Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

Ustawa określa

1)

niektóre formy wspierania działalności innowacyjnej, w szczególności zasady i tryb

udzielania kredytu technologicznego i umarzania części tego kredytu;

2)

zasady nadawania statusu centrum badawczo-rozwojowego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

badania - badania naukowe, badania przemysłowe i badania przedkonkurencyjne;

2)

badania naukowe - badania naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727);

3)

badania przemysłowe - badania przemysłowe w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki;

4)

badania przedkonkurencyjne - badania przedkonkurencyjne w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki;

5)

duża inwestycja - inwestycję, w której wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą

w formie umorzenia części kredytu technologicznego przekraczają równowartość w złotych

50 mln euro netto (bez podatku od towarów i usług) według średniego kursu ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski na dzień złożenia wniosku o udzielenie kredytu technologicznego,

przy czym

a)

wydatki na inwestycję są wydatkami na środki trwałe dokonywanymi w okresie trzech

lat od dnia złożenia wniosku o udzielenie kredytu technologicznego przez jednego lub

więcej przedsiębiorców realizujących tę inwestycję oraz

b)

środki trwałe są powiązane ze sobą fizycznie lub funkcjonalnie i służą do realizacji

ściśle określonego celu, w szczególności produkcji konkretnego produktu lub różnych

produktów, jeżeli są one wytwarzane przy wykorzystaniu takich samych surowców;

6)

działalność innowacyjna - działalność związaną z przygotowaniem i uruchomieniem wytwarzania

nowych lub udoskonalonych materiałów, wyrobów, urządzeń, usług, procesów lub metod,

przeznaczonych do wprowadzenia na rynek albo do innego wykorzystania w praktyce;

7)

inwestycja technologiczna - inwestycję polegającą na

a)

zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu i uruchomieniu w oparciu o nią produkcji

nowych lub zmodernizowanych wyrobów lub świadczenia nowych lub zmodernizowanych usług

albo

b)

wdrożeniu własnej nowej technologii i uruchomieniu w oparciu o nią produkcji nowych

lub zmodernizowanych wyrobów lub świadczenia nowych lub zmodernizowanych usług;

8)

jednostka naukowa - jednostkę naukową w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. a-f ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania

nauki;

9)

kredyt technologiczny - kredyt, który może ulec częściowemu umorzeniu na zasadach

określonych w ustawie, udzielony przedsiębiorcy na inwestycję technologiczną;

10)

nowa technologia - wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych,

w szczególności wyniki badań naukowych i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie

nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie

dłużej niż 5 lat;

11)

prace rozwojowe - prace rozwojowe w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki;

12)

przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.;

13)

przedsiębiorca w trudnej sytuacji ekonomicznej - przedsiębiorcę

a)

którego wielkość niepokrytej straty z lat ubiegłych łącznie z wynikiem finansowym

roku bieżącego przewyższa 50% wartości kapitału zakładowego i wielkość straty w ostatnim

roku obrotowym przewyższa 25% wartości kapitału zakładowego - w przypadku spółki kapitałowej,

b)

którego wielkość straty przewyższa 50% wartości majątku spółki, stanowiącego mienie

wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę i wielkość straty w ostatnim roku obrotowym

przewyższa 25% wartości tego majątku - w przypadku spółki niebędącej spółką kapitałową,

c)

który spełnia kryteria kwalifikujące do wszczęcia wobec niego postępowania upadłościowego;

14)

używane środki trwałe - środki trwałe stanowiące

a)

budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę

tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat,

b)

pozostałe środki trwałe, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez przedsiębiorcę

dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej 6 miesięcy

- które nie zostały nabyte lub wytworzone z wykorzystaniem pomocy publicznej.

1.

Kredyt technologiczny jest udzielany przez Bank Gospodarstwa Krajowego ze środków

Funduszu Kredytu Technologicznego, o którym mowa w art. 9.

2.

Kredyt technologiczny nie może być udzielany na realizację

1)

dużej inwestycji lub

2)

inwestycji w sektorze hutnictwa żelaza i stali, włókien syntetycznych, górnictwa węgla

i rybołówstwa oraz na działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i wprowadzaniem

do obrotu produktów, o których mowa w załączniku nr 1 do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

3.

W przypadku inwestycji technologicznej w sektorze budownictwa okrętowego, kredyt technologiczny

może być udzielony wyłącznie na unowocześnienie lub modernizację istniejących stoczni

w celu poprawy efektywności posiadanych instalacji. Udzielenie kredytu technologicznego

nie może być związane z restrukturyzacją finansową danej stoczni.

4.

Kredytu technologicznego nie udziela się przedsiębiorcy będącemu w trudnej sytuacji

ekonomicznej lub w okresie restrukturyzacji realizowanej z udziałem pomocy publicznej,

chyba że jest mikroprzedsiębiorcą lub małym przedsiębiorcą w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001/WE z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania

art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw

(Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001), zmienionego rozporządzeniem nr 364/2004/WE z dnia 25 lutego 2004 r.

(Dz. Urz. WE L 63 z 28.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 70/2001”.

1.

Kredyt technologiczny jest udzielany na warunkach nieodbiegających od warunków oferowanych

na rynku, z zastrzeżeniem możliwości częściowego umorzenia kwoty kapitału kredytu.

2.

Udział własny przedsiębiorcy w finansowaniu inwestycji technologicznej, na którą będzie

udzielony kredyt technologiczny, nie może być mniejszy niż 25% wartości tej inwestycji.

3.

Udziału własnego, o którym mowa w ust. 2, nie mogą stanowić środki, które zostały

uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z udzieloną pomocą publiczną, w szczególności

w formie kredytów, dopłat do oprocentowania kredytów, a także gwarancji lub poręczeń,

na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku.

4.

Wysokość kapitału kredytu technologicznego nie może przekroczyć równowartości w złotych

kwoty 2 mln euro przeliczanej według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski na dzień udzielenia kredytu technologicznego.

1.

Wnioski o udzielenie kredytu technologicznego w danym roku kalendarzowym składa się

w miesiącach kwietniu, lipcu i październiku.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego rozpatruje wnioski o udzielenie kredytu technologicznego

według kolejności wpływu.

3.

Do wniosku przedsiębiorca dołącza następujące dokumenty

1)

aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców albo aktualne zaświadczenie o wpisie do

ewidencji działalności gospodarczej;

2)

opinię sporządzoną przez jednostkę naukową, centrum badawczo-rozwojowe, o którym mowa

w art. 12, lub stowarzyszenie naukowo-techniczne o zasięgu ogólnopolskim, których

zakres działania jest związany z inwestycją technologiczną, na którą ma być udzielony

kredyt technologiczny, potwierdzającą, że technologia, w oparciu o którą będzie realizowana

inwestycja, jest nową technologią;

3)

dokumenty potwierdzające udział własny przedsiębiorcy w finansowaniu inwestycji technologicznej,

na którą ma być udzielony kredyt technologiczny;

4)

informację o pomocy publicznej uzyskanej na realizację inwestycji technologicznej

będącej przedmiotem wniosku, która będzie finansowana kredytem technologicznym;

5)

informację o planowanych wydatkach kwalifikujących się do objęcia pomocą w formie

umorzenia kredytu technologicznego, o których mowa w art. 6 ust. 8.

4.

Opinia, o której mowa w ust. 3 pkt 2, powinna zawierać opis nowej technologii, w oparciu

o którą będzie realizowana inwestycja technologiczna i okres jej stosowania na świecie.

5.

Jeżeli do wniosku nie zostały dołączone dokumenty, o których mowa w ust. 3, Bank Gospodarstwa

Krajowego wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków w terminie 14 dni, pod rygorem

pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

6.

Bank Gospodarstwa Krajowego rozpatruje wniosek w terminie 60 dni od dnia złożenia

kompletnego wniosku.

7.

Bank Gospodarstwa Krajowego rozpatruje wnioski o udzielenie kredytu technologicznego

do wyczerpania środków określonych w planie finansowym, o którym mowa w art. 11 ust.

2.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje umorzenia części kredytu technologicznego na

zasadach określonych w ustawie.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje umorzenia części kredytu technologicznego w ratach

w wysokości odpowiadającej 20% wartości netto wykazanej na przedkładanych, nie częściej

niż dwa razy w roku, przez kredytobiorcę fakturach dokumentujących dokonanie sprzedaży

towarów lub usług powstałych w wyniku inwestycji technologicznej finansowanej z kredytu

technologicznego wraz z potwierdzeniem dokonania zapłaty.

3.

Całkowita kwota umorzenia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć

1)

równowartości w złotych 1 mln euro przeliczonej według średniego kursu ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski na dzień dokonania umorzenia;

2)

50% kwoty wykorzystanego kapitału kredytu technologicznego;

3)

w danym roku kalendarzowym - iloczynu 10% kwoty kapitału wykorzystanego kredytu technologicznego

i liczby lat, które upłynęły od dnia udzielenia przedsiębiorcy kredytu technologicznego;

4)

30% wydatków, o których mowa w ust. 8, w przypadku inwestycji technologicznej realizowanej

w Warszawie lub Poznaniu, z zastrzeżeniem ust. 4-7;

5)

40% wydatków, o których mowa w ust. 8, w przypadku inwestycji technologicznej realizowanej

we Wrocławiu, Krakowie lub Gdańsku-Gdyni-Sopocie, z zastrzeżeniem ust. 4-7;

6)

50% wydatków, o których mowa w ust. 8, w przypadku inwestycji technologicznej realizowanej

na obszarach niewymienionych w pkt 4 i 5, z zastrzeżeniem ust. 4-7.

4.

Pomoc w formie umorzenia, o którym mowa w ust. 2, podlega sumowaniu z inną pomocą

publiczną uzyskaną przez przedsiębiorcę w innych formach oraz z innych źródeł, przeznaczoną

na inwestycję technologiczną będącą przedmiotem kredytu technologicznego lub na tworzenie

nowych miejsc pracy związanych z tą inwestycją, i nie może łącznie przekroczyć limitów,

o których mowa w ust. 3 pkt 4-6 oraz w ust. 5-7.

5.

W przypadku gdy umorzenie dotyczy kredytu technologicznego udzielonego na inwestycję

technologiczną w sektorze motoryzacyjnym, maksymalna wielkość pomocy publicznej wynosi

30% limitów, o których mowa w ust. 3 pkt 4-6, jeżeli wartość całkowitej pomocy publicznej

brutto, o której mowa w ust. 4, przekracza równowartość 5 mln euro.

6.

W przypadku gdy umorzenie dotyczy kredytu technologicznego udzielonego na inwestycje

technologiczne w sektorze budownictwa okrętowego, maksymalny limit pomocy publicznej

wynosi 22,5% wydatków, o których mowa w ust. 8.

7.

W przypadku gdy umorzenie kredytu technologicznego jest udzielane przedsiębiorcy będącemu

mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą w rozumieniu rozporządzenia nr 70/2001, maksymalną wysokość limitów, o których mowa w ust. 3 pkt 4-6, podwyższa się o 15

punktów procentowych brutto, z wyłączeniem przedsiębiorcy działającego w sektorze

transportu.

8.

Umorzeniem mogą być objęte, pomniejszone o należny podatek od towarów i usług oraz

podatek akcyzowy, następujące wydatki poniesione w związku z realizacją inwestycji

technologicznej, udokumentowane zapłaconymi fakturami

1)

na zakup, na warunkach rynkowych, nowych lub używanych środków trwałych, z wyłączeniem

środków transportu, w przypadku przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

transportu;

2)

na rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych;

3)

na instalację i uruchomienie środków trwałych;

4)

na prace przedrealizacyjne, w tym niezbędne studia, ekspertyzy, koncepcje, projekty

techniczne bezpośrednio i wyłącznie związane z wdrożeniem nowej technologii, w oparciu

o którą jest realizowana inwestycja technologiczna finansowana kredytem technologicznym

oraz koszty produkcyjne niezbędne do legalizacji technologicznej produktu (wyrobu

lub usługi) powstałego w wyniku tej inwestycji;

5)

na zakup wartości niematerialnych i prawnych w formie: patentów, licencji, nieopatentowanej

wiedzy technicznej, technologicznej lub z zakresu organizacji i zarządzania, które

w przypadku przedsiębiorcy niebędącego mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą

w rozumieniu rozporządzenia nr 70/2001 nie mogą przekroczyć 25% wydatków, o których mowa w pkt 1 i 2, pod warunkiem że

a)

będą stanowić własność kredytobiorcy i będą przez niego wykorzystywane wyłącznie w

podregionie w rozumieniu przepisów o Nomenklaturze Jednostek Terytorialnych do Celów

Statystycznych (NTS), w którym zrealizowana została inwestycja technologiczna finansowana

kredytem technologicznym, przez okres co najmniej 5 lat od dnia zakończenia inwestycji,

b)

zostały nabyte od osób trzecich na warunkach rynkowych,

c)

podlegają amortyzacji zgodnie z przepisami podatkowymi.

9.

Umorzenie części kredytu technologicznego dla celów podatku dochodowego jest traktowane

jako zwrot przedsiębiorcy wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie

środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w ust. 8

pkt 5.

Umorzenie następuje pod warunkiem, że kredytobiorca przedłoży następujące dokumenty

1)

faktury dokumentujące wydatki, o których mowa w art. 6 ust. 8;

2)

faktury dokumentujące sprzedaż towarów lub usług powstałych w wyniku inwestycji technologicznej

finansowanej kredytem technologicznym odpowiednio za okres od zakończenia tej inwestycji

do dnia umorzenia lub okres od dnia ostatniego umorzenia do dnia kolejnego umorzenia;

3)

opinię sporządzoną przez jednostkę naukową, centrum badawczo-rozwojowe lub stowarzyszenie

naukowo-techniczne o zasięgu ogólnopolskim, których zakres działania jest związany

z inwestycją technologiczną finansowaną kredytem technologicznym, potwierdzającą zastosowanie

nowej technologii, na którą został udzielony kredyt technologiczny;

4)

informację o pomocy publicznej udzielonej na realizację inwestycji technologicznej

finansowanej kredytem technologicznym odpowiednio za okres do dnia pierwszego umorzenia

lub okres od dnia ostatniego umorzenia do dnia kolejnego umorzenia;

5)

zobowiązanie, że działalność gospodarcza związana z inwestycją technologiczną finansowaną

kredytem technologicznym będzie prowadzona przez co najmniej 5 lat od dnia jej zakończenia,

pod rygorem zwrotu umorzonej kwoty kredytu technologicznego;

6)

zaświadczenie wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego o niezaleganiu

z zapłatą podatków odpowiednio za okres od zakończenia tej inwestycji do dnia umorzenia

lub okres od dnia ostatniego umorzenia do dnia kolejnego umorzenia;

7)

zaświadczenie właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o niezaleganiu z zapłatą

podatków i opłat lokalnych;

8)

zaświadczenie właściwego miejscowo oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu

z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne odpowiednio za okres od zakończenia

tej inwestycji do dnia umorzenia lub okres od dnia ostatniego umorzenia do dnia kolejnego

umorzenia.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do udzielania kredytu technologicznego

oraz czynności związanych z wykonywaniem umowy kredytu technologicznego, w tym do

ustanawiania zabezpieczeń, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm..

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Kredytu Technologicznego, zwany

dalej „Funduszem”.

1.

Na Fundusz składają się

1)

dotacje celowe z budżetu państwa określane corocznie w ustawie budżetowej;

2)

spłaty rat kapitałowych kredytów technologicznych;

3)

prowizje za udzielanie kredytów technologicznych;

4)

odsetki od udzielonych kredytów technologicznych;

5)

odsetki od lokat środków Funduszu w bankach;

6)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz inne środki pochodzące ze źródeł

zagranicznych niepodlegające zwrotowi;

7)

inne wpływy.

2.

Środki Funduszu przeznacza się na

1)

udzielanie kredytów technologicznych;

2)

pokrywanie kosztów funkcjonowania Funduszu;

3)

wynagrodzenie prowizyjne przysługujące Bankowi Gospodarstwa Krajowego w wysokości

iloczynu kosztów, o których mowa w pkt 2, i współczynnika 0,1.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu

opracowany w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz

z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

2.

Plan finansowy Funduszu określa co najmniej

1)

łączną kwotę, która może być przeznaczona na udzielanie kredytów technologicznych

w danym roku;

2)

łączną wysokość kwoty, do której przewiduje się umorzenia kredytów technologicznych;

3)

przewidywane przychody i wydatki.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego sporządza dla Funduszu odrębne sprawozdanie finansowe

oraz rachunek zysków i strat.

4.

Bank Gospodarstwa Krajowego składa ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

oraz ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, w terminie do końca miesiąca następującego

po każdym kwartale, sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu.

1.

Przedsiębiorca niebędący jednostką badawczo-rozwojową może uzyskać status centrum

badawczo-rozwojowego.

2.

Status centrum badawczo-rozwojowego może uzyskać przedsiębiorca, o którym mowa w ust.

1

1)

którego przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za

rok obrotowy poprzedzający rok złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 6, wyniosły

co najmniej równowartość w złotych 800 000 euro przeliczoną według średniego kursu

ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roku obrotowego poprzedzającego

rok złożenia wniosku;

2)

którego przychody netto ze sprzedaży wytworzonych przez siebie wyników badań lub prac

rozwojowych stanowią co najmniej 50% przychodów określonych w pkt 1;

3)

który nie zalega z zapłatą podatków, składek na ubezpieczenia społeczne i składek

na ubezpieczenie zdrowotne.

3.

Kryteria, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, ustala się w oparciu o zbadane i pozytywnie

zaopiniowane przez biegłego rewidenta oraz zatwierdzone przez organ zatwierdzający

sprawozdanie finansowe za rok obrotowy poprzedzający rok złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 6.

4.

Organem uprawnionym do nadawania statusu centrum badawczo-rozwojowego jest minister

właściwy do spraw gospodarki.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki nadaje status centrum badawczo-rozwojowego,

w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii

1)

ministra właściwego do spraw nauki, w zakresie zgodności z kierunkami polityki naukowo-technologicznej

i innowacyjnej państwa oraz w zakresie badań i prac rozwojowych, o których mowa w

ust. 6 pkt 6;

2)

ministra właściwego ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę,

w zakresie zgodności z priorytetowymi kierunkami prowadzenia badań i prac rozwojowych;

3)

wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce wykonywania

działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę ubiegającego się o nadanie statusu

centrum badawczo-rozwojowego.

6.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, ubiegający się o nadanie statusu centrum badawczo-rozwojowego

składa wniosek do ministra właściwego do spraw gospodarki. Wniosek powinien zawierać

1)

firmę, siedzibę i adres przedsiębiorcy;

2)

oznaczenie formy prawnej przedsiębiorcy;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

numer REGON;

5)

dane dotyczące przychodów netto, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2;

6)

opis badań lub prac rozwojowych prowadzonych przez przedsiębiorcę, w tym opis zadań

badawczo-rozwojowych zrealizowanych w ostatnim roku obrotowym oraz ich wyników, a

także wykaz uzyskanych akredytacji, patentów lub zastosowań w praktyce.

7.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, przedsiębiorca dołącza następujące dokumenty

1)

aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców;

2)

kopię decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

kopię decyzji o nadaniu statystycznego numeru identyfikacyjnego REGON;

4)

zatwierdzone na podstawie odrębnych przepisów sprawozdanie finansowe przedsiębiorcy

za rok obrotowy poprzedzający złożenie wniosku wraz z wyszczególnieniem przychodów

netto z tytułu sprzedaży badań lub prac rozwojowych;

5)

raport z badania sprawozdania finansowego, o którym mowa w pkt 4, wraz z opinią biegłego

rewidenta;

6)

zaświadczenie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o niezaleganiu z zapłatą podatków;

7)

zaświadczenie miejscowo właściwego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu

z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne i składek na ubezpieczenie zdrowotne;

8)

zaświadczenie właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o niezaleganiu z zapłatą

podatków i opłat lokalnych;

9)

w przypadku spółki handlowej powstałej w wyniku komercjalizacji lub prywatyzacji jednostki

badawczo-rozwojowej - informację o wysokości ulg podatkowych przysługujących tej jednostce

badawczo-rozwojowej w ostatnim roku obrotowym jej działalności.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia, w drodze decyzji administracyjnej,

nadania przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 12 ust. 1, statusu centrum badawczo-rozwojowego

w przypadku, gdy przedsiębiorca ten nie spełnia warunków, o których mowa w art. 12

ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki może odmówić nadania przedsiębiorcy, o którym

mowa w art. 12 ust. 1, statusu centrum badawczo-rozwojowego w przypadku negatywnej

opinii, o której mowa w art. 12 ust. 5 pkt 1, 2 lub 3.

Przedsiębiorca, który uzyskał status centrum badawczo-rozwojowego, składa ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania

finansowego za rok sprawozdawczy

1)

dokumenty, o których mowa w art. 12 ust. 7 pkt 6-8, zatwierdzone na podstawie odrębnych

przepisów sprawozdanie finansowe przedsiębiorcy za ostatni rok obrotowy z wyszczególnieniem

przychodów netto z tytułu sprzedaży badań lub prac rozwojowych oraz raport z badania

tego sprawozdania;

2)

opis badań lub prac rozwojowych prowadzonych przez przedsiębiorcę, w tym opis zadań

badawczo-rozwojowych zrealizowanych w ostatnim roku obrotowym oraz ich wyników, a

także wykaz uzyskanych akredytacji, patentów lub zastosowań w praktyce.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o pozbawieniu przedsiębiorcy

statusu centrum badawczo-rozwojowego, w przypadku gdy

1)

analiza dokumentów złożonych na podstawie art. 14 wykaże, że przedsiębiorca ten nie

spełnia warunków, o których mowa w art. 12 ust. 2;

2)

przedsiębiorca nie spełni obowiązku, o którym mowa w art. 14.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” komunikaty o wydanych decyzjach w sprawie nadania i pozbawienia

przedsiębiorcy statusu centrum badawczo-rozwojowego.

1.

Centrum badawczo-rozwojowe może tworzyć fundusz innowacyjności.

2.

Fundusz innowacyjności tworzy się z comiesięcznego odpisu wynoszącego nie więcej niż

20% przychodów uzyskanych przez centrum badawczo-rozwojowe w danym miesiącu.

3.

Odpis, o którym mowa w ust. 2, obciąża koszty działalności centrum badawczo-rozwojowego.

4.

Środki funduszu innowacyjności są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym.

5.

Równowartość odpisów dokonanych zgodnie z ust. 2 centrum badawczo-rozwojowe przekazuje

na rachunek bankowy funduszu innowacyjności w terminie do ostatniego dnia każdego

miesiąca.

6.

Środki funduszu innowacyjności przeznacza się na pokrywanie kosztów prowadzenia badań

i prac rozwojowych.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki wykorzystywania środków funduszu innowacyjności, biorąc pod uwagę Zasady Ramowe

stosowane przez Wspólnotę wobec pomocy publicznej na rzecz badań i rozwoju (Dz. Urz.

WE C 45 z 17.02.1996).

8.

Środki funduszu innowacyjności zalicza się do przychodów z działalności w przypadku

1)

niewykorzystania ich w danym roku kalendarzowym - w wysokości niewykorzystanych środków;

2)

utraty przez przedsiębiorcę statusu centrum badawczo-rozwojowego.

W sprawach nieuregulowanych w art. 12-15 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z późn. zm. w art. 12

1)

w ust. 2 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

(Dz. U. Nr 179, poz. 1484), w zakresie przedmiotów opodatkowania zajętych na cele

prowadzonych badań i prac rozwojowych,

”

;

2)

po ust. 9 dodaje się ust. 10-12 w brzmieniu

„

10.

Z tytułu zwolnienia od podatku rolnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 5a, jednostkom

samorządu terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów.

11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 10, kierując się potrzebą

zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów.

12.

Zwolnienie od podatku rolnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 5a, stanowi pomoc de minimis,

o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania

art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis

(Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001).

”

.

1.

Od podstawy obliczenia podatku (opodatkowania), ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza

się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii, do wysokości

i na warunkach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, uwzględniającym Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej (Dz. Urz.

WE C 74 z 10.03.1998 oraz Dz. Urz. WE C 258 z 9.09.2002).

2.

Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci

wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych,

nabytą przez podatnika od jednostek naukowych w rozumieniu prawa kraju rejestracji,

która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie

jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej

jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727).

3.

Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku

poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na

podstawie zezwolenia.

4.

Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika

na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej

została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię

wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi

w jakiejkolwiek formie.

5.

Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust.

4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków

trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku

jej wprowadzenia do tej ewidencji.

6.

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki,

o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę

lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących

mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje

się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca

roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości

niematerialnych i prawnych.

7.

Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć

1)

50% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla podatnika będącego mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w roku, w którym nabył prawo do odliczenia, albo

2)

30% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla pozostałych podatników.

8.

Podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed

upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził

nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

1)

udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii;

nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia

lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów

Kodeksu spółek handlowych, albo

2)

zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony

w stan likwidacji, albo

3)

otrzyma zwrot wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie.

9.

W razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 8, podatnik jest obowiązany

w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym wystąpiły te okoliczności, do zwiększenia

podstawy opodatkowania o kwotę dokonanych odliczeń, do których utracił prawo, a w

razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę. W przypadku, o którym mowa

w ust. 8 pkt 3, kwotę odliczeń, do której podatnik utracił prawo, określa się proporcjonalnie

do udziału zwróconych wydatków w wartości początkowej nowej technologii.

10.

Przepisy ust. 9 stosuje się odpowiednio w razie utraty przez podatkową grupę kapitałową

statusu podatnika. Obowiązek, o którym mowa w ust. 9, ciąży wówczas na spółce, która

wprowadziła nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych.

11.

Do odliczeń, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 16 ust.

1 pkt 48.

W ustawie z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388, z późn. zm. uchyla się art. 74.

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, z późn. zm. w art. 7

1)

w ust. 2 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

(Dz. U. Nr 179, poz. 1484) w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania zajętych na

cele prowadzonych badań i prac rozwojowych,

”

;

2)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Z tytułu zwolnień z podatków i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt

5a, jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych

dochodów.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4, kierując się potrzebą

zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów z tytułu zwolnień w opłatach i

podatkach.

”

;

3)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6.

Zwolnienie od podatków i opłat, o którym mowa w ust. 2 pkt 5a, stanowi pomoc de minimis,

o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania

art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis

(Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001).

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między

którymi istnieje wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały

rok podatkowy, mogą być jednak, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony we wspólnym

zeznaniu rocznym, z zastrzeżeniem art. 6a, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów

określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez

każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26 i art. 26c; w tym przypadku podatek

określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od

połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się

dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych

w tej ustawie.

”

;

2)

w art. 22 dodaje się ust. 7b w brzmieniu

„

7b.

Poniesione koszty prac rozwojowych zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w roku

podatkowym, w którym zostały zakończone, o ile nie mogą być uznane za wartości niematerialne

i prawne w rozumieniu art. 22b ust. 2 pkt 2.

”

;

3)

w art. 22m w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy,

”

;

4)

po art. 26b dodaje się art. 26c w brzmieniu

„

Art. 26c.

1.

Od podstawy obliczenia podatku (opodatkowania), ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1,

odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii, do wysokości

i na warunkach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, uwzględniającym Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej (Dz. Urz.

WE C 74 z 10.03.1998 oraz Dz. Urz. WE C 258 z 9.09.2002).

2.

Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci

wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych,

nabytą przez podatnika od jednostek naukowych w rozumieniu prawa kraju rejestracji,

która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie

jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej

jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727).

3.

Prawo do odliczeń przysługuje podatnikowi uzyskującemu przychody ze źródła określonego

w art. 10 ust. 1 pkt 3. Kwota odliczeń nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty

dochodu uzyskanego przez podatnika z tego źródła.

4.

Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku

poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na

podstawie zezwolenia.

5.

Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika

na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej

została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię

wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi

w jakiejkolwiek formie.

6.

Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust.

5 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków

trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku

jej wprowadzenia do tej ewidencji.

7.

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki,

o których mowa w ust. 5 i 6. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę

lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących

mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje

się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca

roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości

niematerialnych i prawnych.

8.

Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć

1)

50% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla podatnika będącego mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w roku, w którym nabył prawo do odliczenia, albo

2)

30% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla pozostałych podatników.

9.

Podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed

upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził

nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

1)

udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii;

nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia

lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów

Kodeksu spółek handlowych, albo

2)

zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony

w stan likwidacji, albo

3)

otrzyma zwrot wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie.

10.

W razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 9, podatnik jest obowiązany

w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym wystąpiły te okoliczności, do zwiększenia

podstawy obliczenia podatku (opodatkowania) o kwotę dokonanych odliczeń, do których

utracił prawo, a w razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę. W przypadku,

o którym mowa w ust. 9 pkt 3, kwotę odliczeń, do której podatnik utracił prawo, określa

się proporcjonalnie do udziału zwróconych wydatków w wartości początkowej nowej technologii.

11.

Do odliczeń, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 23 ust.

1 pkt 45.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Poniesione koszty prac rozwojowych zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w roku

podatkowym, w którym zostały zakończone, o ile nie mogą być uznane za wartości niematerialne

i prawne w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 3.

”

;

2)

w art. 16m w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy,

”

;

3)

w art. 17

a)

w ust. 1 pkt 4k otrzymuje brzmienie

„

4k)

dochody Banku Gospodarstwa Krajowego prowadzącego Krajowy Fundusz Mieszkaniowy, Fundusz

Termomodernizacji, Fundusz Kredytu Technologicznego i Krajowy Fundusz Drogowy oraz

banku prowadzącego kasę mieszkaniową, stanowiące równowartość dochodu uzyskanego przez

te Fundusze lub kasę mieszkaniową z tytułów określonych w odrębnych przepisach - w

części przeznaczonej wyłącznie na realizację wymienionych w tych przepisach celów,

odpowiednio Funduszy lub kasy mieszkaniowej,

”

,

b)

w ust. 1 c pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przedsiębiorstwach państwowych, spółdzielniach i spółkach,

”

;

4)

po art. 18a dodaje się art. 18b w brzmieniu

„

Art. 18b.

1.

Od podstawy obliczenia podatku (opodatkowania), ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza

się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii, do wysokości

i na warunkach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, uwzględniającym Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej (Dz. Urz.

WE C 74 z 10.03.1998 oraz Dz. Urz. WE C 258 z 9.09.2002).

2.

Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci

wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych,

nabytą przez podatnika od jednostek naukowych w rozumieniu prawa kraju rejestracji,

która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie

jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej

jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727).

3.

Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku

poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na

podstawie zezwolenia.

4.

Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika

na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej

została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię

wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi

w jakiejkolwiek formie.

5.

Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust.

4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków

trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku

jej wprowadzenia do tej ewidencji.

6.

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki,

o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę

lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących

mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje

się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca

roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości

niematerialnych i prawnych.

7.

Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć

1)

50% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla podatnika będącego mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w roku, w którym nabył prawo do odliczenia, albo

2)

30% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla pozostałych podatników.

8.

Podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed

upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził

nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

1)

udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii;

nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia

lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów

Kodeksu spółek handlowych, albo

2)

zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony

w stan likwidacji, albo

3)

otrzyma zwrot wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie.

9.

W razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 8, podatnik jest obowiązany

w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym wystąpiły te okoliczności, do zwiększenia

podstawy opodatkowania o kwotę dokonanych odliczeń, do których utracił prawo, a w

razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę. W przypadku, o którym mowa

w ust. 8 pkt 3, kwotę odliczeń, do której podatnik utracił prawo, określa się proporcjonalnie

do udziału zwróconych wydatków w wartości początkowej nowej technologii.

10.

Przepisy ust. 9 stosuje się odpowiednio w razie utraty przez podatkową grupę kapitałową

statusu podatnika. Obowiązek, o którym mowa w ust. 9, ciąży wówczas na spółce, która

wprowadziła nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych.

11.

Do odliczeń, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 16 ust.

1 pkt 48.

”

.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2000 r. Nr 9, poz. 131, z późn. zm. w art. 14 po ust. 3b dodaje się ust. 3c w brzmieniu

„

3c.

Nie nalicza się obowiązkowej opłaty rocznej od aktywów Funduszu Kredytu Technologicznego

utworzonego w Banku Gospodarstwa Krajowego.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości

(Dz. U. Nr 109, poz. 1158, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

działalności innowacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 179, poz. 1484),

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Do zadań Agencji, o których mowa w ust. 1 pkt 4, należy w szczególności

1)

działanie na rzecz realizacji założeń polityki innowacyjnej państwa,

2)

wspieranie i promocja przedsięwzięć, w tym programów, centralnych i regionalnych w

zakresie rozwoju innowacyjności,

3)

przygotowywanie i realizacja własnych programów działań wspierających działalność

innowacyjną,

4)

wspomaganie organów administracji rządowej i samorządowej w zbieraniu i przetwarzaniu

danych o potrzebach gospodarki narodowej w zakresie innowacyjności,

5)

wspieranie działalności instytucji otoczenia przedsiębiorstw działających na rzecz

wzrostu innowacyjności przedsiębiorstw i gospodarki, takich jak: jednostki badawczo-rozwojowe,

centra badawczo-rozwojowe, centra transferu technologii, inkubatory przedsiębiorczości

i parki technologiczne,

6)

współpraca międzynarodowa w zakresie promocji i rozwoju innowacyjności.

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

świadczenie usług doradczych dla przedsiębiorców, bezrobotnych i podmiotów działających

na rzecz rozwoju gospodarczego, innowacyjności, zatrudnienia lub rozwoju zasobów ludzkich,

które nie działają dla zysku lub zysk przeznaczają na cele statutowe,

”

,

b)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

prowadzenie w ramach rejestru, o którym mowa w pkt 8, rejestru podmiotów działających

na rzecz innowacyjności pod nazwą „Krajowa Sieć Innowacji”,

”

,

c)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

promowanie podmiotów, o których mowa w pkt 8 i 8a, organizowanie współpracy między

nimi oraz świadczenie na ich rzecz usług doradczych, szkoleniowych i informacyjnych,

”

,

d)

w pkt 10

-

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

wspomaganie działań określonych w pkt 1-6 i 11, prowadzonych przez inne podmioty,

”

,

-

lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

wspomaganie inwestycji mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w

szczególności sprzyjających wzrostowi ich konkurencyjności i innowacyjności,

”

,

-

lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

wzmacnianie potencjału podmiotów działających na rzecz rozwoju gospodarczego, innowacyjności,

zatrudnienia lub rozwoju zasobów ludzkich,

”

,

e)

dodaje się pkt 11 w brzmieniu

„

11)

podejmowanie, wspieranie i finansowanie przedsięwzięć w zakresie transferu nowych

technologii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach

wspierania działalności innowacyjnej.

”

;

3)

w art. 6b w ust. 1 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

podmiotom działającym na rzecz innowacyjności.

”

.

W ustawie z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji

(Dz. U. Nr 41, poz. 363, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

parku technologicznym - należy przez to rozumieć zespół wyodrębnionych nieruchomości

wraz z infrastrukturą techniczną, utworzony w celu dokonywania przepływu wiedzy i

technologii pomiędzy jednostkami naukowymi w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727) a przedsiębiorcami, na którym oferowane są przedsiębiorcom, wykorzystującym nowoczesne

technologie, usługi w zakresie doradztwa w tworzeniu i rozwoju przedsiębiorstw, transferu

technologii oraz przekształcania wyników badań naukowych i prac rozwojowych w innowacje

technologiczne, a także stwarzający tym przedsiębiorcom możliwość prowadzenia działalności

gospodarczej przez korzystanie z nieruchomości i infrastruktury technicznej na zasadach

umownych,

”

.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym

(Dz. U. Nr 200, poz. 1682 i Nr 216, poz. 1826 oraz z 2005 r. Nr 143, poz. 1199 i Nr 164, poz. 1365) w art. 7

1)

w ust. 2 dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

(Dz. U. Nr 179, poz. 1484) w zakresie przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie

przez nich badań i prac rozwojowych.

”

;

2)

po ust. 3 dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu

„

4.

Z tytułu zwolnienia od podatku leśnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, jednostkom samorządu

terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4, kierując się potrzebą

zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów.

6.

Zwolnienie od podatku leśnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, stanowi pomoc de minimis,

o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania

art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis

(Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001).

”

.

1.

Od podstawy obliczenia podatku (opodatkowania), ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1,

odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii, do wysokości

i na warunkach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, uwzględniającym Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej (Dz. Urz.

WE C 74 z 10.03.1998 oraz Dz. Urz. WE C 258 z 9.09.2002).

2.

Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci

wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych,

nabytą przez podatnika od jednostek naukowych w rozumieniu prawa kraju rejestracji,

która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie

jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej

jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727).

3.

Prawo do odliczeń przysługuje podatnikowi uzyskującemu przychody ze źródła określonego

w art. 10 ust. 1 pkt 3. Kwota odliczeń nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty

dochodu uzyskanego przez podatnika z tego źródła.

4.

Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku

poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na

podstawie zezwolenia.

5.

Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika

na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej

została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię

wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi

w jakiejkolwiek formie.

6.

Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust.

5 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków

trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku

jej wprowadzenia do tej ewidencji.

7.

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki,

o których mowa w ust. 5 i 6. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę

lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących

mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje

się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca

roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości

niematerialnych i prawnych.

8.

Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć

1)

50% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla podatnika będącego mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w roku, w którym nabył prawo do odliczenia, albo

2)

30% kwoty, ustalonej zgodnie z ust. 5 i 6, dla pozostałych podatników.

9.

Podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed

upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził

nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

1)

udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii;

nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia

lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów

Kodeksu spółek handlowych, albo

2)

zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony

w stan likwidacji, albo

3)

otrzyma zwrot wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie.

10.

W razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 9, podatnik jest obowiązany

w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym wystąpiły te okoliczności, do zwiększenia

podstawy obliczenia podatku (opodatkowania) o kwotę dokonanych odliczeń, do których

utracił prawo, a w razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę. W przypadku,

o którym mowa w ust. 9 pkt 3, kwotę odliczeń, do której podatnik utracił prawo, określa

się proporcjonalnie do udziału zwróconych wydatków w wartości początkowej nowej technologii.

11.

Do odliczeń, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 23 ust.

1 pkt 45.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. Nr 54, poz. 535 oraz z 2005 r. Nr 14, poz. 113, Nr 90, poz. 756 i Nr 143, poz. 1199) w załączniku nr 4 skreśla się poz. 5.

W ustawie z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727) w art. 2 w pkt 9 lit. g otrzymuje brzmienie

„

g)

inne jednostki organizacyjne, niewymienione w lit. a-f, posiadające osobowość prawną

i siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, w tym przedsiębiorcy posiadający status centrum

badawczo-rozwojowego nadawany na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych

formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 179, poz. 1484);

”

.

1.

Spółka handlowa powstała w wyniku komercjalizacji lub prywatyzacji jednostki badawczo-rozwojowej

otrzymuje status centrum badawczo-rozwojowego na okres do dnia rozpatrzenia jej wniosku

o nadanie tego statusu, bez konieczności zachowania warunków określonych w art. 12

ust. 2.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem złożenia przez spółkę wniosku w terminie

6 miesięcy od dnia przekształcenia. W przypadku gdy wniosek nie zostanie uwzględniony,

spółka jest obowiązana do zapłaty podatków, opłat należnych za okres zwolnienia w

terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się decyzji w sprawie wniosku.

1.

Do jednostek organizacyjnych, które uzyskały status jednostki badawczo-rozwojowej

na podstawie art. 74 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych, stosuje się przepisy dotychczasowe do upływu okresu, na który nadany został status

jednostki badawczo-rozwojowej.

2.

Do postępowań o udzielenie statusu jednostki badawczo-rozwojowej, wszczętych i niezakończonych

do dnia 31 grudnia 2005 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Bankowego, dostosuje,

w drodze rozporządzenia, statut Banku Gospodarstwa Krajowego do przepisów ustawy,

biorąc pod uwagę zasady tworzenia i wykorzystywania Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 12-22 oraz art. 26, 27 i 29, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.