Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej

”

;

2)

w art. 4

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;

określenie to obejmuje również

a)

każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności

gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b)

działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

”

,

b)

po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny

przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985)

”

,

c)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu

i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm.;

”

;

3)

w art. 5

a)

w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego określony dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem

w wysokości

a)

9 000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b)

5 000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy,

c)

50 000 euro - przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art.

4 pkt 3 lit. b;

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu

„

4.

Wymagań, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, nie stosuje się wobec przedsiębiorcy wykonującego

transport drogowy wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.

5.

Posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego potwierdza się

1)

rocznym sprawozdaniem finansowym;

2)

dokumentami potwierdzającymi

a)

dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi

aktywami,

b)

posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,

c)

udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych,

d)

własność nieruchomości.

6.

Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 3 pkt 3, stosuje się kurs średni

ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego

rok, w którym ocena ta jest dokonywana.

”

;

4)

w art. 8

a)

w ust. 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających

pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów

- również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołącza się dokumentów, o których

mowa

1)

w ust. 3 pkt 4 i 6 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego

taksówką;

2)

w ust. 3 pkt 7 i 8 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego

wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.

”

;

5)

w art. 12 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b, o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie

finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. c.

1b.

Licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu

drogowego taksówką.

”

;

6)

w art. 15

a)

w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

jeżeli przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie, o którym mowa w art.

4 pkt 3 lit. b, zlecił wykonanie przewozu rzeczy podmiotowi nieposiadającemu licencji.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.

e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia

naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których

mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a.

”

;

7)

w art. 18

a)

w ust. 1 w pkt 1

-

po lit. d dodaje się lit. d

„

d

prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu

na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

”

,

-

lit. e otrzymuje brzmienie

„

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na

liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych

w lit. a-d

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku

klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty

innych gałęzi niż transport drogowy.

1b.

W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie

którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające

warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

zabrania się

a)

umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b)

umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c)

umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

”

;

8)

po art. 18a dodaje się art. 18b w brzmieniu

„

Art. 18b.

1.

Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących

zasad

1)

do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj

przewozu warunkom technicznym;

2)

rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich

wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3)

wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie

jazdy;

4)

należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje

potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach

rejestrujących;

5)

w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany

przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych,

odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6)

cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w

każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi

także zawierać ceny biletów ulgowych

a)

określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z późn. zm.,

b)

wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot,

który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów

stosowania tych ulg;

7)

zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2.

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się

1)

używania do przewozu

a)

innych pojazdów niż autobusy,

b)

autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2)

korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym

rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu

przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3)

zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4)

pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej

wiadomości pasażerów;

5)

naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

”

;

9)

w art. 20 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

”

;

10)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku

wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie

przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności

awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

2.

W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa

w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek

przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności

zezwolenia.

4.

Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.

”

;

11)

w art. 22 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Uzyskane przez przewoźnika potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków

nie może powodować nakładania na przewoźników żadnych opłat za korzystanie z tych

przystanków.

”

;

12)

po art. 22a dodaje się art. 22b w brzmieniu

„

Art. 22b.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia,

wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich

powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

”

;

13)

w art. 30 po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2e w brzmieniu

„

2a.

Wydanie zezwolenia zagranicznego jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

2b.

Podziału zezwoleń zagranicznych pomiędzy przewoźnikami drogowymi, o których mowa w

ust. 1, dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu.

2c.

Komisja, o której mowa w ust. 2b, składa się z 7 osób.

2d.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania

składu oraz tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 2b, mając na uwadze

usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji

przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych

przewoźników drogowych.

2e.

Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych rozpatruje minister

właściwy do spraw transportu.

”

;

14)

w art. 39b

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie po raz pierwszy na stanowisku kierowcy wykonującego

transport drogowy jest obowiązana ukończyć kurs dokształcający

1)

kierowców przewożących rzeczy - dla kierowców pojazdów samochodowych konstrukcyjnie

przystosowanych do przewozu rzeczy;

2)

kierowców przewożących osoby - dla kierowców pojazdów samochodowych przeznaczonych

konstrukcyjnie do przewozu osób, z wyłączeniem taksówek.

2.

Kursy dokształcające, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „kursami”, są prowadzone

przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm., oraz przez organizacje zrzeszające kierowców lub przewoźników drogowych o zasięgu

ogólnokrajowym.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, potwierdzają ukończenie kursu przez wydanie zaświadczenia

o jego ukończeniu, a także prowadzą rejestr osób przeszkolonych i wydanych zaświadczeń.

”

;

15)

w art. 41 w ust. 1

a)

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

D udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu

z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji

oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji;

2)

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego;

”

,

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

”

,

c)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4, lub jego zmiany oraz wydania

wtórnika certyfikatu;

”

,

d)

po pkt 9 dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2.

”

;

16)

w art. 42

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane

są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której

maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem

1)

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2)

pojazdów transportu kombinowanego;

3)

pojazdów realizujących komunikację miejską;

4)

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania

przewozów na potrzeby własne.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dopuszczalnej masy całkowitej oraz emisji spalin pojazdu.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową

albo dobową.

3b.

Karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez podmiot, o którym

mowa w ust. 1, w terminie

1)

7 dni - od wydania karty opłaty dobowej;

2)

14 dni - od wydania karty opłaty siedmiodniowej.

”

,

d)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za

przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb

wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub

w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych

od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty.

”

;

17)

w art. 44 ust. 1b otrzymuje brzmienie

„

1 b. Jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, otrzymuje prowizję, w wysokości nie

większej niż 14%, od opłat pobranych w międzynarodowym transporcie drogowym z tytułu

1)

wydania zezwolenia zagranicznego;

2)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

3)

udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu

z licencji, wydania wtórnika licencji;

4)

przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie

uprawnień wynikających z licencji;

5)

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego;

6)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2.

”

;

18)

w art. 46

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 42 i 43, oraz wpływy z opłat z tytułu

1)

w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu

z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji

oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji,

b)

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

c)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2,

d)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy,

2)

wydania zezwolenia zagranicznego i przyznania ekopunktów w systemie elektronicznym,

3)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9, oraz wpływy uzyskane

z opłat za wydanie zaświadczenia, zmianę zaświadczenia, wydanie wypisu z zaświadczenia

o zgłoszeniu działalności w zakresie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne

stanowią dochód jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2.

”

;

19)

w art. 50 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

kontrola rodzaju używanego paliwa przez pobranie próbek paliwa ze zbiornika pojazdu

mechanicznego.

”

;

20)

po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu

„

Art. 50a.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli,

o której mowa w art. 50 pkt 8, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli i badania

próbek rodzaju paliwa znajdującego się w zbiorniku pojazdu.

”

;

21)

w art. 54 w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych.

”

;

22)

w art. 69

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz

posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli

1)

w przedsiębiorstwie;

2)

przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami;

3)

transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze

poza postojem.

”

;

23)

art. 71 otrzymuje brzmienie

„

Art. 71.

Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów

znajdujących się

1)

w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub

2)

w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli.

”

;

24)

art. 84 otrzymuje brzmienie

„

Art. 84.

1.

Organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów

na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania

wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do dokonywania kontroli w zakresie spełniania

przez przedsiębiorcę wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1-3, stanowiących

podstawę do udzielenia licencji na międzynarodowy transport drogowy.

”

;

25)

w art. 86 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa w ust. 2,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności

związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także ich wzory.

”

;

26)

w art. 87

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,

z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego

organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego

samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas

odpoczynku, a ponadto

1)

w transporcie drogowym osób

a)

przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie

i formularz jazdy lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,

b)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie

zezwolenie,

c)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

d)

oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię

decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana;

2)

w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także

a)

odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b)

dokumenty wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

c)

świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących

się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do

tych przewozów (ATP),

d)

zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi

lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e)

wymagane przy przewozie żywych zwierząt,

f)

dokumenty wymagane przy przewozie odpadów,

g)

certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa

lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany;

3)

w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

”

,

b)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika

kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać

na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art.

43 ust. 1, jeżeli jest wymagana.

