Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

1.

Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie sportu kwalifikowanego,

zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, a także zadania organów administracji

rządowej, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie organizacji

uprawiania sportu kwalifikowanego i współzawodnictwa sportowego.

2.

Uprawianie sportu kwalifikowanego odbywa się zgodnie z przepisami ustawy, postanowieniami

statutów i regulaminów związków sportowych, polskich związków sportowych oraz międzynarodowych

organizacji sportowych.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do sportu osób niepełnosprawnych, chyba że odrębne

ustawy stanowią inaczej.

1.

Organy administracji rządowej tworzą warunki organizacyjne do rozwoju sportu kwalifikowanego

i mogą wspierać finansowo jego rozwój.

2.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego.

W rozumieniu ustawy

1)

kadra narodowa jest to grupa zawodników zakwalifikowanych jako kandydaci do składu

reprezentacji kraju w danej dyscyplinie sportu;

2)

liga zawodowa jest formą współzawodnictwa sportowego organizowanego i prowadzonego

na najwyższym lub kilku najwyższych poziomach rywalizacji w określonej dyscyplinie

sportu;

3)

sport kwalifikowany jest formą aktywności człowieka związaną z uczestnictwem we współzawodnictwie

sportowym, organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez polski

związek sportowy lub podmioty działające z jego upoważnienia;

4)

współzawodnictwo sportowe jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją osób zmierzającą

do uzyskania właściwych dla danej dyscypliny sportu rezultatów;

5)

zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję

zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym.

1.

Uczestnikami współzawodnictwa sportowego mogą być kluby sportowe, zawodnicy zrzeszeni

w klubach sportowych lub zawodnicy niezrzeszeni.

2.

Zawodnikiem zrzeszonym w klubie sportowym jest zawodnik, który spełnia jeden z warunków

1)

jest członkiem klubu sportowego;

2)

jest związany z klubem sportowym umową;

3)

prowadzi osobiście lub wspólnie z innymi osobami klub sportowy.

3.

Szczegółowe zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w danej dyscyplinie

sportu określają regulaminy polskich związków sportowych.

4.

Udział klubu sportowego lub zawodnika we współzawodnictwie sportowym innym niż organizowane

przez polski związek sportowy lub zrzeszającą ten związek międzynarodową organizację

sportową w danej dyscyplinie sportu wymaga zgody właściwego polskiego związku sportowego.

Licencje na uprawianie określonych dyscyplin sportu przyznane przez właściwy polski

związek sportowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, na podstawie

przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 24 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1

zachowują moc do dnia 31 grudnia 2006 r.

Osoba fizyczna bądź osoba prawna posiadająca akcje, udziały lub inne tytuły uczestnictwa

w klubie sportowym nie może posiadać akcji, udziałów lub innych tytułów uczestnictwa

w innym klubie sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie sportowym w tej samej

dyscyplinie sportu ani też zasiadać w jego organach.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w stosunku do

jednostek sobie podległych i przez siebie nadzorowanych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu określą, w drodze rozporządzenia, zadania

z zakresu kultury fizycznej realizowane w tych jednostkach, formy organizacyjne oraz

sposoby finansowania, uwzględniając cele kultury fizycznej, a także warunki działania

klubów sportowych i związków sportowych w tych jednostkach.

1.

Uczestnictwo klubu sportowego w sporcie kwalifikowanym w danej dyscyplinie sportu

wymaga posiadania przez ten klub licencji. Licencję przyznaje właściwy polski związek

sportowy.

2.

Do wniosku o przyznanie licencji należy dołączyć

1)

wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego lub z innego rejestru albo z ewidencji właściwych

dla formy organizacyjnej danego klubu sportowego;

2)

odpis statutu lub umowy spółki - w przypadku klubu sportowego działającego jako osoba

prawna albo klubu sportowego, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm.;

3)

pisemne zobowiązanie klubu sportowego do przestrzegania statutu i regulaminów polskiego

związku sportowego oraz międzynarodowych organizacji sportowych.

3.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji są określane w regulaminach właściwego

polskiego związku sportowego.

4.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji.

5.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji w wysokości nieprzekraczającej

kosztów jej przyznania.

6.

Polski związek sportowy może pozbawić klub sportowy licencji, jeżeli przez okres kolejno

po sobie następujących 3 lat klub sportowy lub żaden z zawodników zrzeszonych w tym

klubie nie bierze udziału we współzawodnictwie sportowym.

7.

W sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego

klubowi sportowemu przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

1.

Polskim związkiem sportowym jest związek sportowy, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, o zasięgu ogólnokrajowym, utworzony po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw

kultury fizycznej i sportu.

2.

Polski związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

3.

Członkiem polskiego związku sportowego mogą być kluby sportowe oraz związki sportowe

działające w dyscyplinie sportu, w której funkcjonuje dany polski związek sportowy,

a także, o ile statut to przewiduje, inne osoby prawne i fizyczne.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do polskich związków sportowych stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874 oraz z 2004 r. Nr 102, poz. 1055).

1.

Przepisy art. 7 ust. 2 i 4 stosuje się również do klubów sportowych działających w

formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Kluby sportowe wymienione w ust. 1 uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do

ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 4.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających

w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej,

uwzględniając rodzaje dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku oraz dane podlegające

wpisowi do ewidencji.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego założyciele składają

do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć

1)

projekt statutu polskiego związku sportowego;

2)

wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru, albo z ewidencji właściwych

dla formy organizacyjnej danego założyciela;

3)

protokół zebrania założycielskiego, podpisany przez wszystkich założycieli;

4)

informację o prowadzonych rozgrywkach lub systemie współzawodnictwa sportowego w danej

dyscyplinie sportu;

5)

informację o międzynarodowej organizacji danej dyscypliny sportu, systemie międzynarodowego

współzawodnictwa sportowego oraz działających w tej dyscyplinie sportu międzynarodowych

organizacjach sportowych;

6)

zaświadczenie potwierdzające przynależność związku sportowego do międzynarodowej organizacji

sportowej, właściwej dla danej dyscypliny sportu, zrzeszającej krajowe organizacje

sportowe z co najmniej 40 państw i z co najmniej 3 kontynentów, albo pisemne przyrzeczenie

takiej międzynarodowej organizacji sportowej uzyskania przynależności do niej po utworzeniu

polskiego związku sportowego;

7)

informację o warunkach organizacyjnych i materialnych umożliwiających wykonywanie

zadań polskiego związku sportowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na utworzenie

polskiego związku sportowego, gdy w danej dyscyplinie sportu działa już polski związek

sportowy lub gdy wnioskodawca nie przedłoży dokumentów lub nie wykaże spełnienia warunków,

o których mowa w ust. 2.

1.

Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, oraz zawodnicy niezrzeszeni w klubach sportowych,

w liczbie co najmniej 15, mogą zakładać związki klubów sportowych lub zawodników,

zwane dalej „związkami sportowymi”.

2.

Związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do związków sportowych stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874 oraz z 2004 r. Nr 102, poz. 1055).

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu zatwierdza statut polskiego

związku sportowego oraz wszelkie jego zmiany.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia zatwierdzenia statutu

polskiego związku sportowego lub zmian tego statutu w przypadku stwierdzenia niezgodności

jego postanowień z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania

zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1.

Zadania związków sportowych są określone w statutach i regulaminach tych związków.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, biorąc pod

uwagę dane dotyczące zasięgu i potencjału rozwojowego danej dyscypliny sportu, a także

stopnia jej zorganizowania.

1.

W danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden polski związek sportowy, chyba

że minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, na wniosek polskiego związku

sportowego, wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w kilku dyscyplinach

sportu. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na działanie

polskiego związku sportowego w kolejnej dyscyplinie sportu, jeżeli zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 8 ust. 3.

1.

Do zadań polskiego związku sportowego należy w szczególności

1)

organizacja lub prowadzenie współzawodnictwa sportowego, z zastrzeżeniem art. 16 ust.

1;

2)

przygotowywanie reprezentantów Polski do uczestnictwa w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym;

3)

prowadzenie działalności edukacyjnej, wychowawczej i popularyzatorskiej w zakresie

sportu;

4)

reprezentowanie, z zastrzeżeniem art. 27, danej dyscypliny sportu w międzynarodowych

organizacjach sportowych oraz organizowanie udziału w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym;

5)

przedstawianie propozycji składu kadry narodowej ministrowi właściwemu do spraw kultury

fizycznej i sportu;

6)

szkolenie oraz doskonalenie zawodowe trenerów, a także szkolenie sędziów sportowych;

7)

określanie warunków i trybu zmiany przynależności zawodnika do klubu sportowego w

danej dyscyplinie sportu;

8)

prowadzenie spraw związanych z przyznawaniem licencji klubom sportowym, zawodnikom,

trenerom i sędziom sportowym;

9)

prowadzenie postępowań dyscyplinarnych na zasadach ustalonych w regulaminach polskiego

związku sportowego.

2.

Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach

dotyczących danej dyscypliny sportu, niezastrzeżonych w ustawie dla organów administracji

rządowej lub innych podmiotów.

1.

Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej osób niepełnosprawnych

oraz kadry paraolimpijskiej jest finansowana ze środków budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres opieki medycznej nad zawodnikami,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu oraz

potrzebę szczególnej ochrony zdrowia.

Zawodnicy niepełnosprawni są obowiązani poddawać się badaniom antydopingowym na zasadach

i w trybie określonym w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie

kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298).

1.

Zawodnicy, o których mowa w art. 12a ust. 1, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu

od następstw nieszczęśliwych wypadków wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodników, o których mowa w ust. 1, spoczywa na organizacjach

przygotowujących zawodników do udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym

osób niepełnosprawnych.

1.

Polski związek sportowy powołuje spółkę kapitałową prawa handlowego do zarządzania

sprawami związku, dotyczącymi gospodarczego wykorzystania dóbr materialnych i niematerialnych

przysługujących związkowi, na zasadach określonych w umowie zawartej między związkiem

a spółką.

2.

Jeżeli polski związek sportowy wnosi do spółki, o której mowa w ust. 1, wkład niepieniężny

(aport) w postaci składnika majątkowego powstałego z udziałem środków publicznych

lub powierza jej gospodarowanie takim składnikiem majątkowym, to odpowiednio w umowie

spółki lub w umowie, o której mowa w ust. 1, wprowadza się postanowienia dotyczące

1)

sposobu gospodarowania takim składnikiem majątkowym;

2)

zapewnienia warunków do przeprowadzania kontroli gospodarowania takim składnikiem

majątkowym przez organ nadzorujący polski związek sportowy.

3.

Jeżeli zadania realizowane przez polski związek sportowy są dofinansowywane ze środków

publicznych, zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, wymaga uzyskania przez ten związek

zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może zwolnić polski związek

sportowy z obowiązku powołania spółki, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie jest to

celowe z uwagi na posiadanie dóbr materialnych i niematerialnych o niewielkiej wartości,

a w szczególności gdy polski związek sportowy nie osiąga dochodu.

1.

Organ stanowiący polskiego związku sportowego powołuje komisję rewizyjną, zwaną dalej

„komisją”.

2.

Komisja kontroluje działalność polskiego związku sportowego we wszystkich dziedzinach

jego działalności.

3.

W ramach kontroli komisja może badać wszystkie dokumenty polskiego związku sportowego,

żądać od zarządu sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać oceny stanu majątku związku.

1.

W dyscyplinie sportu, w której współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie

rozgrywek ligowych, właściwy polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową.

2.

W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych

na najwyższym poziomie rywalizacji działa w formie spółek akcyjnych, polski związek

sportowy jest obowiązany utworzyć ligę zawodową.

3.

Liga zawodowa jest zarządzana przez odrębną od polskiego związku sportowego osobę

prawną działającą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej.

4.

W skład ligi zawodowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe będące

spółkami akcyjnymi.

5.

Na wniosek polskiego związku sportowego minister właściwy do spraw kultury fizycznej

i sportu wyraża zgodę na czasowy udział w lidze zawodowej, o której mowa w ust. 4,

klubów sportowych funkcjonujących w innej niż spółka akcyjna formie prawnej. W takim

przypadku minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu jednocześnie określa

termin, w jakim klub sportowy ma obowiązek przekształcić się w spółkę akcyjną. W przypadku

bezskutecznego upływu tego terminu wygasa uprawnienie klubu sportowego do udziału

w lidze zawodowej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może odmówić wyrażenia zgody

na czasowy udział w lidze zawodowej, o której mowa w ust. 4, klubów sportowych funkcjonujących

w innej niż spółka akcyjna formie prawnej, gdy nie wykonują one, wynikających z ustawy

lub właściwych regulaminów, obowiązków wobec polskiego związku sportowego.

7.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między właściwym

polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa zawiera postanowienia

gwarantujące właściwemu polskiemu związkowi sportowemu co najmniej

1)

realizację zobowiązań krajowych i zagranicznych, w tym zadań określonych w art. 12

ust. 1 pkt 4;

2)

realizację zadań związanych z właściwym przygotowaniem reprezentacji kraju do udziału

w zawodach międzynarodowych;

3)

prowadzenie postępowań dyscyplinarnych na zasadach ustalonych w regulaminach polskiego

związku sportowego;

4)

udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą zawodową.

8.

Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 7, następuje po uzyskaniu zgody ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej

i sportu odmawia wyrażenia zgody na zawarcie umowy w przypadku stwierdzenia niezgodności

jej postanowień z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów polskiego związku

sportowego.

9.

Spółka akcyjna przystępująca do ligi zawodowej w miejsce klubu sportowego niebędącego

spółką akcyjną przejmuje z dniem przystąpienia do ligi zawodowej ogół praw i obowiązków

majątkowych oraz niemajątkowych tego klubu, związanych z udziałem we współzawodnictwie

sportowym w danej dyscyplinie sportu.

Dział kultura fizyczna i sport obejmuje sprawy

1)

kultury fizycznej;

2)

rekreacji i rehabilitacji ruchowej;

3)

sportu dzieci i młodzieży;

4)

sportu kwalifikowanego;

5)

sportu osób niepełnosprawnych.

1.

W dyscyplinach sportu, w których współzawodnictwo sportowe nie jest organizowane w

formie rozgrywek ligowych, polski związek sportowy może przekazać organizowanie lub

prowadzenie współzawodnictwa sportowego w całości lub w części osobie prawnej lub

osobie fizycznej będącej przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm..

2.

