoru może, w drodze decyzji, uznać

się za niewłaściwy.

W szczególnych przypadkach, jeżeli na podstawie art. 47-52 nie można ustalić koordynatora,

krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi zainteresowanymi organami nadzoru,

w drodze decyzji, uwzględniając w szczególności specyfikę struktury organizacyjnej

konglomeratu finansowego oraz konieczność zapewnienia efektywności sprawowania nadzoru

nad podmiotami regulowanymi wchodzącymi w skład grupy, uznaje się za koordynatora.

Do zadań koordynatora należy

1)

gromadzenie i udostępnianie krajowym i zagranicznym organom nadzoru informacji istotnych

dla wykonywania przez nie zadań ustawowych z zakresu nadzoru nad podmiotami działającymi

w poszczególnych sektorach;

2)

sporządzanie analizy oraz ocena sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;

3)

ocena zgodności działalności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej i koncentracji

ryzyka oraz transakcji wewnątrzgrupowych;

4)

ocena struktury, organizacji i systemów kontroli wewnętrznej konglomeratu finansowego;

5)

planowanie i koordynowanie bieżących działań nadzorczych we współpracy z zainteresowanymi

organami nadzoru;

6)

wykonywanie innych zadań, podejmowanie działań i decyzji wynikających z ustawy.

Koordynator może zawrzeć z innymi zainteresowanymi organami nadzoru porozumienia dotyczące

współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego, w szczególności przy podejmowaniu

rozstrzygnięć dotyczących podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego.

1.

Krajowe organy nadzoru współpracują ze sobą oraz z zagranicznymi organami nadzoru,

w tym przekazują informacje niezbędne do wykonywania zadań związanych z nadzorem uzupełniającym,

z zachowaniem przepisów o tajemnicy zawodowej zawartych w regulacjach sektorowych.

2.

Krajowe organy nadzoru mogą przekazywać, na wniosek innych organów lub z własnej inicjatywy,

zagranicznym organom nadzoru wszelkie informacje niezbędne do wykonywania zadań wynikających

z ustawy oraz z zakresu nadzoru uzupełniającego.

1.

Współpraca, o której mowa w art. 56, polega w szczególności na gromadzeniu i przekazywaniu

informacji w zakresie

1)

identyfikacji powiązań w ramach grupy w odniesieniu do wszystkich znaczących podmiotów

wchodzących w skład konglomeratu finansowego, a także organów nadzoru będących właściwymi

dla podmiotów w grupie;

2)

strategii konglomeratu finansowego;

3)

sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności adekwatności kapitałowej,

znaczących transakcji wewnątrzgrupowych oraz znaczącej koncentracji ryzyka;

4)

znaczących akcjonariuszy i władz podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego;

5)

organizacji, zarządzania ryzykiem i systemów kontroli wewnętrznej w konglomeracie

finansowym;

6)

procedur gromadzenia informacji od podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego oraz weryfikacji tych informacji;

7)

okoliczności, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową podmiotów regulowanych oraz

innych podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, jeżeli mogą one zaważyć

na sytuacji finansowej podmiotów regulowanych;

8)

nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych w odniesieniu do podmiotów

objętych nadzorem uzupełniającym.

2.

Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań w zakresie nadzoru uzupełniającego, krajowe organy

nadzoru mogą, zgodnie z przepisami regulacji sektorowych, przekazywać informacje,

o których mowa w ust. 1, bankom centralnym Europejskiego Systemu Banków Centralnych

oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

1.

W przypadku wydawania decyzji i podejmowania innych czynności w stosunku do podmiotów

regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego zgodnie z regulacjami sektorowymi,

dotyczących w szczególności

1)

udzielenia zgody na zmianę akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub struktury zarządzania

podmiotów regulowanych w konglomeracie finansowym,

2)

nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych wobec podmiotów wchodzących

w skład konglomeratu finansowego

- krajowe organy nadzoru, przed ich podjęciem, zwracają się o przekazanie informacji

do zagranicznych organów nadzoru, jeżeli informacje od tych organów mogą mieć znaczenie

dla sprawowania nadzoru uzupełniającego.

2.

W nagłych lub szczególnie uzasadnionych przypadkach krajowe organy nadzoru, wydając

decyzje, o których mowa w ust. 1, lub podejmując inne czynności w ramach nadzoru uzupełniającego,

mogą odstąpić od wystąpienia do zagranicznych organów nadzoru o przekazanie informacji.

O decyzjach podjętych bez wystąpienia o informacje krajowe organy nadzoru informują

zagraniczne organy nadzoru bezzwłocznie.

1.

Jeżeli koordynator zagraniczny wystąpi do krajowych organów nadzoru o udzielenie informacji

dotyczących podmiotów regulowanych działających w konglomeracie finansowym, informacje

takie przekazuje krajowy organ nadzoru wykonujący nadzór nad podmiotem regulowanym.

W przypadku większej liczby tych podmiotów organem właściwym jest organ, który wydał

zezwolenie na wykonywanie działalności podmiotowi o największej sumie bilansowej.

2.

Jeżeli koordynator zagraniczny zwróci się do krajowych organów nadzoru o udzielenie

przez podmiot wiodący w konglomeracie finansowym mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej informacji istotnych dla wykonywania zadań koordynatora, krajowy organ nadzoru,

wykonujący nadzór nad podmiotem wiodącym, zwraca się do niego o przekazanie tych informacji,

a po ich uzyskaniu przekazuje je koordynatorowi zagranicznemu.

3.

Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 2, zostały wcześniej przekazane innemu organowi

zgodnie z regulacjami sektorowymi, organ ten udziela informacji koordynatorowi zagranicznemu

na jego wniosek.

1.

