Ustawa z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu

W ustawie z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. Nr 89, poz. 991) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawa reguluje sprawy

1)

wprowadzania do obrotu nawozów w zakresie nieuregulowanym w przepisach Unii Europejskiej,

2)

zadań i właściwości organów i jednostek organizacyjnych w zakresie wprowadzania do

obrotu nawozów na podstawie przepisów Unii Europejskiej w sprawie nawozów

3)

stosowania nawozów,

4)

zapobiegania zagrożeniom dla ludzi i zwierząt oraz dla środowiska, które mogą powstać

w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania nawozów,

5)

agrochemicznej obsługi rolnictwa.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 1-4 otrzymują brzmienie

„

1)

nawozy - produkty przeznaczone do dostarczania roślinom składników pokarmowych lub

zwiększania żyzności gleb albo zwiększania żyzności stawów rybnych,

2)

nawozy mineralne - nawozy nieorganiczne produkowane w drodze przemian chemicznych

lub przerobu surowców mineralnych, w tym wapno nawozowe, także zawierające magnez,

3)

nawozy naturalne

a)

obornik, gnojówkę i gnojowicę,

b)

odchody zwierząt gospodarskich w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie

zwierząt gospodarskich, z wyjątkiem odchodów pszczół i zwierząt futerkowych, bez dodatków

innych substancji,

c)

guano

- przeznaczone do rolniczego wykorzystania,

4)

nawozy organiczne - nawozy wyprodukowane z substancji organicznej lub z mieszanin

substancji organicznych, w tym komposty, także wyprodukowane przy udziale dżdżownic,

”

,

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wymagania jakościowe - zawartość składników pokarmowych w nawozie oraz jego parametry

chemiczne, fizyczne i fizykochemiczne,

”

,

c)

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wprowadzenie do obrotu - oferowanie w celu zbycia, sprzedaż oraz inną odpłatną albo

nieodpłatną formę zbycia nawozu wyprodukowanego w kraju albo przywiezionego z innych

państw członkowskich Unii Europejskiej lub z państw trzecich.

”

;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Do obrotu można wprowadzać nawozy

1)

powstałe ze zmieszania typów nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE”, o których mowa

w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

odpowiadające typom wapna nawozowego, w których zanieczyszczenia nie przekraczają

dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 10c pkt 3,

3)

naturalne, z wyłączeniem gnojowicy, spełniające wymagania weterynaryjne określone

w przepisach Unii Europejskiej ustanawiających przepisy sanitarne dotyczące produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

2.

Nawozy organiczne, organiczno-mineralne oraz mineralne nieoznaczone znakiem „NAWÓZ

WE” mogą być wprowadzone do obrotu na podstawie zezwolenia ministra właściwego do

spraw rolnictwa.

3.

Nieprzetworzone nawozy naturalne, w tym gnojowica, mogą być zbywane do bezpośredniego

rolniczego wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej,

pod rygorem nieważności.

4.

Umowę, o której mowa w ust. 3, strony przechowują co najmniej przez okres 8 lat od

dnia jej zawarcia.

5.

Z państw trzecich mogą być przywożone nawozy

1)

które można wprowadzać do obrotu,

2)

których okres przydatności do stosowania, licząc od dnia przywozu, wynosi co najmniej

6 miesięcy,

3)

zaopatrzone w informacje, o których mowa w art. 8 ust. 2-6.

6.

Przepisy ust. 5

1)

nie dotyczą nawozów przeznaczonych wyłącznie do celów naukowo-badawczych,

2)

pkt 2 i 3 nie dotyczą nawozów naturalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

7.

Nawozy zawierające azotan amonowy w ilości powyżej 28% w przeliczeniu na azot całkowity,

przywożone z państw trzecich, powinny posiadać ważny certyfikat potwierdzający ich

odporność na detonację, wydany przez jednostkę akredytowaną w tym zakresie na terytorium

Wspólnoty.

”

;

4)

w art. 4 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Do wniosku dołącza się

1)

wyniki badań nawozu,

2)

opinie, o których mowa w ust. 3,

3)

projekt instrukcji stosowania i przechowywania nawozu,

4)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej,

a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej również umowę tej

spółki.

3.

Zezwolenie na wprowadzenie nawozu do obrotu wydaje się po uzyskaniu

1)

opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych, wydanych na podstawie przeprowadzonych

badań mających na celu stwierdzenie, że nawóz

a)

jest przydatny do nawożenia roślin lub gleb lub rekultywacji gleb, a w szczególności

-

dostarcza roślinom składników pokarmowych, wpływając istotnie na wzrost plonu lub

stan odżywienia roślin bądź pozytywnie na jakość plonu lub cechy użytkowe roślin,

lub

-

zwiększa żyzność gleb lub stawów rybnych,

b)

po zastosowaniu, zgodnym z instrukcją stosowania, nie wykazuje szkodliwego oddziaływania

na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko,

c)

spełnia minimalne wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 9 oraz wymagania jakościowe deklarowane przez producenta,

d)

nie zawiera zanieczyszczeń w ilości przekraczającej dopuszczalne wartości zanieczyszczeń

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9,

2)

opinii upoważnionych jednostek organizacyjnych o spełnianiu wymagań weterynaryjnych,

określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3,

przez nawóz organiczny i organiczno-mineralny, wytworzony z surowców będących ubocznymi

produktami zwierzęcymi lub z produktów uzyskanych z ubocznych produktów zwierzęcych

albo zawierający w swoim składzie uboczne produkty zwierzęce.

”

;

5)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Do obrotu można wprowadzać także nawozy dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Turcji, które zostały wyprodukowane w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) oraz stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w stosunku

do których wydane zostało zezwolenie ministra właściwego do spraw rolnictwa na ich

wprowadzenie do obrotu.

2.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu, o którym mowa w ust.

1, składa do ministra właściwego do spraw rolnictwa producent lub inna osoba zamierzająca

wprowadzić nawóz do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do wniosku dołącza się przetłumaczone na język polski dokumenty potwierdzające wyprodukowanie

i wprowadzenie do obrotu nawozu w jednym z państw, o których mowa w ust. 1, oraz instrukcję

stosowania i przechowywania tego nawozu.

4.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, nie wydaje się w przypadku, gdy

1)

nie zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, lub

2)

właściwości nawozu lub przepisy prawa państwa, o którym mowa w ust. 1, na podstawie

których nawóz został dopuszczony do obrotu, nie zapewniają ochrony zdrowia oraz życia

ludzi i zwierząt, środowiska naturalnego, interesu konsumentów w stopniu odpowiadającym

przepisom niniejszej ustawy.

