Ustawa z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. Nr 47, poz. 243, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,

”

,

b)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

odpowiednio przepisy art. 5, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach

zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1458), w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń i instalacji zawierających substancje

kontrolowane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej,

”

;

2)

w art. 4

a)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a i 1b w brzmieniu

„

1a)

statek rybacki - oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia

ryb lub innych żyjących w morzu organizmów,

1b)

statek sportowy - oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w celach sportowych

lub rekreacyjnych,

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

substancja kontrolowana - oznacza substancję wymienioną w Załączniku I do rozporządzenia WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r.

w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(Dz. Urz. WE L 244 z 29.09.2000, str. 1)

”

;

3)

tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie

„

Zanieczyszczenia ze statków

”

;

4)

w art. 6 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu

„

3)

dla statków objętych rozporządzeniem WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających

warstwę ozonową - w przepisach tego rozporządzenia,

4)

dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach

(Dz. Urz. WE L 115 z 09.05.2003, str. 1)

”

;

5)

w art. 7

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Z zastrzeżeniem ust. 5, inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone

przeglądami statku dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór

techniczny nad statkiem.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Organ inspekcyjny może upoważnić do dokonywania określonych przeglądów lub czynności

inspekcyjnych wyznaczone w tym celu instytucje klasyfikacyjne, również zagraniczne.

Sposób upoważnienia instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania czynności inspekcyjnych

określają przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156, z późn. zm..

”

;

6)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi

międzynarodowe świadectwa przewidziane w

1)

Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji

rocznych i pośrednich,

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach.

2.

Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie

wymagań przewidzianych w

1)

Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa

przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji,

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach - na wniosek organu państwa przynależności statku.

3.

Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który

zostały wystawione, jeżeli

1)

bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,

systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach,

2)

nie została potwierdzona ich ważność,

3)

nastąpiła zmiana przynależności statku.

4.

Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których

mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku do ustawy, z tym że nie

pobiera się opłat za inspekcję doraźną.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku

do ustawy.

”

;

7)

w art. 10

a)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym

porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co stwarza ryzyko zrzutu

odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do portowych urządzeń odbiorczych

przed opuszczeniem portu.

”

,

b)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a i 8b w brzmieniu

„

8a.

Na pisemny wniosek armatora dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia

od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, statkom zwolnionym na podstawie ust. 8 od obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.

8b.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 8a, jest ważne w okresie trwania zwolnienia od obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.

”

;

8)

po art. 13 dodaje się art. 13a-13i w brzmieniu

„

Art. 13a.

Czynności polegające na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu karty urządzenia, sprawdzaniu

szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń i instalacji zawierających

czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną wykonywane są przez członka załogi

statku, posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego na statkach

o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, lub przez osobę posiadającą świadectwo kwalifikacji,

o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, albo przez podmiot zatrudniający taką osobę.

Art. 13b.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich powiadamiają niezwłocznie Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska o każdym naruszeniu przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane na statkach morskich znajdujących

się w polskich obszarach morskich.

2.

Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku

poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń i instalacji

zawierających substancje kontrolowane na statkach.

Art. 13c.

Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach

podnoszących polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich

obszarach morskich używania paliwa niespełniającego wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

Art. 13d.

1.

Dyrektor urzędu morskiego może udzielić zgody na przeprowadzenie na statkach podnoszących

polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich obszarach morskich

testów instalacji wprowadzających technologie ograniczające emisje siarki, z uwzględnieniem

postanowień Konwencji MARPOL oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia

zawartości siarki w paliwach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze przepisy, o których

mowa w ust. 1, może, w celu ujednolicenia zasad przeprowadzania testów, określić,

w drodze rozporządzenia, warunki, na jakich dyrektor urzędu morskiego udziela zgody

na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje siarki.

Art. 13e.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich

dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu

dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności

w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny

oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót paliwami, a także określać rodzaje

dostarczanych paliw.

4.

Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia właściwemu dla

miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z działalności za rok poprzedni,

zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych

portach, z uwzględnieniem zawartości siarki.

Art. 13f.

1.

Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.

2.

Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,

określa Konwencja MARPOL.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości

siarki w paliwie dostarczanym na statek, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w

zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe

dla paliw dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami

ze statków.

Art. 13g.

1.

Organ inspekcyjny przeprowadza u dostawców kontrole w zakresie zawartości siarki w

paliwie dostarczanym na statek.

2.

Kontrola obejmuje pobieranie próbek przechowywanego paliwa, badanie zawartości siarki

w paliwie oraz sprawdzanie dokumentów z tym związanych.

Art. 13h.

Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę

lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie

przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.

Art. 13i.

Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek

zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm..

”

;

9)

w art. 14

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

do stosowania zalecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję

Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając

na względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza przez statki.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób,

zakres i terminy przeprowadzania przeglądów i inspekcji, sposób potwierdzania oraz

wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w zakresie ochrony morza

przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

oraz przepisów prawa Unii Europejskiej.

”

;

10)

w art. 18

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, niezbędne

dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów

Konwencji Helsińskiej 1992 oraz Konwencji o zatapianiu.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1,

od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów

lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników ekspertyz.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności

1)

rodzaj zezwolenia,

2)

numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku,

3)

okres ważności zezwolenia,

4)

rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość,

5)

współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w nim odpadów

lub innych substancji,

6)

rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych substancji,

7)

sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji,

8)

sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z pogłębiania

dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji oraz o fakcie zakończenia

tych operacji.

”

;

11)

art. 36a otrzymuje brzmienie

„

Art. 36a.

Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub

łamiąc ustanowione prawem zakazy

1)

przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,

o których mowa w art. 10a,

2)

dopuszcza do wykonywania przez osoby, które nie posiadają wymaganych uprawnień, o

których mowa w art. 13a, czynności polegających na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu

karty urządzenia, sprawdzaniu szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń

i instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,

3)

nie wypełnia obowiązku prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych będących czynnikiem

chłodniczym oraz przekazywania informacji zawartych w tej ewidencji, o których mowa

w art. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową,

4)

nie zapewnia oznakowania poddawanych naprawie lub obsłudze technicznej urządzeń chłodniczych,

klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,

zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 3,

5)

nie dopełnia obowiązku założenia karty obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub

instalacji, określonej w art. 7 ustawy wymienionej w pkt 3,

6)

użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający

emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności

tych urządzeń,

7)

stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak

biocydy,

8)

eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,

9)

eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza

a)

substancje zubożające warstwę ozonową,

b)

tlenki azotu,

10)

używa na statku paliwa zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki

- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

”

;

12)

po art. 36b dodaje się art. 36c w brzmieniu

„

Art. 36c.

Dostawca, który dostarczając paliwo, nie wykonuje ciążących na nim obowiązków w zakresie

dostawy i jakości paliw używanych przez statki, podlega karze pieniężnej do wysokości

50 000 SDR.

”

;

13)

w art. 37 po pkt 10 dodaje się pkt 11 w brzmieniu

„

11)

nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i prowadzenia karty urządzenia,

sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik

chłodniczy będący substancją kontrolowaną

”

;

14)

po art. 37 dodaje się art. 37a w brzmieniu

„

Art. 37a.

Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

”

;

15)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia

przepisów, o których mowa w art. 36-37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych

z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm..

”

;

16)

dodaje się załącznik w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy;

17)

użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy „Konwencja MARPOL 1973/78” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Konwencja MARPOL”.

W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm. w art. 42 w ust. 2 w pkt 26 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 27 w

brzmieniu

„

27)

kontroli paliwa u dostawców paliwa dostarczanego na statki.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 1 w pkt 1 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,

”

;

2)

w art. 14 po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w załączniku do

ustawy.

”

;

3)

w art. 15 w ust. 1

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sposób uznawania i upoważniania instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania zadań administracji

morskiej,

”

,

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

rodzaje i zakres przeglądów statków dokonywanych przez instytucję klasyfikacyjną.

”

;

4)

użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy „Konwencja MARPOL 1973/78” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Konwencja MARPOL”.

W ustawie z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków

(Dz. U. Nr 166, poz. 1361 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3)

Konwencji MARPOL - oznacza to Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,

sporządzoną w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienioną Protokołem uzupełniającym

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679);

4)

odpadach ze statków - oznacza to wszelkie zanieczyszczenia powstałe w czasie eksploatacji

statku, wymienione w Załącznikach I, IV, V i VI Konwencji MARPOL, oraz odpady związane

z ładunkiem, niebędące pozostałościami ładunkowymi, wymienione w wytycznych do wdrażania

Załącznika V Konwencji MARPOL - do momentu przekazania ich do portowych urządzeń odbiorczych;

”

;

2)

w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiot zarządzający portem lub przystanią morską jest obowiązany do zapewnienia statkom

korzystającym z portu lub przystani morskiej dostępu na jego terenie do portowych

urządzeń do odbioru odpadów ze statków oraz pozostałości ładunkowych w sposób i w

zakresie określonym przepisami ustawy.

”

;

3)

w art. 6

a)

w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

pozostałości z oczyszczania spalin, zgodnie z Załącznikiem VI Konwencji MARPOL.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Podmiot dokonujący naprawy, wymiany, montażu lub demontażu znajdujących się na statku

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane określone w Załączniku

I do rozporządzenia WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r.

w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(Dz. Urz. WE L 244 z 29.09.2000, str. 1)

”

;

4)

w art. 8

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiot zarządzający portem lub przystanią morską jest obowiązany do przekazywania

armatorom, kapitanom statków lub agentom reprezentującym armatora informacji o trybie

i sposobie odbioru odpadów ze statków oraz znaczeniu dla ochrony środowiska morskiego

właściwego odbioru odpadów i pozostałości ładunkowych ze statków, zwanych dalej „informacjami”.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zakres i sposób podawania informacji o trybie i sposobie odbioru odpadów ze statków

powinien obejmować w szczególności

1)

lokalizację portowych urządzeń odbiorczych na planie lub mapie, o ile to możliwe;

2)

rodzaje odpadów ze statków przyjmowanych do portowych urządzeń odbiorczych;

3)

wykaz odbiorców odpadów, oferowanych przez nich usług oraz dane umożliwiające kontakt

z tymi odbiorcami;

4)

procedury odbioru;

5)

system opłat;

6)

procedury informowania o niewystarczającej przepustowości portowych urządzeń odbiorczych.

”

;

5)

po art. 8 dodaje się art. 8a i 8b w brzmieniu

„

Art. 8a.

Jeżeli podmiot zarządzający portem lub przystanią morską posiada informacje o braku

dostępnych odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym porcie

zawinięcia statku, jest obowiązany do przekazania tych informacji kapitanowi statku.

Art. 8b.

W przypadku stwierdzenia przez kapitana statku zawijającego do portu lub przystani

morskiej niewłaściwego funkcjonowania portowych urządzeń odbiorczych lub niepoinformowania

przez podmiot zarządzający portem lub przystanią morską o tym fakcie kapitana statku

kapitan ma prawo zgłosić nieprawidłowości do dyrektora właściwego urzędu morskiego.

”

;

6)

w art. 9 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Plan gospodarowania odpadami oraz pozostałościami ładunkowymi ze statków podlega,

przed jego zatwierdzeniem, konsultacjom z użytkownikami portu.

”

;

7)

po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Przepisy karne

Art. 12a.

1.

Kto, zarządzając portem lub przystanią morską

1)

nie zapewnia statkom korzystającym z portu lub przystani morskiej dostępu do znajdujących

się na jego terenie portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków oraz pozostałości

ładunkowych w sposób i w zakresie określonym przepisami ustawy,

2)

nie zapewnia odbioru przez portowe urządzenia odbiorcze odpadów ze statków, wymienionych

w art. 6 ust. 1,

3)

nie sporządza okresowych raportów obejmujących dane dotyczące funkcjonowania i stopnia

wykorzystania portowych urządzeń odbiorczych,

4)

nie przekazuje armatorom, kapitanom statków lub agentom reprezentującym armatora informacji

o trybie i sposobie odbioru odpadów ze statków,

5)

nie informuje kapitana statku lub agenta reprezentującego armatora o braku możliwości

przyjęcia do portowych urządzeń odbiorczych określonych rodzajów i ilości odpadów

ze statków,

6)

nie wydaje statkowi potwierdzenia faktu braku możliwości przyjęcia do portowych urządzeń

odbiorczych określonych rodzajów i ilości odpadów ze statków i nie wskazuje najbliższego

portu lub przystani morskiej gotowej do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych,

7)

nie opracowuje planu gospodarowania odpadami oraz pozostałościami ładunkowymi ze statków

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

”

;

8)

użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy „Konwencja MARPOL 1973/78” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Konwencja MARPOL”.

W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1458) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do eksploatacji urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane stosuje

się przepisy ustawy w zakresie wynikającym z ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. Nr 47, poz. 243, z późn. zm., która określa również organy administracji właściwe w tych sprawach.

”

.

Armator eksploatujący na statku urządzenie lub instalację zawierającą substancje kontrolowane,

które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 1 lipca 2002 r., może użytkować to

urządzenie lub instalację bez wymaganego oznakowania przez okres 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy lub do czasu pierwszego, następującego po dacie

wejścia w życie ustawy, przeglądu.

Armator eksploatujący na statku urządzenie lub instalację zawierające więcej niż 3

kg czynnika chłodniczego będącego substancją kontrolowaną może użytkować to urządzenie

lub instalację bez karty urządzenia, o której mowa w art. 7 ustawy wymienionej w art.

5, przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi

międzynarodowe świadectwa przewidziane w

1)

Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji

rocznych i pośrednich,

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach.

2.

Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie

wymagań przewidzianych w

1)

Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa

przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji,

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach - na wniosek organu państwa przynależności statku.

3.

Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który

zostały wystawione, jeżeli

1)

bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,

systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach,

2)

nie została potwierdzona ich ważność,

3)

nastąpiła zmiana przynależności statku.

4.

Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których

mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku do ustawy, z tym że nie

pobiera się opłat za inspekcję doraźną.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku

do ustawy.

Dostawca prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność polegającą na dostarczaniu

paliwa na statki jest obowiązany do złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 13e

ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wejścia

w życie ustawy.

Jeżeli podmiot zarządzający portem lub przystanią morską posiada informacje o braku

dostępnych odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym porcie

zawinięcia statku, jest obowiązany do przekazania tych informacji kapitanowi statku.

W przypadku stwierdzenia przez kapitana statku zawijającego do portu lub przystani

morskiej niewłaściwego funkcjonowania portowych urządzeń odbiorczych lub niepoinformowania

przez podmiot zarządzający portem lub przystanią morską o tym fakcie kapitana statku

kapitan ma prawo zgłosić nieprawidłowości do dyrektora właściwego urzędu morskiego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 9, art. 14 ust.

4 i art. 18 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej

w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kto, zarządzając portem lub przystanią morską

1)

nie zapewnia statkom korzystającym z portu lub przystani morskiej dostępu do znajdujących

się na jego terenie portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków oraz pozostałości

