Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy - Karta Nauczyciela

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 24

a)

w ust. 1 wyrazy „art. 46-50” zastępuje się wyrazami „art. 46, 47, 50, 50a i 50e”,

b)

w ust. 2 wyrazy „art. 32-34, 39, 40, 46, 48-50” zastępuje się wyrazami „art. 32, 33, 39, 40, 46, 50, 50a i 50e,”,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Ubezpieczonym spełniającym warunki określone w art. 50a lub 50e przysługuje emerytura

po osiągnięciu wieku i okresów pracy lub okresu pracy, określonych w tych przepisach.

”

;

2)

uchyla się art. 34-38;

3)

w art. 39

a)

w zdaniu wstępnym wyrazy „art. 34” zastępuje się wyrazami „art. 50a”,

b)

w pkt 1 i 2 wyrazy „art. 36” zastępuje się wyrazami „art. 50c”;

4)

w art. 46 w ust. 1

a)

w pkt 2 wyrazy „31 grudnia 2006 r.” zastępuje się wyrazami „31 grudnia 2007 r.”,

b)

uchyla się pkt 3;

5)

uchyla się art. 48 i 49;

6)

w art. 50 w ust. 1

a)

w pkt 2 wyrazy „31 grudnia 2006 r.” zastępuje się wyrazami „31 grudnia 2007 r.”,

b)

uchyla się pkt 3;

7)

po art. 50 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu

„

Rozdział 3a

Emerytury górnicze

Art. 50a.

1.

Górnicza emerytura przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki

1)

ukończył 55 lat życia;

2)

ma okres pracy górniczej wynoszący łącznie z okresami pracy równorzędnej co najmniej

20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 10 lat pracy górniczej

określonej w art. 50c ust. 1.

2.

Wiek emerytalny wymagany od pracowników: kobiet mających co najmniej 20 lat, a mężczyzn

co najmniej 25 lat pracy górniczej i równorzędnej, w tym co najmniej 15 lat pracy

górniczej, o której mowa w art. 50c ust. 1, wynosi 50 lat.

Art. 50b.

Przy ustalaniu prawa do emerytury górniczej uwzględnia się okresy pracy górniczej

i pracy równorzędnej z pracą górniczą, będące okresami składkowymi lub nieskładkowymi

w rozumieniu ustawy, z tym że okresy pracy górniczej i pracy równorzędnej z pracą

górniczą uwzględnia się, jeżeli praca ta wykonywana była co najmniej w połowie wymiaru

czasu pracy.

Art. 50c.

1.

Za pracę górniczą uważa się zatrudnienie

1)

pod ziemią w kopalniach węgla, rud, kruszców, surowców ogniotrwałych, glin szlachetnych,

kaolinów, magnezytów, gipsu, anhydrytu, soli kamiennej i potasowej, fosforytów oraz

barytu;

2)

pod ziemią i przy głębieniu szybów w przedsiębiorstwach budowy kopalń określonych

w pkt 1 oraz pod ziemią w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących dla

tych kopalń roboty górnicze lub przy budowie szybów;

3)

pod ziemią w przedsiębiorstwach montażowych, przedsiębiorstwach maszyn górniczych,

zakładach naprawczych i innych podmiotach wykonujących dla kopalń określonych w pkt

1 podziemne roboty budowlano-montażowe, roboty przy naprawie maszyn i wdrażaniu nowych

urządzeń; pracownikom zatrudnionym w tych przedsiębiorstwach, zakładach i innych podmiotach

uznaje się za pracę górniczą te miesiące zatrudnienia, w których co najmniej połowę

dniówek roboczych przepracowali pod ziemią;

4)

na odkrywce w kopalniach siarki i węgla brunatnego przy ręcznym lub zmechanizowanym

urabianiu, ładowaniu oraz przewozie nadkładu i złoża, przy pomiarach w zakresie miernictwa

górniczego oraz przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń wydobywczych, a także

w kopalniach otworowych siarki oraz w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących

roboty górnicze dla kopalń siarki i węgla brunatnego, na stanowiskach określonych

w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do

spraw Skarbu Państwa;

5)

pod ziemią na stanowiskach dozoru ruchu oraz kierownictwa ruchu kopalń, przedsiębiorstw

i innych podmiotów określonych w pkt 1-3, a także w kopalniach siarki i węgla brunatnego

oraz w przedsiębiorstwach i innych podmiotach, o których mowa w pkt 4, na stanowiskach

określonych w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa i ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego;

6)

w charakterze członków drużyn ratowniczych kopalń określonych w pkt 1 i 4, mechaników

sprzętu ratowniczego tych drużyn oraz w charakterze ratowników zawodowych w stacjach

ratownictwa górniczego;

7)

na stanowiskach maszynistów wyciągowych na szybach oraz na stanowiskach sygnalistów

na nadszybiach szybów w kopalniach, przedsiębiorstwach i innych podmiotach określonych

w pkt 1 i 2;

8)

na stanowiskach pracy pod ziemią w nieczynnych kopalniach wymienionych w pkt 1;

9)

na stanowiskach instruktorów zawodu w górniczych polach szkoleniowych pod ziemią oraz

w kopalniach siarki i węgla brunatnego.

2.

Za pracę równorzędną z pracą górniczą uważa się

1)

zatrudnienie na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub technika w zakresie

górnictwa w urzędach górniczych, jeżeli zatrudnienie jest związane z wykonywaniem

czynności inspekcyjno-technicznych w kopalniach, przedsiębiorstwach i innych podmiotach

określonych w ust. 1 pkt 1-4, pod warunkiem uprzedniego przepracowania w kopalniach,

przedsiębiorstwach i innych podmiotach określonych w ust. 1 pkt 1-4 co najmniej 10

lat pod ziemią, na odkrywce w kopalniach siarki lub węgla brunatnego, a także w kopalniach

otworowych siarki albo na stanowiskach dozoru lub kierownictwa ruchu;

2)

zatrudnienie przy innych pracach, nie dłuższe niż 5 lat, do których pracownicy wykonujący

prace określone w ust. 1 i w pkt 1 i 2 przeszli w związku z likwidacją kopalni, zakładu

górniczego, przedsiębiorstwa lub innego podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4.

3.

Za pracowników zatrudnionych na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub

technika w zakresie górnictwa w jednostkach organizacyjnych określonych w ust. 2 pkt

1 uważa się osoby, które posiadają tytuł inżyniera lub technika i są zatrudnione zgodnie

z posiadanymi kwalifikacjami w zakresie górnictwa.

4.

Okresy pracy górniczej wymienionej w ust. 1 pkt 1-4 wykonywanej za granicą traktuje

się na równi z okresami takiej pracy wykonywanej w kraju, jeżeli spełnione są warunki

określone w ustawie, wymagane do uwzględnienia tych okresów pracy przy ustalaniu prawa

do świadczeń.

Art. 50d.

1.

Przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury pracownikom zatrudnionym pod ziemią oraz

w kopalniach siarki lub węgla brunatnego zalicza się w wymiarze półtorakrotnym następujące

okresy pracy na obszarze Państwa Polskiego

1)

w przodkach bezpośrednio przy urabianiu i ładowaniu urobku oraz przy innych pracach

przodkowych, przy montażu, likwidacji i transporcie obudów, maszyn urabiających, ładujących

i transportujących w przodkach oraz przy głębieniu szybów i robotach szybowych;

2)

w drużynach ratowniczych.

2.

Okresy pracy wymienione w ust. 1 pkt 2 zalicza się w wymiarze półtorakrotnym również

tym pracownikom dozoru ruchu i kierownictwa ruchu kopalń, którzy pracują przez co

najmniej połowę dniówek roboczych w miesiącu pod ziemią, w kopalniach siarki lub w

kopalniach węgla brunatnego.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, w drodze

rozporządzenia, określa szczegółowo stanowiska pracy, na których zatrudnienie zalicza

się w myśl ust. 1 i 2 w wymiarze półtorakrotnym.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

Skarbu Państwa i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określa,

w drodze rozporządzenia, zasady ewidencjonowania przez pracodawców okresów zatrudnienia

na stanowiskach, na których okresy pracy górniczej zalicza się w wymiarze półtorakrotnym

przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury, oraz na niektórych innych stanowiskach

pracy górniczej.

Art. 50e.

1.

Prawo do górniczej emerytury, bez względu na wiek i zajmowane stanowisko, przysługuje

pracownikom, którzy pracę górniczą wykonywali pod ziemią stale i w pełnym wymiarze

czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 25 lat, z uwzględnieniem ust. 2.

2.

Do okresów pracy górniczej, o której mowa w ust. 1, zalicza się także okresy niezdolności

do pracy z tytułu wypadku przy pracy albo z tytułu choroby zawodowej, za które wypłacone

zostało wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy albo świadczenie rehabilitacyjne, bezpośrednio

poprzedzone pracą górniczą wykonywaną pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy,

przypadające w czasie trwania stosunku pracy.

”

;

8)

w dziale II tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie

„

Ustalanie wysokości emerytur, o których mowa w art. 27-50e

”

;

9)

w art. 51 w ust. 1

a)

w zdaniu wstępnym wyrazy „art. 34 lub 48” zastępuje się wyrazami „art. 50a lub 50e”,

b)

w pkt 2 wyrazy „art. 37” zastępuje się wyrazami „art. 50d”,

c)

w pkt 3 wyrazy „art. 36 ust. 1 pkt 1-3 i 5-11” zastępuje się wyrazami „art. 50c ust. 1 pkt 1-3 i 5-9”,

d)

w pkt 4 wyrazy „art. 36 ust. 1 pkt 4 i 5” zastępuje się wyrazami „art. 50c ust. 1 pkt 4 i 5”;

10)

w art. 52 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

1,8 za każdy rok pracy górniczej wykonywanej pod ziemią, o której mowa w art. 50d

ust. 1,

”

;

11)

w art. 182 wyrazy „art. 46-50” zastępuje się wyrazami „art. 46-47, 50, 50a oraz 50e”;

12)

po art. 183 dodaje się art. 183a w brzmieniu

„

Art. 183a.

Przepisów art. 183 nie stosuje się do emerytur przyznanych ubezpieczonym, którzy prawa

do emerytury nabyli na podstawie art. 50a lub 50e.

”

;

13)

w art. 184 w ust. 1 wyrazy „art. 32-34, 39 i 40,” zastępuje się wyrazami „art. 32, 33, 39 i 40,”.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, z późn. zm. w art. 88 w ust. 2a wyrazy „ośmiu lat” zastępuje się wyrazami „dziewięciu lat”.

1.

Osobom, które do dnia 31 grudnia 2007 r. spełniły warunki do emerytury górniczej określone

w art. 34 lub w art. 48-49 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym

w dniu 31 grudnia 2006 r., przysługuje górnicza emerytura na warunkach określonych

w tych przepisach.

2.

Osobom, którym udzielono urlopu górniczego lub świadczenia górniczego na warunkach

określonych w odrębnych przepisach przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury bez

względu na wiek uwzględnia się okresy niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia

w związku z chorobą zakaźną, za które wypłacono wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy,

okresy czynnej służby wojskowej lub okresy pełnienia z wyboru funkcji w organach związku

zawodowego zrzeszającego górników na warunkach określonych w tych odrębnych przepisach,

o ile z urlopem górniczym lub świadczeniem górniczym osoby te spełniły do dnia 31

grudnia 2007 r. warunki do górniczej emerytury bez względu na wiek.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 4 i 6 oraz

art. 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Górnicza emerytura przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki

1)

ukończył 55 lat życia;

2)

ma okres pracy górniczej wynoszący łącznie z okresami pracy równorzędnej co najmniej

20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 10 lat pracy górniczej

określonej w art. 50c ust. 1.

2.

Wiek emerytalny wymagany od pracowników: kobiet mających co najmniej 20 lat, a mężczyzn

co najmniej 25 lat pracy górniczej i równorzędnej, w tym co najmniej 15 lat pracy

górniczej, o której mowa w art. 50c ust. 1, wynosi 50 lat.

Przy ustalaniu prawa do emerytury górniczej uwzględnia się okresy pracy górniczej

i pracy równorzędnej z pracą górniczą, będące okresami składkowymi lub nieskładkowymi

w rozumieniu ustawy, z tym że okresy pracy górniczej i pracy równorzędnej z pracą

górniczą uwzględnia się, jeżeli praca ta wykonywana była co najmniej w połowie wymiaru

czasu pracy.

1.

Za pracę górniczą uważa się zatrudnienie

1)

pod ziemią w kopalniach węgla, rud, kruszców, surowców ogniotrwałych, glin szlachetnych,

kaolinów, magnezytów, gipsu, anhydrytu, soli kamiennej i potasowej, fosforytów oraz

barytu;

2)

pod ziemią i przy głębieniu szybów w przedsiębiorstwach budowy kopalń określonych

w pkt 1 oraz pod ziemią w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących dla

tych kopalń roboty górnicze lub przy budowie szybów;

3)

pod ziemią w przedsiębiorstwach montażowych, przedsiębiorstwach maszyn górniczych,

zakładach naprawczych i innych podmiotach wykonujących dla kopalń określonych w pkt

1 podziemne roboty budowlano-montażowe, roboty przy naprawie maszyn i wdrażaniu nowych

urządzeń; pracownikom zatrudnionym w tych przedsiębiorstwach, zakładach i innych podmiotach

uznaje się za pracę górniczą te miesiące zatrudnienia, w których co najmniej połowę

dniówek roboczych przepracowali pod ziemią;

4)

na odkrywce w kopalniach siarki i węgla brunatnego przy ręcznym lub zmechanizowanym

urabianiu, ładowaniu oraz przewozie nadkładu i złoża, przy pomiarach w zakresie miernictwa

górniczego oraz przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń wydobywczych, a także

w kopalniach otworowych siarki oraz w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących

roboty górnicze dla kopalń siarki i węgla brunatnego, na stanowiskach określonych

w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do

spraw Skarbu Państwa;

5)

pod ziemią na stanowiskach dozoru ruchu oraz kierownictwa ruchu kopalń, przedsiębiorstw

i innych podmiotów określonych w pkt 1-3, a także w kopalniach siarki i węgla brunatnego

oraz w przedsiębiorstwach i innych podmiotach, o których mowa w pkt 4, na stanowiskach

określonych w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa i ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego;

6)

w charakterze członków drużyn ratowniczych kopalń określonych w pkt 1 i 4, mechaników

sprzętu ratowniczego tych drużyn oraz w charakterze ratowników zawodowych w stacjach

ratownictwa górniczego;

7)

na stanowiskach maszynistów wyciągowych na szybach oraz na stanowiskach sygnalistów

na nadszybiach szybów w kopalniach, przedsiębiorstwach i innych podmiotach określonych

w pkt 1 i 2;

8)

na stanowiskach pracy pod ziemią w nieczynnych kopalniach wymienionych w pkt 1;

9)

na stanowiskach instruktorów zawodu w górniczych polach szkoleniowych pod ziemią oraz

w kopalniach siarki i węgla brunatnego.

2.

Za pracę równorzędną z pracą górniczą uważa się

1)

zatrudnienie na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub technika w zakresie

górnictwa w urzędach górniczych, jeżeli zatrudnienie jest związane z wykonywaniem

czynności inspekcyjno-technicznych w kopalniach, przedsiębiorstwach i innych podmiotach

określonych w ust. 1 pkt 1-4, pod warunkiem uprzedniego przepracowania w kopalniach,

przedsiębiorstwach i innych podmiotach określonych w ust. 1 pkt 1-4 co najmniej 10

lat pod ziemią, na odkrywce w kopalniach siarki lub węgla brunatnego, a także w kopalniach

otworowych siarki albo na stanowiskach dozoru lub kierownictwa ruchu;

2)

zatrudnienie przy innych pracach, nie dłuższe niż 5 lat, do których pracownicy wykonujący

prace określone w ust. 1 i w pkt 1 i 2 przeszli w związku z likwidacją kopalni, zakładu

górniczego, przedsiębiorstwa lub innego podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4.

3.

Za pracowników zatrudnionych na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub

technika w zakresie górnictwa w jednostkach organizacyjnych określonych w ust. 2 pkt

1 uważa się osoby, które posiadają tytuł inżyniera lub technika i są zatrudnione zgodnie

z posiadanymi kwalifikacjami w zakresie górnictwa.

4.

Okresy pracy górniczej wymienionej w ust. 1 pkt 1-4 wykonywanej za granicą traktuje

się na równi z okresami takiej pracy wykonywanej w kraju, jeżeli spełnione są warunki

określone w ustawie, wymagane do uwzględnienia tych okresów pracy przy ustalaniu prawa

do świadczeń.

1.

Przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury pracownikom zatrudnionym pod ziemią oraz

w kopalniach siarki lub węgla brunatnego zalicza się w wymiarze półtorakrotnym następujące

okresy pracy na obszarze Państwa Polskiego

1)

w przodkach bezpośrednio przy urabianiu i ładowaniu urobku oraz przy innych pracach

przodkowych, przy montażu, likwidacji i transporcie obudów, maszyn urabiających, ładujących

i transportujących w przodkach oraz przy głębieniu szybów i robotach szybowych;

2)

w drużynach ratowniczych.

2.

Okresy pracy wymienione w ust. 1 pkt 2 zalicza się w wymiarze półtorakrotnym również

tym pracownikom dozoru ruchu i kierownictwa ruchu kopalń, którzy pracują przez co

najmniej połowę dniówek roboczych w miesiącu pod ziemią, w kopalniach siarki lub w

kopalniach węgla brunatnego.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, w drodze

rozporządzenia, określa szczegółowo stanowiska pracy, na których zatrudnienie zalicza

się w myśl ust. 1 i 2 w wymiarze półtorakrotnym.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

Skarbu Państwa i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określa,

w drodze rozporządzenia, zasady ewidencjonowania przez pracodawców okresów zatrudnienia

na stanowiskach, na których okresy pracy górniczej zalicza się w wymiarze półtorakrotnym

przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury, oraz na niektórych innych stanowiskach

pracy górniczej.

1.

Prawo do górniczej emerytury, bez względu na wiek i zajmowane stanowisko, przysługuje

pracownikom, którzy pracę górniczą wykonywali pod ziemią stale i w pełnym wymiarze

czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 25 lat, z uwzględnieniem ust. 2.

2.

Do okresów pracy górniczej, o której mowa w ust. 1, zalicza się także okresy niezdolności

do pracy z tytułu wypadku przy pracy albo z tytułu choroby zawodowej, za które wypłacone

zostało wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy albo świadczenie rehabilitacyjne, bezpośrednio

poprzedzone pracą górniczą wykonywaną pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy,

przypadające w czasie trwania stosunku pracy.

Przepisów art. 183 nie stosuje się do emerytur przyznanych ubezpieczonym, którzy prawa

do emerytury nabyli na podstawie art. 50a lub 50e.