5.

Do nawozów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 3 ust. 2-4 i art.

4.

”

;

6)

w art. 8

a)

ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Na każdym opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu wprowadzanego do obrotu, a

w przypadku nawozów luzem - w dokumentach towarzyszących, zamieszcza się

1)

informacje dotyczące identyfikacji nawozu, obejmujące

a)

napis: „nawóz powstały ze zmieszania typów nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE””,

z wyszczególnieniem tych typów, w przypadku nawozów, o których mowa w art. 3 ust.

1 pkt 1,

b)

typ wapna nawozowego, w przypadku nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2,

c)

numer zezwolenia w przypadku nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 2,

d)

dane o deklarowanej zawartości składników pokarmowych,

e)

dane dotyczące formy lub rozpuszczalności składników pokarmowych,

f)

nazwę handlową nawozu, w przypadku jej nadania,

g)

imię, nazwisko albo nazwę oraz miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres

producenta lub importera nawozu,

2)

informację o masie nawozu netto,

3)

instrukcję stosowania i przechowywania nawozu,

4)

informację o okresie przydatności nawozu do stosowania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, sporządza się w języku polskim oraz umieszcza

w widocznym miejscu, w sposób zapewniający ich trwałość i czytelność, przy czym informacje

określone w ust. 2 pkt 1 lit. f) i g), oraz instrukcję stosowania i przechowywania

nawozu należy wyraźnie wyodrębnić od innych informacji wymienionych w ust. 2.

4.

Etykiety dołączone do nawozu mocuje się w taki sposób, aby pozostały w miejscu zamocowania

niezależnie od stosowanego systemu zamykania opakowania; jeżeli w systemie zamykania

wykorzystuje się plombę, podaje się na niej nazwę lub znak osoby, o której mowa w

ust. 2 pkt 1 lit. g).

”

,

b)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Nawozy w postaci płynnej mogą być wprowadzone do obrotu tylko wtedy, gdy są do nich

dołączone informacje dotyczące temperatury przechowywania nawozu oraz sposobu postępowania

mającego na celu zapobieganie wypadkom w trakcie ich przechowywania.

7.

Przepisów ust. 2-6 nie stosuje się do nawozów naturalnych.

”

;

7)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

zdrowia, środowiska oraz gospodarki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań lub wydawania opinii,

o których mowa w art. 4 ust. 3,

2)

szczegółowy zakres badań nawozów oraz wymagania dotyczące opinii, o których mowa w

art. 4 ust. 3, umożliwiających stwierdzenie spełnienia warunków niezbędnych do wydania

zezwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu,

3)

szczegółowy zakres dokumentacji dotyczącej nawozów, niezbędnej do przeprowadzenia

badań i wydania opinii,

4)

wymagania dotyczące treści instrukcji stosowania i przechowywania nawozów, niezbędnej

do bezpiecznego ich stosowania,

5)

dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń i ich wartości, które nie stanowią zagrożenia

dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska,

6)

minimalne wymagania jakościowe dla nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 2

- uwzględniając zaplecze badawcze jednostek organizacyjnych, procedury badawcze, kwalifikacje

i doświadczenie kadry naukowo-badawczej oraz potrzebę zapewnienia skuteczności działania

nawozów.

”

;

8)

po art. 10 dodaje się art. 10a-10d w brzmieniu

„

Art. 10a.

1.

Producent ubiegający się o oznaczenie nowego typu nawozu znakiem „NAWÓZ WE” na podstawie

przepisów Unii Europejskiej w sprawie nawozów, mający siedzibę albo miejsce zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składa wniosek do ministra właściwego do

spraw gospodarki o wystąpienie do Komisji Europejskiej w tej sprawie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje Komisji Europejskiej i pozostałym

państwom członkowskim Unii Europejskiej kopię wniosku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku

gdy nawóz spełnia wymagania dla nowego typu nawozu określone w przepisach Unii Europejskiej

w sprawie nawozów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia, w drodze decyzji, przekazania Komisji

Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej, kopii wniosku,

w przypadku gdy nawóz nie spełnia wymagań dla nowego typu nawozu określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów.

Art. 10b.

Koszty postępowania związane z wnioskiem o oznaczenie nowego typu nawozu znakiem „NAWÓZ

WE” ponosi producent ubiegający się o takie oznaczenie.

Art. 10c.

Minister właściwy do spraw gospodarki

1)

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, listę akredytowanych laboratoriów upoważnionych do wykonywania badań zgodności

nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” z wymaganiami określonymi dla tych nawozów

w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o

akredytowanych laboratoriach upoważnionych do wykonywania badań, o których mowa w

pkt 1,

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

typy wapna nawozowego oraz szczegółowe wymagania jakościowe dla tych typów, mając

na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochronę środowiska.

Art. 10d.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w przypadku uzasadnionej obawy, że nawóz oznaczony

znakiem „NAWÓZ WE” stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia ludzi, zwierząt

lub roślin albo zagrożenie dla środowiska, może, w drodze rozporządzenia

1)

zakazać czasowo wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozu

oznaczonego znakiem „NAWÓZ WE”,

2)

uzależnić wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozu oznaczonego

znakiem „NAWÓZ WE” od spełnienia określonych warunków.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej o ograniczeniach we wprowadzaniu nawozów oznaczonych

znakiem „NAWÓZ WE” do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa

w ust. 1, podając powody wprowadzenia tych ograniczeń.

”

;

9)

po art. 11 dodaje się art. 11a i 11b w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Podmiot, który prowadzi chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 000 stanowisk, lub chów

lub hodowlę świń powyżej 2 000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk

dla macior, jest obowiązany

1)

opracować plan nawożenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 47 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm. i zasadami dobrej praktyki rolniczej,

2)

zagospodarować na użytkach rolnych będących w jego posiadaniu co najmniej 70% gnojówki

i gnojowicy, a pozostałe 30% może zbyć zgodnie z art. 3 ust. 3.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 3, nabywca nieprzetworzonego nawozu naturalnego

opracowuje, w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy, plan nawożenia, o którym mowa

w ust. 1.

3.

Plan nawożenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, opiniuje okręgowa stacja chemiczno-rolnicza.

4.