Krajowy organ nadzoru może wystąpić do zagranicznych organów nadzoru państwa, na którego

terytorium ma siedzibę podmiot wchodzący w skład konglomeratu finansowego, z wnioskiem

o

1)

przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących tego podmiotu przez zagraniczny

organ nadzoru;

2)

umożliwienie mu wzięcia udziału w weryfikacji dokonywanej przez inny organ nadzoru.

2.

Na wniosek zagranicznego organu nadzoru krajowy organ nadzoru przeprowadza weryfikację

informacji dotyczących podmiotu regulowanego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wchodzącego w skład konglomeratu finansowego. W czynnościach tych mogą,

za zgodą krajowego organu nadzoru, uczestniczyć upoważnieni przedstawiciele organu,

który wystąpił z wnioskiem o weryfikację. Przedstawicielom tym przysługują takie same

prawa i obowiązki, jak pracownikom tego krajowego organu nadzoru.

1.

Krajowe organy nadzoru, na wniosek koordynatora albo koordynatora zagranicznego, podejmują

w stosunku do podmiotów regulowanych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności

wydane przez te organy i nad którymi sprawują nadzór zgodnie z regulacjami sektorowymi,

środki określone w regulacjach sektorowych, przysługujące w przypadku stwierdzenia

naruszeń przez podmioty regulowane regulacji sektorowych.

2.

Środki określone w regulacjach sektorowych mogą zostać zastosowane przez krajowe organy

nadzoru w przypadku

1)

naruszenia przepisów ustawy;

2)

zagrożenia wypłacalności podmiotów regulowanych w szczególności na skutek nieutrzymywania

funduszy własnych na odpowiednim poziomie, wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka

lub zawartych znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;

3)

utrudnienia prawidłowego sprawowania nadzoru uzupełniającego.

3.

Podejmując środki określone w regulacjach sektorowych, krajowy organ nadzoru bierze

pod uwagę wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz

stopień przyczynienia się danego podmiotu regulowanego do powstania naruszeń przepisów

prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających

wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego

lub prawidłowemu sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.

1.

Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, który narusza przepisy ustawy lub wywiera niekorzystny

wpływ na stabilność finansową podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego,

lub nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13, koordynator, w drodze decyzji,

określa dominującemu podmiotowi nieregulowanemu termin i sposób przywrócenia stanu

zgodnego z przepisami prawa lub usunięcia zagrożenia dla stabilności finansowej konglomeratu

finansowego.

2.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, koordynator może

w odniesieniu do dominującego podmiotu nieregulowanego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w drodze decyzji

1)

nakazać zbycie w określonym terminie akcji lub udziałów posiadanych w podmiocie regulowanym

lub akcji lub udziałów w podmiocie dominującym wobec podmiotu regulowanego lub

2)

zawiesić na czas określony wykonywanie przez niego prawa głosu w organie stanowiącym

podmiotu regulowanego lub podmiotu dominującego wobec podmiotu regulowanego, lub

3)

nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł.

3.

Wykonywanie prawa głosu z akcji, które nie zostały zbyte, zgodnie z ust. 2, oraz z

których prawa głosu zostały zawieszone, jest bezskuteczne.

4.

Podejmując środki, o których mowa w ust. 2, koordynator bierze pod uwagę wagę i rodzaj

naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz stopień przyczynienia się

danego dominującego podmiotu nieregulowanego do powstania naruszeń przepisów prawa

lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających wypłacalności

podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu

sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.

1.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2

stanowią dochód budżetu państwa.

2.

Do egzekucji kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2 stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm..

W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie

konglomeratu finansowego koordynator informuje zagraniczne organy nadzoru o potrzebie

podjęcia odpowiednich działań w stosunku do podmiotów wchodzących w skład konglomeratu

finansowego, mających siedziby w państwach członkowskich.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 36a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Udzielenie przez Komisję zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej spółce

akcyjnej

1)

która jest podmiotem zależnym od instytucji kredytowej, w rozumieniu art. 4 ust. 1

pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, albo od zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności

wydane przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego,

2)

która jest podmiotem zależnym od podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, albo zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności wydane

przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego,

3)

na którą znaczny wpływ wywierają te same osoby fizyczne lub prawne, które wywierają

znaczny wpływ na instytucję kredytową, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy -

Prawo bankowe, albo na zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności wydane

przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego

- następuje po zasięgnięciu pisemnej opinii organu państwa członkowskiego, który udzielił

podmiotowi, o którym mowa w pkt 1-3, zezwolenia na prowadzenie działalności w tym

państwie; celem uzyskania opinii jest dokonanie oceny akcjonariuszy podmiotu należącego

do tej samej grupy kapitałowej co wnioskodawca, jak również ocena wiarygodności i

doświadczenia członków zarządu podmiotu należącego do tej samej grupy kapitałowej

co wnioskodawca, lub innych osób mających wpływ na zarządzanie tym podmiotem.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przez wywieranie znacznego wpływu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i w ust. 2 pkt 3,

rozumie się posiadanie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 50% głosów na walnym zgromadzeniu

akcjonariuszy lub zgromadzeniu wspólników - w przypadku spółki akcyjnej lub spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością, lub uprawnienie do podejmowania decyzji dotyczącej

kształtowania polityki finansowej lub bieżącej działalności gospodarczej tej osoby

prawnej.

”

;

2)

w art. 44 w ust. 8 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych domu maklerskiego, podmiotu

dominującego wobec domu maklerskiego lub podmiotu wywierającego na dom maklerski znaczny

wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3 są obowiązane niezwłocznie przekazać Komisji informacje,

w posiadanie których weszły w związku z wykonywanymi czynnościami, dotyczące zdarzeń

powodujących

”

;

3)

w art. 50 ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie

„

7.

W przypadku gdy podmiotem nabywającym akcje domu maklerskiego jest zagraniczna firma

inwestycyjna, bank zagraniczny, instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt

17 ustawy - Prawo bankowe albo zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności wydane

przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego, Komisja zasięga opinii organu

nadzoru, który udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności przez te podmioty.

8.

Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podmiotem nabywającym akcje

domu maklerskiego jest podmiot dominujący wobec podmiotu, o którym mowa w ust. 7,

lub podmiot wywierający znaczny wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3 na podmiot, o którym

mowa w ust. 7, a także w przypadku, jeżeli w wyniku takiego nabycia podmiot, którego

akcje są przedmiotem nabycia, stałby się podmiotem zależnym od nabywcy albo podmiotem,

na który nabywca zacznie wywierać znaczny wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3.

”

;

4)

w art. 160 w ust. 1b

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w przypadkach określonych w art. 15a, art. 85 ust. 2a oraz w art. 161 ust. 7, 10a

i 10c,

”

,

b)

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

przez dom maklerski, zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 52 ust. 2, lub

przez zagraniczną firmę inwestycyjną

a)

podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),

zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,

b)

koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

c)

koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym

- w wykonaniu obowiązków określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym,

”

;

5)

w art. 161

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje,

w tym opinie od Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Narodowego

Banku Polskiego oraz Komisji Nadzoru Bankowego, niezbędne do

1)

prawidłowego wykonywania zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych ustawą

o nadzorze uzupełniającym, lub

2)

zapewnienia prawidłowego toku postępowań administracyjnych lub karnych w sprawach

związanych z wykonywaniem nadzoru.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 3, określają porozumienia zawarte

przez Komisję z tymi organami nadzoru.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje

niezbędne w celach określonych w ust. 3 od zagranicznego organu nadzoru nad rynkiem

papierów wartościowych lub rynkiem finansowym. Tryb udzielania tych informacji określa

porozumienie zawarte przez Komisję z tym organem nadzoru.

”

,

d)

po ust. 10 dodaje się ust. 10a-10c w brzmieniu

„

10a.

W zakresie wykonywania zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym, Komisja

lub jej upoważniony przedstawiciel przekazuje posiadane informacje organowi nadzoru

w państwie członkowskim lub koordynatorowi zagranicznemu, o którym mowa w art. 3 pkt

20 ustawy o nadzorze uzupełniającym, zarówno na żądanie, jak i z własnej inicjatywy.

10b.

W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 10a, wystąpiły o przekazanie informacji,

a Komisja ich nie posiada, podejmuje ona niezbędne czynności w celu ich uzyskania

lub zawiadamia te podmioty o braku możliwości uzyskania żądanych informacji.

10c.

Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym,

Komisja może przekazywać i otrzymywać informacje od banków centralnych państw członkowskich,

Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego; przepisy

ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1

a)

pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie

„

10)

holding finansowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa, która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu

art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu

finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,

a w skład grupy wchodzą wyłącznie lub w większości banki, instytucje kredytowe lub

instytucje finansowe, przy czym przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy,

bank zagraniczny lub instytucja kredytowa,

11)

holding mieszany - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym

podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja

kredytowa,

”

,

b)

pkt 11c otrzymuje brzmienie

„

11c)

holding hybrydowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art.

3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty

niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani instytucjami

finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy,

”

;

2)

w art. 52 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje

się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.

”

;

3)

w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. o w brzmieniu

„

o)

koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem

finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,

”

;

4)

w art. 131 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Komisja Nadzoru Bankowego udziela i otrzymuje od zagranicznych organów nadzoru informacje

niezbędne do wykonywania zadań związanych z nadzorem uzupełniającym nad konglomeratem

finansowym w zakresie określonym w ustawie o nadzorze uzupełniającym.

7.

Do informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań ustawowych od właściwych władz

nadzorczych stosuje się przepisy o ochronie informacji w rozumieniu art. 55 ustawy o Narodowym Banku Polskim.

”

;

5)

w art. 135 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze

biegłego rewidenta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. Nr 19, poz. 177, z późn. zm. nie stosuje się.

”

;

6)

art. 140a otrzymuje brzmienie

„

Art. 140a.

1.

Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub zezwolenia, o którym mowa

w art. 25, Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych państwa

członkowskiego, gdy bank ten będzie

1)

podmiotem zależnym od

a)

instytucji kredytowej,

b)

podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,

c)

zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,

d)

podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,

2)

kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję

kredytową, zakład ubezpieczeń lub firmę inwestycyjną, które uzyskały odpowiednie zezwolenia

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim.

2.

Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych, dokonując oceny

osób zaangażowanych w zarządzanie innym podmiotem tej samej grupy w rozumieniu art.

3 pkt 7 ustawy o nadzorze uzupełniającym. Komisja Nadzoru Bankowego i inne polskie

właściwe władze nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właściwym władzom nadzorczym

wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów bieżącego wykonywania

nadzoru.

”

;

7)

w art. 141f dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu finansowego, którego podmiotem

dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,

stosuje się przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.

”

;

8)

w art. 141i dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu finansowym powinny

dawać rękojmię stabilnego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem.

3.

Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać odpowiednie

mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem, obejmujące procedury

sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, mierzenia, monitorowania i kontrolowania

transakcji banku z podmiotem dominującym w holdingu oraz podmiotami zależnymi w holdingu.

4.

Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany informować Komisję Nadzoru Bankowego

o każdej znaczącej transakcji w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym z podmiotami,

o których mowa w ust. 3, z wyłączeniem transakcji dotyczących zaangażowań w rozumieniu

art. 71.

”

;

9)

w art. 141k dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym zagranicznym lub w holdingu

finansowym, którego podmiot dominujący ma siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie,

a brak jest porozumienia, o którym mowa w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Bankowego

sprawdza, czy bank krajowy podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad

określonych w niniejszym rozdziale.

4.

Komisja Nadzoru Bankowego przeprowadza czynności, o których mowa w ust. 5, z urzędu

lub na wniosek podmiotu dominującego w holdingu lub na wniosek podmiotu regulowanego,

w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze uzupełniającym, który posiada zezwolenie

na prowadzenie działalności w państwie członkowskim.

5.

W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego okaże się, że

bank krajowy, o którym mowa w art. 141f ust. 3, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu

odpowiedniemu do zasad określonych w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego

rozdziału.

”

;

10)

w art. 183 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Umowy, w związku z którymi przed dniem 1 stycznia 1998 r. wydano dowody na okaziciela,

które nie zostały przekształcone w myśl ust. 1, wygasają z dniem 1 stycznia 2006 r.,

z tym że środki pieniężne należne z tytułu tych umów zwracane są posiadaczom tych

dowodów z oprocentowaniem, od dnia 1 stycznia 2006 r. w wysokości oprocentowania środków

pieniężnych gromadzonych na rachunkach oszczędnościowych prowadzonych w banku na podstawie

umów zawartych na czas nieoznaczony.

”

.

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. Nr 103, poz. 1099, z późn. zm. w art. 54 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej

1)

przekazywanie, przechowywanie oraz ujawnianie danych w trybie i na warunkach określonych

w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych

(Dz. U. Nr 50, poz. 424 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623 i Nr 116, poz. 1203),

2)

przekazywanie informacji przez towarowy dom maklerski lub zagraniczną osobę prawną

prowadzącą działalność maklerską w formie oddziału

a)

podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),

zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,

b)

koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

c)

koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym

- w wykonaniu obowiązków określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. Nr 123, poz. 1351, z późn. zm. art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Skutki prawne wynikające z ogłoszenia upadłości lub podjęcia zagranicznego postępowania

upadłościowego wobec podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

podlegających prawu innego państwa członkowskiego, odnoszące się do praw i obowiązków

tego podmiotu pozostających w związku z uczestnictwem w takim systemie, są określone

przez prawo właściwe dla tego systemu.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 48, poz. 447) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1

a)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

firma inwestycyjna - firmę inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),

zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”;

”

,

b)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

instytucja kredytowa - instytucję kredytową w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

”

,

c)

po pkt 5 dodaje się pkt 5a-5c w brzmieniu

„

5a)

konglomerat finansowy - konglomerat finansowy w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

5b)

mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, który nie jest

a)

zakładem ubezpieczeń,

b)

dominującym podmiotem ubezpieczeniowym,

c)

dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym

- jeżeli przynajmniej jednym z jego podmiotów zależnych jest zakład ubezpieczeń;

5c)

nadzór dodatkowy - nadzór dodatkowy sprawowany nad krajowym zakładem ubezpieczeń,

wchodzącym w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej zgodnie z przepisami ustawy

bądź nad zagranicznym zakładem ubezpieczeń, wchodzącym w skład ubezpieczeniowej grupy

kapitałowej zgodnie z odpowiednimi regulacjami przyjętymi w państwach członkowskich

Unii Europejskiej;

”

,

d)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

podmiot zależny - podmiot zależny w rozumieniu ustawy - Prawo o publicznym obrocie

papierami wartościowymi;

”

,

e)

pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

ubezpieczeniowa grupa kapitałowa - grupę podmiotów, w skład której wchodzi zakład

ubezpieczeń podlegający nadzorowi dodatkowemu oraz co najmniej

a)

inny zakład ubezpieczeń, będący podmiotem zależnym zakładu ubezpieczeń podlegającego

nadzorowi dodatkowemu lub w którym zakład ubezpieczeń podlegający nadzorowi dodatkowemu

posiada znaczący udział kapitałowy lub jest w inny sposób blisko powiązany z zakładem

ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu lub

b)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy, zakład ubezpieczeń wykonujący działalność wyłącznie

w zakresie reasekuracji lub zagraniczny zakład ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej, będące podmiotami dominującymi zakładu ubezpieczeń

podlegającego nadzorowi dodatkowemu, lub

c)

mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy będący podmiotem dominującym zakładu ubezpieczeń

podlegającego nadzorowi dodatkowemu, a także

d)

podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym

lub w inny sposób blisko powiązane z zakładem ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu,

e)

podmioty dominujące, posiadające znaczący udział kapitałowy lub w inny sposób blisko

powiązane z zakładem ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu,

f)

podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym

lub w inny sposób blisko powiązane z podmiotami, o których mowa w lit. e;

”

,

f)

po pkt 13 dodaje się pkt 13a i 13b w brzmieniu

„

13a)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, niebędący dominującym podmiotem

nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym, który posiada znaczące

udziały kapitałowe w podmiotach zależnych i którego podmiotami zależnymi są wyłącznie

lub w większości zakłady ubezpieczeń, a przynajmniej jednym z tych zakładów ubezpieczeń

jest krajowy zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład ubezpieczeń, który uzyskał

zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej;

13b)

znaczący udział kapitałowy - znaczący udział kapitałowy w rozumieniu ustawy o nadzorze

uzupełniającym;

”

,

g)

pkt 17 otrzymuje brzmienie

„

17)

bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;

”

;

2)

w art. 19 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, złożenie zawiadomienia

o popełnieniu przestępstwa.

”

;

3)

w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku krajowego zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy

kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu zgodnie z przepisami ustawy regulacje

wewnętrzne, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać

1)

należyte gromadzenie i przekazywanie informacji i danych na potrzeby sprawowania nadzoru

dodatkowego;

2)

identyfikowanie, mierzenie, monitorowanie i kontrolę nad transakcjami przeprowadzonymi

z udziałem tego zakładu ubezpieczeń w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej.

”

;

4)

w art. 35

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w

drodze porozumień, nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

w liczbie zapewniającej dysponowanie albo przekroczenie 10% głosów na walnym zgromadzeniu

lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić o tym organ

nadzoru nie później niż 30 dni przed nabyciem albo objęciem, wraz ze wskazaniem liczby

nabywanych albo obejmowanych akcji lub praw z akcji.

2.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w

drodze porozumień, nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

w liczbie zapewniającej dysponowanie albo przekroczenie odpowiednio 20%, 33%, 50%

głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo

zawiadomić organ nadzoru o zamiarze nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza

podjąć inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym

obrocie papierami wartościowymi, powodujące, że krajowy zakład ubezpieczeń stanie

się jego podmiotem zależnym, obowiązany jest każdorazowo zawiadomić o tym zamiarze

organ nadzoru. Podmiot dokonujący zawiadomienia przekazuje również informację o posiadanych

bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w drodze porozumień akcjach

lub prawach z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń, jak również o podmiotach dominujących

tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach, stanach faktycznych i

prawnych pozwalających innym podmiotom na wykonywanie praw z akcji krajowego zakładu

ubezpieczeń lub podejmowanie działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo

o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Jeżeli wskutek nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, o którym mowa w ust. 2,

albo wskutek podjęcia innych działań określonych w ust. 2, krajowy zakład ubezpieczeń

stałby się podmiotem zależnym lub podmiotem, w którym posiadany byłby znaczący udział

kapitałowy

1)

zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały

zezwolenia na wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

2)

podmiotu dominującego zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej,

które uzyskały zezwolenia na wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

3)

osoby fizycznej lub prawnej posiadającej znaczący udział kapitałowy w instytucji kredytowej

lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały zezwolenia na wykonywanie działalności na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

- zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera odpowiednią informację w tym zakresie,

wskazującą w szczególności podmioty, w stosunku do których krajowy zakład ubezpieczeń

stałby się podmiotem zależnym lub podmiotem, w którym posiadałyby one znaczący udział

kapitałowy.

2b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, organ nadzoru występuje na piśmie do właściwego

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji dotyczących

nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej,

założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców tych podmiotów, podmiotów dominujących

w stosunku do tych podmiotów lub osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący

udział kapitałowy w tych podmiotach celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki, o których

mowa w ust. 4.

”

,

c)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Organ nadzoru może, w drodze decyzji, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 2, zgłosić sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji lub praw

z akcji albo co do podjęcia innych działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy

- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących, że krajowy zakład

ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu składającego zawiadomienie. W przypadku

gdy organ nadzoru nie zgłasza sprzeciwu, może, w drodze decyzji, ustalić maksymalny

termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo podjęcia innych działań, o

których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi,

powodujących, że krajowy zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu

składającego zawiadomienie.

4.

Organ nadzoru może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, jeżeli nabywający albo

obejmujący akcje albo podejmujący inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy

- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, wskutek których krajowy zakład

ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym tego podmiotu, nie wykaże, że

1)

daje rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia;

2)

w okresie od dnia zawiadomienia organu nadzoru o zamiarze, o którym mowa w ust. 2,

do dnia nabycia włącznie, środki przeznaczone na nabycie albo objęcie akcji lub praw

z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub na podjęcie innych działań, o których mowa

w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących,

że krajowy zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z kredytu

lub pożyczki albo nie są w inny sposób obciążone;

3)

wpłaty na akcje lub na podjęcie innych działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy

- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących, że krajowy zakład

ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych

źródeł.

”

;

5)

po art. 37 dodaje się art. 37a-37c w brzmieniu

„

Art. 37a.

1.

Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu ubezpieczeniowego z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego

podmiotu ubezpieczeniowego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.

2.

W przypadku gdy dominujący podmiot ubezpieczeniowy z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio

do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw podmiotu.

Art. 37b.

1.

W przypadku naruszeń prawa lub innych nieprawidłowości zagrażających wypłacalności

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w tym

na wniosek organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym siedzibę

ma zakład ubezpieczeń, organ nadzoru może podjąć w stosunku do dominującego podmiotu

ubezpieczeniowego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki określone

w art. 209 lub art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej

nakładanej na dominujący podmiot ubezpieczeniowy nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zakazać

wykonywania praw głosu z akcji lub udziałów posiadanych w zakładzie ubezpieczeń przez

dominujący podmiot ubezpieczeniowy.

Art. 37c.

1.

Organ nadzoru, po zasięgnięciu opinii organów nadzoru państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których zezwolenia uzyskały zakłady ubezpieczeń wchodzące w skład ubezpieczeniowej

grupy kapitałowej, może, w drodze decyzji skierowanej do krajowego zakładu ubezpieczeń

wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu,

uznać, że na potrzeby sprawowania nadzoru dodatkowego zgodnie z przepisami ustawy

nie uważa się niektórych podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a-c,

za wchodzące w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru uwzględnia rolę danego podmiotu

w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej oraz prawidłowe i skuteczne wykonywanie nadzoru

dodatkowego.

”

;

6)

w art. 92 w ust. 3 dodaje się pkt 23 w brzmieniu

„

23)

oświadczenie założycieli, czy krajowy zakład ubezpieczeń będzie podmiotem zależnym

lub podmiotem ze znaczącym udziałem kapitałowym

a)

zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

b)

podmiotu dominującego w stosunku do zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub

firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności

w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

c)

osoby fizycznej lub prawnej, posiadającej znaczący udział kapitałowy w zakładzie ubezpieczeń,

instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej

- z informacją o nazwach i adresach siedziby podmiotów, o których mowa w lit. a-c.

”

;

7)

po art. 93 dodaje się art. 93a w brzmieniu

„

Art. 93a.

Jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 92 ust. 3 pkt 23, przed wydaniem zezwolenia

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru występuje na piśmie do

właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji

dotyczących

1)

nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy

inwestycyjnej,

2)

założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców podmiotów, o których mowa w pkt 1,

3)

podmiotów dominujących w stosunku do podmiotów, o których mowa w pkt 1,

4)

osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący udział kapitałowy w podmiotach,

o których mowa w pkt 1

- które mogą być przydatne dla oceny, czy założyciele, akcjonariusze, udziałowcy lub

osoby przewidziane na członków zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń

dają rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

”

;

8)

w art. 146 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać środki własne w wysokości nie niższej

niż margines wypłacalności i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.

”

;

9)

w art. 148

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Środki własne zakładu ubezpieczeń są to aktywa zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem

aktywów przeznaczonych na pokrycie wszelkich przewidywalnych zobowiązań i wartości

niematerialnych i prawnych oraz akcji i udziałów własnych będących w posiadaniu zakładu

ubezpieczeń.

2.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń, podlegającego nadzorowi

dodatkowemu, wyłącza się posiadane przez ten zakład ubezpieczeń akcje i inne aktywa

finansujące kapitały własne zakładów ubezpieczeń należących do tej samej ubezpieczeniowej

grupy kapitałowej.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2d w brzmieniu

„

2a.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład konglomeratu

finansowego wyłącza się posiadane przez zakład ubezpieczeń akcje lub udziały finansujące

kapitały własne innych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych i instytucji finansowych

w rozumieniu prawa bankowego oraz firm inwestycyjnych.

2b.

Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wyłącza się posiadane przez

zakład ubezpieczeń w odniesieniu do innych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych

i instytucji finansowych w rozumieniu prawa bankowego oraz firm inwestycyjnych

1)

udzielone przez zakład ubezpieczeń pożyczki podporządkowane spełniające warunki określone

w ust. 4 pkt 2;

2)

skumulowane niezapłacone dywidendy z tytułu akcji uprzywilejowanych.

2c.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń, jeżeli udziały lub akcje w innej instytucji kredytowej,

firmie inwestycyjnej, instytucji finansowej lub zakładzie ubezpieczeń, posiadane są

tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie

podmiotu, organ nadzoru może wyrazić zgodę na odstąpienie od stosowania przepisów

w sprawie odliczeń określonych w ust. 2a lub 2b.

2d.

Na wniosek zakładu ubezpieczeń podlegającemu dodatkowemu nadzorowi organ nadzoru może

wyrazić zgodę na odstąpienie od pomniejszania środków własnych zakładu ubezpieczeń

o elementy określone w ust. 2a lub 2b, odnoszące się do podmiotów określonych w ust.

2a lub 2b, jeżeli podlegają one dodatkowemu nadzorowi zgodnie z właściwymi przepisami.

”

,

c)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób ustalania środków własnych krajowych zakładów ubezpieczeń wchodzących

w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej uwzględniając, aby w ubezpieczeniowej grupie

kapitałowej do środków własnych nie były zaliczane podwójnie, w sposób bezpośredni

lub pośredni, te same aktywa.

”

;

10)

w art. 154 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Nie stanowią aktywów na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych krajowego zakładu

ubezpieczeń, podlegającego nadzorowi dodatkowemu, aktywa finansujące kapitały własne

zakładów ubezpieczeń należących do tej samej ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

”

;

11)

w art. 173

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń podlegający dodatkowemu nadzorowi oraz główny oddział jest

obowiązany do sporządzenia i przekazywania organowi nadzoru wraz ze sprawozdaniem,

o którym mowa w art. 169 ust. 1, rocznych sprawozdań dotyczących transakcji przeprowadzanych

w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej w szczególności w zakresie

1)

pożyczek;

2)

gwarancji oraz innych transakcji pozabilansowych;

3)

środków stanowiących pokrycie marginesu wypłacalności;

4)

lokat;

5)

działalności reasekuracyjnej;

6)

porozumień co do podziału kosztów.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ nadzoru, w przypadku stwierdzenia, że transakcje, o których mowa w ust. 1, zagrażają

bądź mogą zagrozić wypłacalności zakładu ubezpieczeń, może podjąć środki określone

w art. 187, art. 189 ust. 1, art. 209 i art. 212.

”

;

12)

art. 204 otrzymuje brzmienie

„

Art. 204.

1.

W przypadku ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w skład której wchodzi krajowy zakład

ubezpieczeń oraz zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, organ nadzoru może zawrzeć z organami nadzoru państw członkowskich

Unii Europejskiej porozumienie w zakresie współpracy w sprawowaniu dodatkowego nadzoru

nad zakładami ubezpieczeń wchodzącymi w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może, na wniosek

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeprowadzić kontrolę krajowego

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej bądź zapewnić

możliwość przeprowadzenia takiej kontroli przez przedstawicieli organu nadzoru państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z przepisami art. 208 ust. 1-4 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 208 ust. 5.

3.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może wystąpić do

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie kontroli

zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który uzyskał zezwolenie w tym państwie członkowskim,

bądź o zapewnienie przedstawicielom organu nadzoru możliwości przeprowadzenia takiej

kontroli.

”

;

13)

po art. 207 dodaje się art. 207a w brzmieniu

„

Art. 207a.

1.

Organ nadzoru może żądać od podmiotu innego niż zakład ubezpieczeń, wchodzącego w

skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, informacji, wyjaśnień lub danych niezbędnych dla sprawowania nadzoru dodatkowego.

2.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie przekaże w wyznaczonym terminie

wymaganych informacji, wyjaśnień lub danych, organ nadzoru może podjąć w stosunku

do takiego podmiotu środki określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna

granica wysokości kary pieniężnej nakładanej na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000

zł.

”

;

14)

po art. 208 dodaje się art. 208a w brzmieniu

„

Art. 208a.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić, w każdym czasie, kontrolę podmiotów, o których mowa

w art. 207a, w zakresie rzetelności informacji, wyjaśnień lub danych przekazanych

w trybie art. 207a.

2.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art.

208 ust. 3 i 4 oraz przepisy wydane na podstawie art. 208 ust. 5.

3.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli, organ nadzoru może podjąć w stosunku do takiego podmiotu środki określone

w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej nakładanej

na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

”

;

15)

po art. 214 dodaje się art. 214a w brzmieniu

„

Art. 214a.

1.

Organ nadzoru może zwrócić się do Komisji Europejskiej z propozycją negocjacji porozumień

z państwami niebędącymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, dotyczącymi wykonywania

nadzoru dodatkowego nad

1)

zakładami ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, posiadającymi podmioty

partycypujące, których siedziby znajdują się w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

2)

zakładami ubezpieczeń z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,

posiadającymi podmioty partycypujące, które mają siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Propozycja negocjacji porozumień, o której mowa w ust. 1, powinna mieć na celu zapewnienie

1)

organom nadzoru z państw członkowskich Unii Europejskiej informacji niezbędnych do

wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą na terytorium

Unii Europejskiej, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące w podmiotach

mających siedzibę w państwach niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej;

2)

organom nadzoru z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji

niezbędnych do wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą

na terytorium tych państw, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące

w podmiotach mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Podmiot partycypujący jest to podmiot dominujący lub inny podmiot, który posiada znaczący

udział kapitałowy, lub podmiot powiązany z podmiotem, w taki sposób, że może on podjąć

inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie

papierami wartościowymi.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych

(Dz. U. Nr 124, poz. 1153, z późn. zm. w art. 17

1)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja może udzielać organom nadzorującym działalność instytucji finansowych w innych

państwach informacji posiadanych w związku z wykonywaniem ustawowych zadań, jeżeli

1)

informacje zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby wykonywanych przez te organy

zadań z zakresu nadzoru;

2)

przekazywanie udzielonych informacji poza te organy następuje wyłącznie po uprzednim

uzyskaniu zgody Komisji.

”

;

2)

dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu

„

4.

W przypadku organów nadzoru państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej

udzielanie informacji, na zasadach określonych w ust. 2, może następować wyłącznie

na zasadzie wzajemności.

5.

Komisja może udzielać zagranicznym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacji posiadanych w związku z wykonywaniem zadań z zakresu nadzoru nad działalnością

zakładów ubezpieczeń w zakresie związanym z wykonywaniem zadań z zakresu nadzoru uzupełniającego,

o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu

finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719).

6.

Komisja może udzielać informacji posiadanych w związku z wykonywaniem ustawowych zadań

bankom centralnym lub innym instytucjom państw członkowskich Unii Europejskiej wykonującym

zadania z zakresu polityki monetarnej oraz innym organom publicznym wykonującym zadania

z zakresu nadzoru nad systemami płatności, jeżeli informacje te zostaną wykorzystane

wyłącznie na potrzeby wykonywanych zadań przez te podmioty. Przekazywanie udzielonych

informacji poza te podmioty następuje wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji.

”

.

W ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych

(Dz. U. Nr 91, poz. 871) w art. 2 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wielostronne banki rozwoju w rozumieniu art. 1 ust. 19 dyrektywy Rady i Parlamentu Europejskiego 2000/12/WE z dnia 20 marca

2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje

kredytowe

(Dz. Urz. WE L 126 z 26.05.2000);

”

.

W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 49

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli towarzystwo wykonuje działalność, o której mowa w art. 45 ust. 2 pkt 1, kapitał

początkowy ulega zwiększeniu do wysokości wyrażonej w złotych równowartości 730 000

euro przy zastosowaniu średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień

poprzedzający dzień złożenia wniosków, o których mowa w art. 38 ust. 3.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli towarzystwo wykonuje działalność, o której mowa w art.

45 ust. 2 pkt 2, kapitał początkowy ulega zwiększeniu do wysokości wyrażonej w złotych

równowartości 175 000 euro przy zastosowaniu średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosków, o których mowa w art.

38 ust. 3.

”

;

2)

w art. 50

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Towarzystwo ma obowiązek utrzymywania kapitału własnego na poziomie nie niższym niż

25% różnicy pomiędzy wartością kosztów ogółem a wartością zmiennych kosztów dystrybucji

poniesionych w poprzednim roku obrotowym, wykazanych w sprawozdaniach przekazywanych

Komisji na podstawie art. 225 ust. 1, a jeżeli towarzystwo nie prowadziło działalności

lub prowadziło ją krócej niż rok - na poziomie nie niższym niż 25% różnicy pomiędzy

wartością kosztów ogółem a wartością zmiennych kosztów dystrybucji określonych w analizie

ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Towarzystwo jest zobowiązane utrzymywać kapitały własne na poziomie nie niższym niż

określony w art. 49.

”

,

b)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, uwzględniając należytą ochronę

interesów uczestników funduszy, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria, które

muszą spełniać koszty dystrybucji, aby można było zaliczyć je do kosztów zmiennych,

o które pomniejsza się koszty ogółem przy wyliczaniu poziomu kapitału własnego, o

którym mowa w ust. 1.

”

;

3)

w art. 282 w ust. 3

a)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

przez towarzystwo lub spółkę zarządzającą

a)

podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),

zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,

b)

koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

c)

koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym

- w wykonaniu obowiązków określonych tą ustawą;

”

,

b)

w pkt 4 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

na podstawie art. 283 ust. 1, 3 i 9,

”

;

4)

w art. 283

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje,

w tym opinie od Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Narodowego

Banku Polskiego oraz Komisji Nadzoru Bankowego, niezbędne do

1)

prawidłowego wykonywania zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych ustawą

o nadzorze uzupełniającym, lub

2)

zapewnienia prawidłowego toku postępowań wyjaśniających, kontrolnych, administracyjnych

lub sądowych w sprawach związanych z wykonywaniem nadzoru.

”

,

b)

dodaje się ust. 9 i 10 w brzmieniu

„

9.

W zakresie wykonywania zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym, Komisja

lub jej upoważniony przedstawiciel przekazuje informacje organowi nadzoru w państwie

członkowskim lub koordynatorowi zagranicznemu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy

o nadzorze uzupełniającym, zarówno na żądanie, jak i z własnej inicjatywy.

10.

W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 9, wystąpiły o przekazanie informacji,

a Komisja ich nie posiada, podejmuje ona niezbędne czynności w celu ich uzyskania

lub zawiadamia te podmioty o braku możliwości uzyskania żądanych informacji.

”

.

Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych,

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Pierwsze posiedzenie Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych,

o którym mowa w art. 15 ust. 2, zwołuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych

w terminie 30 dni od wejścia w życie ustawy. Podczas posiedzenia wybierany jest przewodniczący

Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych na okres 2 lat.

2.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy krajowe organy nadzoru obowiązane

są przyjąć, w formie porozumienia wielostronnego, regulamin prac Komitetu Koordynacyjnego

do spraw Konglomeratów Finansowych, o którym mowa w art. 18 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 68,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 92 ust. 3 pkt 23, przed wydaniem zezwolenia

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru występuje na piśmie do

właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji

dotyczących

1)

nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy

inwestycyjnej,

2)

założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców podmiotów, o których mowa w pkt 1,

3)

podmiotów dominujących w stosunku do podmiotów, o których mowa w pkt 1,

4)

osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący udział kapitałowy w podmiotach,

o których mowa w pkt 1

- które mogą być przydatne dla oceny, czy założyciele, akcjonariusze, udziałowcy lub

osoby przewidziane na członków zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń

dają rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

1.

Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub zezwolenia, o którym mowa

w art. 25, Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych państwa

członkowskiego, gdy bank ten będzie

1)

podmiotem zależnym od

a)

instytucji kredytowej,

b)

podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,

c)

zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,

d)

podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,

2)

kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję

kredytową, zakład ubezpieczeń lub firmę inwestycyjną, które uzyskały odpowiednie zezwolenia

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim.

2.

Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych, dokonując oceny

osób zaangażowanych w zarządzanie innym podmiotem tej samej grupy w rozumieniu art.

3 pkt 7 ustawy o nadzorze uzupełniającym. Komisja Nadzoru Bankowego i inne polskie

właściwe władze nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właściwym władzom nadzorczym

wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów bieżącego wykonywania

nadzoru.

1.

W przypadku ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w skład której wchodzi krajowy zakład

ubezpieczeń oraz zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, organ nadzoru może zawrzeć z organami nadzoru państw członkowskich

Unii Europejskiej porozumienie w zakresie współpracy w sprawowaniu dodatkowego nadzoru

nad zakładami ubezpieczeń wchodzącymi w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

2.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może, na wniosek

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeprowadzić kontrolę krajowego

zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej bądź zapewnić

możliwość przeprowadzenia takiej kontroli przez przedstawicieli organu nadzoru państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z przepisami art. 208 ust. 1-4 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 208 ust. 5.

3.

Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może wystąpić do

organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie kontroli

zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który uzyskał zezwolenie w tym państwie członkowskim,

bądź o zapewnienie przedstawicielom organu nadzoru możliwości przeprowadzenia takiej

kontroli.

1.

Organ nadzoru może żądać od podmiotu innego niż zakład ubezpieczeń, wchodzącego w

skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, informacji, wyjaśnień lub danych niezbędnych dla sprawowania nadzoru dodatkowego.

2.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie przekaże w wyznaczonym terminie

wymaganych informacji, wyjaśnień lub danych, organ nadzoru może podjąć w stosunku

do takiego podmiotu środki określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna

granica wysokości kary pieniężnej nakładanej na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000

zł.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić, w każdym czasie, kontrolę podmiotów, o których mowa

w art. 207a, w zakresie rzetelności informacji, wyjaśnień lub danych przekazanych

w trybie art. 207a.

2.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art.

208 ust. 3 i 4 oraz przepisy wydane na podstawie art. 208 ust. 5.

3.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli, organ nadzoru może podjąć w stosunku do takiego podmiotu środki określone

w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej nakładanej

na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000 zł.

1.

Organ nadzoru może zwrócić się do Komisji Europejskiej z propozycją negocjacji porozumień

z państwami niebędącymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, dotyczącymi wykonywania

nadzoru dodatkowego nad

1)

zakładami ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, posiadającymi podmioty

partycypujące, których siedziby znajdują się w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

2)

zakładami ubezpieczeń z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,

posiadającymi podmioty partycypujące, które mają siedzibę w państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Propozycja negocjacji porozumień, o której mowa w ust. 1, powinna mieć na celu zapewnienie

1)

organom nadzoru z państw członkowskich Unii Europejskiej informacji niezbędnych do

wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą na terytorium

Unii Europejskiej, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące w podmiotach

mających siedzibę w państwach niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej;

2)

organom nadzoru z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji

niezbędnych do wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą

na terytorium tych państw, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące

w podmiotach mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Podmiot partycypujący jest to podmiot dominujący lub inny podmiot, który posiada znaczący

udział kapitałowy, lub podmiot powiązany z podmiotem, w taki sposób, że może on podjąć

inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie

papierami wartościowymi.