Do przekazania organizowania lub prowadzenia współzawodnictwa sportowego, o którym

mowa w ust. 1, przepisy art. 15 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Polski związek sportowy podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego na zasadach

określonych odrębnymi przepisami.

2.

Do wniosku o zarejestrowanie polskiego związku sportowego należy dołączyć ponadto

1)

zgodę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu na utworzenie polskiego

związku sportowego;

2)

decyzję o zatwierdzeniu statutu polskiego związku sportowego przez ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu.

1.

Nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do

spraw kultury fizycznej i sportu.

2.

Organ sprawujący nadzór ma prawo

1)

żądać dostarczenia przez władze polskiego związku sportowego, w wyznaczonym terminie,

odpisów uchwał zebrania członków lub delegatów;

2)

żądać od władz polskiego związku sportowego, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień;

3)

dokonywać kontroli polskiego związku sportowego.

3.

Zakresem kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest objęte badanie działalności

polskiego związku sportowego pod względem zgodności z prawem, a także z postanowieniami

statutów lub regulaminów wewnętrznych.

4.

Nadzorem ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu nie są objęte decyzje,

o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2.

Od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki, w wysokości

nieprzekraczającej 10% dochodu, poniesione przez podatnika na działalność klubów sportowych

mających osobowość prawną i licencję sportową, skupiających co najmniej 50 zawodników,

w tym 30 juniorów.

1.

Organ sprawujący nadzór zawiadamia polski związek sportowy o kontroli najpóźniej w

chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych.

2.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ sprawujący nadzór może wystąpić o przygotowanie

w szczególności wskazanych dokumentów, zestawień i wyjaśnień.

3.

Zawiadomienie zawiera

1)

wskazanie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;

2)

nazwę polskiego związku sportowego objętego kontrolą;

3)

przedmiot, zakres oraz miejsce przeprowadzenia kontroli wraz z terminem jej rozpoczęcia

i zakończenia;

4)

imię i nazwisko osoby uprawnionej do dokonywania czynności kontrolnych.

1.

Osoba przeprowadzająca kontrolę może dokonać oględzin obiektu lub składników majątkowych.

2.

Oględzin dokonuje się w obecności przedstawiciela polskiego związku sportowego lub

osoby przez niego upoważnionej.

3.

Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisuje

osoba przeprowadzająca kontrolę i osoba obecna przy oględzinach.

1.

Osoba przeprowadzająca kontrolę dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych

w toku kontroli dowodów.

2.

Dowodami są w szczególności dokumenty, protokół oględzin, opinie biegłych, wyjaśnienia

i oświadczenia.

3.

Osoba przeprowadzająca kontrolę może żądać sporządzenia na koszt kontrolowanego niezbędnych

do kontroli odpisów lub wyciągów dokumentów, jak również zestawień i obliczeń sporządzonych

na podstawie dokumentów.

1.

Ustalenia kontroli przedstawia się w protokole kontroli, a ocenę kontroli - w wystąpieniu

pokontrolnym.

2.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wystąpienie pokontrolne zawiera wnioski

i zalecenia pokontrolne wraz ze wskazaniem sposobu ich usunięcia.

3.

Polski związek sportowy objęty kontrolą w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosków

i zaleceń pokontrolnych zawiadamia organ kontrolujący o ich wykonaniu lub o przyczynach

ich niewykonania.

1.

Zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za

wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane

ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa szczegółowe zasady

i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego stypendium,

skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium.

1.

Jeżeli działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami

statutu lub regulaminów, organ sprawujący nadzór może

1)

zawiesić wykonanie uchwały polskiego związku sportowego niezgodnej z prawem oraz zażądać

jej uchylenia, a w przypadku nieuchylenia uchwały w wyznaczonym terminie - uchylić

taką uchwałę;

2)

zawiesić w czynnościach władze polskiego związku sportowego i wyznaczyć kuratora do

czasu wyboru nowych władz;

3)

cofnąć zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego;

4)

wystąpić do sądu o zastosowanie środka, o którym mowa w art. 24.

2.

Organ nadzorujący może cofnąć zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego także

w przypadku, gdy polski związek sportowy został postawiony w stan likwidacji.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, kurator jest obowiązany do zwołania, w

terminie 3 miesięcy, walnego zebrania członków lub delegatów w celu wyboru nowych

władz polskiego związku sportowego.

4.

Kuratorowi przysługują statutowe uprawnienia władz polskiego związku sportowego do

czasu wyboru nowych władz.

1.

Członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej może otrzymywać

stypendium sportowe, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk paraolimpijskich lub zajmie

miejsce medalowe we współzawodnictwie międzynarodowym, a także zobowiąże się w formie

pisemnej do realizacji programu przygotowań paraolimpijskich albo programu przygotowań

do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez organizację krajową zajmującą

się sportem osób niepełnosprawnych, oraz do udziału w tych zawodach.

2.

Okres pobierania stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, zalicza się do okresu

zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 94, poz. 788) oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia

okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot wypłacający

stypendium.

3.

Stypendia sportowe, o których mowa w ust. 1, przyznaje i wstrzymuje oraz pozbawia

ich minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Stypendia te są finansowane

ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do

spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, wstrzymuje się, jeżeli zostało stwierdzone

przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik zaniedbuje realizację programu przygotowań,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych lub członka kadry paraolimpijskiej

pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli

1)

zostało stwierdzone przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik nie realizuje

programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

odmówił udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.

6.

Członkini kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, która stała

się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży i urodzenia dziecka, wypłaca się

stypendium sportowe w pełnej wysokości przez cały okres ciąży i w wysokości połowy

przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, wysokość stypendiów, czas, na jaki może zostać przyznane

stypendium, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych.

1.

Sąd, na wniosek organu sprawującego nadzór, może, w drodze postanowienia, rozwiązać

polski związek sportowy, jeżeli swoją działalnością w sposób rażący narusza on przepisy

prawa.

2.

Sąd, na wniosek organu sprawującego nadzór, może również, w drodze postanowienia,

rozwiązać polski związek sportowy, jeżeli organ sprawujący nadzór cofnął zgodę na

utworzenie polskiego związku sportowego.

W przypadku rozwiązania polskiego związku sportowego sąd

1)

zarządza jego likwidację, wyznaczając likwidatora, oraz w przypadku braku stosownych

postanowień statutu lub uchwały statutowych organów określa przeznaczenie jego majątku;

2)

wykreśla go z Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Status polskiego związku sportowego posiada ogólnokrajowe stowarzyszenie działające

w dyscyplinie wędkarstwa sportowego oraz ogólnokrajowe stowarzyszenie działające w

dziedzinie sportów lotniczych.

2.

Do stowarzyszeń, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 11 oraz art. 12 stosuje się

odpowiednio.

Od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się wydatki,

w wysokości nieprzekraczającej 10% dochodu, poniesione przez podatnika na działalność

klubów sportowych mających osobowość prawną i licencję sportową, skupiających co najmniej

50 zawodników, w tym 30 juniorów.

1.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych działającym

na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach, w celu zapewnienia udziału reprezentacji kraju w igrzyskach olimpijskich, propagowania

zasad olimpizmu, reprezentowania polskiego sportu w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim

oraz wobec narodowych komitetów olimpijskich.

2.

Polski Komitet Olimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska olimpijskie.

3.