Za wydanie opinii, o której mowa w ust. 3, okręgowa stacja chemiczno-rolnicza pobiera

opłatę.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób uiszczania oraz wysokość

opłaty za opiniowanie planu nawożenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, mając na względzie

koszty ponoszone przez okręgową stację chemiczno-rolniczą przy wydawaniu opinii.

Art. 11b.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 11a ust. 1, przechowuje gnojówkę i gnojowicę w szczelnych,

zamkniętych zbiornikach.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki dotyczące zbiorników, o których mowa w ust. 1, oraz przechowywania gnojówki

i gnojowicy, mając na względzie ochronę środowiska.

”

;

10)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

1.

Zabrania się stosowania nawozów

1)

na glebach zalanych wodą oraz przykrytych śniegiem lub zamarzniętych do głębokości

30 cm,

2)

naturalnych w postaci płynnej oraz azotowych - na glebach bez okrywy roślinnej, położonych

na stokach o nachyleniu większym niż 10%,

3)

naturalnych w postaci płynnej - podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego

spożycia przez ludzi,

4)

organicznych i organiczno-mineralnych otrzymanych z ubocznych produktów zwierzęcych

lub zawierających takie produkty - na pastwiskach.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy stosowania nawozów w stawach wykorzystywanych do

chowu lub hodowli ryb.

”

;

11)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

1.

Zadania związane z agrochemiczną obsługą rolnictwa realizuje Krajowa Stacja Chemiczno-Rolnicza,

zwana dalej „Stacją”, podległa ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, oraz podległe

jej okręgowe stacje chemiczno-rolnicze, zwane dalej „okręgowymi stacjami”.

2.

Stacja oraz okręgowe stacje są państwowymi jednostkami budżetowymi.

3.

Stacją kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa.

4.

Okręgowymi stacjami kierują dyrektorzy powoływani i odwoływani przez ministra właściwego

do spraw rolnictwa na wniosek dyrektora Stacji.

5.

Dyrektor Stacji nadzoruje i koordynuje działalność okręgowych stacji, w tym również

w zakresie gospodarowania środkami publicznymi oraz w zakresie realizacji planów finansowych

przez te stacje.

”

;

12)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Do zadań Stacji należy

1)

określanie sposobu prowadzenia badań agrochemicznych, w tym dobór metod badawczych,

2)

ustalanie zakresu zadań wykonywanych przez okręgowe stacje,

3)

kontrola działalności okręgowych stacji, w tym stosowania metod badawczych i terminowości

wykonywania badań przez te stacje,

4)

podejmowanie działań w zakresie udziału laboratoriów okręgowych stacji w badaniach

dokładności wykonywania analiz chemicznych,

5)

organizacja szkoleń dla pracowników okręgowych stacji,

6)

tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot i fosfor oraz

zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm pod powierzchnią terenu,

7)

prowadzenie obsługi finansowej okręgowych stacji, a w szczególności

a)

opracowywanie planów dochodów i wydatków budżetowych dla poszczególnych okręgowych

stacji,

b)

przekazywanie środków finansowych na działalność bieżącą okręgowych stacji,

8)

wykonywanie innych zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

”

;

13)

po art. 20 dodaje się art. 20a i 20b w brzmieniu

„

Art. 20a.

Do zadań okręgowych stacji należy

1)

wykonywanie analiz gleb, roślin, płodów rolnych i leśnych,

2)

doradztwo w sprawach nawożenia,

3)

wykonywanie badań jakości nawozów,

4)

wykonywanie ekspertyz i wydawanie opinii dotyczących zasobności gleb, składu chemicznego

roślin i nawozów oraz prawidłowego stosowania nawozów,

5)

prowadzenie działalności szkoleniowej i informacyjnej w zakresie, o którym mowa w

pkt 1-4,

6)

tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot i fosfor oraz

zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm pod powierzchnią terenu,

7)

wykonywanie innych zadań powierzonych przez Stację.

Art. 20b.

1.

Stacja prowadzi miesięczną, kwartalną, półroczną i roczną łączną sprawozdawczość budżetową

Stacji i okręgowych stacji oraz sporządza bilans roczny, na podstawie jednostkowych

sprawozdań okręgowych stacji.

2.

Stacja oraz okręgowe stacje, w zakresie nieuregulowanym w przepisach ustawy, prowadzą

gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

”

;

14)

po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Nadzór i kontrola w zakresie nawozów i nawożenia

Art. 20c.

1.

Nadzór nad wprowadzaniem do obrotu nawozów sprawuje Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów

Rolno-Spożywczych, zwana dalej „Inspekcją”.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru, o którym mowa w ust. 1, organy Inspekcji oraz upoważnieni

pracownicy Inspekcji są uprawnieni do

1)

wstępu na grunty,

2)

dokonywania inwentaryzacji nawozów,

3)

przeprowadzania kontroli w zakresie spełniania przez nawozy wymagań jakościowych,

dokonywanej na podstawie badań ich parametrów chemicznych, fizycznych i fizykochemicznych,

4)

wstępu do magazynów i innych miejsc, w których są przechowywane nawozy,

5)

przeprowadzania kontroli w zakresie spełniania przez nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ

WE” wymagań jakościowych określonych dla ich typów w przepisach Unii Europejskiej

w sprawie nawozów,

6)

przeprowadzania kontroli w zakresie zgodności nawozów z typami nawozów, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, oraz kontroli w zakresie spełniania przez te nawozy

szczegółowych wymagań jakościowych określonych dla tych typów nawozów, na podstawie

badań ich parametrów chemicznych, fizycznych i fizykochemicznych.

Art. 20d.

Do kontroli, o której mowa w art. 20c, stosuje się odpowiednio przepisy o jakości

handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Art. 20e.

1.

Po przeprowadzeniu kontroli wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych,

zwany dalej „inspektorem”, w drodze decyzji, może

1)

zakazać wprowadzenia do obrotu nawozów niespełniających wymagań jakościowych,

2)

nakazać wycofanie z obrotu nawozu niespełniającego wymagań jakościowych,

3)

w przypadku nieprzydatności nawozu do stosowania w rolnictwie, nakazać zniszczenie

tego nawozu na koszt posiadacza.

2.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 20f.

1.

Kontrolę stosowania i przechowywania nawozów wykonuje Inspekcja Ochrony Środowiska.

2.

Sposób wykonywania kontroli, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy o Inspekcji

Ochrony Środowiska.

Art. 20g.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w drodze decyzji, wstrzymuje prowadzenie

chowu lub hodowli, o których mowa w art. 11a ust. 1, w przypadku gdy podmiot prowadzący

chów lub hodowlę nie posiada pozytywnie zaopiniowanego planu nawożenia.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 20h.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji, wstrzymać prowadzenie

chowu lub hodowli, o których mowa w art. 11a ust. 1, w przypadku stosowania nawozów

naturalnych niezgodnie z planem nawożenia.

”

;

15)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Kto wprowadza do obrotu nawozy

1)

oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”, niespełniające wymagań jakościowych określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów dla tego typu nawozów,

2)

niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3

- jest obowiązany do wycofania ich z obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na

rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania

wprowadzającego nawóz do obrotu, opłaty sankcyjnej stanowiącej 100% kwoty należnej

za sprzedane nawozy.

2.

Inspektor właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania wprowadzającego

nawóz do obrotu stwierdza, w drodze decyzji, wprowadzenie do obrotu nawozu oznaczonego

znakiem „NAWÓZ WE” niespełniającego wymagań jakościowych określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów dla tego typu nawozów lub niezgodnie z warunkami

określonymi w art. 3, oraz określa termin jego wycofania z obrotu, ilość sprzedanego

nawozu oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o której mowa w ust. 1.

”

;

16)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Inspektor przekazuje właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego decyzję, o której mowa

w art. 21 ust. 2, która stała się ostateczna.

2.

W razie niespełnienia obowiązku wniesienia opłaty sankcyjnej wynikającego z decyzji,

o której mowa w art. 21 ust. 2, właściwy naczelnik urzędu skarbowego zawiadamia inspektora,

który wystawia tytuł wykonawczy stanowiący podstawę do przymusowego ściągnięcia tej

opłaty w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

17)

art. 24 otrzymuje brzmienie

„

Art. 24.

1.

Kto wprowadzając do obrotu nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

1)

deklaruje na opakowaniu lub etykiecie albo w dokumentach towarzyszących zawartość

składników pokarmowych głównych, drugorzędnych i mikroelementów niezgodnie z przepisami

Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

nie mocuje etykiet dołączonych do nawozów w taki sposób, aby pozostawały one w miejscu

zamocowania niezależnie od stosowanego systemu zamykania opakowania,

3)

w przypadku zastosowania w systemie zamykania plomby nie podaje na niej nazwy lub

znaku osoby pakującej nawóz,

4)

nie umieszcza na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu albo w dokumentach

towarzyszących, w języku polskim, następujących informacji

a)

napisanego wielkimi literami znaku „NAWÓZ WE”,

b)

o typie nawozu,

c)

wyrazu „mieszanka” - w przypadku nawozów powstałych ze zmieszania typów nawozów oznaczonych

znakiem „NAWÓZ WE”,

d)

o składnikach pokarmowych i odpowiadających im symboli chemicznych,

e)

nazwy mikroelementu poprzedzonej jednym z następujących określeń: „schelatowany przez

(z podaniem przy tym nazwy czynnika chelatującego lub jego skrót)” albo „skompleksowany

przez (z podaniem przy tym nazwy czynnika kompleksującego)” - w przypadku gdy nawóz

zawiera mikroelementy,

f)

instrukcji stosowania nawozu,

g)

o masie nawozów płynnych wyrażonej w kilogramach,

h)

o masie nawozu netto lub brutto oraz wadze opakowania w przypadku masy nawozu brutto,

i)

nazwy nawozu oraz imienia, nazwiska albo firmy oraz informacji o miejscu zamieszkania

i adresie albo siedzibie i adresie producenta lub importera nawozu mającego siedzibę

w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej,

j)

o temperaturze przechowywania nawozów płynnych oraz o sposobie postępowania mającego

na celu zapobieganie wypadkom w trakcie ich przechowywania,

5)

nie wyodrębnia informacji dotyczących nazwy handlowej nawozu, w przypadku jej nadania,

imienia, nazwiska albo nazwy oraz miejsca zamieszkania i adresu albo siedziby i adresu

producenta lub importera nawozu mającego siedzibę w jednym z państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz instrukcji stosowania i przechowywania nawozu od innych informacji

zawartych na etykiecie lub opakowaniu albo w dokumentach towarzyszących,

6)

nie przechowuje dokumentacji dotyczącej pochodzenia nawozu, w tym nawozu o wysokiej

zawartości azotu na bazie azotanu amonu, i nie udostępnia tej dokumentacji do kontroli

przez okres, w którym nawozy znajdują się w obrocie, oraz przez okres 2 lat, licząc

od dnia zakończenia ich produkcji,

7)

nie poddaje nawozu o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu testowi odporności

na detonację,

8)

podaje zawartość składników pokarmowych głównych, drugorzędnych i mikroelementów niezgodnie

z tolerancjami określonymi w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

9)

wprowadza do obrotu

a)

nawozy w opakowaniach lub z zastosowaniem systemu zamykania tego opakowania niezapewniających

ich nieodwracalnego zniszczenia w przypadku otwarcia opakowania,

b)

nieopakowane nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu

- podlega karze grzywny.

2.

Kto wprowadzając do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

1)

konfekcjonuje je bez zgody producenta lub importera i nie uzgadnia z nim rodzaju opakowań,

2)

nie zamieszcza na opakowaniu nawozu lub na etykiecie, a w przypadku nawozów luzem

- w dokumentach towarzyszących, w widocznym miejscu, sporządzonych w języku polskim,

w sposób zapewniający trwałość i czytelność, informacji dotyczących identyfikacji

nawozu, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1, oraz instrukcji stosowania i przechowywania

tego nawozu, a także informacji o masie nawozu netto i okresie jego przydatności do

stosowania,

3)

nie mocuje etykiet dołączonych do nawozu w taki sposób, aby pozostały one w miejscu

zamocowania niezależnie od stosowanego systemu zamykania opakowania,

4)

nie dołącza do nawozów w postaci płynnej informacji o temperaturze przechowywania

nawozu oraz o sposobie postępowania mającego na celu zapobieganie wypadkom w trakcie

ich przechowywania

- podlega karze grzywny.

”

;

18)

po art. 24 dodaje się art. 24a i 24b w brzmieniu

„

Art. 24a.

Kto

1)

wprowadza do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

a)

niespełniające wymagań jakościowych,

b)

w których zanieczyszczenia przekraczają dopuszczalne wartości zanieczyszczeń,

2)

stosuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami i zasadami, powodując

zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

3)

wykonuje prace polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania nawozów, nie

posiadając uprawnień w tym zakresie,

4)

przewozi lub przechowuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie

zasadami, powodując zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

5)

nie wycofa nawozu wprowadzonego do obrotu wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 ust.

3, art. 21 ust. 1 i art. 29 ust. 2 i 3,

6)

stosuje na pastwiskach nawozy organiczne i organiczno-mineralne otrzymane z ubocznych

produktów zwierzęcych lub zawierające uboczne produkty zwierzęce,

7)

będąc nabywcą nieprzetworzonego nawozu naturalnego nie posiada pozytywnie zaopiniowanego

planu nawożenia lub stosuje nieprzetworzone nawozy naturalne niezgodnie z tym planem,

8)

przechowuje gnojówkę i gnojowicę w sposób niezgodny z art. 11b

- podlega karze grzywny.

Art. 24b.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 24 i art. 24a następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

”

.

Ustawa reguluje sprawy

1)

wprowadzania do obrotu nawozów w zakresie nieuregulowanym w przepisach Unii Europejskiej,

2)

zadań i właściwości organów i jednostek organizacyjnych w zakresie wprowadzania do

obrotu nawozów na podstawie przepisów Unii Europejskiej w sprawie nawozów

3)

stosowania nawozów,

4)

zapobiegania zagrożeniom dla ludzi i zwierząt oraz dla środowiska, które mogą powstać

w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania nawozów,

5)

agrochemicznej obsługi rolnictwa.

1.

Stacja Chemiczno-Rolnicza działająca na podstawie dotychczasowych przepisów, zwana

dalej „Stacją Chemiczno-Rolniczą”, ulega likwidacji z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa utworzy Stację i okręgowe stacje.

3.

Tworząc Stację i okręgowe stacje, minister właściwy do spraw rolnictwa wyposaży je

w mienie będące uprzednio w zarządzie Stacji Chemiczno-Rolniczej, z tym że nieruchomości

będące w trwałym zarządzie Stacji Chemiczno-Rolniczej przechodzą w trwały zarząd okręgowych

stacji.

4.

Przejście trwałego zarządu, o którym mowa w ust. 3, stwierdza, w drodze decyzji, właściwy

starosta na wniosek zainteresowanej okręgowej stacji.

5.

Pracownicy Stacji Chemiczno-Rolniczej oraz jej oddziałów stają się odpowiednio pracownikami

Stacji oraz okręgowych stacji, z zachowaniem wymogów, o których mowa w art. 23.

1.

Do obrotu można wprowadzać nawozy

1)

powstałe ze zmieszania typów nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE”, o których mowa

w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

odpowiadające typom wapna nawozowego, w których zanieczyszczenia nie przekraczają

dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 10c pkt 3,

3)

naturalne, z wyłączeniem gnojowicy, spełniające wymagania weterynaryjne określone

w przepisach Unii Europejskiej ustanawiających przepisy sanitarne dotyczące produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

2.

Nawozy organiczne, organiczno-mineralne oraz mineralne nieoznaczone znakiem „NAWÓZ

WE” mogą być wprowadzone do obrotu na podstawie zezwolenia ministra właściwego do

spraw rolnictwa.

3.

Nieprzetworzone nawozy naturalne, w tym gnojowica, mogą być zbywane do bezpośredniego

rolniczego wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej,

pod rygorem nieważności.

4.

Umowę, o której mowa w ust. 3, strony przechowują co najmniej przez okres 8 lat od

dnia jej zawarcia.

5.

Z państw trzecich mogą być przywożone nawozy

1)

które można wprowadzać do obrotu,

2)

których okres przydatności do stosowania, licząc od dnia przywozu, wynosi co najmniej

6 miesięcy,

3)

zaopatrzone w informacje, o których mowa w art. 8 ust. 2-6.

6.

Przepisy ust. 5

1)

nie dotyczą nawozów przeznaczonych wyłącznie do celów naukowo-badawczych,

2)

pkt 2 i 3 nie dotyczą nawozów naturalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

7.

Nawozy zawierające azotan amonowy w ilości powyżej 28% w przeliczeniu na azot całkowity,

przywożone z państw trzecich, powinny posiadać ważny certyfikat potwierdzający ich

odporność na detonację, wydany przez jednostkę akredytowaną w tym zakresie na terytorium

Wspólnoty.

1.

Tracą ważność zezwolenia na wprowadzenie nawozów do obrotu wydane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, jeżeli wymagania jakościowe nawozów określone w tych zezwoleniach

nie odpowiadają minimalnym wymaganiom jakościowym określonym na podstawie art. 9 ustawy,

o której mowa w art. 1.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze decyzji, stwierdza utratę ważności

zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

3.

Nawozy niespełniające wymagań jakościowych, wprowadzone do obrotu na podstawie zezwolenia

ministra właściwego do spraw rolnictwa wydanego przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, mogą pozostawać w obrocie przez okres roku od dnia jej wejścia w życie.

4.

Producent lub importer nawozu występujący o wydanie zezwolenia na wprowadzenie nawozu

do obrotu, w stosunku do którego utraciło ważność zezwolenie, o którym mowa w ust.

1, do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza

1)

wyniki badań fizycznych, fizykochemicznych i chemicznych;

2)

opinię o spełnianiu przez nawóz wymagań jakościowych, wydaną przez upoważnione jednostki

organizacyjne na podstawie badań, o których mowa w pkt 1;

3)

projekt instrukcji stosowania i przechowywania nawozu zaakceptowany przez upoważnioną

jednostkę organizacyjną, która wydała opinię o przydatności nawozu do nawożenia roślin

lub gleb lub rekultywacji gleb.

1.

Producenci lub importerzy nawozów organicznych i organiczno-mineralnych wytworzonych

z surowców będących ubocznymi produktami zwierzęcymi lub z produktów uzyskanych z

ubocznych produktów zwierzęcych albo zawierające w swoim składzie uboczne produkty

zwierzęce, którym zostało wydane zezwolenie ministra właściwego do spraw rolnictwa

na ich wprowadzenie do obrotu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powinni

dostarczyć do ministra właściwego do spraw rolnictwa opinię o spełnianiu przez te

nawozy wymagań weterynaryjnych określonych w przepisach Unii Europejskiej ustanawiających

przepisy sanitarne dotyczące produktów do spożycia przez ludzi, w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Producenci lub importerzy nawozów, o których mowa w ust. 1, którzy nie dostarczyli

opinii o spełnianiu wymagań weterynaryjnych określonych w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w ust. 1, są obowiązani do wycofania tych nawozów z obrotu w terminie

4 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do obrotu można wprowadzać także nawozy dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Turcji, które zostały wyprodukowane w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Turcji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) oraz stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w stosunku

do których wydane zostało zezwolenie ministra właściwego do spraw rolnictwa na ich

wprowadzenie do obrotu.

2.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu, o którym mowa w ust.

1, składa do ministra właściwego do spraw rolnictwa producent lub inna osoba zamierzająca

wprowadzić nawóz do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do wniosku dołącza się przetłumaczone na język polski dokumenty potwierdzające wyprodukowanie

i wprowadzenie do obrotu nawozu w jednym z państw, o których mowa w ust. 1, oraz instrukcję

stosowania i przechowywania tego nawozu.

4.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, nie wydaje się w przypadku, gdy

1)

nie zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, lub

2)

właściwości nawozu lub przepisy prawa państwa, o którym mowa w ust. 1, na podstawie

których nawóz został dopuszczony do obrotu, nie zapewniają ochrony zdrowia oraz życia

ludzi i zwierząt, środowiska naturalnego, interesu konsumentów w stopniu odpowiadającym

przepisom niniejszej ustawy.

5.

Do nawozów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 3 ust. 2-4 i art.

4.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

w zakresie wprowadzania do obrotu nawozów stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa

w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia

jej wejścia w życie.

Oznakowanie opakowań, etykiety i dokumenty towarzyszące, dołączone do nawozu, spełniające

wymagania przepisów dotychczasowych, mogą być stosowane przez okres roku od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 9 w zakresie art. 11a, art. 1 pkt 14 w zakresie art. 20g i 20h oraz art.

1 pkt 18 w zakresie art. 24a pkt 7, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 9 w zakresie art. 11b oraz art. 1 pkt 18 w zakresie art. 24a pkt 8, które

wchodzą w życie z dniem 1 maja 2005 r.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

zdrowia, środowiska oraz gospodarki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań lub wydawania opinii,

o których mowa w art. 4 ust. 3,

2)

szczegółowy zakres badań nawozów oraz wymagania dotyczące opinii, o których mowa w

art. 4 ust. 3, umożliwiających stwierdzenie spełnienia warunków niezbędnych do wydania

zezwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu,

3)

szczegółowy zakres dokumentacji dotyczącej nawozów, niezbędnej do przeprowadzenia

badań i wydania opinii,

4)

wymagania dotyczące treści instrukcji stosowania i przechowywania nawozów, niezbędnej

do bezpiecznego ich stosowania,

5)

dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń i ich wartości, które nie stanowią zagrożenia

dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska,

6)

minimalne wymagania jakościowe dla nawozów, o których mowa w art. 3 ust. 2

- uwzględniając zaplecze badawcze jednostek organizacyjnych, procedury badawcze, kwalifikacje

i doświadczenie kadry naukowo-badawczej oraz potrzebę zapewnienia skuteczności działania

nawozów.

1.

Producent ubiegający się o oznaczenie nowego typu nawozu znakiem „NAWÓZ WE” na podstawie

przepisów Unii Europejskiej w sprawie nawozów, mający siedzibę albo miejsce zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składa wniosek do ministra właściwego do

spraw gospodarki o wystąpienie do Komisji Europejskiej w tej sprawie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje Komisji Europejskiej i pozostałym

państwom członkowskim Unii Europejskiej kopię wniosku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku

gdy nawóz spełnia wymagania dla nowego typu nawozu określone w przepisach Unii Europejskiej

w sprawie nawozów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia, w drodze decyzji, przekazania Komisji

Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej, kopii wniosku,

w przypadku gdy nawóz nie spełnia wymagań dla nowego typu nawozu określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów.

Koszty postępowania związane z wnioskiem o oznaczenie nowego typu nawozu znakiem „NAWÓZ

WE” ponosi producent ubiegający się o takie oznaczenie.

Minister właściwy do spraw gospodarki

1)

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, listę akredytowanych laboratoriów upoważnionych do wykonywania badań zgodności

nawozów oznaczonych znakiem „NAWÓZ WE” z wymaganiami określonymi dla tych nawozów

w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o

akredytowanych laboratoriach upoważnionych do wykonywania badań, o których mowa w

pkt 1,

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

typy wapna nawozowego oraz szczegółowe wymagania jakościowe dla tych typów, mając

na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochronę środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w przypadku uzasadnionej obawy, że nawóz oznaczony

znakiem „NAWÓZ WE” stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia ludzi, zwierząt

lub roślin albo zagrożenie dla środowiska, może, w drodze rozporządzenia

1)

zakazać czasowo wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozu

oznaczonego znakiem „NAWÓZ WE”,

2)

uzależnić wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozu oznaczonego

znakiem „NAWÓZ WE” od spełnienia określonych warunków.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej o ograniczeniach we wprowadzaniu nawozów oznaczonych

znakiem „NAWÓZ WE” do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa

w ust. 1, podając powody wprowadzenia tych ograniczeń.

1.

Podmiot, który prowadzi chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 000 stanowisk, lub chów

lub hodowlę świń powyżej 2 000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk

dla macior, jest obowiązany

1)

opracować plan nawożenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 47 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm. i zasadami dobrej praktyki rolniczej,

2)

zagospodarować na użytkach rolnych będących w jego posiadaniu co najmniej 70% gnojówki

i gnojowicy, a pozostałe 30% może zbyć zgodnie z art. 3 ust. 3.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 3, nabywca nieprzetworzonego nawozu naturalnego

opracowuje, w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy, plan nawożenia, o którym mowa

w ust. 1.

3.

Plan nawożenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, opiniuje okręgowa stacja chemiczno-rolnicza.

4.

Za wydanie opinii, o której mowa w ust. 3, okręgowa stacja chemiczno-rolnicza pobiera

opłatę.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób uiszczania oraz wysokość

opłaty za opiniowanie planu nawożenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, mając na względzie

koszty ponoszone przez okręgową stację chemiczno-rolniczą przy wydawaniu opinii.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 11a ust. 1, przechowuje gnojówkę i gnojowicę w szczelnych,

zamkniętych zbiornikach.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki dotyczące zbiorników, o których mowa w ust. 1, oraz przechowywania gnojówki

i gnojowicy, mając na względzie ochronę środowiska.

1.

