Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

Ustawa określa zasady i zakres odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, organy właściwe oraz postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny

finansów publicznych.

Określenia zawarte w dziale II: „finanse publiczne”, „środki publiczne”, „jednostka

sektora finansów publicznych”, „budżet”, „plan finansowy”, „wydatek”, „dotacja”, „rezerwa

budżetowa”, „sprawozdanie budżetowe” oraz „kontrola finansowa” mają znaczenie nadane

im w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm., przy czym

1)

budżet - oznacza odpowiednio budżet państwa i budżet jednostki samorządu terytorialnego;

2)

rezerwa budżetowa - oznacza odpowiednio tworzoną w budżecie rezerwę celową i rezerwę

ogólną.

Przepisów ustawy nie stosuje się do należności celnych i należności podatkowych stanowiących

dochody budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają

1)

osoby wchodzące w skład organu wykonującego budżet lub plan finansowy jednostki sektora

finansów publicznych albo jednostki niezaliczanej do sektora finansów publicznych

otrzymującej środki publiczne lub zarządzającego mieniem tych jednostek;

2)

kierownicy jednostek sektora finansów publicznych;

3)

pracownicy jednostek sektora finansów publicznych, którym powierzono określone obowiązki

w zakresie gospodarki finansowej lub czynności przewidziane w przepisach o zamówieniach

publicznych;

4)

osoby gospodarujące środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do

sektora finansów publicznych.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

nieustalenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej

jednostki sektora finansów publicznych albo ustalenie takiej należności w wysokości

niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

2)

niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub dochodzenie tej

należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

3)

niezgodne z przepisami umorzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo dopuszczenie do przedawnienia

tej należności;

4)

niedochodzenie nadmiernie lub nienależnie pobranych środków pochodzących

a)

z budżetu Unii Europejskiej,

b)

ze źródeł zagranicznych, niepodlegających zwrotowi, innych niż wymienione w lit. a.

2.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dopuszczenie przez kierownika jednostki

sektora finansów publicznych do uszczuplenia wpływów należnych Skarbowi Państwa, jednostce

samorządu terytorialnego lub innej jednostce sektora finansów publicznych wskutek

zaniedbania lub niewypełnienia obowiązków w zakresie kontroli finansowej.

3.

Przepisy ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 nie mają zastosowania do należności z tytułu składek,

do poboru których są obowiązani Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Prezes Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

nieprzekazanie do budżetu w należnej wysokości pobranych dochodów należnych Skarbowi

Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego lub nieterminowe przekazanie tych dochodów;

2)

niedokonanie wpłaty do budżetu w należnej wysokości nadwyżki dochodów własnych przez

jednostkę budżetową, nadwyżki środków obrotowych przez zakład budżetowy albo części

zysku przez gospodarstwo pomocnicze jednostki budżetowej lub nieterminowe dokonanie

tej wpłaty.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest przeznaczenie dochodów, z wyłączeniem

dochodów własnych oraz dochodów gromadzonych na rachunku funduszu motywacyjnego, uzyskiwanych

przez jednostkę budżetową na wydatki ponoszone w tej jednostce.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

przekazanie dotacji z naruszeniem zasad lub trybu jej udzielania;

2)

nierozliczenie przekazanej dotacji lub nieterminowe rozliczenie tej dotacji;

3)

nieustalenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem określonym przez udzielającego dotację;

2)

nierozliczenie otrzymanej dotacji lub nieterminowe rozliczenie tej dotacji;

3)

niedokonanie zwrotu dotacji w należnej wysokości lub nieterminowe dokonanie zwrotu

tej dotacji.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie zmiany w budżecie lub planie

finansowym jednostki sektora finansów publicznych bez upoważnienia albo z przekroczeniem

zakresu upoważnienia.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych

bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia.

2.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dopuszczenie przez kierownika jednostki

sektora finansów publicznych do dokonania wydatku powodującego przekroczenie kwoty

wydatków ustalonej w rocznym planie finansowym jednostki wskutek zaniedbania lub niewypełnienia

obowiązków w zakresie kontroli finansowej.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest przeznaczenie środków rezerwy budżetowej

na inny cel niż określony w decyzji o ich przyznaniu.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

przyznanie lub przekazanie środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz innych

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, niepodlegających zwrotowi, bez zachowania

lub z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich przyznaniu lub przekazaniu;

2)

przyznanie lub przekazanie środków na realizację zadań Wspólnej Polityki Rolnej bez

zachowania procedur obowiązujących przy uruchamianiu tych środków;

3)

wykorzystanie środków, o których mowa w pkt 1, niezgodnie z przeznaczeniem lub niezgodnie

z obowiązującymi procedurami.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest nieopłacenie przez jednostkę sektora

finansów publicznych

1)

składek na ubezpieczenia społeczne,

2)

składek na ubezpieczenie zdrowotne,

3)

składek na Fundusz Pracy,

4)

składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

5)

wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

- albo ich opłacenie w kwocie niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia lub

z przekroczeniem terminu zapłaty.

Organem izby jest kolegium izby.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia

albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia do zaciągania zobowiązań jednostki sektora

finansów publicznych.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie zobowiązania jednostki

sektora finansów publicznych, którego skutkiem jest zapłata odsetek, kar lub opłat.

2.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dopuszczenie przez kierownika jednostki

sektora finansów publicznych do niewykonania zobowiązania jednostki, którego termin

płatności upłynął, wskutek zaniedbania lub niewypełnienia obowiązków w zakresie kontroli

finansowej.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest udzielenie zamówienia publicznego

1)

wykonawcy, który nie został wybrany w trybie określonym w przepisach o zamówieniach

publicznych;

2)

z naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych dotyczących

a)

przesłanek stosowania poszczególnych trybów udzielenia zamówienia publicznego,

b)

obowiązku zamieszczenia ogłoszenia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego,

c)

obowiązku uzyskania wymaganej zgody Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych;

3)

którego przedmiot lub warunki zostały określone w sposób naruszający zasady uczciwej

konkurencji;

4)

z innym, niż wymienione w pkt 1-3, naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych,

jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

2.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zawarcie umowy w sprawie zamówienia

publicznego

1)

bez zachowania formy pisemnej;

2)

na czas nieoznaczony, z wyłączeniem przypadków określonych w przepisach o zamówieniach

publicznych;

3)

na czas dłuższy niż 3 lata bez wymaganej zgody Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych;

4)

przed ostatecznym rozstrzygnięciem protestu z naruszeniem przepisów o zamówieniach

publicznych.

3.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest unieważnienie postępowania o udzielenie

zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych, określających

przesłanki upoważniające do unieważnienia tego postępowania.

4.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niezłożenie przez członka komisji

przetargowej lub inną osobę występującą w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego

w imieniu zamawiającego oświadczeń wymaganych przepisami o zamówieniach publicznych.

5.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewyłączenie z postępowania o udzielenie

zamówienia publicznego osoby podlegającej wyłączeniu z takiego postępowania na podstawie

przepisów o zamówieniach publicznych.

6.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zmiana umowy w sprawie zamówienia

publicznego z naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych.

7.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dopuszczenie przez kierownika jednostki

sektora finansów publicznych do popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, 3 i 5, wskutek zaniedbania lub niewypełnienia

obowiązków w zakresie kontroli finansowej.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

zaniechanie przeprowadzenia lub rozliczenia inwentaryzacji albo przeprowadzenie lub

rozliczenie inwentaryzacji w sposób niezgodny z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm. ;

2)

wykazanie w sprawozdaniu budżetowym danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji

księgowej.

1.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi osoba, która

popełniła czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych określony przez ustawę

obowiązującą w czasie jego popełnienia.

2.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi osoba, której

można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia.

3.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi także osoba,

która wydała polecenie wykonania czynu naruszającego dyscyplinę finansów publicznych.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do czynów, o których mowa w art. 5 ust. 2, art. 11

ust. 2, art. 16 ust. 2 oraz art. 17 ust. 7.

1.

Osoba, o której mowa w art. 4 pkt 1, uczestnicząca w podejmowaniu uchwały zawierającej

polecenie lub upoważnienie do popełnienia czynu naruszającego dyscyplinę finansów

publicznych, w przypadku niezgłoszenia sprzeciwu do tej uchwały, odpowiada na zasadach

określonych w art. 19 ust. 3.

2.

Za zgłoszenie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, uważa się zgłoszenie sprzeciwu do

uchwały na piśmie albo ustnie do protokołu, jak również głosowanie przeciwko uchwale

w przypadku głosowania imiennego.

Naruszenie dyscypliny finansów publicznych uważa się za popełnione w czasie, w którym

sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

1.

Odpowiedzialność jest ponoszona zarówno za umyślne, jak i nieumyślne naruszenie dyscypliny

finansów publicznych.

2.

Naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest popełnione umyślnie, jeżeli sprawca

miał zamiar je popełnić, to jest chciał je popełnić albo przewidując możliwość jego

popełnienia na to się godził.

3.

Naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest popełnione nieumyślnie, jeżeli sprawca

nie mając zamiaru jego popełnienia popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia naruszenia dyscypliny

finansów publicznych przewidywał albo mógł przewidzieć.

1.

Nieświadomość tego, że działanie lub zaniechanie stanowi naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona.

2.

Nie popełnia naruszenia dyscypliny finansów publicznych osoba, która z powodu choroby

psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mogła w czasie czynu

rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy zakłócenie czynności psychicznych zostało spowodowane

wprawieniem się w stan nietrzeźwości lub odurzenia w wyniku własnego działania.

1.

Jeżeli w czasie orzekania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych obowiązuje

ustawa inna niż w czasie popełnienia tego naruszenia, stosuje się ustawę nową, z tym

że należy stosować ustawę obowiązującą w czasie popełnienia naruszenia, jeżeli jest

ona względniejsza dla sprawcy.

2.

Jeżeli według nowej ustawy określone działanie lub zaniechanie objęte orzeczeniem

nie stanowi już naruszenia dyscypliny finansów publicznych, ukaranie ulega zatarciu

z mocy prawa.

1.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest niezależna od

odpowiedzialności określonej innymi przepisami prawa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W razie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie

albo wykroczenie skarbowe, o czyn stanowiący równocześnie naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych zawiesza się

do czasu zakończenia postępowania karnego, postępowania w sprawie o wykroczenie albo

postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe albo wykroczenie skarbowe.

3.

W razie prawomocnego skazania za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie

albo wykroczenie skarbowe, będące równocześnie naruszeniem dyscypliny finansów publicznych,

wszczęte postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlega umorzeniu.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych działanie lub zaniechanie,

o którym mowa w art. 7, 11, 12, 15 i w art. 16 ust. 2, skutkujące przekroczeniem uprawnień

do wydatkowania środków publicznych, do zaciągania zobowiązań albo niewykonaniem zobowiązań

w kwocie nieprzekraczającej w roku budżetowym łącznie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie

z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”.

1.

Nie dochodzi się odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w

przypadku działania lub zaniechania podjętego wyłącznie w celu ograniczenia skutków

zdarzenia losowego.

2.

Zdarzeniem losowym, o którym mowa w ust. 1, jest zdarzenie wywołane przez czynniki

zewnętrzne, którego nie można przewidzieć z pewnością, w szczególności zagrażające

bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi lub grożące powstaniem szkody niewspółmiernie

większej niż spowodowana działaniem lub zaniechaniem naruszającym dyscyplinę finansów

publicznych.

1.

Nie dochodzi się odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

którego stopień szkodliwości dla finansów publicznych jest znikomy.

2.

Przy ocenie stopnia szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych dla finansów

publicznych uwzględnia się wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności ich

naruszenia, a także skutki naruszenia, biorąc pod uwagę w szczególności

1)

wysokość uszczuplonych środków publicznych;

2)

kwotę środków publicznych niewpłaconych lub niezwróconych na właściwy rachunek budżetu

państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych;

3)

kwotę środków publicznych wydatkowanych bez upoważnienia lub z jego przekroczeniem

albo niezgodnie z przeznaczeniem;

4)

wysokość zobowiązań zaciągniętych bez upoważnienia lub z jego przekroczeniem;

5)

kwotę odsetek, kar i opłat zapłaconych wskutek zwłoki w opłaceniu należności.

1.

Osoba, która naruszyła dyscyplinę finansów publicznych wskutek wykonania polecenia

przełożonego albo kierownika jednostki, albo dysponenta środków publicznych, organu

nadzorującego lub organu założycielskiego, nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli przed

wykonaniem polecenia zgłosiła pisemnie zastrzeżenie i, pomimo tego zastrzeżenia, otrzymała

pisemne potwierdzenie wykonania polecenia albo polecenie nie zostało odwołane albo

zmienione. W tym przypadku odpowiedzialność ponosi osoba, która podpisała się pod

pisemnym poleceniem wykonania polecenia, a przy braku takiego dokumentu - osoba, która

wydała polecenie.

2.

Osoba, która naruszyła dyscyplinę finansów publicznych wskutek wykonania uchwały organu,

o którym mowa w art. 4 pkt 1, nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli przed wykonaniem

uchwały zgłosiła pisemnie zastrzeżenie i, pomimo tego zastrzeżenia, otrzymała pisemne

potwierdzenie wykonania uchwały lub uchwała nie została uchylona albo zmieniona; w

tym przypadku odpowiedzialność ponosi każdy z członków organu, który podpisał się

pod pisemnym potwierdzeniem wykonania uchwały, a przy braku takiego dokumentu - każdy

z członków organu, który nie zgłosił sprzeciwu do uchwały, która nie została uchylona

albo zmieniona.

Ukaranie osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie ogranicza

praw Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora

finansów publicznych do dochodzenia odszkodowania za poniesioną szkodę.

1.

Karami za naruszenie dyscypliny finansów publicznych są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna;

4)

zakaz pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi.

2.

Karę pieniężną wymierza się w wysokości od jednokrotności do trzykrotności miesięcznego

wynagrodzenia osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

- obliczonego jak wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego - należnego w roku,

w którym doszło do tego naruszenia.

3.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2,

karę pieniężną wymierza się w wysokości od jednokrotności do pięciokrotności przeciętnego

wynagrodzenia.

4.

Karę zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi wymierza

się na okres od roku do 5 lat.

1.

Ukaranie karą nagany lub karą pieniężną wywołuje, określone w odrębnych przepisach,

skutki wynikające z ujemnej lub negatywnej oceny kwalifikacyjnej.

2.