Polski Komitet Olimpijski ma wyłączne prawo wykorzystywania i używania symboliki olimpijskiej

określonej w Karcie olimpijskiej oraz nazw „Igrzyska Olimpijskie” i „Komitet Olimpijski”.

4.

Organy administracji rządowej mają obowiązek zasięgnięcia opinii Polskiego Komitetu

Olimpijskiego w sprawach

1)

strategii rozwoju sportu w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

projektów ustaw i aktów wykonawczych dotyczących sportu;

3)

programów rozwoju inwestycji o szczególnym znaczeniu dla sportu w Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

projektów programów przygotowań olimpijskich.

1.

Podstawowym obowiązkiem zawodnika jest przestrzeganie regulaminów sportowych i zasad

rywalizacji sportowej.

2.

Obowiązkiem zawodnika z chwilą powołania do kadry narodowej jest reprezentowanie kraju

w międzynarodowych zawodach sportowych.

3.

Szczegółowe prawa i obowiązki zawodnika w zakresie nieuregulowanym w ustawie wynikają

z regulaminów właściwych polskich związków sportowych.

4.

Niewykonywanie obowiązków zawodnika powoduje odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach

określonych w regulaminach polskich związków sportowych.

1.

Na wniosek osoby zainteresowanej licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa

w sporcie kwalifikowanym, przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia,

związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu.

2.

Do wniosku o przyznanie licencji zawodnika należy dołączyć

1)

zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do uprawiania określonej dyscypliny

sportu wydane przez lekarza uprawnionego do orzecznictwa sportowo-lekarskiego;

2)

pisemną zgodę przedstawiciela ustawowego, opiekuna prawnego lub opiekuna faktycznego,

w przypadku osoby niepełnoletniej;

3)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje do uprawiania określonej dyscypliny sportu,

wymagane na podstawie odrębnych przepisów, w tym także regulaminów polskich związków

sportowych;

4)

pisemne zobowiązanie do przestrzegania postanowień statutu i regulaminów właściwego

polskiego związku sportowego oraz międzynarodowych organizacji sportowych, w tym także

do poddania się odpowiedzialności dyscyplinarnej.

3.

Osoba ubiegająca się o przyznanie licencji zawodnika, która ukończyła 21 rok życia,

pokrywa koszty wydania zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje lekarzy uprawnionych

do wydawania zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz w art. 46

ust. 2 pkt 3, a także rodzaj niezbędnych badań lekarskich dla osób ubiegających się

o przyznanie licencji zawodnika lub trenera, uwzględniając specyfikę poszczególnych

dyscyplin sportu.

5.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji zawodnika są określane w regulaminach

właściwych polskich związków sportowych.

6.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji zawodnika.

7.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji zawodnika w wysokości

nieprzekraczającej kosztów jej przyznania.

W sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego

osobie wnioskującej o przyznanie licencji zawodnika lub pozbawionej takiej licencji

przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

1.

Zawodnik podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw nieszczęśliwych wypadków

wynikłych na skutek uprawiania sportu kwalifikowanego.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie sportowym, którego jest członkiem

albo z którym jest związany umową.

3.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika powołanego do kadry narodowej spoczywa na właściwym

polskim związku sportowym.

1.

Kluby sportowe z chwilą zakwalifikowania zawodnika do kadry narodowej są obowiązane

umożliwić mu uczestniczenie w przygotowaniach do udziału w międzynarodowych zawodach

sportowych oraz udział w tych zawodach.

2.

Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej w olimpijskich

dyscyplinach sportu jest finansowana ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres opieki medycznej nad zawodnikami

zakwalifikowanymi do kadry narodowej w olimpijskich dyscyplinach sportu, w tym zakres

badań lekarskich oraz częstotliwość ich przeprowadzania, uwzględniając specyfikę poszczególnych

dyscyplin sportu oraz potrzebę ochrony zdrowia zawodników.

4.

Szkolenie sportowe zawodników zakwalifikowanych do kadry narodowej w olimpijskich

dyscyplinach sportu jest finansowane ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

5.

Po zapewnieniu środków na realizację zadań, o których mowa w ust. 2 i 4, minister

właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu oraz minister właściwy do spraw zdrowia

mogą dofinansować ze środków budżetu państwa, pozostających w ich dyspozycji, szkolenie

sportowe oraz opiekę medyczną nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej

w innych niż olimpijskie dyscyplinach sportu.

6.

W przypadku powołania do odbycia zasadniczej służby w obronie cywilnej zawodnika zakwalifikowanego

do kadry narodowej szkolenie sportowe i przygotowania do udziału w reprezentacji kraju

zapewnia temu zawodnikowi podmiot, który utworzył formację obrony cywilnej, w której

zawodnik pełni służbę.

7.

W przypadku powołania do pełnienia służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących

w skład Sił Zbrojnych zawodnika zakwalifikowanego do kadry narodowej szkolenie sportowe

i przygotowania do udziału w reprezentacji kraju zapewnia organ, któremu podlega formacja.

8.

W przypadku powołania do pełnienia zasadniczej służby wojskowej zawodnika zakwalifikowanego

do kadry narodowej możliwość udziału w szkoleniu sportowym i przygotowaniach do udziału

w reprezentacji kraju zapewnia organ, któremu podlega jednostka Sił Zbrojnych, w której

zawodnik pełni zasadniczą służbę wojskową.

1.

Członek kadry narodowej udostępnia, na zasadach wyłączności, swój wizerunek w stroju

reprezentacji kraju polskiemu związkowi sportowemu, który jest uprawniony do wykorzystania

tego wizerunku do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez regulaminy

tego związku lub międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danej dyscyplinie

sportu.

2.

Zawodnik przed zakwalifikowaniem do kadry narodowej wyraża zgodę na rozpowszechnianie

swojego wizerunku w stroju reprezentacji kraju w rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z późn. zm..

1.

Zawodnicy, którzy nie otrzymują wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu kwalifikowanego,

mogą otrzymywać stypendium sportowe, wypłacane przez klub sportowy na podstawie umowy

określającej co najmniej obowiązki zawodnika i klubu sportowego oraz wysokość stypendium.

2.

Członek kadry narodowej może otrzymywać stypendium sportowe niezależnie od otrzymywanego

wynagrodzenia z tytułu uprawiania sportu kwalifikowanego albo stypendium sportowego,

o którym mowa w ust. 1, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk olimpijskich lub zajmie

miejsce medalowe we współzawodnictwie międzynarodowym, i zobowiąże się w formie pisemnej

do realizacji programu przygotowań olimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw

świata lub Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału

w tych zawodach.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu jest organem właściwym w sprawach

przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry

narodowej. Stypendia te są finansowane ze środków budżetu państwa z części, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Stypendium sportowe dla członka kadry narodowej wstrzymuje się, jeżeli organ, o którym

mowa w ust. 3, stwierdzi, że zawodnik zaniedbuje realizację programu przygotowań,

o którym mowa w ust. 2.

5.

Członka kadry narodowej pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli

1)

organ, o którym mowa w ust. 3, stwierdzi, że zawodnik nie realizuje programu przygotowań,

o którym mowa w ust. 2, lub

2)

utracił on zdolność do uprawiania sportu przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, stwierdzoną

orzeczeniem wydanym przez lekarza posiadającego kwalifikacje uprawniające do wydania

zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1;

3)

odmówił on udziału w zawodach, o których mowa w ust. 2.

6.

Członkini kadry narodowej, która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek

ciąży i urodzenia dziecka, wypłaca się stypendium sportowe w pełnej wysokości przez

okres ciąży i połowę przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po urodzeniu

dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych

dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać

ono przyznane, uwzględniając rodzaj osiągnięć sportowych.

1.

Stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym

współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane

przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa warunki

i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których

mowa w ust. 1.

1.

Okres pobierania stypendiów, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 oraz w art. 35 ust.

1, zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 94, poz. 788) oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę

zaliczenia okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot

wypłacający stypendium.

2.

Zawodnicy pobierający stypendia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 oraz w art. 35

ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

1.

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym, mogą być przyznawane wyróżnienia

i nagrody ze środków

1)

budżetu państwa lub

2)

budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Wyróżnienia i nagrody, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przyznaje minister właściwy

do spraw kultury fizycznej i sportu.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rodzaje

wyróżnień i nagród oraz wysokość nagród pieniężnych, uwzględniając rodzaje osiągnięć

sportowych, za które zawodnicy mogą otrzymać wyróżnienia i nagrody.

4.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki

i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rodzaje wyróżnień

i nagród oraz wysokość nagród pieniężnych.

1.

Reprezentantom Polski na igrzyskach olimpijskich, którzy

1)

zdobyli co najmniej jeden medal olimpijski,

2)

ukończyli 35. rok życia,

3)

nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym,

4)

mają obywatelstwo polskie,

5)

mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

6)

nie byli karani za przestępstwo popełnione umyślnie

- przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

2.

Świadczenie przysługuje w danym roku kalendarzowym w wysokości przeciętnego wynagrodzenia

w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm., z tym że świadczenie za styczeń i luty przysługuje w wysokości świadczenia za grudzień

poprzedniego roku kalendarzowego.

3.

Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu na wniosek

osoby zainteresowanej lub z własnej inicjatywy.

4.

Osoby zainteresowane dokumentują spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wydaje decyzję w sprawie przyznania

świadczenia w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Minister właściwy do spraw

kultury fizycznej i sportu odmawia przyznania świadczenia w przypadku stwierdzenia,

że zainteresowany nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust.

1.

6.

Świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.

7.

Osoba, która otrzymuje świadczenie, powiadamia ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu o ustaniu co najmniej jednego z warunków wymienionych w ust. 1

pkt 3-6.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu pozbawia świadczenia, począwszy

od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków wymienionych w ust. 1 pkt

3-6.

9.

Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu.

1.

Odpowiedzialność dyscyplinarna związana z naruszeniem, w czasie lub w związku z zawodami

sportowymi, reguł technicznych i dyscyplinarnych określonych przez właściwe polskie

związki sportowe jest realizowana w trybie i na zasadach ustalonych w ich regulaminach,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych organizacji sportowych.

2.

Regulaminy, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności organy dyscyplinarne

uprawnione do orzekania, ich kompetencje, tryb postępowania oraz rodzaje wymierzanych

kar.

1.

Polskie związki sportowe mogą ustanawiać stałe sądy polubowne.

2.

Do sądów polubownych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy części pierwszej księgi trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Strony mogą poddać pod rozstrzygnięcie sądów polubownych, o których mowa w art. 40

ust. 1, spory majątkowe związane z działalnością sportową.

2.

Stronami postępowania przed sądem polubownym mogą być kluby i związki sportowe, osoby

fizyczne uprawiające sport oraz zajmujące się jego organizacją lub upowszechnianiem,

przedsiębiorcy prowadzący działalność sportową, a także inne osoby prawne, bez względu

na ich siedzibę i miejsce zamieszkania.

3.

Statuty właściwych polskich związków sportowych mogą określać formę zapisu na stały

sąd polubowny oraz tryb postępowania odwoławczego od orzeczeń stałych sądów polubownych,

a także środki dyscyplinujące zapewniające ich wykonanie w trybie wewnątrzorganizacyjnym.

1.

Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany

dalej „Trybunałem”, jako stały sąd polubowny.

2.

Trybunał wydaje orzeczenia w sprawach poddanych jego właściwości na podstawie zapisu

na sąd polubowny.

3.

Do Trybunału stosuje się odpowiednio przepis art. 41.

4.

Trybunał składa się z 24 arbitrów, których powołują w równej liczbie minister właściwy

do spraw kultury fizycznej i sportu oraz Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego na

okres 4-letniej kadencji.

5.

Organ uprawniony do powołania członka Trybunału odwołuje go wyłącznie w przypadku

1)

zrzeczenia się funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej.

6.

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci właściwy organ powołuje nowego członka

Trybunału.

7.

Organizację Trybunału i tryb jego postępowania określa Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

8.

Działalność Trybunału wiążąca się z rozpoznawaniem środków zaskarżenia, o których

mowa w art. 43, może być dofinansowana ze środków budżetu państwa, z części będącej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

1.

Do Trybunału mogą być także zaskarżone decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych

organów polskich związków sportowych, których przedmiotem jest

1)

wykluczenie lub skreślenie zawodnika, sędziego lub działacza sportowego ze związku,

klubu lub innej organizacji sportowej;

2)

wykluczenie lub skreślenie klubu lub innej organizacji ze związku sportowego;

3)

dyskwalifikacja dożywotnia lub czasowa osób, o których mowa w pkt 1;

4)

pozbawienie zawodnika lub zespołu sportowego tytułu mistrza kraju albo zdobywcy Pucharu

Polski;

5)

przeniesienie zespołu sportowego do niższej klasy rozgrywek;

6)

zakaz reprezentowania sportu polskiego w zawodach międzynarodowych lub międzynarodowych

rozgrywkach pucharowych.

2.

Prawo zaskarżenia decyzji dyscyplinarnych lub regulaminowych właściwych organów polskich

związków sportowych przysługuje ponadto osobie uprawnionej, jeżeli decyzje te zostały

wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, statutów i regulaminów lub strona została

pozbawiona prawa do obrony.

3.

Skarga do Trybunału nie przysługuje w sprawach dotyczących technicznych reguł gry.

4.

Od skargi pobiera się wpis. Wysokość wpisu nie może być wyższa niż 4 000 zł.

5.

Uchylenie przez Trybunał decyzji dyscyplinarnej lub regulaminowej polskiego związku

sportowego jest możliwe w przypadku, gdy wymaga tego potrzeba przeprowadzenia postępowania

dowodowego w całości lub w znacznej części.

6.

Orzeczenia Trybunału w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne i nie

podlegają zaskarżeniu, z zastrzeżeniem art. 44.

7.

W przypadku niewykonania orzeczenia Trybunału organ nadzorujący może stosować środki

przewidziane w art. 23 ust. 1.

1.

Od orzeczenia dyscyplinarnego lub regulaminowego wydanego przez Trybunał w sprawach,

o których mowa w art. 43, przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w przypadku

rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia.

2.

Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem Trybunału w terminie 1 miesiąca od dnia

doręczenia orzeczenia stronie skarżącej.

3.

Trybunał odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu,

z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również kasację, której braków strona nie uzupełni

w wyznaczonym terminie.

4.

Trybunał przekazuje skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania wraz

z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

5.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną od orzeczenia Trybunału na zasadach przewidzianych

w Kodeksie postępowania cywilnego.

