Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 stycznia 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Ordynacja podatkowa

Ustawa normuje

1)

zobowiązania podatkowe;

2)

informacje podatkowe;

3)

postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;

4)

tajemnicę skarbową.

§ 1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1

podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek

samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy

podatkowe;

2)

(uchylony);

3)

opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;

4

spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości

organów podatkowych.

§ 2

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również

do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub

określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy.

§ 3.

Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.

§ 4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków

cywilnoprawnych oraz do opłat za usługi, do których stosuje się przepisy o cenach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1

ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz

niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,

powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące

prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także

ich następców prawnych oraz osób trzecich;

2

przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych oraz

przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych;

3)

podatkach - rozumie się przez to również

a)

zaliczki na podatki,

b)

raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,

c

opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;

4)

księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów

i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych,

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;

5)

deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których

składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy

i inkasenci;

6

ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego

zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie

podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku

należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów

i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;

7

zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku

przewidziane w przepisach prawa podatkowego;

8

niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami

i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu

terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;

9

działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu,

a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny

lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności

gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców.

§ 1.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane w formie

elektronicznej.

§ 2.

Deklaracja składana w formie elektronicznej powinna zawierać dane w ustalonym formacie

elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym w odrębnych przepisach, oraz

powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą

ważnego kwalifikowanego certyfikatu, oraz z oznakowaniem przez wystawcę certyfikatu

czasu, przy zachowaniu zasad przewidzianych w przepisach o podpisie elektronicznym.

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność

przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego

w tych ustawach.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości,

w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.

Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie

pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy

podatkowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

§ 2.

Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.

1.

Hipoteki ustawowe wpisane do księgi wieczystej przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się z tym dniem hipotekami przymusowymi.

2.

W dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają hipoteki ustawowe niewpisane do

księgi wieczystej.

3.

Wnioski o wpis do księgi wieczystej hipoteki ustawowej złożone do sądu rejonowego

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy traktuje się jako wnioski o wpis hipoteki

przymusowej.

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia

i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

W sprawach stwierdzania wygaśnięcia decyzji o odroczeniu terminu płatności podatku

oraz o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę

wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy

art. 258 § 1 pkt 5 i § 3 oraz art. 259 ustawy, o której mowa w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

z wyjątkiem przepisów art. 21 ust. 1 pkt 20 i 23a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, które mają zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1

stycznia 2004 r., oraz z wyjątkiem przepisów art. 42c i art. 42d ustawy wymienionej

w art. 1, art. 4 pkt 2 oraz art. 6 i art. 7, które mają zastosowanie do dochodów uzyskanych

od dnia 1 lipca 2005 r.

Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we

właściwym terminie organowi podatkowemu.

Żądania stwierdzenia nadpłaty podatku wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy są rozpatrywane na podstawie przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej,

z wyjątkiem

1)

art. 42 ust. 7, art. 42c i art. 42d ustawy wymienionej w art. 1, art. 4 pkt 2 oraz

art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.;

2)

art. 2 pkt 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r

§ 1.

Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości

dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru

przez podatnika formy opodatkowania.

Wnioski o zaniechanie ustalania zobowiązania podatkowego oraz zaniechanie poboru podatku

złożone przed dniem wejścia w życie ustawy są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych

przepisów.

Pozostają w mocy, do czasu ich zastąpienia, nie dłużej jednak niż do dnia 7 maja 2001 r.,

przepisy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy, o której mowa w art.

1, o ile nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2-4.

2.

Przepisy art. 5 pkt 1-3 oraz art. 6 pkt 1-3, 6 i 9 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2001 r.

3.

Przepisy art. 2 i art. 3 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art.

6 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy i traci moc

z dniem 1 stycznia 2002 r.

4.

Z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej wchodzą w życie,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

1)

art. 59a ustawy, o której mowa w art. 4,

2)

art. 63a ustawy, o której mowa w art. 4 - w zakresie dotyczącym emitenta, którego

papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu w państwie członkowskim,

3)

art. 43, art. 59 oraz art. 112 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 6.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 2, 4-6, 13 lit. b) i c), pkt 18, 19 lit. c), pkt 20, 22-24, 26, 33 lit.

d), pkt 34 lit. d), pkt 35-38 oraz pkt 63, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu

tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2.

Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu

nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4.

Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada

początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu,

który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

§ 5.

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy,

za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

§ 6.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało

1)

wysłane w formie elektronicznej, za poświadczeniem przedłożenia, do organu podatkowego

lub do jednostki informatycznej obsługi administracji podatkowej;

2

nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim

urzędzie konsularnym;

3)

złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki

wojskowej lub kapitanowi statku;

4)

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;

5)

złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.

§ 1.

Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest

1)

naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent

miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;

2)

dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika

urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;

3)

samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza

(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako

1)

organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia

postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;

2)

organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1.

§ 3.

Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

1)

sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych;

2)

dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy

uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego

Trybunału Sprawiedliwości.

§ 2.

Interpretacjami, o których mowa w § 1 pkt 2, są wszelkie wyjaśnienia treści obowiązującego

prawa podatkowego, kierowane do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej,

dotyczące problemów prawa podatkowego, z zastrzeżeniem § 4. Interpretacje, w tym także

ich zmiany, są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

§ 3.

Zastosowanie się przez podatnika, płatnika lub inkasenta, a także następcę prawnego

lub osobę trzecią odpowiedzialną za zaległości podatkowe do interpretacji, o której

mowa w § 1 pkt 2, nie może im szkodzić. W zakresie wynikającym z zastosowania się

do interpretacji podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi albo następcy prawnemu lub

osobie trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe podatnika nie określa się

albo nie ustala zobowiązania podatkowego za okres do dnia jej uchylenia albo zmiany,

a także

1)

nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i

usług;

2)

nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe,

a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się;

3)

nie stosuje się innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów

karnych skarbowych.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie dokonuje interpretacji przepisów

prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników, płatników lub inkasentów.

§ 1.

Stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego

lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny

wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji

co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach,

w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie

przed sądem administracyjnym.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego,

naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo

marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany

do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.

§ 3.

Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem

przepisów prawa.

§ 4.

Udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o

której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

§ 5.

Do załatwienia wniosku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1, z tym że w razie gdy wniosek nie został uzupełniony

w wyznaczonym terminie, nie mają zastosowania przepisy art. 14b § 3.

§ 1.

Interpretacja, o której mowa w art. 14a § 1, nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika

lub inkasenta. Jeżeli jednak podatnik, płatnik lub inkasent zastosowali się do tej

interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie

podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4, jeżeli

taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu.

§ 2.

Interpretacja, o której mowa w art. 14a § 1, jest wiążąca dla organów podatkowych

i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo

uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

§ 3.

W przypadku niewydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania

wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem

podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

W przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy termin, o którym mowa w § 3, może zostać

przedłużony do 4 miesięcy. O przedłużeniu terminu organ jest obowiązany zawiadomić

wnoszącego wniosek.

§ 5.

Organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa

w art. 14a § 4

1)

jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje

na uwzględnienie, lub

2)

z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego

lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem

jest wynikiem zmiany przepisów.

Zmiana albo uchylenie postanowienia wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatku

za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi,

płatnikowi lub inkasentowi, a gdy zmiana lub uchylenie postanowienia dotyczy podatków

rozliczanych za rok podatkowy - począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący

po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi.

§ 6.

Wykonanie decyzji, o której mowa w § 5, podlega wstrzymaniu do dnia upływu terminu

do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a jeżeli na decyzję zostanie złożona

skarga do sądu administracyjnego - do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym.

Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia podatnika, płatnika lub inkasenta prawa

do wykonywania takiej decyzji.

§ 7.

Ostateczne postanowienia oraz decyzje dotyczące interpretacji co do zakresu i sposobu

zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach zamieszczane są na stronie

internetowej właściwej odpowiednio izby skarbowej lub izby celnej, bez podania danych

identyfikujących podatnika, płatnika lub inkasenta. Wójt, burmistrz (prezydent miasta),

starosta albo marszałek województwa interpretacje co do zakresu i sposobu zastosowania

prawa podatkowego w indywidualnych sprawach przesyłają niezwłocznie do właściwego

dyrektora izby skarbowej, celem ich zamieszczenia na stronie internetowej izby skarbowej.

Zastosowanie się podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji, o której mowa

w art. 14a § 1, nie może mu szkodzić. W zakresie wynikającym z zastosowania się do

interpretacji podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi nie określa się albo nie ustala

zobowiązania podatkowego za okres do wywarcia skutku, o którym mowa w art. 14b § 5

zdanie drugie, a także

1)

nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i

usług;

2)

nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe,

a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się;

3)

nie stosuje się innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów

karnych skarbowych.

Przepisy art. 14a-14c stosuje się odpowiednio do następcy prawnego podatnika, a także

do osoby trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe.

1.

Banki są obowiązane realizować polecenia przelewu na rachunki organów podatkowych

lub na rachunki gmin z tytułu należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926), w terminie 3 dni roboczych od dnia obciążenia rachunku bankowego posiadacza tego

rachunku.

2.

W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 1, banki obowiązane są do zapłacenia,

na rzecz Skarbu Państwa lub gminy, odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za

zwłokę od zaległości podatkowych.

3.

Do odpowiedzialności banku z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w ust. 1

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa o odpowiedzialności

podatkowej inkasenta.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1

Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

§ 2

Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań

i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych

przepisów, w szczególności przepisów o wprowadzeniu programów pilotażowych, o których

mowa w art. 5 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 i Nr 273, poz. 2703).

Do zapytań, o których mowa w art. 14a § 1 ustawy zmienianej w art. 1, niezałatwionych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających

zakres ich działania.

Do zabezpieczeń zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy art. 33 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych

ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta

lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych

lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny

niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania

lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu

opodatkowania.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej

osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

Przepis art. 57 § 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy ma zastosowanie w zakresie bankowych postępowań

ugodowych do czasu ich zakończenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 33 i art. 2 pkt 10, pkt 20 lit. b oraz art. 12, które wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2004 r.;

2)

art. 10 i art. 13, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1

Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu

rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu

podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje

ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu

rozliczeniowego.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby

podatnika.

Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie

powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym

miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych

jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby

w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

Banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe i państwowe przedsiębiorstwo użyteczności

publicznej „Poczta Polska” są obowiązane zapewnić dostęp do formularzy dokumentów,

o których mowa w art. 60 § 3 ustawy zmienianej w art. 1, najpóźniej w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1

Spory o właściwość rozstrzyga

1)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby skarbowej - dyrektor tej izby skarbowej;

2)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych

różnych dyrektorów izb skarbowych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

3)

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby celnej - dyrektor tej izby celnej;

4)

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

różnych dyrektorów izb celnych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

5)

między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa

a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celnego - sąd administracyjny;

6)

między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich

samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd administracyjny;

7)

między marszałkami województw - sąd administracyjny;

8)

w pozostałych przypadkach - minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 2

Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego

stroną sporu.

§ 3

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi

odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego za pośrednictwem

odpowiednio właściwego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r., z tym że

1)

art. 2 pkt 1, art. 3, 8 i 9 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

2)

art. 11 ust. 2 wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub

inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy

obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło

wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu

na interes publiczny lub ważny interes strony.

Do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

1)

zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2)

doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany

w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego

na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji

albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ

podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik w złożonej

deklaracji wykazał zwrot podatku w wysokości wyższej od należnej, organ podatkowy

wydaje decyzję, w której określa wysokość zwrotu podatku.

§ 4

Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik obowiązany jest do zapłaty

podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku

tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z

danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób

ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego

stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania

podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym

w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego

organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Do spraw wszczętych a niezakończonych przez organy podatkowe pierwszej instancji przed

dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Wnioski o wszczęcie postępowania wniesione do ministra właściwego do spraw finansów

publicznych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na

podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach

uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników

1)

zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres,

w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;

2)

zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki

oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne

podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego

rozliczenia tego podatku.

§ 1a

Zaniechanie poboru podatku w trybie określonym w § 1 pkt 1 w stosunku do podatników

będących beneficjentami pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

(Dz. U. Nr 123, poz. 1291).

§ 2

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania

podatku, jeżeli

1)

pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,

lub

2)

podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku

do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.

§ 2a

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może ograniczyć pobór zaliczek na podatek,

jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3.

(uchylony).

§ 4.

(uchylony).

§ 5

W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia

przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany

do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 6

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 wniesione

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli

1)

brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,

lub

3)

podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

§ 2.

Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania,

jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku

postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3.

Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następujące metody

1)

porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie

za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;

2)

porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach

prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;

3)

remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku

i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4)

produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5)

kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów

poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów

w obrocie;

6)

udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży

określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału

tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których

mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.

§ 5.

Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia

jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy,

określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

§ 1.

Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest

zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek,

za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości

zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis

art. 53a stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii właściwych

organizacji samorządu społeczno-zawodowego i gospodarczego, może określić, w drodze

rozporządzenia, dla niektórych rodzajów działalności gospodarczej uproszczone normy

służące oszacowaniu podstawy opodatkowania uwzględniające wskaźnik zyskowności, liczbę

zatrudnionych pracowników, koszty ich zatrudnienia oraz koszty zakupu materiałów.

§ 1.

Żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją

ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają rozpatrzeniu w

trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia,

zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

§ 1

Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika,

jeżeli wysokość straty różni się od wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji,

a poniesienie straty, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, uprawnia do skorzystania

z ulg podatkowych.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w przypadku naruszenia przez podatnika warunków

uprawniających do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

Organy podatkowe, o których mowa w ustawie - Ordynacja podatkowa, są obowiązane do

prowadzenia ewidencji wydanych przez te organy

1)

decyzji, na podstawie których przyznano ulgi w spłacie podatków,

2)

postanowień o wstrzymaniu wykonania decyzji.

1.

Skarbowi Państwa przysługuje hipoteka ustawowa z tytułu warunkowych wierzytelności

wynikających z wypłacenia zaliczki naliczonego podatku.

2.

Hipoteka ustawowa powstaje z dniem wypłacenia zaliczki naliczonego podatku.

3.

Do hipoteki ustawowej, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926).

§ 1.

Organy podatkowe i organy kontroli skarbowej, dokonując ustalenia treści czynności

prawnej, uwzględniają zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie

oświadczeń woli złożonych przez strony czynności.

§ 2.

Jeżeli strony, dokonując danej czynności prawnej, ukryły inną czynność prawną, organy

podatkowe i organy kontroli skarbowej wywodzą skutki podatkowe z ukrytej czynności

prawnej.

1.

Skarbowi Państwa z tytułu warunkowych wierzytelności wynikających z wypłacenia zaliczki

naliczonego podatku przysługuje zastaw skarbowy na będących własnością podatnika rzeczach

ruchomych oraz na zbywalnych prawach majątkowych.

2.

Wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów skarbowych dokonywany jest na podstawie

uwzględnionego wniosku w sprawie wypłacenia zaliczki naliczonego podatku.

3.

Do zastawu skarbowego, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy

ustawy - Ordynacja podatkowa.

§ 1.

(utracił moc).

§ 2.

Jeżeli strony, dokonując czynności prawnej, o której mowa w § 1, osiągnęły zamierzony

rezultat gospodarczy, dla którego odpowiednia jest inna czynność prawna lub czynności

prawne, skutki podatkowe wywodzi się z tej innej czynności prawnej lub czynności prawnych.

§ 1.

Kontrole podatkowe wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone

na zasadach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 2.

Jeżeli wszczęcie postępowania podatkowego, na podstawie ustaleń kontroli podatkowej

zakończonej na podstawie dotychczasowych przepisów, następuje po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, postępowanie podatkowe wszczyna się na podstawie przepisów ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

§ 3.

Postępowania kontrolne wszczęte przez organy kontroli skarbowej przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy są prowadzone na zasadach określonych w przepisach ustawy

zmienianej w art. 6 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

(uchylony).

Wnioski o wydanie zaświadczenia złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

są załatwiane na zasadach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

§ 1.

Dla zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

ustawy - Ordynacja podatkowa podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi również

deklaracja lub zeznanie złożone przez zobowiązanego.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, tytuł wykonawczy można wystawić, jeżeli

1)

w deklaracji lub zeznaniu zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego,

2)

wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie,

o którym mowa w art. 15 § 1.

§ 1.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2003 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe,

jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

§ 2.

Obwieszczenie ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydane na podstawie

art. 119 § 2 ustawy zmienianej w art. 1 traci moc z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy. W roku 2003 obowiązują kwoty określone w art. 41 § 1, art. 112 § 1 pkt 3 oraz

art. 262 § 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

(uchylony).

Przepisy art. 3a oraz art. 168 § 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.

§ 1.

Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego

wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.

§ 2.

W razie stwierdzenia, że płatnik lub inkasent pobrał wynagrodzenie nienależnie lub

w wysokości wyższej od należnej, organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienależnego

wynagrodzenia.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki

na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania

wynagrodzenia;

2)

szczegółowe zasady oraz tryb zwrotu otrzymanego wynagrodzenia w razie pobrania przez

płatnika lub inkasenta podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku nienależnie lub

w wysokości wyższej od należnej.

§ 4

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników

lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu

gminy, powiatu lub województwa.

Przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą stosuje się do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

§ 1.

W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa

w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego

małżonka.

§ 2

Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej

nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem

1)

zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;

2)

zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

3)

ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

4)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1.

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany

lub podatek pobrany a niewpłacony.

§ 2.

Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek

pobrany a niewpłacony.

§ 3.

Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem.

§ 4.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa

w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub

inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego,

a niewpłaconego podatku.

§ 5.

Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli

podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje

decyzję o odpowiedzialności podatnika.

§ 6.

Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu

roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy

ustawy - Ordynacja podatkowa.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami

lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie

i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot,

a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy

tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej

wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono

inną osobę.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

§ 1a

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przechowywania

dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku.

§ 2.

Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać

podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu,

jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest niemożliwe.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku

podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku

wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności

gdy podatnik nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i dokonuje

czynności, których skutkiem jest utrata prawa własności do majątku. W przypadku zabezpieczenia

na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania

podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 §

1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień

wydania decyzji o zabezpieczeniu.

§ 4.

W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych

co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu

1)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed

wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych

od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie

następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

§ 5.

Zabezpieczenie następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 1.

Decyzja o zabezpieczeniu wygasa

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego

na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku

1)

płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji

o odpowiedzialności podatkowej;

2)

osób, o których mowa w art. 115, 116 i 116a, odpowiadających za zaległości podatkowe

spółki lub innej osoby prawnej, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie

nie zostanie przez spółkę lub inną osobę prawną wykonane, a w szczególności gdy spółka

lub inna osoba prawna nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

i dokonuje czynności, których skutkiem jest utrata prawa własności do majątku; decyzja

o zabezpieczeniu wygasa, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub

w części bezskuteczna.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio

do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a.

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich

nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz

odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”.

§ 2

W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego

pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa

właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

§ 3.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być

1)

część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;

2)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka;

3)

nieruchomość stanowiąca własność wspólnika spółki cywilnej, z tytułu zaległości podatkowych

spółki.

§ 4.

Przedmiotem hipoteki przymusowej jest również

1)

użytkowanie wieczyste;

2)

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego;

3)

spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego;

4)

prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej;

5)

wierzytelność zabezpieczona hipoteką.

§ 5.

Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki

na nieruchomości.

§ 6.

Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta,

następcy prawnego lub osób trzecich.

§ 1.

Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem

art. 38 § 2.

§ 2

Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest

1)

doręczona decyzja

a)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

określająca wysokość odsetek za zwłokę,

d)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

e)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

f)

o odpowiedzialności spadkobiercy,

g)

określająca wysokość zwrotu podatku;

2)

tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której

mowa w pkt 1.

§ 3.

Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy na

wniosek organu podatkowego.

§ 1.

Hipoteka przymusowa jest skuteczna wobec każdorazowego właściciela przedmiotu hipoteki

i przysługuje jej pierwszeństwo zaspokojenia przed hipotekami ustanowionymi dla zabezpieczenia

innych należności.

§ 2

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej ustanowionej dla

zabezpieczenia należności, o których mowa w art. 34 § 1, jest obciążony hipoteką ustanowioną

dla zabezpieczenia należności z tytułu kredytu bankowego, a także w sytuacji, gdy

wierzytelność z takiego kredytu została zbyta na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego

w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych. W tym przypadku o pierwszeństwie

zaspokojenia decyduje kolejność wniosków o dokonanie wpisów.

(uchylony).

§ 1

Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości

podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających

za zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie

zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

§ 1

W toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej podatnik, płatnik, inkasent,

wspólnicy spółki cywilnej lub inne osoby trzecie odpowiadające za zaległości podatkowe

na żądanie organu podatkowego obowiązani są do wyjawienia nieruchomości oraz przysługujących

im praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki, jeżeli zachodzą przesłanki

dokonania zabezpieczenia.

§ 2.

Wyjawienia dokonuje się w formie oświadczenia składanego pod rygorem odpowiedzialności

karnej za fałszywe zeznania. Przed odebraniem oświadczenia organ podatkowy jest obowiązany

uprzedzić składającego oświadczenie o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 3.

(uchylony).

§ 3a

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w § 2, uwzględniający dane identyfikujące

osobę składającą oświadczenie, rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości,

rodzaj prawa majątkowego, które może być przedmiotem hipoteki, miejsce położenia rzeczy,

w stosunku do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru

dokumentów i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru

dokumentów oraz ich stan prawny wraz z ewentualnymi obciążeniami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej;

2)

art. 5 ust. 9a i 9b oraz art. 7 ustawy wymienionej w art. 15 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

(uchylony).

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych

powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości

podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje

zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność

łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych,

jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co

najmniej 10 000 zł, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające

egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.

§ 1.

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów skarbowych.

§ 2.

Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym

później.

§ 3.

Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu

i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi, z zastrzeżeniem § 4.

§ 4.

W przypadku gdy rzecz ruchoma lub prawo majątkowe zostały obciążone zastawem ujawnionym

w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej

ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.

§ 5

Zastaw skarbowy wygasa

1)

z mocy prawa z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2)

z dniem wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych, albo

3)

z dniem egzekucyjnej sprzedaży przedmiotu zastawu.

§ 6

O dokonaniu wpisu oraz wykreśleniu zastawu skarbowego naczelnik urzędu skarbowego

zawiadamia podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią

odpowiadającą za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 42a § 2.

§ 7

Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

§ 1.

Wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych następuje, jeżeli rzecz lub prawo

obciążone zastawem skarbowym w dniu jego ustanowienia nie stanowiły własności podatnika,

płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości

podatkowe. Wniosek o wykreślenie wpisu składa się w terminie 7 dni od dnia, w którym

osoba powołująca się na swoje prawo własności powzięła wiadomość o ustanowieniu zastawu.

§ 2.

W sprawie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych w przypadku określonym

w § 1 wydaje się decyzję.

§ 1

Rejestry zastawów skarbowych prowadzone są przez naczelników urzędów skarbowych.

§ 2.

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych prowadzi minister właściwy do spraw finansów

publicznych

§ 1

Wpis zastawu skarbowego do rejestru dokonywany jest na podstawie doręczonej decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość odsetek za zwłokę;

4)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

7)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2

Dla zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

podstawę wpisu zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej

zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być

dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności zobowiązania

podatkowego.

§ 3

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów.

Spisu rzeczy ruchomych oraz praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego,

dokonuje organ podatkowy. Przepisy art. 39 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ prowadzący rejestr, na wniosek zainteresowanego, wydaje wypis z rejestru zastawów

skarbowych zawierający informacje o obciążeniu rzeczy lub prawa zastawem skarbowym

oraz o wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej.

§ 2.

Za wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu

państwa.

§ 2a

Wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór rejestrów, o których mowa w art. 43, sposób prowadzenia tych rejestrów, uwzględniając

termin wpisu zastawu skarbowego do rejestru oraz termin przekazywania informacji z

rejestrów do Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w § 2, uwzględniając koszty związane z wydaniem wypisu.

§ 1.

Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku,

zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego

nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej

zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.

§ 3.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata

powinna nastąpić.

§ 4

Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami

prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku.

§ 4a

Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym,

zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że

organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując

dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

podatnika lub interesem publicznym może

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2)

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę;

3)

odraczać inne terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów

określonych w art. 68-71, art. 77 § 1-3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4,

art. 88 § 1 i art. 118.

§ 2.

Przepisy § 1 pkt 1 i 2 stosuje się również do należności przypadających od płatników

lub inkasentów. Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących

płatników lub inkasentów.

§ 3

Odraczanie terminu płatności podatku lub rozkładanie na raty zapłaty podatku oraz

odraczanie lub rozkładanie na raty zapłaty zaległości podatkowej, na wniosek podatnika

będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1 i 2, uwzględniając

wysokość kwoty, która może być przedmiotem odroczenia lub rozłożenia na raty, oraz

terminy wpłat.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3-6, art. 13 oraz art. 15, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

(uchylony),

3)

art. 45 pkt 3 lit. b) w zakresie dotyczącym art. 106 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie

z dniem 31 grudnia 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r., z wyjątkiem art. 13 ust. 4 i art.

48, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

W razie wydania decyzji na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności

jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie

został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.

§ 2.

Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek

z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami

za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem

lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać

terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych

w art. 68-71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1

i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności,

których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.

§ 1.

Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

§ 2

Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę

na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a § 1, lub ratę podatku.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na

podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Na równi z zaległością podatkową traktuje się także

1

nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, została

wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał

jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych

zobowiązań podatkowych;

2

zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od

należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub

przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z

jego winy;

3)

wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane nienależnie lub w wysokości wyższej

od należnej;

4

oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub zaliczone na

poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 2

Przepisów § 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku został

dokonany w trybie przewidzianym w art. 274.

§ 1.

Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do należności, o których mowa w art. 52 § 1, oraz

do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekraczającej wysokość

podatku należnego za rok podatkowy.

§ 3.

Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia

odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 48 § 1 pkt 2 i 3, art.

53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5 i art. 76a § 1.

§ 4.

Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności

podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku

na rachunek organu podatkowego.

§ 5.

W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio

od dnia

1)

zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości

podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych;

2)

pobrania wynagrodzenia.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu

rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku

nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub w części, nie złożył deklaracji albo

wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję,

w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek

na podatek, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie

braku deklaracji.

§ 1.

Odsetek za zwłokę nie nalicza się

1)

za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem

środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy

lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

2)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia

otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia

doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została

wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4)

w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu

postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;

5)

od zaległości z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa, jeżeli wysokość

odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty dodatkowej pobieranej przez

„Pocztę Polską” za polecenie przesyłki listowej;

6)

za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie,

która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało

wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli;

7)

za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu

pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od

dnia wszczęcia postępowania;

8)

w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła

się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych

od organu.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 2, 3, 6 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji.

§ 4.

Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań

podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.

§ 1.

Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.

§ 2.

Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej

oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości

podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

§ 1

Stawka odsetek za zwłokę wynosi 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego,

ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim.

§ 2.

Stawka odsetek za zwłokę ulega obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu odpowiadającym

obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego,

poczynając od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 1

W decyzji wydanej na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 lub pkt 2, dotyczącej podatków stanowiących

dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku

lub zaległości podatkowej.

§ 2.

Stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 50% ogłaszanej na podstawie art. 56 § 3 stawki

odsetek za zwłokę.

§ 3.

Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej

obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

§ 4

Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49

§ 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa

w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

§ 6

Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji,

o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie

odrębnych ustaw.

§ 7

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną

- w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia

terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio

- gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.

§ 8

Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek

1)

zapłaty;

2)

pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3)

potrącenia;

4)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5)

zaniechania poboru;

6)

przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7)

przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8)

umorzenia zaległości;

9)

przedawnienia.

§ 2.

Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek

1)

wpłaty;

2)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

3)

umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67 § 6;

4)

przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

5)

przedawnienia.

§ 1

Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się

1)

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub

na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

2)

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku

podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej na podstawie polecenia

przelewu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności i Prezesem Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze

rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek

organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego oraz tytuł wpłaty.

§ 4

Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie

elektronicznej przy użyciu programu informatycznego udostępnionego przez banki lub

inną instytucję finansową uprawnioną do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny

sposób uzgodniony z bankiem lub inną instytucją przyjmującą zlecenie.

§ 5

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego,

w tym numer identyfikacji podatkowej, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym

niepodanie lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji

wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

§ 6

Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy

system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez

system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

1.

W razie niewykonania przekazu pocztowego dotyczącego należności, do których stosuje

się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926), organowi podatkowemu lub gminie, w terminach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 60 pkt 3, Poczta Polska jest obowiązana do zapłacenia odbiorcy przekazu

odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

2.

Do odpowiedzialności Poczty Polskiej z tytułu nieterminowego wykonania przekazu pocztowego

podmiotom wymienionym w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja

podatkowa o odpowiedzialności podatkowej inkasenta.

§ 1

Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych

do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje

w formie polecenia przelewu.

§ 2.

Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych

przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

2

gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami

wartościowymi, znakami akcyzy, znakami opłaty skarbowej lub urzędowymi blankietami

wekslowymi;

3

do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić

zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady

stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób dokonania zapłaty, rodzaj papieru

wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku.

§ 1.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza

się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności,

chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

§ 2.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę

zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie

płatności.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie

rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku.

§ 4.

Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie

zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które

służy zażalenie.

§ 5.

Przepisy § 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników,

inkasentów, następców prawnych oraz osoby trzecie.

§ 1.

Podstawy opodatkowania zaokrągla się do pełnych złotych, a kwoty podatków, odsetek

za zwłokę oraz opłat prolongacyjnych - do pełnych dziesiątek groszy.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

1

szczegółowe sposoby zaokrąglania podstaw opodatkowania, kwot podatków, odsetek za

zwłokę, nadpłat, oprocentowania nadpłat, opłaty prolongacyjnej oraz wynagrodzeń przysługujących

płatnikom lub inkasentom;

2)

odmienne niż określone w § 1 zasady zaokrąglania podstaw opodatkowania oraz kwot podatków

z tytułu niektórych zobowiązań podatkowych;

3)

szczegółowe zasady i sposoby zaokrąglania kwot wykazywanych w księgach podatkowych,

a także w fakturach oraz rachunkach wystawianych przez podatników;

4)

przypadki, w których zaokrąglania nie stosuje się.

§ 1.

Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach

stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z

wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z

tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub 419 Kodeksu cywilnego;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub 419 Kodeksu cywilnego;

3)

nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie

lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4

odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego

na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5)

odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6

odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności

podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu robót budowlanych, dostaw

lub usług wykonanych przez niego w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod

warunkiem że potrącenie dokonywane jest przez tego podatnika i z tej wierzytelności.

§ 2a

Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 §

2 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu.

§ 4.

Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również

zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 5

Potrącenie następuje z dniem

1)

złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2)

wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

§ 6.

Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

§ 6a

Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 7

Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika,

jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie

7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego

podatku nalicza się odsetki za zwłokę.

§ 1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku

do gminy, powiatu lub województwa z tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 420Kodeksu cywilnego;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 420Kodeksu cywilnego;

3

nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce

nieruchomościami;

4

odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starostę lub marszałka województwa.

§ 2

Przepisy art. 64 § 2-7 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności

rzeczy lub praw majątkowych na rzecz

1)

Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody

budżetu państwa;

2

gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków

stanowiących dochody ich budżetów.

§ 2

Przeniesienie następuje na wniosek podatnika

1

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego

naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, między starostą wykonującym

zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem;

2)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem,

burmistrzem (prezydentem miasta), zarządem powiatu albo zarządem województwa a podatnikiem.

§ 3

Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.

§ 3a

Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub właściwego naczelnika

urzędu celnego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej

kopię.

§ 3b

Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze

postanowienia.

§ 4.

W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa

się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ

podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe,

odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

§ 1a

Umarzanie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej na wniosek

podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

§ 2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 4

Organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową z urzędu, jeżeli

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

2)

kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

3)

kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym

lub upadłościowym;

4

podatnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające

egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego

użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność

przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

w poprzednim kwartale i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa

oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

§ 5

W przypadkach, o których mowa w § 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową pozostawia

się w aktach sprawy.

§ 6

Przepisy § 4 pkt 3 i 4 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika lub

inkasenta.

§ 7

Przepisy § 4-6 stosuje się odpowiednio do umarzania z urzędu opłaty prolongacyjnej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja

ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 2.

Jeżeli podatnik

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje,

pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po

upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 4

Zobowiązanie z tytułu opodatkowania dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych

źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku

dochodowego od osób fizycznych, za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja.

§ 5

Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od

rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu

terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna

lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

§ 1.

W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej

ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi.

§ 2

Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego,

w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli

podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące

przed upływem tego terminu - termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi

5 lat.

§ 3.

Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego

obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu

stanu faktycznego.

§ 4.

Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok

kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie

stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2.

Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

1)

od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1, do dnia terminu płatności odroczonego

podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości

podatkowej;

2)

od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku,

wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego

terminu.

§ 3.

Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu

przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się

postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,

o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie

on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

§ 5.

Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia.

§ 6.

Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem

1)

wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe

lub wykroczenie skarbowe;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

§ 7.

Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu

1)

prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

2)

doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem.

§ 8.

Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem

skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane

tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika

z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ

podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji

od organów innego państwa.

§ 2.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia

przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez

organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat.

§ 3.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, może następować wielokrotnie;

w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekraczać

3 lat.

Jeżeli w trakcie toczącego się postępowania podatkowego zobowiązanie podatkowe uległo

przedawnieniu, postępowanie to umarza się w drodze postanowienia.

Przepisy art. 70 oraz art. 70b stosuje się odpowiednio do należności płatników lub

inkasentów z tytułu niepobranych albo niewpłaconych podatków.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 i 40, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2003 r.;

2)

art. 6 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Za nadpłatę uważa się kwotę

1)

nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2)

podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3)

zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której

mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4)

zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o

ich odpowiedzialności określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 2.

Jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także

część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę.

§ 1.

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem

1)

zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

2)

pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

3)

zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności

podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

4)

wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego

podatku;

5)

zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności

podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

6)

złożenia korekty deklaracji w podatku od towarów i usług obniżającej wysokość zobowiązania

podatkowego, w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego w rozumieniu przepisów

o podatku od towarów i usług.

§ 2.

Nadpłata powstaje z dniem złożenia

1)

zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;

2)

deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;

3)

deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

i przedsiębiorstw państwowych.

Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a podatnik,

którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

1)

złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której

wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku

o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2)

został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o

jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 §

2 pkt 1;

3)

nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we

wniosku o jej zwrot.

W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ

podatkowy.

§ 1.

Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość

pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

§ 2.

Uprawnienie określone w § 1 przysługuje również

1)

podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21

§ 1 pkt 1, jeżeli

a)

w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe

nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo

wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

b)

w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji

dotyczącej podatku dochodowego, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości

większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

c)

nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego

lub w wysokości większej od należnej;

2)

płatnikom lub inkasentom, jeżeli

a)

w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości

pobranego podatku,

b)

w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej,

c)

nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej

od należnej.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b, podatnik,

płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani

złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

§ 4.

Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ

podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 5.

Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości

wyższej od należnej, od kwoty nadpłaty podlegającej zwrotowi nie nalicza się odsetek

za zwłokę. W tym zakresie nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

§ 6.

Przepisów § 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują

inny tryb zwrotu podatku.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1.

Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości

podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w

razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie

nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 2.

§ 2.

Nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz

z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku -

na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wystąpi o ich zwrot.

§ 1.

W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych

wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem

1)

powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1, 2 i 5 oraz

§ 2;

2)

złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku.

Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia deklaracji

wykazującej zwrot podatku.

Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który

rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę,

wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia

wydania tej decyzji.

§ 1.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie

1)

30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji

a)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

d)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy,

z zastrzeżeniem § 3;

2)

30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę;

3)

30 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz

z jego uzasadnieniem, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej instancji

lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3;

4)

30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

5)

3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2,

z zastrzeżeniem § 2;

6)

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem

(deklaracją) w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3, lecz nie wcześniej niż w

terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art.

73 § 2.

§ 2.

W przypadku skorygowania deklaracji lub zeznania w trybie określonym w art. 274 lub

art. 274a nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia skorygowania przez

podatnika deklaracji lub zeznania.

§ 3.

W przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d, lub stwierdzenia

jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia

nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia

sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem, uchylającego decyzję lub stwierdzającego

jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi

różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega

zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji.

§ 4.

W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3, nadpłata stanowiąca

kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono,

podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki.

Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym

interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy.

§ 1.

Zwrot nadpłaty następuje

1)

na wskazany rachunek bankowy podatnika, płatnika lub inkasenta obowiązanego do posiadania

rachunku bankowego;

2)

w gotówce, jeżeli podatnik, płatnik lub inkasent nie są obowiązani do posiadania rachunku

bankowego, chyba że zażądają zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy.

§ 2.

Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień

1)

obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu;

2)

złożenia przekazu pocztowego;

3)

wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji

podatnika w kasie.

§ 3.

Nadpłata, której wysokość nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

podlega zwrotowi wyłącznie w kasie.

§ 4.

Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

§ 1.

Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych

od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Nadpłaty, o których mowa w art. 76 § 2, nie podlegają oprocentowaniu.

§ 3.

Oprocentowanie przysługuje

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2,

oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty;

2)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji

o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania

przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie;

3)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją)

a)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej

nadpłatę,

b)

jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od

dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji

przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6,

chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

4)

w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty,

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania

lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub od dnia złożenia korekty zeznania

lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a.

§ 4.

Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej

na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku

o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 5 pkt 2.

§ 5.

W przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 4 oprocentowanie przysługuje za okres

1)

od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika

wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej w całości lub w części aktu normatywnego,

lub dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt;

2)

od dnia powstania nadpłaty do trzydziestego dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej w całości lub w części aktu

normatywnego lub dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten

akt - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia

w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej w całości

lub w części aktu normatywnego, lub dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości

lub w części ten akt.

Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem,

zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej

oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do

kwoty oprocentowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

§ 1.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania

postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem

kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy

postępowanie lub kontrola.

§ 2.

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 1, po upływie 5 lat od dnia

a)

pobrania przez płatnika podatku nienależnie lub w wysokości większej od należnej,

b)

uprawomocnienia się decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji, na podstawie której płatnik

dokonał obliczenia podatku,

c)

uprawomocnienia się decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji o odpowiedzialności podatkowej

osoby trzeciej lub o odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i

b - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji);

3)

w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. c oraz w pkt 2 lit. c - po

upływie 5 lat od dnia, w którym dokonano wpłaty podatku.

§ 3.

Przepisu § 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu

podatku.

§ 1.

Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin jej zwrotu.

§ 2.

Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie

nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet

przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym

pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, których zobowiązanie podatkowe

powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, mogą skorygować uprzednio złożone

zeznanie (deklarację), jeżeli

1)

w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe

nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo

wykazali kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej;

2)

w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3 wykazali zobowiązanie

podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany

podatek;

3)

w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej od należnej

albo kwotę nadpłaty lub zwrotu podatku w wysokości większej od należnej.

§ 2.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje

1)

płatnikom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali

a)

podatek pobrany w wysokości mniejszej lub większej od należnej,

b)

podatek należny w wysokości mniejszej lub większej od pobranej;

2)

inkasentom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali

a)

podatek należny w wysokości mniejszej od pobranej,

b)

podatek w wysokości mniejszej lub większej od pobranej.

§ 1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 81a

1)

ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie

zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola;

2)

przysługuje nadal - w zakresie, w jakim w toku postępowania podatkowego lub kontroli

podatkowej nie stwierdzono naruszenia prawa lub nie wydano decyzji określającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą

składać korekty deklaracji, również jeżeli nie wpływa to na wysokość zobowiązania

podatkowego, wysokość kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku.

§ 1

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji

1)

na pisemne żądanie organu podatkowego - o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych

albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość

zobowiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;

2

bez wezwania przez organ podatkowy - o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego;

3

w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

§ 2

Banki obowiązane są do sporządzania i przekazywania comiesięcznych informacji o założonych

i zlikwidowanych rachunkach bankowych osób prowadzących działalność gospodarczą naczelnikowi

urzędu skarbowego właściwemu według siedziby banku, w terminie do 7 dnia następnego

miesiąca. Informacje zawierają numer rachunku, dane identyfikujące jego posiadacza

oraz datę założenia albo likwidacji rachunku.

§ 2a

Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego obowiązane są do sporządzenia i przekazania

informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.

§ 2b

Informacje, o których mowa w § 2, naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany udostępnić

naczelnikowi urzędu celnego na jego pisemne żądanie.

§ 3

Banki oraz inne instytucje finansowe, na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw

finansów publicznych lub jego upoważnionego przedstawiciela, są obowiązane do udzielenia

informacji w razie wystąpienia władz państw obcych - w zakresie i na zasadach określonych

w rozdziale 2 działu VIIa oraz wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

i innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska.

§ 4

Żądanie, o którym mowa w § 3, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie

następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne

stanowiące tajemnicę służbową w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych.

§ 5

Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i §

2a, oraz termin ich przekazania.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

1

przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe

zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem

powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów

i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji

podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb

ich sporządzania oraz terminy przekazywania.

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania,

bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na

ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem

osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym

te usługi (wykonującym pracę), jeżeli

1)

w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi

umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć

wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób

otrzymujących wynagrodzenie;

2)

podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu

lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział

w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 5% wszystkich praw głosu.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb

ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pobytu nierezydenta w kraju,

danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie,

wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i termin przekazywania

informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym

ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania

zapewniający szczególną ochronę informacji w nich zawartych.

§ 1.

Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym

organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować

powstanie zobowiązania podatkowego.

§ 2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych

oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy

podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz

ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania

i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone.

§ 1.

Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane

z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

§ 2.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów

związanych z ich prowadzeniem.

Ilekroć używa się

1)

w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. Nr 54, poz. 535),

2)

w ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników,

3)

w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,

4)

w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

- terminu „rachunek bankowy”, w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, należy przez to rozumieć także rachunek tego przedsiębiorcy w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej.

§ 1

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą

obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający

dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

§ 2

Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających

produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy lub hodowli, nieprzerobione

sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych

miejscach sprzedaży, poza obrębem uprawy lub hodowli.

§ 3.

Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub

wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania

usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone

po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie

7 dni od dnia zgłoszenia żądania.

§ 4.

Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po

upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności

dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie

wartości i rodzaju transakcji.

§ 1

Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać

kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia

1

grupy podatników zwolnionych z obowiązku wystawiania rachunków, o których mowa w art.

87 § 1, w przypadkach, w których rodzaj i sposób prowadzenia działalności gospodarczej

znacznie utrudnia wystawianie rachunków;

2)

przypadki, w których, w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania

obowiązków podatkowych oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa

podatkowego, podatnicy są obowiązani do

a)

dokumentowania rachunkami nabycia towarów lub usług,

b)

prowadzenia ewidencji rachunków dokumentujących nabycie towarów lub usług.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1-4, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2007 r.

Podatnicy, na których, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 89 pkt 2 lit.

a, nałożono obowiązek dokumentowania rachunkami nabycia towarów lub usług, składają

żądanie wystawienia rachunku nie później niż w dniu zawarcia umowy. Przepis art. 87

§ 3 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

§ 1.

Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność

za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art.

21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego

zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje

się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi

przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy).

§ 3

Małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną

odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o

zwrot nadpłaty podatku.

§ 4

Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się

1)

osób prawnych,

2)

osobowych spółek handlowych,

3)

osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

każdej z łączących się osób lub spółek.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie

1)

innej osoby prawnej (osób prawnych);

2)

osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej przejmującej zakład (oddział)

samodzielnie sporządzający bilans.

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku

1)

przekształcenia innej osoby prawnej,

2)

przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

przekształcanej osoby lub spółki.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do

1)

osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia

a)

innej spółki niemającej osobowości prawnej,

b)

spółki kapitałowej;

2)

spółki niemającej osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie

udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 93 i art. 93a stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

komunalnych zakładów budżetowych.

§ 1.

W przewidziane przepisami prawa podatkowego uprawnienia osoby prawnej wykreślonej

z właściwego rejestru na skutek jej podziału

1)

wstępują - w zakresie uprawnień majątkowych - osoby prawne powstałe w wyniku podziału

(zgodnie z planem podziału), z tym że w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów

i usług, w przypadku gdy części majątku dzielonej osoby prawnej przejmowane w wyniku

podziału

a)

stanowią zakłady (oddziały) będące odrębnymi podatnikami tego podatku - osoby prawne

lub jej zakłady (oddziały) przejmujące te zakłady, w zakresie przejmowanego zakładu,

b)

nie stanowią zakładów (oddziałów) będących odrębnymi podatnikami tego podatku - jedna

z nowo utworzonych osób lub jej zakład (oddział), będący odrębnym podatnikiem tego

podatku, przejmująca największą część majątku trwałego służącego czynnościom opodatkowanym

podatkiem od towarów i usług (wskazana w planie podziału);

2)

wstępuje - w zakresie uprawnień niemajątkowych - jedna z nowo utworzonych osób (wskazana

w planie podziału).

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej przejmującej majątek osoby prawnej

wykreślonej z właściwego rejestru na skutek jej podziału.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się, jeżeli majątek dzielonej osoby prawnej przejmowany w

wyniku podziału stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z

decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu

podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również

do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów

o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

§ 1.

Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu

1)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa,

2)

oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i

usług

- ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa

z rejestru przedsiębiorstw państwowych

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy,

powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7-12, art. 15 i art. 19, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 51 i art. 52 ust. 1 i ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 84 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i b, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

4)

art. 84 pkt 2 lit. c, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal

1

po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów

i usług;

2)

począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o

zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

§ 1.

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa

podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

§ 2.

Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa

o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia

te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności

na ich rachunek.

§ 3

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez

spadkodawcę funkcji płatnika.

§ 4

Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych

na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Do spadkobiercy w zakresie przejętych przez niego zobowiązań spadkodawcy stosuje się

odpowiednio przepisy art. 48 § 1-3 oraz art. 67 § 1-2.

§ 1.

Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za

1)

zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 § 1;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;

3)

pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika

lub inkasenta;

4)

niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz

ich oprocentowanie;

5)

opłatę prolongacyjną;

6)

koszty postępowania podatkowego;

7)

koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy

powstałe do dnia otwarcia spadku.

§ 3.

(uchylony).

Bieg terminów przewidzianych w art. 68, 70, 71, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 ulega zawieszeniu

od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci

spadkodawcy.

§ 1.

Organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy

orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców.

§ 2.

W decyzji organ podatkowy określa wysokość zobowiązań spadkodawcy, o których mowa

w art. 98 § 1 i 2.

§ 3.

Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań, o których mowa w § 2, wynosi 14 dni

od dnia doręczenia decyzji.

§ 1.

Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych

zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w

przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3.

§ 3.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

§ 1

Przepisy art. 100 i 101 stosuje się, jeżeli

1)

w stosunku do spadkodawcy nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe lub

2)

postępowanie podatkowe, którego stroną był spadkodawca, zostało zakończone decyzją

ostateczną.

§ 2

W razie śmierci strony w toku postępowania w sprawach dotyczących praw lub obowiązków

wymienionych w art. 97 w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej spadkobiercy.

§ 3

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93-93c

i art. 94.

§ 1.

Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o

1)

złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i

skargach do sądu administracyjnego;

2)

decyzjach wydanych na podstawie art. 48 § 1;

3)

decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci

nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego;

4)

wszczętej kontroli podatkowej;

5)

złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;

6)

postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia

lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia.

§ 1

Jeżeli spadkodawca był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, organ podatkowy

informuje spadkobierców, na podstawie posiadanych danych, o wysokości dochodu lub

przychodu spadkodawcy oraz o wysokości wpłaconych zaliczek na podatek lub podatku,

podając równocześnie przypadającą do zapłacenia kwotę podatku lub kwotę nadpłaty.

§ 2

Jeżeli spadkodawca poniósł wydatki uprawniające do ulg podatkowych, spadkobierca w

terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w § 1, zawiadamia organ

podatkowy o wysokości poniesionych wydatków.

§ 3

Po upływie terminu, o którym mowa w § 2, organ podatkowy doręcza spadkobiercom decyzję

ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego lub stwierdzającą nadpłatę.

§ 4.

(uchylony).

§ 1.

Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków

naliczane jest do dnia otwarcia spadku.

§ 2

Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie

z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom w proporcji określonej w ich

zgodnym oświadczeniu woli, pod warunkiem złożenia w organie podatkowym

1)

prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku;

2)

zgodnego oświadczenia woli wszystkich spadkobierców o podziale tych należności.

§ 3

W razie niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w § 2 pkt 2, w terminie 30 dni od

dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku kwoty

należnych nadpłat i zwrotów podatku, a także kwoty oprocentowania z tych tytułów składane

są do depozytu organu podatkowego. Nadpłata lub zwrot podatku są pomniejszane o koszty

przechowywania w depozycie.

§ 4

Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został

dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 2 pkt

2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania

podatkowe spadkodawcy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu.

§ 3.

Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio art. 97 § 1 oraz art. 98-104.

§ 1.

W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe

podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby

trzecie.

§ 1a

Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika

za przejęte przez niego zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za

1)

podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3)

niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie

tych zaliczek;

4)

koszty postępowania egzekucyjnego.

§ 1.

0 odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

§ 2.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać

wszczęte przed

1)

upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2)

dniem doręczenia decyzji

a)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c)

w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d)

określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę;

3)

dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3.

§ 3.

W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności

osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a.

§ 4.

Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała

się w całości lub w części bezskuteczna.

§ 1.

W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 33, art.

33a, art. 34 § 1, art. 41 § 1, art. 47 § 1, art. 48 § 1 pkt 2 i 3, art. 49, art. 51

§ 1, art. 53 § 3, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64-66 oraz art. 67 § 1-3

stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone

po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od

1)

zaległości podatkowych;

2)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

3)

niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.

§ 1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym

małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie

trwania wspólności majątkowej, jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego

mu udziału w majątku wspólnym.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje

1)

niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się

orzeczenia o rozwodzie.

§ 3

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji.

§ 1

Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności

i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu,

osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania

z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny

- w zakresie wynikającym z obowiązku alimentacyjnego.

§ 3.

Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem

w faktycznym pożyciu.

§ 4

Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu

lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona

przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.

§ 5.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1

1)

ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści;

2

nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem

należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4.

§ 1.

Nabywca

1)

przedsiębiorstwa,

2)

zorganizowanej części przedsiębiorstwa,

3)

składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą wymienionych

w § 2, jeżeli ich wartość w dniu zbycia wynosi co najmniej 15 000 zł

- odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia

zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

§ 2.

Składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią aktywa

trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości, z wyłączeniem należności długoterminowych,

udzielonych pożyczek i długoterminowych rozliczeń międzyokresowych.

§ 3.

Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa,

jego zorganizowanej części lub składników majątku.

§ 4.

Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje

1)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art.

107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia.

§ 5.

Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny

podatnika, o których mowa w art. 111 § 3.

§ 6.

Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu,

o którym mowa w art. 306g.

§ 7.

Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe zbywcy powstałe po dniu wydania

zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g, a przed dniem nabycia przedsiębiorstwa,

jego części lub składników majątku, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia

1)

upłynęło 30 dni - w przypadku zbycia przedsiębiorstwa lub jego części;

2)

upłynęły 3 dni - w przypadku zbycia składników majątku.

Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem

i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność

z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia

tej działalności.

§ 1.

Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego

pozostający z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym

mowa w § 2, odpowiada za zaległości podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością

gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana rzecz lub prawo są związane

z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia.

§ 2.

Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między

1)

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego i jej użytkownikiem lub

2)

osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego i w podmiocie będącym jego użytkownikiem

- istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym, majątkowym, w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym, lub wynikające ze stosunku pracy.

§ 3.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub

praw majątkowych będących przedmiotem użytkowania.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów

o podobnym charakterze.

§ 1.

Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym

nieruchomości za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających

z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania dzierżawy lub użytkowania.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności

wymienionych w art. 107 § 2.

§ 1

Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej

albo komandytowo-akcyjnej, niebędący akcjonariuszem, odpowiada całym swoim majątkiem

solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i

wspólników, wynikające z działalności spółki.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości

podatkowe z tytułu zobowiązań powstałych w okresie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania

podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają

osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.

§ 3.

(uchylony).

§ 4

Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2. W tym

przypadku określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki, orzeczenie o odpowiedzialności

płatnika (inkasenta), zwrocie zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług lub

określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę następuje w decyzji, o której mowa

w art. 108 § 1.

§ 5

Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.

§ 1.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja

z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu

1)

nie wykazał, że

a)

we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie

zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b)

niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego

ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2)

nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych

spółki w znacznej części.

§ 2.

Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe

z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka

zarządu.

§ 3.

W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna

w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik

albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika

lub wspólnika spółki w organizacji.

Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają

solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy

art. 116 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Osoba prawna powstała w wyniku podziału innej osoby prawnej odpowiada za zaległości

podatkowe tej osoby całym swoim majątkiem solidarnie z

1)

innymi osobami prawnymi powstałymi w wyniku podziału;

2)

innymi osobami prawnymi powstałymi w wyniku podziału oraz z osobą prawną, która uległa

podziałowi.

§ 2.

W przypadku określonym w § 1 pkt 2 odpowiedzialność obejmuje zaległości podatkowe

osoby prawnej, która uległa podziałowi, z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych

do dnia podziału.

§ 3

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności osoby prawnej przejmującej

majątek innej osoby prawnej w wyniku jej podziału.

§ 4

Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej

za zaległości podatkowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek

jej podziału.

§ 1.

Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca

roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.

§ 2

Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje

po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1 i § 3-5

stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi

3 lata.

§ 1.

Kwota, o której mowa w art. 41 § 1 i w art. 112 § 1 pkt 3, podlega w każdym roku podwyższeniu

w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w

pierwszych dwóch kwartałach danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego

roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego

Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwoty, o których mowa

w art. 41 § 1 i w art. 112 § 1 pkt 3, z zaokrągleniem do pełnych setek złotych (z

pominięciem dziesiątek złotych).

Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

§ 1.

Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów

podatkowych.

§ 2

Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji

i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego

postępowania.

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

§ 1.

Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,

a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i

materiałów oraz zgłoszonych żądań.

§ 2

Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania

wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek

strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2.

Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się

przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony

decyzji bez stosowania środków przymusu.

§ 1.

Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie

najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

§ 2.

Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być

załatwiane niezwłocznie.

Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, chyba że przepisy szczególne stanowią

inaczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r., z tym że przepisy art. 1-26, art.

27 ust. 2-7, art. 28 i 29, art. 30 ust. 1, 2 i 4, art. 36, art. 39-42, art. 46 ust.

2, art. 54-60, art. 62-122 oraz art. 124-126 wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne.

Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne.

Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania

mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach

podatkowych.

Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron.

§ 1

Pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego,

izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego

kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących

zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego,

w których

1)

są stroną;

2)

pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć

wpływ na ich prawa lub obowiązki;

3)

stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty pierwszego stopnia;

4)

stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

5)

byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem

podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4;

6)

brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

7)

zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe,

dyscyplinarne lub karne;

8)

stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej.

§ 2.

Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia,

opieki lub kurateli.

§ 3

Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowiązany na jego

żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu,

jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które

mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego.

§ 4

Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu

skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta

albo marszałek województwa, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub minister

właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczają innego pracownika lub funkcjonariusza

do prowadzenia sprawy.

§ 5

W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza

osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze

na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu

orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia

sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.

§ 1.

Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań

podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku

gdy sprawa dotyczy

1)

naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy;

2)

dyrektora izby skarbowej albo jego zastępcy;

3)

małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób

wymienionych w pkt 1 albo 2;

4)

osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną

w pkt 1 albo 2.

§ 2.

W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w

1)

§ 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 - sprawę załatwia naczelnik urzędu

skarbowego wyznaczony przez właściwego dyrektora izby skarbowej;

2)

§ 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 - sprawę załatwia naczelnik urzędu

skarbowego wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

nie może wyznaczyć naczelnika urzędu skarbowego podlegającego dyrektorowi izby skarbowej,

której dyrektora lub jego zastępcy dotyczą przesłanki wyłączenia.

W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celnego art. 131 stosuje się odpowiednio,

z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 131 § 2 pkt 1, naczelnika urzędu celnego

wyznacza właściwy dyrektor izby celnej.

§ 1.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy

oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania

spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami

prawa podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących

1)

małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób

wymienionych w § 1;

2)

osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi

w § 1.

§ 3.

W przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze

wyznacza, w drodze postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy.

§ 1.

Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca

prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117, które z uwagi na swój

interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego

się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.

§ 2.

Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli

zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą

na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego

prawa.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie

i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

(uchylony).

Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się

według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej.

Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego

działania.

§ 1.

Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

§ 1a

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących

podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, może

być także osoba, o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703), zwanej dalej „Prawem celnym”.

§ 2.

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokółu.

§ 3.

Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego

mu pełnomocnictwa.

§ 3a

W poszczególnych wynikających w toku postępowania kwestiach mniejszej wagi organ podatkowy

może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma

wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do występowania w imieniu

strony.

§ 4

W zakresie nieuregulowanym w § 1-3a stosuje się przepisy prawa cywilnego.

§ 1.

Organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej

do czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony.

§ 2.

W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiących zwłoki organ podatkowy

wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela, za jego zgodą, uprawnionego do działania

do czasu wyznaczenia kuratora dla osoby nieobecnej przez sąd.

§ 3.

Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie może

prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa

do sądu wniosek o ustanowienie kuratora.

§ 1

Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić

bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie

skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania,

chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

§ 2

Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie

dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu

postępowanie.

§ 3.

Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu

2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.

§ 4.

Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania

oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od

organu.

§ 1.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany

jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy

termin załatwienia sprawy.

§ 2.

Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie

terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

§ 1

Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie

art. 140 stronie służy ponaglenie do

1)

organu podatkowego wyższego stopnia;

2

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona

przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

§ 2

Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy

termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych

niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające

naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy

w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie załatwił sprawy

w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności

porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami

prawa.

§ 1

Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki

organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.

§ 2.

Upoważnienie, o którym mowa w § 1, może być udzielone również

1)

pracownikom urzędu skarbowego - przez naczelnika urzędu skarbowego;

2)

pracownikom izby skarbowej - przez dyrektora izby skarbowej;

3

funkcjonariuszom celnym lub pracownikom urzędu celnego - przez naczelnika urzędu celnego;

4

funkcjonariuszom celnym lub pracownikom izby celnej - przez dyrektora izby celnej.

§ 3.

Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej.

Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników

lub przez upoważnione osoby.

§ 1.

Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

§ 2.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

§ 3

Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń.

W przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń organ podatkowy doręcza

pismo jednemu z pełnomocników.

§ 1.

W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek

zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu.

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod

dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy.

§ 1

W razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest

do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń.

§ 2

Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy również osób fizycznych będących nierezydentami

w rozumieniu przepisów prawa dewizowego.

§ 3.

Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu

w sprawie.

§ 4.

W razie niedopełnienia obowiązków przewidzianych w § 1-3 pismo uważa się za doręczone

1)

pod dotychczasowym adresem - w przypadku, o którym mowa w § 1;

2)

pod adresem ostatniego czasowego pobytu - w przypadku, o którym mowa w § 2.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepisy art. 83 i art. 84 Prawa celnego.

§ 1.

Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

§ 2.

Pisma mogą być również doręczane

1)

w siedzibie organu podatkowego;

2

w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

§ 3.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych

uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem

pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania

pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza

się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym

miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

§ 1

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149

1

poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku

doręczania pisma przez pocztę;

2

pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania

pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 1a

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1.

Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni.

§ 2.

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej

skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata,

jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe,

bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie

uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo

pozostawia się w aktach sprawy.

Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma

doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie

upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 i art.

150 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem

i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach

sprawy ze skutkiem doręczenia.

§ 1.

Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem

daty doręczenia.

§ 2.

Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający

sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę

braku jej podpisu.

§ 1.

Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub w inny sposób,

pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo

wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu

odmowy jego przyjęcia przez adresata.

§ 1.

Pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości

prawnej, które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd.

§ 2.

Pisma skierowane do osób fizycznych nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie

wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi wyznaczonemu na podstawie

art. 138 § 2.

§ 3

Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu

dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,

w umowach i przyjętych zwyczajach międzynarodowych.

§ 1

Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub

dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli

jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

§ 2.

Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej

przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności

w miejscu pobytu tej osoby.

§ 1.

Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa,

w którym zamieszkuje lub przebywa.

§ 2.

Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy mający siedzibę

na obszarze województwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego

stawienia się może zastrzec, że chce stawić się przed organem właściwym do rozpatrzenia

sprawy.

§ 3.

W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu

o wszczęciu postępowania poucza stronę o możliwości złożenia, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, o którym mowa w § 2.

§ 1.

Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, którego siedziba

nie znajduje się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba

obowiązana do osobistego stawiennictwa, oraz jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia,

o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia

wyjaśnień lub zeznań albo dokonania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem.

§ 2.

Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa

okoliczności, które mają być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie

mają być dokonane.

Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter

sprawy lub czynności wymaga osobistego stawienia się przed organem podatkowym prowadzącym

postępowanie.

§ 1.

W wezwaniu należy wskazać

1)

nazwę i adres organu podatkowego;

2)

imię i nazwisko osoby wzywanej;

3)

w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;

4)

czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może

złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie;

5)

termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia

się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;

6)

skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

§ 2.

Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem imienia,

nazwiska i stanowiska służbowego osoby podpisującej.

§ 1.

W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga,

wezwania można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków

łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 159 § 1.

§ 2.

Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy

nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 135, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r.;

2)

art. 5 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej;

3)

art. 86 ust. 2 i art. 140, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

(uchylony).

§ 1.

W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli

uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2.

Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności,

dla której był określony termin.

§ 3.

Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych.

§ 1

W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy.

§ 2

W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie

organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia

organ podatkowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji

lub postanowienia.

§ 1.

Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

§ 2.

Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia.

§ 3

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi

podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a.

§ 3a

O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie

pozostałe osoby będące stroną w sprawie.

§ 3b

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione w formie elektronicznej jest

dzień otrzymania żądania w formie elektronicznej przez organ podatkowy.

§ 4.

Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o

wszczęciu postępowania.

§ 5

Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie

1)

ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są

corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania

podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie;

2)

umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67 § 4.

§ 6

W postępowaniu przed organami celnymi w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, w przypadku, o którym mowa

w art. 23 ust. 2 Prawa celnego, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia

postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 1.

Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną

lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy

wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

§ 2.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

§ 1.

W sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego

oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy,

można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.

§ 2.

W sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy

zażalenie.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepis art. 90 Prawa celnego.

§ 1.

Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie

zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika

z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego

stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia

zakresu lub zgłoszenia nowego żądania.

§ 2.

Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze

postanowienia. Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy

art. 165 § 1-3b stosuje się odpowiednio.

§ 1

Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, wnioski) mogą być wnoszone na

piśmie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej,

a także ustnie do protokółu.

§ 2

Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi,

oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia

działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.

§ 3.

Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego,

a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba,

która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią

inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

§ 4.

Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący je

tego zażąda.

§ 5

Do podań wnoszonych w formie elektronicznej stosuje się odpowiednio przepis art. 3a.

§ 1.

Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa

wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie

tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

§ 1a

Jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku

nie dokonuje się wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym

mowa w § 4.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z

odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry.

§ 3.

Organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w §

2, jeżeli

1

za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes

strony;

2)

wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity;

3)

podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.

§ 4

Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na

które przysługuje zażalenie.

§ 1.

Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie,

powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego

podanie.

§ 2.

Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami

prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

§ 1

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ

podatkowy, do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości.

Równocześnie organ podatkowy zawiadamia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien

wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści § 2.

§ 2

Jeżeli organ podatkowy otrzyma podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym

mowa w § 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, podanie uważa się

za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania, z tym że nie wywołuje ono skutków

w postaci skrócenia terminów określonych w art. 139 § 1 i 3.

§ 2a

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez

organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego,

że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując

go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 3

Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić

na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w

sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła, z odpowiednim

pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 4

Organ podatkowy nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwy jest sąd powszechny,

jeżeli w tej sprawie sąd uznał się za niewłaściwy.

§ 1.

Organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej

istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób

utrwalona na piśmie.

§ 2.

W szczególności sporządza się protokół

1)

przyjęcia wniesionego ustnie podania;

2)

przesłuchania strony, świadka i biegłego;

3)

oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego;

4)

ustnego ogłoszenia postanowienia.

§ 1.

Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich

czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób

w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

§ 2.

Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej,

które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby

należy omówić w protokóle.

§ 1.

Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej

niezwłocznie po złożeniu zeznania.

§ 2.

W protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać

w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres

tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania.

Organ podatkowy może zezwolić na dołączenie do protokółu zeznania na piśmie podpisanego

przez zeznającego oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy.

§ 1.

W toku postępowania przygotowawczego kierownikowi finansowego organu dochodzenia,

o którym mowa w art. 174 § 2 pkt 2, przysługują uprawnienia przewidziane w art. 182 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926).

§ 2.

Przepisy art. 184 § 2 i 4 oraz art. 295-297 i art. 301 ustawy - Ordynacja podatkowa

stosuje się odpowiednio.

Skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione

były czytelne. Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle

przed jego podpisaniem.

Czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają

znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji

podpisanej przez pracownika dokonującego tych czynności.

§ 1.

W każdym stadium postępowania organ podatkowy obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie

akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów.

§ 2.

Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika

tego organu.

§ 3

Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z

akt sprawy uwierzytelnionych odpisów.

§ 1.

Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów

objętych ochroną tajemnicy państwowej, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy

wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.

§ 2.

Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania

z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych

odpisów następuje w drodze postanowienia.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie.

§ 1

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem.

§ 2.

Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu

prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek,

oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis

art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio.

Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje

złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane

w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności

sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b §

2 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania

w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

§ 1.

Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia

tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany

na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do sporządzenia

i przekazania informacji dotyczących strony postępowania w zakresie

1)

posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków,

a także obrotów i stanów tych rachunków;

2)

posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych

rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków;

3)

zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych;

4)

nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa,

a także obrotu tymi papierami wartościowymi;

5)

obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.

§ 2

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych

i banków prowadzących działalność maklerską, w zakresie prowadzonych indywidualnych

kont emerytalnych, a także do domów maklerskich.

§ 3

Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego

lub naczelnika urzędu celnego są obowiązane do sporządzania informacji o umorzonych

jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje

się odpowiednio.

§ 4

Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia.

Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, naczelnik

urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego może wystąpić po uprzednim wezwaniu

do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia odpowiednio naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do wystąpienia do instytucji finansowych

o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie

1)

nie udzieliła informacji;

2)

nie upoważniła odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego

do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie informacji;

3)

udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi

z instytucji finansowej.

§ 1.

Naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego, występując z żądaniem, o

którym mowa w art. 182, powinien zwracać szczególną uwagę na zasadę szczególnego zaufania

pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientami.

§ 2.

W żądaniu określa się zakres informacji oraz termin ich przekazania. Przepis art.

82 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Żądanie zawiera ponadto

1)

wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem;

2)

dowody potwierdzające, że strona

a)

odmówiła udzielenia informacji lub

b)

nie wyraziła zgody na udzielenie naczelnikowi urzędu skarbowego lub naczelnikowi urzędu

celnego upoważnienia do zażądania tych informacji, lub

c)

w terminie określonym przez naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego

nie udzieliła informacji albo upoważnienia.

§ 4.

Odpis żądania naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego przekazuje

odpowiednio dyrektorowi nadrzędnej izby skarbowej lub dyrektorowi nadrzędnej izby

celnej.

Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli

żądanie naczelnika urzędu celnego lub naczelnika urzędu skarbowego nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 184 § 2 i 3.

(uchylony).

§ 1.

Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał

dowodowy.

§ 2.

Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić

swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.

§ 3.

Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają

dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie.

Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem

dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone

są wystarczająco innym dowodem.

§ 1.

Organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w

jej posiadaniu.

§ 2.

Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu i stan postępowania, przy czym nie

może on być krótszy niż 3 dni.

§ 1.

Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań

świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem.

§ 2.

Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom

i biegłym oraz składać wyjaśnienia.

Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana

okoliczność została udowodniona.

Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość

wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

§ 1.

Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co

wynika z zawartych w nich zapisów.

§ 2.

Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają

stan rzeczywisty.

§ 3.

Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi

z odrębnych przepisów.

§ 4.

Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które

są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

§ 5.

Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób

wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy.

§ 6.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub

w sposób wadliwy, to w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części

nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

§ 7.

Odpis protokółu, o którym mowa w § 6, organ podatkowy doręcza stronie.

§ 8.

Strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu, może wnieść zastrzeżenia do

zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi

podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania.

§ 1

Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane

do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne

jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.

§ 3

Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom

wymienionym w tych przepisach.

Świadkami nie mogą być

1)

osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń;

2)

osoby obowiązane do zachowania tajemnicy państwowej lub służbowej na okoliczności

objęte tajemnicą, jeżeli nie zostały, w trybie określonym obowiązującymi przepisami,

zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy;

3)

duchowni prawnie uznanych wyznań - co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.

§ 1.

Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony,

wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak

również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub

kurateli.

§ 2.

Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub

jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować

naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej.

§ 3

Przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i

odpowiedzi na pytania oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 1.

W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać

na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

§ 2.

Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy

prawa podatkowego.

§ 3.

Do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. W pozostałym

zakresie do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.

§ 1.

Organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.

§ 2.

Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane, na

wezwanie organu podatkowego, do okazania tego przedmiotu.

Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania

strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach

przymusu.

§ 1

Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia

się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

§ 2

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5;

2)

w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego.

§ 1.

Organ podatkowy zawiesza postępowanie

1)

w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe;

2)

gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia

wstępnego przez inny organ lub sąd;

3)

w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

4)

w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności

prawnych;

5

W sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja,

o której mowa w art. 108 § 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3

oraz art. 115 § 4.

§ 2.

Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub

jej spadkobiercom.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie.

Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1

pkt 1, 3 i 4, nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu

podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu.

§ 1.

Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1

pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego

organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że

już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

§ 2.

Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie,

organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie

zagadnienia wstępnego.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia

ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych.

§ 2.

Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego

podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.

§ 3.

W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści

§ 2.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepis art. 87 Prawa celnego.

§ 1

Organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia,

zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie.

§ 2.

Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

§ 1.

Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia,

w szczególności

1)

w razie śmierci strony - po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego

albo po ustanowieniu, w trybie określonym odrębnymi przepisami, kuratora spadku;

2)

w razie utraty zdolności do czynności prawnych - po ustanowieniu kuratora;

3)

w razie braku przedstawiciela ustawowego - po jego ustanowieniu;

4)

gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego

przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu

się orzeczenia kończącego to postępowanie.

§ 2.

Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą

się lub nie zostaną ustaleni spadkobiercy zmarłej strony, organ podatkowy może zwrócić

się do sądu o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został

ustanowiony.

Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w niniejszym dziale.

§ 1.

Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy

stanowią inaczej.

§ 2.

Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie

w danej instancji.

§ 1.

Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy

wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

§ 2

Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie

postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża

to interesowi publicznemu.

§ 1.

Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ,

w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję

wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

§ 2.

Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska,

zawiadamia o tym stronę.

§ 3.

Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia

o zajęcie stanowiska.

§ 4

Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie

wyjaśniające.

§ 5

Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy

zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

§ 6

W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy

art. 139-142.

§ 1.

Decyzja zawiera

1)

oznaczenie organu podatkowego;

2)

datę jej wydania;

3)

oznaczenie strony;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;

8)

podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.

§ 2.

Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesione powództwo do sądu powszechnego

lub skarga do sądu administracyjnego, zawiera ponadto pouczenie o możliwości wniesienia

powództwa lub skargi.

§ 3.

Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać

decyzja.

§ 4

Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ

uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym

dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy

prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

§ 5.

Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony.

Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano

ulgę w zapłacie podatku.

Decyzję doręcza się stronie na piśmie.

Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia,

z zastrzeżeniem art. 67 § 5.

§ 1.

Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia

co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji

powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania

zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

§ 2.

Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję

w zakresie, o którym mowa w § 1.

§ 3.

Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji.

§ 4.

W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia

odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji.

§ 5.

Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na

które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.

Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia

powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego

pouczenia.

§ 1.

Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia

błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.

§ 2.

Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia

w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.

§ 1.

W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia.

§ 2.

Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego,

lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią

inaczej.

§ 1.

Postanowienie zawiera

1)

oznaczenie organu podatkowego;

2)

datę jego wydania;

3)

oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego;

7)

podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.

§ 2.

Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie

lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na

postanowienie.

Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza

się na piśmie.

Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 3-5 oraz art. 211-215,

a do postanowień, na które przysługuje zażalenie oraz postanowień, o których mowa

w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji,

o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.

§ 1.

Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie

tylko do jednej instancji.

§ 2.

Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia.

W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,

określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody

uzasadniające to żądanie.

§ 1.

Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego,

który wydał decyzję.

§ 2.

Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia

1)

decyzji stronie;

2)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

Wykonanie decyzji, której podstawą jest przepis art. 24b, podlega wstrzymaniu do dnia

upływu terminu do wniesienia odwołania.

§ 1.

Wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania, z

zastrzeżeniem art. 224a.

§ 2.

Organ podatkowy, ze względu na szczególnie ważny interes strony, może na jej wniosek

lub z urzędu, w drodze postanowienia, wstrzymać wykonanie decyzji w całości lub w

części.

§ 3.

W sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia

1)

organ, który wydał decyzję - do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy właściwemu

organowi odwoławczemu;

2)

organ odwoławczy - po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy.

§ 4.

Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji może być w każdym czasie uchylone

lub zmienione. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

Wykonanie zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 24b lub decyzji utrzymującej

w mocy decyzję wydaną na tej podstawie podlega wstrzymaniu z mocy prawa - do czasu

rozpatrzenia skargi przez sąd.

Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia podatnika prawa do wykonania takiej decyzji.

Jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3, a decyzja

do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa w

granicach określonych w odwołaniu - do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego.

§ 1.

Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę

zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną

decyzję.

§ 2.

Od nowej decyzji służy stronie odwołanie.

§ 1

Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy

organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni

od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art.

226.

§ 2.

Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych

zarzutów.

§ 1.

Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia

1)

niedopuszczalność odwołania;

2)

uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;

3

pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających

z art. 222.

§ 2.

Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne.

Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie

w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego

postępowania organowi, który wydał decyzję.

§ 1

W przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi,

że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo

kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów

prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca

sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez

zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza

stronie.

§ 1a

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy różnica między podatkiem naliczonym

a należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, obniżająca podatek

należny za następne okresy rozliczeniowe, została określona w wysokości wyższej, niż

to wynika z przepisów o podatku od towarów i usług.

§ 2.

Nowa decyzja wydawana jest zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu powstania

obowiązku podatkowego.

§ 3.

Od nowej decyzji służy stronie odwołanie, które podlega rozpatrzeniu łącznie z odwołaniem

wniesionym od zmienionej decyzji.

§ 4.

Jeżeli strona nie złożyła odwołania od nowej decyzji, organ odwoławczy rozpatruje

odwołanie od decyzji, która uległa zmianie.

(uchylony).

§ 1.

Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, z zastrzeżeniem

§ 2.

§ 2.

Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo

pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej

uchylenie lub zmianę.

§ 1.

Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2)

uchyla decyzję organu pierwszej instancji

a)

w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając

tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b)

w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji,

jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3)

umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2.

Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać

sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga

uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy

zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

§ 3.

W sprawach należących do właściwości organów jednostek samorządu terytorialnego organ

odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę

co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej

rozstrzygnięcia uznaniu organu jednostki samorządu terytorialnego. W pozostałych przypadkach

organ odwoławczy, uwzględniając odwołanie, uchyla zaskarżoną decyzję, stosując odpowiednio

§ 2.

Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba

że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.

W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi

mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

§ 1.

Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

§ 2.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia

1)

postanowienia stronie;

2)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu

od decyzji.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ podatkowy,

który wydał postanowienie, może w uzasadnionych przypadkach, na wniosek strony, wstrzymać

jego wykonanie.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie

przepisy dotyczące odwołań.

§ 1.

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe;

2)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3)

decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu

stosownie do art. 130-132;

4)

strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

6)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7)

decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8

została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.

§ 2.

Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie

postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn

określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd

lub inny organ orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

§ 3.

Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,

gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu

czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa.

§ 1.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

§ 2

Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1

1)

pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia

wiadomości o wydaniu decyzji;

2)

pkt 8 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia

w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

(uchylony).

§ 1

W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie

o wznowieniu postępowania.

§ 1a

Wznowienie postępowania jest niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w

art. 68 lub w art. 70.

§ 2.

Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania

co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

§ 3.

Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

§ 1.

Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie

decyzję w ostatniej instancji.

§ 2.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1,

o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza

organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2.

§ 3

Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została

wydana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej,

dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze.

§ 1.

Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje

decyzję, w której

1)

uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek

określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza

postępowanie w sprawie;

2)

odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi

istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3)

odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi

istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz

a)

w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy

tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b)

wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi

na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70.

§ 2.

Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy

w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje

okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.

§ 1.

Organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na

żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo

uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

§ 2

Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie,

chyba że postanowienie zostało wydane przez ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium

odwoławcze.

§ 1.

Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która

1)

została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2)

została wydana bez podstawy prawnej;

3)

została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4)

dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5)

została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6)

była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7)

zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8)

w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

§ 2

Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji

orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych

w art. 68 lub art. 70.

§ 3

Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy

w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje

okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji.

§ 1.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub

na żądanie strony.

§ 2.

Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest

1)

organ wyższego stopnia;

2

minister właściwy do spraw finansów publicznych, dyrektor izby skarbowej, dyrektor

izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli decyzja została wydana przez

ten organ;

3

minister właściwy do spraw finansów publicznych, jeżeli decyzja została wydana przez

dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej, z tym że w tym przypadku postępowanie

może być wszczęte wyłącznie z urzędu.

§ 3.

Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

§ 1.

Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności

1)

żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub

2)

sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na

przepisie art. 247 § 1 pkt 4.

§ 2.

Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania

z urzędu.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1

Organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z

urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo,

że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1.

§ 2

Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie.

§ 1

Decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub

zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny

lub ważny interes podatnika.

§ 2.

(uchylony).

§ 3.

Uprawnienie, o którym mowa w § 1, nie przysługuje samorządowemu kolegium odwoławczemu.

§ 4.

W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia

lub zmiany dotychczasowej decyzji.

§ 1.

Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona

lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie

sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny

lub ważny interes strony.

§ 2.

Przepisy art. 253 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony.

Przepisów art. 253 i art. 253a nie stosuje się do decyzji

1)

ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

o odpowiedzialności podatkowej płatników lub inkasentów;

3)

o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich;

4)

określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę;

5)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

6)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 1

Decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na

dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej

doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub

określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały

uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

§ 2

Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 1.

Organ podatkowy pierwszej instancji uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem

dopełnienia przez stronę określonych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym

terminie.

§ 2.

Organ podatkowy uchyla decyzję w formie decyzji.

§ 1

Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji

ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od jej doręczenia.

§ 2.

Termin określony w § 1 stosuje się również do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie

uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.

§ 3

Odmowa wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 1, następuje w formie decyzji.

(uchylony).

§ 1.

Organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie,

jeżeli

1)

stała się bezprzedmiotowa;

2)

została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona

nie dopełniła tego warunku;

3)

strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego

warunków uprawniających do skorzystania z ulg;

4)

strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających

do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania;

5)

(uchylony).

§ 2.

Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji.

§ 3

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji

wywołuje skutki prawne od dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie się stwierdza.

§ 1.

W razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej

bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub

zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji

1

o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami

za zwłokę - w całości;

2)

o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej

raty niezapłaconej w terminie płatności.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów.

§ 1

Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji, która następnie została

uchylona w wyniku wznowienia postępowania lub stwierdzono nieważność tej decyzji,

służy odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że przesłanki, które uzasadniają

uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności, powstały z winy strony.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli

1)

szkoda została poniesiona wskutek uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania

lub stwierdzenia nieważności decyzji;

2

decyzji nie można uchylić lub stwierdzić jej nieważności z przyczyn wymienionych w

art. 245 § 1 pkt 3 lit. b lub w art. 247 § 2.

§ 3.

Jeżeli winę za powstanie okoliczności stanowiącej przesłankę do uchylenia decyzji

w wyniku wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji ponosi inna

strona postępowania, stronie, która poniosła szkodę, służy roszczenie o odszkodowanie

od strony winnej powstania tej okoliczności. Dochodzenie roszczenia następuje przed

sądem powszechnym.

§ 1

Do odszkodowania stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

§ 2

Odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem prawa. Wniosek

o odszkodowanie wnosi się do tego organu.

§ 3

O odszkodowaniu orzeka organ podatkowy, który uchylił decyzję lub stwierdził jej nieważność

albo który wydał decyzję na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lub art. 247 § 2.

§ 3a

W przypadku gdy sąd administracyjny stwierdził nieważność decyzji, o odszkodowaniu

orzeka organ, który rozstrzygał sprawę w ostatniej instancji.

§ 4

W przypadku odmowy orzeczenia odszkodowania lub orzeczenia o odszkodowaniu w wysokości

mniejszej od zgłoszonej w żądaniu w tej sprawie, stronie przysługuje prawo wniesienia

powództwa do sądu powszechnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

§ 5

Za odmowę orzeczenia odszkodowania uważa się również niewydanie decyzji w terminie

2 miesięcy od dnia wniesienia żądania przez stronę. W tym przypadku wniesienie powództwa

może nastąpić w każdym czasie.

§ 6

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się po upływie 3 lat od dnia doręczenia decyzji

uchylającej decyzję lub stwierdzającej jej nieważność albo od dnia doręczenia decyzji

wydanej na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lub art. 247 § 2.

§ 1.

Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania

organu podatkowego

1)

nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani,

lub

2

bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu

oględzin lub udziału w innej czynności, lub

3)

bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

mogą zostać ukarani karą porządkową do 2 500 zł.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która

1)

wyraziła zgodę na powołanie jej na biegłego;

2)

odmówiła wyjawienia rzeczy lub praw majątkowych, mogących być przedmiotem hipoteki

przymusowej lub zastawu skarbowego.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się również do osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania

przedmiotu oględzin.

§ 4.

Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się w przypadku przesłuchania strony

w trybie art. 199.

§ 5.

Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 5a

Termin płatności kary porządkowej wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o

którym mowa w § 5.

§ 6

Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać

za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których

mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę.

§ 1.

Kwota, o której mowa w art. 262 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu

odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych

dwóch kwartałach danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku,

a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego

Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w

§ 1, zaokrąglając ją do pełnych setek złotych (z pominięciem dziesiątek złotych).

§ 1.

O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed

którym toczy się postępowanie.

§ 2.

Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie.

§ 3.

Ukaranie karą porządkową nie wyklucza możliwości zastosowania wobec opornego świadka

lub biegłego środków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych.

§ 4

Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kar porządkowych.

Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi

ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina.

§ 1.

Do kosztów postępowania zalicza się

1)

koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z

przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym;

2)

koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli

postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do

stawienia się;

3)

wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom;

4)

koszty oględzin;

5)

koszty doręczenia pism urzędowych.

§ 2.

Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio

związane z rozstrzygnięciem sprawy.

§ 1.

Organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265

§ 1 pkt 1 i 2.

§ 2.

Żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który

prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia.

§ 1.

Stronę obciążają koszty

1)

które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego

obowiązku organów prowadzących postępowanie;

2)

(uchylony);

3)

sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178;

4)

przewidziane w odrębnych przepisach;

5)

powstałe z jej winy, a w szczególności koszty

a)

o których mowa w art. 268,

b)

wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie,

c)

wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą.

§ 2.

W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony złożenia zaliczki

w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.

§ 1.

Osobę, która przez niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 262 § 1, spowodowała

dodatkowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami.

§ 2.

Jeżeli dodatkowe koszty spowodowało kilka osób, odpowiadają one solidarnie.

§ 3.

Obciążenie dodatkowymi kosztami postępowania następuje w formie postanowienia, na

które służy zażalenie.

§ 4.

Przepisu § 3 nie stosuje się w razie uchylenia kary porządkowej.

Organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które

obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia.

Organ podatkowy, na wniosek osoby obowiązanej, może umorzyć w całości lub w części

koszty postępowania w przypadku stwierdzenia niemożności poniesienia ich przez obowiązanego.

W sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.

§ 1

Koszty postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 2

Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania.

Organy podatkowe pierwszej instancji dokonują czynności sprawdzających, mających na

celu

1)

sprawdzenie terminowości

a

składania deklaracji,

b)

wpłacania zadeklarowanych podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz

inkasentów;

2)

stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1;

3)

ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi

dokumentami.

(uchylony).

§ 1.

W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy lub oczywiste omyłki bądź że wypełniono

ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy zwraca się do składającego

deklarację o złożenie niezbędnych wyjaśnień oraz o skorygowanie deklaracji, wskazując

przyczyny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje się w wątpliwość.

§ 2.

Jeżeli podatnik skorygował deklarację w sposób powodujący usunięcie wątpliwości, organ

podatkowy dokonuje odpowiedniej adnotacji w deklaracji, a jeżeli w wyniku skorygowania

deklaracji wysokość zobowiązania podatkowego uległa podwyższeniu - organ podatkowy

dodatkowo zamieszcza w niej informację, czy i w jakiej wysokości wpłacono zaległość

podatkową.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez płatników

lub inkasentów.

§ 4.

(uchylony).

§ 1.

Organ podatkowy może zażądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji

lub wezwać do jej złożenia, jeżeli deklaracja nie została złożona mimo takiego obowiązku.

§ 2.

W razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać

do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji,

wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych.

§ 1.

Jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia

terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić

o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających.

§ 2.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

§ 1.

Organ podatkowy, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową,

może zażądać od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą przedstawienia

dokumentów, w zakresie objętym kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich prawidłowości

i rzetelności. Z czynności tych sporządza się protokół.

§ 2.

Jeżeli miejsce zamieszkania, siedziba lub miejsce wykonywania działalności kontrahenta

kontrolowanego znajdują się poza obszarem działania organu przeprowadzającego kontrolę,

czynności, o których mowa w § 1, na zlecenie tego organu może także dokonać organ

właściwy miejscowo.

§ 1

Jeżeli ze złożonej deklaracji wynika, że podatnik skorzystał z przysługujących mu

ulg podatkowych, organ podatkowy może zwrócić się do niego o okazanie dokumentów lub

o złożenie fotokopii dokumentów, których posiadania przez podatnika, w określonym

czasie, wymaga przepis prawa.

§ 2

Banki, na żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, są obowiązane

do sporządzania i przekazywania informacji o zdarzeniach stanowiących podstawę do

skorzystania przez podatnika z ulg podatkowych, jeżeli zostały wykazane w deklaracji

złożonej przez podatnika.

§ 3

Przepis § 2 stosuje się również do zakładów ubezpieczeń i funduszy inwestycyjnych,

w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych, oraz do domów maklerskich,

banków prowadzących działalność maklerską i towarzystw funduszy inwestycyjnych.

§ 4.

Do informacji, o których mowa w § 2 i 3, przepis art. 82 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ podatkowy, za zgodą podatnika, może dokonać oględzin lokalu mieszkalnego lub

części tego lokalu, jeżeli jest to niezbędne do zweryfikowania zgodności stanu faktycznego

z danymi wynikającymi ze złożonej przez podatnika deklaracji oraz z innych dokumentów

potwierdzających poniesienie wydatków na cele mieszkaniowe.

§ 2.

W przypadku określonym w § 1 pracownik organu podatkowego, w porozumieniu z podatnikiem,

ustala termin dokonania oględzin. Podpisaną przez podatnika adnotację o ustaleniu

terminu oględzin zamieszcza się w aktach sprawy.

§ 3

W razie nieudostępnienia lokalu mieszkalnego w uzgodnionym terminie organ podatkowy

może wyznaczyć nowy termin przeprowadzenia oględzin.

§ 4

Pracownik organu podatkowego sporządza protokół przeprowadzonych oględzin, który dołącza

do akt sprawy.

§ 5.

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio w przypadku skorzystania przez podatnika z

ulg inwestycyjnych.

Przepisy art. 274-276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub

wniosku w sprawie zwrotu podatku.

§ 1.

Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od wykonywania czynności sprawdzających

w sprawach zobowiązań podatkowych powstających w sposób określony w art. 21 § 1 pkt

1, w przypadku gdy czynności te dotyczą

1)

naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy;

2)

dyrektora izby skarbowej albo jego zastępcy;

3)

małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób

wymienionych w pkt 1 albo 2;

4)

osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną

w pkt 1 albo w pkt 2.

§ 2.

Przyczyny wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego trwają także po ustaniu małżeństwa,

przysposobienia, opieki lub kurateli.

§ 3.

Podstawę wyłączenia stanowi oświadczenie złożone przez naczelnika urzędu skarbowego

(jego zastępcę). Oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania,

jest składane dyrektorowi nadrzędnej izby skarbowej, w przypadku gdy naczelnik urzędu

skarbowego jest właściwy miejscowo dla tych osób lub osób wymienionych w § 1 pkt 3

i 4.

§ 4.

Przepis § 3 stosuje się odpowiednio do osób wymienionych w § 1 pkt 2 oraz osób pozostających

z tymi osobami w stosunkach określonych w § 1 pkt 3 i 4, jeżeli naczelnik urzędu skarbowego,

nad którym sprawuje nadzór dyrektor izby skarbowej (jego zastępca), jest organem właściwym

miejscowo dla tych osób.

§ 5.

W przypadku, o którym mowa w § 4, oświadczenie jest składane ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych.

§ 6.

W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w

1)

§ 1 pkt 1, 3 lub 4 - czynności sprawdzających dokonuje naczelnik urzędu skarbowego

wyznaczony przez dyrektora nadrzędnej izby skarbowej;

2)

§ 1 pkt 2-4 - czynności sprawdzających dokonuje naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony

przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 7.

Deklaracje są składane w urzędzie skarbowym, którego naczelnik podlega wyłączeniu.

Urząd skarbowy, do którego wpłynęła deklaracja, sporządza jej kopię, którą dołącza

do akt sprawy, a oryginał przekazuje urzędowi skarbowemu, którego naczelnik został

wyznaczony zgodnie z § 6.

W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celnego art. 278 stosuje się odpowiednio,

z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 278 § 6 pkt 1, właściwego naczelnika urzędu

celnego wyznacza dyrektor nadrzędnej izby celnej.

§ 1

Pracownik urzędu skarbowego, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego podlegają

wyłączeniu od wykonywania czynności sprawdzających w sprawach zobowiązań podatkowych

powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli czynności te dotyczą

zobowiązań podatkowych ciążących na pracowniku, funkcjonariuszu celnym lub osobach

pozostających z nimi w stosunkach określonych w art. 278 § 1 pkt 3 lub 4.

§ 2.

Przepis art. 278 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 3

Podstawę wyłączenia stanowi oświadczenie funkcjonariusza celnego lub pracownika składane

odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego lub naczelnikowi urzędu celnego. Przepis

art. 278 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 4

W przypadku wyłączenia funkcjonariusza celnego lub pracownika odpowiednio naczelnik

urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego jest obowiązany do wyznaczenia innego

funkcjonariusza celnego lub pracownika uprawnionego do wykonania czynności sprawdzających.

W sprawach nieuregulowanych w art. 272-279 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów

1, 3, 5, 6, 9, 10, 14, 16 oraz 23 działu IV.

§ 1.

Organy podatkowe pierwszej instancji przeprowadzają kontrolę podatkową u podatników,

płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych dalej „kontrolowanymi”.

§ 2.

Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków

wynikających z przepisów prawa podatkowego.

Podatnicy, płatnicy, inkasenci oraz następcy prawni mogą, w formie pisemnej, wyznaczyć

osobę fizyczną, która będzie upoważniona do ich zastępowania w trakcie kontroli podatkowej,

oraz zgłosić tę osobę naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawie opodatkowania

podatkiem dochodowym.

Kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu.

§ 1.

W zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa

nie może być ponownie wszczęta, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrola podatkowa jest niezbędna dla przeprowadzenia

postępowania w

1)

sprawie stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji

ostatecznej lub wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną;

2)

związku z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny.

§ 1.

Kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego

przez

1)

naczelnika urzędu skarbowego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu skarbowego -

pracownikom tego urzędu;

1a

naczelnika urzędu celnego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu celnego - funkcjonariuszom

celnym oraz pracownikom tego urzędu;

2)

wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa - pracownikom

urzędu gminy (miasta), starostwa lub urzędu marszałkowskiego.

§ 2.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera

1)

oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia; 1a)

2)

imię i nazwisko kontrolującego (kontrolujących);

3

numer legitymacji służbowej kontrolującego (kontrolujących);

4)

oznaczenie kontrolowanego;

5)

określenie zakresu kontroli;

6

datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

7

podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

8)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego wynikających z przepisów niniejszego

działu.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, uwzględniając

elementy upoważnienia określone w § 2.

§ 1.

Wszczęcie kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem § 4 i art. 284a § 1, następuje przez

doręczenie kontrolowanemu lub osobie, o której mowa w art. 281a, upoważnienia do jej

przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej. Kontrolowany jest obowiązany

wskazać osobę, która będzie go zastępowała w trakcie kontroli, w czasie jego nieobecności,

jeżeli nie wskazał tej osoby w trybie art. 281a.

§ 2.

Jeżeli kontrolowanym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości

prawnej, upoważnienie doręcza się oraz okazuje legitymację służbową członkowi zarządu,

wspólnikowi, innej osobie upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia

jego spraw albo osobie wyznaczonej w trybie art. 281a.

§ 3.

W razie nieobecności kontrolowanego lub osób, o których mowa w § 2 albo w art. 281a,

kontrolujący zawiadamia kontrolowanego lub osobę wskazaną w trybie art. 281a o obowiązku

stawienia się w miejscu prowadzenia kontroli następnego dnia po upływie 3 dni od dnia

doręczenia zawiadomienia.

§ 4.

W przypadku niestawienia się kontrolowanego lub osoby, o której mowa w art. 281a,

w terminie, o którym mowa w § 3, wszczęcie kontroli następuje w dniu upływu tego terminu.

Upoważnienie do kontroli doręcza się kontrolowanemu lub osobie, o której mowa w art.

281a, gdy stawi się w miejscu prowadzenia kontroli.

§ 5.

W przypadku gdy poprzez nieobecność kontrolowanego, osoby, o której mowa w art. 281a

lub w art. 284 § 1 zdanie drugie i § 2, nie jest możliwe prowadzenie czynności kontrolnych,

a w szczególności nie jest zapewniony dostęp do dokumentów związanych z przedmiotem

kontroli, kontrolę zawiesza się do czasu umożliwienia przeprowadzenia tych czynności.

§ 6.

Do czasu trwania kontroli nie wlicza się okresu zawieszenia, o którym mowa w § 5.

§ 1

W przypadku gdy okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne podjęcie kontroli,

kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej kontrolowanemu

lub osobie, o której mowa w art. 281a, albo osobie wymienionej w art. 284 § 2.

§ 2

W przypadku, o którym mowa w § 1, kontrolowanemu lub osobie, o której mowa w art.

281a, albo osobie wymienionej w art. 284 § 2 należy bez zbędnej zwłoki, jednak nie

później niż w terminie 3 dni od dnia wszczęcia kontroli, doręczyć upoważnienie do

przeprowadzenia kontroli.

§ 3.

Dokumenty z czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem obowiązku, o którym mowa

w § 2, nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym, z zastrzeżeniem § 4.

§ 4.

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli nie można ustalić danych identyfikujących kontrolowanego.

Upoważnienie doręczane jest po ustaleniu tych danych.

§ 5.

Organ podatkowy może umorzyć kontrolę podatkową, jeżeli w okresie 30 dni od jej wszczęcia

nie zostaną ustalone dane identyfikujące kontrolowanego. Kontrola może być wznowiona

w każdym czasie, gdy ustalony zostanie podmiot, w stosunku do którego może być prowadzona.

§ 6.

W sprawach, o których mowa w § 5, organ podatkowy wydaje postanowienie.

§ 1.

Kontrola powinna zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie

wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283.

§ 2.

O każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o

którym mowa w art. 283, kontrolujący obowiązany jest zawiadomić kontrolowanego, podając

przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazując nowy termin jej zakończenia.

§ 3.

Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią

dowodu w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia

kontroli.

§ 1.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

wskazanej, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach

kontrolnych. Jeżeli kontrolowanym jest osoba lub jednostka wymieniona w art. 284 §

2, czynności kontrolnych dokonuje się w obecności osób upoważnionych.

§ 2.

Oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych składane

jest na piśmie. W razie odmowy złożenia oświadczenia kontrolujący dokonuje odpowiedniej

adnotacji, dołączając ją do protokołu.

§ 3

W przypadku gdy w toku kontroli kontrolowany lub osoby go reprezentujące będą nieobecne

i nie nastąpiło wskazanie osoby upoważnionej w trybie art. 281a lub 284 § 1 zdanie

drugie, czynności kontrolne są dokonywane w obecności przywołanego świadka. Świadkiem,

o ile to możliwe, powinien być pracownik kontrolowanego, osoba wykonująca czynności

na rzecz kontrolowanego lub funkcjonariusz publiczny.

§ 1.

Czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania

dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością i

w godzinach jej prowadzenia. W przypadku gdy księgi rachunkowe są prowadzone lub przechowywane

poza siedzibą kontrolowanego, kontrolowany na żądanie kontrolującego obowiązany jest

zapewnić dostępność do ksiąg rachunkowych w swojej siedzibie albo w miejscu ich prowadzenia

lub przechowywania, jeżeli udostępnienie ich w siedzibie może w znacznym stopniu utrudnić

prowadzenie przez kontrolowanego bieżącej działalności.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również w przypadku, gdy kontrolowany prowadzi działalność

w lokalu mieszkalnym.

§ 3.

Na żądanie kontrolującego kontrolowany będący osobą fizyczną jest obowiązany złożyć

oświadczenie o stanie majątkowym na określony dzień, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie,

że nie ujawnił wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia

lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego; oświadczenie składane jest pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Kontrolujący, żądając złożenia oświadczenia,

uprzedza kontrolowanego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 1.

Kontrolujący, w zakresie wynikającym z upoważnienia, są w szczególności uprawnieni

do

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń kontrolowanego;

2)

wstępu do lokali mieszkalnych w przypadku, o którym mowa w art. 276 § 1;

3)

żądania okazania majątku podlegającego kontroli oraz do dokonania jego oględzin;

4

żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem

kontroli oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek, wydruków i

udokumentowanego pobierania danych w formie elektronicznej;

5)

zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą;

6)

zabezpieczania zebranych dowodów;

7)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb

kontroli;

8)

żądania przeprowadzenia spisu z natury;

9)

przesłuchiwania świadków, kontrolowanego oraz innych osób wymienionych w art. 287

§ 4;

10)

zasięgania opinii biegłych.

§ 2.

Kontrolujący może zażądać wydania, na czas trwania kontroli, za pokwitowaniem

1)

próbek towarów;

2)

akt, ksiąg i dokumentów, o których mowa w § 1 pkt 4

a)

w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne, lub

b

gdy podatnik nie zapewnia kontrolującym warunków umożliwiających wykonywanie czynności

kontrolnych związanych z badaniem tej dokumentacji, a w szczególności nie udostępnia

kontrolującym samodzielnego pomieszczenia i miejsca do przechowywania dokumentów.

§ 3.

Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego, akt spraw sądowych, a także

dokumentów zawierających informacje stanowiące tajemnicę państwową, służbową lub zawodową

oraz sporządzanie z nich odpisów i notatek następuje z zachowaniem właściwych przepisów.

§ 1.

Kontrolujący może w razie uzasadnionej potrzeby wezwać, w pilnych przypadkach także

ustnie, pomocy organu Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej

lub Straży Miejskiej, jeżeli trafi na opór uniemożliwiający lub utrudniający przeprowadzenie

czynności kontrolnych, albo zwrócić się o ich asystę, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie,

że na taki opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz czynnej służby wojskowej, kontrolujący

wzywa do pomocy właściwy organ wojskowy, chyba że zwłoka grozi udaremnieniem czynności

kontrolnych, a na miejscu nie ma organu wojskowego.

§ 2.

Organy wymienione w § 1 nie mogą odmówić udzielenia pomocy lub asysty.

§ 3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków organów udzielających

pomocy lub asystujących przy wykonywaniu czynności kontrolnych, tryb udzielania pomocy

lub asysty, sposób dokumentowania przebiegu pomocy lub asysty oraz właściwość miejscową

organów do udzielenia pomocy lub asysty.

§ 4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 3, uwzględnia się w szczególności zróżnicowanie

zakresu obowiązków organów udzielających pomocy w zależności od sposobu stawiania

oporu.

§ 1.

Kontrolowany, osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia

jego spraw, pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani umożliwić

wykonywanie czynności, o których mowa w art. 286, a w szczególności

1)

umożliwić, nieodpłatnie, filmowanie, fotografowanie, dokonywanie nagrań dźwiękowych

oraz utrwalanie stanu faktycznego za pomocą innych nośników informacji, jeżeli film,

fotografia, nagranie lub informacja zapisana na innym nośniku może stanowić dowód

lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

2)

przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w

języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli.

§ 2.

Czynności określone w § 1 pkt 2 kontrolowany jest obowiązany wykonać nieodpłatnie.

§ 3.

Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli, dostarczać kontrolującemu żądane dokumenty oraz zapewnić kontrolującemu

warunki do pracy, a w tym w miarę możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie

i miejsce do przechowywania dokumentów.

§ 4.

Osoby upoważnione do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw, pracownicy

oraz osoby współdziałające z kontrolowanym są obowiązani udzielić wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań.

§ 5.

Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren jednostki kontrolowanej oraz poruszania

się po tym terenie na podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki

oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej w regulaminie wewnętrznym tej jednostki;

podlegają natomiast przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązującym w kontrolowanej

jednostce.

§ 1.

Kontrolujący ma prawo wstępu na teren, do budynku lub lokalu mieszkalnego kontrolowanego

w celu

1)

dokonania oględzin, jeżeli

a)

zostały one wskazane jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub jako siedziba

kontrolowanego,

b)

jest to niezbędne dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego

lub podstawy opodatkowania,

c)

jest to niezbędne do zweryfikowania faktu poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe

uprawniających do skorzystania z ulg podatkowych;

2)

dokonania oględzin oraz przeszukania lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń lub rzeczy,

jeżeli powzięto informację o prowadzeniu niezgłoszonej do opodatkowania działalności

gospodarczej albo w przypadku gdy są tam przechowywane przedmioty, księgi podatkowe,

akta lub inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie istnienia obowiązku podatkowego

lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Czynności wymienione w § 1 pkt 2 przeprowadzają upoważnieni pracownicy organu podatkowego

po uzyskaniu, na wniosek organu podatkowego, zgody prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem

do tych czynności kontrolowanemu okazuje się postanowienie prokuratora o wyrażeniu

na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu odnoszące się do Policji mają także zastosowanie do kontrolujących.

Sporządza się protokół tych czynności, który wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.

W razie odmowy zatwierdzenia protokołu materiały i informacje zebrane w toku czynności

nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym.

§ 3.

Czynności wymienione w § 1 pkt 1 dokonywane są za zgodą kontrolowanego. W razie braku

takiej zgody przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu

osób trzecich, osoby te są obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania lub oględzin,

na żądanie organu podatkowego.

(uchylony).

§ 1.

Kontrolowanego, osobę go reprezentującą lub osobę wskazaną w trybie art. 281a albo

w trybie art. 284 § 1 zdanie drugie zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia

dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych przynajmniej na 3 dni przed terminem ich

przeprowadzenia, a dowodu z oględzin nie później niż bezpośrednio przed podjęciem

tych czynności.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany, osoba go reprezentująca lub przez

niego wskazana w trybie art. 281a albo w trybie art. 284 § 1 zdanie drugie są nieobecne,

a okoliczności sprawy uzasadniają natychmiastowe przeprowadzenie dowodu.

§ 1.

Przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokole. Stan faktyczny może być ponadto

utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk oraz magnetycznych, optycznych

lub elektronicznych nośników informacji.

§ 2.

Protokół kontroli zawiera w szczególności

1)

wskazanie kontrolowanego;

2)

wskazanie osób kontrolujących;

3)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

4)

określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli;

5)

opis dokonanych ustaleń faktycznych;

6)

dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów;

7)

pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień.

§ 3.

Protokół nie zawiera oceny prawnej sprawy będącej przedmiotem kontroli.

§ 4.

Załącznik do protokołu kontroli stanowią protokoły czynności, o których mowa w art.

289 § 1.

§ 5.

W protokole kontroli mogą być zawarte również ustalenia dotyczące badania ksiąg w

zakresie przewidzianym w art. 193. W tym przypadku nie sporządza się odrębnego protokołu

badania ksiąg, o którym mowa w art. 193 § 6.

§ 6.

Protokół jest sporządzany w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. Jeden egzemplarz

protokółu kontrolujący doręcza kontrolowanemu.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

w drodze rozporządzenia, określi sposób zabezpieczania, odtwarzania i wykorzystywania

dowodów utrwalonych za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk oraz magnetycznych,

optycznych lub elektronicznych nośników informacji, uwzględniając w szczególności

rodzaje czynników zewnętrznych, których działanie może spowodować zniszczenie lub

uszkodzenie dowodu, obecność przedstawiciela organu kontrolującego podczas ich odtwarzania,

formę oznakowania dowodu oraz ewidencjonowania czynności odtworzenia i wykorzystania

dowodu.

§ 1.

Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni

od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie

stosowne wnioski dowodowe.

§ 2.

Kontrolujący jest obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia, o których mowa w § 1, i w terminie

14 dni od dnia ich otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia.

§ 3.

W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie określonym w § 1, przyjmuje

się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń kontroli.

§ 4

Kontrola zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli.

W sprawach nieuregulowanych w art. 281-291 stosuje się odpowiednio przepisy art. 102

§ 2 i 3, art. 135-138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141 i art. 142 oraz przepisy

rozdziałów 1, 2, 5, 6, 9-12, 14, 16, 22 oraz 23 działu IV.

§ 1.

Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników,

płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w

1)

informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż

wymienione w § 1;

2)

aktach dokumentujących czynności sprawdzające;

3)

aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe;

4)

dokumentacji rachunkowej organu podatkowego;

5)

informacjach uzyskanych przez organy podatkowe z banków oraz z innych źródeł niż wymienione

w § 1 lub w pkt 1.

§ 1.

Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są

1)

pracownicy urzędów skarbowych oraz izb skarbowych;

1a

funkcjonariusze celni i pracownicy urzędów celnych oraz izb celnych;

2

wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz pracownicy

samorządowych służb finansowych;

3)

członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych, a także pracownicy biur tych kolegiów;

4)

minister właściwy do spraw finansów publicznychMinisterstwa Finansów

5)

osoby, które na podstawie odrębnych przepisów odbywają praktykę zawodową w Ministerstwie Finansów

§ 2.

Osoby wymienione w § 1 są obowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia następującej

treści

„

Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy skarbowej. Oświadczam, że są mi znane przepisy

o odpowiedzialności karnej za ujawnienie tajemnicy skarbowej.

”

.

§ 3.

Zachowanie tajemnicy skarbowej obowiązuje również po ustaniu zatrudnienia lub zakończeniu

praktyki zawodowej.

§ 4.

Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązane są również inne osoby, którym udostępniono

informacje objęte tajemnicą skarbową, chyba że na ich ujawnienie zezwala przepis prawa.

§ 5.

Przepisu § 4 nie stosuje się do osób, których dotyczą informacje objęte tajemnicą

skarbową.

W toku postępowania podatkowego dostęp do informacji pochodzących z banku lub innej

instytucji finansowej, a także do informacji uzyskanych z banku lub innej instytucji

finansowej mających siedzibę na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,

przysługuje

1)

funkcjonariuszowi celnemu lub pracownikowi - załatwiającym sprawę, ich bezpośrednim

przełożonym, naczelnikowi urzędu skarbowego oraz naczelnikowi urzędu celnego;

2)

organom i pracownikom organów, o których mowa w art. 305c, właściwym w zakresie udzielania

i występowania o udzielenie informacji.

§ 1

Akta spraw zawierające informacje

1)

pochodzące z banków, z wyłączeniem informacji, o których mowa w art. 82 § 2, oraz

z innych instytucji finansowych,

2)

określone w art. 305b, uzyskane od państw członkowskich Unii Europejskiej, pochodzące

z banków oraz innych instytucji finansowych

- przechowuje się w pomieszczeniach zabezpieczonych zgodnie z przepisami o ochronie

informacji niejawnych.

§ 2.

Informacje, o których mowa w § 1, po ich wykorzystaniu są wyłączane z akt sprawy i

przechowywane w kasach pancernych lub szafach pancernych. O wyłączeniu informacji

dokonuje się adnotacji w aktach sprawy.

§ 3

Ponowne włączenie do akt sprawy informacji, o których mowa w § 1, następuje wyłącznie

w przypadkach określonych w art. 297 i 297a.

§ 1.

Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów

skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie

1

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub

dyrektorowi izby celnej - w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego

w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym;

2

innym naczelnikom urzędów skarbowych lub urzędów celnych albo organom kontroli skarbowej

- w związku ze wszczętym postępowaniem podatkowym, postępowaniem w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub kontrolą podatkową;

2a

Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej - zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

3)

sądom lub prokuratorowi - w związku z toczącym się postępowaniem;

4

Rzecznikowi Praw Obywatelskich - w związku z jego udziałem w postępowaniu przed sądem

administracyjnym;

5

Prokuratorowi Generalnemu - na wniosek właściwego prokuratora

a)

w przypadkach określonych w dziale IV Kodeksu postępowania administracyjnego,

b)

w związku z udziałem prokuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym;

6)

(uchylony);

7

służbom ochrony państwa i ich upoważnionym pisemnie funkcjonariuszom lub żołnierzom

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

§ 2

W przypadkach określonych w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 295.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1, akta spraw są oznaczane oraz przekazywane w sposób

przewidziany w art. 82 § 4.

§ 4

Naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają Najwyższej

Izbie Kontroli, w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, akta, o których

mowa w § 1, po wyłączeniu z nich informacji wymienionych w art. 182, chyba że informacje

takie zostały uprzednio udzielone Najwyższej Izbie Kontroli na podstawie odrębnych

przepisów.

§ 1.

Informacje określone w art. 305b, uzyskane od państw członkowskich Unii Europejskiej,

lub akta zawierające takie informacje, są udostępniane wyłącznie organom wymienionym

w art. 297, na zasadach określonych w tym przepisie, gdy toczące się przed tym organem

postępowanie lub czynności wykonywane przez ten organ są związane z prawidłowym określaniem

podstaw opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego lub wymiarem innych należności,

których dochodzenie, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

jest możliwe na wniosek obcego państwa.

§ 2.

Udostępnienie informacji dla celów innych niż wymienione w § 1 wymaga uzyskania zgody

właściwej władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, od którego otrzymano informacje.

Akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182, organy podatkowe udostępniają

1)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

2)

innym organom podatkowym;

3)

organom kontroli skarbowej;

3a