Ustawa z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 65) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 1

a)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

wysługa emerytalna - okresy służby wojskowej w Wojsku Polskim i im równorzędne, łącznie

z okresami, o których mowa w art. 14 i 16;

”

,

b)

po pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w brzmieniu

„

14)

dom emeryta wojskowego - placówkę całodobową dla osób uprawnionych do zaopatrzenia

emerytalnego oraz członków ich rodzin, prowadzoną przez Ministra Obrony Narodowej,

świadczącą usługi bytowe i opiekuńcze na poziomie obowiązującego standardu określonego

dla domów pomocy społecznej.

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi

zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3 oraz art. 32b.

2.

Jeżeli w okresie między zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego

a ustaleniem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej przypadały waloryzacje emerytur

i rent inwalidzkich, przy ustalaniu podstawy wymiaru tych świadczeń uwzględnia się

wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w tym okresie.

3.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla żołnierzy zawodowych przeniesionych w stan

nieczynny lub skierowanych do służby za granicą stanowi uposażenie należne na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym lub przed skierowaniem do służby za granicą, według

stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

”

;

3)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury

lub renty albo do uposażenia w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego przewidzianych

w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe lub wybrane przez osobę uprawnioną,

jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

”

;

4)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

Emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby wojskowej w Wojsku Polskim,

z wyjątkiem żołnierza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby wojskowej w Wojsku Polskim i okresów

równorzędnych z tą służbą.

”

;

5)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają o

1)

inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej,

emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową

oraz o związku albo braku związku chorób i ułomności oraz śmierci z czynną służbą

wojskową;

2)

niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji żołnierzy zawodowych,

żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów, na zasadach

określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

3)

zdolności do czynnej służby wojskowej żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej,

emerytów i rencistów.

2.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów na podstawie wiedzy

medycznej, biorąc pod uwagę rokowania odzyskania zdolności do czynnej służby wojskowej.

3.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów kierują do

wojskowych komisji lekarskich z urzędu albo na ich wniosek wojskowe organy emerytalne.

4.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu odwołanie

do wojskowej komisji lekarskiej wyższego szczebla, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

”

;

6)

po art. 21 dodaje się art. 21a i 21b w brzmieniu

„

Art. 21a.

1.

Wojskowa komisja lekarska przeprowadza pierwsze badanie kontrolne inwalidy po upływie

3 lat od wydania orzeczenia o inwalidztwie, a następne badania kontrolne - nie rzadziej

niż co 5 lat w terminie wskazanym przez wojskową komisję lekarską.

2.

Wojskowa komisja lekarska może wyznaczyć termin badania kontrolnego przed upływem

okresu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zachodzi przypuszczenie, że ustalona w orzeczeniu

grupa inwalidztwa może ulec zmianie.

3.

Wojskowa komisja lekarska może orzec, że badanie kontrolne jest zbędne, jeżeli przebieg

choroby powodującej inwalidztwo wskazuje, że zmiana ustalonej grupy inwalidztwa nie

nastąpi w ogóle.

4.

Nie przeprowadza się badań kontrolnych inwalidów po ukończeniu przez kobiety 55 lat

życia, przez mężczyzn 60 lat życia lub gdy inwalidztwo trwa nieprzerwanie dłużej niż

10 lat.

5.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w trybie, o którym mowa w ust.

1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej wyższego

szczebla, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Art. 21b.

1.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw zabezpieczenia społecznego i zdrowia, określi, w

drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w sprawach, o których

mowa w art. 21 ust. 1 i 4 oraz art. 21a ust. 1 i 5;

2)

tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zwolnionych z zawodowej

służby wojskowej, emerytów i rencistów;

3)

szczegółowe warunki orzekania w sprawach, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 4 oraz

art. 21a ust. 1 i 5;

4)

właściwość organów i tryb uchylania orzeczeń w ramach nadzoru.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności uwzględnić niezbędną

dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia, niezbędne

elementy orzeczeń i wzory orzeczeń, możliwość składania sprzeciwów przez członków

wojskowych komisji lekarskich, a także zatwierdzania orzeczeń przez wojskowe komisje

lekarskie wyższego szczebla.

