Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej

Ustawa określa

1)

zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

2)

zasady postępowania wobec osób dotkniętych przemocą w rodzinie;

3)

zasady postępowania wobec osób stosujących przemoc w rodzinie.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

członku rodziny - należy przez to rozumieć osobę najbliższą w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., a także inną osobę wspólnie zamieszkującą lub gospodarującą;

2)

przemocy w rodzinie - należy przez to rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne

działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w

pkt 1, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia,

naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące

szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy

moralne u osób dotkniętych przemocą.

Osobie dotkniętej przemocą w rodzinie udziela się pomocy, w szczególności w formie

1)

poradnictwa medycznego, psychologicznego, prawnego i socjalnego;

2)

interwencji kryzysowej i wsparcia;

3)

ochrony przed dalszym krzywdzeniem, poprzez uniemożliwienie osobom stosującym przemoc

korzystania ze wspólnie zajmowanego z innymi członkami rodziny mieszkania oraz zakazanie

kontaktowania się z osobą pokrzywdzoną;

4)

zapewnienia, na żądanie osoby dotkniętej przemocą, bezpiecznego schronienia w specjalistycznym

ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie.

Wobec osób stosujących przemoc w rodzinie stosuje się przewidziane w niniejszej ustawie

środki mające na celu zapobieganie ich kontaktowaniu się z osobami pokrzywdzonymi

oraz oddziaływania korekcyjno-edukacyjne.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standard podstawowych usług świadczonych przez specjalistyczne ośrodki wsparcia dla

ofiar przemocy w rodzinie, a także szczegółowe kierunki prowadzenia oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych,

uwzględniając konieczność dostosowania zakresu pomocy do sytuacji oraz potrzeb ofiar

przemocy.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie są realizowane przez organy

administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm. lub ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm., chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

2.

Do zadań własnych gminy należy w szczególności

1)

tworzenie gminnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

2)

prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

3)

opracowywanie i realizacja programów ochrony ofiar przemocy w rodzinie;

4)

prowadzenie gminnych ośrodków wsparcia.

3.

Do zadań własnych powiatu należy w szczególności

1)

tworzenie i prowadzenie ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

2)

prowadzenie ośrodków interwencji kryzysowej.

4.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy w szczególności

1)

tworzenie i prowadzenie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

2)

opracowywanie i realizacja programów korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących

przemoc w rodzinie.

5.

Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 4, zapewni budżet państwa.

6.

Do zadań własnych samorządu województwa należy w szczególności

1)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania przemocy w

rodzinie;

2)

opracowywanie programów ochrony ofiar przemocy w rodzinie oraz ramowych programów

korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie;

3)

organizowanie szkoleń dla osób realizujących zadania związane z przeciwdziałaniem

przemocy w rodzinie.

Do zadań wojewody należy w szczególności

1)

opracowywanie materiałów instruktażowych, zaleceń, procedur postępowania interwencyjnego

w sytuacjach kryzysowych związanych z przemocą w rodzinie dla osób realizujących te

zadania;

2)

monitorowanie zjawiska przemocy w rodzinie.

Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy w szczególności

1)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz dotyczących zjawiska przemocy w

rodzinie;

2)

organizowanie akcji promujących podnoszenie świadomości społecznej w zakresie przyczyn

i skutków przemocy w rodzinie;

3)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu Zapobiegania i Przeciwdziałania Przemocy

w Rodzinie, o którym mowa w art. 10.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej współdziałają z organizacjami pozarządowymi

oraz kościołami i związkami wyznaniowymi w zakresie udzielania pomocy osobom dotkniętym

przemocą, oddziaływania na osoby stosujące przemoc oraz podnoszenia świadomości społecznej

na temat przyczyn i skutków przemocy w rodzinie.

2.

Organy administracji rządowej i samorządowej mogą zlecać realizację zadań określonych

w ustawie w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej albo w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm..

W celu tworzenia warunków do bardziej skutecznego przeciwdziałania przemocy w rodzinie

Rada Ministrów przyjmie Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, określający

szczegółowe działania w zakresie

1)

zapewnienia ochrony i udzielenia pomocy osobom dotkniętym przemocą;

2)

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych na osoby stosujące przemoc;

3)

podnoszenia świadomości społecznej na temat przyczyn i skutków przemocy w rodzinie.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie do 30

czerwca, sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w

Rodzinie.

Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych powzięły podejrzenie

o popełnieniu przestępstwa z użyciem przemocy wobec członków rodziny, powinny niezwłocznie

zawiadomić o tym Policję lub prokuratora.

Umarzając warunkowo postępowanie karne wobec sprawcy przestępstwa popełnionego z użyciem

przemocy lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny albo zawieszając wykonanie kary

za takie przestępstwo, sąd, nakładając obowiązek, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 7a i 7b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, określa sposób kontaktu skazanego z pokrzywdzonym lub może zakazać zbliżania się

skazanego do pokrzywdzonego w określonych okolicznościach.

1.

Jeżeli zachodzą przesłanki dla zastosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego

o przestępstwo, o którym mowa w art. 13, sąd może zamiast tymczasowego aresztowania

zastosować dozór Policji, pod warunkiem że oskarżony opuści lokal zajmowany wspólnie

z pokrzywdzonym, w wyznaczonym przez sąd terminie, i określi miejsce pobytu.

2.

W razie opuszczenia lokalu, o którym mowa w ust. 1, ograniczenie przewidziane w art. 275 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. -

Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. może także polegać na powstrzymywaniu się od kontaktu z pokrzywdzonym w określony

sposób.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 41a w § 1 po wyrazach „na szkodę małoletniego” dodaje się wyrazy „oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko

osobie najbliższej”;

2)

w art. 67 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody

w całości lub w części, a może na niego nałożyć obowiązki wymienione w art. 72 § 1

pkt 1-3, 5 lub 7a, a ponadto orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt

7 oraz zakaz prowadzenia pojazdów, wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2.

”

;

3)

w art. 72 w § 1

a)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu, albo oddziaływaniom

terapeutycznym lub uczestnictwu w programach korekcyjno-edukacyjnych,

”

,

b)

pkt 7a otrzymuje brzmienie

„

7a)

powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony

sposób,

”

,

c)

dodaje się pkt 7b w brzmieniu

„

7b)

opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

”

.

W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 47

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Interwencja kryzysowa stanowi zespół interdyscyplinarnych działań podejmowanych na

rzecz osób i rodzin będących w stanie kryzysu. Celem interwencji kryzysowej jest przywrócenie

równowagi psychicznej i umiejętności samodzielnego radzenia sobie, a dzięki temu zapobieganie

przejściu reakcji kryzysowej w stan chronicznej niewydolności psychospołecznej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W ramach interwencji kryzysowej udziela się natychmiastowej specjalistycznej pomocy

psychologicznej, a w zależności od potrzeb - poradnictwa socjalnego lub prawnego,

w sytuacjach uzasadnionych - schronienia do 3 miesięcy.

”

;

2)

po art. 87 dodaje się art. 87a w brzmieniu

„

Art. 87a.

1.

Wychowawca zatrudniony w placówce opiekuńczo-wychowawczej oskarżony o popełnienie

przestępstwa z użyciem przemocy, w tym przemocy w rodzinie, zostaje z mocy prawa zawieszony

w pełnieniu obowiązków służbowych na czas trwania postępowania.

2.

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej rozwiązuje stosunek pracy z wychowawcą,

który został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy.

”

;

3)

w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala podmiot kierujący

w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą

opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie

nie przekracza kwoty kryterium dochodowego.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

6 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Wychowawca zatrudniony w placówce opiekuńczo-wychowawczej oskarżony o popełnienie

przestępstwa z użyciem przemocy, w tym przemocy w rodzinie, zostaje z mocy prawa zawieszony

w pełnieniu obowiązków służbowych na czas trwania postępowania.

2.

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej rozwiązuje stosunek pracy z wychowawcą,

który został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy.