Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie

§ 1. Przepisy rozporzàdzenia okreÊlajà szczegó∏owe warunki bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez

statki morskie, zwane dalej „statkami”, w tym szczegó∏owe warunki zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà

statków.

§ 2. 1. Przepisów rozporzàdzenia nie stosuje si´

do

1) jednostek p∏ywajàcych Marynarki Wojennej;

2) statków sportowych;

3) statków Êródlàdowych uprawiajàcych ˝eglug´ na

wodach morskich, z wy∏àczeniem statków, o których mowa w rozdziale 3;

4) statków niepodlegajàcych wpisowi do rejestru

okr´towego lub rejestru statków morskich;

5) statków nowo wybudowanych, przebudowanych,

odbudowanych lub remontowanych udajà———————

1) Minister Infrastruktury kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt

2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 134, poz. 1429).

2) Niniejsze rozporzàdzenie w zakresie swojej regulacji dokonuje wdro˝enia

— dyrektywy Rady 1998/18/WE z dnia 17 marca 1998 r.

w sprawie przepisów i norm bezpieczeƒstwa statków

pasa˝erskich (Dz. Urz. WE L 144 z 15.05.1998, str. 1,

Dz. Urz. WE L 98 z 15.04.2002, str. 1, Dz. Urz. WE L 324

z 29.11.2002, str. 53, Dz. Urz. UE L 123 z 17.05.2003,

str. 18, Dz. Urz. UE L 190 z 30.07.2003, str. 6);

— dyrektywy Rady 2003/25/UE z dnia 14 kwietnia 2003 r.

w sprawie szczególnych wymogów statecznoÊci promów typu ro-ro (Dz. Urz. UE L 123 z 17.05.2003, str. 22);

— dyrektywy Rady 1997/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r.

ustanawiajàcej zharmonizowany system bezpieczeƒstwa dla statków rybackich o d∏ugoÊci 24 m i wi´kszej

(Dz. Urz. WE L 034 z 09.02.1998, str. 1, Dz. Urz. WE L 083

z 27.03.1999, str. 48, Dz. Urz. WE L 112 z 27.04.2002,

str. 21).

3) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 2002 r. Nr 240, poz. 2060, z 2003 r. Nr 199, poz. 1936

i Nr 229, poz. 2277, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895

i 899 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 155, poz. 1298.

cych si´ w podró˝ próbnà przed rozpocz´ciem ˝eglugi;

6) doków p∏ywajàcych.

2. Warunki bezpiecznego uprawiania ˝eglugi dla

jednostek p∏ywajàcych Stra˝y Granicznej okreÊla rozporzàdzenie Ministra Spraw Wewn´trznych i Administracji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie wymagaƒ dotyczàcych technicznego i pozatechnicznego bezpieczeƒstwa ˝eglugi jednostek p∏ywajàcych Stra˝y Granicznej

(Dz. U. Nr 108, poz. 956).

§ 3. Wymagania w zakresie bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez statki okreÊlajà umowy mi´dzynarodowe wià˝àce Rzeczpospolità Polskà, a w szczególnoÊci Mi´dzynarodowa konwencja o bezpieczeƒstwie ˝ycia na morzu, 1974, sporzàdzona w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318 i 319),

wraz z Protoko∏em dotyczàcym Mi´dzynarodowej

konwencji o bezpieczeƒstwie ˝ycia na morzu, 1974,

sporzàdzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 320 i 321, z 1986 r. Nr 35,

poz. 177 oraz z 2005 r. Nr 120, poz. 1016 i 1017), zwana dalej „Konwencjà SOLAS”, oraz przepisy niniejszego rozporzàdzenia.

§ 4. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o

1) ustawie — oznacza to ustaw´ z dnia 9 listopada

2000 r. o bezpieczeƒstwie morskim;

2) ˝egludze przybrze˝nej — oznacza to ˝eglug´ w odleg∏oÊci nie wi´kszej ni˝ 20 mil morskich od brzegu w rejonie Morza Ba∏tyckiego lub innego morza

zamkni´tego o podobnych warunkach ˝eglugowych;

3) pasa˝erskiej ˝egludze krajowej — oznacza to ˝eglug´ na wodach morskich, uprawianà przez statki pasa˝erskie klasy A, B, C lub D mi´dzy portami

morskimi Rzeczypospolitej Polskiej;

4) ˝egludze krajowej — oznacza to ˝eglug´ po morskich wodach wewn´trznych i morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej;

5) ˝egludze os∏oni´tej — oznacza to ˝eglug´ na akwenie Zalewu Szczeciƒskiego i Zalewu WiÊlanego

oraz po cz´Êci Zatoki Gdaƒskiej na po∏udnie od linii prostej ∏àczàcej latarni´ morskà Hel z p∏awà podejÊciowà do portu Ba∏tijsk;

6) ˝egludze portowej — oznacza to ˝eglug´ w obr´bie portów, ∏àcznie z Roztokà Odrzaƒskà, do linii

równole˝nika przechodzàcego przez Bram´ Torowà nr 4 na Kanale Piastowskim i Zalewie Kamieƒskim;

7) ˝egludze mi´dzynarodowej — oznacza to ˝eglug´

na akwenach innych ni˝ wymienione w pkt 3—6;

16) istniejàcym statku — oznacza to ka˝dy statek, który nie jest nowym statkiem;

8) ˝egludze regularnej — oznacza to ˝eglug´ mi´dzy

co najmniej dwoma tymi samymi portami, uprawianà zgodnie z opublikowanym rozk∏adem lub

sk∏adajàcà si´ z ciàgu podró˝y nast´pujàcych

z okreÊlonà regularnoÊcià;

17) istniejàcym promie pasa˝erskim typu ro-ro —

oznacza to ka˝dy prom pasa˝erski typu ro-ro, który

nie jest nowym promem pasa˝erskim typu ro-ro;

9) pasa˝erze — oznacza to ka˝dà osob´, z wyjàtkiem

a) kapitana i cz∏onków za∏ogi lub innych osób zatrudnionych lub zaanga˝owanych w jakimkolwiek charakterze na statku dla jego potrzeb,

b) dziecka w wieku poni˝ej jednego roku;

10) osobie o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´ — oznacza to ka˝dego, kto ma szczególnà

trudnoÊç w korzystaniu z transportu publicznego,

w∏àczajàc osoby w podesz∏ym wieku, osoby niepe∏nosprawne, osoby z zaburzeniami narzàdów

zmys∏ów, osoby na wózkach inwalidzkich, kobiety

ci´˝arne oraz osoby z ma∏ymi dzieçmi;

11) statku pasa˝erskim — oznacza to statek, który

przewozi wi´cej ni˝ 12 pasa˝erów;

12) promie pasa˝erskim typu ro-ro — oznacza to statek pasa˝erski posiadajàcy urzàdzenia umo˝liwiajàce wjazd i wyjazd z niego pojazdów drogowych

lub kolejowych;

13) szybkim statku pasa˝erskim — oznacza to statek

okreÊlony w prawidle 1 rozdzia∏u X Konwencji

SOLAS, przewo˝àcy wi´cej ni˝ 12 pasa˝erów;

szybkim statkiem pasa˝erskim nie jest uprawiajàcy pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà statek pasa˝erski

klasy B, C lub D, którego wypornoÊç na projektowej wodnicy p∏ywania jest mniejsza od 500 m3,

a maksymalna pr´dkoÊç jest ni˝sza ni˝ 20 w´z∏ów;

14) nowym statku — oznacza to statek, którego st´pk´

po∏o˝ono lub który znajdowa∏ si´ na podobnym

etapie budowy nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 lipca

1998 r.; za podobny etap budowy uwa˝a si´ etap,

w którym

a) rozpoczyna si´ budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b) rozpoczà∏ si´ monta˝ przynajmniej 50 ton albo

jednego procenta przybli˝onej masy materia∏ów konstrukcyjnych — w zale˝noÊci od tego,

która z tych wielkoÊci jest mniejsza;

15) nowym promie pasa˝erskim typu ro-ro — oznacza

to prom pasa˝erski typu ro-ro, którego st´pk´ po∏o˝ono lub który znajdowa∏ si´ na podobnym etapie budowy nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 paêdziernika 2004 r.; za podobny etap budowy uwa˝a si´

etap, w którym

a) rozpoczyna si´ budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b) rozpoczà∏ si´ monta˝ przynajmniej 50 ton albo

jednego procenta przybli˝onej masy materia∏ów konstrukcyjnych — w zale˝noÊci od tego,

która z tych wielkoÊci jest mniejsza;

18) wieku statku — oznacza to wiek statku w latach, liczony od daty jego przekazania armatorowi po

ukoƒczeniu budowy;

19) pe∏nym pok∏adzie — oznacza to pok∏ad zamkni´ty,

wystawiony na dzia∏anie warunków pogodowych,

posiadajàcy zamontowane na sta∏e zamkni´cia

wszystkich otworów w cz´Êci wystawionej na

dzia∏anie tych warunków i poni˝ej którego wszystkie otwory w burtach sà wyposa˝one w zamontowane na sta∏e zamkni´cia, odporne co najmniej na

dzia∏anie tych warunków; pe∏ny pok∏ad mo˝e byç

pok∏adem wodoszczelnym lub mieç konstrukcj´

równowa˝nà, polegajàcà na tym, ˝e pok∏ad niewodoszczelny jest w ca∏oÊci os∏oni´ty odpornà na

dzia∏anie warunków pogodowych konstrukcjà

o odpowiedniej wytrzyma∏oÊci, a tak˝e wyposa˝ony jest w zamontowany na sta∏e system zamkni´ç

odpornych na dzia∏anie tych warunków;

20) uszkodzonym pok∏adzie ro-ro — oznacza to uszkodzony przedzia∏ ∏adunkowy typu ro-ro lub specjalny przedzia∏ ∏adunkowy, o którym mowa w prawidle II-2/3 Konwencji SOLAS;

21) wolnej burcie po uszkodzeniu — oznacza to najmniejszà odleg∏oÊç mi´dzy uszkodzonym pok∏adem ro-ro a koƒcowà wodnicà p∏ywania w miejscu uszkodzenia w rozpatrywanym przypadku

awarii, bez uwzgl´dnienia skutków oddzia∏ywania

wody zgromadzonej na uszkodzonym pok∏adzie

ro-ro;

22) znaczàcej wysokoÊci fali — oznacza to Êrednià wysokoÊç najwy˝szej 1/3 wysokoÊci fal zaobserwowanych w ciàgu danego okresu na danym obszarze;

23) miejscu schronienia — oznacza to ka˝dy naturalnie lub sztucznie os∏oni´ty obszar, który mo˝e byç

wykorzystany jako schronienie przez statek znajdujàcy si´ w okolicznoÊciach mogàcych stanowiç

zagro˝enie dla jego bezpieczeƒstwa;

24) szczególnych wymogach statecznoÊci — oznacza

to szczególne wymogi dotyczàce statecznoÊci promu pasa˝erskiego typu ro-ro, okreÊlone w za∏àczniku do rozporzàdzenia;

25) uznanej instytucji klasyfikacyjnej — oznacza to instytucj´ klasyfikacyjnà uznanà zgodnie z przepisami ustawy;

26) przepisach IMO — oznacza to og∏oszone przepisy

i zalecenia ustanowione przez Mi´dzynarodowà

Organizacj´ Morskà (IMO), wià˝àce Rzeczpospolità Polskà zgodnie z Konwencjà SOLAS;

27) Kodeksie jednostek szybkich — oznacza to Mi´dzynarodowy kodeks bezpieczeƒstwa jednostek szybkich, okreÊlony w rozdziale X Konwencji SOLAS;

28) Konwencji o liniach ∏adunkowych — oznacza to

Mi´dzynarodowà konwencj´ o liniach ∏adunkowych, sporzàdzonà w Londynie dnia 5 kwietnia

1966 r. (Dz. U. z 1969 r. Nr 33, poz. 282).

Poz. 1452

4) kategoria B — statki towarowe o pojemnoÊci brutto poni˝ej 500;

Rozdzia∏ 2

5) kategoria C1 — statki rybackie o d∏ugoÊci wi´kszej

od 75 m, wliczajàc w to statki, które przetwarzajà

swoje po∏owy;

Wymagania w zakresie bezpieczeƒstwa ˝eglugi

i ˝ycia na morzu

6) kategoria C2 — statki rybackie o d∏ugoÊci

75 m i mniejszej, wliczajàc w to statki, które przetwarzajà swoje po∏owy;

§ 5. Niezale˝nie od spe∏nienia wymagaƒ co do

technicznego stanu bezpieczeƒstwa statek mo˝e byç

u˝ywany w ˝egludze morskiej, je˝eli spe∏nia tak˝e inne

wymagania bezpieczeƒstwa ˝eglugi i ˝ycia na morzu,

dotyczàce w szczególnoÊci

1) wyposa˝enia w Êrodki i urzàdzenia ratunkowe;

2) obsady ∏odzi i tratw ratunkowych;

3) wyposa˝enia w Êrodki sygna∏owe, nawigacyjne

i radiowe;

4) urzàdzeƒ do podejmowania pilota;

5) alarmów i çwiczeƒ;

6) ochrony przeciwpo˝arowej;

7) zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà statku w podró˝y morskiej.

§ 6. 1. W zakresie, o którym mowa w § 5 pkt 1, statki pasa˝erskie oraz inne statki o pojemnoÊci brutto 500

i powy˝ej, uprawiajàce ˝eglug´ mi´dzynarodowà,

z wyjàtkiem statków rybackich, powinny byç wyposa˝one w

1) ∏odzie ratunkowe;

2) ∏odzie ratownicze;

3) tratwy ratunkowe;

4) ko∏a ratunkowe;

5) pasy ratunkowe;

6) kombinezony ratunkowe i ochronne;

7) Êrodki indywidualnej ochrony cieplnej;

8) inne Êrodki i urzàdzenia ratunkowe.

2. IloÊç i rodzaj Êrodków oraz urzàdzeƒ ratunkowych, ich rozmieszczenie, sposób instalowania i wyposa˝enie okreÊlajà przepisy IMO.

§ 7. 1. Dla statków innych ni˝ wymienione

w § 6 ust. 1 ustala si´ nast´pujàce kategorie pod

wzgl´dem wyposa˝enia w Êrodki i urzàdzenia ratunkowe

7) kategoria D — statki specjalistyczne o pojemnoÊci

brutto poni˝ej 500.

2. Liczb´, rodzaj i rozmieszczenie Êrodków i urzàdzeƒ ratunkowych dla poszczególnych kategorii statków, o których mowa w ust. 1, okreÊlajà dyrektorzy

w∏aÊciwych terytorialnie urz´dów morskich, z zastrze˝eniem ust. 3. Dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà

ponadto rodzaj przedmiotów stanowiàcych wyposa˝enie Êrodków ratunkowych dla poszczególnych kategorii statków oraz minimalny zestaw urzàdzeƒ nawigacyjnych, radiowych i Êrodków sygna∏owych dla

tych statków.

3. Rodzaje i liczby urzàdzeƒ i Êrodków dla statków

pasa˝erskich (w tym dla szybkich statków pasa˝erskich) oraz dla statków rybackich o d∏ugoÊci

24 m i wi´kszej dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà zgodnie z wymaganiami Konwencji SOLAS i przepisami IMO, z uwzgl´dnieniem § 29 i 30.

4. Ilekroç wyposa˝enie w Êrodki ratunkowe uzale˝nione jest od d∏ugoÊci statku, przyjmuje si´ jego d∏ugoÊç pomiarowà okreÊlonà przepisami Mi´dzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemnoÊci statków

z 1969 r., sporzàdzonej w Londynie dnia 23 czerwca

1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247 i 248).

§ 8. Znajdujàce si´ na statku Êrodki i urzàdzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiàce ich wyposa˝enie

powinny byç utrzymywane w nale˝ytym stanie technicznym i w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia w razie nag∏ej

potrzeby, zarówno przed rozpocz´ciem ˝eglugi, jak

i przez ca∏y czas trwania podró˝y morskiej.

§ 9. W sk∏adzie za∏ogi ka˝dego statku powinna

znajdowaç si´ okreÊlona liczba osób posiadajàcych

kwalifikacje do kierowania oraz obs∏ugi ∏odzi i tratw

ratunkowych, potwierdzone Êwiadectwem ratownika

wydanym przez dyrektora urz´du morskiego zgodnie

z rozporzàdzeniem wydanym na podstawie art. 25

pkt 1 i 3 ustawy.

§ 10. 1. Wymagana minimalna liczba osób posiadajàcych kwalifikacje, o których mowa w § 9, dla ka˝dej znajdujàcej si´ na statku ∏odzi ratunkowej wynosi

1) 2 — w przypadku ∏odzi o noÊnoÊci do 40 osób;

1) kategoria A1 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze krajowej;

2) 3 — w przypadku ∏odzi o noÊnoÊci od 41 do

61 osób;

2) kategoria A2 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze os∏oni´tej;

3) 4 — w przypadku ∏odzi o noÊnoÊci od 62 do

85 osób;

3) kategoria A3 — statki pasa˝erskie uprawiajàce ˝eglug´ portowà;

4) 5 — w przypadku ∏odzi o noÊnoÊci powy˝ej

85 osób.

2. Dla ka˝dej ∏odzi ratunkowej powinien byç wyznaczony kierownik ∏odzi i jego zast´pca. Kierownictwo ∏odzi ratunkowej powinno byç powierzone osobie

posiadajàcej kwalifikacje, o których mowa w § 9.

3. Do obs∏ugi ka˝dej ∏odzi motorowej powinien

byç przydzielony cz∏onek za∏ogi znajàcy obs∏ug´ silnika.

§ 11. 1. Do obs∏ugi ka˝dej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego cz∏onka za∏ogi posiadajàcego kwalifikacje, o których mowa w § 9.

W razie wyznaczenia do obs∏ugi tratwy ratunkowej

wi´cej ni˝ jednego cz∏onka za∏ogi kapitan wyznacza

kierownika tratwy.

2. Dyrektor urz´du morskiego, majàc na wzgl´dzie

charakter podró˝y, liczb´ osób na statku oraz rodzaj

statku, mo˝e zezwoliç na wyznaczenie na kierowników

tratw ratunkowych zamiast osób o kwalifikacjach,

o których mowa w § 9, osoby posiadajàce przeszkolenie w zakresie indywidualnych technik ratunkowych.

Poz. 1452

2) stosowaç si´ do informacji przekazywanych przez

s∏u˝b´ patrolu lodowego, prowadzonego w rejonie Wielkiej ¸awicy Nowofunlandzkiej;

3) przekazywaç informacje wymagane przez uznane

systemy zg∏aszania statków oraz uczestniczyç

w obowiàzujàcych systemach kontroli ruchu statków (VTS);

4) posiadaç niezb´dny dla bezpieczeƒstwa morskiego sk∏ad za∏ogi oraz ustalony j´zyk roboczy odnotowany w dzienniku okr´towym;

5) zapewniaç szybkie przejÊcie na r´czne sterowanie;

urzàdzenia sterowe powinny byç sprawdzone

przez za∏og´ przed wyjÊciem statku w morze; minimum raz na trzy miesiàce powinny byç przeprowadzone çwiczenia w zakresie awaryjnego sterowania;

6) przekazywaç odpowiedni zakres informacji o zagro˝eniach nawigacyjnych statkom znajdujàcym

si´ w pobli˝u i kompetentnym w∏adzom oraz

udzielaç niezb´dnej pomocy w sytuacjach zagro˝enia ˝ycia na morzu;

§ 12. Âwiadectwa ratownika posiadane przez

cz∏onków za∏ogi statku pasa˝erskiego powinny znajdowaç si´ u kapitana statku i na ˝àdanie organu inspekcyjnego powinny byç okazywane wraz z imiennymi wykazami

7) mieç odpowiedni plan podró˝y uwzgl´dniajàcy

stosowanie si´ do obowiàzujàcych tras ˝eglugowych oraz analiz´ zagro˝eƒ nawigacyjnych i warunków pogodowych;

1) oficerów pok∏adowych;

8) prowadziç radiowà s∏u˝b´ nas∏uchu

z umowami mi´dzynarodowymi;

2) osób posiadajàcych Êwiadectwo ratownika.

§ 13. 1. Statek morski uprawiajàcy ˝eglug´ mi´dzynarodowà powinien byç wyposa˝ony w

1) kompas magnetyczny i ˝yroskopowy;

2) echosond´ i sond´ r´cznà;

3) chronometr i sekundomierz;

4) radar;

zgodnie

9) spe∏niaç przepisy bezpiecznej ˝eglugi zawarte

w Konwencji w sprawie mi´dzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu

z 1972 r., sporzàdzonej w Londynie dnia 20 paêdziernika 1972 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 15, poz. 61 i 62

oraz z 1984 r. Nr 23, poz. 106).

3. Znajdujàce si´ na statku Êrodki sygna∏owe, urzàdzenia nawigacyjne i radiowe, sposób ich zainstalowania i rozmieszczenia powinny odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w przepisach technicznych uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

5) radiop∏aw´ awaryjnà;

6) radiotelefon VHF;

7) stacj´ radiotelefonicznà;

8) latarnie sygna∏owo-pozycyjne;

9) dzwon, gong i przyrzàd do nadawania sygna∏ów

dêwi´kowych;

10) komplet znaków dziennych;

11) inne urzàdzenia nawigacyjne, radiowe i Êrodki sygna∏owe zgodnie z postanowieniami Konwencji

SOLAS i innych umów mi´dzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stronà.

2. Statek, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z postanowieniami rozdzia∏u V Konwencji SOLAS, powinien

1) przestrzegaç obowiàzujàcych tras ˝eglugowych;

4. Ârodki do radiowej ∏àcznoÊci dwukierunkowej

oraz transpondery radarowe stanowiàce wyposa˝enie

jednostek ratunkowych powinny byç przechowywane

na statku w dobrym stanie technicznym i w gotowoÊci

do umieszczenia w Êrodkach ratunkowych.

§ 14. 1. Statki o pojemnoÊci brutto poni˝ej 200 powinny byç wyposa˝one w reflektory radarowe. Wymagania w zakresie budowy i instalowania reflektorów

radarowych na statkach okreÊlajà przepisy techniczne

uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

2. Dyrektor urz´du morskiego mo˝e poleciç zainstalowanie reflektorów radarowych na statkach o pojemnoÊci brutto 200 i powy˝ej, je˝eli uzna to za konieczne ze wzgl´du na bezpieczeƒstwo ˝eglugi.

§ 15. 1. Statki powinny byç wyposa˝one w niezb´dne do prowadzenia nawigacji aktualne zestawy

map morskich, wydawnictw i podr´czników oraz

w przybory nawigacyjne, a tak˝e teksty umów mi´dzy-

narodowych i przepisów z zakresu bezpieczeƒstwa ˝eglugi i ˝ycia na morzu.

2. Minimalny zestaw wydawnictw i podr´czników

oraz przyborów nawigacyjnych okreÊlajà dyrektorzy

urz´dów morskich.

3. Instrukcja mocowania ∏adunku powinna byç zatwierdzona przez uznanà instytucj´ klasyfikacyjnà.

§ 16. 1. Statki odbywajàce podró˝e morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieƒstwo korzystania z us∏ug pilota morskiego, powinny byç wyposa˝one w urzàdzenia do podejmowania pilota zgodnie

z Konwencjà SOLAS.

Poz. 1452

1) sygna∏y alarmów i ich charakterystyk´;

2) sposób zachowania si´ pasa˝erów na wypadek

og∏oszenia alarmu;

3) sposób zak∏adania pasa ratunkowego lub ubrania

ratunkowego.

§ 18. 1. W celach szkoleniowych przeprowadza si´

na statkach alarmy çwiczebne dla za∏ogi oraz próbne

dla pasa˝erów.

2. Alarmy çwiczebne i próbne og∏asza si´ po

uprzednim zawiadomieniu pasa˝erów lub za∏ogi o terminie ich przeprowadzenia.

2. ZgodnoÊç budowy urzàdzeƒ do podejmowania

pilota z wymaganiami Konwencji SOLAS potwierdza

uznana instytucja klasyfikacyjna.

3. åwiczebne alarmy po˝arowe i ogólne powinny

byç przeprowadzane zgodnie z wytycznymi wydanymi

przez dyrektorów urz´dów morskich, z tym ˝e

3. Urzàdzenie do podejmowania pilota powinno

byç utrzymywane w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia.

1) na statkach pasa˝erskich i towarowych odbywajàcych podró˝e mi´dzynarodowe — w terminach

i na zasadach zgodnych z postanowieniami Konwencji SOLAS;

4. Umocowanie urzàdzenia do podejmowania pilota, wejÊcie pilota na statek i jego zejÊcie ze statku powinien nadzorowaç oficer pok∏adowy.

§ 17. 1. Na statkach obowiàzujà nast´pujàce alarmy

1) alarm ogólny;

2) alarm po˝arowy.

2. Ustala si´ nast´pujàce sygna∏y alarmów

1) sygna∏ alarmu ogólnego stanowi siedem lub wi´cej krótkich dêwi´ków z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem d∏ugim: (.......—), kilkakrotnie powtórzonych;

2) sygna∏ alarmu po˝arowego stanowià dwa krótkie

dêwi´ki z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem d∏ugim: (..—), kilkakrotnie powtórzone.

3. Kapitan, za pomocà rozg∏oÊni statkowej lub innych Êrodków ∏àcznoÊci wewn´trznej, po sygnale alarmu ogólnego mo˝e podaç informacj´ dotyczàcà rodzaju zagro˝enia.

4. Polecenie opuszczenia statku jest ostatnià fazà

alarmu ogólnego i mo˝e byç poprzedzone jednym

d∏ugim sygna∏em dêwi´kowym (—). Kapitan przez rozg∏oÊni´ statkowà lub inny Êrodek ∏àcznoÊci wewn´trznej kilkakrotnie poleca opuÊciç statek.

5. Na ka˝dym statku powinien znajdowaç si´ aktualny rozk∏ad alarmowy, opracowany zgodnie z wytycznymi wydanymi przez dyrektorów urz´dów morskich,

okreÊlajàcy sygna∏y alarmowe, ich charakterystyk´

oraz sposób post´powania i obowiàzki cz∏onków za∏ogi na wypadek alarmu.

6. Na statku, na którym znajdujà si´ pomieszczenia

dla pasa˝erów, powinny znajdowaç si´ równie˝, sporzàdzone w odpowiednich j´zykach, tablice informacyjne dla pasa˝erów, okreÊlajàce

2) na statkach w ˝egludze portowej, os∏oni´tej i przybrze˝nej — zgodnie z instrukcjà w sprawie alarmów, opracowanà przez armatora na podstawie

wytycznych dyrektora urz´du morskiego;

3) na pozosta∏ych statkach — w odst´pach nieprzekraczajàcych jednego miesiàca oraz ka˝dorazowo,

je˝eli sk∏ad za∏ogi uleg∏ zmianie w ponad 25 %;

4) na wszystkich statkach — w porze nocnej, w odst´pach nieprzekraczajàcych 3 miesi´cy.

4. Tematem çwiczeƒ przeprowadzanych w ramach

çwiczebnych alarmów ogólnych powinny byç co najmniej raz na 3 miesiàce tak˝e pozosta∏e zagro˝enia

statku, zgodnie z wytycznymi obowiàzujàcymi w tym

zakresie.

§ 19. 1. Szczegó∏owe instrukcje alarmowe dla poszczególnych statków oraz rozk∏ady alarmowe dla

statków pasa˝erskich opracowujà armatorzy na podstawie wytycznych wydanych przez dyrektorów urz´dów morskich.

2. Liczb´ i rodzaj sprz´tu awaryjnego do likwidowania przecieków i ratowania statku przed zatoni´ciem okreÊlajà dyrektorzy urz´dów morskich.

§ 20. 1. Sprz´t gaÊniczy stanowiàcy wyposa˝enie

statków powinien odpowiadaç przepisom technicznym uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

2. Konstrukcje zabezpieczenia przeciwpo˝arowego

statków oraz ich wyposa˝enie w sta∏e urzàdzenia i instalacje gaÊnicze okreÊlajà przepisy techniczne uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

§ 21. 1. Rodzaj, liczb´ i rozmieszczenie sprz´tu gaÊniczego na statku ustala dyrektor urz´du morskiego

przy zatwierdzaniu planu ochrony przeciwpo˝arowej.

2. Plan ochrony przeciwpo˝arowej powinien byç

1) sporzàdzony w j´zyku polskim — na statkach w ˝egludze krajowej;

2) wywieszony w miejscu widocznym i ogólnie dost´pnym, a jego kopia — przechowywana przez

kapitana statku wraz z innymi dokumentami; dodatkowy egzemplarz planu powinien byç przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencjà SOLAS jako plan dla

jednostek ochrony przeciwpo˝arowej; pojemnik

powinien byç oznakowany równie˝ w j´zyku polskim w przypadku statków w ˝egludze krajowej.

3. Plan ochrony przeciwpo˝arowej opracowuje armator wed∏ug wytycznych dyrektora urz´du morskiego.

2) w odniesieniu do pozosta∏ych statków towarowych i ruchomych jednostek wiertniczych o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej.

Rozdzia∏ 3

Szczególne wymagania dotyczàce statków

pasa˝erskich w pasa˝erskiej ˝egludze krajowej

§ 26. 1. Niezale˝nie od bandery statków uprawiajàcych pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà przepisy niniejszego

rozdzia∏u, z zastrze˝eniem ust. 2, stosuje si´ do

1) nowych statków pasa˝erskich;

2) istniejàcych statków pasa˝erskich o d∏ugoÊci co

najmniej 24 m;

3) szybkich statków pasa˝erskich.

§ 22. 1. Sprz´t gaÊniczy powinien byç

1) u˝ywany wy∏àcznie do celów ratowniczo-gaÊniczych, ratowniczych lub szkoleniowych;

2) utrzymywany w nale˝ytym stanie technicznym

i w gotowoÊci do natychmiastowego u˝ycia podczas podró˝y i postoju statku w porcie.

2. Utrzymywanie sprz´tu gaÊniczego w nale˝ytym

stanie technicznym i gotowoÊci do u˝ycia podlega

kontroli organu inspekcyjnego.

3. Sprz´t gaÊniczy na statku podlega okresowej

kontroli przez upowa˝niony serwis, co najmniej raz

w roku.

§ 23. Cz∏onkowie za∏ogi powinni byç przeszkoleni

w zakresie ochrony przeciwpo˝arowej, a ewidencja

dotyczàca odbycia przeszkolenia powinna znajdowaç

si´ u kapitana statku i byç okazywana na ˝àdanie organu inspekcyjnego.

§ 24. 1. Statki pasa˝erskie oraz inne statki o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej, uprawiajàce ˝eglug´ mi´dzynarodowà, z wyjàtkiem statków rybackich, oraz armatorzy tych statków powinni spe∏niaç wymagania

w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà, wynikajàce z postanowieƒ Konwencji SOLAS i Mi´dzynarodowego kodeksu zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu, okreÊlonego w rozdziale IX Konwencji SOLAS.

Poz. 1452

2. Przepisów niniejszego rozdzia∏u nie stosuje si´

do

1) statków pasa˝erskich, które

a) nie posiadajà nap´du mechanicznego,

b) sà zbudowane z materia∏ów innych ni˝ stal lub

materia∏y równowa˝ne i których nie dotyczà

wymagania dotyczàce szybkich statków pasa˝erskich, okreÊlone w Kodeksie jednostek szybkich, lub dotyczàce jednostek dynamicznie unoszonych, okreÊlone przepisami IMO,

c) sà statkami drewnianymi o prostej konstrukcji,

d) sà oryginalnymi historycznymi statkami pasa˝erskimi lub pojedynczymi replikami tych statków, zaprojektowanymi przed 1965 r., w przewa˝ajàcej cz´Êci zbudowanymi z materia∏ów

oryginalnych,

e) sà jachtami rekreacyjnymi, o ile nie przewo˝à —

nie liczàc za∏ogi — w celach handlowych wi´cej

ni˝ 12 pasa˝erów, lub

f) uprawiajà wy∏àcznie ˝eglug´ portowà;

2) szybkich statków pasa˝erskich, które

a) sà jednostkami rekreacyjnymi, o ile nie przewo˝à — nie liczàc za∏ogi — w celach handlowych

wi´cej ni˝ 12 pasa˝erów, lub

b) uprawiajà wy∏àcznie ˝eglug´ portowà.

2. Przeglàdy w zakresie spe∏nienia przez statek i armatora wymagaƒ, o których mowa w ust. 1, sà dokonywane przez organ inspekcyjny na zlecenie armatora.

§ 27. 1. Statki pasa˝erskie uprawiajàce pasa˝erskà

˝eglug´ krajowà w zale˝noÊci od obszaru, po którym

p∏ywajà, dzieli si´ na klasy

§ 25. Wymagania w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà, o których mowa w § 24 ust. 1, obowiàzujà

1) klasa A — statki pasa˝erskie uprawiajàce pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà innà ni˝ podró˝e przewidziane dla statków klasy B, C i D;

1) w odniesieniu do statków pasa˝erskich oraz zbiornikowców do przewozu cieczy palnych, chemikaliowców, gazowców, masowców i innych statków

towarowych uznanych przez Konwencj´ SOLAS za

szybkie statki towarowe, o pojemnoÊci brutto 500

i powy˝ej;

2) klasa B — statki pasa˝erskie uprawiajàce pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà, w czasie której nie oddalajà

si´ dalej ni˝ 20 mil morskich od brzegu;

3) klasa C — statki pasa˝erskie uprawiajàce pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà, w trakcie której znajdujà si´

nie dalej ni˝ 15 mil morskich od miejsca schronienia oraz nie dalej ni˝ 5 mil morskich od brzegu,

w obszarach, na których prawdopodobieƒstwo

przekroczenia znaczàcej wysokoÊci fali równej

2,5 m jest ni˝sze od 10 % w ciàgu

a) jednego roku — w przypadku eksploatacji ca∏orocznej lub

b) okreÊlonej i ograniczonej cz´Êci roku — w przypadku eksploatacji w tym okresie;

4) klasa D — statki pasa˝erskie uprawiajàce pasa˝erskà ˝eglug´ krajowà, w trakcie której znajdujà si´

nie dalej ni˝ 6 mil morskich od miejsca schronienia oraz nie dalej ni˝ 3 mile morskie od brzegu,

w obszarach, na których prawdopodobieƒstwo

przekroczenia znaczàcej wysokoÊci fali równej

1,5 m jest mniejsze od 10 %, w ciàgu

a) jednego roku — w przypadku eksploatacji ca∏orocznej lub

b) okreÊlonej i ograniczonej cz´Êci roku — w przypadku eksploatacji w tym okresie.

2. Dla szybkich statków pasa˝erskich obowiàzujà

kategorie okreÊlone w rozdziale 1 Kodeksu jednostek

szybkich.

§ 28. Dla nowych i istniejàcych statków pasa˝erskich klasy A, B, C i D

1) konstrukcja oraz utrzymanie kad∏uba, silników

g∏ównych i pomocniczych, urzàdzeƒ elektrycznych

i automatycznych powinny spe∏niaç wymagania

techniczne okreÊlone przez uznanà instytucj´ klasyfikacyjnà;

2) stosuje si´ wymagania dotyczàce wyposa˝enia nawigacyjnego, radiokomunikacji, bezpieczeƒstwa

˝eglugi i przewozu ∏adunku, okreÊlone w rozdziale IV, V i VI Konwencji SOLAS.

§ 29. 1. W zakresie bezpieczeƒstwa nowe statki pasa˝erskie powinny byç wyposa˝one w pe∏ny pok∏ad,

a ponadto nowe statki pasa˝erskie

1) klasy A — powinny, z zastrze˝eniem ust. 2, spe∏niaç wymagania

a) okreÊlone postanowieniami Konwencji SOLAS

oraz

b) dotyczàce konstrukcji statku, jego podzia∏u wodoszczelnego, statecznoÊci, urzàdzeƒ si∏owni

oraz urzàdzeƒ elektrycznych, ochrony przeciwpo˝arowej, wykrywania i gaszenia po˝arów

oraz Êrodków ratunkowych — okreÊlone w za∏àczniku I do dyrektywy Rady 1998/18/WE z dnia

17 marca 1998 r. w sprawie regu∏ i norm bezpieczeƒstwa statków pasa˝erskich (Dz. Urz.

WE L 144 z 15.05.1998, str. 1, Dz. Urz. WE L 98

z 15.04.2002, str. 1, Dz. Urz. WE L 324

z 29.11.2002, str. 53, Dz. Urz. UE L 123

z 17.05.2003, str. 18 oraz Dz. Urz. UE L 190

z 30.07.2003, str. 6), zwanej dalej „dyrektywà

1998/18/WE”;

Poz. 1452

2) klas B, C i D — powinny spe∏niaç wymagania

a) okreÊlone w niniejszym rozdziale oraz

b) dotyczàce konstrukcji statku, jego podzia∏u wodoszczelnego, statecznoÊci, urzàdzeƒ si∏owni

oraz urzàdzeƒ elektrycznych, ochrony przeciwpo˝arowej, wykrywania i gaszenia po˝arów

oraz Êrodków ratunkowych — okreÊlone w za∏àczniku I do dyrektywy 1998/18/WE;

3) o d∏ugoÊci co najmniej 24 m powinny, z zastrze˝eniem ust. 3, spe∏niaç wymagania okreÊlone

w Konwencji o liniach ∏adunkowych, a statki o d∏ugoÊci mniejszej od 24 m powinny spe∏niaç wymogi odpowiadajàce poziomowi bezpieczeƒstwa

okreÊlonemu w tej konwencji.

2. W przypadku statków klasy A, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, je˝eli Konwencja SOLAS pozostawia

rozstrzygni´cie do uznania w∏aÊciwemu organowi administracji morskiej, stosuje si´ wymagania okreÊlone

w za∏àczniku I do dyrektywy 1998/18/WE.

3. Nowe statki pasa˝erskie klasy D o d∏ugoÊci co

najmniej 24 m zwolnione sà z wymagaƒ dotyczàcych

minimalnej wysokoÊci dziobu.

§ 30. 1. Z uwzgl´dnieniem terminów okreÊlonych

w § 40, istniejàce statki pasa˝erskie

1) klasy A — powinny, z zastrze˝eniem ust. 2, spe∏niaç wymagania

a) okreÊlone postanowieniami Konwencji SOLAS

oraz

b) dotyczàce konstrukcji statku, jego podzia∏u wodoszczelnego, statecznoÊci, urzàdzeƒ si∏owni

oraz urzàdzeƒ elektrycznych, ochrony przeciwpo˝arowej, wykrywania i gaszenia po˝arów

oraz Êrodków ratunkowych — okreÊlone w za∏àczniku I do dyrektywy 1998/18/WE;

2) klasy B — powinny spe∏niaç wymagania dotyczàce

konstrukcji statku, jego podzia∏u wodoszczelnego,

statecznoÊci, urzàdzeƒ si∏owni oraz urzàdzeƒ elektrycznych, ochrony przeciwpo˝arowej, wykrywania i gaszenia po˝arów oraz Êrodków ratunkowych

— okreÊlone w za∏àczniku I do dyrektywy

1998/18/WE;

3) klas C i D — powinny, z zastrze˝eniem ust. 3, spe∏niaç wymagania

a) okreÊlone w rozdziale III za∏àcznika I do dyrektywy 1998/18/WE, dotyczàce Êrodków ratunkowych, oraz

b) okreÊlone przepisami paƒstwa bandery, odpowiadajàce poziomowi bezpieczeƒstwa okreÊlonemu przepisami rozdzia∏ów II-1 i II-2 za∏àcznika I do dyrektywy 1998/18/WE, dotyczàcymi

konstrukcji statku, jego podzia∏u wodoszczelnego, statecznoÊci, urzàdzeƒ si∏owni oraz urzàdzeƒ elektrycznych, ochrony przeciwpo˝arowej,

wykrywania i gaszenia po˝arów, z uwzgl´dnieniem szczególnych warunków eksploatacji

w obszarach pasa˝erskiej ˝eglugi krajowej, po

których mogà p∏ywaç statki klas C i D — w zakresie nieobj´tym przez wymagania okreÊlone

w tym za∏àczniku.