”

;

7)

w art. 27

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom pobierającym emeryturę, rentę inwalidzką lub rentę rodzinną przysługuje prawo

do świadczeń socjalnych.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Świadczenia socjalne, o których mowa w ust. 1, przysługują w przypadku zdarzeń losowych,

klęsk żywiołowych lub długotrwałej choroby osoby uprawnionej do zaopatrzenia emerytalnego

albo członka jego rodziny oraz z innych przyczyn powodujących istotne pogorszenie

warunków materialnych.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Tworzy się fundusz socjalny z corocznego odpisu w wysokości 0,5% rocznych środków

planowanych na emerytury i renty, z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń socjalnych.

Środki funduszu niewykorzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny.

Środki funduszu gromadzi się na odrębnym rachunku bankowym. Minister Obrony Narodowej,

w drodze decyzji, może przenosić środki między wojskowymi organami emerytalnymi.

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje świadczeń funduszu socjalnego, kryterium dochodu uprawniającego do korzystania

z funduszu socjalnego, tryb i warunki przyznawania świadczeń socjalnych, dokumenty

stanowiące podstawę do przyznania świadczenia oraz sposób przekazywania przyznanych

świadczeń osobom pobierającym wojskowe zaopatrzenie emerytalne, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia jednolitego postępowania wojskowych organów emerytalnych oraz gospodarne

wykorzystanie posiadanych środków, a także mając na względzie przede wszystkim osoby

najbardziej potrzebujące;

2)

sposób gospodarowania, okoliczności uzasadniające przekazanie między wojskowymi organami

emerytalnymi środków funduszu socjalnego oraz wskazanie trybu i formy podejmowania

decyzji o przekazywaniu tych środków, z uwzględnieniem racjonalnego wykorzystania

środków funduszu przez wojskowe organy emerytalne.

”

;

8)

art. 29 i 30 otrzymują brzmienie

„

Art. 29.

1.

Osoby uprawnione do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkowie ich rodzin

mają prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego i odpłatnego w nim przebywania.

2.

Do domu emeryta wojskowego nie przyjmuje się osób uzależnionych od alkoholu, środków

odurzających lub innych podobnie działających środków.

3.

Miesięczna opłata za pobyt w domu emeryta wojskowego wynosi 400% najniższej emerytury,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Opłata za pobyt w domu emeryta wojskowego nie może być wyższa niż 60% miesięcznego

dochodu, a w przypadku zamieszkiwania w domu emeryta wojskowego z rodziną, łączna

opłata nie może przekroczyć 70% wspólnego miesięcznego dochodu tej rodziny.

5.

Za dochód, o którym mowa w ust. 4, uważa się kwotę należnego świadczenia emerytalnego,

wraz z uzyskiwanym przychodem z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, oraz zaliczki

na podatek dochodowy od osób fizycznych.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyjmowania do domu

emeryta wojskowego, tryb rozpatrywania odwołań oraz zakres świadczonej opieki przez

ten dom, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb osób samotnych w podeszłym wieku.

Art. 30.

Uprawnienie przewidziane w art. 29 ust. 1 przysługuje również osobom pobierającym

emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono im prawo do emerytury

lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

”

;

9)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

1.

Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość

ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy

nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania

decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

2.

Decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu,

mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione,

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm..

3.

W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem sądu, wojskowy organ emerytalny lub osoba

uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego mogą wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem

o wznowienie postępowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm..

4.

Jeżeli przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wojskowy organ

emerytalny w tych przypadkach wydaje decyzję.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 i Nr 213, poz. 1802 oraz z 2003 r. Nr 228, poz. 2256) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 62c otrzymuje brzmienie

„

Art. 62c.

1.

Uposażenie prokuratorów w stanie spoczynku wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

i uposażenie rodzinne członków ich rodzin ustala Naczelny Prokurator Wojskowy, a wypłaca

wojskowy organ emerytalny.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń

rodzinnych, o których mowa w ust. 1, mając na względzie w szczególności konieczność

zapewnienia osobom uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania oraz udogodnień w odbiorze

uposażeń i uposażeń rodzinnych.

”

;

2)

po art. 62c dodaje się art. 62d w brzmieniu

„

Art. 62d.

W razie utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w przypadkach, o których

mowa w art. 104 § 5 ustawy powołanej w art. 62a ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 62 ust. 1i i 1j oraz przepisy wydane na podstawie art. 62b, a w odniesieniu do prokuratorów w stanie spoczynku wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekające

w sprawach kandydatów do służby oraz funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby

Więziennej, Państwowej Straży Pożarnej oraz komisje lekarskie podległe Szefowi Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekają także o

1)

inwalidztwie funkcjonariuszy, emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa

ze służbą oraz o związku albo braku związku śmierci ze służbą;

2)

niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji funkcjonariuszy,

emerytów i rencistów na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

3)

zdolności do służby emerytów i rencistów.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

O inwalidztwie funkcjonariuszy, emerytów i rencistów komisje lekarskie orzekają na

podstawie wiedzy medycznej, biorąc pod uwagę rokowania odzyskania zdolności do służby.

1b.

Funkcjonariuszy zwolnionych ze służby ubiegających się o rentę inwalidzką na ich wniosek

oraz emerytów i rencistów z urzędu lub na ich wniosek kieruje do komisji lekarskiej

organ emerytalny.

”

;

2)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

1.

Komisje lekarskie, o których mowa w art. 21, przeprowadzają badania kontrolne inwalidów

i wyznaczają terminy tych badań, kierując się przewidywanym przebiegiem chorób powodujących

inwalidztwo.

2.

Nie przeprowadza się badań kontrolnych inwalidów po ukończeniu przez kobiety 55 lat

życia, przez mężczyzn 60 lat życia lub gdy inwalidztwo trwa nieprzerwanie dłużej niż

10 lat.

”

.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 83, poz. 760 i Nr 179, poz. 1750) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

1.

W stosunku do żołnierzy, którzy do dnia 31 grudnia 2001 r. pełnili służbę w jednostkach

wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub po

tym dniu pozostawali w dyspozycji tego ministra, oraz do członków ich rodzin, decyzję

ustalającą prawo do odszkodowania i jego wysokość wydaje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

2.

O uszczerbku na zdrowiu żołnierzy, o których mowa w ust. 1, na skutek wypadku lub

choroby oraz o stopniu pogorszenia stanu zdrowia orzekają nieodpłatnie komisje lekarskie

właściwe dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu na podstawie wykazu chorób określonego

przez Ministra Obrony Narodowej w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 6.

3.

Do komisji lekarskich, o których mowa w ust. 2, kieruje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

4.

W stosunku do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, uprawnienia do przyznania odszkodowań

przewidziane w art. 16 dla Ministra Obrony Narodowej przysługują odpowiednio ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

5.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 i 4, wypłacane są z części budżetu państwa,

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

Przepisy art. 22 ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich, w tym sposób ustalania uszczerbku

na zdrowiu żołnierzy, o których mowa w ust. 1, oraz związku ich śmierci ze służbą

wojskową wskutek wypadku lub choroby, jak również sposób ustalania zwiększenia uszczerbku

na zdrowiu, terminy badań lekarskich, tryb kierowania na te badania, tryb wydawania

orzeczeń i ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, a także tryb rozpatrywania

odwołań i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru,

2)

niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty, w tym dotyczące przebiegu i warunków

służby wojskowej żołnierzy, o których mowa w ust. 1, mogące stanowić podstawę orzeczenia

komisji lekarskiej,

3)

wykaz norm oceny uszczerbku na zdrowiu oraz wzór skierowania do komisji lekarskich,

jak również wzory orzeczeń wydawanych przez te komisje w sprawach uszczerbku na zdrowiu

lub śmierci żołnierzy, o których mowa w ust. 1, wskutek wypadku albo choroby

- kierując się koniecznością ochrony interesów osób poszkodowanych.

”

;

2)

po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu

„

Art. 29a.

Urzędy organów administracji publicznej, organy prokuratury i inne organy państwowe,

zakłady opieki zdrowotnej oraz instytucje ubezpieczeniowe są obowiązane udzielać ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych na jego żądanie informacji niezbędnych do ustalenia

okoliczności mających znaczenie w prowadzonych postępowaniach w sprawach dotyczących

odszkodowań.

”

.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi

zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3 oraz art. 32b.

2.

Jeżeli w okresie między zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego

a ustaleniem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej przypadały waloryzacje emerytur

i rent inwalidzkich, przy ustalaniu podstawy wymiaru tych świadczeń uwzględnia się

wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w tym okresie.

3.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla żołnierzy zawodowych przeniesionych w stan

nieczynny lub skierowanych do służby za granicą stanowi uposażenie należne na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym lub przed skierowaniem do służby za granicą, według

stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Obowiązujące standardy, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa

w art. 1, zostaną wprowadzone w domu emeryta wojskowego do dnia 31 grudnia 2007 r.

1.

Osoby przebywające w domu emeryta wojskowego w dniu wejścia w życie ustawy, wnoszą

opłaty na zasadach określonych w dotychczas obowiązujących przepisach, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W przypadku gdy wysokość dotychczas ponoszonych opłat będzie wyższa niż opłat, o których

mowa w art. 29 ustawy, o której mowa w art. 1, osoby te wnoszą opłaty na nowych zasadach.

W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury

lub renty albo do uposażenia w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego przewidzianych

w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe lub wybrane przez osobę uprawnioną,

jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 21 ust. 4, art. 27 ust.

4 i art. 29 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 21b ust. 1, art. 27 ust.

4 i art. 29 ust. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby wojskowej w Wojsku Polskim,

z wyjątkiem żołnierza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby wojskowej w Wojsku Polskim i okresów

równorzędnych z tą służbą.

1.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają o

1)

inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej,

emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową

oraz o związku albo braku związku chorób i ułomności oraz śmierci z czynną służbą

wojskową;

2)

niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji żołnierzy zawodowych,

żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów, na zasadach

określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

3)

zdolności do czynnej służby wojskowej żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej,

emerytów i rencistów.

2.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów na podstawie wiedzy

medycznej, biorąc pod uwagę rokowania odzyskania zdolności do czynnej służby wojskowej.

3.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów kierują do

wojskowych komisji lekarskich z urzędu albo na ich wniosek wojskowe organy emerytalne.

4.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu odwołanie

do wojskowej komisji lekarskiej wyższego szczebla, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

1.

Wojskowa komisja lekarska przeprowadza pierwsze badanie kontrolne inwalidy po upływie

3 lat od wydania orzeczenia o inwalidztwie, a następne badania kontrolne - nie rzadziej

niż co 5 lat w terminie wskazanym przez wojskową komisję lekarską.

2.

Wojskowa komisja lekarska może wyznaczyć termin badania kontrolnego przed upływem

okresu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zachodzi przypuszczenie, że ustalona w orzeczeniu

grupa inwalidztwa może ulec zmianie.

3.

Wojskowa komisja lekarska może orzec, że badanie kontrolne jest zbędne, jeżeli przebieg

choroby powodującej inwalidztwo wskazuje, że zmiana ustalonej grupy inwalidztwa nie

nastąpi w ogóle.

4.

Nie przeprowadza się badań kontrolnych inwalidów po ukończeniu przez kobiety 55 lat

życia, przez mężczyzn 60 lat życia lub gdy inwalidztwo trwa nieprzerwanie dłużej niż

10 lat.

5.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w trybie, o którym mowa w ust.

1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej wyższego

szczebla, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

1.

Komisje lekarskie, o których mowa w art. 21, przeprowadzają badania kontrolne inwalidów

i wyznaczają terminy tych badań, kierując się przewidywanym przebiegiem chorób powodujących

inwalidztwo.

2.

Nie przeprowadza się badań kontrolnych inwalidów po ukończeniu przez kobiety 55 lat

życia, przez mężczyzn 60 lat życia lub gdy inwalidztwo trwa nieprzerwanie dłużej niż

10 lat.

1.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw zabezpieczenia społecznego i zdrowia, określi, w

drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w sprawach, o których

mowa w art. 21 ust. 1 i 4 oraz art. 21a ust. 1 i 5;

2)

tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zwolnionych z zawodowej

służby wojskowej, emerytów i rencistów;

3)

szczegółowe warunki orzekania w sprawach, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 4 oraz

art. 21a ust. 1 i 5;

4)

właściwość organów i tryb uchylania orzeczeń w ramach nadzoru.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności uwzględnić niezbędną

dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia, niezbędne

elementy orzeczeń i wzory orzeczeń, możliwość składania sprzeciwów przez członków

wojskowych komisji lekarskich, a także zatwierdzania orzeczeń przez wojskowe komisje

lekarskie wyższego szczebla.

1.

Osoby uprawnione do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkowie ich rodzin

mają prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego i odpłatnego w nim przebywania.

2.

Do domu emeryta wojskowego nie przyjmuje się osób uzależnionych od alkoholu, środków

odurzających lub innych podobnie działających środków.

3.

Miesięczna opłata za pobyt w domu emeryta wojskowego wynosi 400% najniższej emerytury,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Opłata za pobyt w domu emeryta wojskowego nie może być wyższa niż 60% miesięcznego

dochodu, a w przypadku zamieszkiwania w domu emeryta wojskowego z rodziną, łączna

opłata nie może przekroczyć 70% wspólnego miesięcznego dochodu tej rodziny.

5.

Za dochód, o którym mowa w ust. 4, uważa się kwotę należnego świadczenia emerytalnego,

wraz z uzyskiwanym przychodem z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, oraz zaliczki

na podatek dochodowy od osób fizycznych.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyjmowania do domu

emeryta wojskowego, tryb rozpatrywania odwołań oraz zakres świadczonej opieki przez

ten dom, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb osób samotnych w podeszłym wieku.

1.

W stosunku do żołnierzy, którzy do dnia 31 grudnia 2001 r. pełnili służbę w jednostkach

wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub po

tym dniu pozostawali w dyspozycji tego ministra, oraz do członków ich rodzin, decyzję

ustalającą prawo do odszkodowania i jego wysokość wydaje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

2.

O uszczerbku na zdrowiu żołnierzy, o których mowa w ust. 1, na skutek wypadku lub

choroby oraz o stopniu pogorszenia stanu zdrowia orzekają nieodpłatnie komisje lekarskie

właściwe dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu na podstawie wykazu chorób określonego

przez Ministra Obrony Narodowej w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 6.

3.

Do komisji lekarskich, o których mowa w ust. 2, kieruje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

4.

W stosunku do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, uprawnienia do przyznania odszkodowań

przewidziane w art. 16 dla Ministra Obrony Narodowej przysługują odpowiednio ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

5.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 i 4, wypłacane są z części budżetu państwa,

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

Przepisy art. 22 ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich, w tym sposób ustalania uszczerbku

na zdrowiu żołnierzy, o których mowa w ust. 1, oraz związku ich śmierci ze służbą

wojskową wskutek wypadku lub choroby, jak również sposób ustalania zwiększenia uszczerbku

na zdrowiu, terminy badań lekarskich, tryb kierowania na te badania, tryb wydawania

orzeczeń i ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, a także tryb rozpatrywania

odwołań i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru,

2)

niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty, w tym dotyczące przebiegu i warunków

służby wojskowej żołnierzy, o których mowa w ust. 1, mogące stanowić podstawę orzeczenia

komisji lekarskiej,

3)

wykaz norm oceny uszczerbku na zdrowiu oraz wzór skierowania do komisji lekarskich,

jak również wzory orzeczeń wydawanych przez te komisje w sprawach uszczerbku na zdrowiu

lub śmierci żołnierzy, o których mowa w ust. 1, wskutek wypadku albo choroby

- kierując się koniecznością ochrony interesów osób poszkodowanych.

Urzędy organów administracji publicznej, organy prokuratury i inne organy państwowe,

zakłady opieki zdrowotnej oraz instytucje ubezpieczeniowe są obowiązane udzielać ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych na jego żądanie informacji niezbędnych do ustalenia

okoliczności mających znaczenie w prowadzonych postępowaniach w sprawach dotyczących

odszkodowań.

Uprawnienie przewidziane w art. 29 ust. 1 przysługuje również osobom pobierającym

emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono im prawo do emerytury

lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

1.

Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość

ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy

nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania

decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

2.

Decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu,

mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione,

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm..

3.

W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem sądu, wojskowy organ emerytalny lub osoba

uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego mogą wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem

o wznowienie postępowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm..

4.

Jeżeli przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wojskowy organ

emerytalny w tych przypadkach wydaje decyzję.

1.

Uposażenie prokuratorów w stanie spoczynku wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

i uposażenie rodzinne członków ich rodzin ustala Naczelny Prokurator Wojskowy, a wypłaca

wojskowy organ emerytalny.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń

rodzinnych, o których mowa w ust. 1, mając na względzie w szczególności konieczność

zapewnienia osobom uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania oraz udogodnień w odbiorze

uposażeń i uposażeń rodzinnych.

W razie utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w przypadkach, o których

mowa w art. 104 § 5 ustawy powołanej w art. 62a ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 62 ust. 1i i 1j oraz przepisy wydane na podstawie art. 62b, a w odniesieniu do prokuratorów w stanie spoczynku wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm..