Ustawa z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim

W ustawie z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim

(Dz. U. Nr 90, poz. 999, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Przepisy ustawy dotyczą

1)

ochrony języka polskiego,

2)

używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych,

3)

używania języka polskiego w obrocie oraz przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują

wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych

organom, o których mowa w art. 4.

”

;

3)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie z udziałem konsumentów oraz przy

wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli

1)

konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz

2)

umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie bez udziału konsumentów używa się

języka polskiego, jeżeli obrót ten jest wykonywany przez podmioty, o których mowa

w art. 4.

3.

Przepisy ustawy stosuje się do dokumentów i informacji, których obowiązek sporządzenia

lub podania wynika z odrębnych przepisów.

”

;

4)

po art. 7 dodaje się art. 7a i 7b w brzmieniu

„

Art. 7a.

1.

Obowiązek używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7, dotyczy w

szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków

i pokwitowań, jak również ostrzeżeń i informacji dla konsumentów wymaganych na podstawie

innych przepisów, instrukcji obsługi oraz informacji o właściwościach towarów i usług,

z zastrzeżeniem ust. 3. Obowiązek używania języka polskiego w informacjach o właściwościach

towarów i usług dotyczy też reklam.

2.

Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia i informacje

dla konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów w zakresie, o którym mowa w

art. 7, muszą być jednocześnie sporządzone w polskiej wersji językowej, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Nie wymagają opisu w języku polskim ostrzeżenia i informacje dla konsumentów wymagane

na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi oraz informacje o właściwościach

towarów, jeżeli są wyrażone w powszechnie zrozumiałej formie graficznej; jeżeli formie

graficznej towarzyszy opis, to opis ten powinien być sporządzony w języku polskim.

Art. 7b.

Kontrolę używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7 i 7a, sprawuje,

odpowiednio do zakresu swoich zadań, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

Inspekcja Handlowa oraz powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, jak również Państwowa

Inspekcja Pracy.

”

;

5)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, w tym w szczególności umowy z udziałem

konsumentów i umowy z zakresu prawa pracy, sporządza się w języku polskim, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być jednocześnie sporządzone w wersji lub

wersjach obcojęzycznych. Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, podstawą wykładni

takich dokumentów jest ich wersja w języku polskim.

3.

Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a także umowa, której

stroną jest konsument, mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej

pracę lub konsumenta, będącego obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, pouczonych uprzednio o prawie do sporządzenia umowy

w języku polskim. Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy

mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej pracę, niebędącej

obywatelem polskim, także w wypadku gdy pracodawca ma obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub ma siedzibę w tym państwie.

4.

Do umów z udziałem konsumentów zawartych w następstwie ich sporządzenia z naruszeniem

ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu

cywilnego.

5.

Umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. Nr 144, poz. 1204), sporządzona w języku obcym, zawarta z usługodawcą, który nie jest osobą fizyczną

mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osobą prawną

bądź jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność

gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może stanowić uprawdopodobnienie

faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

”

;

6)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Przepisy art. 5-10 nie dotyczą

1)

nazw własnych,

2)

obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów komputerowych, z wyjątkiem

ich opisów i instrukcji,

3)

działalności dydaktycznej i naukowej szkół wyższych, szkół i klas z obcym językiem

wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów języków obcych, a także nauczania

innych przedmiotów, jeżeli jest to zgodne z przepisami szczególnymi,

4)

twórczości naukowej i artystycznej,

5)

zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej,

6)

znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów i usług,

7)

norm wprowadzanych w języku oryginału zgodnie z przepisami o normalizacji.

”

;

7)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Głównego Inspektora Inspekcji

Handlowej, Prezesa Polskiej Akademii Nauk lub z własnej inicjatywy, wyraża, w drodze

uchwały, opinie o używaniu języka polskiego w działalności publicznej oraz w obrocie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z udziałem konsumentów i przy wykonywaniu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisów z zakresu prawa pracy oraz ustala

zasady ortografii i interpunkcji języka polskiego.

”

;

8)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

1.

Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom art. 7a, w obrocie z

udziałem konsumentów stosuje wyłącznie obcojęzyczne nazewnictwo towarów lub usług

albo sporządza wyłącznie w języku obcym oferty, ostrzeżenia i informacje dla konsumentów

wymagane na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi, informacje o właściwościach

towarów lub usług, warunki gwarancji, faktury, rachunki lub pokwitowania,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom

art. 7 i art. 8, w obrocie lub przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy sporządza

umowę lub inny dokument wyłącznie w języku obcym.

”

.

Przepisy ustawy dotyczą

1)

ochrony języka polskiego,

2)

używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych,

3)

używania języka polskiego w obrocie oraz przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się

przepisy niniejszej ustawy.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie dotychczasowych

przepisów zachowują ważność.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1.

Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują

wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych

organom, o których mowa w art. 4.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie z udziałem konsumentów oraz przy

wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli

1)

konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz

2)

umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie bez udziału konsumentów używa się

języka polskiego, jeżeli obrót ten jest wykonywany przez podmioty, o których mowa

w art. 4.

3.

Przepisy ustawy stosuje się do dokumentów i informacji, których obowiązek sporządzenia

lub podania wynika z odrębnych przepisów.

1.

Obowiązek używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7, dotyczy w

szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków

i pokwitowań, jak również ostrzeżeń i informacji dla konsumentów wymaganych na podstawie

innych przepisów, instrukcji obsługi oraz informacji o właściwościach towarów i usług,

z zastrzeżeniem ust. 3. Obowiązek używania języka polskiego w informacjach o właściwościach

towarów i usług dotyczy też reklam.

2.

Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia i informacje

dla konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów w zakresie, o którym mowa w

art. 7, muszą być jednocześnie sporządzone w polskiej wersji językowej, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Nie wymagają opisu w języku polskim ostrzeżenia i informacje dla konsumentów wymagane

na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi oraz informacje o właściwościach

towarów, jeżeli są wyrażone w powszechnie zrozumiałej formie graficznej; jeżeli formie

graficznej towarzyszy opis, to opis ten powinien być sporządzony w języku polskim.

Kontrolę używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7 i 7a, sprawuje,

odpowiednio do zakresu swoich zadań, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

Inspekcja Handlowa oraz powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, jak również Państwowa

Inspekcja Pracy.

1.

Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, w tym w szczególności umowy z udziałem

konsumentów i umowy z zakresu prawa pracy, sporządza się w języku polskim, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być jednocześnie sporządzone w wersji lub

wersjach obcojęzycznych. Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, podstawą wykładni

takich dokumentów jest ich wersja w języku polskim.

3.

Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a także umowa, której

stroną jest konsument, mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej

pracę lub konsumenta, będącego obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, pouczonych uprzednio o prawie do sporządzenia umowy

w języku polskim. Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy

mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej pracę, niebędącej

obywatelem polskim, także w wypadku gdy pracodawca ma obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub ma siedzibę w tym państwie.

4.

Do umów z udziałem konsumentów zawartych w następstwie ich sporządzenia z naruszeniem

ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu

cywilnego.

5.

Umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. Nr 144, poz. 1204), sporządzona w języku obcym, zawarta z usługodawcą, który nie jest osobą fizyczną

mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osobą prawną

bądź jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność

gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może stanowić uprawdopodobnienie

faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

Przepisy art. 5-10 nie dotyczą

1)

nazw własnych,

2)

obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów komputerowych, z wyjątkiem

ich opisów i instrukcji,

3)

działalności dydaktycznej i naukowej szkół wyższych, szkół i klas z obcym językiem

wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów języków obcych, a także nauczania

innych przedmiotów, jeżeli jest to zgodne z przepisami szczególnymi,

4)

twórczości naukowej i artystycznej,

5)

zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej,

6)

znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów i usług,

7)

norm wprowadzanych w języku oryginału zgodnie z przepisami o normalizacji.

1.

Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom art. 7a, w obrocie z

udziałem konsumentów stosuje wyłącznie obcojęzyczne nazewnictwo towarów lub usług

albo sporządza wyłącznie w języku obcym oferty, ostrzeżenia i informacje dla konsumentów

wymagane na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi, informacje o właściwościach

towarów lub usług, warunki gwarancji, faktury, rachunki lub pokwitowania,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom

art. 7 i art. 8, w obrocie lub przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy sporządza

umowę lub inny dokument wyłącznie w języku obcym.