2. W przypadku statków klasy A, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, je˝eli Konwencja SOLAS pozostawia

rozstrzygni´cie do uznania w∏aÊciwemu organowi administracji morskiej, stosuje si´ wymagania okreÊlone

w za∏àczniku I do dyrektywy 1998/18/WE.

3. Przed podj´ciem dzia∏alnoÊci przez statki, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w∏aÊciwy organ administracji paƒstwa bandery powinien uzyskaç zgod´ w∏aÊciwego organu administracji morskiej na zastosowanie

przepisów, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b.

W przypadku gdy w∏aÊciwy organ administracji morskiej uzna stosowanie takich przepisów za niezasadne,

powiadamia o tym w∏aÊciwy organ Komisji Europejskiej.

4. Istotne naprawy, zmiany i modyfikacje, jak równie˝ zainstalowane w ich ramach wyposa˝enie, powinny spe∏niaç wymagania dla nowych statków, okreÊlone w § 29 ust. 1 pkt 1 i 2. Za zmiany istotne nie uwa˝a si´ zmian, których wy∏àcznym celem jest podwy˝szenie poziomu bezpieczeƒstwa.

§ 31. Konstrukcja i utrzymanie szybkich statków

pasa˝erskich oraz ich wyposa˝enie powinny spe∏niaç

wymagania okreÊlone przez uznanà instytucj´ klasyfikacyjnà, z zastrze˝eniem § 41.

§ 32. 1. Armatorzy uprawiajàcy pasa˝erskà ˝eglug´

krajowà, po zasi´gni´ciu opinii organizacji reprezentujàcych osoby o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´, powinni umo˝liwiç osobom o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´ bezpieczny dost´p

do wszystkich statków pasa˝erskich klas A, B,

C i D oraz do szybkich statków pasa˝erskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których st´pka

zosta∏a po∏o˝ona lub które znajdowa∏y si´ na podobnym etapie budowy w dniu 1 paêdziernika 2004 r. lub

póêniej.

2. O ile jest to mo˝liwe, Êrodki podejmowane w celu, o którym mowa w ust. 1, powinny obejmowaç

1) konstrukcj´ i wyposa˝enie statku umo˝liwiajàce

osobom o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´ ∏atwe i bezpieczne wejÊcie na statek i zejÊcie z niego oraz swobodny dost´p do mi´dzypok∏adów;

2) rozmieszczenie w odpowiednich miejscach oznakowania widocznego i czytelnego dla osób o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´, w tym

tak˝e dla osób z zaburzeniami narzàdów zmys∏ów;

3) Êrodki s∏ownego i wzrokowego przekazywania

osobom o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´ komunikatów, takich jak og∏oszenia o opóênieniach, zmianach w rozk∏adzie czy us∏ugach pok∏adowych;

4) takie rozmieszczenie systemów i przycisków alarmowych, by by∏y zauwa˝alne i dost´pne dla osób

Poz. 1452

o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´,

w tym tak˝e dla osób z zaburzeniami narzàdu

wzroku i zaburzeniami pami´ci;

5) takie rozmieszczenie korytarzy, przejÊç, drzwi i por´czy, które umo˝liwi przemieszczanie si´ osób na

wózkach inwalidzkich, oraz takà konstrukcj´ wind,

pok∏adów samochodowych, poczekalni pasa˝erskich, pomieszczeƒ mieszkalnych i toalet, by by∏y

dost´pne dla osób o ograniczonych mo˝liwoÊciach poruszania si´.

3. W przypadku statków pasa˝erskich klas A, B,

C i D oraz szybkich statków pasa˝erskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których st´pka zosta∏a po∏o˝ona lub które znajdowa∏y si´ na podobnym

etapie budowy przed dniem 1 paêdziernika 2004 r.,

Êrodki wymienione w ust. 2 powinny byç stosowane,

o ile jest to uzasadnione i mo˝liwe do wykonania

z przyczyn ekonomicznych.

Rozdzia∏ 4

Szczególne wymogi statecznoÊci promów

pasa˝erskich typu ro-ro

§ 33. Przepisy niniejszego rozdzia∏u stosuje si´ do

promów pasa˝erskich typu ro-ro, bez wzgl´du na ich

bander´, w ˝egludze regularnej uprawianej pomi´dzy

portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego

paƒstwa lub odwrotnie.

§ 34. 1. Nie naruszajàc wymogów prawid∏a

II-1/B/8 Konwencji SOLAS, dotyczàcych podzia∏u wodoszczelnego i statecznoÊci statków pasa˝erskich

w stanie uszkodzonym, promy pasa˝erskie typu ro-ro,

o których mowa w § 33, powinny spe∏niaç szczególne

wymogi statecznoÊci, z zastrze˝eniem § 42.

2. Inne wymagania prawid∏a II-1/B/8 Konwencji

SOLAS nie muszà byç spe∏nione, je˝eli spe∏nionie sà

szczególne wymogi statecznoÊci.

3. Spe∏nienie wymogów prawid∏a, o którym mowa

w ust. 1, przez prom pasa˝erski typu ro-ro p∏ywajàcy

wy∏àcznie na obszarach, w których znaczàca wysokoÊç

fal nie przekracza 1,5 m, uznaje si´ za zgodne ze szczególnymi wymogami statecznoÊci.

4. W∏aÊciwy dyrektor urz´du morskiego mo˝e

uznaç wyniki próby modelowej, przeprowadzonej dla

danego statku zgodnie z wymaganiami okreÊlonymi

w za∏àczniku do za∏àcznika I do dyrektywy Rady

2003/25/UE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów statecznoÊci promów typu ro-ro

(Dz. Urz. WE L 123 z 17.05.2003, str. 22), poÊwiadczajàce, ˝e statek nie przewróci si´, doznajàc szkody okreÊlonej w prawidle II-1/B/8.4 Konwencji SOLAS, w najmniej korzystnym miejscu uszkodzenia, w warunkach,

o których mowa w pkt 1 za∏àcznika do rozporzàdzenia,

oraz w warunkach nieregularnego falowania. Uznanie

wyników próby modelowej zast´puje obliczenia dokonywane zgodnie z pkt 2 i 4 za∏àcznika do rozporzàdzenia okreÊlajàcego szczególne wymogi statecznoÊci.

5. O ile to mo˝liwe i zgodne z przeznaczeniem statku, szczególne wymogi statecznoÊci stosuje si´, u˝ywajàc wytycznych okreÊlonych w za∏àczniku II do dyrektywy Rady 2003/25/UE z dnia 14 kwietnia 2003 r.

w sprawie szczególnych wymogów statecznoÊci promów typu ro-ro.

§ 35. Do wyznaczenia poziomu wody na pok∏adzie

samochodowym promów pasa˝erskich typu ro-ro stosuje si´ szczególne wymogi statecznoÊci, stosujàc

w tym celu wartoÊci znaczàcej wysokoÊci fali, które

w ciàgu roku nie zostajà przekroczone z prawdopodobieƒstwem wi´kszym ni˝ 10 %.

§ 36. Je˝eli trasa podró˝y statku przebiega przez

wi´cej ni˝ jeden wyznaczony zgodnie z odr´bnymi

przepisami obszar, po którym p∏ywajà promy pasa˝erskie typu ro-ro uprawiajàce regularnà ˝eglug´ pasa˝erskà do lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej, statek musi spe∏niaç szczególne wymogi statecznoÊci odpowiadajàce najwy˝szym wartoÊciom znaczàcej wysokoÊci fali, okreÊlonym dla tych obszarów.

§ 37. 1. Wszystkie istniejàce i nowe promy pasa˝erskie typu ro-ro powinny posiadaç Êwiadectwo potwierdzajàce zgodnoÊç ze szczególnymi wymogami

statecznoÊci.

2. Âwiadectwo pozostaje wa˝ne tak d∏ugo, jak d∏ugo statek p∏ywa w obszarze o tej samej lub ni˝szej

wartoÊci znaczàcej wysokoÊci fali okreÊlonej w tym

Êwiadectwie.

§ 38. 1. Armator uprawiajàcy ca∏orocznà regularnà

˝eglug´ pasa˝erskà, zamierzajàcy wprowadziç do eksploatacji prom pasa˝erski typu ro-ro, realizujàcy t´ ˝eglug´ w krótszym okresie czasu, najpóêniej w terminie

jednego miesiàca przed rozpocz´ciem ˝eglugi pisemnie powiadamia o tym dyrektora w∏aÊciwego urz´du

morskiego.

2. W przypadku gdy w wyniku nieprzewidzianych

okolicznoÊci, w celu zagwarantowania ciàg∏oÊci us∏ug

konieczne jest niezw∏oczne zastàpienie promu pasa˝erskiego typu ro-ro, zastosowanie majà przepisy rozporzàdzenia wydanego na podstawie art. 14

ust. 3 ustawy.

3. Armator zamierzajàcy uprawiaç sezonowà regularnà ˝eglug´ pasa˝erskà w okresie nieprzekraczajàcym szeÊciu miesi´cy powiadamia w∏aÊciwego dyrektora urz´du morskiego Rzeczypospolitej Polskiej najpóêniej na trzy miesiàce przed rozpocz´ciem takiej ˝eglugi.

4. W przypadku gdy dzia∏alnoÊç, o której mowa

w ust. 1, uprawiana jest na obszarach o ni˝szej znaczàcej wysokoÊci fali ni˝ okreÊlone dla tego obszaru, stosujàc szczególne wymogi statecznoÊci w celu wyznaczenia poziomu wysokoÊci wody na pok∏adzie, mo˝na u˝yç

wartoÊci znaczàcej wysokoÊci fali, majàcej zastosowanie do takiego krótszego terminu. WartoÊç ta powinna

zostaç uzgodniona z paƒstwami cz∏onkowskimi Unii

Europejskiej lub paƒstwami cz∏onkowskimi Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) — stro-

Poz. 1452

nami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

po∏o˝onymi na koƒcach trasy statku, a gdy jest to uzasadnione i mo˝liwe — tak˝e z paƒstwami trzecimi.

§ 39. 1. Przepisy § 34 oraz § 37 i 38 stosuje si´ do

promów pasa˝erskich typu ro-ro w pasa˝erskiej ˝egludze krajowej

1) klas A, B i C, których st´pka zosta∏a po∏o˝ona lub

które znajdowa∏y si´ na podobnym etapie budowy

w dniu 1 paêdziernika 2004 r. lub póêniej;

2) klas A i B, których st´pka zosta∏a po∏o˝ona lub które znajdowa∏y si´ na podobnym etapie budowy

przed dniem 1 paêdziernika 2004 r. od dnia 1 paêdziernika 2010 r., z zastrze˝eniem ust. 2.

2. Promy pasa˝erskie typu ro-ro, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, sà zwolnione z wymagaƒ okreÊlonych

w § 34 oraz § 37 i 38, w przypadku gdy zostanà wycofane z eksploatacji do dnia 1 paêdziernika 2010 r. lub

w terminie póêniejszym, do osiàgni´cia wieku 30 lat,

jednak nie póêniej ni˝ w dniu 1 paêdziernika 2015 r.

Rozdzia∏ 5

Przepisy przejÊciowe i koƒcowe

§ 40. Przepisy § 30 ust. 1 pkt 1, o ile Konwencja SOLAS nie wyznacza terminów wczeÊniejszych, oraz

przepisy § 30 ust. 1 pkt 2 i 3, o ile za∏àcznik I do dyrektywy 1998/18/WE nie wyznacza terminów wczeÊniejszych, stosuje si´ do statku, którego st´pka zosta∏a po∏o˝ona lub który znajdowa∏ si´ na podobnym etapie

budowy

1) przed dniem 1 stycznia 1940 r. — od dnia 1 lipca

2006 r.;

2) nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 stycznia 1940 r., ale nie

póêniej ni˝ przed dniem 30 grudnia 1962 r. — od

dnia 1 lipca 2007 r.;

3) nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 stycznia 1963 r., ale nie

póêniej ni˝ przed dniem 30 grudnia 1974 r. — od

dnia 1 lipca 2008 r.;

4) nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 stycznia 1975 r., ale nie

póêniej ni˝ przed dniem 30 grudnia 1984 r. — od

dnia 1 lipca 2009 r.;

5) nie wczeÊniej ni˝ w dniu 1 stycznia 1985 r., ale nie

póêniej ni˝ przed dniem 30 czerwca 1998 r. — od

dnia 1 lipca 2010 r.

§ 41. Szybkie statki pasa˝erskie

1) zbudowane lub poddane znaczàcym naprawom,

zmianom lub modyfikacjom w dniu 1 stycznia

1996 r. lub póêniej powinny spe∏niaç wymogi prawid∏a X/3 Konwencji SOLAS, chyba ˝e

a) ich st´pk´ po∏o˝ono lub jednostka znajdowa∏a

si´ na podobnym etapie budowy nie póêniej ni˝

w dniu 4 czerwca 1998 r.,

b) ich dostawa oraz oddanie do eksploatacji nastàpi∏o w ciàgu szeÊciu miesi´cy od tej daty oraz

c) w ca∏oÊci spe∏niajà wymagania przepisów dotyczàcych jednostek dynamicznie unoszonych,

okreÊlonych przez Mi´dzynarodowà Organizacj´ Morskà (IMO);

2) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i spe∏niajàce wymogi okreÊlone w Kodeksie jednostek

szybkich kontynuujà dzia∏alnoÊç ˝eglugowà na

podstawie przepisów tego kodeksu;

3) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespe∏niajàce wymogów okreÊlonych w Kodeksie

jednostek szybkich nie mogà uprawiaç pasa˝erskiej ˝eglugi krajowej, chyba ˝e uprawia∏y takà ˝eglug´ w dniu 4 czerwca 1998 r.; w takim przypadku jednostki te mogà uzyskaç zezwolenie na kontynuowanie takich podró˝y i powinny spe∏niaç wymagania dotyczàce jednostek dynamicznie unoszonych, okreÊlone przez Mi´dzynarodowà Organizacj´ Morskà (IMO).

§ 42. 1. Istniejàce promy pasa˝erskie typu ro-ro,

z wyjàtkiem promów wymienionych w § 34 ust. 3, po-

Poz. 1452

winny spe∏niaç szczególne wymogi statecznoÊci promów pasa˝erskich typu ro-ro nie póêniej ni˝ w dniu

1 paêdziernika 2010 r.

2. Istniejàce promy pasa˝erskie typu ro-ro, które

w dniu 17 maja 2003 r. spe∏nia∏y wymogi prawid∏a

II-1/B/8 Konwencji SOLAS, dotyczàcego podzia∏u wodoszczelnego oraz statecznoÊci statków pasa˝erskich

w stanie uszkodzonym, powinny spe∏niaç wymogi,

o których mowa w ust. 1, nie póêniej ni˝ w dniu 1 paêdziernika 2015 r.

§ 43. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczegó∏owych warunków bezpiecznego uprawiania ˝eglugi

przez statki morskie (Dz. U. Nr 222, poz. 1867 oraz

z 2004 r. Nr 142, poz. 1502).

§ 44. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Infrastruktury: K. Opawski

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 3 sierpnia 2005 r. (poz. 1452)

SZCZEGÓLNE WYMOGI DOTYCZÑCE STATECZNOÂCI PROMÓW PASA˚ERSKICH TYPU RO-RO

1) Uwzgl´dniajàc efekt oddzia∏ywania hipotetycznej

iloÊci wody morskiej, która w wyniku uszkodzenia

mo˝e zgromadziç si´ na pierwszym pok∏adzie powy˝ej wodnicy konstrukcyjnej w pomieszczeniach

∏adunkowych ro-ro lub w pomieszczeniach kategorii specjalnej, okreÊlonych w prawidle

II-2/3 Konwencji SOLAS, zwanym dalej „uszkodzonym pok∏adem ro-ro”, przy przyj´ciu, ˝e pok∏ad

ten jest uszkodzony, powinny zostaç spe∏nione postanowienia prawid∏a II-1/B/8.2.3 Konwencji SOLAS.

2) Przyj´tà iloÊç wody, o której mowa w pkt 1, okreÊla si´ na podstawie ustalonej wysokoÊci powierzchni wody

a) powy˝ej najni˝szego punktu kraw´dzi pok∏adu

uszkodzonego pok∏adu ro-ro lub

b) je˝eli kraw´dê pok∏adu uszkodzonego pok∏adu

ro-ro znajduje si´ pod wodà — powy˝ej wodnicy p∏ywania dla wszystkich kàtów przechy∏u

i wartoÊci przeg∏´bienia, wyznaczonej w sposób nast´pujàcy

— 0,5 m, je˝eli wolna burta po uszkodzeniu (fr)

wynosi co najwy˝ej 0,3 m,

— 0,0 m, je˝eli wolna burta po uszkodzeniu (fr)

wynosi co najmniej 2,0 m,

— wartoÊci poÊrednie, wyznaczone za pomocà

interpolacji liniowej, je˝eli pozosta∏a wolna

burta po uszkodzeniu (fr) mieÊci si´ w przedziale 0,3—2,0 m.

3) Je˝eli statek wyposa˝ony jest w wysoce wydajnà

instalacj´ odwadniajàcà, do obliczeƒ iloÊci wody,

o której mowa w pkt 1, dopuszcza si´ przyj´cie

wartoÊci poziomu powierzchni wody ni˝szej od

wartoÊci obliczonej zgodnie z pkt 2.

4) W przypadku obliczeƒ dokonywanych dla statków

uprawiajàcych ˝eglug´ w okreÊlonych i ograniczonych rejonach eksploatacji dopuszcza si´ u˝ycie

wartoÊci poziomu powierzchni wody ni˝szej od

wartoÊci obliczonej zgodnie z pkt 2, zast´pujàc jà

a) wartoÊcià 0,0 m, je˝eli znaczàca wysokoÊç fali

(hs), okreÊlona dla danego rejonu, wynosi co

najwy˝ej 1,5 m,

b) wartoÊcià ustalonà zgodnie z pkt 2, je˝eli znaczàca wysokoÊç fali (hs), okreÊlona dla danego

rejonu, wynosi co najmniej 4,0 m,

c) wartoÊciami poÊrednimi wyznaczonymi w drodze interpolacji liniowej, je˝eli znaczàca wysokoÊç fali (hs), okreÊlona dla danego obszaru,

mieÊci si´ w przedziale 1,5—4,0 m,

pod warunkiem, ˝e

— w∏aÊciwy organ administracji paƒstwa bandery statku uzna∏, ˝e wartoÊç znaczàcej wysokoÊci fali (hs), charakteryzujàca dany rejon,

nie jest przekraczana z prawdopodobieƒstwem wi´kszym ni˝ 10 %, oraz

— rejon eksploatacji statku oraz — jeÊli ma to

zastosowanie — cz´Êç roku, dla której okreÊlono znaczàcà wysokoÊç fali (hs), sà uwidocznione w dokumentach bezpieczeƒstwa

statku.

5) W celu szacunkowej oceny efektu dzia∏ania wody,

o której mowa w pkt 1, stosuje si´ nast´pujàce wymogi

i szerokie szyby burtowe, na podstawie szczegó∏owych badaƒ modelowych mogà zostaç zaakceptowane inne wysokoÊci grodzi,

a) gródê poprzecznà lub wzd∏u˝nà uwa˝a si´ za

nienaruszonà, jeÊli wszystkie jej elementy znajdujà si´ pomi´dzy pionowymi powierzchniami

po∏o˝onymi z ka˝dej burty statku, w odleg∏oÊci

od zewn´trznego poszycia kad∏uba równej

1/5 szerokoÊci statku, okreÊlonej zgodnie z prawid∏em II-1/2 Konwencji SOLAS; odleg∏oÊç t´

mierzy si´ prostopadle do p∏aszczyzny symetrii

statku na poziomie najwy˝szej podzia∏owej

wodnicy ∏adunkowej,

e) skutki oddzia∏ywania wody zgromadzonej na

uszkodzonym pok∏adzie ro-ro nie muszà byç

uwzgl´dniane dla przedzia∏ów, które posiadajà

z ka˝dej strony pok∏adu furty odwadniajàce,

równomiernie rozmieszczone wzd∏u˝ burt przedzia∏u, spe∏niajàce nast´pujàce warunki

— A ≥ 0,3 l,

gdzie A oznacza ca∏kowità powierzchni´ furt

odwadniajàcych na ka˝dej stronie pok∏adu

[m2], a l — d∏ugoÊç przedzia∏u [m] oraz

b) w przypadku gdy kad∏ub zosta∏ cz´Êciowo poszerzony w celu spe∏nienia szczególnych wymogów statecznoÊci, stosuje si´ zwi´kszonà

wartoÊç 1/5 szerokoÊci statku, przy czym nie powinna ona wp∏ywaç na po∏o˝enie przejÊç grodziowych, instalacji rurociàgów i innych elementów, które zosta∏o zaakceptowane przed

tym poszerzeniem,

— w najgorszych warunkach uszkodzenia statek

powinien zachowywaç wolnà burt´ po

uszkodzeniu (fr) o wartoÊci co najmniej 1 m,

bez uwzgl´dnienia skutków oddzia∏ywania

wody zgromadzonej na uszkodzonym pok∏adzie ro-ro, oraz

— furty odwadniajàce powinny si´ znajdowaç

nie wy˝ej ni˝ 0,6 m ponad uszkodzonym pok∏adem ro-ro, a ich dolna kraw´dê powinna

znajdowaç si´ nie wy˝ej ni˝ 2 cm nad pok∏adem, oraz

c) szczelnoÊç grodzi poprzecznych lub wzd∏u˝nych, uznanych za skuteczne przy ograniczeniu

iloÊci wody zgromadzonej na uszkodzonym pok∏adzie ro-ro, powinna odpowiadaç wydajnoÊci

instalacji z´zowej statku i powinna wytrzymywaç ciÊnienie hydrostatyczne, jakie mo˝e wystàpiç w stanach awaryjnych statku. WysokoÊç

takich grodzi powinna wynosiç co najmniej

2,2 m, jednak w przypadku statku z pok∏adami

podwieszanymi minimalna wysokoÊç grodzi nie

powinna byç mniejsza ni˝ wartoÊç wysokoÊci

do dolnej kraw´dzi podwieszonego pok∏adu

w po∏o˝eniu opuszczonym,

— furty odwadniajàce powinny byç wyposa˝one w urzàdzenia zamykajàce lub klapy zapobiegajàce wdarciu si´ wody na pok∏ad ro-ro,

umo˝liwiajàce jednoczeÊnie odprowadzenie

wody zgromadzonej na tym pok∏adzie,

f) w przypadku przyj´cia, ˝e zosta∏a uszkodzona

gródê po∏o˝ona powy˝ej uszkodzonego pok∏adu

ro-ro, oba przedzia∏y graniczàce z tà grodzià

uznaje si´ za zatopione do tej samej wysokoÊci,

obliczonej zgodnie z pkt 2 lub 4.

d) w przypadkach urzàdzeƒ specjalnych, takich jak

np. podwieszane pok∏ady o pe∏nej szerokoÊci

1453

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1)

z dnia 22 sierpnia 2005 r.

zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie wymagaƒ dla przychodni weterynaryjnych

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zak∏adach leczniczych dla zwierzàt (Dz. U.

z 2004 r. Nr 11, poz. 95) zarzàdza si´, co nast´puje

§ 1. W rozporzàdzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wymagaƒ

dla przychodni weterynaryjnych (Dz. U. Nr 194,

poz. 1991) w § 3 ust. 5 i 6 otrzymujà brzmienie

———————

1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje dzia∏em admini-

stracji rzàdowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2

pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 134,

poz. 1433).

„5. Parapety w pomieszczeniach przychodni weterynaryjnej powinny byç wykoƒczone materia∏em

trwa∏ym, g∏adkim, odpornym na dzia∏anie wody

i Êrodków dezynfekcyjnych i byç ∏atwe do czyszczenia.

6. Grzejniki w pomieszczeniach przychodni weterynaryjnej powinny byç g∏adkie i ∏atwe do czyszczenia.”.

§ 2. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: J. J. Pilarczyk

1452

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 3 sierpnia 2005 r.

w sprawie szczegó∏owych warunków bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez statki morskie2)

Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeƒstwie morskim (Dz. U. Nr 109,

poz. 1156, z póên. zm.3)) zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogólne