Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

1.

W celu zapewnienia ochrony prawnej praw i interesów Skarbu Państwa tworzy się Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa, zwaną dalej „Prokuratorią Generalną”.

2.

Prokuratoria Generalna jest państwową jednostką organizacyjną.

3.

Nadzór nad Prokuratorią Generalną sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie działań podejmowanych w ramach zastępstwa

Skarbu Państwa oraz co do treści wydawanych opinii.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa składa corocznie Sejmowi, w terminie do

dnia 31 marca, sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim roku

kalendarzowym.

1.

Do zadań Prokuratorii Generalnej należy

1)

wyłączne zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem

Administracyjnym;

2)

zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi, wojskowymi, administracyjnymi

i polubownymi;

3)

zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

w stosunkach międzynarodowych;

4)

wydawanie opinii prawnych.

2.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną dotyczy spraw, w

których Skarb Państwa jest lub powinien być stroną powodową albo pozwaną, albo też

uczestnikiem postępowania przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym.

3.

Rada Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do reprezentowania Rady Ministrów

lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.

4.

Zastępstwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie obejmuje spraw

1)

z zakresu stosunku pracy lub stosunku służbowego w administracji publicznej;

2)

wieczystoksięgowych;

3)

w przedmiocie wpisu do właściwego rejestru;

4)

podatkowych;

5)

rozpoznawanych w postępowaniu upadłościowym, naprawczym lub egzekucyjnym.

5.

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa procesowego państwowych osób prawnych.

Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna współdziała z

1)

organami władzy publicznej;

2)

państwowymi osobami prawnymi;

3)

państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej;

4)

organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono

wykonywanie zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień.

1.

Prokuratoria Generalna może przejąć sprawy, o których mowa w art. 4 ust. 4, o ile

wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa

1)

z urzędu lub na wniosek organu władzy publicznej, państwowej jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej lub innego podmiotu, któremu powierzono wykonywanie

zadań publicznych na podstawie ustawy lub porozumienia;

2)

na wniosek organu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Przejęcie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w każdym stadium postępowania.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału może odmówić przejęcia sprawy

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Odmowę przejęcia

sprawy Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału uzasadnia na piśmie

i doręcza wnioskodawcy.

4.

Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej albo dyrektora jej oddziału w przedmiocie

przejęcia sprawy jest wiążące.

W postępowaniu przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach

międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej,

jeżeli zachodzi konieczność ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

1.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe,

jeżeli wartość przedmiotu sprawy przewyższa kwotę 1 000 000 zł.

2.

W sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie ustawy lub rozporządzenia

Rady Ministrów niezgodnych z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, a także w sprawie o naprawienie szkody

wyrządzonej przez niewydanie takiego aktu normatywnego, którego obowiązek wydania

przewiduje przepis prawa, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria

Generalna. W sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie lub niewydanie

rozporządzenia przez inny organ konstytucyjnie do tego powołany czynności procesowe

za Skarb Państwa podejmuje ten organ.

3.

Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek organu państwowej jednostki organizacyjnej

może przejąć zastępstwo procesowe w każdej sprawie, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych

praw lub interesów Skarbu Państwa.

4.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia sprawy jest wiążące.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd oraz strony

lub uczestników postępowania o przejęciu zastępstwa procesowego; przejęcie wyłącza

dotychczasowego przedstawiciela Skarbu Państwa od udziału w dalszym postępowaniu.

1.

W sprawach, w których wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 1 000 000 zł,

oraz w których z mocy odrębnych ustaw prawa lub interesy Skarbu Państwa reprezentują

organy lub jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 1, zwane dalej „podmiotami

reprezentującymi Skarb Państwa”, czynności w sprawie podejmują organy tych podmiotów.

2.

Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

może przejąć zastępstwo procesowe w każdej sprawie, o której mowa w ust. 1, jeżeli

wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przepisy art. 8 ust.

4 i 5 stosuje się odpowiednio.

1.

W sprawach dotyczących ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna,

na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, wydaje opinie prawne, w tym także

opiniuje projekty umów, których stroną jest lub ma być Skarb Państwa.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału nie może odmówić wydania

opinii prawnej, jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.

3.

Odmowa wydania opinii prawnej następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku,

o którym mowa w ust. 1; odmowa jest wiążąca.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego

przez Prokuratorię Generalną.

2.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, na żądanie Prokuratorii Generalnej, udziela

jej informacji o sprawie oraz przedkłada dokumenty i inne dowody, jeżeli jest to niezbędne

do podjęcia czynności zastępstwa procesowego lub wydania opinii prawnej.

1.

Organ władzy publicznej, który powierzył innemu podmiotowi wykonywanie zadań publicznych

na podstawie porozumienia, zawiadamia o tym Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia Prokuratorię Generalną o każdym postępowaniu

wszczętym przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym, w którym podmiot

ten występuje jako przedstawiciel Skarbu Państwa, oraz o stanie prawnym lub faktycznym

związanym z działalnością tego podmiotu, który uzasadnia wystąpienie z roszczeniem

Skarbu Państwa, wraz z szczegółowymi informacjami o przedmiocie postępowania albo

rodzaju roszczenia.

1.

Właściwym do wykonywania zastępstwa procesowego jest oddział Prokuratorii Generalnej,

w którego okręgu znajduje się siedziba podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, z

którego działalnością wiąże się dochodzone roszczenie.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może przekazać sprawę innemu oddziałowi niż określony

w ust. 1 lub Głównemu Urzędowi Prokuratorii Generalnej, jeżeli wymaga tego ochrona

praw lub interesów Skarbu Państwa.

3.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, po otrzymaniu pozwu, innego pisma procesowego

lub wezwania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe

Skarbu Państwa, niezwłocznie przekazuje je Prokuratorii Generalnej wraz ze swoim stanowiskiem,

szczegółowymi informacjami o przedmiocie postępowania oraz dowodami w sprawie.

4.

W przypadkach wymagających wiadomości specjalnych Prokuratoria Generalna może zasięgać

opinii biegłych i tłumaczy.

1.

Podmioty reprezentujące Skarb Państwa składają Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie

lub z własnej inicjatywy, wnioski co do czynności procesowych w sprawach, w których

Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe Skarbu Państwa, w szczególności

co do wszczęcia procesu, cofnięcia powództwa, uznania roszczenia, wycofania powództwa

wzajemnego, zawarcia ugody lub wniesienia środków odwoławczych.

2.

Prokuratoria Generalna nie jest związana treścią wniosków, o których mowa w ust. 1.

W razie niezgodności stanowiska Prokuratorii Generalnej z wnioskiem podmiotu reprezentującego

Skarb Państwa, stanowisko Prokuratorii Generalnej jest wiążące. O zajętym stanowisku

zawiadamia się wnioskodawcę wraz z podaniem uzasadnienia na piśmie.

1.

Czynności zastępstwa przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi wykonują

wyłącznie radcowie Prokuratorii Generalnej.

2.

Czynności zastępstwa mogą wykonywać również Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej.

3.

Dokumentem upoważniającym radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa

jest legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko

służbowe radcy Prokuratorii Generalnej.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej radcy Prokuratorii Generalnej

oraz sposób dokonywania wpisów w tej legitymacji i postępowania z nią, a także organ

właściwy do jej wydania, uwzględniając w szczególności termin ważności legitymacji

służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie

utraty legitymacji służbowej.

1.

Radcowie Prokuratorii Generalnej, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w

stroju urzędowym. Strojem urzędowym jest toga.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa

określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego radców Prokuratorii Generalnej,

uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.

1.

Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami

lub innymi organami orzekającymi w sprawach wymagających znajomości prawa obcego albo

procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może powierzyć to

zastępstwo w drodze umowy cywilnoprawnej radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie

uprawnionej do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.

2.

Koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1,

ponosi Prokuratoria Generalna.

3.

Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. Nr 19, poz. 177, z późn. zm..

W sprawach o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa stanowiska

Prokuratorii Generalnej są przyjmowane kolegialnie.

1.

Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej, przy pomocy

wiceprezesów Prokuratorii Generalnej i dyrektorów oddziałów Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto

1)

reprezentuje Prokuratorię Generalną;

2)

kieruje Głównym Urzędem Prokuratorii Generalnej;

3)

jest przełożonym wszystkich radców i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.

3.

Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

4.

Prokuratoria Generalna używa pieczęci urzędowej, określonej w przepisach o pieczęciach

państwowych.

1.

Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw Skarbu Państwa.

2.

Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje się na pięcioletnią kadencję. Ta sama osoba

nie może być Prezesem Prokuratorii Generalnej dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.

3.

Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej dwóch, powołuje

i odwołuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa na wniosek Prezesa Prokuratorii

Generalnej.

4.

Prezesa i wiceprezesów Prokuratorii Generalnej powołuje się spośród osób posiadających

kwalifikacje do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.

5.

Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

6.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Prokuratorii Generalnej przed upływem kadencji

z powodu

1)

złożenia rezygnacji z zajmowanego stanowiska służbowego;

2)

trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby stwierdzonej

orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo innym równorzędnym

orzeczeniem;

3)

utraty kwalifikacji do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej;

4)

rażącego naruszenia obowiązków służbowych.

1.

Ze stanowiskami Prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej nie można łączyć przynależności

do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

2.

Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić działalności zarobkowej,

z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej, dydaktycznej i publicystycznej.

1.

W skład Prokuratorii Generalnej wchodzą Główny Urząd Prokuratorii Generalnej z siedzibą

w mieście stołecznym Warszawie oraz oddziały Prokuratorii Generalnej z siedzibami

w miejscowościach, w których mają siedziby sądy apelacyjne.

2.

Oddziały Prokuratorii Generalnej działają w obszarach właściwości sądów apelacyjnych,

w których mają siedzibę.

3.

W obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w Warszawie zadania oddziału Prokuratorii

Generalnej wykonuje Główny Urząd Prokuratorii Generalnej.

1.

Oddziały Prokuratorii Generalnej w okręgach swojej właściwości miejscowej samodzielnie

wykonują zadania i czynności Prokuratorii Generalnej.

2.

Oddziałem Prokuratorii Generalnej kieruje dyrektor oddziału, któremu funkcję tę powierza

Prezes Prokuratorii Generalnej. Dyrektor oddziału jest przełożonym radców i innych

pracowników tego oddziału.

3.

Funkcję dyrektora oddziału Prokuratorii Generalnej powierza się radcy Prokuratorii

Generalnej.

Prokuratoria Generalna jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową na

zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych.

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, nadaje

Prokuratorii Generalnej, w drodze zarządzenia, statut określający organizację i szczegółowe

zasady funkcjonowania Prokuratorii Generalnej, a w szczególności

1)

organizację wewnętrzną Głównego Urzędu i oddziałów Prokuratorii Generalnej, w tym

funkcje inne niż dyrektor oddziału występujące w Prokuratorii Generalnej;

2)

tryb udzielania pełnomocnictw, o których mowa w art. 17 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w drodze zarządzenia, określi sposób i

tryb przygotowywania, przyjmowania i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej,

o których mowa w art. 18, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania spraw do kategorii

spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia, regulamin wewnętrznego

urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności

1)

tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej;

2)

rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych

dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach

tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb współdziałania

Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa procesowego Skarbu Państwa z organami

władzy publicznej, podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa, państwowymi osobami

prawnymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej oraz

organami samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie

zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, z uwzględnieniem organizacji

Prokuratorii Generalnej i kompetencji jej oddziałów.

W Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi

radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”.

1.

Radcowie, wykonując czynności procesowe, kierują się własnym przekonaniem opartym

na wiedzy prawniczej i doświadczeniu.

2.

Radcowie przy wykonywaniu czynności procesowych są niezależni.

1.

Radcowie wykonują polecenia przełożonych, dotyczące treści czynności zastępstwa. Na

żądanie radcy przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.

2.

Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, by zmieniono

polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych rozstrzyga ostatecznie

przełożony tego przełożonego, który wydał polecenie.

3.

W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym

ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym

tokiem postępowania.

1.

Radcą Prokuratorii Generalnej może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

3)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskała tytuł magistra albo ukończyła

zagraniczne studia prawnicze, uznane w Polsce;

4)

posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko

sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego

albo stanowisko prokuratora;

5)

nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne

przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;

6)

jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego

wykonywania zawodu radcy.

2.

Wymóg określony w ust. 1 pkt 4 nie dotyczy osoby, która

1)

posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych

lub

2)

pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista

do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej pięć lat.

W sprawach, w których zastępstwo Skarbu Państwa wykonuje z mocy ustawy Prokuratoria

Generalna Skarbu Państwa, powództwo wytacza się według siedziby jej oddziału, w którego

obszarze działania ma siedzibę jednostka organizacyjna, z której działalnością wiąże

się dochodzone roszczenie.

Starszym radcą Prokuratorii Generalnej może być

1)

radca Prokuratorii Generalnej, który przez co najmniej trzy lata zajmował stanowisko

radcy Prokuratorii Generalnej, lub

2)

osoba, która posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego

nauk prawnych, lub

3)

osoba, która posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza i wykonywała

ten zawód przez co najmniej pięć lat, lub

4)

osoba, która zajmowała stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego

lub sędziego sądu administracyjnego albo stanowisko prokuratora przez co najmniej

trzy lata, lub

5)

osoba, która pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator

lub specjalista do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co

najmniej osiem lat.

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w Prokuratorii

Generalnej, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.

1.

Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

mianowania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

Przed wręczeniem aktu mianowania radca Prokuratorii Generalnej i starszy radca Prokuratorii

Generalnej, o którym mowa w art. 30 pkt 2-5, składa, wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej,

ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku

służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa oraz strzec praw i

interesów Skarbu Państwa, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy

państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

Przepis art. 33 nie dotyczy spraw, w których z mocy ustawy zastępstwo Skarbu Państwa

wykonuje Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.

Obowiązkiem radcy jest postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a w szczególności

1)

chronić prawa i interesy Skarbu Państwa;

2)

rzetelnie i terminowo wykonywać czynności służbowe;

3)

przestrzegać tajemnic ustawowo chronionych;

4)

stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

Czas pracy radcy jest określony rozmiarem jego zadań i czynności służbowych i nie

może przekraczać norm określonych w przepisach dotyczących pracowników urzędów państwowych.

1.

W uzasadnionych przypadkach radca może być przeniesiony, na okres do 6 miesięcy, do

pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej

albo w innym jej oddziale. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne

do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne

jest tylko raz na dwa lata.

2.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej albo jej oddziału, mającego siedzibę w innej miejscowości,

kobiety w ciąży lub radcy sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu

lat, a także w przypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste

lub rodzinne radcy.

1.

Radca zachowuje w tajemnicy informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem swoich

czynności służbowych.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia.

3.

Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Radca nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku

naukowym, naukowo-dydaktycznym lub dydaktycznym.

2.

Radca nie może podejmować zajęcia lub sposobu zarobkowania, które pozostawałyby w

sprzeczności z jego czynnościami służbowymi albo wzbudzałyby podejrzenie o stronniczość

lub interesowność.

Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego ani być członkiem partii

politycznej.

Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie

Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej lub jej oddziału albo w działalności sprzecznej

z obowiązkami radcy.

Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie

sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

1.

Radca podlega co dwa lata ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być dokonana

w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę zadań i czynności służbowych.

3.

Oceny kwalifikacyjnej dokonuje dyrektor oddziału Prokuratorii Generalnej, w którym

radca jest zatrudniony, a oceny radców zatrudnionych w Głównym Urzędzie Prokuratorii

Generalnej - Prezes Prokuratorii Generalnej.

4.

Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego dotyczy.

5.

Od oceny kwalifikacyjnej radca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,

do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny kwalifikacyjnej.

6.

Od oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego - sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Do rozpoznania odwołania

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

7.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria

i tryb dokonywania oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów postępowanie

zgodne ze złożonym ślubowaniem oraz staranność, rzetelność i terminowość wykonywania

czynności służbowych.

1.

Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadającego zajmowanemu

stanowisku służbowemu, dodatku za wieloletnią pracę w Prokuratorii Generalnej oraz

dodatku funkcyjnego w razie powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wynagrodzenia zasadniczego radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców

Prokuratorii Generalnej,

2)

stawki dodatku funkcyjnego osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje, określone

w art. 23 ust. 2 i 3, oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1

- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów

sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze

radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców Prokuratorii Generalnej nie może

przekraczać 130% wynagrodzenia zasadniczego odpowiednio sędziego sądu okręgowego i

sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może przekraczać kwoty

dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa odpowiedniego sądu.

Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy

dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać

radcy nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości do 3% planowanych wynagrodzeń

osobowych pozostaje w dyspozycji Prezesa Prokuratorii Generalnej i może być przez

niego podwyższony w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem

pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na

zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

6 dni - po 10 latach pracy;

2)

12 dni - po 15 latach pracy.

1.

Radcy zatrudnionemu w niej przez okres nie krótszy niż 5 lat Prezes Prokuratorii Generalnej

może udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym

jednorazowo 6 miesięcy.

2.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się, jeżeli radca był ciągle nieobecny

w pracy z powodu choroby dłużej niż rok.

3.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, można udzielić na wniosek radcy, poparty opinią lekarza

medycyny pracy o stanie zdrowia radcy.

4.

W okresie urlopu, o którym mowa w ust. 1, radcy przysługuje wynagrodzenie obliczone

według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Skarbu Państwa, dyrektor właściwej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba zwraca się

do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wydanie opinii prawnej w tej sprawie.

1.

Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z

tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w

wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym

mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 173 Kodeksu pracy.

1.

Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas

trwania tego aresztowania.

2.

W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy

wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.

3.

W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca

się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z

powodu przedawnienia lub amnestii.

4.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, adwokata, radcy prawnego i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się

przepisy o prokuratorze.

1.

Stosunek pracy radcy Prokuratorii Generalnej ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia

w razie

1)

niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których

mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 lub 5;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania

stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;

3)

nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

4)

dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;

5)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej

nieobecności w pracy z powodu choroby, dłużej niż przez okres roku.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności

do pracy.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie

1)

osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia nabycie prawa do emerytury

na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm., chyba że Prezes Prokuratorii Generalnej, na pisemny wniosek radcy, wyrazi zgodę

na dalsze zajmowanie stanowiska służbowego, nie dłużej niż do ukończenia 70. roku

życia;

2)

reorganizacji w Prokuratorii Generalnej, jeżeli przeniesienie na inne stanowisko służbowe,

za zgodą radcy, nie jest możliwe.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w okresie między rozwiązaniem stosunku

pracy a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez

6 miesięcy, przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone

według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.

6.

W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie

określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm., wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył

prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - świadczenie pieniężne nie przysługuje.

7.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu

pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów

składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza

składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić

1)

w drodze porozumienia stron;

2)

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.

3.

W okresie wypowiedzenia stosunku pracy radca może być zwolniony z obowiązku wykonywania

czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku

pracy.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje

się przepisy Kodeksu pracy.

1.

Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą

i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności zawodu.

2.

Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ściganą

z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika, kuratora, świadka, biegłego

lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do trzech lat na wyższe stanowisko

służbowe;

5)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe lub pozbawienie funkcji;

6)

wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.

1.

Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności

za ten sam czyn.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy. Jeżeli jednak

czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej

niż przedawnienie karne.

1.

Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli jest konieczne z uwagi

na charakter czynu natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.

2.

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej. Na

decyzję o zawieszeniu w czynnościach przysługuje zażalenie do właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania radcy sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

3.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także,

z zastrzeżeniem ust. 5, z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.

4.

W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić

zawieszenie w czynnościach.

5.

Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o

utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach do dnia wniesienia odwołania, o którym

mowa w art. 64 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku wniesienia

odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania odwołania,

chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.

6.

Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach,

także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.

7.

W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach, Prezes Prokuratorii Generalnej

może obniżyć do 50% wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,

radcy wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej

w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.

2.

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres pięciu lat Prezes Prokuratorii Generalnej.

3.

Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca, zatrudniony w niej co najmniej pięć

lat, dający rękojmię należytego pełnienia tej funkcji.

4.

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

5.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji

dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii

Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika

dyscyplinarnego.

4.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają;

3)

udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;

4)

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji;

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.

3.

W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy

w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu

orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

6.

Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może

wyłączyć jawność rozprawy; jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

7.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

8.

W wyjątkowych przypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy

niż 3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia

strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

9.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

10.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu

7 dni od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają prawo wniesienia odwołania.

W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub jego część.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

radcy.

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

3.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,

uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i

akt osobowych radcy po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na

jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie

w terminie wcześniejszym.

4.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. dotyczące postępowania uproszczonego. Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym,

powodzie cywilnym, przedstawicielu społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz

środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów o karze pieniężnej.

Do pracowników zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych i obsługi Prokuratorii Generalnej

stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm., a w sprawach nieuregulowanych także w tych przepisach - przepisy Kodeksu pracy.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 29 dodaje się art. 29

„

Art. 29

W sprawach, w których zastępstwo Skarbu Państwa wykonuje z mocy ustawy Prokuratoria

Generalna Skarbu Państwa, powództwo wytacza się według siedziby jej oddziału, w którego

obszarze działania ma siedzibę jednostka organizacyjna, z której działalnością wiąże

się dochodzone roszczenie.

”

;

2)

po art. 33 dodaje się art. 33

„

Art. 33

Przepis art. 33 nie dotyczy spraw, w których z mocy ustawy zastępstwo Skarbu Państwa

wykonuje Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.

”

;

3)

w art. 67

a)

w § 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

W zakresie określonym odrębną ustawą za Skarb Państwa czynności procesowe podejmuje

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.

”

,

b)

uchyla się § 3;

4)

w art. 87

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz

o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem

ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

”

;

5)

art. 99 otrzymuje brzmienie

„

Art. 99.

Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty

w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.

”

;

6)

art. 161 otrzymuje brzmienie

„

Art. 161.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Jeżeli stronę zastępuje adwokat, radca

prawny, rzecznik patentowy lub Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, przewodniczący

może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.

”

;

7)

w art. 207 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa przewodniczący może zobowiązać do złożenia w wyznaczonym

terminie pisma przygotowawczego, w którym strona jest obowiązana do powołania wszystkich

twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego

postępowania.

”

;

8)

w art. 300 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Za Skarb Państwa sąd może przesłuchać w charakterze strony osoby powołane do reprezentowania

państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie,

lub inne wskazane osoby.

”

;

9)

w art. 485 w § 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Dopuszczalne jest dołączenie odpisów dokumentów, o których mowa w § 1 i 2a, jeżeli

ich zgodność z oryginałem jest poświadczona przez notariusza albo występujących w

tej sprawie adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub radcę Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm. w art. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wicemarszałka Sejmu, wicemarszałka

Senatu, wiceprezesa Rady Ministrów, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału

Konstytucyjnego, ministra, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich,

Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu

Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Przewodniczącego

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa

Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy

Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora

Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego,

3)

Ministra Stanu, Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta,

zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

”

.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 66 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

osób, które co najmniej trzy lata zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa.

”

;

2)

w art. 72 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

”

;

3)

art. 73 otrzymuje brzmienie

„

Art. 73.

Adwokat skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2

i 4-5 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, chyba że przestał odpowiadać

warunkom przewidzianym w art. 65 pkt 1 i 2.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 25 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

osób, które co najmniej przez trzy lata zajmowały stanowisko sędziego, prokuratora,

radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo wykonywały zawód notariusza lub

adwokata, które stanowiska te, tytuły lub uprawnienia uzyskały na zasadach określonych

w przepisach prawa.

”

;

2)

w art. 28 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm. w art. 1 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w sprawach nieuregulowanych w odrębnych przepisach,

”

.

Adwokat skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2

i 4-5 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, chyba że przestał odpowiadać

warunkom przewidzianym w art. 65 pkt 1 i 2.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

adwokatów, radców prawnych oraz radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którzy

wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co najmniej trzy lata,

”

;

2)

w art. 52 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: prokuratorów i sędziów,

aplikantów, asesorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także okresy wykonywania zawodu adwokata,

radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach władzy publicznej,

z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu

tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

”

.

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, z późn. zm. w art. 12 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych oraz radców Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa, którzy wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co

najmniej 3 lata,

”

.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Skarbu Państwa, dyrektor właściwej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba zwraca się

do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wydanie opinii prawnej w tej sprawie.

”

.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm. uchyla się art. 4.

W ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 27 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organ, który wydał akt objęty wnioskiem lub skargą konstytucyjną, albo Prokuratoria

Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów wyznaczyła Prokuratorię Generalną

Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów lub ministrów w postępowaniu przed

Trybunałem Konstytucyjnym,

”

;

2)

w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uczestnikami postępowania przed Trybunałem są: skarżący, organ, który wydał zakwestionowany

akt normatywny, albo Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów

wyznaczyła Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów

lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, i Prokurator Generalny;

uczestnikiem jest również Rzecznik Praw Obywatelskich, jeżeli zgłosił swój udział

w postępowaniu.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. Nr 106, poz. 679, z późn. zm. w art. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

Prezesa i wiceprezesów oraz starszych radców i radców Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa,

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, z późn. zm. w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa sprawuje nadzór nad działalnością Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, adwokata, radcy prawnego i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się

przepisy o prokuratorze.

”

;

2)

w art. 61 w § 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

zajmował stanowisko radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co najmniej przez

trzy lata.

”

;

3)

w art. 63 w § 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

zajmował stanowisko starszego radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co

najmniej przez sześć lat,

”

;

4)

w art. 92 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: aplikantów, asesorów,

sędziów i prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy,

a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego

stanowiska w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza,

oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony

wymiar urlopu.

”

;

5)

art. 118 otrzymuje brzmienie

„

Art. 118.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako

radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej

Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

”

.

W ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

pozostawał co najmniej osiem lat na stanowisku sędziego, prokuratora, radcy w Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez osiem lat wykonywał zawód adwokata,

radcy prawnego lub notariusza albo przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych

na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego lub

pracował w charakterze asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym co najmniej

dwa lata.

”

;

2)

w art. 26 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przez co najmniej cztery lata pozostawała na stanowisku sędziego, prokuratora lub

radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez cztery lata

wykonywała zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez sześć lat pozostawała

w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa administracyjnego.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 788) w art. 175 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator,

notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany

nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli

skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Prokuratoria Generalna

Skarbu Państwa.

”

.

1.

Sprawy, w których zgodnie z przepisami ustawy, po dniu wejścia jej w życie, właściwa

jest Prokuratoria Generalna, są prowadzone na dotychczasowych zasadach, aż do ich

prawomocnego zakończenia, o ile czynności przed właściwymi organami orzekającymi zostały

podjęte przed dniem wejścia w życie ustawy.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może podjąć decyzję o przejęciu do prowadzenia przez

Prokuratorię Generalną poszczególnych spraw lub pewnej kategorii spraw, o których

mowa w ust. 1, ze względu na szczególny interes Skarbu Państwa. O przejęciu sprawy

Prezes Prokuratorii Generalnej powiadamia właściwy organ orzekający oraz strony lub

uczestników postępowania.

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w drodze

zarządzenia, powoła w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu

Pełnomocnika do spraw organizacji Prokuratorii Generalnej, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”,

określając zakres jego zadań i środki niezbędne do ich realizacji. Celem działania

Pełnomocnika jest zorganizowanie Prokuratorii Generalnej, w tym oddziałów Prokuratorii

Generalnej, zatrudnienie pracowników oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do

rozpoczęcia jej pracy. Z chwilą powołania Prezesa Prokuratorii Generalnej Pełnomocnik

kończy swoją działalność.

2.

Pełnomocnik w okresie sprawowania swojej funkcji wykonuje zadania dyrektora generalnego

urzędu na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3.

Nadzór nad działalnością Pełnomocnika sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

wyposaży Prokuratorię Generalną w nieruchomości oraz środki trwałe i obrotowe niezbędne

do jej działalności.

5.

Członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w komórkach obsługi prawnej administracji

rządowej (departamentach prawnych, biurach prawnych, zespołach radców prawnych), jak

też w innych komórkach organizacyjnych, spełniający wymogi określone w art. 29 ust.

1 pkt 1-3, 5 i 6, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu,

mogą zgłosić Pełnomocnikowi zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej. W

drodze porozumienia z dotychczasowym pracodawcą, zawartego na wniosek Pełnomocnika

może on zatrudnić na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej pracownika, który zgłosił

zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej.

6.

W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy, na stanowisko radcy Prokuratorii

Generalnej mogą być przyjęte, w drodze konkursu, również osoby, które po odbyciu wymaganej

przepisami prawa aplikacji, złożyły egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski,

adwokacki lub notarialny i spełniają wymogi określone w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5

i 6.

7.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania konkursu, zapewniając

należyty poziom wiedzy radców Prokuratorii Generalnej.

8.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych

wydatków budżetowych między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa w przypadkach

przejmowania przez Prokuratorię Generalną zadań realizowanych dotychczas przez inne

organy.

1.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. koszty organizacji i funkcjonowania Prokuratorii Generalnej

w 2005 r. finansowane są ze środków Funduszu Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm..

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przekazaniu na przychody budżetu państwa

nadwyżka, o której mowa w art. 56 ust. 4 ustawy wymienionej w ust. 1.

3.

W przypadku braku wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów, o których

mowa w ust. 1, uzupełnienie tych środków następuje z rezerwy ogólnej Rady Ministrów.

4.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1 i art. 84 ust. 1, są przekazywane na rachunek

Prokuratorii Generalnej, na wniosek Pełnomocnika.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem art. 84 i 85, które

wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty

w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako

radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej

Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Jeżeli stronę zastępuje adwokat, radca

prawny, rzecznik patentowy lub Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, przewodniczący

może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.