Zajęcia w zakresie sportu kwalifikowanego mogą prowadzić wyłącznie trenerzy i instruktorzy

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, po otrzymaniu licencji trenera, o której mowa w art. 46.

1.

Licencję trenera przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia,

związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu na wniosek osoby zainteresowanej,

po stwierdzeniu, że osoba ta spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

2.

Do wniosku o przyznanie licencji trenera należy dołączyć

1)

oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych oraz korzystaniu

z pełni praw publicznych;

2)

dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o których mowa w ust. 1;

3)

zaświadczenie lekarskie o zdolności do wykonywania obowiązków trenera.

3.

Koszty wydania zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, pokrywa osoba

ubiegająca się o przyznanie licencji trenera.

4.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji trenera są określone w regulaminach

właściwych polskich związków sportowych.

5.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji trenera.

6.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji trenera w wysokości

nieprzekraczającej kosztów jej przyznania.

1.

Osoba posiadająca licencję trenera, która nie otrzymuje wynagrodzenia w związku z

wykonywaniem swojej funkcji, może otrzymywać od klubu sportowego stypendium trenerskie

wypłacane przez klub sportowy na podstawie zawartej umowy, określającej co najmniej

obowiązki trenera i klubu sportowego oraz wysokość stypendium.

2.

Osoba pobierająca stypendium trenerskie jest stypendystą sportowym w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

3.

Okres pobierania stypendium trenerskiego zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia

okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez klub sportowy.

1.

Sędzią sportowym może być osoba, która posiada licencję sędziego sportowego przyznaną

przez właściwy polski związek sportowy.

2.

Licencję sędziego sportowego można przyznać osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

pisemnie zobowiąże się do przestrzegania postanowień statutu i regulaminów polskich

związków sportowych oraz międzynarodowych organizacji sportowych, w tym także do poddania

się odpowiedzialności dyscyplinarnej.

3.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji sędziego sportowego są określone

w regulaminach właściwych polskich związków sportowych.

4.

Polski związek sportowy, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych organizacji sportowych

działających w danej dyscyplinie sportu, określa warunki pełnienia funkcji sędziego

sportowego.

5.

Sędzia sportowy może otrzymywać wynagrodzenie w związku z pełnieniem swojej funkcji

lub ekwiwalent sędziowski jako zwrot poniesionych kosztów.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 30, przysługuje odpowiednio osobie wnioskującej

o przyznanie licencji trenera albo licencji sędziego sportowego lub pozbawionej takiej

licencji.

1.

Dopingiem jest stosowanie przez zawodników zakazanych środków farmakologicznych lub

metod uznanych za dopingowe.

2.

Stosowanie dopingu jest zabronione.

1.

Organem właściwym w sprawach dopingu jest Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie,

zwana dalej „Komisją”.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia powołuje członków Komisji na okres 4-letniej kadencji spośród osób

wykonujących zawody w szczególności w dziedzinach: medycyny, kultury fizycznej, sportu,

biologii lub prawa i dających rękojmię prawidłowego wykonywania zadań Komisji.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odwołuje członka Komisji w przypadku

1)

zrzeczenia się funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia może odwołać członka Komisji w przypadku zaprzestania wykonywania

obowiązków członka Komisji przez okres co najmniej 6 miesięcy.

5.

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci powołuje się nowego członka Komisji

na zasadach określonych w ust. 2.

6.

Organizację Komisji, tryb i sposób jej działania, w tym sposób podejmowania rozstrzygnięć

w sprawach dotyczących interpretacji wyników kontroli antydopingowych, określa regulamin

uchwalony przez Komisję i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu.

7.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

opracowywanie propozycji rozwiązań prawnych i programów walki z dopingiem w sporcie;

2)

przeprowadzanie kontrolnych badań antydopingowych;

3)

prowadzenie edukacji profilaktycznej;

4)

upowszechnianie listy środków farmakologicznych i metod uznanych za dopingowe.

8.

Działalność Komisji oraz kontrolne badania antydopingowe są finansowane ze środków

budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury

fizycznej i sportu.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz środków farmakologicznych

i metod uznanych za dopingowe, których stosowanie jest zabronione, oraz tryb przeprowadzania

kontrolnych badań antydopingowych, uwzględniając najnowsze osiągnięcia naukowe i ustalenia

międzynarodowych organizacji sportowych.

1.

Zawodnicy są obowiązani poddawać się kontrolnym badaniom antydopingowym.

2.

Zawodnik poddawany jest kontroli antydopingowej w czasie zawodów sportowych oraz poza

zawodami sportowymi - w czasie treningów, zgrupowań, konsultacji i innych zajęć sportowych.

3.

Jeżeli zawodnik odmówi poddania się kontroli antydopingowej, w tym nie zgłosi się

do tej kontroli, podlega karze pozbawienia licencji zawodnika na okres od 6 miesięcy

do 2 lat.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, podmioty przeprowadzające analizy

antydopingowe, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości przeprowadzania

tych analiz.

Zawodnicy, trenerzy oraz inne osoby ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie

przepisów antydopingowych określonych przez międzynarodowe organizacje sportowe.

1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, wykorzystuje lub używa symboliki olimpijskiej

oraz nazw, o których mowa w art. 27 ust. 3, podlega karze grzywny.

2.

W przypadku popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę na rzecz

Polskiego Komitetu Olimpijskiego w wysokości od 50 000 zł do 100 000 zł.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, prowadzi działalność w zakresie sportu kwalifikowanego,

podlega karze grzywny.

1.

Kto narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej, podlega

karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 56 i 57 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm. w art. 13

1)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Środki Funduszu przeznacza się wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportowo-rekreacyjnych

dla uczniów, prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia

oraz inne organizacje pozarządowe, które w ramach swojej statutowej działalności realizują

zadania z zakresu upowszechniania kultury fizycznej i sportu wśród dzieci i młodzieży,

a także organizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

”

;

2)

w ust. 5 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wysokość dofinansowania, z tym że maksymalna wysokość tego dofinansowania w przypadku

zajęć prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne

organizacje pozarządowe nie może przekroczyć 80%, a w przypadku zajęć organizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego - 50% planowanych kosztów realizacji zajęć.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1 po pkt 78 dodaje się pkt 78a w brzmieniu

„

78a)

dochody podatników prowadzących osobiście lub w formie spółki klub sportowy w rozumieniu

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298),

w części przeznaczonej na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży,

”

;

2)

dodaje się art. 26d w brzmieniu

„

Art. 26d.

Od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się wydatki,

w wysokości nieprzekraczającej 10% dochodu, poniesione przez podatnika na działalność

klubów sportowych mających osobowość prawną i licencję sportową, skupiających co najmniej

50 zawodników, w tym 30 juniorów.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

dochody podatników będących klubami sportowymi w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298), w części przeznaczonej

na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży,

”

;

2)

dodaje się art. 18c w brzmieniu

„

Art. 18c.

Od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki, w wysokości

nieprzekraczającej 10% dochodu, poniesione przez podatnika na działalność klubów sportowych

mających osobowość prawną i licencję sportową, skupiających co najmniej 50 zawodników,

w tym 30 juniorów.

”

.

W ustawie z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ustawa określa zasady działalności w sferze kultury fizycznej, a także zadania organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego, klubów sportowych oraz innych podmiotów

w zakresie zapewnienia prawidłowej realizacji procesu wychowania fizycznego, uprawiania

sportu i rekreacji ruchowej oraz prowadzenia rehabilitacji ruchowej.

”

;

2)

w art. 3

a)

uchyla się pkt 4 i 5,

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu,

”

,

c)

dodaje się pkt 10-11 w brzmieniu

„

10)

kadra narodowa osób niepełnosprawnych jest to grupa zawodników zakwalifikowana jako

kandydaci do składu reprezentacji kraju w danej dyscyplinie sportu,

11)

kadra paraolimpijska jest to grupa zawodników objęta programem przygotowań do igrzysk

paraolimpijskich, opracowanym przez właściwą organizację krajową zajmującą się sportem

osób niepełnosprawnych.

”

;

3)

art. 5a otrzymuje brzmienie

„

Art. 5a.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w stosunku do

jednostek sobie podległych i przez siebie nadzorowanych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu określą, w drodze rozporządzenia, zadania

z zakresu kultury fizycznej realizowane w tych jednostkach, formy organizacyjne oraz

sposoby finansowania, uwzględniając cele kultury fizycznej, a także warunki działania

klubów sportowych i związków sportowych w tych jednostkach.

”

;

4)

w art. 6

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Klub sportowy może działać jako osoba prawna utworzona na podstawie odrębnych przepisów

albo jako osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm..

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

5)

w art. 7 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Uczniowskie kluby sportowe uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji,

o której mowa w ust. 4.

”

;

6)

art. 7a otrzymuje brzmienie

„

Art. 7a.

1.

Przepisy art. 7 ust. 2 i 4 stosuje się również do klubów sportowych działających w

formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Kluby sportowe wymienione w ust. 1 uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do

ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 4.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających

w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej,

uwzględniając rodzaje dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku oraz dane podlegające

wpisowi do ewidencji.

”

;

7)

art. 8 i 9 otrzymują brzmienie

„

Art. 8.

1.

Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, oraz zawodnicy niezrzeszeni w klubach sportowych,

w liczbie co najmniej 15, mogą zakładać związki klubów sportowych lub zawodników,

zwane dalej „związkami sportowymi”.

2.

Związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do związków sportowych stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874 oraz z 2004 r. Nr 102, poz. 1055).

Art. 9.

Zadania związków sportowych są określone w statutach i regulaminach tych związków.

”

;

8)

uchyla się art. 10 i 11;

9)

po art. 12 dodaje się art. 12a-12c w brzmieniu

„

Art. 12a.

1.

Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej osób niepełnosprawnych

oraz kadry paraolimpijskiej jest finansowana ze środków budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres opieki medycznej nad zawodnikami,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu oraz

potrzebę szczególnej ochrony zdrowia.

Art. 12b.

Zawodnicy niepełnosprawni są obowiązani poddawać się badaniom antydopingowym na zasadach

i w trybie określonym w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie

kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298).

Art. 12c.

1.

Zawodnicy, o których mowa w art. 12a ust. 1, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu

od następstw nieszczęśliwych wypadków wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodników, o których mowa w ust. 1, spoczywa na organizacjach

przygotowujących zawodników do udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym

osób niepełnosprawnych.

”

;

10)

uchyla się art. 13-18;

11)

uchyla się art. 21;

12)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

Zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za

wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane

ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa szczegółowe zasady

i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego stypendium,

skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium.

”

;

13)

po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu

„

Art. 23a.

1.

Członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej może otrzymywać

stypendium sportowe, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk paraolimpijskich lub zajmie

miejsce medalowe we współzawodnictwie międzynarodowym, a także zobowiąże się w formie

pisemnej do realizacji programu przygotowań paraolimpijskich albo programu przygotowań

do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez organizację krajową zajmującą

się sportem osób niepełnosprawnych, oraz do udziału w tych zawodach.

2.

Okres pobierania stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, zalicza się do okresu

zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 94, poz. 788) oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia

okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot wypłacający

stypendium.

3.

Stypendia sportowe, o których mowa w ust. 1, przyznaje i wstrzymuje oraz pozbawia

ich minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Stypendia te są finansowane

ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do

spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, wstrzymuje się, jeżeli zostało stwierdzone

przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik zaniedbuje realizację programu przygotowań,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych lub członka kadry paraolimpijskiej

pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli

1)

zostało stwierdzone przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik nie realizuje

programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

odmówił udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.

6.

Członkini kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, która stała

się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży i urodzenia dziecka, wypłaca się

stypendium sportowe w pełnej wysokości przez cały okres ciąży i w wysokości połowy

przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 1, wysokość stypendiów, czas, na jaki może zostać przyznane

stypendium, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych.

”

;

14)

uchyla się art. 24-27;

15)

w art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zawodnikom nieposiadającym licencji zawodnika, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe

we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia

i nagrody ze środków budżetu państwa i budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

”

;

16)

uchyla się art. 28a-41a;

17)

w art. 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie odpowiednich

warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiązkiem organów administracji

rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego i klubów sportowych.

”

;

18)

w art. 44

a)

ust. 2 i 2a otrzymują brzmienie

„

2.

Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz menedżerów sportu przez jednostki

inne niż szkoły wyższe wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu.

2a.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu udziela zgody, o której mowa

w ust. 2, w przypadku stwierdzenia, że jednostka posiada warunki kadrowe i organizacyjne

dla prawidłowego przeprowadzenia kształcenia.

”

,

b)

po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Kształcenie instruktorów i trenerów, w danej dyscyplinie sportu, oraz menedżerów sportu

odbywa się według programów zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej i sportu po uzyskaniu opinii właściwego polskiego związku sportowego.

”

;

19)

uchyla się art. 46;

20)

uchyla się rozdział 9;

21)

w art. 53a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania

żeglarstwa przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski związek sportowy.

Za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym

mowa w ust. 1, pobiera się opłatę w wysokości określonej w ust. 4; opłata ta stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego. Szkolenie i egzaminy na kolejne stopnie

żeglarskie prowadzą instruktorzy właściwego polskiego związku sportowego według przyjętego

przez ten związek systemu szkolenia. System szkolenia powinien uwzględniać stopnie

określone w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6.

”

;

22)

w art. 53

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawianie alpinizmu, z zastrzeżeniem ust. 2, sportów motorowych wymaga posiadania

specjalistycznego przygotowania oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tych dyscyplinach sportu.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania

alpinizmu jaskiniowego przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski

związek sportowy, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie

kwalifikowanym. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z wydaniem

dokumentu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę w wysokości określonej w ust.

4; opłata ta stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.

”

;

23)

w art. 55 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy w szczególności do Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

- specjalistycznych stowarzyszeń o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym

w statutach tych organizacji.

2.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia o zasięgu ogólnokrajowym

- w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

”

;

24)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

1.

Kto narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej, podlega

karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, z późn. zm. art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Dział kultura fizyczna i sport obejmuje sprawy

1)

kultury fizycznej;

2)

rekreacji i rehabilitacji ruchowej;

3)

sportu dzieci i młodzieży;

4)

sportu kwalifikowanego;

5)

sportu osób niepełnosprawnych.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć, w drodze rozporządzenia,

niektóre zadania organu inspekcyjnego w stosunku do statków sportowych o długości

kadłuba do 24 m polskiemu związkowi sportowemu, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298), kierując się

względami uproszczenia procedur i specjalistycznym charakterem zadań realizowanych

przez polskie związki sportowe.

”

;

2)

w art. 14 ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 4, opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera

właściwy polski związek sportowy i stanowią one dochód tego związku.

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 43, z późn. zm. w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji prowadzi właściwy

polski związek sportowy, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie

kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298).

”

.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. Nr 138, poz. 1545, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 § 2a otrzymuje brzmienie

„

§ 2a.

Nazwa statku morskiego używanego wyłącznie do celów sportowych lub rekreacyjnych o

długości kadłuba do 24 m podlega zatwierdzeniu, w drodze decyzji administracyjnej,

przez zarząd polskiego związku sportowego, o którym mowa w art. 23 § 3.

”

;

2)

w art. 23 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Statek morski stanowiący polską własność, używany wyłącznie do celów sportowych lub

rekreacyjnych, o długości kadłuba do 24 m, podlega obowiązkowi wpisu do polskiego

rejestru jachtów prowadzonego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art.

7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298).

”

;

3)

w art. 26 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Za czynności rejestrowe, o których mowa w art. 23 § 1, pobiera się opłaty rejestrowe,

które stanowią dochód budżetu państwa, natomiast opłaty za czynności, o których mowa

w art. 23 § 3, stanowią dochód właściwego polskiego związku sportowego prowadzącego

rejestr jachtów.

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 116, poz. 1203 i Nr 210, poz. 2135) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 4 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

klubów sportowych będących spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm..

”

;

2)

w art. 20 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w odniesieniu do stowarzyszeń i klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia

za spełnienie wymagania, o którym mowa w pkt 2, można uważać prowadzenie działalności,

o której mowa w pkt 1 i 2, również na rzecz członków stowarzyszenia albo klubu sportowego

działającego w formie stowarzyszenia;

”

.

W ustawie z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1936 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703) w art. 23 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Na wniosek osoby zainteresowanej, która posiada dokument potwierdzający kwalifikacje

płetwonurka, wydany przez krajowe i zagraniczne szkoleniowe organizacje nurkowe, o

których mowa w art. 53c ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm., lub inne stowarzyszenia, oraz wymaganą praktykę w zakresie wykonywania prac podwodnych,

Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni może wydać odpowiedni dyplom lub świadectwo potwierdzające

kwalifikacje do wykonywania zawodu albo uzależnić ich wydanie od zdania przed komisją

uzupełniającego egzaminu praktycznego lub teoretycznego.

”

.

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy

o żegludze śródlądowej

(Dz. U. Nr 85, poz. 726) art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

Licencje na uprawianie określonych dyscyplin sportu przyznane przez właściwy polski

związek sportowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, na podstawie

przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 24 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1

zachowują moc do dnia 31 grudnia 2006 r.

”

.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy likwiduje się Polską Konfederację Sportu.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy zadania Polskiej Konfederacji Sportu przejmuje minister

właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Polskiej Konfederacji Sportu stają się pracownikami

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

4.

Prezes Polskiej Konfederacji Sportu, w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia ustawy, jest

obowiązany powiadomić na piśmie pracowników o skutkach prawnych w zakresie ich stosunków

pracy. Przepisy art. 23ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

5.

Pracownicy Polskiej Konfederacji Sportu, którzy stali się pracownikami urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, są obowiązani do odbycia

służby przygotowawczej. Skrócenie okresu służby przygotowawczej albo zwolnienie z

obowiązku jej odbywania następuje na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm..

6.

Pracownikom Polskiej Konfederacji Sportu, którzy stali się pracownikami urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, staż pracy w Polskiej Konfederacji

Sportu wlicza się do stażu pracy w służbie cywilnej.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wyznaczy likwidatora, który

sporządzi bilans zamknięcia Polskiej Konfederacji Sportu, sporządzi spis spraw prowadzonych

przez Polską Konfederację Sportu i niezakończonych do dnia jej likwidacji oraz, w

drodze protokołu zdawczo-odbiorczego, przekaże ministrowi właściwemu do spraw kultury

fizycznej i sportu składniki majątkowe Polskiej Konfederacji Sportu oraz akta spraw

niezakończonych.

Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu przejmuje

zobowiązania i wierzytelności Polskiej Konfederacji Sportu oraz prawa i obowiązki

wynikające z umów i porozumień zawartych przez Polską Konfederację Sportu lub na jej

rzecz, pozostałe po likwidacji Polskiej Konfederacji Sportu.

W celu wykonania przepisów ustawy Prezes Rady Ministrów może dokonać, w drodze rozporządzenia,

przeniesienia niektórych planowanych dochodów i wydatków budżetowych między działami

budżetu państwa i rozdziałami budżetowymi oraz zwiększenia limitów zatrudnienia i

kwot wynagrodzeń, w ramach środków zaplanowanych na ten cel w ustawie budżetowej na rok 2005 w dotacji na funkcjonowanie Polskiej Konfederacji Sportu, z zachowaniem przeznaczenia

środków publicznych, wynikającego z ustawy budżetowej.

Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, działający na podstawie przepisów ustawy wymienionej

w art. 62, staje się w dniu wejścia w życie ustawy Trybunałem Arbitrażowym do Spraw

Sportu w rozumieniu ustawy.

Licencje sędziego sportowego przyznane na podstawie przepisów wydanych na podstawie

art. 46 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia

w życie ustawy zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż do dnia

31 grudnia 2006 r.

Zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od

osób prawnych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 202, poz. 1957 oraz z 2004 r. Nr 254, poz. 2533), przysługujące sportowym spółkom akcyjnym przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się do podmiotów, które stały się klubami sportowymi w miejsce tych sportowych spółek

akcyjnych,

1.

Kluby sportowe działające na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 62 i uczestniczące

we współzawodnictwie sportowym w dniu wejścia w życie ustawy dostosują swoje przepisy

i formy działania do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

2.

Związki sportowe i polskie związki sportowe działające w dniu wejścia w życie ustawy

stają się odpowiednio związkami sportowymi i polskimi związkami sportowymi w rozumieniu

ustawy.

3.

Związki sportowe i polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 2, dostosują swoją

działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później

niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy umarza się należności przysługujące budżetowi państwa

w części „obrona narodowa”, powstałe do dnia wejścia w życie ustawy, od stowarzyszeń

kultury fizycznej określonych statutowo jako wojskowe kluby sportowe, działających

na podstawie ustawy wymienionej w art. 62.

Licencje zawodnika przyznane na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy wymienionej w art.

62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy zachowują moc do czasu

ich wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2006 r.

Kluby sportowe niebędące spółkami akcyjnymi, które uzyskały zgodę Prezesa Polskiej

Konfederacji Sportu na czasowy udział w lidze zawodowej na podstawie art. 36 ust.

4 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy,

zachowują to uprawnienie, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2005 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 6, art. 28 ust.

2, art. 48 ust. 3 i 5 i art. 49 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 62 w brzmieniu obowiązującym

do dnia wejścia w życie ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie upoważnień wymienionych w art. 10, art. 37 ust. 3, art. 52 i

art. 54.

Traci moc ustawa z dnia 7 czerwca 2002 r. o Polskiej Konfederacji Sportu

(Dz. U. Nr 93, poz. 820 oraz z 2003 r. Nr 189, poz. 1849).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 70 ust. 4 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 60 i art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 45, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.