Ukaranie karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi

wyklucza, przez czas określony w orzeczeniu o ukaraniu, możliwość

1)

pełnienia funkcji

a)

kierownika, zastępcy kierownika lub dyrektora generalnego,

b)

członka zarządu,

c)

skarbnika, głównego księgowego lub zastępcy głównego księgowego,

d)

kierownika lub zastępcy kierownika komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonywanie

budżetu lub planu finansowego

- jednostki sektora finansów publicznych;

2)

reprezentowania interesów majątkowych Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych;

3)

członkostwa w organach stanowiących, nadzorczych i wykonawczych państwowych i samorządowych

osób prawnych.

3.

Ukaranie karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi

nie ogranicza prawa wybieralności (biernego prawa wyborczego) na wójta, burmistrza

i prezydenta miasta.

1.

Organ orzekający w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymierza

karę według swego uznania, w granicach określonych w ustawie, uwzględniając skutki

i stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych dla finansów publicznych,

stopień winy, jak również cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele

zapobiegawcze i dyscyplinujące, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego.

2.

Wymierzając karę, organ orzekający uwzględnia motywy i sposób działania, okoliczności

działania lub zaniechania, jak również właściwości, warunki osobiste osoby odpowiedzialnej

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jej doświadczenie zawodowe, sposób

wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz zachowanie po naruszeniu dyscypliny

finansów publicznych.

3.

Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

1.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 wymierza się w przypadku rażącego naruszenia

dyscypliny finansów publicznych, a w szczególności działania lub zaniechania

1)

którego skutkiem jest znaczące uszczuplenie środków publicznych, zaciągnięcie bez

upoważnienia zobowiązań albo zapłata znacznej kwoty odsetek, kar lub opłat;

2)

świadczącego o nagannym niedopełnieniu obowiązku należytej staranności zawodowej;

3)

świadczącego o uporczywym lekceważeniu zasad gospodarowania środkami publicznymi.

2.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 można wymierzyć w przypadku ponownego ukarania

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Karę upomnienia wymierza się w przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych

popełnionego nieumyślnie lub w przypadku gdy stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny

finansów publicznych nie jest znaczny.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można, biorąc pod uwagę rodzaj

i okoliczności naruszenia dyscypliny finansów publicznych lub właściwości i warunki

osobiste sprawcy naruszenia dyscypliny finansów publicznych, wymierzyć karę łagodniejszego

rodzaju, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

2.

Jako okoliczności łagodzące można uwzględnić w szczególności

1)

działanie lub zaniechanie ze szczególnych pobudek lub w szczególnych warunkach, zasługujących

na uwzględnienie, w tym w celu zapobieżenia szkodzie w mieniu publicznym;

2)

wyróżnianie się przed popełnieniem naruszenia dyscypliny finansów publicznych wzorowym

spełnianiem obowiązków zawodowych;

3)

przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw naruszenia dyscypliny finansów

publicznych lub podjęcie o to starań.

3.

Odstąpienia od wymierzenia kary nie stosuje się wobec sprawcy naruszenia dyscypliny

finansów publicznych popełnionego w czasie, gdy nie uległo zatarciu ukaranie prawomocnie

orzeczone za inne naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Sprawcy, który dopuścił się kilku czynów stanowiących naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, a sprawa o te czyny jest objęta jednym postępowaniem, wymierza się jedną

karę za wszystkie czyny.

1.

Karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych ustaje, jeżeli od czasu jego

popełnienia upłynęły 3 lata. Jeżeli jednak w tym okresie wszczęto postępowanie o naruszenie

dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego

okresu.

2.

W razie stwierdzenia nieważności prawomocnego postanowienia lub orzeczenia komisji

orzekającej w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje

po upływie 2 lat od dnia stwierdzenia nieważności prawomocnego postanowienia lub orzeczenia.

3.

W razie uchylenia prawomocnego postanowienia lub orzeczenia komisji orzekającej w

sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje po upływie

2 lat od dnia uchylenia prawomocnego postanowienia lub orzeczenia.

4.

W razie wznowienia postępowania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

zakończonego prawomocnym postanowieniem lub orzeczeniem, karalność ustaje po upływie

2 lat od dnia wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

1.

Nie można wykonać kary za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jeżeli od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 2 lata.

2.

Przedawnienie wykonania kary nie biegnie w okresie wstrzymania z urzędu jej wykonania,

wskutek zaskarżenia do sądu prawomocnego orzeczenia zgodnie z art. 169, a w przypadku

kary pieniężnej także w okresie odroczenia tej kary lub jej spłaty w ratach.

1.

Zatarcie ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych następuje z mocy prawa,

jeżeli od dnia wykonania kary lub przedawnienia jej wykonania upłynęły 2 lata.

2.

W razie odstąpienia od wymierzenia kary zatarcie ukarania z mocy prawa następuje po

upływie roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

3.

Z chwilą zatarcia ukarania uważa się je za niebyłe.

Na wniosek ukaranego lub jego przełożonego, pozytywnie zaopiniowany przez Głównego

Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych

może postanowić o zatarciu ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

przed upływem terminu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2.

1.

Organami orzekającymi w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych pierwszej

instancji są komisje orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

zwane dalej „komisjami orzekającymi”.

2.

Organem orzekającym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych drugiej

instancji jest Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów

Publicznych, zwana dalej „Główną Komisją Orzekającą”.

3.

Kadencja komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej trwa 4 lata.

1.

W skład komisji orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden lub dwóch jego zastępców

i od 5 do 21 członków komisji.

2.

W skład Głównej Komisji Orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden lub dwóch jego zastępców

i 21 członków Komisji.

1.

Przewodniczący kieruje pracą komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej, czuwa

nad sprawnym przebiegiem postępowania i w tym celu wydaje postanowienia i zarządzenia

oraz podejmuje inne czynności określone w ustawie.

2.

Zastępca przewodniczącego, w zakresie spraw przekazanych przez przewodniczącego, podejmuje

wszystkie czynności określone w ustawie dla przewodniczącego.

3.

Przewodniczący, ich zastępcy i członkowie komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej

są obowiązani do udziału w szkoleniach z zakresu problematyki finansów publicznych

i prawa.

1.

Członkowie komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej są niezawiśli w zakresie

orzekania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych i podlegają tylko

przepisom prawa.

2.

Członkowie komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej orzekają w granicach

określonych ustawą oraz na mocy przekonania opartego na ocenie dowodów, rozstrzygają

samodzielnie nasuwające się zagadnienia prawne i nie są związani rozstrzygnięciami

innych organów, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.

Komisjami orzekającymi są

1)

wspólna komisja orzekająca;

2)

resortowe komisje orzekające przy ministrach kierujących działem lub działami administracji

rządowej;

3)

komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów;

4)

regionalne komisje orzekające przy regionalnych izbach obrachunkowych.

1.

Wspólna komisja orzekająca orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

w zakresie realizacji budżetu państwa w częściach

1)

Kancelaria Sejmu;

2)

Kancelaria Senatu;

3)

Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

Sąd Najwyższy;

5)

Naczelny Sąd Administracyjny;

6)

Trybunał Konstytucyjny;

7)

Najwyższa Izba Kontroli;

8)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

9)

Rzecznik Praw Dziecka;

10)

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji;

11)

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych;

12)

Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

13)

Krajowe Biuro Wyborcze;

14)

Państwowa Inspekcja Pracy;

15)

Krajowa Rada Sądownictwa.

2.

Wspólna komisja orzekająca orzeka również w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów

publicznych w odniesieniu do jednostek otrzymujących środki publiczne przekazane z

części budżetu państwa określonych w ust. 1.

Resortowa komisja orzekająca orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa w częściach, którymi dysponuje minister kierujący działem

lub działami administracji rządowej, z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom,

o których mowa w art. 51 pkt 1 i 4;

2)

organów i jednostek podległych lub nadzorowanych przez ministra oraz jednostek im

podległych lub przez nie nadzorowanych;

3)

innych jednostek otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa

lub innych środków publicznych, którymi dysponuje minister lub organy i jednostki,

o których mowa w pkt 2.

Resortowa komisja orzekająca przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej

orzeka także w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

osób pełniących funkcje wojewody, wicewojewody, dyrektora generalnego urzędu wojewódzkiego

i głównego księgowego części budżetowej, której dysponentem jest wojewoda;

2)

osób pełniących funkcje marszałka województwa, członka zarządu województwa i głównego

księgowego budżetu województwa (skarbnika województwa).

Komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów orzeka w sprawach

o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów;

2)

samorządowych kolegiów odwoławczych;

3)

organów i jednostek nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów oraz jednostek im podległych

lub przez nie nadzorowanych, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 49 pkt 1, oraz

jednostek, o których mowa w art. 51 pkt 3;

4)

osób pełniących funkcje sekretarza stanu, podsekretarza stanu, dyrektora generalnego

naczelnego lub centralnego urzędu administracji rządowej i głównego księgowego części

budżetowej, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 49 pkt 1;

5)

innych jednostek otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa

lub innych środków publicznych, którymi dysponuje Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

lub organy i jednostki wymienione w pkt 3.

Regionalna komisja orzekająca orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

w zakresie dotyczącym

1)

jednostek samorządu terytorialnego, ich związków i stowarzyszeń, z wyłączeniem osób,

o których mowa w art. 49 pkt 2;

2)

realizacji budżetu wojewody;

3)

jednostek podległych i nadzorowanych przez wojewodę;

4)

samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym samorządowych osób prawnych;

5)

innych jednostek otrzymujących środki publiczne przekazane z budżetów jednostek samorządu

terytorialnego lub innych środków publicznych, którymi dysponują te jednostki;

6)

innych jednostek w zakresie środków otrzymanych z budżetu wojewody lub z innych środków,

którymi dysponuje wojewoda.

Przewodniczącego, jego zastępcę oraz członków wspólnej komisji orzekającej powołuje

i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Są oni powoływani spośród kandydatów

zgłoszonych przez

1)

Szefa Kancelarii Prezydenta;

2)

Marszałka Sejmu;

3)

Marszałka Senatu;

4)

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;

5)

Rzecznika Praw Obywatelskich;

6)

Rzecznika Praw Dziecka;

7)

Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

8)

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych;

9)

Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu;

10)

Kierownika Krajowego Biura Wyborczego;

11)

Głównego Inspektora Pracy;

12)

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego;

13)

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego;

14)

Prezesa Trybunału Konstytucyjnego;

15)

Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa.

1.

Przewodniczących komisji, o których mowa w art. 46 pkt 2-4, i ich zastępców powołuje

i odwołuje, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezes Rady

Ministrów. Są oni powoływani spośród kandydatów zgłoszonych, odnośnie do

1)

resortowej komisji orzekającej przy ministrze kierującym działem lub działami administracji

rządowej - przez tego ministra;

2)

komisji orzekającej przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - przez Szefa Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów;

3)

regionalnej komisji orzekającej przy regionalnej izbie obrachunkowej - przez prezesa

tej izby.

2.

Członków komisji, o których mowa w art. 46 pkt 2-4, powołuje i odwołuje, na wniosek

przewodniczącego komisji orzekającej, Prezes Rady Ministrów.

1.

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej i jego zastępcę powołuje i odwołuje,

na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezes Rady Ministrów.

2.

Członków Głównej Komisji Orzekającej powołuje i odwołuje, na wniosek Przewodniczącego

tej Komisji, Prezes Rady Ministrów.

1.

W skład komisji orzekającej oraz Głównej Komisji Orzekającej powołuje się osobę, która

wyraziła zgodę na pracę w komisji oraz

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

umyślnie;

4)

nie była prawomocnie ukarana za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

5)

posiada wyższe wykształcenie, z zastrzeżeniem ust. 2;

6)

posiada odpowiednią wiedzę z zakresu problematyki finansów publicznych i prawa oraz

niezbędne doświadczenie zawodowe.

2.

Przewodniczący komisji orzekającej oraz Głównej Komisji Orzekającej oraz ich zastępcy

powinni posiadać wyższe wykształcenie prawnicze lub ekonomiczne.

3.

Nie można łączyć członkostwa w komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej,

być członkiem więcej niż jednej komisji orzekającej, a także łączyć członkostwa w

tych komisjach z funkcją rzecznika dyscypliny finansów publicznych, Głównego Rzecznika

Dyscypliny Finansów Publicznych lub ich zastępców.

4.

Członkiem wspólnej komisji orzekającej nie może być kierownik i zastępca kierownika

komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonanie budżetu państwa w zakresie części,

o których mowa w art. 47 ust. 1.

5.

Członkiem resortowej komisji orzekającej nie może być kierownik i zastępca kierownika

komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonanie budżetu państwa w zakresie części,

której dysponentem jest właściwy minister, lub planu finansowego jednostki budżetowej

- urzędu obsługującego ministra.

6.

Członkiem komisji orzekającej przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów nie może

być kierownik i zastępca kierownika komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonywanie

budżetu państwa w zakresie części Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

7.

Członkiem regionalnej komisji orzekającej nie może być kierownik i zastępca kierownika

komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonywanie budżetu państwa w zakresie części,

której dysponentem jest wojewoda, lub planu finansowego jednostki budżetowej - urzędu

wojewódzkiego.

1.

Przed upływem kadencji członkostwo w komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej

wygasa w razie

1)

rezygnacji z członkostwa;

2)

śmierci;

3)

utraty obywatelstwa polskiego;

4)

utraty praw publicznych;

5)

utraty pełnej zdolności do czynności prawnych;

6)

prawomocnego skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione umyślnie;

7)

prawomocnego ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

8)

powołania na stanowisko, o którym mowa w art. 55 ust. 4-7;

9)

zniesienia lub połączenia organów, przy których powołano komisje orzekające.

2.

Członka komisji orzekającej lub Głównej Komisji orzekającej można odwołać w razie

1)

nieusprawiedliwionego niewykonywania przez niego obowiązków lub rażąco niedbałego

ich wykonywania;

2)

zachowania uchybiającego godności członka komisji;

3)

trwałej niemożności wykonywania obowiązków członka komisji.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do przewodniczących i zastępców

przewodniczącego komisji.

4.

Wygaśnięcie członkostwa w komisji orzekającej stwierdza przewodniczący komisji, a

wygaśnięcie członkostwa przewodniczącego komisji lub jego zastępcy - stwierdza Przewodniczący

Głównej Komisji Orzekającej.

5.

Wygaśnięcie członkostwa w Głównej Komisji Orzekającej stwierdza Przewodniczący Głównej

Komisji Orzekającej, a wygaśnięcie członkostwa Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej

lub jego zastępcy stwierdza Prezes Rady Ministrów.

6.

Skład komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej może być uzupełniony w czasie

trwania kadencji.

1.

Organami właściwymi do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawach o naruszenie

dyscypliny finansów publicznych oraz wypełniania funkcji oskarżyciela w pierwszej

instancji są rzecznicy dyscypliny finansów publicznych, zwani dalej „rzecznikami dyscypliny”,

i ich zastępcy.

2.

Zastępca rzecznika dyscypliny w zakresie spraw przekazanych przez rzecznika dyscypliny

wykonuje zadania i podejmuje wszystkie czynności określone w ustawie dla rzecznika

dyscypliny.

3.

W zakresie sprawowanej funkcji rzecznik dyscypliny jest przełożonym swoich zastępców.

1.

Organem właściwym do wypełniania funkcji oskarżyciela w drugiej instancji jest Główny

Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych, zwany dalej „Głównym Rzecznikiem”, i jego

zastępcy.

2.

Zastępca Głównego Rzecznika w zakresie spraw przekazanych przez Głównego Rzecznika

wykonuje zadania i podejmuje wszystkie czynności określone w ustawie dla Głównego

Rzecznika.

3.

Główny Rzecznik jest w zakresie sprawowanej funkcji przełożonym swoich zastępców oraz

rzeczników dyscypliny i ich zastępców.

4.

Rzecznicy dyscypliny i ich zastępcy są obowiązani do udziału w szkoleniach z zakresu

problematyki finansów publicznych i prawa.

W zakresie sprawowanej funkcji Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny i ich zastępcy

działają na rzecz finansów publicznych oraz reprezentują w prowadzonym postępowaniu

interesy Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i innych jednostek sektora

finansów publicznych.

1.

Głównego Rzecznika powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego

do spraw finansów publicznych.

2.

Zastępców Głównego Rzecznika powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

Głównego Rzecznika.

Rzecznika dyscypliny właściwego w sprawach rozpatrywanych przez wspólną komisję orzekającą

i jego zastępców powołuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Rzeczników dyscypliny właściwych w sprawach rozpatrywanych przez komisje, o których

mowa w art. 46 pkt 2-4, i ich zastępców, powołuje i odwołuje Główny Rzecznik.

2.

Główny Rzecznik zwraca się do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ministrów kierujących

działami administracji rządowej oraz prezesów regionalnych izb obrachunkowych o przedstawienie,

w terminie 30 dni, kandydatów na rzeczników dyscypliny lub zastępców rzecznika.

3.

Główny Rzecznik może powołać rzecznika dyscypliny lub zastępcę rzecznika właściwego

w sprawach rozpoznawanych przez więcej niż jedną komisję orzekającą, jak również spośród

innych osób, niż wymienione w ust. 2, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii Szefa

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwego ministra albo prezesa regionalnej izby

obrachunkowej.

4.

Główny Rzecznik może, na wniosek lub z urzędu, wyznaczyć do prowadzenia postępowania

lub wypełniania obowiązków oskarżyciela w danej sprawie innego, niż wynika to z jego

właściwości, rzecznika dyscypliny lub jego zastępcę.

1.

Rzecznikiem dyscypliny lub jego zastępcą może być osoba, która wyraziła zgodę na pełnienie

funkcji rzecznika dyscypliny oraz

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

umyślnie;

4)

nie była prawomocnie ukarana za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

5)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze lub ekonomiczne;

6)

posiada odpowiednią wiedzę z zakresu problematyki finansów publicznych i prawa oraz

niezbędne doświadczenie zawodowe.

2.

Do rzeczników dyscypliny i ich zastępców stosuje się odpowiednio przepisy art. 55

ust. 4-7. Funkcji rzecznika dyscypliny, Głównego Rzecznika i ich zastępców nie można

łączyć z członkostwem w komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej.

O powołaniu lub odwołaniu rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy powiadamia się odpowiednio

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwego ministra, prezesa regionalnej

izby obrachunkowej i przewodniczącego komisji orzekającej.

1.

Przewodniczącym, ich zastępcom, członkom komisji orzekających oraz Głównej Komisji

Orzekającej, rzecznikom dyscypliny, Głównemu Rzecznikowi i ich zastępcom, z zastrzeżeniem

ust. 6, przysługuje ryczałtowe wynagrodzenie miesięczne wypłacane z budżetu państwa.

2.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, członka

komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio 0,2 i 0,4 przeciętnego

wynagrodzenia.

3.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącego

komisji orzekającej i Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio

0,4 i 0,8 przeciętnego wynagrodzenia.

4.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, zastępcy

przewodniczącego komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio

0,3 i 0,6 przeciętnego wynagrodzenia.

5.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenie miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, Głównego

Rzecznika i jego zastępcy wynosi odpowiednio 0,8 i 0,6 przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego, a rzecznika dyscypliny i jego zastępcy odpowiednio 0,4 i 0,3 tego wynagrodzenia.

6.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje osobom powołanym spośród osób

zatrudnionych w komórce organizacyjnej zapewniającej obsługę prawną i administracyjno-techniczną,

o której mowa w art. 70 ust. 1 i 2.

1.

Członkom składu orzekającego, oskarżycielowi i protokolantowi, o ile protokolant nie

wykonuje obowiązków wynikających z zatrudnienia, przysługuje wynagrodzenie ryczałtowe

za udział w rozprawie lub posiedzeniu.

2.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącego składu

orzekającego komisji orzekającej wynosi 0,08, członka składu orzekającego i oskarżyciela

0,07 przeciętnego wynagrodzenia, a protokolanta 0,05 tego wynagrodzenia.

3.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącego składu

orzekającego Głównej Komisji Orzekającej wynosi 0,12, członka składu orzekającego

i oskarżyciela wynosi 0,1 przeciętnego wynagrodzenia, a protokolanta 0,05 tego wynagrodzenia.

4.

Jeżeli członek składu orzekającego został wyznaczony do rozpoznania w tym samym dniu

więcej niż jednej sprawy, przysługuje mu wynagrodzenie ryczałtowe jak za jedną rozprawę

lub posiedzenie. Przepis stosuje się odpowiednio do protokolanta.

1.

O powołaniu w skład komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej albo do pełnienia

funkcji rzecznika dyscypliny, Głównego Rzecznika i ich zastępców, zawiadamia się osobę

powołaną oraz jej pracodawcę.

2.

O wygaśnięciu członkostwa albo odwołaniu ze składu komisji orzekającej lub Głównej

Komisji Orzekającej przed upływem kadencji albo odwołaniu z funkcji rzecznika, Głównego

Rzecznika lub ich zastępcy, zawiadamia się osobę odwołaną lub której członkostwo wygasło

oraz jej pracodawcę.

3.

Wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy z osobą wchodzącą w skład komisji orzekającej

lub Głównej Komisji Orzekającej, a także w okresie 6 miesięcy po upływie kadencji,

wygaśnięciu członkostwa lub odwołaniu ze składu komisji - w przypadku gdy jest on

pracownikiem jednostki sektora finansów publicznych - wymaga uprzedniej zgody Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej.

1.

Pracodawca osoby powołanej w skład komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej

albo pełniącej funkcję rzecznika dyscypliny, Głównego Rzecznika lub ich zastępcy jest

obowiązany zwolnić ją na czas niezbędny do wywiązania się ze sprawowanej funkcji albo

udziału w szkoleniach, określonych w art. 44 ust. 3 oraz art. 58 ust. 4, z zachowaniem

prawa do wynagrodzenia za ten czas. Podstawą do zwolnienia z pracy jest wezwanie lub

pismo przewodniczącego komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej albo rzecznika

dyscypliny lub Głównego Rzecznika.

2.

Pracodawca osoby wezwanej na rozprawę w charakterze świadka jest obowiązany zwolnić

ją z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za czas nieobecności w pracy. Podstawą do

zwolnienia z pracy jest wezwanie przewodniczącego komisji orzekającej lub Głównej

Komisji Orzekającej.

1.

Osobom wchodzącym w skład komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej, rzecznikom

dyscypliny, Głównemu Rzecznikowi i ich zastępcom przysługuje zwrot kosztów przejazdu

i noclegów, zgodnie z przepisami o wysokości oraz warunkach ustalania należności przysługujących

pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju.

2.

Świadkom wezwanym na rozprawę przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zgodnie z przepisami

o wysokości oraz warunkach ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowych

na obszarze kraju.

1.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, ministrowie oraz prezesi regionalnych izb obrachunkowych zapewniają siedzibę,

obsługę prawną i administracyjno-techniczną komisji orzekającej oraz rzecznika i jego

zastępcy właściwych w sprawach tej komisji, a także ponoszą wydatki związane z ich

funkcjonowaniem, wypłatą wynagrodzeń i szkoleniem, z zastrzeżeniem ust. 3, oraz zwrotem

świadkom kosztów przejazdu, finansowane z budżetu państwa.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia siedzibę, obsługę prawną

i organizacyjno-techniczną Głównej Komisji Orzekającej, Głównego Rzecznika i jego

zastępców, a także ponosi wydatki związane z ich funkcjonowaniem, wypłatą wynagrodzeń

i szkoleniem oraz zwrotem świadkom kosztów przejazdu, finansowane z budżetu państwa.

3.

W przypadku powołania rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy spośród kandydatów niezgłoszonych

przez organy, o których mowa w art. 62 ust. 2, wydatki związane z wypłatą mu wynagrodzenia

i szkoleniem ponosi minister właściwy do spraw finansów publicznych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

regulamin działania komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej,

2)

zakres zadań organizacyjno-prawnej i biurowej obsługi komisji orzekających, rzeczników

dyscypliny oraz Głównej Komisji Orzekającej i Głównego Rzecznika,

3)

warunki organizowania i prowadzenia szkolenia członków komisji orzekających, Głównej

Komisji Orzekającej i rzeczników dyscypliny,

4)

rodzaje dokumentacji kwalifikowanej jako materiały archiwalne oraz terminy, w których

akta spraw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają zniszczeniu w całości

lub w części albo przekazaniu archiwom państwowym

- mając na uwadze zapewnienie sprawnego i skutecznego działania organów właściwych

w sprawach naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

1.

Postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zwane dalej „postępowaniem”,

jest dwuinstancyjne.

2.

Postępowanie obejmuje postępowanie wyjaśniające prowadzone przez rzecznika dyscypliny,

postępowanie przed komisją orzekającą oraz postępowanie odwoławcze przed Główną Komisją

Orzekającą.

3.

Komisja orzeka na rozprawie lub posiedzeniu w składzie trzech osób. Rozstrzygnięcia

składu orzekającego są podejmowane w drodze głosowania i zapadają większością głosów.

1.

Stronami postępowania przed komisją orzekającą i Główną Komisją Orzekającą są obwiniony

o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zwany dalej „obwinionym”, oraz oskarżyciel.

2.

Oskarżycielem przed komisją orzekającą jest rzecznik dyscypliny, który występuje z

wnioskiem o ukaranie, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 2, a oskarżycielem przed Główną

Komisją Orzekającą jest Główny Rzecznik.

3.

Obwinionym jest osoba, wobec której oskarżyciel wystąpił z wnioskiem o ukaranie za

naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

1.

Obwinionemu przysługuje prawo do obrony w toku całego postępowania.

2.

Obwinionemu przysługuje prawo do przedstawiania dowodów na swoją obronę oraz składania

wniosków dowodowych.

3.

Obwinionemu przysługuje prawo do korzystania z pomocy jednego obrońcy.

1.

Obrońcą obwinionego może być osoba uprawniona do obrony zgodnie z przepisami prawa

o adwokaturze, osoba uprawniona do świadczenia pomocy prawnej zgodnie z przepisami

o radcach prawnych albo inna osoba, posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych,

upoważniona przez obwinionego.

2.

Obwiniony może udzielić upoważnienia do obrony na piśmie lub ustnie do protokołu.

3.

Obrońca może podejmować wszystkie czynności określone dla obwinionego oraz przysługują

mu wszystkie prawa określone dla obwinionego, a jego udział w postępowaniu nie wyłącza

osobistego działania w nim obwinionego. Obrońca może podejmować czynności jedynie

na korzyść obwinionego.

4.

Obrońca może bronić kilku obwinionych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.

1.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny

finansów publicznych nie zostanie udowodniona i potwierdzona prawomocnym orzeczeniem

w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

2.

Obwiniony nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności i może bez podania powodów

odmówić składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania.

3.

Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

4.

Podstawą rozstrzygania mogą być jedynie dowody ujawnione w postępowaniu przed organem

orzekającym.

Prawa określone w art. 74-76 przysługują także osobie, wobec której rzecznik dyscypliny

wszczął postępowanie wyjaśniające.

1.

Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, z zastrzeżeniem ust. 3, gdy

1)

zarzucanego czynu nie popełniono;

2)

w zarzucanym czynie brak jest znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych;

3)

nastąpiło przedawnienie karalności;

4)

obwiniony zmarł;

5)

obwiniony na mocy przepisów szczególnych nie podlega orzecznictwu w sprawach o naruszenie

dyscypliny finansów publicznych;

6)

w sprawie o ten sam czyn, popełniony przez tego samego obwinionego, zostało wydane

prawomocne postanowienie lub orzeczenie komisji orzekającej albo w tej samej sprawie

przeciwko temu samemu obwinionemu toczy się przed komisją orzekającą wcześniej wszczęte

postępowanie;

7)

zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1;

8)

zachodzi inna okoliczność wykluczająca z mocy ustawy orzekanie w sprawie o naruszenie

dyscypliny finansów publicznych.

2.

Okoliczności wymienione w ust. 1 uwzględnia się z urzędu w każdej fazie postępowania

i wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

3.

Jeżeli okoliczność, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, stwierdzono po przeprowadzeniu

postępowania dowodowego przed organem orzekającym, wydaje się orzeczenie o uniewinnieniu.

Sprawy o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, pozostające ze sobą w ścisłym

związku lub dotyczące naruszenia dyscypliny finansów publicznych popełnionego przez

więcej niż jedną osobę, rozpoznaje się łącznie, chyba że zachodzą okoliczności uniemożliwiające

łączne rozpoznanie sprawy.

1.

Organy prowadzące postępowanie są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające

zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Organy prowadzące postępowanie są obowiązane, w niezbędnym zakresie, pouczać jego

uczestników o ciążących na nich obowiązkach i przysługujących im prawach oraz udzielać

im wyjaśnień i informacji o tych prawach i obowiązkach, tak aby w toku postępowania

jego uczestnicy nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości przepisów, dotyczących

postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

1.

Z wnioskiem o ukaranie występuje się do komisji orzekającej, zgodnie z właściwością

określoną w art. 47-51.

2.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, na wniosek przewodniczącego komisji orzekającej

złożony przed skierowaniem wniosku o ukaranie do rozpoznania, wyznacza, w drodze postanowienia,

do rozpoznania wniosku o ukaranie inną komisję orzekającą niż wynika to z jej właściwości,

jeżeli wniosek o ukaranie dotyczy członka komisji orzekającej albo rzecznika dyscypliny

lub jego zastępcy, właściwego w sprawach tej komisji.

3.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej wyznacza, w drodze postanowienia, do rozpoznania

wniosku o ukaranie inną komisję orzekającą niż wynika to z jej właściwości, jeżeli

z powodu wyłączenia członków komisji właściwej do rozpoznania sprawy jej rozpoznanie

przed daną komisją nie jest możliwe.

4.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej rozstrzyga, w drodze postanowienia, spory

o właściwość między komisjami orzekającymi.

Główna Komisja Orzekająca, uchylając orzeczenie komisji orzekającej, stwierdzając

nieważność prawomocnego rozstrzygnięcia lub wydając postanowienie o wznowieniu postępowania,

może postanowić o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez inną komisję orzekającą.

1.

Członek komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej podlega wyłączeniu od

udziału w rozpoznawaniu sprawy, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio, jego małżonka, krewnego lub powinowatego w linii prostej

albo osoby pozostającej z nim w stosunku przysposobienia;

2)

brał udział w wydaniu postanowienia lub orzeczenia uchylonego albo uznanego za nieważne

z mocy prawa;

3)

brał udział w rozpoznawaniu sprawy w niższej instancji;

4)

występował w sprawie w charakterze świadka lub oskarżyciela.

2.

Wyłączenie członka komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej od udziału

w rozpoznawaniu sprawy z przyczyn, o których mowa w ust. 1, następuje z urzędu.

3.

Wyłączenie członka komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej od udziału

w rozpoznawaniu sprawy następuje również na wniosek tego członka, oskarżyciela, obwinionego

lub jego obrońcy, jeżeli między nim a oskarżycielem, obwinionym lub jego obrońcą,

zachodzi stosunek tego rodzaju, że może budzić wątpliwości co do jego bezstronności.

4.

Przepisy ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do wyłączenia od udziału

w rozpoznawaniu sprawy oskarżyciela i protokolanta.

1.

W sprawie wyłączenia członka komisji orzekającej lub Głównej Komisji Orzekającej na

wniosek rozstrzygają, odpowiednio przed rozprawą lub posiedzeniem, przewodniczący

tych komisji. O wyłączeniu członka składu orzekającego, oskarżyciela lub protokolanta

rozstrzyga, przed odczytaniem wniosku o ukaranie, przewodniczący składu orzekającego.

Jeżeli wniosek o wyłączenie dotyczy przewodniczącego składu orzekającego - w sprawie

jego wyłączenia rozstrzyga odpowiednio przewodniczący komisji orzekającej lub Przewodniczący

Głównej Komisji Orzekającej.

2.

W sprawie wyłączenia rzecznika dyscypliny od udziału w rozpoznawaniu zawiadomienia

o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych rozstrzyga Główny Rzecznik.

1.

Jeżeli ustawa nie wymaga wydania orzeczenia albo postanowienia, wydaje się zarządzenia.

2.

Postanowienie powinno zawierać co najmniej

1)

oznaczenie organu oraz osoby lub osób, wydających postanowienie;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

wskazanie sprawy oraz kwestii, której postanowienie dotyczy;

4)

rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej;

5)

uzasadnienie, chyba że ustawa zwalnia od tego wymagania;

6)

pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia albo informację o jego

nieprzysługiwaniu;

7)

wskazanie osoby lub osób, którym jest przekazywane.

3.

Uzasadnienie postanowienia powinno zawierać przedstawienie faktów i dowodów, które

stanowiły podstawę wydania postanowienia, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia.

4.

Zażalenie na postanowienie przysługuje, jeżeli ustawa tak stanowi.

5.

Przepisy ust. 2 pkt 1-4, 6 i 7 oraz ust. 4 stosuje się odpowiednio do zarządzeń.

1.

Instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane, w zakresie swojego działania, udzielać

pomocy organom właściwym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

w szczególności wydawać opinie, jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne

znaczenie dla sprawy wymaga wiadomości specjalnych lub specjalistycznych.

2.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wydaje opinie, w terminie określonym przez organ

prowadzący postępowanie, w sprawach dotyczących przepisów o zamówieniach publicznych.

Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.

Fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. To samo dotyczy faktów znanych z urzędu

organowi prowadzącemu postępowanie, należy jednak zwrócić na nie uwagę stron.

1.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany do wyczerpującego zebrania i wszechstronnego

rozpatrzenia materiału dowodowego.

2.

We wniosku dowodowym należy podać oznaczenie dowodu oraz określić okoliczności, które

mają być udowodnione, a także można określić sposób przeprowadzenia dowodu.

3.

Wniosek dowodowy może zostać oddalony, jeżeli

1)

okoliczność, która ma zostać udowodniona, nie ma znaczenia dla sprawy;

2)

okoliczność, której dotyczy wniosek, została już udowodniona zgodnie z twierdzeniem

wnioskodawcy;

3)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności;

4)

wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania;

5)

dowodu nie da się przeprowadzić.

4.

Podstawą oddalenia wniosku dowodowego nie może być fakt, że dotychczas przeprowadzone

dowody wskazują fakty odmienne od tych, które wnioskodawca zamierza udowodnić.

5.

Oddalenie wniosku dowodowego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu dopuszczeniu dowodu,

nawet jeżeli nie ujawniły się nowe okoliczności.

Osoba, wobec której wszczęto postępowanie, występująca z wnioskiem dowodowym, w tym

o dowód z wyjaśnień świadków, obowiązana jest dokładnie oznaczyć fakty, o których

stwierdzenie wnosi. Obowiązek dotyczy również wskazania świadków, których wyjaśnienia

mają stwierdzać te fakty, tak aby wezwanie ich przez organ prowadzący postępowanie

było możliwe.

1.

Osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek, na żądanie organu prowadzącego postępowanie,

złożyć wyjaśnienia na piśmie, a jeżeli okaże się to niezbędne, stawić się na wezwanie,

w szczególności na rozprawie i złożyć zeznania ustnie.

2.

Świadek, który nie może stawić się na rozprawę z powodu choroby, kalectwa lub innej

niedającej się pokonać przeszkody, może być przesłuchany w miejscu swojego pobytu

przez

1)

wyznaczonego członka składu orzekającego lub

2)

członka innej komisji orzekającej, jeżeli byłoby to uzasadnione ze względu na odległość,

która dzieli siedzibę komisji od miejsca pobytu świadka, a zwróci się o to przewodniczący

komisji rozpoznającej sprawę.

3.

Przed rozpoczęciem przesłuchania, świadka należy pouczyć o odpowiedzialności karnej

za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.

4.

Świadek może odmówić udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli odpowiedź

mogłaby narazić jego samego, jego małżonka, krewnego lub powinowatego w linii prostej

albo osobę pozostającą z nim w stosunku przysposobienia na odpowiedzialność za naruszenie

dyscypliny finansów publicznych lub odpowiedzialność określoną odrębnymi przepisami.

5.

Świadek może odmówić udzielenia odpowiedzi na pytania co do okoliczności objętych

tajemnicą państwową lub służbową, chyba że zostanie zwolniony z obowiązku zachowania

tajemnicy, w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Zwolnienia można

odmówić tylko wtedy, gdy złożenie wyjaśnień lub udzielenie odpowiedzi wyrządzić mogło

poważną szkodę państwu.

6.

Świadek może odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania ze względu na obowiązek zachowania

tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji, co do okoliczności, na które

rozciąga się ten obowiązek, chyba że sąd zwolni go od obowiązku zachowania tajemnicy.

Zwolnienie to może dotyczyć wyłącznie okoliczności, która nie może być ustalona w

postępowaniu przed komisją orzekającą lub w postępowaniu odwoławczym na podstawie

innych dowodów.

Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy wymaga wiadomości

specjalnych lub specjalistycznych, organ prowadzący postępowanie zasięga opinii organów

lub instytucji, o których mowa w art. 86.

1.

Zawiadomienie o ujawnionych okolicznościach, wskazujących na naruszenie dyscypliny

finansów publicznych, zwane dalej „zawiadomieniem”, składa niezwłocznie do właściwego

rzecznika dyscypliny

1)

kierownik jednostki sektora finansów publicznych,

2)

kierownik jednostki otrzymującej środki publiczne,

3)

organ sprawujący nadzór nad jednostką sektora finansów publicznych,

4)

organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego,

5)

organ kontroli lub kierownik jednostki prowadzącej kontrolę jednostki sektora finansów

publicznych,

6)

dysponent przekazujący środki publiczne jednostce niezaliczanej do sektora finansów

publicznych

- zwany dalej „zawiadamiającym”.

2.

Zawiadamiającemu przysługuje prawo do żądania informacji niezbędnych do sporządzenia

zawiadomienia.

1.

Zawiadomienie zawiera co najmniej

1)

datę, imię i nazwisko, stanowisko służbowe, adres i podpis zawiadamiającego;

2)

określenie ujawnionego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz z podaniem

sposobu, czasu jego popełnienia oraz naruszonego przepisu prawa;

3)

wskazanie okoliczności, w jakich doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

a także jeżeli nastąpiło uszczuplenie środków publicznych, przekroczenie upoważnienia

do dokonywania wydatków ze środków publicznych, do zaciągnięcia zobowiązań lub niewykonanie

zobowiązań albo zapłata odsetek, kar lub opłat - określenie ich wysokości;

4)

informację, czy przedstawione naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest przedmiotem

postępowania karnego, postępowania w sprawie o wykroczenie, postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe albo wykroczenie skarbowe.

2.

Zawiadomienie zawiera również, w miarę możliwości, wskazanie imienia i nazwiska, adresu

zamieszkania osoby, która naruszyła dyscyplinę finansów publicznych, adresu pracodawcy

i stanowiska zajmowanego przez tę osobę w czasie popełnienia naruszenia, a także nazwy

i adresu jej aktualnego pracodawcy.

3.

Jeżeli zawiadomienie nie zawiera imienia, nazwiska, stanowiska służbowego lub adresu

zawiadamiającego, pozostawia się je bez rozpoznania.

4.

Jeżeli zawiadomienie nie zawiera któregokolwiek z elementów wymienionych w ust. 1

pkt 2 lub podpisu zawiadamiającego, rzecznik dyscypliny zwraca zawiadomienie, wskazując

braki złożonego zawiadomienia.

5.

Jeżeli zawiadomienie nie zawiera któregokolwiek z elementów wymienionych w ust. 1

pkt 3 i 4, rzecznik dyscypliny uzupełnia braki we własnym zakresie albo wskazuje je

zawiadamiającemu, wzywając go jednocześnie do ponownego złożenia uzupełnionego zawiadomienia

w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty doręczenia wezwania.

Jeżeli rzecznik dyscypliny otrzymał informację o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych

od osób lub podmiotów innych niż wymienione w art. 93 ust. 1, przekazuje tę informację

kierownikowi jednostki, której ona dotyczy, oraz organowi sprawującemu nadzór nad

tą jednostką.

1.

Na podstawie zawiadomienia rzecznik dyscypliny podejmuje czynności sprawdzające w

celu stwierdzenia, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania wyjaśniającego.

2.

Rzecznik dyscypliny może wzywać zawiadamiającego, kierownika jednostki, której zawiadomienie

dotyczy, oraz organ sprawujący nad nią nadzór lub dysponenta, który przekazał środki

publiczne do złożenia wyjaśnień, przekazania opinii oraz do wydania albo okazania

dokumentu mającego znaczenie w sprawie, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania.

3.

Dokumenty, opinie lub inne informacje, objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy państwowej

lub służbowej, przekazuje się rzecznikowi dyscypliny tylko w przypadku zwolnienia

z obowiązku zachowania tajemnicy, w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Rzecznik dyscypliny, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

powinien zakończyć czynności sprawdzające i wydać postanowienie o wszczęciu postępowania

wyjaśniającego albo o odmowie jego wszczęcia.

2.

Jeżeli postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego nie obejmuje wszystkich

naruszeń dyscypliny finansów publicznych wskazanych w zawiadomieniu, rzecznik dyscypliny

wydaje - w zakresie tych naruszeń - postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

wyjaśniającego.

3.

Jeżeli zakończenie czynności sprawdzających nie jest możliwe w terminie, o którym

mowa w ust. 1, Główny Rzecznik może, na uzasadniony wniosek rzecznika dyscypliny,

przedłużyć ten termin na czas oznaczony, nie dłużej jednak niż o 90 dni.

4.

W uzasadnionych przypadkach, a w szczególności gdy ustalenie, czy istnieją podstawy

do wszczęcia postępowania wyjaśniającego jest uzależnione od wydania ostatecznej decyzji

ustalającej należność Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej

jednostki sektora finansów publicznych, Główny Rzecznik może przedłużyć termin zakończenia

czynności sprawdzających na czas nieoznaczony.

1.

Postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego powinno zawierać dodatkowo

1)

imię i nazwisko osoby, wobec której postępowanie zostało wszczęte, adres pracodawcy

i stanowisko zajmowane przez tę osobę w czasie popełnienia naruszenia dyscypliny finansów

publicznych;

2)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych będącego przedmiotem postępowania

wraz z podaniem naruszonego przepisu prawa.

2.

Postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego nie wymaga uzasadnienia.

Rzecznik dyscypliny może wszcząć postępowanie wyjaśniające

1)

wobec osoby, która nie była wymieniona w zawiadomieniu;

2)

w zakresie czynu, którego nie wymieniono w zawiadomieniu.

1.

Rzecznik dyscypliny odmawia wszczęcia postępowania wyjaśniającego, jeżeli stwierdzi

wystąpienie okoliczności wymienionej w art. 78 ust. 1.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego powinno zawierać dodatkowo

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych, będącego przedmiotem czynności

sprawdzających, wraz z podaniem czasu jego popełnienia oraz naruszonego przepisu prawa.

1.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego doręcza się zawiadamiającemu,

któremu służy zażalenie na to postanowienie.

2.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Rzecznik, w drodze postanowienia, utrzymuje

w mocy zażalone postanowienie lub je uchyla, w całości lub w części. Uchylając postanowienie

Główny Rzecznik poleca rzecznikowi dyscypliny

1)

wszczęcie postępowania wyjaśniającego lub

2)

uzupełnienie czynności sprawdzających i wyznacza termin na wydanie nowego postanowienia.

1.

Rzecznik dyscypliny doręcza postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego

osobie, wobec której postępowanie zostało wszczęte.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma prawo, w terminie określonym przez rzecznika dyscypliny,

do złożenia wyjaśnień lub wniosków dowodowych na piśmie lub do protokołu. Niezłożenie

wyjaśnień lub wniosków dowodowych w tym terminie uznaje się za odmowę ich złożenia.

1.

Rzecznik dyscypliny może wzywać świadków do złożenia wyjaśnień, na piśmie lub ustnie

do protokołu, oraz do przesłania dokumentu mającego znaczenie w sprawie.

2.

Pracodawca osoby wezwanej przez rzecznika dyscypliny w charakterze świadka jest obowiązany

zwolnić ją z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za czas nieobecności w pracy. Podstawą

do zwolnienia z pracy jest wezwanie rzecznika dyscypliny.

3.

W postępowaniu wyjaśniającym rzecznik dyscypliny sporządza protokół z czynności mających

istotne znaczenie dla sprawy. Protokół podpisują osoby uczestniczące w czynności,

a w przypadku odmowy jego podpisania rzecznik dyscypliny zamieszcza stosowną adnotację.

1.

Rzecznik dyscypliny, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wszczęcia postępowania

wyjaśniającego, występuje z wnioskiem o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, zwanym dalej „wnioskiem o ukaranie”, albo wydaje postanowienie o umorzeniu

postępowania wyjaśniającego lub jego zawieszeniu.

2.

Jeżeli wystąpienie z wnioskiem o ukaranie lub umorzenie postępowania wyjaśniającego

nie jest możliwe w terminie, o którym mowa w ust. 1, Główny Rzecznik może, na uzasadniony

wniosek rzecznika dyscypliny, przedłużyć ten termin na czas oznaczony, nie dłużej

jednak niż o 30 dni.

Rzecznik dyscypliny informuje obwinionego i zawiadamiającego o wystąpieniu z wnioskiem

o ukaranie.

1.

Rzecznik dyscypliny zawiesza postępowanie wyjaśniające w związku z wystąpieniem okoliczności,

o których mowa w art. 25 ust. 2.

2.

Rzecznik dyscypliny umarza postępowanie wyjaśniające, jeżeli stwierdzi wystąpienie

okoliczności wymienionej w art. 78 ust. 1.

3.

Postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego powinno zawierać dodatkowo

1)

imię, nazwisko, adres zamieszkania osoby, wobec której wszczęto postępowanie wyjaśniające,

oraz zajmowane przez nią stanowisko w czasie popełnienia naruszenia dyscypliny finansów

publicznych;

2)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych, będącego przedmiotem postępowania

wyjaśniającego, wraz z podaniem czasu jego popełnienia oraz naruszonego przepisu prawa.

Jeżeli we wniosku o ukaranie rzecznik dyscypliny nie postawił zarzutu naruszenia dyscypliny

finansów publicznych wszystkim osobom, wobec których wszczął postępowanie wyjaśniające,

wydaje - w stosunku do tych osób - postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

1.

Postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, z wyłączeniem wydanego na podstawie

art. 78 ust. 1 pkt 4, doręcza się osobie, wobec której było ono wszczęte. Osobie tej

służy zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania.

2.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Rzecznik, w drodze postanowienia, utrzymuje

w mocy zażalone postanowienie lub je uchyla, w całości lub w części. Uchylając postanowienie

Główny Rzecznik

1)

poleca rzecznikowi dyscypliny wystąpić z wnioskiem o ukaranie albo

2)

zmienia zażalone postanowienie, albo

3)

poleca rzecznikowi dyscypliny uzupełnić postępowanie wyjaśniające i wyznacza termin

wystąpienia z wnioskiem o ukaranie albo wydania nowego postanowienia.

3.

Główny Rzecznik doręcza postanowienie osobie, która wniosła zażalenie. Na postanowienie

kończące postępowanie osobie tej służy zażalenie do Głównej Komisji Orzekającej.

1.

Z wnioskiem o ukaranie występuje rzecznik dyscypliny.

2.

Z wnioskiem o ukaranie może także - za naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

ujawnione w wyniku kontroli przeprowadzonej w danej jednostce lub kontroli dotyczącej

zamówienia publicznego - wystąpić Najwyższa Izba Kontroli, Prezes Urzędu Zamówień

Publicznych i prezes regionalnej izby obrachunkowej.

1.

Wniosek o ukaranie zawiera

1)

oznaczenie organu oraz osoby występującej z wnioskiem o ukaranie;

2)

imię, nazwisko, adres zamieszkania obwinionego;

3)

wskazanie miejsca zatrudnienia, adresu pracodawcy i stanowiska zajmowanego przez obwinionego

w czasie popełnienia zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych;

4)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz ze wskazaniem

sposobu i czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa oraz przepisu ustawy,

pod który zarzucany czyn podpada;

5)

wskazanie okoliczności, w jakich doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

a także jeżeli nastąpiło uszczuplenie środków publicznych, przekroczenie upoważnienia

do dokonywania wydatków ze środków publicznych, do zaciągnięcia zobowiązań lub niewykonanie

zobowiązań albo zapłata odsetek, kar lub opłat - określenie ich wysokości;

6)

wskazanie dowodów;

7)

informację, czy obwiniony przed popełnieniem zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów

publicznych był karany za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

8)

określenie, jakiej kary domaga się oskarżyciel;

9)

uzasadnienie oparte na wynikach postępowania wyjaśniającego.

2.

Do wniosku o ukaranie dołącza się zebrany materiał dowodowy oraz dowody i wyjaśnienia

przedstawione przez obwinionego na swoją obronę lub informację o odmowie ich złożenia.

3.

Do wniosku o ukaranie dołącza się, w miarę możliwości, także

1)

zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia, obliczonego jak za urlop wypoczynkowy, otrzymywanego

przez obwinionego w czasie popełnienia zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów

publicznych oraz nazwę i adres aktualnego pracodawcy tej osoby;

2)

opinię przełożonych o sposobie wywiązywania się obwinionego z obowiązków służbowych.

4.

Organowi, o którym mowa w art. 109 ust. 2, przysługuje uprawnienie do żądania informacji

niezbędnych do wniesienia wniosku o ukaranie zgodnie z ust. 1-3. Przepisy art. 96

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Komisje orzekające badają swoją właściwość z urzędu.

2.

Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy właściwej komisji orzekającej może nastąpić

w każdej fazie postępowania, jednakże nie dłużej niż do otwarcia postępowania dowodowego.

1.

Przewodniczący komisji orzekającej dokonuje wstępnej kontroli wniosku o ukaranie.

2.

Jeżeli wniosek o ukaranie nie odpowiada warunkom wymienionym w art. 110 ust. 1 i 2,

przewodniczący komisji orzekającej, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, zarządza

zwrot wniosku do uzupełnienia organowi, który z nim wystąpił.

3.

W zarządzeniu o zwrocie wniosku o ukaranie do uzupełnienia należy wskazać braki wniosku

oraz określić termin ich usunięcia, nie dłuższy niż 30 dni. Na zarządzenie o zwrocie

wniosku o ukaranie przysługuje, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, zażalenie

do Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej za pośrednictwem przewodniczącego

komisji, który wydał to zarządzenie.

4.

W wyniku rozpoznania zażalenia Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, w terminie

7 dni od dnia jego doręczenia, w drodze zarządzenia, uchyla lub utrzymuje w mocy zarządzenie

przewodniczącego komisji orzekającej.

1.

Jeżeli wniosek o ukaranie odpowiada warunkom wymienionym w art. 110 ust. 1 i 2, przewodniczący

komisji orzekającej, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania zarządza doręczenie

odpisu wniosku obwinionemu, kieruje wniosek do rozpoznania na posiedzenie albo rozprawę,

wyznacza ich terminy oraz skład orzekający.

2.

W zarządzeniu o doręczeniu odpisu wniosku o ukaranie należy wskazać miejsce i czas,

w którym akta sprawy są udostępnione do wglądu obwinionemu lub jego obrońcy, a także

pouczyć o prawie składania wniosków dowodowych.

1.

Zarządzenie o doręczeniu odpisu wniosku o ukaranie, w terminie 7 dni od dnia jego

wydania, przewodniczący komisji orzekającej przekazuje stronom, a w przypadku gdy

z wnioskiem o ukaranie występuje organ wymieniony w art. 109 ust. 2, odpis wniosku

o ukaranie przekazuje także rzecznikowi dyscypliny.

2.

Na uzasadnione żądanie rzecznika dyscypliny funkcję oskarżyciela przed komisją orzekającą

z wniosku o ukaranie wniesionego przez organ wymieniony w art. 109 ust. 2 pełni występujący

z wnioskiem o ukaranie lub jego przedstawiciel. Oskarżycielowi takiemu przysługują

wszystkie prawa i ciążą na nim obowiązki strony w postępowaniu w pierwszej instancji.

Koszty działania przedstawiciela, poza ryczałtowym wynagrodzeniem za udział w rozprawie

należnym oskarżycielowi, ponosi organ, który go wyznaczył.

3.

Rzecznik dyscypliny kieruje żądanie, o którym mowa w ust. 2, wraz z uzasadnieniem,

do przewodniczącego komisji orzekającej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu zarządzenia,

o którym mowa w ust. 1. Przewodniczący komisji orzekającej niezwłocznie zawiadamia

występującego z wnioskiem o ukaranie o złożeniu takiego żądania i wzywa go do pełnienia

w sprawie obowiązków oskarżyciela przed komisją orzekającą.

Posiedzeniem kieruje przewodniczący składu orzekającego i czuwa nad jego prawidłowym

przebiegiem.

1.

Jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 3-8, zostaną ujawnione w

toku postępowania poza rozprawą, przewodniczący komisji orzekającej kieruje sprawę

do rozpoznania na posiedzeniu.

2.

Posiedzenie jest niejawne i odbywa się bez udziału stron. Komisja orzekająca podejmuje

rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego dołączonego do wniosku o ukaranie

lub zebranego w toku prowadzonego postępowania. Wyznaczony przez przewodniczącego

komisji orzekającej członek składu orzekającego przedstawia omówienie wniosku o ukaranie

i okoliczności faktycznych sprawy oraz dotychczasowego przebiegu postępowania.

3.

W wyniku rozpoznania sprawy na posiedzeniu komisja orzekająca wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania albo, jeżeli uzna, że nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania,

przekazuje sprawę do rozpoznania na rozprawie.

4.

Postanowienie o umorzeniu postępowania, oprócz elementów określonych w art. 85 ust.

2, powinno zawierać także

1)

imię, nazwisko, adres zamieszkania obwinionego oraz zajmowane przez niego stanowisko

w czasie popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych;

2)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz z podaniem

sposobu i czasu jego popełnienia oraz naruszonego przepisu prawa.

5.

Postanowienie o umorzeniu postępowania doręcza się stronom w terminie 21 dni od dnia

jego wydania. Stronom służy zażalenie na to postanowienie.

6.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główna Komisja Orzekająca, w drodze postanowienia,

utrzymuje w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania lub uchyla je w całości lub

części i przekazuje sprawę przewodniczącemu komisji orzekającej w celu skierowania

do rozpoznania na rozprawie.

Rozprawą kieruje przewodniczący składu orzekającego i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem.

Zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy i składu orzekającego należy wydać w terminie

30 dni odpowiednio od dnia wydania zarządzenia o doręczeniu odpisu wniosku o ukaranie

albo od dnia wydania postanowienia o skierowaniu sprawy na rozprawę, o którym mowa

w art. 116 ust. 3.

1.

Rozprawa przed komisją orzekającą jest jawna, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Wyłączenie jawności rozprawy lub jej części może nastąpić wyłącznie

1)

ze względu na bezpieczeństwo państwa lub ochronę tajemnicy państwowej;

2)

z uwagi na zagrożenie spokoju i porządku publicznego.

3.

Ogłoszenie orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest

jawne.

4.

Zawiadomienie o terminie i przedmiocie rozprawy wywiesza się w siedzibie komisji orzekającej

w miejscu ogólnie dostępnym, co najmniej na 7 dni przed rozprawą.

1.

Wyłączenie jawności rozprawy lub jej części zarządza przewodniczący komisji orzekającej,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku wystąpienia w toku rozprawy okoliczności, o których mowa w art. 119 ust.

2, wyłączenie jawności rozprawy lub jej części zarządza przewodniczący składu orzekającego.

3.

W przypadku wyłączenia jawności rozprawy z przyczyn, o których mowa w art. 119 ust.

2 pkt 1, do składu orzekającego wyznacza się osoby posiadające poświadczenia, wymagane

odrębnymi przepisami, upoważniające do dostępu do informacji niejawnych.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do rzecznika dyscypliny i protokolanta.

1.

Przewodniczący komisji orzekającej zawiadamia o terminie i miejscu rozprawy strony

oraz obrońcę obwinionego, jeżeli został on ustanowiony.

2.

Obecność na rozprawie obwinionego lub jego obrońcy nie jest obowiązkowa.

3.

Zawiadomienie powinno zostać doręczone obwinionemu i jego obrońcy, co najmniej na

7 dni przed terminem rozprawy. Zawiadomienie to zawiera określenie zarzucanego naruszenia

dyscypliny finansów publicznych, a także pouczenie, że rozprawa może być przeprowadzona

bez ich udziału, a orzeczenie może zostać wydane zaocznie oraz że obwiniony może przedstawić

na swoją obronę dowody lub wnosić o przesłuchanie świadków.

W toku rozprawy przewodniczący składu orzekającego realizuje obowiązki, o których

mowa w art. 80 ust. 2, a w szczególności poucza

1)

obwinionego o prawie odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania;

2)

świadka o obowiązku mówienia prawdy i odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań

oraz o prawie do odmowy udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania;

3)

strony o przysługującym im prawie do zadawania pytań świadkom, wypowiadania się co

do każdego ujawnionego dowodu oraz składania wniosków dowodowych.

1.

Z przebiegu rozprawy protokolant pod kierunkiem przewodniczącego składu orzekającego

sporządza protokół, który zawiera

1)

datę i miejsce rozprawy oraz wzmiankę o osobach w niej uczestniczących;

2)

przebieg rozprawy, a w szczególności oświadczenia i wnioski jej uczestników;

3)

wzmiankę o dowodach ujawnionych i zaliczonych w poczet materiału dowodowego;

4)

treść wydanych w toku rozprawy postanowień i zarządzeń, a jeżeli postanowienia lub

zarządzenia zostały wydane poza rozprawą - wzmiankę o ich wydaniu;

5)

w miarę potrzeby, stwierdzenia innych okoliczności dotyczących przebiegu rozprawy.

2.

Protokół podpisują przewodniczący składu orzekającego i protokolant.

3.

Przewodniczący składu orzekającego może zarządzić utrwalenie przebiegu rozprawy za

pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk niezależnie od sporządzania protokołu, o czym

uprzedza uczestników rozprawy. Zapis dźwięku przełożony na pismo może być dołączony

do protokołu. Zarejestrowany dźwięk nie stanowi dowodu w postępowaniu.

Strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie do protokołu lub na

piśmie. O dopuszczeniu dowodu, poza rozprawą, decyduje przewodniczący komisji orzekającej,

a po wyznaczeniu składu orzekającego jego przewodniczący. Oddalenie wniosku dowodowego

następuje w formie postanowienia.

Rozprawę odracza się, jeżeli w aktach sprawy

1)

brak jest dowodu doręczenia obwinionemu lub jego obrońcy zawiadomienia o rozprawie,

chyba że osoba, której nie doręczono zawiadomienia, jest obecna na rozprawie i wyrazi

zgodę na jej przeprowadzenie;

2)

jest dowód doręczenia obwinionemu i jego obrońcy zawiadomienia o rozprawie w terminie

krótszym niż 7 dni przed terminem rozprawy, chyba że obwiniony lub jego obrońca obecny

na rozprawie wyrazi zgodę na jej przeprowadzenie;

3)

jest dowód doręczenia obwinionemu i jego obrońcy zawiadomienia o rozprawie, a obwiniony

lub jego obrońca należycie usprawiedliwi swoją nieobecność na rozprawie i wystąpi

z wnioskiem o odroczenie rozprawy.

W przypadkach, o których mowa w art. 125, komisja orzekająca może jednak przeprowadzić

dowód, a w szczególności przesłuchać świadków, pod warunkiem że przewodniczący składu

orzekającego poinformuje obwinionego lub jego obrońcę o przebiegu rozprawy oraz umożliwi

im złożenie wyjaśnień co do przeprowadzonego dowodu, a także zadawanie pytań świadkom,

jeżeli o to wystąpią.

1.

Rozprawa rozpoczyna się od sprawdzenia obecności zawiadomionych i wezwanych osób.

Przewodniczący składu orzekającego zarządza opuszczenie sali rozpraw przez świadków,

a następnie zarządza odczytanie przez rzecznika dyscypliny wniosku o ukaranie.

2.

Przewodniczący składu orzekającego zwraca się do obwinionego z zapytaniem, czy zrozumiał

postawiony mu zarzut lub zarzuty, a następnie zarządza wysłuchanie obwinionego.

3.

Po wysłuchaniu obwinionego przewodniczący składu orzekającego zarządza przeprowadzenie

postępowania dowodowego. Jeżeli obwiniony zgodził się z postawionym mu zarzutem, a

jego wyjaśnienia nie budzą wątpliwości, można w tym zakresie nie przeprowadzać dalszego

postępowania dowodowego.

1.

Świadka przesłuchuje się w czasie nieobecności tych świadków, którzy jeszcze nie złożyli

zeznań.

2.

Jeżeli istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego o dowody mogące mieć istotny

wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, rozprawę odracza się na czas niezbędny do uzupełnienia

materiału dowodowego. Postanowienie o odroczeniu rozprawy powinno wskazywać, w jaki

sposób materiał dowodowy ma zostać uzupełniony.

3.

Komisja orzekająca może uzupełnić dowody z urzędu.

1.

Na rozprawie można odczytywać i ujawniać wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach

sprawy.

2.

Jeżeli obwiniony korzysta z prawa odmowy złożenia wyjaśnień lub wyjaśnia na rozprawie

odmiennie niż poprzednio, wolno na rozprawie odczytać jego wyjaśnienia znajdujące

się w aktach sprawy, tylko w odpowiednim zakresie. Po odczytaniu wyjaśnień przewodniczący

składu orzekającego zwraca się do obwinionego o wyjaśnienie zachodzących sprzeczności.

1.

Jeżeli w toku rozprawy wyniknie, że jest zasadne postawienie zarzutu naruszenia dyscypliny

finansów publicznych osobie niewymienionej we wniosku o ukaranie, komisja orzekająca,

na wniosek oskarżyciela, może - w celu wspólnego rozpoznania - odroczyć rozprawę na

czas niezbędny do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie.

2.

Jeżeli w toku rozprawy oskarżyciel wnosi o ukaranie obwinionego za naruszenie dyscypliny

finansów publicznych, które nie było objęte wnioskiem o ukaranie, komisja orzekająca

odracza rozprawę na czas niezbędny do wystąpienia z dodatkowym wnioskiem o ukaranie.

1.

Jeżeli w toku rozprawy wyniknie, że - nie przekraczając granic wniosku o ukaranie

- można naruszenie dyscypliny finansów publicznych zarzucone obwinionemu zakwalifikować

według innego przepisu ustawy, przewodniczący składu orzekającego informuje o tym

obecne na rozprawie strony.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek obwinionego lub jego obrońcy komisja

orzekająca odracza rozprawę na czas oznaczony.

3.

W przypadku nieobecności obwinionego lub jego obrońcy, komisja orzekająca odracza

rozprawę na czas oznaczony i przekazuje informację, o której mowa w ust. 1, obwinionemu

i jego obrońcy.

Rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie w dalszym ciągu. Jeżeli skład orzekający

został zmieniony, ujawnia się dowody przeprowadzone poprzednio.

1.

Po przeprowadzeniu dowodów dopuszczonych w sprawie przewodniczący składu orzekającego

pyta strony, czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego, a w przypadku odpowiedzi

odmownej zamyka postępowanie dowodowe.

2.

Po zamknięciu postępowania dowodowego przewodniczący składu orzekającego udziela głosu

kolejno oskarżycielowi, obrońcy i obwinionemu. Jeżeli jedna ze stron zabiera głos

ponownie, przewodniczący udziela głosu również stronie przeciwnej.

3.

Po wysłuchaniu stron przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę i zarządza

poufną naradę składu orzekającego w celu wydania orzeczenia. Na naradzie oprócz składu

orzekającego obecny jest tylko protokolant.

1.

Komisja orzekająca orzeka na podstawie materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie

i rozstrzyga większością głosów. Głosowanie przeprowadza się oddzielnie dla każdej

rozstrzyganej kwestii.

2.

Orzeczenie podpisują przewodniczący i członkowie składu orzekającego, nie wyłączając

przegłosowanego, który podpisując rozstrzygnięcie ma prawo zaznaczyć na nim swoje

zdanie odrębne. Uzasadnienie zdania odrębnego dołącza się do akt sprawy.

1.

Komisja orzekająca wydaje orzeczenie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny

finansów publicznych albo orzeczenie o uniewinnieniu, albo orzeczenie o umorzeniu

postępowania.

2.

Orzeczenie zawiera

1)

oznaczenie komisji orzekającej, która je wydała, imiona i nazwiska przewodniczącego

oraz członków składu orzekającego i protokolanta;

2)

datę i miejsce wydania orzeczenia;

3)

oznaczenie oskarżyciela, jego imię i nazwisko;

4)

imię, nazwisko, adres zamieszkania obwinionego oraz zajmowane przez niego w czasie

popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych stanowisko;

5)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz z podaniem

sposobu i czasu jego popełnienia oraz naruszonego przepisu prawa;

6)

rozstrzygnięcie komisji orzekającej;

7)

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, z podaniem podstawy prawnej i ich wysokości;

8)

pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia.

3.

W przypadku przypisania odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

orzeczenie powinno zawierać dodatkowo

1)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych przypisanego obwinionemu, z

podaniem sposobu i czasu jego popełnienia, wskazaniem naruszonego przepisu prawa oraz

przepisu ustawy, pod który naruszenie to podpada;

2)

rozstrzygnięcie co do kary albo o odstąpieniu od jej wymierzenia, z podaniem podstawy

prawnej.

Przewodniczący składu orzekającego ogłasza orzeczenie niezwłocznie po zakończeniu

narady składu orzekającego oraz podaje ustnie motywy wydania rozstrzygnięcia. W sprawie

zawiłej można odroczyć wydanie orzeczenia na czas nie dłuższy niż 7 dni od dnia zamknięcia

rozprawy.

1.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom na piśmie, w terminie 21 dni od

dnia jego ogłoszenia.

2.

Uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać

1)

wskazanie faktów i okoliczności, które skład orzekający uwzględnił wydając rozstrzygnięcie

o przypisaniu odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych albo

uniewinnieniu, albo umorzeniu postępowania, a także

2)

wskazanie faktów, które skład orzekający uznał za udowodnione lub nieudowodnione,

wskazanie, na jakich w tym względzie oparł się dowodach, oraz wyjaśnienie, dlaczego

nie uznał dowodów przeciwnych, o ile takie były przedstawione;

3)

wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia;

4)

przytoczenie okoliczności, które skład orzekający miał na względzie przy wymierzaniu

kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia, w tym w szczególności wskazanie okoliczności,

które komisja uwzględniła przy wymiarze kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia.

3.

Uzasadnienie podpisuje przewodniczący składu orzekającego, a jeżeli uzasadnienia nie

może podpisać przewodniczący składu, orzeczenie podpisuje inny członek składu orzekającego,

zaznaczając na uzasadnieniu przyczynę braku podpisu przewodniczącego.

4.

Jeżeli nie jest możliwe sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w terminie, o którym

mowa w ust. 1, przewodniczący komisji orzekającej może, na uzasadniony wniosek członka

składu orzekającego, przedłużyć ten termin na czas określony, nie dłużej jednak niż

o 14 dni.

5.

Stronom służy odwołanie od orzeczenia.

1.

Zażalenie na postanowienie rzecznika dyscypliny wnosi się do Głównego Rzecznika. Zażalenie

na zarządzenie przewodniczącego komisji orzekającej wnosi się do Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej. Zażalenie na postanowienie Głównego Rzecznika, postanowienie

komisji orzekającej oraz odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej wnosi się do

Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Zażalenie i odwołanie, zwane dalej „środkiem zaskarżenia”, przysługujące w zakresie

określonym w ustawie, wnosi się na piśmie, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżane

zarządzenie, postanowienie albo orzeczenie, w terminie 14 dni od jego doręczenia.

3.

W treści środka zaskarżenia należy określić, jakiego rozstrzygnięcia domaga się skarżący.

Środek zaskarżenia wnoszony przez rzecznika dyscypliny lub obrońcę powinien zawierać

także zarzuty stawiane zaskarżanemu rozstrzygnięciu. Z treści środka zaskarżenia powinno

wynikać, czy jest on wnoszony na korzyść, czy na niekorzyść obwinionego. Rzecznik

dyscypliny może wnosić środki zaskarżenia również na korzyść obwinionego.

Rzecznik dyscypliny lub Główny Rzecznik, który wydał zaskarżone postanowienie, a w

pozostałych przypadkach - przewodniczący komisji orzekającej, po otrzymaniu środka

zaskarżenia

1)

wydaje postanowienie o odmowie jego przyjęcia, jeżeli został on wniesiony po terminie

lub przez osobę nieuprawnioną, albo

2)

przekazuje je niezwłocznie, wraz z aktami sprawy, do rozpoznania w drugiej instancji.

1.

Środek zaskarżenia może zostać cofnięty przez wnoszącego ten środek do czasu zamknięcia

rozprawy w drugiej instancji, z tym że środka zaskarżenia wniesionego na korzyść obwinionego

nie można cofnąć bez jego zgody.

2.

Cofnięty środek zaskarżenia pozostawia się bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna

z okoliczności powodujących nieważność postanowienia lub orzeczenia z mocy prawa.

3.

W razie cofnięcia środka zaskarżenia po jego przekazaniu do rozpoznania w drugiej

instancji, niezwłocznie powiadamia się o tym odpowiednio Głównego Rzecznika lub Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej.

1.

Postanowienie i orzeczenie komisji orzekającej, od którego nie został wniesiony środek

zaskarżenia, staje się prawomocne z dniem, w którym upływa termin wniesienia środka

zaskarżenia.

2.

Postanowienie i orzeczenie komisji orzekającej, co do którego środek zaskarżenia cofnięto,

staje się prawomocne z dniem jego cofnięcia.

Postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie są prawomocne

w dniu ich wydania.

Do rozpoznania odwołania Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej wyznacza skład

orzekający oraz powierza wskazanemu członkowi tego składu przygotowanie sprawozdania

z dotychczasowego przebiegu postępowania, a także omówienie orzeczenia i wniesionego

odwołania oraz okoliczności faktycznych sprawy.

1.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może skierować odwołanie do rozpoznania

na posiedzeniu, jeżeli zachodzi potrzeba wydania postanowienia o umorzeniu postępowania

w przypadku stwierdzenia okoliczności, o której mowa w art. 78 ust. 1 pkt 3-8.

2.

Posiedzenie, o którym mowa w ust. 1, jest niejawne i odbywa się bez udziału stron.

Główna Komisja Orzekająca podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego

zebranego przez komisję orzekającą oraz dokumentów dołączonych do odwołania.

3.

W wyniku rozpoznania odwołania w trybie, o którym mowa w ust. 1, Główna Komisja Orzekająca

wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania albo jeżeli uzna, że nie zachodzą przesłanki

umorzenia postępowania, przekazuje sprawę do rozpoznania na rozprawie.

4.

Przepisy ust. 1-3 i przepis art. 143 stosuje się odpowiednio do rozpoznawania zażalenia

na postanowienie Głównego Rzecznika i postanowienie komisji orzekającej.

1.

Na rozprawie Główna Komisja Orzekająca rozpoznaje odwołanie na podstawie materiału

dowodowego zebranego przez komisję orzekającą oraz dokumentów dołączonych do odwołania.

2.

Główna Komisja Orzekająca przyjmuje wniosek dowodowy wskazany w odwołaniu lub zgłoszony

na rozprawie i może przeprowadzić postępowanie dowodowe, jeżeli przyczyni się do przyspieszenia

lub uproszczenia postępowania.

1.

Główna Komisja Orzekająca może ukarać obwinionego albo zaostrzyć wymierzoną mu karę

tylko wtedy, gdy wniesiono odwołanie na jego niekorzyść. Wniesienie odwołania na niekorzyść

obwinionego nie wyklucza zmiany rozstrzygnięcia na jego korzyść.

2.

W przypadku wniesienia odwołania na niekorzyść obwinionego, który został uniewinniony

przez komisję orzekającą lub co do którego postępowanie umorzono, Główna Komisja Orzekająca

nie może wymierzyć mu kary. Jeżeli jednak uzna, że wymierzenie kary jest uzasadnione,

przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

1.

Główna Komisja Orzekająca w wyniku rozpoznania odwołania na rozprawie wydaje orzeczenie,

w którym

1)

utrzymuje orzeczenie w mocy albo

2)

uchyla orzeczenie w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, albo

3)

uchyla orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania

przez komisję orzekającą.

2.

Główna Komisja Orzekająca uchylając zaskarżone orzeczenie i rozstrzygając na korzyść

obwinionego, w przypadku gdy to orzeczenie dotyczy naruszenia dyscypliny finansów

publicznych przypisanego więcej niż jednej osobie, uchyla je i rozstrzyga także na

korzyść pozostałych obwinionych, choćby nie wnieśli oni odwołania, jeżeli te same

względy przemawiają za uchyleniem orzeczenia i rozstrzygnięciem na ich rzecz.

Postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej wraz z uzasadnieniem doręcza

się, w terminie 21 dni od dnia ich ogłoszenia, Głównemu Rzecznikowi oraz obwinionemu

i jego obrońcy. Postanowienie i orzeczenie niezaskarżone przez strony do sądu administracyjnego

doręcza się niezwłocznie również przewodniczącemu komisji orzekającej, w celu wykonania,

a za jego pośrednictwem także rzecznikowi dyscypliny.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do postępowania przed Główną Komisją

Orzekającą stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisją orzekającą.

1.

Komisja orzekająca, której została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania, orzeka

w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie.

2.

Wskazania Głównej Komisji Orzekającej co do dalszego postępowania są wiążące dla komisji

orzekającej, której sprawę przekazano.

Ponownie rozpatrując sprawę komisja orzekająca może wydać rozstrzygnięcie surowsze

niż uchylone tylko wtedy, gdy wniesiono odwołanie na niekorzyść obwinionego.

Do postępowania w sprawie ponownego rozpoznania sprawy stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją orzekającą.

1.

Przewodniczący komisji orzekającej niezwłocznie przekazuje prawomocne orzeczenie o

odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

1)

obwinionemu;

2)

kierownikowi jednostki, w której zatrudniony jest obwiniony;

3)

kierownikowi jednostki, w której nastąpiło naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

4)

Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Jeżeli obwiniony jest kierownikiem jednostki sektora finansów publicznych, orzeczenie

przekazuje się także organowi sprawującemu nadzór nad tą jednostką.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 153 ust. 1, niezwłocznie dołącza

się do akt osobowych obwinionego.

2.

Dniem rozpoczęcia wykonywania kary zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem

środkami publicznymi jest dzień odwołania ukaranego z funkcji objętej zakazem, a w

przypadku gdy obwiniony nie pełni takiej funkcji - dzień, w którym orzeczenie się

uprawomocni.

1.

Do orzeczenia, o którym mowa w art. 153 ust. 1, przekazanego obwinionemu, przewodniczący

komisji orzekającej dołącza wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia

wezwania, kosztów postępowania oraz kary pieniężnej, o ile zostały orzeczone.

2.

Przewodniczący komisji orzekającej może, w drodze postanowienia, na wniosek obwinionego

uzasadniony jego ważnym interesem, odroczyć termin płatności lub rozłożyć zapłatę

kosztów postępowania lub kary pieniężnej na raty, na czas nie dłuższy niż 2 lata.

Odmowa odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty następuje w drodze postanowienia.

1.

Do orzeczenia o ukaraniu karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem

środkami publicznymi przewodniczący komisji orzekającej dołącza wezwanie do odwołania

ukaranego z funkcji objętej zakazem.

2.

Jeżeli ukaranym karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami

publicznymi jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, przewodniczący komisji orzekającej

przekazuje orzeczenie właściwemu wojewodzie i dołącza wezwanie do wystąpienia z wnioskiem

o odwołanie w trybie określonym w art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm..

3.

O odwołaniu z funkcji objętej zakazem zawiadamia się, w terminie nie dłuższym niż

14 dni od dnia doręczenia wezwania, przewodniczącego komisji orzekającej oraz Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej. W zawiadomieniu podaje się datę, z jaką ukarany został

odwołany.

1.

Nieważność prawomocnego postanowienia lub orzeczenia, wydanego przez organ orzekający

w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, stwierdza Główna Komisja Orzekająca,

jeżeli

1)

w wydaniu postanowienia lub orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona do orzekania

lub podlegająca wyłączeniu z przyczyn wskazanych w art. 83 ust. 1;

2)

orzekała komisja niewłaściwa w sprawie;

3)

orzeczono karę nieznaną ustawie;

4)

skład orzekający był niewłaściwie obsadzony albo postanowienie lub orzeczenie nie

zostało podpisane przez któregokolwiek członka składu orzekającego biorącego udział

w jego wydaniu;

5)

zachodzi sprzeczność w treści postanowienia lub orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie;

6)

zachodziła w czasie orzekania jedna z okoliczności wyłączających orzekanie, o których

mowa w art. 78 ust. 1 pkt 3-6 i 8.

2.

Główna Komisja Orzekająca stwierdza nieważność prawomocnego postanowienia lub orzeczenia

z urzędu lub na wniosek strony.

1.

W przedmiocie nieważności Główna Komisja Orzekająca rozstrzyga na posiedzeniu i wydaje

postanowienie o

1)

stwierdzeniu nieważności albo

2)

odmowie stwierdzenia nieważności.

2.

Jeżeli stwierdzenie nieważności dotyczy tylko części prawomocnego postanowienia lub

orzeczenia, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się, w jakim zakresie

to postanowienie lub orzeczenie pozostaje prawomocne.

3.

Stwierdzając nieważność prawomocnego postanowienia lub orzeczenia Główna Komisja Orzekająca

uchyla je i umarza postępowanie albo przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

4.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się stronom.

W przedmiocie stwierdzenia nieważności stosuje się przepisy o postępowaniu odwoławczym,

z tym że, jeżeli stwierdzenie nieważności dotyczy postanowienia lub orzeczenia Głównej

Komisji Orzekającej, orzeka ona w składzie pięciu osób, któremu przewodniczy Przewodniczący

tej Komisji.

1.

Stwierdzenie nieważności prawomocnego postanowienia lub orzeczenia na niekorzyść obwinionego

nie może nastąpić, jeżeli od dnia jego uprawomocnienia upłynął rok.

2.

Nie stwierdza się nieważności prawomocnego postanowienia lub orzeczenia, jeżeli od

dnia jego uprawomocnienia upłynęły dwa lata.

3.

Nie stwierdza się nieważności prawomocnego orzeczenia lub postanowienia, jeżeli było

ono przedmiotem rozpoznania na podstawie art. 169.

4.

Nie stwierdza się nieważności prawomocnego orzeczenia po zatarciu ukarania.

W przypadku stwierdzenia nieważności prawomocnego orzeczenia wpłacona kara pieniężna

lub koszty postępowania podlegają zwrotowi.

Postępowanie, zakończone prawomocnym postanowieniem lub orzeczeniem, może zostać wznowione,

jeżeli

1)

postanowienie lub orzeczenie zostało wydane w wyniku przestępstwa;

2)

postanowienie lub orzeczenie zostało wydane na podstawie dowodów, które okazały się

fałszywe;

3)

po wydaniu orzeczenia lub postanowienia wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności

faktyczne lub dowody, nieznane przy wydaniu postanowienia lub orzeczenia.

1.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania może wystąpić Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny,

osoba, której dotyczy postanowienie albo orzeczenie, lub jej obrońca.

2.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania należy wystąpić w terminie 30 dni od dnia, w

którym osoby wymienione w ust. 1 dowiedziały się o przyczynie uzasadniającej wznowienie.

3.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania występuje się do Głównej Komisji Orzekającej.

1.

W przedmiocie wznowienia postępowania Główna Komisja Orzekająca rozstrzyga na posiedzeniu

i wydaje postanowienie o

1)

wznowieniu postępowania albo

2)

odmowie wznowienia postępowania.

2.

Wydając postanowienie o wznowieniu postępowania Główna Komisja Orzekająca uchyla prawomocne

postanowienie lub orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania komisji

orzekającej w pierwszej instancji.

3.

Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania albo o wznowieniu postępowania doręcza

się osobie, która złożyła wniosek o wznowienie postępowania, oraz stronom.

W przedmiocie wznowienia postępowania stosuje się przepisy o postępowaniu odwoławczym,

z tym że, jeżeli postępowanie dotyczy postanowienia lub orzeczenia Głównej Komisji

Orzekającej, orzeka ona w składzie pięciu osób, któremu przewodniczy Przewodniczący

tej Komisji.

1.

Postępowania nie wznawia się po upływie dwóch lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia

albo orzeczenia.

2.

Postępowania nie wznawia się po zatarciu ukarania.

1.

Każdy uznany za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych zwraca

- na rzecz Skarbu Państwa - koszty postępowania. Koszty te określa się ryczałtowo

w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia.

2.

W przypadku uniewinnienia obwinionego albo umorzenia postępowania koszty postępowania

ponosi Skarb Państwa.

3.

Nie można egzekwować kosztów postępowania, jeżeli od dnia uprawomocnienia się orzeczenia

upłynęły dwa lata. Termin nie biegnie w okresie wstrzymania z urzędu wykonania prawomocnego

orzeczenia, zgodnie z art. 169.

1.

Należności z tytułu kar pieniężnych i kosztów postępowania egzekwuje się w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Nie egzekwuje się kary pieniężnej i kosztów postępowania w przypadku zatarcia ukarania.

Na prawomocne orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie

przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie

prawomocnego orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

1.

Oczywiste omyłki pisarskie lub rachunkowe w orzeczeniu, postanowieniu, zarządzeniu

lub ich uzasadnieniu można sprostować, z urzędu lub na wniosek stron, w każdym czasie.

Sprostowanie orzeczenia, postanowienia lub ich uzasadnień następuje w drodze postanowienia,

a sprostowanie zarządzenia - w drodze zarządzenia.

2.

Sprostowania dokonuje organ, który popełnił omyłkę, albo z urzędu organ odwoławczy,

jeżeli postępowanie toczy się przed tym organem.

3.

W celu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej w treści wydanego

orzeczenia, postanowienia lub ich uzasadnienia, odpowiednio Przewodniczący Głównej

Komisji Orzekającej lub przewodniczący komisji orzekającej kieruje sprawę na posiedzenie.

4.

O dokonaniu sprostowania, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się stosowną adnotację

w protokole z przebiegu posiedzenia.

5.

W celu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej w treści wydanego

postanowienia lub złożonego wniosku o ukaranie, Główny Rzecznik lub rzecznik dyscypliny

wydaje odpowiednio postanowienie.

6.

Na postanowienie co do sprostowania wydane przez komisję orzekającą albo rzecznika

dyscypliny służy zażalenie.

1.

Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej w protokole rozprawy lub

posiedzenia może nastąpić na wniosek lub z urzędu w każdym czasie.

2.

Strony mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu z rozprawy lub posiedzenia, wskazując

nieścisłości lub braki.

3.

Wniosek o sprostowanie protokołu rozpoznaje przewodniczący składu orzekającego, po

wysłuchaniu protokolanta. Przewodniczący może odmówić sprostowania albo zarządzić

sprostowanie protokołu.

4.

O sprostowaniu lub o odmowie sprostowania zawiadamia się osobę, która zgłosiła wniosek

o sprostowanie, i dokonuje odpowiedniej wzmianki w protokole. Na odmowę sprostowania

protokołu zażalenie nie przysługuje.

5.

Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy lub posiedzenia, złożony po wysłaniu akt

sprawy do Głównej Komisji Orzekającej, przekazuje się do rozpoznania Głównej Komisji

Orzekającej.

6.

Skreśleń i poprawek w protokole rozprawy lub posiedzenia dokonuje się w taki sposób,

aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. Skreślenia i poprawki omawia się

w protokole przed jego podpisaniem.

7.

Przepisy ust. 1, 2, 4 i 6 stosuje się odpowiednio do sprostowania protokołów sporządzanych

przez rzeczników dyscypliny.

Czynności komisji orzekającej, a także inne zdarzenia mające znaczenie dla postępowania,

z których nie sporządza się protokołu, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej

przez osobę, która dokonywała tych czynności.

W każdym stadium postępowania umożliwia się na żądanie osoby, której postępowanie

dotyczy, jej obrońcy lub oskarżyciela przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z

nich notatek i odpisów.

1.

Zawiadomienie, wniosek o ukaranie, jak również środek zaskarżenia składa się na piśmie.

Wyjaśnienia oraz oświadczenia składa się na piśmie albo wnosi ustnie do protokołu.

2.

Pismo lub oświadczenie wniesione do protokołu poza rozprawą powinno być podpisane

przez wnoszącego, a protokół również przez osobę, która go sporządziła.

1.

Jeżeli pismo wniesiono do niewłaściwego organu, organ ten niezwłocznie przekazuje

je do organu właściwego w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych i powiadamia

o tym nadawcę pisma.

2.

Pismo wniesione przed upływem przewidzianego terminu do niewłaściwego organu uważa

się za wniesione z zachowaniem terminu.

1.

Do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin.

2.

Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień

terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

3.

Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce

pocztowej lub złożono w polskim urzędzie konsularnym.

1.

W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli

uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

2.

Wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem należy dopełnić czynności, która miała

być w tym terminie dokonana.

1.

W sprawie przywrócenia terminu rozstrzyga odpowiednio rzecznik dyscypliny lub przewodniczący

komisji orzekającej i przywraca uchybiony termin albo wydaje postanowienie o odmowie

jego przywrócenia.

2.

Na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie odpowiednio

do Głównego Rzecznika albo Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej, który utrzymuje

postanowienie w mocy albo je uchyla i nadaje sprawie właściwy bieg.

1.

Orzeczenia i postanowienia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach.

2.

W wezwaniu należy oznaczyć organ wysyłający, wskazać, jakiej sprawy dotyczy, oraz

wskazać termin jego wykonania i pouczyć o skutkach jego niewykonania.

3.

W zawiadomieniu należy oznaczyć organ wysyłający, podać, w jakim charakterze, miejscu

i czasie ma się stawić adresat, oraz określić, czy jego stawiennictwo jest obowiązkowe,

a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.

1.

Wezwania, zawiadomienia, zarządzenia, postanowienia lub orzeczenia, od których daty

doręczenia biegną terminy, zwane dalej „pismami”, doręcza się przez pocztę jako listy

polecone za potwierdzeniem odbioru. Pisma doręczane przez osoby, o których mowa w

ust. 2, wydaje się za pokwitowaniem.

2.

Pisma mogą być doręczane przez osoby imiennie upoważnione przez

1)

rzecznika dyscypliny;

2)

Głównego Rzecznika;

3)

przewodniczącego komisji orzekającej;

4)

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej.

1.

Jeżeli adresatem pisma jest osoba

1)

wobec której rzecznik dyscypliny wszczął postępowanie wyjaśniające,

2)

której przewodniczący przekazuje wniosek o ukaranie lub zawiadomienie o rozprawie,

3)

która jest obrońcą obwinionego, niebędąca adwokatem lub radcą prawnym,

4)

której dotyczy orzeczenie lub postanowienie,

5)

której dotyczy wezwanie do uiszczenia kosztów postępowania lub kary pieniężnej

- doręczenia dokonuje się jej osobiście w mieszkaniu, z zastrzeżeniem art. 184.

2.

W razie niemożności doręczenia pisma w mieszkaniu adresata, o którym mowa w ust. 1,

pismo doręcza się w każdym miejscu, gdzie adresata się zastanie.

Jeżeli adresatem pisma jest

1)

obrońca obwinionego, będący adwokatem lub radcą prawnym,

2)

rzecznik dyscypliny,

3)

Główny Rzecznik,

4)

przewodniczący komisji orzekającej,

5)

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej,

6)

wezwany do odwołania ukaranego karą określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 z funkcji objętej

zakazem

- pismo doręcza się pod adres wskazany przez nadawcę do rąk pracownika upoważnionego

do odbioru korespondencji.

1.

W toku postępowania obwiniony i jego obrońca mają obowiązek zawiadomić właściwy organ

prowadzący to postępowanie o każdej zmianie adresu zamieszkania lub pracy, a w przypadku

przebywania za granicą wskazać adresata do doręczeń w kraju. O obowiązku zawiadomienia

o zmianie adresu poucza się odpowiednio w toku postępowania.

2.

W przypadku niewykonania obowiązku określonego w ust. 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym

adresem ma skutek prawny.

W razie nieobecności adresata, o którym mowa w art. 181 ust. 1, w jego mieszkaniu,

pismo doręcza się pełnoletniemu domownikowi, jeżeli zgodzi się dostarczyć je adresatowi.

1.

Odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę swoim podpisem na potwierdzeniu odbioru,

w przypadku gdy pismo jest doręczane przez pocztę, a w pozostałych przypadkach - na

pokwitowaniu. Doręczający potwierdza swoim czytelnym podpisem sposób doręczenia i

datę doręczenia.

2.

Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego

uczynić, doręczający sam potwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która pismo

odebrała, i przyczynę braku jej podpisu.

3.

Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego przez pocztę lub w inny sposób,

pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo

wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, uznaje się, że pismo zostało skutecznie

doręczone odpowiednio w dniu stwierdzonym przez doręczającego lub w dniu odmowy jego

przyjęcia przez adresata.

1.

W przypadku pisma doręczanego przez pocztę, którego nie można doręczyć w sposób określony

w art. 180 ust. 1 lub art. 184, na stronie adresowej przesyłki zawierającej pismo

listonosz dokonuje adnotacji „awizowano dnia” i niezwłocznie przekazuje ją do właściwej

pocztowej placówki oddawczej.

2.

Zawiadomienie o złożeniu pisma w pocztowej placówce oddawczej wraz z informacją o

tym, gdzie i kiedy adresat może je odebrać, listonosz umieszcza w pocztowej skrzynce

oddawczej adresata lub gdy jest to niemożliwe - na drzwiach jego mieszkania.

3.

Pozostawienie pisma w pocztowej placówce oddawczej placówka ta potwierdza przez umieszczenie

na adresowej stronie przesyłki zawierającej pismo odcisku datownika oraz podpisu przyjmującego

pracownika.

4.

Pismo przechowuje się w pocztowej placówce oddawczej wraz z potwierdzeniem odbioru

przez 7 dni od dnia następnego po jego złożeniu.

5.

Jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór pisma w terminie, o którym mowa w ust. 4,

pocztowa placówka oddawcza wysyła powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru,

zaś na stronie adresowej przesyłki zawierającej pismo umieszcza się odcisk datownika

i dokonuje adnotacji „awizowano powtórnie dnia”; w zawiadomieniu tym określa siedmiodniowy

termin do odbioru pisma licząc go od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia.

6.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pismo

pozostawiono w pocztowej placówce oddawczej, chyba że zostało podjęte wcześniej. Pismo

niepodjęte w terminie pocztowa placówka oddawcza zwraca nadawcy.

1.

Prawomocne postanowienie komisji orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie o

naruszenie dyscypliny finansów publicznych ze względu na przedawnienie karalności

albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1, przekazuje

się Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego ze względu na przedawnienie

karalności albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1,

rzecznik dyscypliny przekazuje Głównemu Rzecznikowi.

Prawomocne orzeczenie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą.

1.

W rejestrze, o którym mowa w art. 188, podlegają wpisowi informacje o osobach odpowiedzialnych

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych zawierające następujące dane osobowe

1)

imię i nazwisko osoby podlegającej wpisowi, imiona rodziców, data i miejsce jego urodzenia;

2)

adres zamieszkania;

3)

numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

4)

numer ewidencyjny PESEL, w przypadku gdy numer taki został nadany.

2.

Wpisowi do rejestru podlegają także

1)

data wydania orzeczenia i nazwa komisji, która wydała orzeczenie;

2)

określenie orzeczonej kary lub informacja o odstąpieniu od wymierzenia kary;

3)

data rozpoczęcia wykonywania kary;

4)

data zatarcia ukarania.

3.

Przewodniczący komisji orzekającej po uzyskaniu informacji, będącej podstawą do dokonania

zmiany lub usunięcia wpisu do rejestru, niezwłocznie zawiadamia o tym Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej.

4.

Dokonanie wpisu do rejestru, zmianę jego treści oraz jego usunięcie zarządza Przewodniczący

Głównej Komisji Orzekającej.

5.

O zarządzeniu

1)

wpisu do rejestru i jego treści,

2)

zmiany treści wpisu do rejestru,

3)

usunięcia wpisu do rejestru

- Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej zawiadamia osobę, której dane podlegają

wpisowi, oraz przewodniczącego komisji orzekającej, która wydała orzeczenie.

Wpis do rejestru, o którym mowa w art. 188, podlega usunięciu w przypadku

1)

zatarcia ukarania;

2)

stwierdzenia nieważności lub uchylenia prawomocnego orzeczenia;

3)

wznowienia postępowania;

4)

śmierci osoby podlegającej wpisowi do rejestru.

1.

Informacje zawarte w rejestrze, o którym mowa w art. 188, mogą być udostępniane

1)

rzecznikom dyscypliny oraz komisjom orzekającym w związku z prowadzonym postępowaniem;

2)

sądom w związku z prowadzonym postępowaniem;

3)

prokuratorom i innym organom uprawnionym do prowadzenia postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe w związku z prowadzonym postępowaniem;

4)

organom administracji publicznej oraz innym organom wykonującym zadania publiczne,

w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonywania nałożonych na nie zadań,

określonych w ustawie;

5)

pracodawcom i innym osobom lub organom, w związku z powierzeniem lub powołaniem do

pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi, o których mowa

w art. 32 ust. 2.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb zasięgania informacji z rejestru, o którym mowa w art. 188,

2)

wzór formularza zgłoszenia osoby podlegającej wpisowi do rejestru,

3)

wzory pisemnych zapytań o informacje z rejestru oraz odpowiedzi na te zapytania

- zapewniając ochronę informacji zawartych w rejestrze przed ich ujawnieniem osobom

i podmiotom nieuprawnionym.

1.

Przewodniczący komisji orzekających, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku,

składają Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej sprawozdanie o sposobie rozpoznania

wniosków o ukaranie, wniesionych w roku poprzednim.

2.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, w terminie do dnia 15 marca każdego roku,

składa Prezesowi Rady Ministrów sprawozdanie z działalności Głównej Komisji Orzekającej

oraz zbiorcze sprawozdanie z działalności komisji orzekających w roku poprzednim.

3.

Rzecznicy dyscypliny, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, składają Głównemu

Rzecznikowi sprawozdanie z działalności w roku poprzednim.

4.

Główny Rzecznik, w terminie do dnia 15 marca każdego roku, składa ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych sprawozdanie ze swojej działalności oraz zbiorcze sprawozdanie

z działalności rzeczników dyscypliny w roku poprzednim.

5.

Sprawozdania składane przez komisje orzekające oraz rzeczników dyscypliny powinny

odpowiednio zawierać co najmniej informacje o liczbie

1)

zawiadomień otrzymanych przez rzeczników dyscypliny;

2)

postanowień wydanych przez rzeczników;

3)

złożonych wniosków o ukaranie oraz liczbę osób objętych tymi wnioskami;

4)

rozstrzygnięć wydanych przez komisje orzekające i liczbę objętych nimi osób;

5)

wniesionych środków zaskarżenia;

6)

rozpoznanych środków zaskarżenia i sposobie ich rozstrzygnięcia.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory sprawozdań składanych przez

komisje orzekające oraz rzeczników dyscypliny, uwzględniając spójność i jednolitość

danych uwzględnionych w sprawozdaniach.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia obsługę biurową i organizacyjno-techniczną

rejestru, o którym mowa w art. 188, oraz ponosi wydatki z tym związane, finansowane

z budżetu państwa.

1.

Nadzór administracyjny nad działalnością komisji orzekających sprawuje Przewodniczący

Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest sprawowany przez

1)

analizę rocznych sprawozdań z działalności komisji orzekających i formułowanie wynikających

z niej wniosków;

2)

analizę sposobu wywiązywania się z obowiązków przez przewodniczących komisji i członków

komisji orzekających dotyczącą zwłaszcza

a)

toku i sprawności postępowania, w szczególności w sprawach, w których postępowanie

toczy się przewlekle,

b)

kolejności kierowania spraw do rozpoznania,

c)

zasadności odraczania rozpraw,

d)

terminowości wydawania postanowień i orzeczeń,

e)

poprawności sporządzania sprawozdań.

3.

W ramach wykonywania nadzoru, Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może żądać

nadesłania akt sprawy, wyjaśnień oraz usunięcia uchybień.

1.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej w przypadku stwierdzenia wzrostu liczby

spraw nierozpoznanych zleca przewodniczącemu komisji orzekającej sporządzenie w terminie

14 dni planu działań zmierzających do usunięcia zaległości. Przewodniczący komisji

orzekającej przekazuje sporządzony plan Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

planu, wnieść do niego uzupełnienia i uwagi.

3.

Uzupełnienia i uwagi Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej są wiążące dla przewodniczącego

komisji orzekającej.

W ustawie z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

Organem izby jest kolegium izby.

”

;

2)

w art. 17

a)

w ust. 1 w pkt 10 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 11 w brzmieniu

„

11)

realizuje zadania określone w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114).

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W razie ujawnienia okoliczności wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych

Prezes izby może wnieść wniosek o ukaranie w trybie i na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

”

;

3)

uchyla się art. 22.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm. w art. 63 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W razie ujawnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych Najwyższa Izba Kontroli

może wnieść wniosek o ukaranie, w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

”

.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 uchyla się pkt 11;

2)

w art. 11 w ust. 2 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

podejmowanie w głosowaniu jawnym uchwał dotyczących gospodarowania środkami publicznymi.

”

;

3)

uchyla się dział V.

Jeżeli czyn stanowiący naruszenie dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie jest naruszeniem dyscypliny

finansów publicznych w rozumieniu niniejszej ustawy, postępowania w sprawie naruszenia

dyscypliny finansów publicznych nie wszczyna się, a wszczęte umarza.

Postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wszczęte przed

dniem wejścia w życie ustawy prowadzone jest według przepisów niniejszej ustawy, chyba

że przepisy dotychczasowe są korzystniejsze dla obwinionego. Czynności dokonane przed

dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli zostały dokonane z zachowaniem przepisów

dotychczasowych.

1.

Kadencja komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

powołanych przed dniem wejścia w życie ustawy wygasa w dniu powołania komisji orzekającej

na podstawie przepisów niniejszej ustawy, nie później niż w dniu 30 września 2005 r.

2.

Kadencja Głównej Komisji Orzekającej przy Ministrze Finansów powołanej przed dniem

wejścia w życie ustawy wygasa w dniu powołania Głównej Komisji Orzekającej, nie później

niż w dniu 30 września 2005 r.

3.

Rzecznicy dyscypliny finansów publicznych i ich zastępcy, powołani przed dniem wejścia

w życie ustawy, pełnią swoje funkcje do czasu powołania rzeczników dyscypliny i ich

zastępców na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej niż do dnia 30 września 2005 r.

4.

Główny rzecznik dyscypliny finansów publicznych i jego zastępcy, powołani przed dniem

wejścia w życie ustawy, pełnią swoje funkcje do czasu powołania Głównego Rzecznika

i jego zastępców na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej niż do dnia 30 września

2005 r.

5.

Po upływie kadencji komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów

publicznych oraz Głównej Komisji Orzekającej przy Ministrze Finansów, powołanych przed

dniem wejścia w życie ustawy, przewodniczący tych komisji przekazują do właściwych

komisji orzekających oraz Głównej Komisji Orzekającej, powołanych na podstawie niniejszej

ustawy, odpowiednio

1)

sprawy, w których toczy się postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

2)

sprawy, w których postępowanie nie zostało wszczęte;

3)

sprawy, w których prawomocne orzeczenia nie zostały wykonane;

4)

akta spraw, w których orzeczone kary nie uległy zatarciu.

6.

Po zaprzestaniu pełnienia funkcji przez rzecznika dyscypliny finansów publicznych

oraz Głównego Rzecznika dyscypliny finansów publicznych, prowadzone przez nich sprawy,

a także ich prawa i obowiązki, przejmują odpowiednio: rzecznik dyscypliny oraz Główny

Rzecznik, powołani na podstawie niniejszej ustawy.

7.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w przypadku wygaśnięcia członkostwa w komisji

orzekającej z przyczyn, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 9.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.