”

;

27)

w art. 89

a)

w ust. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu

do przewozów regularnych i regularnych specjalnych.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, kierując się zasadą

skuteczności kontroli, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przeprowadzania

kontroli w zakresie przewozu drogowego, a także wzory dokumentów stosowane przez uprawnionych

do tej kontroli.

”

;

28)

po art. 90 dodaje się art. 90a w brzmieniu

„

Art. 90a.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące

przeprowadzonych kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu

objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;

2)

w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985), zgodnie z formularzem określonym w decyzji Komisji z dnia 22 lutego 1993 r. ustalającej znormalizowany formularz przewidziany

w art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów

socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, co dwa lata, w terminie do 30 września, po upływie okresu objętego sprawozdaniem.

2.

Organy uprawnione do przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, obowiązane

są przekazywać Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacje

1)

o których mowa w ust. 1 pkt 1, co dwa lata, w terminie do 31 stycznia po upływie dwuletniego

okresu objętego sprawozdaniem,

2)

o których mowa w ust. 1 pkt 2, co dwa lata, w terminie do 31 lipca po upływie dwuletniego

okresu objętego sprawozdaniem

- na formularzach, o których mowa w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając zakres niezbędnych

danych.

”

;

29)

w art. 92 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając

obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów

1)

o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

2)

o czasie pracy kierowców,

3)

o odpadach,

4)

o ochronie zwierząt,

5)

o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów

na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6)

o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,

7)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8)

wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.

”

;

30)

po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu

„

Art. 92a.

1.

W przypadku gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia

1)

obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87,

2)

zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu

odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych

w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087),

3)

zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość

jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych

w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985)

- kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego

także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego

przewóz drogowy.

”

;

31)

w art. 93

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego

przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze

decyzji administracyjnej.

”

,

b)

uchyla się ust. 6;

32)

w art. 94 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia

skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie

14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary.

”

;

33)

załącznik do ustawy otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami

publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z późn. zm. w art. 8a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Samorządy województw, z zastrzeżeniem ust. 2a, przekazują przewoźnikom wykonującym

krajowe autobusowe przewozy pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania

obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.

”

;

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Właściwość miejscową samorządu województwa ustala się według miejsca

1)

zamieszkania lub siedziby przewoźnika - w przypadku przewozów realizowanych na trasach

wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa;

2)

wykonywania przewozów - w przypadku przewozów niewykraczających poza obszar województwa.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 66 w ust. 3a uchyla się pkt 2;

2)

w art. 66a w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru

fabrycznego;

”

;

3)

w art. 80b w ust. 1

a)

w pkt 1 uchyla się lit. e,

b)

w pkt 6 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

nadaniu i wybiciu numeru nadwozia (podwozia),

”

;

4)

w art. 90 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym

roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi

zaświadczenie, że studiuje od co najmniej sześciu miesięcy.

”

;

5)

art. 94 otrzymuje brzmienie

„

Art. 94.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednim pojazdem silnikowym może kierować

osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej - w okresie ważności prawa jazdy;

2)

państwo

a)

będące stroną Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.

(Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44),

b)

państwo trzecie, którego wzór prawa jazdy jest zgodny z wzorem określonym w Konwencji,

o której mowa w lit. a

- w okresie 6 miesięcy od daty rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu, nie dłużej

jednak niż przez okres ważności prawa jazdy.

2.

Osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, może otrzymać polskie krajowe prawo jazdy po oddaniu zagranicznego

ważnego prawa jazdy organowi wydającemu prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli

zagraniczne prawo jazdy nie jest zgodne z wzorem określonym w Konwencji wymienionej

w ust. 1 pkt 2 lit. a, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest

zdanie części teoretycznej egzaminu państwowego - warunek ten nie dotyczy prawa jazdy

wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie terminu ważności, ograniczenie

ze względu na stan zdrowia lub inne, należy to ograniczenie uwzględnić w wydanym prawie

jazdy.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, w stosunku

do obywateli niektórych państw, ze względu na zasadę wzajemności, warunki wydawania

praw jazdy odmienne niż te, które przewiduje ust. 2.

”

.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 92, poz. 879) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw

w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz Umową europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), zwaną dalej „Umową AETR”.

”

;

2)

użyte w art. 27 wyrazy „nr 8320/85/EWG” zastępuje się wyrazami „nr 3820/85/EWG”;

3)

w odnośniku 1 wyraz „dyrektywy” zastępuje się wyrazem „dyrektywę”;

4)

w odnośniku 5 wyraz „nr 382/85” zastępuje się wyrazem „3821/85”.

Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wykonują na podstawie

dotychczas wydanych zezwoleń działalność gospodarczą w zakresie przewozów regularnych

pojazdami samochodowymi niebędącymi autobusami, uważa się za spełniających wymagania

określone w art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w okresie 5 lat

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 29, pkt 30, pkt 31 i pkt 33, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 25, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 16 lit. c, w zakresie dotyczącym uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu

samochodowego po drogach krajowych, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

4)

art. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a, pkt 4 lit. b, pkt 5, pkt 6 lit. a w zakresie pośrednictwa

przy przewozie rzeczy, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

1.

Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących

zasad

1)

do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj

przewozu warunkom technicznym;

2)

rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich

wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3)

wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie

jazdy;

4)

należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje

potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach

rejestrujących;

5)

w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany

przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych,

odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6)

cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w

każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi

także zawierać ceny biletów ulgowych

a)

określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z późn. zm.,

b)

wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot,

który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów

stosowania tych ulg;

7)

zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2.

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się

1)

używania do przewozu

a)

innych pojazdów niż autobusy,

b)

autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2)

korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym

rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu

przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3)

zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4)

pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej

wiadomości pasażerów;

5)

naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

1.

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku

wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie

przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności

awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

2.

W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa

w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek

przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności

zezwolenia.

4.

Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia,

wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich

powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli,

o której mowa w art. 50 pkt 8, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli i badania

próbek rodzaju paliwa znajdującego się w zbiorniku pojazdu.

Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów

znajdujących się

1)

w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub

2)

w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli.

1.

Organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów

na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania

wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do dokonywania kontroli w zakresie spełniania

przez przedsiębiorcę wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1-3, stanowiących

podstawę do udzielenia licencji na międzynarodowy transport drogowy.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące

przeprowadzonych kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu

objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;

2)

w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985), zgodnie z formularzem określonym w decyzji Komisji z dnia 22 lutego 1993 r. ustalającej znormalizowany formularz przewidziany

w art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów

socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, co dwa lata, w terminie do 30 września, po upływie okresu objętego sprawozdaniem.

2.

Organy uprawnione do przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, obowiązane

są przekazywać Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacje

1)

o których mowa w ust. 1 pkt 1, co dwa lata, w terminie do 31 stycznia po upływie dwuletniego

okresu objętego sprawozdaniem,

2)

o których mowa w ust. 1 pkt 2, co dwa lata, w terminie do 31 lipca po upływie dwuletniego

okresu objętego sprawozdaniem

- na formularzach, o których mowa w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając zakres niezbędnych

danych.

1.

W przypadku gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia

1)

obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87,

2)

zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu

odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych

w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087),

3)

zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość

jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych

w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985)

- kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego

także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego

przewóz drogowy.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednim pojazdem silnikowym może kierować

osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej - w okresie ważności prawa jazdy;

2)

państwo

a)

będące stroną Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.

(Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44),

b)

państwo trzecie, którego wzór prawa jazdy jest zgodny z wzorem określonym w Konwencji,

o której mowa w lit. a

- w okresie 6 miesięcy od daty rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu, nie dłużej

jednak niż przez okres ważności prawa jazdy.

2.

Osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, może otrzymać polskie krajowe prawo jazdy po oddaniu zagranicznego

ważnego prawa jazdy organowi wydającemu prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli

zagraniczne prawo jazdy nie jest zgodne z wzorem określonym w Konwencji wymienionej

w ust. 1 pkt 2 lit. a, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest

zdanie części teoretycznej egzaminu państwowego - warunek ten nie dotyczy prawa jazdy

wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie terminu ważności, ograniczenie

ze względu na stan zdrowia lub inne, należy to ograniczenie uwzględnić w wydanym prawie

jazdy.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, w stosunku

do obywateli niektórych państw, ze względu na zasadę wzajemności, warunki wydawania

praw jazdy odmienne niż te, które przewiduje ust. 2.