Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

Ustawa określa zasady wspierania twórczości filmowej i innej działalności w dziedzinie

kinematografii oraz ochrony zasobów sztuki filmowej.

Ustawę stosuje się do utworzonych przed dniem 1 stycznia 2006 r. państwowych instytucji

filmowych oraz do działających w nich zespołów filmowych.

Ustawy nie stosuje się do

1)

audiowizualnej rejestracji

a)

wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych i scenicznych,

b)

zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego

i sportowego,

c)

sporządzanej na potrzeby nauki, nauczania, techniki, reklamy, promocji, informacji

i instruktażu,

d)

sporządzanej na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych,

e)

zdarzeń z życia prywatnego;

2)

produkcji filmu i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne podległe

Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub zlecanych

do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań związanych

z obronnością i bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym, a także produkcji

filmów i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne więziennictwa podległe

Ministrowi Sprawiedliwości lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych

do wykonywania zadań w zakresie instruktażu oraz działalności ochronnej i resocjalizacyjnej.

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,

operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy

kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych

dziedzinach kultury.

1.

Państwo sprawuje mecenat nad działalnością w dziedzinie kinematografii, jako części

kultury narodowej, polegający w szczególności na wspieraniu produkcji i promocji filmu,

upowszechnianiu kultury filmowej oraz ochronie dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie

filmu.

2.

Kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi filmowe, dystrybucję

i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin, upowszechnianie kultury filmowej,

promocję polskiej twórczości filmowej oraz gromadzenie, ochronę i upowszechnianie

zasobów sztuki filmowej.

1.

Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub animowany, złożony

z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych na

jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie

ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej

formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów dokumentalnych i animowanych, przeznaczony

do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o

prawie autorskim i prawach pokrewnych.

2.

Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest podmiot

mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto spełniony jest

co najmniej jeden z warunków

1)

autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz wykonawca jednej

z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych producenta mającego

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi

100%, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w

języku polskim;

2)

autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub wykonawca

jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych koproducenta

mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu

stanowi co najmniej 20% przy filmie będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej

10% przy filmie będącym koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości

80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dystrybucja filmu - nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do wykonywania

kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji językowej innej niż ta,

w której został wytworzony, oraz przekazanie tego prawa innym podmiotom w celu rozpowszechniania

filmu;

2)

film niskobudżetowy - film, którego koszt produkcji jest niższy niż dwukrotność maksymalnej

kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok przez Radę Polskiego Instytutu Sztuki

Filmowej;

3)

kino - miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego wyświetlania

filmu;

4)

kopia wzorcowa - kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii eksploatacyjnych;

5)

koproducent filmu - podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi

odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz

nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych;

6)

producent filmu - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, o której

mowa w art. 33, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność

za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;

7)

produkcja filmu - zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych

i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu w postaci kopii wzorcowej;

8)

rozpowszechnianie filmu - publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek sposób, z wyłączeniem

nadawania przez nadawców telewizyjnych;

9)

upowszechnianie kultury filmowej - działalność polegającą na organizowaniu przeglądów,

festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej działalności kulturalnej

i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz publikacji naukowych i kulturalnych,

poświęconych sztuce filmowej;

10)

usługi filmowe - usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności gospodarczej

przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów produkcji filmowej, obejmujące

w szczególności czynności dokonywane przy pomocy własnych pracowników, udostępnianie

pomieszczeń i hal zdjęciowych, sprzętu filmowego bez obsługi oraz wykonywanie specjalistycznych

usług transportowych.

1.

Zadania organów administracji rządowej w zakresie kinematografii realizuje minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwany dalej „ministrem”.

2.

Do zakresu działania ministra należy w szczególności

1)

projektowanie kierunków realizacji polityki kulturalnej państwa w dziedzinie kinematografii;

2)

zapewnienie powszechnego dostępu społeczeństwa do dorobku polskiej, europejskiej i

światowej sztuki filmowej;

3)

tworzenie warunków do rozwoju wszystkich gatunków i rodzajów twórczości filmowej;

4)

wspieranie rozwoju artystycznego młodych twórców;

5)

wspieranie edukacji i doskonalenia zawodowego oraz ochrony zawodów filmowych;

6)

wspieranie upowszechniania kultury filmowej i działanie na rzecz rozwoju społecznego

ruchu filmowego oraz piśmiennictwa filmowego.

1.

W celu wspierania rozwoju kinematografii tworzy się Polski Instytut Sztuki Filmowej,

zwany dalej „Instytutem”, będący państwową osobą prawną.

2.

Siedzibą Instytutu jest miasto stołeczne Warszawa.

1.

Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie kinematografii,

w szczególności przez

1)

tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji filmowej;

2)

inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości filmowej,

a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania projektów filmowych, produkcji

filmów i rozpowszechniania filmów;

3)

wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego dostępu do dorobku

polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;

4)

wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych twórców filmowych;

5)

promocję polskiej twórczości filmowej;

6)

dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji

filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości

filmowej i upowszechniania kultury filmowej, w tym produkcji filmów podejmowanych

przez środowiska polonijne;

7)

świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;

8)

wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;

9)

wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu kinematograficznego,

a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców działających w kinematografii.

2.

Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, współpracuje z organami

administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego.

1.

Instytut samodzielnie gospodaruje mieniem oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach

posiadanych środków, kierując się zasadą efektywnego ich wykorzystania.

2.

Instytut nie może wykonywać działalności gospodarczej.

1.

Nadzór nad działalnością Instytutu sprawuje minister.

2.

Minister, w terminie 30 dni, bada uchwały podejmowane przez Radę Instytutu i przesyłane

mu niezwłocznie przez ten organ, w zakresie zgodności z prawem, i stwierdza nieważność

uchwały w całości lub w części, jeżeli narusza ona prawo lub stwarza zagrożenie wystąpienia

ujemnego wyniku finansowego.

3.

Minister zatwierdza roczny plan działalności oraz roczny plan finansowy Instytutu.

4.

Minister rozpatruje i zatwierdza roczne sprawozdanie z działalności oraz roczne sprawozdanie

finansowe Instytutu.

5.

Minister wskazuje biegłego rewidenta do badania rocznego sprawozdania finansowego.

1.

Instytut działa na podstawie ustawy i statutu.

2.

Minister, w drodze zarządzenia, nadaje Instytutowi statut, w którym określa w szczególności

1)

szczegółowy zakres działania Instytutu,

2)

organizację wewnętrzną Instytutu,

3)

szczegółowe zadania organów Instytutu oraz tryb ich działania

- uwzględniając stworzenie właściwych warunków do prawidłowej realizacji zadań przez

Instytut.

3.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 2, ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

Organami Instytutu są

1)

Dyrektor Instytutu, zwany dalej „Dyrektorem”;

2)

Rada Instytutu, zwana dalej „Radą”.

1.

Dyrektor kieruje Instytutem i reprezentuje go na zewnątrz.

2.

Do zadań Dyrektora należy w szczególności

1)

opracowanie rocznego planu działalności oraz rocznego planu finansowego Instytutu,

a także występowanie do ministra z wnioskami w sprawie wysokości dotacji na realizację

zadań Instytutu;

2)

sporządzanie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu oraz rocznego sprawozdania

finansowego Instytutu;

3)

dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji

filmów, dystrybucji i rozpowszechniania filmów, promocji twórczości filmowej oraz

upowszechniania kultury filmowej, po zasięgnięciu opinii ekspertów wskazanych przez

ministra spośród przedstawicieli środowisk filmowych;

4)

sprawowanie zarządu majątkiem Instytutu;

5)

prowadzenie gospodarki finansowej Instytutu.

3.

Dyrektor może ustanawiać stypendia i nagrody ze środków Instytutu.

1.

Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu. Komisję konkursową powołuje

minister, w szczególności spośród kandydatów zgłoszonych przez środowiska filmowe,

w tym twórców i producentów filmowych oraz związki zawodowe działające w kinematografii.

2.

Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.

3.

Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.

4.

Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.

5.

Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że do Dyrektora

nie stosuje się art. 70 § 1 Kodeksu pracy.

6.

Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed upływem kadencji

w przypadku

1)

działania z naruszeniem prawa;

2)

zrzeczenia się funkcji;

3)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;

6)

negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać Dyrektora również na

wniosek Rady.

8.

W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej działalności związanej

z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony w instytucjach kultury oraz podmiotach

wykonujących działalność gospodarczą w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów,

posiadać akcji lub udziałów w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.

9.

Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację i tryb przeprowadzania

konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania komisji konkursowej, uwzględniając

w szczególności potrzebę sprawnego przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny

kwalifikacji kandydatów.

1.

Rada składa się z jedenastu członków powoływanych na okres 3 lat przez ministra.

2.

W skład Rady minister powołuje

1)

trzech członków zgłoszonych przez twórców filmowych;

2)

jednego członka zgłoszonego przez producentów filmowych;

3)

jednego członka zgłoszonego przez związki zawodowe działające w sferze kinematografii;

4)

pięciu członków zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 19 ust. 1-5;

5)

jednego członka reprezentującego ministra.

3.

Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej członków w głosowaniu

tajnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej sześciu członków. Rada może

w czasie kadencji dokonać, w tym samym trybie, zmiany jej przewodniczącego.

4.

Nie można pełnić funkcji członka Rady przez więcej niż dwie kolejno po sobie następujące

kadencje.

5.

Za pełnienie funkcji członka Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

1.

Minister może odwołać członka Rady przed upływem kadencji w przypadku

1)

zrzeczenia się funkcji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

W przypadku odwołania członka Rady przed upływem kadencji minister powołuje nowego

członka Rady na okres do końca tej kadencji.

Organem założycielskim dla państwowych jednostek organizacyjnych kinematografii jest

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

wytyczanie kierunków działania Instytutu;

2)

opiniowanie rocznego planu działalności oraz rocznego planu finansowego Instytutu;

3)

opiniowanie rocznego sprawozdania z działalności oraz rocznego sprawozdania finansowego

Instytutu;

4)

opiniowanie zmian statutu.

2.

Rada może przedstawiać ministrowi, innym organom administracji publicznej i Dyrektorowi

stanowiska, opinie lub wnioski we wszystkich sprawach dotyczących Instytutu i kinematografii.

1.

Przychodami Instytutu są

1)

dotacje podmiotowe z budżetu państwa, przekazywane przez ministra ze środków ujętych

w części budżetowej, której jest dysponentem;

2)

przychody z eksploatacji filmów, do których autorskie prawa majątkowe przysługują

Instytutowi;

3)

darowizny, spadki i zapisy;

4)

przychody z majątku Instytutu;

5)

środki przyznawane przez ministra z Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 47e ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 273, poz. 2703);

6)

wpłaty, o których mowa w art. 19 ust. 1-5, 6 i 7;

7)

przychody, o których mowa w art. 27a pkt 4 oraz art. 45b ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o państwowych instytucjach

filmowych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 513 oraz z 2005 r. Nr 132, poz. 1111).

2.

Instytut może otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację zadań inwestycyjnych.

3.

Koszty działalności Instytutu pokrywane są z przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt

1, 3 i 4.

1.

Podmiot prowadzący kino dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu

uzyskanego z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie, przed podziałem z podmiotem

prowadzącym dystrybucję.

2.

Podmiot prowadzący dystrybucję dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5%

przychodu uzyskanego ze sprzedaży oraz wynajmu nośników z nagranymi na nich filmami

oraz z umów upoważniających inne podmioty do takiej sprzedaży lub wynajmu.

3.

Nadawca programu telewizyjnego dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5%

przychodu uzyskanego z tytułu emisji reklam, telesprzedaży i audycji sponsorowanych

albo przychodu pochodzącego z pobranych bezpośrednio od abonentów opłat za dostęp

do nadawanych programów, jeżeli przychód ten w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.

4.

Operator platformy cyfrowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu

uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do programów telewizyjnych

nadawanych lub reemitowanych na platformie cyfrowej.

5.

Operator telewizji kablowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu

uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do reemitowanych programów

telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji.

6.

Podmiot kontrolowany w ramach grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804 i Nr 170, poz. 1652 oraz z 2004 r. Nr 93, poz. 891 i Nr 96, poz. 959) przez podmiot, o którym mowa w ust. 1-5, dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości

1,5% przychodu uzyskanego z tytułów, o których mowa w ust. 1-5. W takim przypadku

podmiot kontrolujący może od kwoty należnej Instytutowi z tytułu, o którym mowa w

ust. 1-5, odliczyć, w danym okresie rozliczeniowym, kwoty faktycznie wpłacone na rzecz

Instytutu z tego tytułu, w tym samym okresie rozliczeniowym, przez podmiot kontrolowany

w ramach grupy kapitałowej.

7.

Publiczny nadawca telewizyjny jest zobowiązany przeznaczyć na produkcję filmów nie

mniej niż 1,5% rocznych wpływów z abonamentu za posiadanie odbiorników telewizyjnych.

Z wykonania tego obowiązku nadawca przekazuje Dyrektorowi roczne sprawozdanie w terminie

do końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego. W przypadku gdy kwota, o której

mowa w zdaniu pierwszym, nie zostanie w całości wydatkowana na produkcję filmów, nadawca

przekazuje Instytutowi różnicę wynikającą z rozliczenia w terminie 1 miesiąca po upływie

pierwszego kwartału roku kalendarzowego.

8.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1-5 i 6, są przekazywane w okresach kwartalnych, w terminie

30 dni po upływie kwartału.

9.

Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1-5, 6 i 7, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi, a uprawnienia organu

odwoławczego - ministrowi.

10.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1-5, 6 i 7, stanowią koszty uzyskania przychodów, w

rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia.

1.

Podstawą gospodarki finansowej Instytutu jest roczny plan finansowy.

2.

Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności

1)

przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;

2)

koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od wynagrodzeń;

3)

wydatki inwestycyjne;

4)

stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.

3.

Rokiem obrotowym Instytutu jest rok kalendarzowy.

4.

Instytut prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach o rachunkowości.

5.

Roczne sprawozdanie finansowe Instytutu podlega badaniu przez biegłego rewidenta.

1.

Instytut tworzy

1)

fundusz statutowy;

2)

fundusz rezerwowy;

3)

inne fundusze, jeżeli obowiązek ich utworzenia wynika z odrębnych przepisów.

2.

Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez Instytut w momencie

utworzenia.

3.

Fundusz statutowy zwiększa się o

1)

dotacje celowe na inwestycje służące realizacji zadań Instytutu;

2)

wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

3)

zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.

4.

Fundusz statutowy zmniejsza się o

1)

wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

2)

straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.

5.

Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy nie może być

niższy niż 10% zysku netto. Instytut może zaniechać odpisu, gdy stan funduszu rezerwowego

przekroczy równowartość 2% kosztów działalności Instytutu w roku obrotowym.

6.

Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.

1.

Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu przygotowania projektów filmowych,

produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej

twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, zwanego dalej „dofinansowaniem

przedsięwzięcia”, może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie kinematografii,

zarówno polski, jak i z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub z państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bez względu

na formę organizacyjno-prawną oraz strukturę własności, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Instytut nie może udzielić dofinansowania przedsięwzięcia

1)

osobie fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo składania fałszywych

zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu,

obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe

albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej;

2)

osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, w której osoba

będąca członkiem jego organów zarządzających bądź wspólnikiem została skazana prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w pkt 1;

3)

podmiotowi, który

a)

posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub

b)

pozostaje pod zarządem komisarycznym bądź znajduje się w toku likwidacji, postępowania

upadłościowego, postępowania naprawczego, lub

c)

w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia

naruszył w sposób istotny umowę zawartą z Instytutem.

3.

Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące kryteria

1)

walory artystyczne, poznawcze i etyczne;

2)

znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka ojczystego;

3)

wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;

4)

przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;

5)

warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.

1.

Dofinansowanie przedsięwzięcia odbywa się w formie dotacji, a w odniesieniu do przedsięwzięć

z zakresu przygotowania projektów filmowych i produkcji filmów również w formie udzielenia

pożyczki lub poręczenia.

2.

Dofinansowanie przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50% budżetu filmu, z wyjątkiem

filmów, których treść i forma mają charakter ambitny artystycznie i które mają ograniczone

walory komercyjne lub debiutów reżyserskich (film trudny) oraz filmów niskobudżetowych.

W każdym przypadku kwota dofinansowania przedsięwzięcia nie może przekroczyć 90% budżetu

przedsięwzięcia.

3.

Instytut udziela dofinansowania przedsięwzięcia w drodze umowy cywilnoprawnej, którą

w imieniu Instytutu zawiera Dyrektor, po zasięgnięciu opinii ekspertów.

4.

Instytut jako organ udzielający dofinansowania przedsięwzięcia zobowiązany jest do

kontroli rozliczenia przychodów i kosztów dofinansowanego przedsięwzięcia. Kontroli

podlega również przebieg i sposób realizacji przedsięwzięcia oraz prawidłowość wykorzystania

otrzymanego z Instytutu dofinansowania.

5.

Podmiot otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia jest zobowiązany, w przypadku osiągnięcia

zysku z przedsięwzięcia, do zwrotu dofinansowania przedsięwzięcia na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych.

6.

Minister określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb udzielania dofinansowania przedsięwzięcia, a także istotne

elementy wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia,

2)

istotne elementy umów cywilnoprawnych, o których mowa w ust. 3

- uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 ust. 1, efektywnego

i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia oraz zapewnienia przejrzystości

jego udzielania.

1.

Ekspertów, o których mowa w art. 23 ust. 3, powołuje, w liczbie co najmniej 7, minister

spośród przedstawicieli środowisk filmowych oraz środowisk opiniotwórczych na okres

12 miesięcy.

2.

Opinie ekspertów są sporządzane na piśmie i zawierają szczegółową analizę przedsięwzięcia

pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 22 ust. 3.

3.

Ekspert sporządzający opinię nie może być w jakikolwiek sposób związany z realizacją

analizowanego przedsięwzięcia.

Otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia ma obowiązek wykorzystać uzyskane środki

zgodnie z celem, na jaki je uzyskał, i zgodnie z umową o dofinansowanie przedsięwzięcia.

Dotyczy to także odsetek bankowych od uzyskanych środków w ramach dofinansowania przedsięwzięcia.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może, w drodze

zarządzenia, łączyć państwowe instytucje filmowe utworzone przed dniem 1 stycznia

2005 r.

2.

Do połączenia państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 1-3 i ust. 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 25 października

1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm..

3.

Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej państwowej instytucji filmowej minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wykreśla z rejestru państwowe

instytucje filmowe, które uległy połączeniu.

1.

W ramach kontroli, o których mowa w art. 23 ust. 4, upoważnieni pracownicy Instytutu

mogą badać dokumenty i inne nośniki informacji, które mają lub mogą mieć znaczenie

dla oceny prawidłowości wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia, oraz żądać udzielenia

ustnie lub na piśmie informacji dotyczących wykonania objętego dofinansowaniem przedsięwzięcia.

2.

Minister określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania

kontroli, o których mowa w art. 23 ust. 4, uwzględniając konieczność realizacji celów,

określonych w art. 3 ust. 1, oraz efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania

przedsięwzięcia.

