Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. Nr 60, poz. 636, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na

dawców komórek, tkanek i narządów.

”

;

2)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby

lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej

jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą

- nie dłużej niż przez 270 dni.

”

;

3)

uchyla się art. 10;

4)

w art. 11

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność

do pracy lub niemożność wykonywania pracy, o której mowa w art. 6 ust. 2

1)

przypada w okresie ciąży,

2)

powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,

3)

powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

5)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza

rokują odzyskanie zdolności do pracy.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

4.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza

orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego

nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.

7.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty

z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego

lub do świadczenia przedemerytalnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego

na podstawie odrębnych przepisów.

”

;

6)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres

pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność

do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.

2.

Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad

1)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego,

2)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego,

3)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego,

4)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.

3.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego,

wskaźnik waloryzacji, obliczony według zasad określonych w ust. 2, obowiązujący w

następnym kwartale.

”

;

7)

w art. 23 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Do orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w ust.

2 i 5, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust. 4 i 5.

”

;

8)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem

stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych

poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

2.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

3.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi

jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

4.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego

u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego

powstała niezdolność do pracy.

”

;

9)

w art. 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego

pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy,

w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte.

”

;

10)

uchyla się art. 44;

11)

w art. 48 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu

niebędącemu pracownikiem stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, 43 i 46, z zastrzeżeniem art. 49 i 50.

”

;

12)

w art. 49 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

najniższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o

których mowa w art. 3 pkt 4 - dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą

podstawę wymiaru składek,

”

;

13)

uchyla się art. 51;

14)

art. 52 otrzymuje brzmienie

„

Art. 52.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego

i zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, 43, 48 ust. 1 oraz art. 49 i 50, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także przepisy art. 19 ust. 2 i art. 46.

”

;

15)

po art. 52 dodaje się art. 52a w brzmieniu

„

Art. 52a.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla poborowych odbywających służbę zastępczą

stanowi kwota świadczenia pieniężnego, określona w przepisach o służbie zastępczej,

w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach, o których mowa

w art. 3 pkt 4.

”

;

16)

w art. 53 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przyczynę niemożności wykonywania pracy wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do pracy wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów określa

zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku.

”

;

17)

w art. 54 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych upoważnia do wystawiania zaświadczeń lekarskich, o

których mowa w art. 55, lekarza, lekarza dentystę, felczera i starszego felczera po

złożeniu przez niego pisemnego oświadczenia, że zobowiązuje się do przestrzegania

zasad orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wykonywania obowiązków wynikających

z przepisów ustawy.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może upoważnić do wystawiania zaświadczeń lekarskich,

o których mowa w ust. 1, lekarzy i lekarzy dentystów w okresie odbywania stażu podyplomowego.

”

;

18)

w art. 56

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr lekarzy, lekarzy dentystów, felczerów

i starszych felczerów, którzy zgłosili wniosek w sprawie upoważnienia ich do wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Numer identyfikacyjny jest tożsamy z numerem prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza

dentysty, felczera i starszego felczera.

”

.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 53 w § 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania

świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony

u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została

spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową,

”

;

2)

w art. 92 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek

1)

choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 33 dni

w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba

że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie

z tego tytułu,

2)

wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży -

w okresie wskazanym w pkt 1 - pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia,

3)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów - w okresie wskazanym w pkt 1 - pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia.

”

.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, z późn. zm. w art. 23 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w razie czasowej niezdolności nauczyciela do pracy spowodowanej chorobą, jeżeli okres

tej niezdolności przekracza 182 dni, przy czym do okresu niezdolności do pracy wlicza

się również przypadające w tym okresie przerwy obejmujące dni, w których w szkole,

zgodnie z odrębnymi przepisami, nie odbywają się zajęcia; w szczególnie uzasadnionych

wypadkach okres nieobecności w pracy może być przedłużony o kolejne 12 miesięcy, o

ile nauczyciel uzyska prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, o którym mowa w przepisach

dotyczących świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

lub zostanie mu udzielony urlop dla poratowania zdrowia;

”

.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. w art. 14 wprowadza się następujące zmiany

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z urzędnikiem państwowym mianowanym może

nastąpić także w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej

niż rok lub odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną, a także w razie usprawiedliwionej

nieobecności w pracy z innych przyczyn - po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy.

”

;

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3, urzędnik państwowy

mianowany zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

”

.

W ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 214, poz. 1806) w art. 14 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 2, pracownik

samorządowy mianowany zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany

w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa.

”

.

W ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385, z późn. zm. w art. 105 ust. 5a otrzymuje brzmienie

„

5a.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą

zakaźną nauczyciel akademicki zachowuje prawo do wynagrodzenia obliczanego na zasadach

przewidzianych w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., z tym że prawo do dodatku funkcyjnego nauczycieli akademickich zachowuje przez okres

nieprzekraczający 3 miesięcy.

”

.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 oraz z 2004 r. Nr 123, poz. 1291) w art. 92 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 2 pkt 1, pracownik

mianowany zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

”

.

Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby

lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej

jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą

- nie dłużej niż przez 270 dni.

W ustawie z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. Nr 75, poz. 469 i Nr 141, poz. 943, z 1999 r. Nr 49, poz. 484 oraz z 2004 r. Nr 238, poz. 2390) w art. 82 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą

zakaźną pracownik naukowy zachowuje prawo do wynagrodzenia obliczanego na zasadach

przewidzianych w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych

(Dz. U. Nr 96, poz. 590, z późn. zm. w art. 59 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą

zakaźną nauczyciel akademicki państwowej uczelni zawodowej zachowuje prawo do wynagrodzenia

obliczanego na zasadach przewidzianych w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., z tym że prawo do dodatku funkcyjnego nauczyciel akademicki zachowuje przez okres

nieprzekraczający 3 miesięcy.

”

.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury

(Dz. U. Nr 162, poz. 1125, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 oraz z 2003 r. Nr 228, poz. 2256) po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu

„

Art. 12a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w art. 12, lub odosobnienia

ze względu na chorobę zakaźną urzędnik zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez

okres przewidziany w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

”

.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 61 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3, urzędnik służby

cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

”

;

2)

uchyla się art. 89.

1.

Zasiłki chorobowe, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, wypłaca

się na warunkach i w wysokości określonych w przepisach dotychczasowych, za cały okres

nieprzerwanej niezdolności do pracy.

2.

Okres wypłaty zasiłku chorobowego, o którym mowa w ust. 1, nie może być krótszy niż

182 dni, a w przypadku gdy okres zasiłkowy zostanie przedłużony, nie może trwać dłużej

niż 270 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą - nie dłużej

niż 360 dni.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego,

macierzyńskiego i opiekuńczego.

4.

Świadczenie rehabilitacyjne przyznane po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego,

do którego prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, ustala się z uwzględnieniem

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego ustalonej według dotychczasowych zasad.

5.

W przypadku gdy po wejściu w życie ustawy ma miejsce przerwa w pobieraniu zasiłku

albo nastąpi zmiana rodzaju pobieranego zasiłku, przepis art. 43 ustawy wymienionej

w art. 1 niniejszej ustawy nie ma zastosowania.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w art. 12, lub odosobnienia

ze względu na chorobę zakaźną urzędnik zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez

okres przewidziany w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

Wynagrodzenie osób, o których mowa w art. 6, 8 i 9, za czas niezdolności do pracy

powstałej wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy wypłaca się w wysokości określonej w przepisach

dotychczasowych za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza

rokują odzyskanie zdolności do pracy.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

4.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza

orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego

nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.

7.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty

z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego

lub do świadczenia przedemerytalnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres

pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność

do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.

2.

Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad

1)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego,

2)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego,

3)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego,

4)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.

3.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego,

wskaźnik waloryzacji, obliczony według zasad określonych w ust. 2, obowiązujący w

następnym kwartale.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem

stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych

poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

2.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

3.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi

jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

4.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego

u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego

powstała niezdolność do pracy.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego

i zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, 43, 48 ust. 1 oraz art. 49 i 50, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także przepisy art. 19 ust. 2 i art. 46.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla poborowych odbywających służbę zastępczą

stanowi kwota świadczenia pieniężnego, określona w przepisach o służbie zastępczej,

w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach, o których mowa

w art. 3 pkt 4.