Ustawa z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po rozdziale 62 dodaje się rozdziały 62a i 62b w brzmieniu

„

Rozdział 62a

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie postanowienia

o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia

Art. 589g.

§ 1.

W razie ustalenia, że mogące stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencja, przesyłki,

wykazy połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub dane przechowywane

w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencja przesyłana pocztą elektroniczną,

albo mienie podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia wykonania postanowienia o przepadku

znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd właściwy

do rozpoznania sprawy albo prokurator może wystąpić o wykonanie postanowienia o ich

zatrzymaniu albo zabezpieczeniu bezpośrednio do właściwego organu sądowego tego państwa.

§ 2.

Przekazując do wykonania postanowienie o zatrzymaniu dowodów, właściwy sąd lub prokurator

występuje jednocześnie do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia

z wnioskiem o ich wydanie.

§ 3.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku zabezpieczonego mienia,

o którym mowa w § 1, właściwy sąd występuje do właściwego organu sądowego państwa

wykonania postanowienia z wnioskiem o wykonanie tego przepadku.

§ 4.

Wystąpienie o wydanie dowodów oraz wykonanie przepadku, o których mowa odpowiednio

w § 2 i 3, odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych

z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.

§ 5.

Do postanowienia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie

istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 6.

Przekazywane dokumenty powinny zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania

postanowienia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 7.

Przekazanie postanowienia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również

z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób

umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

§ 8.

W razie trudności w ustaleniu właściwego organu państwa wykonania postanowienia właściwy

sąd albo prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych

Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 5, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania postanowienia

wszystkich niezbędnych informacji, w tym informacji o terminie, do którego ma trwać

zatrzymanie dowodów albo zabezpieczenie mienia.

Art. 589h.

Wydane dowody zwraca się państwu wykonania postanowienia niezwłocznie po wykorzystaniu,

jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium tego państwa.

Art. 589i.

W razie uchylenia postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub zabezpieczeniu mienia właściwy

sąd albo prokurator o jego treści niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

Art. 589j.

§ 1.

Na postanowienie, o którym mowa w art. 589g § 1, wydane przez prokuratora, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Termin do

wniesienia zażalenia biegnie od daty doręczenia postanowienia.

§ 2.

Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 589k.

§ 1.

Jeżeli według prawa państwa wykonania postanowienia państwo to ponosi odpowiedzialność

za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub

mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez polski sąd albo prokuratora,

na wniosek właściwego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną

stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub

zaniechania organu państwa wykonania postanowienia.

Rozdział 62b

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o zatrzymaniu

dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia

Art. 589l.

§ 1.

Właściwy miejscowo sąd rejonowy albo prokurator wykonuje niezwłocznie wydane przez

właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej orzeczenie o

zatrzymaniu mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów

połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych

w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną, albo orzeczenie o zajęciu mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia

o przepadku, jeżeli rzeczy te, korespondencja, przesyłki, wykazy, dane lub mienie

znajdują się lub są przechowywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Jeżeli sąd albo prokurator, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy

do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu organowi i powiadamia o tym właściwy

organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z orzeczeniem.

§ 3.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,

o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 589m.

§ 1.

Można odmówić wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów, o którym mowa w art. 589I

§ 1, jeżeli

1)

czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa

polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo

wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności

co najmniej w tym samym wymiarze,

2)

dowody, których dotyczy orzeczenie, nie mogą być zajęte z przyczyn faktycznych, w

szczególności z uwagi na ich utratę, zniszczenie lub niemożność odnalezienia,

3)

do orzeczenia o zatrzymaniu dowodów nie dołączono zaświadczenia zawierającego wszystkie

istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie albo zaświadczenie to jest

niekompletne lub oczywiście nie odpowiada treści orzeczenia,

4)

z treści zaświadczenia, określonego w pkt 3, w oczywistym stopniu wynika, że przekazane

do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do którego postępowanie

karne zostało prawomocnie zakończone,

5)

wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z powodu odmowy przedstawienia korespondencji

i dokumentów na podstawie art. 582 § 2.

§ 2.

Można odmówić wykonania orzeczenia mającego na celu zabezpieczenie mienia, o którym

mowa w art. 589l § 1

1)

jeżeli według prawa polskiego w sprawie o przestępstwo, w związku z którym wydano

to orzeczenie, zabezpieczenie wykonania przepadku byłoby niedopuszczalne, chyba że

zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art.

607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co

najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej

w tym samym wymiarze,

2)

w wypadkach określonych w § 1 pkt 2-4.

§ 3.

Przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa

z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków,

ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 4.

W wypadku określonym w § 1 pkt 2, właściwy sąd albo prokurator, przed wydaniem postanowienia

w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie

mienia, konsultuje się z organem, który je wydał, dla uzyskania wszystkich istotnych

informacji, umożliwiających odnalezienie tych dowodów albo mienia. Jeżeli uzyskane

informacje nie przyczyniły się do odnalezienia tych dowodów albo mienia, sąd lub prokurator

powiadamia niezwłocznie właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o niemożności

wykonania orzeczenia.

§ 5.

W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, właściwy sąd albo prokurator może wyznaczyć

organowi, który wydał orzeczenie, termin do przekazania zaświadczenia, określonego

w § 1 pkt 3, jego uzupełnienia lub sprostowania.

§ 6.

W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 5, postanowienie w przedmiocie wykonania

orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

Art. 589n.

§ 1.

Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające

na celu zabezpieczenie mienia, o których mowa w art. 589I § 1, właściwy sąd albo prokurator

wydaje niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się wraz z pouczeniem o uprawnieniach

wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 589I § 1.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie osobom, których prawa

zostały naruszone. Osobom tym przysługuje także zażalenie na czynności związane z

zatrzymaniem dowodów lub zabezpieczeniem mienia, co nie narusza uprawnień skarżącego

wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia. W zażaleniu na czynność skarżący

może domagać się wyłącznie zbadania prawidłowości jej przeprowadzenia.

§ 4.

O wniesieniu zażalenia, jak również o treści rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku jego

rozpoznania, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ sądowy państwa wydania

orzeczenia.

§ 5.

Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 589o.

Wydając postanowienie o wykonaniu orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu

zabezpieczenie mienia, właściwy sąd albo prokurator może jednocześnie wstrzymać jego

wykonanie, jeżeli

1)

wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić inne, toczące się postępowanie karne - na czas

niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku tego postępowania,

2)

dowód albo mienie, których dotyczy orzeczenie, zostały wcześniej zatrzymane albo zajęte

dla potrzeb innego toczącego się postępowania karnego - do czasu zwolnienia spod zatrzymania

albo zajęcia.

Art. 589p.

§ 1.

O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub

mającego na celu zabezpieczenie mienia powiadamia się niezwłocznie, w miarę możliwości

w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia, właściwy organ sądowy państwa wydania

tego orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń

służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie

autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 2.

W wypadkach, o których mowa w art. 589o, należy także wskazać przyczyny wstrzymania

wykonania postanowienia oraz, jeżeli jest to możliwe, jego przewidywany okres.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ustania przyczyn wstrzymania wykonania

postanowienia określonego w art. 589o. W takim wypadku należy poinformować właściwy

organ sądowy państwa wydania orzeczenia o zatrzymaniu lub zabezpieczeniu dowodów albo

mienia dla potrzeb innego postępowania, lub podjętych działaniach zmierzających do

wykonania orzeczenia.

Art. 589r.

§ 1.

Wykonując orzeczenie o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia,

należy uczynić zadość życzeniu organu, który wydał to orzeczenie, aby przy dokonaniu

czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie

jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Protokół zatrzymania dowodów lub zajęcia mienia należy niezwłocznie przekazać właściwemu

organowi sądowemu państwa wydania orzeczenia. Przepis art. 589p § 1 zdanie drugie

stosuje się odpowiednio.

Art. 589s.

§ 1.

Zatrzymanie dowodów oraz zajęcie mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia

o przepadku trwa do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia właściwego organu

sądowego państwa wydania orzeczenia, odpowiednio o wydanie dowodów albo o wykonanie

wniosku o wykonanie prawomocnego orzeczenia o przepadku.

§ 2.

Przez wzgląd na okoliczności sprawy właściwy sąd albo prokurator może jednak, po konsultacji

z właściwym organem sądowym państwa wydania orzeczenia, wyznaczyć temu organowi nieprzekraczalny

termin do przekazania żądania określonego w § 1, po upływie którego może nastąpić

zwolnienie spod zatrzymania albo zajęcia.

§ 3.

Przed upływem terminu, o którym mowa w § 2, właściwy sąd albo prokurator informuje

właściwy organ sądowy państwa wykonania orzeczenia o zamiarze zwolnienia spod zatrzymania

albo zajęcia, umożliwiając mu zgłoszenie stanowiska na piśmie. Jeżeli organ ten nie

przedstawi argumentów dostatecznie uzasadniających dalsze zatrzymanie albo zajęcie,

właściwy sąd albo prokurator wydaje postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo

zajęcia. Odpis postanowienia doręcza się osobom zainteresowanym.

§ 4.

Postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia wydaje się także wtedy, gdy

właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia zawiadomi o jego uchyleniu. Przepis

§ 3 zdanie trzecie stosuje się.

Art. 589t.

§ 1.

Rozpoznanie wniosku o wydanie zatrzymanych dowodów albo o wykonanie przez sąd polski

wniosku o wykonanie przepadku odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66

oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą

Polską.

§ 2.

Nie można jednak odmówić wykonania wniosku, o którym mowa w § 1, powołując się na

okoliczność, że czyn, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa

polskiego, jeżeli zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo

wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności

co najmniej w tym samym wymiarze.

Art. 589u.

§ 1.

Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem

orzeczenia o zatrzymaniu dowodów albo mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego

przez organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Skarb Państwa występuje

do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub

zaniechania organu polskiego.

”

;

2)

w art. 613 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Z wyjątkiem wypadków określonych w art. 595 oraz w rozdziałach 62a, 62b, 65a i 65b,

z mającymi siedzibę za granicą organami obcego państwa oraz z osobami wymienionymi

w art. 578 oraz w art. 579, sądy i prokuratorzy każdorazowo porozumiewają się, w tym

przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, a ten

w razie potrzeby przez ministra właściwego do spraw zagranicznych.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm. w art. 38 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje

się odpowiednio także przepisy art. 95, 100 § 1 i 6 zdanie pierwsze, art. 105, 107, 108, 116-134, 136-142, 156 §

1-4, art. 157, 158, 160-166, 476 § 2 i art. 589g-589u Kodeksu postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-114 i 115 § 1, § 2 zdanie pierwsze oraz § 3 Kodeksu postępowania karnego.

”

.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.

§ 1.

W razie ustalenia, że mogące stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencja, przesyłki,

wykazy połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub dane przechowywane

w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencja przesyłana pocztą elektroniczną,

albo mienie podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia wykonania postanowienia o przepadku

znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd właściwy

do rozpoznania sprawy albo prokurator może wystąpić o wykonanie postanowienia o ich

zatrzymaniu albo zabezpieczeniu bezpośrednio do właściwego organu sądowego tego państwa.

§ 2.

Przekazując do wykonania postanowienie o zatrzymaniu dowodów, właściwy sąd lub prokurator

występuje jednocześnie do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia

z wnioskiem o ich wydanie.

§ 3.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku zabezpieczonego mienia,

o którym mowa w § 1, właściwy sąd występuje do właściwego organu sądowego państwa

wykonania postanowienia z wnioskiem o wykonanie tego przepadku.

§ 4.

Wystąpienie o wydanie dowodów oraz wykonanie przepadku, o których mowa odpowiednio

w § 2 i 3, odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych

z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.

§ 5.

Do postanowienia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie

istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 6.

Przekazywane dokumenty powinny zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania

postanowienia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 7.

Przekazanie postanowienia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również

z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób

umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

§ 8.

W razie trudności w ustaleniu właściwego organu państwa wykonania postanowienia właściwy

sąd albo prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych

Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 5, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania postanowienia

wszystkich niezbędnych informacji, w tym informacji o terminie, do którego ma trwać

zatrzymanie dowodów albo zabezpieczenie mienia.

Wydane dowody zwraca się państwu wykonania postanowienia niezwłocznie po wykorzystaniu,

jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium tego państwa.

W razie uchylenia postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub zabezpieczeniu mienia właściwy

sąd albo prokurator o jego treści niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

§ 1.

Na postanowienie, o którym mowa w art. 589g § 1, wydane przez prokuratora, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Termin do

wniesienia zażalenia biegnie od daty doręczenia postanowienia.

§ 2.

Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli według prawa państwa wykonania postanowienia państwo to ponosi odpowiedzialność

za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub

mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez polski sąd albo prokuratora,

na wniosek właściwego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną

stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub

zaniechania organu państwa wykonania postanowienia.

§ 1.

Właściwy miejscowo sąd rejonowy albo prokurator wykonuje niezwłocznie wydane przez

właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej orzeczenie o

zatrzymaniu mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów

połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych

w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną, albo orzeczenie o zajęciu mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia

o przepadku, jeżeli rzeczy te, korespondencja, przesyłki, wykazy, dane lub mienie

znajdują się lub są przechowywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Jeżeli sąd albo prokurator, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy

do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu organowi i powiadamia o tym właściwy

organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z orzeczeniem.

§ 3.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,

o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

§ 1.

Można odmówić wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów, o którym mowa w art. 589I

§ 1, jeżeli

1)

czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa

polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo

wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności

co najmniej w tym samym wymiarze,

2)

dowody, których dotyczy orzeczenie, nie mogą być zajęte z przyczyn faktycznych, w

szczególności z uwagi na ich utratę, zniszczenie lub niemożność odnalezienia,

3)

do orzeczenia o zatrzymaniu dowodów nie dołączono zaświadczenia zawierającego wszystkie

istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie albo zaświadczenie to jest

niekompletne lub oczywiście nie odpowiada treści orzeczenia,

4)

z treści zaświadczenia, określonego w pkt 3, w oczywistym stopniu wynika, że przekazane

do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do którego postępowanie

karne zostało prawomocnie zakończone,

5)

wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z powodu odmowy przedstawienia korespondencji

i dokumentów na podstawie art. 582 § 2.

§ 2.

Można odmówić wykonania orzeczenia mającego na celu zabezpieczenie mienia, o którym

mowa w art. 589l § 1

1)

jeżeli według prawa polskiego w sprawie o przestępstwo, w związku z którym wydano

to orzeczenie, zabezpieczenie wykonania przepadku byłoby niedopuszczalne, chyba że

zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art.

607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co

najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej

w tym samym wymiarze,

2)

w wypadkach określonych w § 1 pkt 2-4.

§ 3.

Przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa

z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków,

ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 4.

W wypadku określonym w § 1 pkt 2, właściwy sąd albo prokurator, przed wydaniem postanowienia

w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie

mienia, konsultuje się z organem, który je wydał, dla uzyskania wszystkich istotnych

informacji, umożliwiających odnalezienie tych dowodów albo mienia. Jeżeli uzyskane

informacje nie przyczyniły się do odnalezienia tych dowodów albo mienia, sąd lub prokurator

powiadamia niezwłocznie właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o niemożności

wykonania orzeczenia.

§ 5.

W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, właściwy sąd albo prokurator może wyznaczyć

organowi, który wydał orzeczenie, termin do przekazania zaświadczenia, określonego

w § 1 pkt 3, jego uzupełnienia lub sprostowania.

§ 6.

W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 5, postanowienie w przedmiocie wykonania

orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

§ 1.

Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające

na celu zabezpieczenie mienia, o których mowa w art. 589I § 1, właściwy sąd albo prokurator

wydaje niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się wraz z pouczeniem o uprawnieniach

wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 589I § 1.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie osobom, których prawa

zostały naruszone. Osobom tym przysługuje także zażalenie na czynności związane z

zatrzymaniem dowodów lub zabezpieczeniem mienia, co nie narusza uprawnień skarżącego

wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia. W zażaleniu na czynność skarżący

może domagać się wyłącznie zbadania prawidłowości jej przeprowadzenia.

§ 4.

O wniesieniu zażalenia, jak również o treści rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku jego

rozpoznania, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ sądowy państwa wydania

orzeczenia.

§ 5.

Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

Wydając postanowienie o wykonaniu orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu

zabezpieczenie mienia, właściwy sąd albo prokurator może jednocześnie wstrzymać jego

wykonanie, jeżeli

1)

wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić inne, toczące się postępowanie karne - na czas

niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku tego postępowania,

2)

dowód albo mienie, których dotyczy orzeczenie, zostały wcześniej zatrzymane albo zajęte

dla potrzeb innego toczącego się postępowania karnego - do czasu zwolnienia spod zatrzymania

albo zajęcia.

§ 1.

O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub

mającego na celu zabezpieczenie mienia powiadamia się niezwłocznie, w miarę możliwości

w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia, właściwy organ sądowy państwa wydania

tego orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń

służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie

autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 2.

W wypadkach, o których mowa w art. 589o, należy także wskazać przyczyny wstrzymania

wykonania postanowienia oraz, jeżeli jest to możliwe, jego przewidywany okres.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ustania przyczyn wstrzymania wykonania

postanowienia określonego w art. 589o. W takim wypadku należy poinformować właściwy

organ sądowy państwa wydania orzeczenia o zatrzymaniu lub zabezpieczeniu dowodów albo

mienia dla potrzeb innego postępowania, lub podjętych działaniach zmierzających do

wykonania orzeczenia.

§ 1.

Wykonując orzeczenie o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia,

należy uczynić zadość życzeniu organu, który wydał to orzeczenie, aby przy dokonaniu

czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie

jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Protokół zatrzymania dowodów lub zajęcia mienia należy niezwłocznie przekazać właściwemu

organowi sądowemu państwa wydania orzeczenia. Przepis art. 589p § 1 zdanie drugie

stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zatrzymanie dowodów oraz zajęcie mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia

o przepadku trwa do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia właściwego organu

sądowego państwa wydania orzeczenia, odpowiednio o wydanie dowodów albo o wykonanie

wniosku o wykonanie prawomocnego orzeczenia o przepadku.

§ 2.

Przez wzgląd na okoliczności sprawy właściwy sąd albo prokurator może jednak, po konsultacji

z właściwym organem sądowym państwa wydania orzeczenia, wyznaczyć temu organowi nieprzekraczalny

termin do przekazania żądania określonego w § 1, po upływie którego może nastąpić

zwolnienie spod zatrzymania albo zajęcia.

§ 3.

Przed upływem terminu, o którym mowa w § 2, właściwy sąd albo prokurator informuje

właściwy organ sądowy państwa wykonania orzeczenia o zamiarze zwolnienia spod zatrzymania

albo zajęcia, umożliwiając mu zgłoszenie stanowiska na piśmie. Jeżeli organ ten nie

przedstawi argumentów dostatecznie uzasadniających dalsze zatrzymanie albo zajęcie,

właściwy sąd albo prokurator wydaje postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo

zajęcia. Odpis postanowienia doręcza się osobom zainteresowanym.

§ 4.

Postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia wydaje się także wtedy, gdy

właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia zawiadomi o jego uchyleniu. Przepis

§ 3 zdanie trzecie stosuje się.

§ 1.

Rozpoznanie wniosku o wydanie zatrzymanych dowodów albo o wykonanie przez sąd polski

wniosku o wykonanie przepadku odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66

oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą

Polską.

§ 2.

Nie można jednak odmówić wykonania wniosku, o którym mowa w § 1, powołując się na

okoliczność, że czyn, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa

polskiego, jeżeli zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo

wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności

co najmniej w tym samym wymiarze.

§ 1.

Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem

orzeczenia o zatrzymaniu dowodów albo mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego

przez organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Skarb Państwa występuje

do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub

zaniechania organu polskiego.