Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o lasach

Ustawa określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady

gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową.

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa realizuje politykę państwa

w zakresie ochrony środowiska i jego racjonalnego kształtowania, leśnictwa, zadrzewień

i łowiectwa, a także gospodarki zasobami naturalnymi, w tym zasobami wodnymi i geologicznymi.

1.

Związane z przejściem zarządu przekazanie władania

1)

lasami, o których mowa w art. 74 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, dokonywane

jest przez dotychczasowych zarządców,

2)

lasami i gruntami przeznaczonymi do zalesienia, o których mowa w art. 74 ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 1, dokonywane jest przez wojewodów.

2.

Przekazanie władania może nastąpić po uprzednim wydzieleniu geodezyjnym nieruchomości

stanowiącej przedmiot przekazania.

3.

Z przekazania władania strony sporządzają protokół zdawczo-odbiorczy.

Przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności.

1.

Dyrektor Generalny może przekazywać gminie lub innej osobie prawnej grunty zabudowane

wraz z budynkami mieszkalnymi oraz towarzyszącymi obiektami infrastruktury technicznej

i społecznej.

2.

O zamiarze przekazania nieruchomości, o których mowa w ust. 1, Dyrektor Generalny

składa gminie oświadczenie w okresie trzech lat od daty wejścia w życie ustawy.

3.

Grunty Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, z chwilą zawarcia umowy o przekazanie,

stają się z mocy prawa własnością gminy.

4.

Do przekazywania nieruchomości, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa

państwowe.

Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt

1)

o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi)

- drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony

a)

przeznaczony do produkcji leśnej lub

b)

stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c)

wpisany do rejestru zabytków;

2)

związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej

budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu,

drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania

drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

1.

Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne

Lasy Państwowe, zwane dalej „Lasami Państwowymi”.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do lasów

1)

będących w zarządzie parków narodowych;

2)

wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa;

3)

będących w użytkowaniu wieczystym na mocy odrębnych przepisów.

3.

W ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują

gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną,

a także prowadzą ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość.

4.

Nadzór nad Lasami Państwowymi sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

1.

Nadzór nad gospodarką leśną sprawują

1)

minister właściwy do spraw środowiska - w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa;

2)

starosta oraz w zakresie określonym w ustawie wojewoda - w lasach niestanowiących

własności Skarbu Państwa.

1a.

(uchylony).

2.

Wojewoda może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie w jego imieniu spraw z

zakresu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w tym wydawanie decyzji administracyjnych

w pierwszej instancji, dyrektorowi regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

3.

Starosta może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie w jego imieniu spraw z

zakresu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w tym wydawanie decyzji administracyjnych

w pierwszej instancji, nadleśniczemu Lasów Państwowych, zwanemu dalej „nadleśniczym”.

3a

W przypadku powierzenia zadania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, starosta przekazuje

środki na realizację tego zadania.

4.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych i nadleśniczy prowadzą powierzone

przez wojewodę lub starostę sprawy, o których mowa w ust. 2 i 3, po zapewnieniu przez

powierzającego środków finansowych na te cele.

Minister właściwy do spraw środowiska może powierzyć, w drodze decyzji administracyjnej,

dyrektorowi regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych wykonywanie zadań poza terenami

jego działania w zakresie związanym z funkcjonowaniem i ochroną obszarów Natura 2000.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

gospodarka leśna - działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania

lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną,

pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia,

zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację

pozaprodukcyjnych funkcji lasu;

1a)

trwale zrównoważona gospodarka leśna - działalność zmierzającą do ukształtowania struktury

lasów i ich wykorzystania w sposób i tempie zapewniającym trwałe zachowanie ich bogactwa

biologicznego, wysokiej produkcyjności oraz potencjału regeneracyjnego, żywotności

i zdolności do wypełniania, teraz i w przyszłości, wszystkich ważnych ochronnych,

gospodarczych i socjalnych funkcji na poziomie lokalnym, narodowym i globalnym, bez

szkody dla innych ekosystemów;

2)

klasa bonitacji drzewostanu - wskaźnik możliwości produkcyjnej siedliska leśnego i

drzewostanu;

3)

właściciel lasu - osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem albo użytkownikiem

wieczystym lasu oraz osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej będącą posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą

lasu;

4)

zagrożenie trwałości - stan lasu wywołany czynnikami zewnętrznymi lub nieprawidłową

gospodarką leśną, wymagający zabiegów zwalczających i ochronnych albo jego przebudowy;

5)

(uchylony);

6)

plan urządzenia lasu - podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego

obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia

gospodarki leśnej;

7)

uproszczony plan urządzenia lasu - plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej

10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów

przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej;

8)

drogi leśne - drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów

o drogach publicznych;

9)

etat cięć - ilość drewna do pozyskania określoną w planie urządzenia lasu lub uproszczonym

planie urządzenia lasu, wynikającą z potrzeb odnowienia, pielęgnowania i ochrony lasu

oraz zasady trwałości i ciągłości użytkowania;

10)

rozmiar pozyskania drewna - wielkość (miąższość) drewna do pozyskania wynikającą z

planów gospodarczo-finansowych;

11)

program ochrony przyrody - część planu urządzenia lasu zawierającą kompleksowy opis

stanu przyrody, zadania z zakresu jej ochrony i metody ich realizacji, obejmującą

zasięg terytorialny nadleśnictwa.

2.

(uchylony).

3.

W lasach, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2, będących w użytkowaniu wieczystym,

określone w ustawie prawa i obowiązki Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa

2.

Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w przepisach ustawy o lasach, do celów ustalenia podatku leśnego w 1997 r., obliczoną według cen sprzedaży przez

nadleśnictwa drewna tartacznego iglastego za okres pierwszych trzech kwartałów 1996 r.,

określi Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w drodze komunikatu ogłoszonego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w terminie 20 dni po upływie

trzeciego kwartału 1996 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub

uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących

celów

1)

zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki

życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą;

2)

ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty

rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na

a)

zachowanie różnorodności przyrodniczej,

b)

zachowanie leśnych zasobów genetycznych,

c)

walory krajobrazowe,

d)

potrzeby nauki;

3)

ochrony gleb i terenów szczególnie narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie

oraz o specjalnym znaczeniu społecznym;

4)

ochrony wód powierzchniowych i głębinowych, retencji zlewni, w szczególności na obszarach

wododziałów i na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych;

5)

produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego

użytkowania lasu.

2.

Gospodarka leśna w lasach stanowiących rezerwaty przyrody oraz wchodzących w skład

parków narodowych uwzględnia zasady określone w przepisach o ochronie przyrody.

3

Gospodarka leśna w lasach wpisanych do rejestru zabytków i w lasach, na terenie których

znajdują się zabytki archeologiczne wpisane do rejestru zabytków, prowadzona jest

w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, z uwzględnieniem przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z tym że art. 7 wchodzi w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad

1)

powszechnej ochrony lasów;

2)

trwałości utrzymania lasów;

3)

ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów;

4)

powiększania zasobów leśnych.

Do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

W celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów właściciele lasów są obowiązani do kształtowania

równowagi w ekosystemach leśnych, podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów,

a w szczególności do

1)

wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu

się pożarów;

2)

zapobiegania, wykrywania i zwalczania nadmiernie pojawiających i rozprzestrzeniających

się organizmów szkodliwych;

3)

ochrony gleby i wód leśnych.

2.

W przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, w lasach niestanowiących

własności Skarbu Państwa zadania właścicieli lasów określa, w drodze decyzji, starosta.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady zabezpieczenia przeciwpożarowego

lasów.

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa ogłosi w Dzienniku Ustaw

Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej,

z wyjątkiem

1)

art. 42 ust. 7, art. 42c i art. 42d ustawy wymienionej w art. 1, art. 4 pkt 2 oraz

art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.;

2)

art. 2 pkt 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

W razie wystąpienia organizmów szkodliwych w stopniu zagrażającym trwałości lasów

1)

nadleśniczy, z zastrzeżeniem pkt 2, wykonuje zabiegi zwalczające i ochronne;

2)

starosta, z urzędu lub na wniosek nadleśniczego, zarządza wykonanie zabiegów zwalczających

i ochronnych w lasach zagrożonych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na koszt

właściwych nadleśnictw.

2.

(uchylony).

3.

W razie konieczności wykonania zabiegów zwalczających i ochronnych na obszarze dwóch

lub więcej nadleśnictw - wykonanie zabiegów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zarządza

dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 43, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Jednostka organizacyjna, osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za powstanie szkody

w lasach jest obowiązana do jej naprawienia według zasad określonych w Kodeksie cywilnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 1 pkt 8-10 stosuje się do gospodarki finansowej Agencji Własności Rolnej Skarbu

Państwa poczynając od roku obrotowego 1999,

2)

art. 5 stosuje się poczynając od roku podatkowego 1999.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W przypadku braku możliwości ustalenia sprawcy szkody w lasach, powstałej w wyniku

oddziaływania gazów i pyłów przemysłowych, oraz w przypadku pożarów lub innych klęsk

żywiołowych spowodowanych czynnikami biotycznymi albo abiotycznymi, zagrażających

trwałości lasów, koszty zagospodarowania i ochrony związane z odnowieniem lub przebudową

drzewostanu finansowane są z budżetu państwa.

2.

Decyzje w sprawie przyznania środków na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 1,

wydają

1)

minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych,

zwanego dalej „Dyrektorem Generalnym” - w odniesieniu do lasów pozostających w zarządzie

Lasów Państwowych, będących w użytkowaniu wieczystym oraz lasów przekazanych w użytkowanie

na mocy art. 40;

2)

starosta, na wniosek właściciela lasu, po zaopiniowaniu przez nadleśniczego - w odniesieniu

do pozostałych lasów, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 9, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości

ich użytkowania, a w szczególności do

1)

zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk;

2)

ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 2

lat od usunięcia drzewostanu, a w razie szkód wywołanych przez pożary i inne klęski

żywiołowe - w okresie do 5 lat;

3)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej;

4)

przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych

w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której

mowa w art. 19 ust. 3;

5)

racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich

jego funkcji przez

a)

pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu,

b)

pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający

możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego.

2.

Zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych

potrzeb właścicieli lasów.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2

1)

w stosunku do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa decyzję wydaje dyrektor regionalnej

dyrekcji Lasów Państwowych, na wniosek nadleśniczego;

2

w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje wojewoda

na wniosek właściciela lasu.

1.

W celu realizacji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej Lasy Państwowe obowiązane

są w szczególności do

1)

inicjowania, koordynowania i prowadzenia okresowej oceny stanu lasów i zasobów leśnych

oraz prognozowania zmian w ekosystemach leśnych;

2)

sporządzania okresowych wielkoobszarowych inwentaryzacji stanu lasów oraz aktualizacji

stanu zasobów leśnych;

3)

prowadzenia banku danych o zasobach leśnych i stanie lasów.

2.

Zadania określone w ust. 1 pkt 2 i 3 realizowane są bez względu na formę własności

lasów.

1.

W celu promocji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej oraz ochrony zasobów przyrody

w lasach Dyrektor Generalny może, w drodze zarządzenia, ustanawiać leśne kompleksy

promocyjne.

2.

W skład leśnych kompleksów promocyjnych wchodzą lasy będące w zarządzie Lasów Państwowych.

Do leśnych kompleksów promocyjnych mogą być włączane lasy innych właścicieli, na ich

wniosek.

3.

Leśne kompleksy promocyjne są obszarami funkcjonalnymi o znaczeniu ekologicznym, edukacyjnym

i społecznym, dla których działalność określa jednolity program gospodarczo-ochronny,

opracowywany przez właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

4.

Dla każdego leśnego kompleksu promocyjnego Dyrektor Generalny powołuje radę naukowo-społeczną,

do której należy inicjowanie oraz ocena realizacji działań podejmowanych w leśnym

kompleksie promocyjnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1992 r., z tym

że

1)

art. 1 ust. 1 pkt 5 wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 7 pkt 1 i 2 wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1992 r.,

3)

art. 6 i 11 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Powiększanie zasobów leśnych następuje w wyniku zalesienia gruntów oraz podwyższania

produkcyjności lasu w sposób określony w planie urządzenia lasu.

2.

Do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji

rolnej i grunty rolne nieużytkowane rolniczo oraz inne grunty nadające się do zalesienia,

a w szczególności

1)

grunty położone przy źródliskach rzek lub potoków, na wododziałach, wzdłuż brzegów

rzek oraz na obrzeżach jezior i zbiorników wodnych;

2)

lotne piaski i wydmy piaszczyste;

3)

strome stoki, zbocza, urwiska i zapadliska;

4)

hałdy i tereny po wyeksploatowanym piasku, żwirze, torfie i glinie.

2a.

Wielkość zalesień, ich rozmieszczenie oraz sposób realizacji określa krajowy program

zwiększania lesistości opracowany przez ministra właściwego do spraw środowiska, zatwierdzony

przez Radę Ministrów.

3.

Grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

4.

Obowiązek zalesiania gruntów ciąży na nadleśniczych w odniesieniu do gruntów w zarządzie

Lasów Państwowych oraz na właścicielach lub użytkownikach wieczystych pozostałych

gruntów.

5

Właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów mogą otrzymywać dotacje z budżetu państwa

przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów, o których

mowa w ust. 3. Decyzję w sprawie przyznania środków na pokrycie tych kosztów wydaje

starosta na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, po zaopiniowaniu przez

wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

6.

(uchylony).

7

Starosta właściwy ze względu na położenie gruntu objętego zalesieniem dokonuje oceny

udatności upraw w czwartym lub piątym roku od zalesienia gruntu rolnego oraz przekwalifikuje

z urzędu grunt rolny na grunt leśny, jeżeli zalesienia gruntu dokonano na podstawie

przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji

Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

8

Starosta może powierzyć, w drodze porozumienia, dokonanie oceny udatności upraw nadleśniczemu.

1.

Drewno pozyskane w lasach podlega ocechowaniu.

2.

Obowiązek cechowania drewna spoczywa na właścicielach lasów, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

Drewno pozyskane w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa cechuje starosta,

który wystawia właścicielowi lasu dokument stwierdzający legalność pozyskania drewna.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady cechowania drewna, wzory urządzeń do cechowania i zasady ich stosowania oraz

wzór dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna.

Za lasy szczególnie chronione, zwane dalej „lasami ochronnymi”, mogą być uznane lasy,

które

1)

chronią glebę przed zmywaniem lub wyjałowieniem, powstrzymują usuwanie się ziemi,

obrywanie się skał lub lawin;

2)

chronią zasoby wód powierzchniowych i podziemnych, regulują stosunki hydrologiczne

w zlewni oraz na obszarach wododziałów;

3)

ograniczają powstawanie lub rozprzestrzenianie się lotnych piasków;

4)

są trwale uszkodzone na skutek działalności przemysłu;

5)

stanowią drzewostany nasienne lub ostoje zwierząt i stanowiska roślin podlegających

ochronie gatunkowej;

6)

mają szczególne znaczenie przyrodniczo-naukowe lub dla obronności i bezpieczeństwa

Państwa;

7)

są położone

a)

w granicach administracyjnych miast i w odległości do 10 km od granic administracyjnych

miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców,

b)

w strefach ochronnych wokół sanatoriów i uzdrowisk,

c)

w strefie górnej granicy lasów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 2-4, art. 13, art. 14 ust. 2 i 3 oraz art. 15,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji, uznaje las za ochronny lub

pozbawia go tego charakteru, na wniosek Dyrektora Generalnego, zaopiniowany przez

radę gminy - w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa.

1a.

Wojewoda, w drodze decyzji, uznaje las za ochronny lub pozbawia go tego charakteru,

na wniosek starosty, uzgodniony z właścicielem lasu i zaopiniowany przez radę gminy

- w odniesieniu do pozostałych lasów.

2.

Rada gminy powinna wyrazić opinię w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania wystąpienia

o jej wyrażenie. W razie upływu tego terminu uważa się, że rada gminy nie zgłasza

zastrzeżeń.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowe zasady prowadzenia w nich

gospodarki leśnej.

1.

Plan urządzenia lasu sporządza się, z zastrzeżeniem ust. 2, na 10 lat, z uwzględnieniem

1)

przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej;

2)

celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji, określonych dla każdego

drzewostanu i urządzanego obiektu, z uwzględnieniem lasów ochronnych.

2.

W przypadkach uzasadnionych stanem lasów, a w szczególności wystąpieniem szkód lub

klęsk żywiołowych, plan urządzenia lasu może być opracowany na okresy krótsze niż

10 lat.

3.

Zmiana okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2, wymaga zgody organu zatwierdzającego plan

urządzenia lasu.

4.

Plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności

1)

opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym

a)

zestawienie powierzchni lasów, gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych,

b)

zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków

drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów;

2)

analizę gospodarki leśnej w minionym okresie; 2a) program ochrony przyrody;

3)

określenie zadań, w tym w szczególności dotyczących

a)

ilości przewidzianego do pozyskania drewna, określonego etatem miąższościowym użytków

głównych (rębnych i przedrębnych),

b)

zalesień i odnowień,

c)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej,

d)

gospodarki łowieckiej,

e)

potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów

niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa.

3

Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu

Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie

inwentaryzacji stanu lasów.

4.

Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, wchodzących w skład Zasobu Własności

Rolnej Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej na podstawie inwentaryzacji

stanu lasów określa nadleśniczy.

5.

Plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne

jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego.

1.

W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów

urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych.

2.

W ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych

planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest

1)

dla lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych - na zlecenie i koszt Lasów Państwowych;

2

dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych

i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty;

3)

dla pozostałych lasów - na zlecenie i koszt właścicieli.

2

Inwentaryzację stanu lasów, o której mowa w art. 19 ust. 3, przeprowadza się na zlecenie

starosty.

3.

Inwentaryzację stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 4, przeprowadza się na koszt

Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa

4

Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres

60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia

lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem,

że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego.

5.

W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani

właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje

decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska zatwierdza plan urządzenia lasu dla lasów stanowiących

własność Skarbu Państwa oraz uproszczone plany urządzenia lasu dla lasów wchodzących

w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

2.

Wojewoda, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony

plan urządzenia lasu.

3.

W terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu

nadleśniczy może zgłosić zastrzeżenia. W razie upływu tego terminu uważa się, że nadleśniczy

nie zgłasza zastrzeżeń.

4.

Minister właściwy w sprawach środowiska nadzoruje wykonanie planów urządzenia lasu

dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa oraz wykonanie uproszczonych planów

urządzenia lasu dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

5

Starosta nadzoruje wykonanie zatwierdzonych uproszczonych planów urządzenia lasów

niestanowiących własności Skarbu Państwa.

1.

Zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana

aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22.

2.

Zwiększenie rozmiaru pozyskania drewna w nadleśnictwie ponad wielkość określoną w

planie urządzenia lasu może nastąpić tylko w związku ze szkodą lub klęską żywiołową.

3.

W razie braku możliwości utrzymania przewidzianego w planie urządzenia lasu etatu

cięć użytków głównych z przyczyn wymienionych w ust. 2, dokonuje się zmiany planu

urządzenia lasu w trybie określonym w ust. 1.

4

Pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z

uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3, jest

możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela

lasu, wydaje starosta.

Jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków

określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia

lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie

1)

ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych),

2)

przebudowy drzewostanu,

3)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym

a)

usuwania drzew opanowanych przez organizmy szkodliwe, a także złomów i wywrotów,

b)

zabiegów pielęgnacyjnych roślinności leśnej (upraw leśnych) w wieku do 10 lat,

c)

zabiegów w zakresie ochrony przeciwpożarowej

- starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia

lasu oraz inwentaryzacji lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3;

2)

warunki, jakie powinny spełniać specjalistyczne jednostki i inne podmioty wykonawstwa

urządzeniowego.

1.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, są udostępniane

dla ludności.

2.

Stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące

1)

uprawy leśne do 4 m wysokości;

2)

powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne;

3)

ostoje zwierząt;

4)

źródliska rzek i potoków;

5)

obszary zagrożone erozją.

3.

Nadleśniczy wprowadza okresowy zakaz wstępu do lasu stanowiącego własność Skarbu Państwa,

w razie gdy

1)

wystąpiło zniszczenie albo znaczne uszkodzenie drzewostanów lub degradacja runa leśnego;

2)

występuje duże zagrożenie pożarowe;

3)

wykonywane są zabiegi gospodarcze związane z hodowlą, ochroną lasu lub pozyskaniem

drewna.

4.

Lasy objęte stałym lub okresowym zakazem wstępu, z wyjątkiem przypadków określonych

w ust. 2 pkt 1, oznacza się tablicami z napisem „zakaz wstępu” oraz wskazaniem przyczyny

i terminu obowiązywania zakazu. Obowiązek ustawiania i utrzymywania znaków ciąży na

nadleśniczym w stosunku do lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych oraz na właścicielach

pozostałych lasów.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

zakazu wstępu do lasu oraz zasady jego umieszczania.

1.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa są udostępniane, z uwzględnieniem zakazów

zawartych w art. 26 i art. 30, do zbioru płodów runa leśnego

1)

na potrzeby własne;

2)

dla celów przemysłowych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Zbiór płodów runa leśnego dla celów przemysłowych wymaga zawarcia umowy z nadleśnictwem.

3.

Nadleśniczy odmawia zawarcia umowy, w przypadku gdy zbiór runa leśnego zagraża środowisku

leśnemu.

4.

Lokalizowanie pasiek w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa jest nieodpłatne.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ochrony i zbioru płodów runa leśnego oraz zasady lokalizowania pasiek na obszarach

leśnych.

Właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa może zakazać wstępu do lasu,

oznaczając ten las tablicą z odpowiednim napisem.

1.

Ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie

drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są

one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to

inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb.

1a.

Jazda konna w lesie dopuszczalna jest tylko drogami leśnymi wyznaczonymi przez nadleśniczego.

2.

Postój pojazdów, o których mowa w ust. 1, na drogach leśnych jest dozwolony wyłącznie

w miejscach oznakowanych.

3.

Przepisy ust. 1 oraz art. 26 ust. 2 i 3, a także art. 28, nie dotyczą wykonujących

czynności służbowe lub gospodarcze

1)

pracowników nadleśnictw;

2)

osób nadzorujących gospodarkę leśną oraz kontrolujących jednostki organizacyjne Lasów

Państwowych;

3)

osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie;

4)

funkcjonariuszy Straży Granicznej chroniących granicę państwową oraz funkcjonariuszy

innych organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny;

5)

osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej oraz właścicieli pasiek

zlokalizowanych na obszarach leśnych;

6)

właścicieli lasów we własnych lasach;

7)

osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów;

8)

pracowników leśnych jednostek naukowych, badawczo-rozwojowych i doświadczalnych, w

związku z wykonywaniem badań naukowych i doświadczeń z zakresu leśnictwa i ochrony

przyrody;

9)

wojewódzkich konserwatorów przyrody oraz pracowników Służb Parków Krajobrazowych;

10)

osób sporządzających plany urządzenia lasu, uproszczone plany urządzenia lasu lub

inwentaryzację stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3.

4.

Imprezy sportowe oraz inne imprezy o charakterze masowym organizowane w lesie wymagają

zgody właściciela lasu.

1.

W lasach zabrania się

1)

zanieczyszczania gleby i wód;

2)

zaśmiecania;

3)

rozkopywania gruntu;

4)

niszczenia grzybów oraz grzybni;

5)

niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin;

6)

niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych oraz znaków

i tablic;

7)

zbierania płodów runa leśnego w oznakowanych miejscach zabronionych;

8)

rozgarniania i zbierania ściółki;

9)

wypasu zwierząt gospodarskich;

10)

biwakowania poza miejscami wyznaczonymi przez właściciela lasu lub nadleśniczego;

11)

wybierania jaj i piskląt, niszczenia lęgowisk i gniazd ptasich, a także niszczenia

legowisk, nor i mrowisk;

12)

płoszenia, ścigania, chwytania i zabijania dziko żyjących zwierząt;

13)

puszczania psów luzem;

14)

hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających

wszczęcia alarmu.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i 5 nie dotyczą czynności związanych z gospodarką leśną, a pkt

12-14 nie dotyczą polowań.

3.

W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy

lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności

1)

rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu

lub nadleśniczego;

2)

korzystania z otwartego płomienia;

3)

wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.

4.

Przepisy ust. 3 nie dotyczą działań i czynności związanych z gospodarką leśną, pod

warunkiem że czynności te nie stanowią zagrożenia pożarowego.

W przypadku lasu będącego w użytkowaniu wieczystym na podstawie odrębnych przepisów

lub wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa zadania i kompetencje

określone w art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 3 pkt 1, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art.

30 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 pkt 1 wykonują odpowiednio użytkownik wieczysty albo Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa

1)

nadleśnictwie - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną użytkownika wieczystego

albo Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa

2)

nadleśniczym - należy przez to rozumieć kierownika jednostki organizacyjnej, o której

mowa w pkt 1.

1.

Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej

reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia.

2.

W skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne

1)

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych;

2)

regionalne dyrekcje Lasów Państwowych;

3)

nadleśnictwa;

4)

inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

3.

Jednostki organizacyjne

1

o których mowa w ust. 2 pkt 2, tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg

terytorialny, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek

Dyrektora Generalnego;

2)

o których mowa w ust. 2 pkt 3, tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg

terytorialny Dyrektor Generalny, na wniosek dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

4.

(uchylony).

1.

Lasami Państwowymi kieruje Dyrektor Generalny przy pomocy dyrektorów regionalnych

dyrekcji Lasów Państwowych.

2.

Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.

3.

Dyrektor Generalny w szczególności

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

1a)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów

Państwowych oraz kierowników innych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych o

zasięgu krajowym;

1b)

zarządza gruntami i innymi nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi z bezpośredniego

zarządu nadleśnictwa na potrzeby Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych lub wspólnych

przedsięwzięć jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych;

2)

tworzy, łączy, dzieli i likwiduje jednostki organizacyjne o zasięgu krajowym, o których

mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4;

3)

inicjuje, organizuje oraz koordynuje przedsięwzięcia na rzecz ochrony lasów, racjonalnej

gospodarki leśnej i rozwoju leśnictwa;

4)

organizuje planowanie urządzeniowe w lasach i prognozowanie w leśnictwie;

5)

nadzoruje i koordynuje zadania w zakresie kształcenia kadr dla leśnictwa oraz popularyzacji

wiedzy leśnej;

6)

inicjuje, popiera i finansuje badania w zakresie leśnictwa oraz nadzoruje wykorzystanie

wyników tych badań;

7)

wyrównuje niedobory środków finansowych w nadleśnictwach i regionalnych dyrekcjach

Lasów Państwowych, wynikające ze zróżnicowanych warunków gospodarki leśnej;

8)

organizuje wspólne przedsięwzięcia jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych;

9)

powołuje i odwołuje

a)

zastępców Dyrektora Generalnego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

b)

Głównego Inspektora Straży Leśnej,

c)

dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych,

d)

kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 2.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w szczególności

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2)

tworzy, za zgodą Dyrektora Generalnego, a także łączy, dzieli i likwiduje jednostki

organizacyjne o zasięgu regionalnym, o których mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4;

2a)

zarządza gruntami i innymi nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi z bezpośredniego

zarządu nadleśnictwa, na potrzeby regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych;

2b)

powołuje i odwołuje

a)

zastępców dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, w uzgodnieniu z Dyrektorem

Generalnym,

b)

nadleśniczych,

c)

kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 2;

2c)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność nadleśniczych i kierowników jednostek

organizacyjnych o zasięgu regionalnym;

3)

organizuje wspólne przedsięwzięcia nadzorowanych jednostek organizacyjnych w zakresie

ochrony lasu i racjonalnej gospodarki leśnej;

4)

dysponuje środkami finansowymi, wydzielonymi na wyrównywanie niedoborów środków w

poszczególnych nadleśnictwach, wynikających ze zróżnicowanych warunków gospodarki

leśnej;

5)

prowadzi szkolenie i doradztwo zawodowe w zakresie leśnictwa;

6)

(uchylony);

7)

prowadzi działalność usługową w zakresie leśnictwa na rzecz nadzorowanych jednostek

i innych przedsiębiorców;

8)

reprezentuje Skarb Państwa w sprawach wynikających z postępowania regulacyjnego określonego

w ustawach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych w Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu

urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności nadleśniczy

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2)

kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych;

2a)

bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi

w zarządzie Lasów Państwowych;

2b)

powołuje i odwołuje

a)

zastępców nadleśniczego w uzgodnieniu z dyrektorem regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych,

b)

głównego księgowego nadleśnictwa,

c)

inżyniera nadzoru,

d)

leśniczego;

2c)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa;

3)

ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym

prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa;

4)

organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego.

2.

Nadleśniczy udziela właścicielowi lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa pomocy,

na jego wniosek, poprzez

1

doradztwo w zakresie zalesiania i gospodarki leśnej;

2)

(uchylony);

3)

odpłatne udostępnienie sadzonek drzew i krzewów leśnych oraz specjalistycznego sprzętu

leśnego.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściciela lasu niestanowiącego

własności Skarbu Państwa, poparty opinią wójta (burmistrza, prezydenta miasta), nadleśniczy

może udostępnić nieodpłatnie sadzonki drzew i krzewów leśnych na ponowne wprowadzenie

roślinności leśnej (upraw leśnych) - zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu

lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3.

4.

Nadleśniczy może, na podstawie umowy z właścicielem lasu, organizować wykonywanie

zadań gospodarczych w lesie, łącznie ze sprzedażą drewna.

5

Nadleśniczy, na wniosek właściciela gruntu przeznaczonego do zalesienia, sporządza

plan zalesienia i potwierdza wykonanie zalesienia, w przypadku zalesienia objętego

przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji

Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

1.

Pracownicy Lasów Państwowych uprawnieni są do noszenia munduru leśnika.

2.

Uprawnienie do noszenia munduru leśnika przysługuje również

1)

pracownikom Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

2)

pracownikom urzędów wojewódzkich i starostw, bezpośrednio zajmującym się nadzorem

nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa;

3)

dyrektorom, nauczycielom i uczniom średnich leśnych szkół zawodowych;

4)

pracownikom leśnych zakładów doświadczalnych szkół wyższych oraz pracownikom jednostek

badawczo-rozwojowych statutowo działających na rzecz leśnictwa.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą koszty umundurowania, z zastrzeżeniem

art. 46 ust. 1 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory mundurów

leśnika i oznak dla osób uprawnionych do ich noszenia.

1.

W zarząd Lasów Państwowych (nadleśnictw) przekazuje się stanowiące własność Skarbu

Państwa grunty przeznaczone do zalesienia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego

lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

2

Decyzję w sprawie określonej w ust. 1 wydaje starosta.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady i tryb gromadzenia,

przyznawania oraz wykorzystywania środków Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych, z wyjątkiem kierownika jednostki

organizacyjnej, o której mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4, za zgodą Dyrektora Generalnego,

może nabywać stanowiące własność osób fizycznych lub prawnych lasy oraz grunty przeznaczone

do zalesienia, jak również inne grunty i nieruchomości, jeżeli jest to uzasadnione

potrzebami gospodarki leśnej i nie narusza interesu Skarbu Państwa.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady nabywania przez kierowników jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych lasów,

gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz innych nieruchomości stanowiących własność

osób fizycznych i prawnych.

1.

Sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się w zarządzie

Lasów Państwowych, z zastrzeżeniem art. 40a, może następować w przypadkach

1)

zbywania udziałów lasów stanowiących własność Skarbu Państwa we współwłasnościach;

2)

regulacji granicy polno-leśnej;

3)

stwierdzenia przez nadleśniczego nieprzydatności gruntów, budynków i budowli na potrzeby

gospodarki leśnej;

4)

zmiany przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze;

5)

podyktowanych ważnymi względami gospodarczymi lub społecznymi, o ile nie narusza to

interesu Skarbu Państwa.

2.

Sprzedaż, o której mowa w ust. 1 pkt 1-4, wymaga zgody Dyrektora Generalnego, z zastrzeżeniem

ust. 3, a sprzedaż, o której mowa w ust. 1 pkt 5, może nastąpić na wniosek Dyrektora

Generalnego za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska.

3.

Nadleśniczy może samodzielnie sprzedać grunty leśne i nieleśne o powierzchni do 1

ha, jeśli stanowią enklawę wśród gruntów innej własności.

4.

Sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości znajdujących się w zarządzie Lasów

Państwowych następuje w drodze przetargu, z zastrzeżeniem ust. 4a.

4a.

W razie sprzedaży położonych w granicach administracyjnych miasta lasów, gruntów i

innych nieruchomości znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych - gminie służy

prawo pierwokupu.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb

przeprowadzania przetargu na sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości znajdujących

się w zarządzie Lasów Państwowych.

1.

Nieruchomości przeznaczone na drogi krajowe, stanowiące własność Skarbu Państwa, zarządzane

przez Lasy Państwowe, stają się nieodpłatnie, z mocy prawa, przedmiotem trwałego zarządu

ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stała się ostateczna.

2.

Ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

Lasy Państwowe mogą, w drodze umowy zawartej pomiędzy Dyrektorem Generalnym a Prezesem

Agencji Własności Rolnej Skarbu PaństwaAgencji Własności Rolnej Skarbu Państwa

1.

W razie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych lub rolnych znajdujących się w zarządzie

Lasów Państwowych na cele nieleśne lub nierolnicze, dokonanej w trybie przepisów o

ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z potrzebami innej jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej, przekazanie tych gruntów następuje nieodpłatnie,

w drodze umowy o przeniesienie zarządu pomiędzy kierownikiem jednostki organizacyjnej

a

1)

nadleśniczym - w przypadku gruntów pochodzących z obszaru jednego nadleśnictwa;

2)

dyrektorem regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku gruntów pochodzących

z obszaru więcej niż jednego nadleśnictwa.

2.

Do przejmowania w zarząd Lasów Państwowych lasów, gruntów i innych nieruchomości stanowiących

własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie innych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej, bądź przekazywania przez Lasy Państwowe w zarząd innych jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej zarządzających mieniem Skarbu

Państwa takich nieruchomości, bez zmiany ich przeznaczenia, ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, grunty,

o których mowa w art. 38c ust. 1, oraz nieprzydatne dla potrzeb gospodarki leśnej

budynki i budowle, wraz z gruntem niezbędnym do korzystania z nich, mogą być przekazane

przez Lasy Państwowe w użytkowanie wieczyste osobie prawnej lub użytkowanie innej

jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

1.

Lasy, grunty i inne nieruchomości Skarbu Państwa pozostające w zarządzie Lasów Państwowych

mogą być przedmiotem zamiany na lasy, grunty i inne nieruchomości w przypadkach uzasadnionych

potrzebami i celami gospodarki leśnej, po ich wycenie przez osoby posiadające uprawnienia

z zakresu szacowania nieruchomości.

2.

Zamiana dokonywana przez

1)

nadleśniczego - wymaga zgody dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych;

2)

dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - wymaga zgody Dyrektora Generalnego.

Lasy, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, pozostające w zarządzie Lasów Państwowych,

mogą być, za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, wydzierżawiane

przez nadleśniczego, z zachowaniem celów i zadań gospodarki leśnej określonych w planie

urządzenia lasu.

1.

Dyrektor Generalny, na wniosek zainteresowanego ministra, wojewody, gminy lub związku

komunalnego, może przekazać w użytkowanie wskazanej przez wnioskodawcę jednostce organizacyjnej

lasy, grunty oraz inne nieruchomości, bez zmiany ich dotychczasowego przeznaczenia,

jeżeli za tym przemawiają względy

1)

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej;

2)

nauki lub dydaktyki;

3)

ochrony przyrody;

4)

ochrony ujęć wodnych;

5)

przeciwdziałania niebezpieczeństwu powodzi;

6)

ochrony wybrzeża morskiego;

7)

lecznictwa;

8

opieki nad zabytkami;

9)

wypoczynku ludności;

10)

gospodarki rolnej.

2.

Przekazania w użytkowanie wskazanej jednostce organizacyjnej dokonuje Dyrektor Generalny,

w drodze umowy, w której określa się termin i warunki użytkowania oraz jednostkę sprawującą

nadzór nad gospodarką leśną.

3.

W przypadku ustania potrzeb, dla których lasy, grunty oraz inne nieruchomości określone

w ust. 1 zostały oddane w użytkowanie, a także w przypadku wykorzystywania ich niezgodnie

z celami, dla których zostały oddane w użytkowanie, lub prowadzenia gospodarki leśnej

w sposób niezgodny z planem urządzenia lasu Dyrektor Generalny, na wniosek dyrektora

regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, pozbawia jednostkę prawa użytkowania.

4.

W przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności państwa lasy, na wniosek Ministra

Obrony Narodowej, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska, mogą być przez

Dyrektora Generalnego wyłączone z zarządu Lasów Państwowych i przekazane w zarząd

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej.

1.

Lasy Państwowe mogą sprzedawać nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i samodzielne

lokale mieszkalne, zwane dalej „lokalami”, oraz grunty z budynkami mieszkalnymi w

budowie, nieprzydatne Lasom Państwowym.

2

Ustalenie ceny nieruchomości przy sprzedaży, o której mowa w ust. 1, następuje na

zasadach określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

3.

Łącznie z lokalami sprzedaje się grunty wraz z przynależnościami, niezbędne do korzystania

z lokali. Grunty pod budynkami oraz grunty z budynkami związane, będące przedmiotem

sprzedaży, uważa się za grunty wyłączone z produkcji rolnej i leśnej w rozumieniu

przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Grunty te podlegają z urzędu ujawnieniu

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków

jako grunty zabudowane.

4.

Pracownicy i byli pracownicy Lasów Państwowych mający co najmniej trzyletni okres

zatrudnienia w Lasach Państwowych, z wyjątkiem osób, z którymi stosunek pracy rozwiązany

został bez wypowiedzenia z winy pracownika, posiadają pierwszeństwo nabycia lokali,

których są najemcami i w których mieszkają. Cena sprzedaży lokalu podlega obniżeniu

o 4% za każdy rok zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, nie

więcej jednak niż o 90%, a spłata należności może zostać rozłożona najwyżej na 60

rat miesięcznych, przy oprocentowaniu nieprzekraczającym 15% rocznie.

5.

Przepisy ust. 4 stosuje się również do osób bliskich, pozostałych po pracownikach

i byłych pracownikach, które w dniu ich śmierci zamieszkiwały razem z nimi i nadal

w tych lokalach zamieszkują. Przez osoby bliskie rozumie się małżonków oraz wstępnych

i zstępnych, a także osoby przysposobione. W razie zbiegu uprawnień do obniżenia należności

osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe, okresy zatrudnienia tych osób mogą

być sumowane, przy czym łączna obniżka nie może przekraczać 90% ceny sprzedaży lokalu.

Uprawnienie to przysługuje tylko przy nabyciu jednego lokalu.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio do osób, które są lub były zatrudnione

w szkołach leśnych, zakładowych przychodniach i poradniach lekarskich oraz innych

jednostkach organizacyjnych leśnictwa.

7.

Najemcy lokali nieposiadający uprawnień, o których mowa w ust. 4-6, mogą nabywać przeznaczone

do sprzedaży lokale, które zajmują na podstawie umowy najmu co najmniej od trzech

lat, za cenę obniżoną za każdy rok najmu o 1%, nie więcej jednak niż o 45%.

8.

Wykazy lokali oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie przeznaczonych do sprzedaży

sporządzają dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych. Wykazy są przedmiotem

opinii związków zawodowych. Sprzedaż może być dokonana po zatwierdzeniu wykazu przez

Dyrektora Generalnego i ogłoszeniu wykazu w Biuletynie Informacyjnym Lasów Państwowych

oraz w prasie. O przeznaczeniu do sprzedaży lokali oraz o terminie do skorzystania

z pierwszeństwa nabycia zawiadamia się najemców, o których mowa w ust. 4-7.

9.

Pracownicy i byli pracownicy Lasów Państwowych niebędący najemcami lokali przeznaczonych

do sprzedaży, pozostających w zarządzie Lasów Państwowych, korzystają z pierwszeństwa

nabycia lokali wolnych (pustostanów) lub gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie

na warunkach określonych w ust. 4-6.

10.

Jeżeli osoby wymienione w ust. 4-7 nie skorzystają z prawa do nabycia lokalu, w którym

mieszkają, w terminie sześciu miesięcy od daty ogłoszenia oferty sprzedaży lokalu

w sposób określony w ust. 8, lokal można przekazać nieodpłatnie gminie, łącznie z

gruntami i przynależnościami niezbędnymi do korzystania z lokalu, na zasadach określonych

w przepisach o przekazywaniu zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa

państwowe.

11.

Jeżeli ofertę kupna lokalu wolnego (pustostanu) lub gruntu z budynkiem mieszkalnym

w budowie zgłosi więcej niż jedna osoba, sprzedaż następuje w drodze przetargu ograniczonego,

w którym uczestniczyć mogą jedynie osoby uprawnione na podstawie ust. 9. Przy zapłacie

ceny ustalonej w przetargu ograniczonym ust. 4 stosuje się odpowiednio.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteria

kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także tryb przeprowadzania

przetargu ograniczonego.

1.

Dyrektor Generalny, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych oraz nadleśniczy

mogą, w imieniu Skarbu Państwa, zaciągać kredyty bankowe lub pożyczki z Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz z wojewódzkich funduszy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

2.

Suma zaciągniętych przez Dyrektora Generalnego, dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów

Państwowych i nadleśniczych kredytów na dany rok nie może przekraczać 30% wartości

sprzedaży Lasów Państwowych roku poprzedniego.

1.

Dyrektor Generalny może, w imieniu Skarbu Państwa, tworzyć jednoosobowe spółki Skarbu

Państwa bądź przystępować do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółek akcyjnych.

2.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa znajdujące się w zarządzie Lasów Państwowych

nie mogą stanowić przedmiotu wkładu niepieniężnego do spółek, o których mowa w ust.

1.

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, regionalne dyrekcje Lasów Państwowych i nadleśnictwa

używają pieczęci okrągłej z wizerunkiem orła, ustalonym dla godła Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz nazwy „LASY PAŃSTWOWE” i nazwy jednostki organizacyjnej w otoku.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze zarządzenia, nadaje statut Lasom Państwowym,

określając w nim w szczególności zasady i tryb działania oraz organy wewnętrzne, mając

na uwadze stworzenie optymalnych warunków organizacyjnych do prawidłowej realizacji

zadań przez Lasy Państwowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem

rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2007 r.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się Służbę Leśną. Do Służby Leśnej zalicza się pracowników

zajmujących się

1)

sprawami zarządu lasami będącymi w zarządzie Lasów Państwowych;

2)

prowadzeniem gospodarki leśnej i ochroną lasów;

3

zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa leśnego i ochrony przyrody

oraz wykonywaniem innych zadań w zakresie ochrony mienia;

4)

sprawami nadzoru, o którym mowa w art. 5, w razie powierzenia takiego nadzoru.

2.

Pracownikiem Służby Leśnej może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

ukończyła 21 lat;

3)

ma pełnię praw cywilnych i obywatelskich;

4)

posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

5)

cieszy się nienaganną opinią;

6)

zatrudniona jest w pełnym wymiarze czasu pracy;

7)

posiada odpowiedni stan zdrowia;

8)

nie była karana sądownie za przestępstwo z chęci zysku lub z innych niskich pobudek.

1.

Pracownicy Służby Leśnej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają z ochrony

prawnej, przewidzianej w przepisach prawa karnego dla funkcjonariuszy publicznych,

a ponadto mają prawo do

1)

otrzymywania bezpłatnego umundurowania i oznak służbowych, z obowiązkiem ich noszenia

w czasie pełnienia obowiązków służbowych;

2)

bezpłatnego mieszkania, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy związane są z koniecznością

zamieszkania w miejscu jej wykonywania;

3)

płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo

sześciu miesięcy, jeżeli przepracowali w Lasach Państwowych w pełnym wymiarze czasu

pracy przez okres nie krótszy niż trzy lata;

4)

(uchylony);

5)

jednorazowej odprawy, przy przejściu na emeryturę lub rentę inwalidzką

2.

(uchylony).

Pracownikom Służby Leśnej, w tym również strażnikom leśnym, używającym własnych pojazdów,

do celów służbowych, w jazdach lokalnych, może być przyznane prawo do zwrotu kosztów

związanych z używaniem tych pojazdów - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego

lub do wysokości nieprzekraczającej stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych

w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu,

z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu

prowadzonej przez pracownika.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się Straż Leśną. Zadania, o których mowa w art. 45 ust.

1 pkt 3, wykonywane są przez strażników leśnych zaliczanych do Służby Leśnej.

1a.

Strażą Leśną kieruje Główny Inspektor Straży Leśnej podporządkowany Dyrektorowi Generalnemu.

1b.

Jednostki Straży Leśnej w Lasach Państwowych stanowią

1)

posterunki w nadleśnictwach podporządkowane nadleśniczemu;

2)

grupy interwencyjne w regionalnych dyrekcjach Lasów Państwowych podporządkowane dyrektorowi

regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

1c.

Dyrektor Generalny określa

1)

organizację i zakres działania posterunków i grup interwencyjnych, o których mowa

w ust. 1b;

2)

szczegółowe zasady szkolenia strażników leśnych.

2.

Strażnicy leśni przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1 mają prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, jak również

świadków przestępstwa lub wykroczenia, w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

nakładania oraz pobierania grzywien, w drodze mandatu karnego, w sprawach i w zakresie

określonych odrębnymi przepisami;

3)

zatrzymywania i dokonywania kontroli środków transportu na obszarach leśnych oraz

w ich bezpośrednim sąsiedztwie, w celu sprawdzenia ładunku oraz przeglądania zawartości

bagaży, w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

4)

przeszukiwania pomieszczeń i innych miejsc, w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

o popełnienie przestępstwa, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

5)

ujęcia na gorącym uczynku sprawcy przestępstwa lub wykroczenia albo w pościgu podjętym

bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa oraz jego doprowadzenia do Policji;

6)

odbierania za pokwitowaniem przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia

oraz narzędzi i środków służących do ich popełnienia;

7)

prowadzenia dochodzeń oraz wnoszenia i popierania aktów oskarżenia w postępowaniu

uproszczonym, jeżeli przedmiotem przestępstwa jest drewno pochodzące z lasów stanowiących

własność Skarbu Państwa, w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

8)

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia oraz udziału w rozprawach przed

kolegium do spraw wykroczeńkolegium

9)

noszenia broni palnej długiej i krótkiej lub gazowej oraz ręcznego miotacza gazowego;

10)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, zwracania się o taką pomoc do

jednostek gospodarczych, organizacji społecznych, jak również w nagłych przypadkach

do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy, na zasadach określonych w ustawie o Policji.

2a.

Odebrane przedmioty, narzędzia i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 6, należy przechowywać

pod zamknięciem w sposób zabezpieczający je przed utratą lub uszkodzeniem.

2b.

Strażnicy leśni są uprawnieni do dokonywania kontroli podmiotów gospodarczych zajmujących

się obrotem i przetwarzaniem drewna i innych produktów leśnych, w celu sprawdzania

legalności pochodzenia surowców drzewnych i innych produktów leśnych.

3.

Strażnik leśny może, wobec osób uniemożliwiających wykonywanie przez niego czynności

określonych w ustawie, stosować środki przymusu bezpośredniego w postaci

1)

siły fizycznej, przez zastosowanie chwytów obezwładniających oraz podobnych technik

obrony lub ataku;

2)

pałki gumowej służbowej;

3)

chemicznych środków obezwładniających w postaci ręcznego miotacza gazu i broni gazowej;

4)

kajdanek;

5)

psa służbowego.

3a.

Czynności, o których mowa w ust. 3, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający nietykalność osoby, wobec której zostały podjęte.

3b.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie

do prokuratora.

4.

Zastosowanie przez strażnika leśnego środka przymusu bezpośredniego powinno odpowiadać

potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i zmierzać do podporządkowania się osoby

wydanym poleceniom.

5.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, wymienionych w ust. 3, okaże

się niewystarczające, strażnik leśny ma prawo użycia broni palnej w następujących

przypadkach

1)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie własne lub innej osoby;

2)

przeciwko osobie, która wezwana do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego

narzędzia nie zastosuje się do tego wezwania, a jej zachowanie wskazuje na bezpośredni

zamiar ich użycia przeciwko niemu lub innej osobie;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje przemocą odebrać broń.

6.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

7.

Do wykonywania przez strażnika leśnego czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i

3, a także do użycia przez niego środków przymusu, o których mowa w ust. 4-6, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy o Policji.

8.

Strażnikowi leśnemu wykonującemu obowiązki służbowe na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa zarządzanych przez Lasy Państwowe przysługują uprawnienia określone

odrębnymi przepisami odnoszącymi się do

1)

Państwowej Straży Łowieckiej - w zakresie zwalczania kłusownictwa;

2)

Straży Ochrony Przyrody

3)

Państwowej Straży Rybackiej - w zakresie kontroli legalności dokonywania połowu.

Uprawnienia strażnika leśnego w zakresie zwalczania szkodnictwa leśnego, o których

mowa w art. 47 ust. 2 pkt 1-8 i 10 oraz w ust. 8, przysługują nadleśniczemu, zastępcy

nadleśniczego oraz inżynierowi nadzoru, leśniczemu i podleśniczemu.

Nadleśniczy i dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych współpracują z Szefem

Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego

zadań ustawowych.

1

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska i wymagania kwalifikacyjne, szczegółowe zasady wynagradzania i stopnie

służbowe Służby Leśnej oraz szczegółowy tryb nadawania, obniżania i pozbawiania stopni

służbowych, uwzględniając właściwe proporcje między wymaganiami kwalifikacyjnymi,

stanowiskami i odpowiadającymi im składnikami wynagrodzenia, które pozwolą na właściwe

zatrudnienie w Lasach Państwowych;

2)

stanowiska Służby Leśnej, na których zatrudnionym pracownikom przysługuje bezpłatne

mieszkanie, oraz szczegółowe zasady i tryb przyznawania i zwalniania tych mieszkań,

kierując się zasadą racjonalnej gospodarki zasobami mieszkaniowymi, przy uwzględnieniu

uzasadnionych potrzeb mieszkaniowych, a także ułatwieniu pełnienia obowiązków służbowych

przez niektórych pracowników Służby Leśnej.

2.

(uchylony).

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

1)

współdziałania Lasów Państwowych z Policją;

2)

przydziału, ewidencjonowania i przechowywania w regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych

i nadleśnictwie broni i amunicji oraz broni gazowej, ręcznych miotaczy gazu i środków

przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek i pałki gumowej.

Lasy Państwowe prowadzą działalność na zasadzie samodzielności finansowej i pokrywają

koszty działalności z własnych przychodów.

Rokiem obrachunkowym w Lasach Państwowych jest rok kalendarzowy.

1.

Lasy Państwowe sporządzają corocznie raport o stanie lasów oraz sprawozdanie finansowo-gospodarcze

z działalności Lasów Państwowych.

2.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi informację o stanie lasów oraz o realizacji krajowego

programu zwiększania lesistości.

1.

Koszty utrzymania Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych oraz dyrekcji regionalnych

Lasów Państwowych finansowane są z wpłat obciążających koszty działalności nadleśnictw.

2

Minister właściwy do spraw środowiska określa, w drodze decyzji, wysokość obciążeń,

o których mowa w ust. 1.

Lasy Państwowe otrzymują dotacje celowe z budżetu państwa na zadania zlecone przez

administrację rządową, a w szczególności na

1)

wykup lasów i gruntów do zalesień oraz ich rekultywację, a także wykup innych gruntów

w celu zachowania ich przyrodniczego charakteru;

2)

wykonywanie krajowego programu zwiększania lesistości, o którym mowa w art. 14 ust.

2a, oraz pielęgnację i ochronę upraw i młodników powstałych w ramach realizacji tego

programu;

3)

zagospodarowanie i ochronę lasów w przypadku zagrożenia ich trwałości, o którym mowa

w art. 12 ust. 1;

4)

sporządzanie okresowych, wielkoobszarowych inwentaryzacji stanu lasów, aktualizacji

stanu zasobów leśnych oraz prowadzenie banku danych o zasobach leśnych i stanie lasów,

o których mowa w art. 13a ust. 1 pkt 2 i 3;

5

opracowanie planów ochrony dla rezerwatów przyrody znajdujących się w zarządzie Lasów

Państwowych, ich realizację, ochronę gatunkową roślin i zwierząt oraz sprawowanie

nadzoru nad obszarami wchodzącymi w skład sieci Natura 2000;

6)

finansowanie edukacji leśnej społeczeństwa, w szczególności poprzez tworzenie i prowadzenie

leśnych kompleksów promocyjnych, zakładanie ścieżek przyrodniczo-leśnych;

7

na sporządzanie planów zalesienia, o których mowa w art. 35 ust. 5.

Dyrektor Generalny, dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych i nadleśniczowie

są dysponentami środków budżetowych w zakresie dotacji celowych na zadania zlecone,

o których mowa w art. 54, zgodnie z przepisami prawa budżetowego.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się fundusz leśny stanowiący formę gospodarowania środkami

na cele wskazane w ustawie.

2.

Środkami funduszu leśnego dysponuje Dyrektor Generalny.

1.

Środki funduszu leśnego stanowią

1)

odpis podstawowy liczony od wartości sprzedaży drewna obciążający koszty działalności

nadleśnictw;

2)

należności, kary i opłaty związane z wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych;

3)

należności wynikające z odszkodowań

a)

cywilnoprawnych za szkody powstałe w wyniku oddziaływania gazów i pyłów przemysłowych,

a także z innych tytułów,

b)

z tytułu przedwczesnego wyrębu drzewostanów na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych,

c)

za szkody powstałe w wyniku pożarów, prac górniczych i geologicznych;

4)

dochody z udziału w spółkach, o których mowa w art. 42;

5)

dotacje budżetowe, z wyłączeniem dotacji celowych, o których mowa w art. 54.

1a.

Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b, związane z wyłączeniem z produkcji

lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz lasów znajdujących się w zarządzie

parków narodowych, gromadzi się na odrębnym rachunku w Dyrekcji Generalnej.

2

Minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Dyrektora Generalnego, w drodze

decyzji, ustala corocznie Lasom Państwowym wielkość odpisu, o którym mowa w ust. 1

pkt 1. Dyrektor Generalny może ustalać wielkość odpisu dla poszczególnych dyrekcji

regionalnych, a dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - dla poszczególnych

nadleśnictw.

1.

Fundusz leśny przeznacza się dla nadleśnictw na wyrównywanie niedoborów powstających

przy realizacji zadań gospodarki leśnej.

2.

Środki funduszu leśnego mogą także być przeznaczone na

1)

wspólne przedsięwzięcia jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych, w szczególności

w zakresie gospodarki leśnej;

2)

badania naukowe;

3)

tworzenie infrastruktury niezbędnej do prowadzenia gospodarki leśnej;

4)

sporządzanie planów urządzenia lasu;

5)

prace związane z oceną i prognozowaniem stanu lasów i zasobów leśnych;

6)

inne zadania z zakresu gospodarki leśnej w lasach.

3.

Środki funduszu leśnego, o którym mowa w art. 57 ust. 1a, przeznacza się na zalesianie

gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz na cele określone w ust. 2 pkt

2 i 6 w lasach znajdujących się w zarządzie parków narodowych.

4.

Nadleśnictwa zasięgają opinii właściwych starostów w zakresie rocznego planu zalesiania

gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki finansowej

w Lasach Państwowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska

(Dz. U. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222 oraz z 1991 r. Nr 77, poz. 335) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 34 skreśla się ust. 4,

2)

w art. 48 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zadrzewień, drzew i krzewów, w obrębie zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej,

”

;

3)

w art. 88 w ust. 1 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

wydatki związane ze zwiększeniem lesistości kraju,

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80 i Nr 75, poz. 329) w art. 4 w ust. 2 skreśla się pkt 2.

W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 79, z 1984 r. Nr 35, poz. 185, z 1988 r. Nr 24, poz. 169 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy ustawy o lasach.

”

,

b)

skreśla się ust. 2 i 5,

c)

dotychczasowe ust. 3 i 4 oznacza się odpowiednio jako ust. 2 i 3;

2)

w tytule rozdziału 6 skreśla się wyrazy „oraz Fundusz Leśny”;

3)

skreśla się art. 36;

4)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady i tryb gromadzenia,

przyznawania oraz wykorzystywania środków Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych.

”

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 49, poz. 216 i Nr 80, poz. 350) w art. 9 w ust. 1 dodaje się pkt 13 w brzmieniu

„

13)

dochody z gospodarki leśnej, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach.

”

W ustawie z dnia 20 grudnia 1989 r. o utworzeniu urzędu Ministra Ochrony Środowiska,

Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

(Dz. U. Nr 73, poz. 433) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa realizuje politykę państwa

w zakresie ochrony środowiska i jego racjonalnego kształtowania, leśnictwa, zadrzewień

i łowiectwa, a także gospodarki zasobami naturalnymi, w tym zasobami wodnymi i geologicznymi.

”

;

2)

w art. 3 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

leśnictwa, ochrony lasów i gruntów leśnych, zadrzewień i łowiectwa,

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. Nr 9, poz. 31) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 1

a)

w pkt 3 po wyrazie „rolnym” dodaje się wyrazy „lub leśnym”,

b)

w pkt 4 po wyrazie „rolnym” dodaje się wyrazy „lub leśnym”;

2)

w art. 7 w ust. 1 skreśla się pkt 9.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim

(Dz. U. z 1973 r. Nr 33, poz. 197 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Łowiectwo, w rozumieniu ustawy, oznacza racjonalne gospodarowanie zwierzyną, zgodnie

z potrzebami gospodarki rolnej i leśnej oraz wymaganiami ochrony przyrody.

”

,

2)

w art. 35

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa może zezwolić na odstrzał

zwierzyny dla celów naukowych z pominięciem czasów ochrony.

”

,

b)

dodaje się nowe ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W przypadku powstania dotkliwych szkód w uprawach i w plonach rolnych lub uszkodzeń

roślinności leśnej (upraw leśnych) zagrażających trwałości lasów

1)

nadleśniczy obowiązany jest stosować odstrzał redukcyjny zwierząt łownych w lasach

oraz na gruntach zarządzanych przez Lasy Państwowe,

2)

kierownik urzędu rejonowego z urzędu lub na wniosek właściciela lasu, a także nadleśniczego,

zarządza wykonanie odstrzału redukcyjnego zwierząt łownych w lasach oraz na gruntach

niestanowiących własności Skarbu Państwa.

4.

Odstrzał redukcyjny zwierząt łownych, o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć: łosi,

jeleni, saren i dzików i powinien być dokonywany z uwzględnieniem następujących zasad

1)

powiadomienia zarządcy i dzierżawcy obwodu łowieckiego lub zarządcy terenu niewchodzącego

w skład obwodu łowieckiego o zastosowaniu odstrzału redukcyjnego na ich koszt, ze

wskazaniem

a)

gatunków i ilości zwierząt łownych przewidzianych do odstrzału redukcyjnego,

b)

przewidywanej lokalizacji, sposobów przeprowadzenia oraz kosztów wykonania odstrzału

redukcyjnego,

2)

zlecenia wykonania odstrzału redukcyjnego osobom uprawnionym do wykonywania polowań,

3)

dokonania odpowiednich zmian w łowieckich planach hodowlanych.

”

,

c)

dotychczasowy ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 5.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

1.

Lasy państwowe stanowiące własność Skarbu Państwa, niebędące w zarządzie Lasów Państwowych

1)

pozostające pod zarządem innych ministrów i nieprzekazane z państwowego gospodarstwa

leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym

(Dz. U. Nr 63, poz. 494, z późn. zm.,

2)

wyłączone z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 1, i przekazane pod zarząd innych ministrów, w okresie jednego roku od

wejścia w życie ustawy przechodzą, z zastrzeżeniem ust. 2, w zarząd Lasów Państwowych.

2.

Lasy, o których mowa w ust. 1, mogą być użytkowane przez dotychczasowe jednostki organizacyjne

sprawujące zarząd, na podstawie umowy zawartej zgodnie z zasadami określonymi w art.

40 ust. 1.

3.

Lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu

Ziemi, przechodzą w zarząd Lasów Państwowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

(uchylony).

1.

Okręgowe zarządy lasów państwowych, utworzone na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym, stają się regionalnymi dyrekcjami Lasów Państwowych, a nadleśnictwa - nadleśnictwami,

w rozumieniu ustawy.

2.

Mienie okręgowych zarządów lasów państwowych staje się odpowiednio mieniem zarządzanym

przez regionalne dyrekcje Lasów Państwowych i nadleśnictwa.

3.

Zakłady produkcyjno-usługowe okręgowych zarządów lasów państwowych stają się innymi

jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, wymienionymi w art. 32 ust. 4

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Prawa i zobowiązania, należące na podstawie dotychczasowych przepisów do organizacji

gospodarczej skupiającej przedsiębiorstwa lasów państwowych pod nazwą Lasy Państwowe,

stają się odpowiednio prawami i zobowiązaniami jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych,

o których mowa w art. 32 ust. 2.

Lasy, zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych

i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Do spraw wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych są obowiązani, w okresie 5 lat

od dnia wejścia w życie ustawy, do opracowania nowych lub uzupełnienia istniejących

planów urządzenia lasów zarządzanych przez Lasy Państwowe, zgodnie z wymogami określonymi

w ustawie.

2.

Obowiązek określony w ust. 1 ciąży również na

1)

wojewodach - w odniesieniu do lasów stanowiących własność osób fizycznych;

2)

osobach prawnych - w odniesieniu do lasów stanowiących ich własność.

3.

W lasach, dla których nie ma opracowanych planów urządzenia lasu, do czasu ich opracowania,

zadania w zakresie: wyrębu drzew, ponownego założenia upraw leśnych, przebudowy drzewostanów,

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej, ustala oraz

nadzoruje ich wykonanie

1)

dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do lasów stanowiących

własność Skarbu Państwa,

2)

kierownik urzędu rejonowego - w odniesieniu do właścicieli lasów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

(pominięty).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 5 lipca 1946 r. o Straży Leśnej

(Dz. U. Nr 41, poz. 238 oraz z 1949 r. Nr 18, poz. 110);

2)

ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym

(Dz. U. Nr 63, poz. 494, z 1950 r. Nr 49, poz. 448, z 1971 r. Nr 27, poz. 249, z 1974 r. Nr 24, poz. 142, z 1982 r. Nr 7, poz. 54 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192);

3)

ustawa z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów niestanowiących własności

Państwa

(Dz. U. Nr 48, poz. 283, z 1982 r. Nr 11, poz. 79 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 55, poz. 321).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że art. 33 ust. 1 pkt 1,

art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 69 pkt 5, art. 97, art. 98, art. 99 i art. 100

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.