Do likwidacji i upadłości państwowej instytucji filmowej stosuje się odpowiednio ustawę z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 981 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703), z tym że

1)

likwidacja państwowej instytucji filmowej polega na zadysponowaniu składnikami materialnymi

i niematerialnymi tej instytucji na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, z zastrzeżeniem

pkt 5, i wykreśleniu państwowej instytucji filmowej z rejestru instytucji filmowych,

o którym mowa w art. 22, po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Jeżeli wierzycielem

likwidowanej państwowej instytucji filmowej jest Skarb Państwa - wierzytelności te

z dniem podjęcia decyzji o likwidacji umarza się;

2)

likwidacja państwowej instytucji filmowej, z zastrzeżeniem pkt 3, może nastąpić na

wspólny wniosek dyrektora i rady pracowniczej państwowej instytucji filmowej. Decyzje

o likwidacji podejmuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

3)

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 19 ust. 1 tej ustawy lub państwowa instytucja

filmowa nie spełnia zadań określonych w statucie bądź do dnia 31 grudnia 2010 r. nie

została podjęta decyzja o likwidacji państwowej instytucji filmowej lub państwowa

instytucja filmowa nie została skomercjalizowana - instytucja ta podlega likwidacji

z inicjatywy ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

4)

art. 19 ust. 2, art. 20, art. 22 i art. 23 tej ustawy nie stosuje się,

5)

z dniem postawienia w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości państwowej instytucji

filmowej autorskie prawa majątkowe przysługujące tej instytucji stają się nieodpłatnie

własnością Filmoteki Narodowej.

1.

Instytut może odstąpić od umowy o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia w przypadku

wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia niezgodnie z przeznaczeniem, nieterminowego

lub nienależytego wykonywania umowy, w tym w szczególności zmniejszenia zakresu objętego

dofinansowaniem przedsięwzięcia stwierdzonego na podstawie wyników kontroli oraz oceny

realizacji wniosków i zaleceń pokontrolnych.

2.

Odstępując od umowy Instytut określa kwotę wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem

wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia przekazania środków, termin jej zwrotu

oraz nazwę i numer konta, na które powinna być dokonana wpłata.

Państwowa instytucja filmowa, na wniosek sejmiku województwa, może być przekazana

do prowadzenia samorządowi województwa na zasadach określonych w porozumieniu ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z zarządem województwa.

1.

Do państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy o komercjalizacji

i prywatyzacji, z tym że

1)

komercjalizacja państwowej instytucji filmowej może być dokonana na wniosek ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub za zgodą tego ministra

na wspólny wniosek dyrektora i rady pracowniczej państwowej instytucji filmowej;

2)

w razie podjęcia decyzji o prywatyzacji państwowej instytucji filmowej zasoby sztuki

filmowej zgromadzone w tej instytucji stają się nieodpłatnie własnością Filmoteki

Narodowej i podlegają przekazaniu jej;

3)

prywatyzacji nie podlegają autorskie prawa majątkowe do filmów wyprodukowanych do

dnia 31 grudnia 1989 r. przysługujące państwowej instytucji filmowej; w razie jej

prywatyzacji prawa te stają się nieodpłatnie własnością Polskiego Instytutu Sztuki

Filmowej;

4)

wpływy z prywatyzacji państwowej instytucji filmowej są przychodami Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej;

5)

o sporządzeniu aktu komercjalizacji lub o podjęciu decyzji o prywatyzacji państwowej

instytucji filmowej powiadamia się Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej,

który ma prawo wglądu w dokumentację rachunkową i księgi handlowe spółki powstałej

z przekształcenia państwowej instytucji filmowej oraz przysługuje mu prawo zgłaszania

uwag i występowania z wnioskami dotyczącymi spraw tej spółki - do czasu jej sprywatyzowania;

6)

z dniem sporządzenia aktu komercjalizacji państwowej instytucji filmowej instytucję

tę wykreśla się z rejestru instytucji filmowych, o którym mowa w art. 22;

7)

na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, Rada Ministrów może w formie uchwały

udzielić zgody na inny niż publiczny tryb zbycia udziałów lub akcji skomercjalizowanych

państwowych instytucji filmowych poprzez ich nieodpłatne wniesienie do Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej, który ma obowiązek je zbyć w terminie 12 miesięcy od dnia wniesienia.

2.

Przepisy ust. 1 nie naruszają praw twórców wynikających z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z późn. zm., w szczególności dotyczących nowych pól eksploatacji.

1.

Działalność w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii

prowadzi Filmoteka Narodowa oraz filmoteki regionalne.

2.

Do zadań Filmoteki Narodowej należy w szczególności

1)

gromadzenie i zabezpieczanie

a)

materiałów negatywowych, kopii wzorcowych oraz innych archiwalnych kopii filmowych

filmów polskich,

b)

archiwalnych kopii filmowych filmów niebędących filmami polskimi, jeżeli filmy te

mają istotne znaczenie dla polskiej kultury, nauki lub życia społecznego;

2)

wypracowywanie metodologii archiwizacji filmów polskich i polskiej dokumentacji historyczno-filmowej;

3)

gromadzenie i archiwizacja dokumentacji dotyczącej produkcji filmów i rozpowszechniania

filmów;

4)

upowszechnianie kultury filmowej, w tym udostępnianie zasobów sztuki filmowej;

5)

gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz eksponatów dotyczących historii filmu i kinematografii;

6)

prowadzenie katalogu dzieł filmowych;

7)

współpraca z krajowymi i zagranicznymi podmiotami;

8)

działalność kulturalno-oświatowa oraz wydawnicza.

3.

Filmoteka Narodowa udostępnia Instytutowi zgromadzone materiały filmowe, w tym materiały

wyjściowe i promocyjne, w celu wykorzystania ich do działalności określonej w ustawie

lub w statucie. Wysokość opłat za udostępnianie materiałów określi minister w drodze

zarządzenia.

4.

Samorządy lokalne mogą tworzyć filmoteki regionalne w formie samorządowych instytucji

kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm.. Zakres działania filmotek regionalnych określa ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem

dziedzictwa kulturalnego kinematografii w regionie.

5.

Do działalności Filmoteki Narodowej i filmotek regionalnych w zakresie państwowego

zasobu archiwalnego, określonej w ust. 2 pkt 1-3, stosuje się ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1396, z późn. zm..

Filmoteka Narodowa otrzymuje na swoją działalność dotację budżetową. Przychodami Filmoteki

Narodowej są także przychody z dystrybucji filmów, do których przysługują jej autorskie

prawa majątkowe oraz opłaty wynikające ze świadczonych usług.

Producent filmu przekazuje nieodpłatnie Filmotece Narodowej jeden egzemplarz nieeksploatowanej

kopii każdego wyprodukowanego filmu oraz materiały dokumentacyjne związane z produkcją

filmu, w szczególności scenariusz, listę montażową i dialogową, fotosy, plakaty, listę

napisów i materiały reklamowe - w terminie 30 dni po zakończeniu produkcji, nie później

jednak niż w dniu rozpoczęcia dystrybucji filmu.

W ustawie z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 513) wprowadza się następujące zmiany

1)

tytuł ustawy otrzymuje brzmienie

„

o państwowych instytucjach filmowych

”

;

2)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawę stosuje się do utworzonych przed dniem 1 stycznia 2006 r. państwowych instytucji

filmowych oraz do działających w nich zespołów filmowych.

”

;

3)

uchyla się art. 2-4;

4)

uchyla się rozdział 2;

5)

tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie

„

Państwowe instytucje filmowe

”

;

6)

uchyla się art. 14 i 15;

7)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

Organem założycielskim dla państwowych jednostek organizacyjnych kinematografii jest

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

;

8)

w art. 17 uchyla się ust. 2 i oznaczenie ust. 1;

9)

uchyla się art. 18-19;

10)

użyte w art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1-4 i 8, art. 22 ust. 1, 4 i 5, art. 23 ust.

2 i 3, art. 24 ust. 3, art. 28 ust. 1, art. 29 w zdaniu wstępnym, art. 30 ust. 3,

art. 31 ust. 1 i 2 w zdaniu wstępnym, art. 32 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 w zdaniu

wstępnym, art. 35 ust. 1 w zdaniu wstępnym i w ust. 2, w art. 37 ust. 1, w art. 38

ust. 1 pkt 2, art. 39, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 w różnej liczbie i przypadku

wyrazy „instytucja filmowa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „państwowa instytucja filmowa”;

11)

w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Załoga państwowej instytucji filmowej uczestniczy w zarządzaniu instytucją według

zasad określonych w przepisach o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego,

z zastrzeżeniem art. 33 i 39.

”

;

12)

w art. 21 uchyla się ust. 7;

13)

uchyla się art. 23a;

14)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może, w drodze

zarządzenia, łączyć państwowe instytucje filmowe utworzone przed dniem 1 stycznia

2005 r.

2.

Do połączenia państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 1-3 i ust. 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 25 października

1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm..

3.

Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej państwowej instytucji filmowej minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wykreśla z rejestru państwowe

instytucje filmowe, które uległy połączeniu.

”

;

15)

uchyla się art. 26;

16)

art. 26a otrzymuje brzmienie

„

Art. 26a.

Do likwidacji i upadłości państwowej instytucji filmowej stosuje się odpowiednio ustawę z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 981 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703), z tym że

1)

likwidacja państwowej instytucji filmowej polega na zadysponowaniu składnikami materialnymi

i niematerialnymi tej instytucji na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, z zastrzeżeniem

pkt 5, i wykreśleniu państwowej instytucji filmowej z rejestru instytucji filmowych,

o którym mowa w art. 22, po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Jeżeli wierzycielem

likwidowanej państwowej instytucji filmowej jest Skarb Państwa - wierzytelności te

z dniem podjęcia decyzji o likwidacji umarza się;

2)

likwidacja państwowej instytucji filmowej, z zastrzeżeniem pkt 3, może nastąpić na

wspólny wniosek dyrektora i rady pracowniczej państwowej instytucji filmowej. Decyzje

o likwidacji podejmuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

3)

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 19 ust. 1 tej ustawy lub państwowa instytucja

filmowa nie spełnia zadań określonych w statucie bądź do dnia 31 grudnia 2010 r. nie

została podjęta decyzja o likwidacji państwowej instytucji filmowej lub państwowa

instytucja filmowa nie została skomercjalizowana - instytucja ta podlega likwidacji

z inicjatywy ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

4)

art. 19 ust. 2, art. 20, art. 22 i art. 23 tej ustawy nie stosuje się,

5)

z dniem postawienia w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości państwowej instytucji

filmowej autorskie prawa majątkowe przysługujące tej instytucji stają się nieodpłatnie

własnością Filmoteki Narodowej.

”

;

17)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

Państwowa instytucja filmowa, na wniosek sejmiku województwa, może być przekazana

do prowadzenia samorządowi województwa na zasadach określonych w porozumieniu ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z zarządem województwa.

”

;

18)

art. 27a otrzymuje brzmienie

„

Art. 27a.

1.

Do państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy o komercjalizacji

i prywatyzacji, z tym że

1)

komercjalizacja państwowej instytucji filmowej może być dokonana na wniosek ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub za zgodą tego ministra

na wspólny wniosek dyrektora i rady pracowniczej państwowej instytucji filmowej;

2)

w razie podjęcia decyzji o prywatyzacji państwowej instytucji filmowej zasoby sztuki

filmowej zgromadzone w tej instytucji stają się nieodpłatnie własnością Filmoteki

Narodowej i podlegają przekazaniu jej;

3)

prywatyzacji nie podlegają autorskie prawa majątkowe do filmów wyprodukowanych do

dnia 31 grudnia 1989 r. przysługujące państwowej instytucji filmowej; w razie jej

prywatyzacji prawa te stają się nieodpłatnie własnością Polskiego Instytutu Sztuki

Filmowej;

4)

wpływy z prywatyzacji państwowej instytucji filmowej są przychodami Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej;

5)

o sporządzeniu aktu komercjalizacji lub o podjęciu decyzji o prywatyzacji państwowej

instytucji filmowej powiadamia się Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej,

który ma prawo wglądu w dokumentację rachunkową i księgi handlowe spółki powstałej

z przekształcenia państwowej instytucji filmowej oraz przysługuje mu prawo zgłaszania

uwag i występowania z wnioskami dotyczącymi spraw tej spółki - do czasu jej sprywatyzowania;

6)

z dniem sporządzenia aktu komercjalizacji państwowej instytucji filmowej instytucję

tę wykreśla się z rejestru instytucji filmowych, o którym mowa w art. 22;

7)

na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, Rada Ministrów może w formie uchwały

udzielić zgody na inny niż publiczny tryb zbycia udziałów lub akcji skomercjalizowanych

państwowych instytucji filmowych poprzez ich nieodpłatne wniesienie do Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej, który ma obowiązek je zbyć w terminie 12 miesięcy od dnia wniesienia.

2.

Przepisy ust. 1 nie naruszają praw twórców wynikających z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z późn. zm., w szczególności dotyczących nowych pól eksploatacji.

”

;

19)

w art. 28 uchyla się ust. 2, 3 i 5;

20)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi działalność na podstawie planu, który ustala

dyrektor po zasięgnięciu opinii organów doradczych i opiniodawczych, a następnie zatwierdza

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

;

21)

w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W wypadkach, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego zapewnia państwowej instytucji filmowej środki niezbędne do

wykonania nałożonego zadania.

”

;

22)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową, pokrywając

z uzyskanych przychodów koszty działalności i zobowiązania.

2.

Podstawą gospodarki finansowej państwowej instytucji filmowej jest roczny plan finansowy,

który ustala dyrektor po zasięgnięciu opinii organów doradczych i opiniodawczych.

3.

Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności

1)

przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;

2)

koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od wynagrodzeń;

3)

wydatki inwestycyjne;

4)

stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.

4.

Rokiem obrotowym państwowej instytucji filmowej jest rok kalendarzowy.

5.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach

o rachunkowości.

6.

Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej podlega badaniu przez

biegłego rewidenta.

7.

Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej zatwierdza minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

;

23)

po art. 45 dodaje się art. 45a i 45b w brzmieniu

„

Art. 45a.

1.

Państwowa instytucja filmowa tworzy

1)

fundusz statutowy;

2)

fundusz rezerwowy;

3)

inne fundusze, których utworzenie przewidują odrębne przepisy.

2.

Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez państwową instytucję

filmową w momencie utworzenia.

3.

Fundusz statutowy zwiększa się o

1)

wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

2)

zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.

4.

Fundusz statutowy zmniejsza się o

1)

wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

2)

straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.

5.

Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy nie może być

niższy niż 10% zysku netto. Państwowa instytucja filmowa może zaniechać odpisu, gdy

stan funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2% kosztów działalności tej instytucji

w roku obrotowym.

6.

Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.

Art. 45b.

1.

Państwowe instytucje filmowe dokonują na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej

wpłat w wysokości 50% przychodów z majątkowych praw autorskich do filmów wyprodukowanych

do dnia 31 grudnia 1989 r.

2.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w okresach kwartalnych, w terminie

30 dni po upływie kwartału.

3.

Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej, a uprawnienia organu odwoławczego - ministrowi właściwemu do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

4.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią koszty uzyskania przychodów, w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 27a ust. 2.

”

;

24)

uchyla się rozdział 5;

25)

uchyla się rozdział 6.

W ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z późn. zm. art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,

operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy

kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych

dziedzinach kultury.

”

.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi działalność na podstawie planu, który ustala

dyrektor po zasięgnięciu opinii organów doradczych i opiniodawczych, a następnie zatwierdza

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

W ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 273, poz. 2703) w art. 47e wprowadza się następujące zmiany

a)

w ust. 4 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Wydatki Funduszu Promocji Kultury są przeznaczane, z zastrzeżeniem ust. 4a, wyłącznie

na promowanie lub wspieranie

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Dysponent Funduszu Promocji Kultury przekazuje corocznie, w terminie do dnia 30 marca

następnego roku kalendarzowego, nie mniej niż 5% przychodu, o którym mowa w ust. 3,

do Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej na realizację zadań tego Instytutu.

”

.

Z dniem wejścia ustawy w życie podlegają umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia

kwalifikacji do wykonywania zawodów filmowych, prowadzone na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 31.

1.

Wierzytelności państwowych instytucji filmowych, w stosunku do których toczy się postępowanie

likwidacyjne lub upadłościowe, wymagalne w dniu wejścia ustawy w życie - z tym dniem

stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.

2.

Wierzytelności Skarbu Państwa wobec państwowych instytucji filmowych z tytułu odpłatnego

nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych urządzeń i lokali, niezaspokojone

w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie - z tym dniem stają się nieodpłatnie

mieniem Instytutu.

3.

Wierzytelności Skarbu Państwa wobec samorządowych instytucji filmowych z tytułu odpłatnego

nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych urządzeń i lokali, niezaspokojone

w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie - z dniem przekształcenia samorządowej

instytucji filmowej w samorządową instytucję kultury stają się nieodpłatnie mieniem

tej samorządowej instytucji kultury.

4.

Zmiana w księgach wieczystych wpisów dotyczących hipotek zabezpieczających wierzytelności,

o których mowa w ust. 1 i 2, następuje na wniosek Dyrektora, a w odniesieniu do wierzytelności,

o których mowa w ust. 3, na wniosek właściwego organu wykonawczego organizatora samorządowej

instytucji kultury.

Rozporządzenie wydane na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 31,

zachowuje moc do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy,

o której mowa w art. 31, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Pierwszego Dyrektora minister powołuje na okres do czasu powołania Dyrektora w trybie

art. 14 ust. 1, nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.

2.

Okresu pełnienia funkcji Dyrektora, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się na poczet

kadencji, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3.

Z dniem wejścia w życie ustawy samorządowe instytucje filmowe, utworzone na podstawie

ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii, stają się samorządowymi instytucjami kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

1.

Zarząd województwa będący organem założycielskim samorządowej instytucji filmowej

staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, organizatorem w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

2.

Organizator, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy

nada statut samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38.

3.

Organy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, pełnią funkcję do

czasu powołania organów zarządzających samorządowej instytucji kultury, o której mowa

w art. 38, nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Pracownicy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, stają się, z

dniem wejścia w życie ustawy, pracownikami samorządowej instytucji kultury, o której

mowa w art. 38.

5.

Mienie samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, staje się, z dniem

wejścia w życie ustawy, mieniem samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art.

38.

6.

Samorządowa instytucja kultury, o której mowa w art. 38, wstępuje we wszystkie stosunki

prawne, których podmiotem była samorządowa instytucja filmowa, o której mowa w ust.

1, bez względu na charakter prawny tych stosunków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 19 oraz

art. 31 pkt 23 w zakresie art. 45b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową, pokrywając

z uzyskanych przychodów koszty działalności i zobowiązania.

2.

Podstawą gospodarki finansowej państwowej instytucji filmowej jest roczny plan finansowy,

który ustala dyrektor po zasięgnięciu opinii organów doradczych i opiniodawczych.

3.

Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności

1)

przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;

2)

koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od wynagrodzeń;

3)

wydatki inwestycyjne;

4)

stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.

4.

Rokiem obrotowym państwowej instytucji filmowej jest rok kalendarzowy.

5.

Państwowa instytucja filmowa prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach

o rachunkowości.

6.

Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej podlega badaniu przez

biegłego rewidenta.

7.

Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej zatwierdza minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Państwowa instytucja filmowa tworzy

1)

fundusz statutowy;

2)

fundusz rezerwowy;

3)

inne fundusze, których utworzenie przewidują odrębne przepisy.

2.

Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez państwową instytucję

filmową w momencie utworzenia.

3.

Fundusz statutowy zwiększa się o

1)

wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

2)

zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.

4.

Fundusz statutowy zmniejsza się o

1)

wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub

na podstawie odrębnych przepisów;

2)

straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.

5.

Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy nie może być

niższy niż 10% zysku netto. Państwowa instytucja filmowa może zaniechać odpisu, gdy

stan funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2% kosztów działalności tej instytucji

w roku obrotowym.

6.

Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.

1.

Państwowe instytucje filmowe dokonują na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej

wpłat w wysokości 50% przychodów z majątkowych praw autorskich do filmów wyprodukowanych

do dnia 31 grudnia 1989 r.

2.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w okresach kwartalnych, w terminie

30 dni po upływie kwartału.

3.

Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej, a uprawnienia organu odwoławczego - ministrowi właściwemu do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

4.

Wpłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią koszty uzyskania przychodów, w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 27a ust. 2.