Zabrania się stosowania nawozów

1)

na glebach zalanych wodą oraz przykrytych śniegiem lub zamarzniętych do głębokości

30 cm,

2)

naturalnych w postaci płynnej oraz azotowych - na glebach bez okrywy roślinnej, położonych

na stokach o nachyleniu większym niż 10%,

3)

naturalnych w postaci płynnej - podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego

spożycia przez ludzi,

4)

organicznych i organiczno-mineralnych otrzymanych z ubocznych produktów zwierzęcych

lub zawierających takie produkty - na pastwiskach.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy stosowania nawozów w stawach wykorzystywanych do

chowu lub hodowli ryb.

1.

Zadania związane z agrochemiczną obsługą rolnictwa realizuje Krajowa Stacja Chemiczno-Rolnicza,

zwana dalej „Stacją”, podległa ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, oraz podległe

jej okręgowe stacje chemiczno-rolnicze, zwane dalej „okręgowymi stacjami”.

2.

Stacja oraz okręgowe stacje są państwowymi jednostkami budżetowymi.

3.

Stacją kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa.

4.

Okręgowymi stacjami kierują dyrektorzy powoływani i odwoływani przez ministra właściwego

do spraw rolnictwa na wniosek dyrektora Stacji.

5.

Dyrektor Stacji nadzoruje i koordynuje działalność okręgowych stacji, w tym również

w zakresie gospodarowania środkami publicznymi oraz w zakresie realizacji planów finansowych

przez te stacje.

Do zadań Stacji należy

1)

określanie sposobu prowadzenia badań agrochemicznych, w tym dobór metod badawczych,

2)

ustalanie zakresu zadań wykonywanych przez okręgowe stacje,

3)

kontrola działalności okręgowych stacji, w tym stosowania metod badawczych i terminowości

wykonywania badań przez te stacje,

4)

podejmowanie działań w zakresie udziału laboratoriów okręgowych stacji w badaniach

dokładności wykonywania analiz chemicznych,

5)

organizacja szkoleń dla pracowników okręgowych stacji,

6)

tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot i fosfor oraz

zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm pod powierzchnią terenu,

7)

prowadzenie obsługi finansowej okręgowych stacji, a w szczególności

a)

opracowywanie planów dochodów i wydatków budżetowych dla poszczególnych okręgowych

stacji,

b)

przekazywanie środków finansowych na działalność bieżącą okręgowych stacji,

8)

wykonywanie innych zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Do zadań okręgowych stacji należy

1)

wykonywanie analiz gleb, roślin, płodów rolnych i leśnych,

2)

doradztwo w sprawach nawożenia,

3)

wykonywanie badań jakości nawozów,

4)

wykonywanie ekspertyz i wydawanie opinii dotyczących zasobności gleb, składu chemicznego

roślin i nawozów oraz prawidłowego stosowania nawozów,

5)

prowadzenie działalności szkoleniowej i informacyjnej w zakresie, o którym mowa w

pkt 1-4,

6)

tworzenie i prowadzenie bazy danych dotyczących zasobności gleb w azot i fosfor oraz

zanieczyszczenia azotanami wód w profilu glebowym do 90 cm pod powierzchnią terenu,

7)

wykonywanie innych zadań powierzonych przez Stację.

1.

Stacja prowadzi miesięczną, kwartalną, półroczną i roczną łączną sprawozdawczość budżetową

Stacji i okręgowych stacji oraz sporządza bilans roczny, na podstawie jednostkowych

sprawozdań okręgowych stacji.

2.

Stacja oraz okręgowe stacje, w zakresie nieuregulowanym w przepisach ustawy, prowadzą

gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

1.

Nadzór nad wprowadzaniem do obrotu nawozów sprawuje Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów

Rolno-Spożywczych, zwana dalej „Inspekcją”.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru, o którym mowa w ust. 1, organy Inspekcji oraz upoważnieni

pracownicy Inspekcji są uprawnieni do

1)

wstępu na grunty,

2)

dokonywania inwentaryzacji nawozów,

3)

przeprowadzania kontroli w zakresie spełniania przez nawozy wymagań jakościowych,

dokonywanej na podstawie badań ich parametrów chemicznych, fizycznych i fizykochemicznych,

4)

wstępu do magazynów i innych miejsc, w których są przechowywane nawozy,

5)

przeprowadzania kontroli w zakresie spełniania przez nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ

WE” wymagań jakościowych określonych dla ich typów w przepisach Unii Europejskiej

w sprawie nawozów,

6)

przeprowadzania kontroli w zakresie zgodności nawozów z typami nawozów, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, oraz kontroli w zakresie spełniania przez te nawozy

szczegółowych wymagań jakościowych określonych dla tych typów nawozów, na podstawie

badań ich parametrów chemicznych, fizycznych i fizykochemicznych.

Do kontroli, o której mowa w art. 20c, stosuje się odpowiednio przepisy o jakości

handlowej artykułów rolno-spożywczych.

1.

Po przeprowadzeniu kontroli wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych,

zwany dalej „inspektorem”, w drodze decyzji, może

1)

zakazać wprowadzenia do obrotu nawozów niespełniających wymagań jakościowych,

2)

nakazać wycofanie z obrotu nawozu niespełniającego wymagań jakościowych,

3)

w przypadku nieprzydatności nawozu do stosowania w rolnictwie, nakazać zniszczenie

tego nawozu na koszt posiadacza.

2.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Kontrolę stosowania i przechowywania nawozów wykonuje Inspekcja Ochrony Środowiska.

2.

Sposób wykonywania kontroli, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy o Inspekcji

Ochrony Środowiska.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w drodze decyzji, wstrzymuje prowadzenie

chowu lub hodowli, o których mowa w art. 11a ust. 1, w przypadku gdy podmiot prowadzący

chów lub hodowlę nie posiada pozytywnie zaopiniowanego planu nawożenia.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji, wstrzymać prowadzenie

chowu lub hodowli, o których mowa w art. 11a ust. 1, w przypadku stosowania nawozów

naturalnych niezgodnie z planem nawożenia.

1.

Kto wprowadza do obrotu nawozy

1)

oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”, niespełniające wymagań jakościowych określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów dla tego typu nawozów,

2)

niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3

- jest obowiązany do wycofania ich z obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na

rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania

wprowadzającego nawóz do obrotu, opłaty sankcyjnej stanowiącej 100% kwoty należnej

za sprzedane nawozy.

2.

Inspektor właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania wprowadzającego

nawóz do obrotu stwierdza, w drodze decyzji, wprowadzenie do obrotu nawozu oznaczonego

znakiem „NAWÓZ WE” niespełniającego wymagań jakościowych określonych w przepisach

Unii Europejskiej w sprawie nawozów dla tego typu nawozów lub niezgodnie z warunkami

określonymi w art. 3, oraz określa termin jego wycofania z obrotu, ilość sprzedanego

nawozu oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o której mowa w ust. 1.

1.

Inspektor przekazuje właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego decyzję, o której mowa

w art. 21 ust. 2, która stała się ostateczna.

2.

W razie niespełnienia obowiązku wniesienia opłaty sankcyjnej wynikającego z decyzji,

o której mowa w art. 21 ust. 2, właściwy naczelnik urzędu skarbowego zawiadamia inspektora,

który wystawia tytuł wykonawczy stanowiący podstawę do przymusowego ściągnięcia tej

opłaty w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Kto wprowadzając do obrotu nawozy oznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

1)

deklaruje na opakowaniu lub etykiecie albo w dokumentach towarzyszących zawartość

składników pokarmowych głównych, drugorzędnych i mikroelementów niezgodnie z przepisami

Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

2)

nie mocuje etykiet dołączonych do nawozów w taki sposób, aby pozostawały one w miejscu

zamocowania niezależnie od stosowanego systemu zamykania opakowania,

3)

w przypadku zastosowania w systemie zamykania plomby nie podaje na niej nazwy lub

znaku osoby pakującej nawóz,

4)

nie umieszcza na opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu albo w dokumentach

towarzyszących, w języku polskim, następujących informacji

a)

napisanego wielkimi literami znaku „NAWÓZ WE”,

b)

o typie nawozu,

c)

wyrazu „mieszanka” - w przypadku nawozów powstałych ze zmieszania typów nawozów oznaczonych

znakiem „NAWÓZ WE”,

d)

o składnikach pokarmowych i odpowiadających im symboli chemicznych,

e)

nazwy mikroelementu poprzedzonej jednym z następujących określeń: „schelatowany przez

(z podaniem przy tym nazwy czynnika chelatującego lub jego skrót)” albo „skompleksowany

przez (z podaniem przy tym nazwy czynnika kompleksującego)” - w przypadku gdy nawóz

zawiera mikroelementy,

f)

instrukcji stosowania nawozu,

g)

o masie nawozów płynnych wyrażonej w kilogramach,

h)

o masie nawozu netto lub brutto oraz wadze opakowania w przypadku masy nawozu brutto,

i)

nazwy nawozu oraz imienia, nazwiska albo firmy oraz informacji o miejscu zamieszkania

i adresie albo siedzibie i adresie producenta lub importera nawozu mającego siedzibę

w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej,

j)

o temperaturze przechowywania nawozów płynnych oraz o sposobie postępowania mającego

na celu zapobieganie wypadkom w trakcie ich przechowywania,

5)

nie wyodrębnia informacji dotyczących nazwy handlowej nawozu, w przypadku jej nadania,

imienia, nazwiska albo nazwy oraz miejsca zamieszkania i adresu albo siedziby i adresu

producenta lub importera nawozu mającego siedzibę w jednym z państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz instrukcji stosowania i przechowywania nawozu od innych informacji

zawartych na etykiecie lub opakowaniu albo w dokumentach towarzyszących,

6)

nie przechowuje dokumentacji dotyczącej pochodzenia nawozu, w tym nawozu o wysokiej

zawartości azotu na bazie azotanu amonu, i nie udostępnia tej dokumentacji do kontroli

przez okres, w którym nawozy znajdują się w obrocie, oraz przez okres 2 lat, licząc

od dnia zakończenia ich produkcji,

7)

nie poddaje nawozu o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu testowi odporności

na detonację,

8)

podaje zawartość składników pokarmowych głównych, drugorzędnych i mikroelementów niezgodnie

z tolerancjami określonymi w przepisach Unii Europejskiej w sprawie nawozów,

9)

wprowadza do obrotu

a)

nawozy w opakowaniach lub z zastosowaniem systemu zamykania tego opakowania niezapewniających

ich nieodwracalnego zniszczenia w przypadku otwarcia opakowania,

b)

nieopakowane nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu

- podlega karze grzywny.

2.

Kto wprowadzając do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

1)

konfekcjonuje je bez zgody producenta lub importera i nie uzgadnia z nim rodzaju opakowań,

2)

nie zamieszcza na opakowaniu nawozu lub na etykiecie, a w przypadku nawozów luzem

- w dokumentach towarzyszących, w widocznym miejscu, sporządzonych w języku polskim,

w sposób zapewniający trwałość i czytelność, informacji dotyczących identyfikacji

nawozu, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1, oraz instrukcji stosowania i przechowywania

tego nawozu, a także informacji o masie nawozu netto i okresie jego przydatności do

stosowania,

3)

nie mocuje etykiet dołączonych do nawozu w taki sposób, aby pozostały one w miejscu

zamocowania niezależnie od stosowanego systemu zamykania opakowania,

4)

nie dołącza do nawozów w postaci płynnej informacji o temperaturze przechowywania

nawozu oraz o sposobie postępowania mającego na celu zapobieganie wypadkom w trakcie

ich przechowywania

- podlega karze grzywny.

Kto

1)

wprowadza do obrotu nawozy nieoznaczone znakiem „NAWÓZ WE”

a)

niespełniające wymagań jakościowych,

b)

w których zanieczyszczenia przekraczają dopuszczalne wartości zanieczyszczeń,

2)

stosuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami i zasadami, powodując

zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

3)

wykonuje prace polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania nawozów, nie

posiadając uprawnień w tym zakresie,

4)

przewozi lub przechowuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie

zasadami, powodując zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

5)

nie wycofa nawozu wprowadzonego do obrotu wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 ust.

3, art. 21 ust. 1 i art. 29 ust. 2 i 3,

6)

stosuje na pastwiskach nawozy organiczne i organiczno-mineralne otrzymane z ubocznych

produktów zwierzęcych lub zawierające uboczne produkty zwierzęce,

7)

będąc nabywcą nieprzetworzonego nawozu naturalnego nie posiada pozytywnie zaopiniowanego

planu nawożenia lub stosuje nieprzetworzone nawozy naturalne niezgodnie z tym planem,

8)

przechowuje gnojówkę i gnojowicę w sposób niezgodny z art. 11b

- podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 24 i art. 24a następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.