ładunkowych w sposób i w zakresie określonym przepisami ustawy,

2)

nie zapewnia odbioru przez portowe urządzenia odbiorcze odpadów ze statków, wymienionych

w art. 6 ust. 1,

3)

nie sporządza okresowych raportów obejmujących dane dotyczące funkcjonowania i stopnia

wykorzystania portowych urządzeń odbiorczych,

4)

nie przekazuje armatorom, kapitanom statków lub agentom reprezentującym armatora informacji

o trybie i sposobie odbioru odpadów ze statków,

5)

nie informuje kapitana statku lub agenta reprezentującego armatora o braku możliwości

przyjęcia do portowych urządzeń odbiorczych określonych rodzajów i ilości odpadów

ze statków,

6)

nie wydaje statkowi potwierdzenia faktu braku możliwości przyjęcia do portowych urządzeń

odbiorczych określonych rodzajów i ilości odpadów ze statków i nie wskazuje najbliższego

portu lub przystani morskiej gotowej do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych,

7)

nie opracowuje planu gospodarowania odpadami oraz pozostałościami ładunkowymi ze statków

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Czynności polegające na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu karty urządzenia, sprawdzaniu

szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń i instalacji zawierających

czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną wykonywane są przez członka załogi

statku, posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego na statkach

o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, lub przez osobę posiadającą świadectwo kwalifikacji,

o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, albo przez podmiot zatrudniający taką osobę.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich powiadamiają niezwłocznie Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska o każdym naruszeniu przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane na statkach morskich znajdujących

się w polskich obszarach morskich.

2.

Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku

poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń i instalacji

zawierających substancje kontrolowane na statkach.

Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach

podnoszących polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich

obszarach morskich używania paliwa niespełniającego wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

1.

Dyrektor urzędu morskiego może udzielić zgody na przeprowadzenie na statkach podnoszących

polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich obszarach morskich

testów instalacji wprowadzających technologie ograniczające emisje siarki, z uwzględnieniem

postanowień Konwencji MARPOL oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia

zawartości siarki w paliwach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze przepisy, o których

mowa w ust. 1, może, w celu ujednolicenia zasad przeprowadzania testów, określić,

w drodze rozporządzenia, warunki, na jakich dyrektor urzędu morskiego udziela zgody

na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje siarki.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich

dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu

dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności

w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny

oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót paliwami, a także określać rodzaje

dostarczanych paliw.

4.

Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia właściwemu dla

miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z działalności za rok poprzedni,

zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych

portach, z uwzględnieniem zawartości siarki.

1.

Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.

2.

Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,

określa Konwencja MARPOL.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości

siarki w paliwie dostarczanym na statek, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w

zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe

dla paliw dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami

ze statków.

1.

Organ inspekcyjny przeprowadza u dostawców kontrole w zakresie zawartości siarki w

paliwie dostarczanym na statek.

2.

Kontrola obejmuje pobieranie próbek przechowywanego paliwa, badanie zawartości siarki

w paliwie oraz sprawdzanie dokumentów z tym związanych.

Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę

lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie

przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.

Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek

zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm..

Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub

łamiąc ustanowione prawem zakazy

1)

przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,

o których mowa w art. 10a,

2)

dopuszcza do wykonywania przez osoby, które nie posiadają wymaganych uprawnień, o

których mowa w art. 13a, czynności polegających na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu

karty urządzenia, sprawdzaniu szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń

i instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,

3)

nie wypełnia obowiązku prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych będących czynnikiem

chłodniczym oraz przekazywania informacji zawartych w tej ewidencji, o których mowa

w art. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową,

4)

nie zapewnia oznakowania poddawanych naprawie lub obsłudze technicznej urządzeń chłodniczych,

klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,

zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 3,

5)

nie dopełnia obowiązku założenia karty obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub

instalacji, określonej w art. 7 ustawy wymienionej w pkt 3,

6)

użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający

emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności

tych urządzeń,

7)

stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak

biocydy,

8)

eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,

9)

eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza

a)

substancje zubożające warstwę ozonową,

b)

tlenki azotu,

10)

używa na statku paliwa zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki

- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Dostawca, który dostarczając paliwo, nie wykonuje ciążących na nim obowiązków w zakresie

dostawy i jakości paliw używanych przez statki, podlega karze pieniężnej do wysokości

50 000 SDR.

Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia

przepisów, o których mowa w art. 36-37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych

z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm..