Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

Funkcjonariuszom Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, zwanym

dalej „funkcjonariuszami”, zwolnionym ze służby, przysługuje z budżetu państwa, na

zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w

razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich rodzin - w razie śmierci żywiciela.

W ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie

1)

świadczenia pieniężne

a)

emerytura policyjna,

b)

policyjna renta inwalidzka,

c)

policyjna renta rodzinna,

d)

dodatki do emerytury lub renty,

e)

zasiłek pogrzebowy;

2)

inne świadczenia i uprawnienia

a)

świadczenia lecznicze,

b)

świadczenia socjalne,

c)

prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym.

1.

Do emerytur i rent podlegających ograniczeniu w związku z osiąganiem przychodów w

2000 r. stosuje się odpowiednio przepisy art. 40 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz

art. 41 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Za przychód, o którym mowa w ust. 1, uważa się przychód w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948), pomniejszony o płacone przez ubezpieczonego składki na ubezpieczenia emerytalne

i rentowe.

1.

Użyte w ustawie bez bliższego określenia pojęcia oznaczają

1)

emerytura - emeryturę policyjną przyznawaną funkcjonariuszom;

2)

emeryt - emeryta policyjnego;

3)

renta inwalidzka - policyjną rentę inwalidzką przyznawaną funkcjonariuszom;

4)

renta rodzinna - policyjną rentę rodzinną;

5)

rencista - rencistę policyjnego;

6)

renta - policyjną rentę inwalidzką i policyjną rentę rodzinną;

7

wysługa emerytalna - okresy służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służbie Więziennej i im równorzędne, łącznie z okresami, o których mowa w art.

14 i 16;

8)

uposażenie - uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą

roczną, należne funkcjonariuszowi stosownie do przepisów o uposażeniu i nagrodach

funkcjonariuszy;

9

najniższa emerytura lub renta - kwotę najniższej emerytury lub renty w rozumieniu

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”;

10

okresy składkowe i nieskładkowe - okresy uregulowane ustawą o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

11

emerytura dożywotnia - emeryturę przysługującą z zakładu emerytalnego działającego

na podstawie przepisów o zakładach emerytalnych;

12

płatnik składek - płatnika składek, o którym mowa w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych.

2

Emerytem policyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji, Urzędzie Ochrony

Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej, który ma

ustalone prawo do emerytury policyjnej.

3

Rencistą policyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji, Urzędzie Ochrony

Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej, który ma

ustalone prawo do policyjnej renty inwalidzkiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Okresy służby funkcjonariuszy, którzy nie nabywają prawa do zaopatrzenia emerytalnego

na podstawie ustawy, oraz służby określonej w art. 13 ust. 2 uważa się za okres składkowy

w myśl przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

1

Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i art. 33b.

2

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej w służbie kandydackiej stanowi odpowiednie

uposażenie zasadnicze przewidziane dla najniższego stanowiska służbowego wraz z dodatkiem

za posiadany stopień, z miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze

służby.

3

Jeżeli w okresie między zwolnieniem ze służby funkcjonariusza a ustaleniem prawa do

emerytury lub renty inwalidzkiej przypadały waloryzacje emerytur i rent inwalidzkich,

podstawę wymiaru tych świadczeń podwyższa się wskaźnikami wszystkich kolejnych waloryzacji

przypadających w tym okresie.

Emerytury i renty oraz podstawy ich wymiaru podlegają waloryzacji na zasadach i w

terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., z tym że

1)

waloryzacja, o której mowa w art. 88 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty osób

a)

którym prawo do świadczenia ustalono przed dniem 1 marca,

b)

które nabyły prawo do renty rodzinnej po funkcjonariuszach zmarłych nie później niż

w ostatnim dniu lutego;

2)

dodatkowa waloryzacja, o której mowa w art. 91 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty

osób

a)

którym prawo do świadczenia ustalono przed terminem kolejnej waloryzacji,

b)

które nabyły prawo do renty rodzinnej po funkcjonariuszach zmarłych nie później niż

w ostatnim dniu lutego następującego po roku, w którym przeprowadzono dodatkową waloryzację.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4, 5, 7-9 oraz art. 2 i 5, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia

ogłoszenia.

W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury

lub renty albo do uposażenia w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego przewidzianych

w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe lub wybrane przez osobę uprawnioną,

jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wybór świadczenia przewidzianego

w odrębnych przepisach nie pozbawia osoby uprawnionej innych świadczeń i uprawnień

przysługujących emerytom i rencistom policyjnym.

1.

Funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych funkcjonariuszach, jeżeli

osoby te wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego

przewidzianego w ustawie, odpowiednio Ministrowie Spraw Wewnętrznych

2.

Członkom rodzin pozostałym po osobach, którym przyznano emeryturę lub rentę inwalidzką

na podstawie ust. 1, organ emerytalny przyznaje rentę rodzinną na ich wniosek, jeżeli

spełniają warunki określone w ustawie.

2a

Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej

przyznania takiego świadczenia odwołanie nie przysługuje.

3.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych

Do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz uprawnionych członków ich rodzin

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy nie przysługuje funkcjonariuszowi,

który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw

publicznych za przestępstwo, które zostało popełnione przed zwolnieniem ze służby.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychKodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu

zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub w

Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury

określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej

z uwzględnieniem okresów służby i okresów z nią równorzędnych.

1

Jako równorzędne ze służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie

Więziennej traktuje się

1)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Policji państwowej, organów bezpieczeństwa

państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego, z wyjątkiem służby określonej w ust.

2;

2)

służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej;

3)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Służby Ochrony Kolei, jeżeli funkcjonariusz

przeszedł bezpośrednio do służby w Milicji Obywatelskiej lub w Służbie Więziennej

w terminie do dnia 1 kwietnia 1955 r.;

4)

okresy zatrudnienia lub służby w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej i

nauki w szkołach pożarniczych, w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa,

a także funkcjonariusza pożarnictwa w terminie do dnia 31 stycznia 1992 r.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do służby w latach 1944-1956 w charakterze funkcjonariusza

organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego, jeżeli przy

wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusz popełnił przestępstwo przeciwko wymiarowi

sprawiedliwości lub naruszające dobra osobiste obywatela i za to został zwolniony

dyscyplinarnie, umorzono wobec niego postępowanie karne ze względu na znikomy lub

nieznaczny stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu lub został skazany z winy umyślnej

prawomocnym wyrokiem sądu.

1.

Emerytowi uprawnionemu do emerytury obliczonej na podstawie art. 15 dolicza się na

jego wniosek do wysługi emerytalnej, z zastrzeżeniem ust. 2, następujące okresy przypadające

po zwolnieniu ze służby

1)

zatrudnienia przed dniem 1 stycznia 1999 r. w wymiarze czasu pracy nie niższym niż

połowa pełnego wymiaru czasu pracy;

2)

opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r.

lub okres nieopłacania składek z powodu przekroczenia w trakcie roku kalendarzowego

kwoty rocznej podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia.

2.

Okresy, o których mowa w ust. 1, dolicza się do wysługi emerytalnej, jeżeli

1)

emerytura wynosi mniej niż 75% podstawy jej wymiaru oraz

2)

emeryt ukończył 55 lat życia - mężczyzna i 50 lat życia - kobieta albo stał się inwalidą.

3.

Okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, dolicza się do wysługi emerytalnej

po ich przeliczeniu na okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

4.

Za każdy rok okresów, o których mowa w ust. 1, doliczanych do wysługi emerytalnej

w myśl ust. 1-3 emeryturę obliczoną na podstawie art. 15 zwiększa się o 1,3% podstawy

jej wymiaru.

5.

Ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas

w wymiarze świadczenia okresów, o których mowa w ust. 1, następuje z uwzględnieniem

pełnych miesięcy na wniosek zgłoszony nie wcześniej niż po zakończeniu kwartału kalendarzowego,

jeżeli emeryt pozostaje w ubezpieczeniu, chyba że ubezpieczenie ustało w kwartale

kalendarzowym.

6.

W razie przyznania zwiększenia, o którym mowa w ust. 4, umowa między członkiem otwartego

funduszu emerytalnego a tym funduszem ulega rozwiązaniu, a środki zgromadzone na rachunku

członka w otwartym funduszu emerytalnym są niezwłocznie przekazywane na dochody budżetu

państwa.

7.

Przekazanie środków, o których mowa w ust. 6, na dochody budżetu państwa następuje

na podstawie zawiadomienia organu emerytalnego.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Jeżeli funkcjonariusz Urzędu Ochrony Państwa zwolniony ze służby przed dniem 29 czerwca

2002 r. nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej

renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia

1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za

ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, oraz jednostkę

do tego właściwą, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego

wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1

Emerytura dla funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r.,

wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i wzrasta o

1)

2,6% podstawy wymiaru - za każdy dalszy rok tej służby;

2)

2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych poprzedzających służbę, nie

więcej jednak niż za trzy lata tych okresów;

3)

1,3% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych ponad trzyletni okres składkowy,

o którym mowa w pkt 2;

4)

0,7% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów nieskładkowych poprzedzających służbę.

2.

Emeryturę podwyższa się o

1)

2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków

i płetwonurków oraz w zwalczaniu fizycznym terroryzmu;

2)

1% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio

a)

w składzie personelu latającego na samolotach i śmigłowcach,

b)

w składzie załóg nawodnych jednostek pływających,

c)

w charakterze skoczków spadochronowych i saperów,

d)

w służbie wywiadowczej za granicą;

3)

0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających

życiu i zdrowiu.

3.

Emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia

służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych.

3a

Jeżeli w wysłudze emerytalnej są uwzględniane okresy służby wojskowej, o których mowa

w art. 13 ust. 1 pkt 2, emeryturę podwyższa się na zasadach przewidzianych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych.

4.

Emeryturę podwyższa się o 15% podstawy wymiaru emerytowi, którego inwalidztwo pozostaje

w związku ze służbą.

5.

Przy ustalaniu prawa do emerytury i obliczaniu jej wysokości okresy, o których mowa

w ust. 1 i 2, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

5a

Przepisy art. 14 ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

6

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania

emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając dla poszczególnych grup normy

roczne: przebywania pod wodą i w podwyższonym ciśnieniu dla nurków i płetwonurków,

wykonywania lotu w składzie personelu latającego na samolotach tłokowych i śmigłowcach,

wykonania skoków spadochronowych, okres pełnienia służby na jednostkach pływających;

liczbę dni w roku

1)

w rozminowaniu i oczyszczaniu terenu z przedmiotów wybuchowych, w służbie wywiadowczej

za granicą z wykonywaniem czynności operacyjno-rozponawczych lub kierowaniem takimi

czynnościami, działaniach ratowniczych, w fizycznej ochronie osób i mienia w warunkach

zagrożenia,

2)

bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV,

dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych

i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. oraz

w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych

z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo po dniu 1 września 1998 r.,

oraz okresy pełnienia służby na froncie w czasie wojny i w strefie działań wojennych.

Emerytura dla funkcjonariusza, który został przyjęty do służby po raz pierwszy po

dniu 1 stycznia 1999 r., wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i wzrasta

na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, którzy w okresie od dnia 2 stycznia 1999 r. do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do renty szkoleniowej lub do renty

z tytułu niezdolności do pracy, określonych w przepisach o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zachowują prawo do tych świadczeń.

2.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do

renty inwalidzkiej na zasadach i warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób, jeżeli wystąpią z wnioskiem do właściwego organu emerytalnego

o jej przyznanie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ emerytalny uznaje orzeczenie lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy powstałej w czasie pełnienia

służby oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, odnosząc je odpowiednio do

jednej z grup inwalidztwa określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych lub funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1.

4.

Organ emerytalny kieruje osoby, o których mowa w ust. 2, na komisje lekarskie podległe

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu, w celu wydania

orzeczenia o inwalidztwie, związku tego inwalidztwa ze służbą lub o niezdolności do

samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli zainteresowany

1)

jest uprawniony do renty szkoleniowej;

2)

stał się niezdolny do pracy po ustaniu ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych

z tytułu służby lub

3)

zgłosił wniosek o zwiększenie renty inwalidzkiej przysługującego z tytułu inwalidztwa

pozostającego w związku ze służbą.

5.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, o

których mowa w ust. 2, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19

ust. 1 i 2.

1

Funkcjonariuszom, którzy spełniają warunki określone w art. 12, zalicza się do wysługi

emerytalnej, uwzględnianej przy obliczaniu emerytury na podstawie art. 15, posiadane

przed przyjęciem do służby okresy składkowe i nieskładkowe, w rozumieniu ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Do wysługi emerytalnej zalicza się również okresy pozbawienia wolności i odbywania

kary pozbawienia wolności w przypadku, gdy funkcjonariusz został uniewinniony albo

postępowanie karne zostało umorzone, w tym również warunkowo.

1.

Renta rodzinna przysługująca uprawnionym członkom rodziny żołnierza zawodowego lub

funkcjonariusza Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej, który podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym,

staje się, na wniosek osoby uprawnionej złożony we właściwym organie emerytalnym,

rentą rodzinną w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

lub tych funkcjonariuszy.

2.

Uposażenie przyjmowane do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zmarłego żołnierza

zawodowego lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przelicza się w sposób określony

w art. 19 ust. 1 i 2.

3.

Wysokość renty rodzinnej, o której mowa w ust. 1, ustala się na nowo na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

W razie zbiegu prawa do podwyższenia emerytury z kilku tytułów za ten sam okres, podwyższenie

przysługuje tylko z jednego tytułu; nie dotyczy to podwyższenia, o którym mowa w art.

15 ust. 4.

1.

Żołnierze zawodowi lub funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec których komisje lekarskie

podległe odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekły niezdolność

do służby, a którzy nie nabyli prawa do renty określonej w art. 16 ust. 1, nabywają

prawo odpowiednio do wojskowej lub policyjnej renty inwalidzkiej, na zasadach i warunkach

przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej żołnierza zawodowego lub funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19 ust. 1

i 2.

1.

Kwota emerytury bez uwzględnienia dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, o których

mowa w art. 25, nie może przekroczyć 75% podstawy wymiaru emerytury. W przypadku zwiększenia

emerytury, o którym mowa w art. 15 ust. 4, kwota emerytury nie może przekroczyć 80%

podstawy wymiaru emerytury.

2.

Kwota emerytury lub renty bez uwzględnienia dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych,

o których mowa w art. 25, nie może być niższa od kwoty najniższej emerytury lub renty,

z uwzględnieniem ust. 3.

3.

W przypadku gdy suma emerytury obliczonej na podstawie art. 15a przysługującej łącznie

z emeryturą z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub emeryturą dożywotnią z zakładu

emerytalnego jest niższa od kwoty najniższej emerytury, emeryturę policyjną podwyższa

się w taki sposób, aby suma tych emerytur nie była niższa od kwoty najniższej emerytury.

4.

Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do renty rodzinnej.

1.

Od dnia wejścia w życie ustawy uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne żołnierzy

zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej podlegających przed tym dniem obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i

rentowym ustala się według stawek, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, określonych dla żołnierzy albo funkcjonariuszy, którzy przed tym dniem nie

podlegali tym ubezpieczeniom.

2.

W przypadku gdy składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego nie można ustalić

w sposób określony w ust. 1, jego wysokość przelicza się mnożąc dotychczasową kwotę

składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego przez współczynnik 0,8374 z zaokrągleniem

wyliczonej kwoty do pełnego złotego w górę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych żołnierzy albo funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1, określi w decyzji lub w rozkazie personalnym wysokość ustalonego lub

przeliczonego uposażenia.

Renta inwalidzka przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się

inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu

1)

w czasie pełnienia służby albo

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów

doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie;

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy mają ustalone prawo do emerytur na podstawie

przepisów ustaw, o których mowa w art. 6, 7 i 10, zachowują prawo do tych świadczeń.

1.

Ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby

1)

I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;

2)

II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;

3)

III grupę - obejmującą zdolnych do pracy.

2.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje

w związku ze służbą.

3.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych;

2)

wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych;

3)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza;

4)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;

5)

chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu

lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków

służby na określonych stanowiskach.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie

swojego działania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określą, w drodze rozporządzenia, wykazy

chorób i schorzeń, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, oraz właściwości i warunki służby

powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, uwzględniając w szczególności

choroby i schorzenia, które powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub

warunkami służby, oraz te, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy

nasileniu lub ujawniły się w czasie trwania służby, z zastrzeżeniem ust. 4a.

4a

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz schorzeń i chorób, o

których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, a także właściwość i warunki służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Agencji Wywiadu powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia,

z uwzględnieniem tych chorób i schorzeń, które powstały w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji

Wywiadu, oraz tych, które istniały przed przyjęciem do służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu, lecz uległy nasileniu lub ujawniły się w czasie

trwania służby w tej formacji.

5.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 3;

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę organizacyjną właściwego resortu umyślne lub rażąco niedbałe działanie

albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli

jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające tym przepisom i rozkazom i sprawowali

we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem, a funkcjonariusz posiadał potrzebne

umiejętności do wykonywania określonych czynności i rozkazów i był należycie przeszkolony

w zakresie ich znajomości;

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się funkcjonariusza

spowodowane nadużyciem alkoholu;

4)

zranienie, kontuzja, obrażenia lub choroba zostały spowodowane przez funkcjonariusza

rozmyślnie.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1

O inwalidztwie funkcjonariusza i związku tego inwalidztwa lub śmierci funkcjonariusza

ze służbą oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, w rozumieniu ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, orzekają komisje lekarskie podległe

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W stosunku do funkcjonariuszy Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu właściwe w tych sprawach są komisje

lekarskie podległe Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji

Wywiadu.

2

Orzeczenie komisji lekarskiej wraz z uzasadnieniem oraz wypis z treści orzeczenia

doręcza się zainteresowanemu, a orzeczenie wraz z uzasadnieniem - właściwemu organowi

emerytalnemu.

3.

Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu

odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, ministrem właściwym do spraw pracy oraz Ministrem Sprawiedliwości, określa,

w drodze rozporządzenia, zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy, emerytów

i rencistów, tryb postępowania i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, a

także sposób przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów

na te badania, uwzględniając w orzeczeniach grupę inwalidztwa, do której funkcjonariusz

został zaliczony, związek inwalidztwa ze służbą, datę lub okres powstania inwalidztwa

oraz ustalenia co do samodzielnej egzystencji.

5

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady orzekania o inwalidztwie

funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i

rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu,

tryb postępowania i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, a także sposób

przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania,

uwzględniając w orzeczeniu grupę inwalidztwa, do której funkcjonariusz został zaliczony,

związek inwalidztwa ze służbą, datę lub okres powstania inwalidztwa oraz ustalenia

co do samodzielnej egzystencji.

1.

Renta inwalidzka wynosi dla inwalidów zaliczonych do

1)

I grupy - 80%,

2)

II grupy - 70%,

3)

III grupy - 40%

- podstawy wymiaru bez uwzględnienia dodatków, o których mowa w art. 18 ust. 1.

2.

Rentę inwalidzką zwiększa się o 10% podstawy wymiaru inwalidom, których inwalidztwo

powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej

w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami tej służby, z tytułu których

przysługują świadczenia odszkodowawcze.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny

1)

funkcjonariusza zmarłego albo zaginionego w czasie pełnienia służby;

2)

funkcjonariusza zmarłego w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć

nastąpiła wskutek urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych

w tym czasie, albo w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeśli śmierć nastąpiła wskutek

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku

ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;

3)

zmarłego emeryta lub rencisty policyjnego.

2.

Za uprawnionych członków rodziny zmarłego emeryta lub rencisty policyjnego uważa się

również członków rodziny funkcjonariusza zmarłego po zwolnieniu ze służby, jeżeli

w dniu śmierci spełniał on warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej,

chociażby jego prawo do zaopatrzenia nie zostało jeszcze ustalone.

Renta rodzinna przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z tym że

1)

w razie śmierci albo zaginięcia funkcjonariusza rentę rodzinną wymierza się od renty

inwalidzkiej I grupy, jaka przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi w dniu śmierci albo

zaginięcia, bez uwzględnienia dodatku pielęgnacyjnego; przepis art. 22 ust. 2 stosuje

się odpowiednio;

2)

rentę rodzinną po zmarłym emerycie lub renciście wymierza się od kwoty świadczenia,

które przysługiwało zmarłemu, jednakże od kwoty nie niższej niż kwota renty inwalidzkiej

II grupy, która przysługiwałaby zmarłemu;

3)

w razie niedoliczenia do wysługi emerytalnej zmarłego emeryta, o którym mowa w art.

15, okresów, o których mowa w art. 14 ust. 1, okresy te dolicza się na wniosek osoby

uprawnionej do renty rodzinnej do wysługi emerytalnej zmarłego, na zasadach określonych

w art. 14;

4)

o niezdolności do pracy i stopniu tej niezdolności oraz niezdolności do samodzielnej

egzystencji, w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

uprawnionych członków rodziny orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

5)

jeżeli śmierć funkcjonariusza pozostająca w związku ze służbą jest następstwem czynu

karalnego, przy wypłacaniu renty rodzinnej nie stosuje się przewidzianego w odrębnych

przepisach zawieszania lub zmniejszania tego świadczenia w razie osiągania przychodu

z tytułu wykonywania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W tym wypadku renta rodzinna

przysługuje małżonkowi funkcjonariusza bez względu na jego wiek i stan zdrowia.

1.

Do emerytury lub renty przysługuje dodatek pielęgnacyjny i dodatek dla sierot zupełnych

na zasadach i wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Dodatki oraz zasiłki i świadczenia pieniężne inne niż wymienione w ust. 1 przysługują

do emerytury lub renty, o ile zostały przyznane na podstawie odrębnych przepisów.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości i na zasadach określonych w przepisach

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin przysługuje

prawo do świadczeń socjalnych z tworzonego na ten cel funduszu socjalnego.

1a

Tworzy się fundusz socjalny z corocznego odpisu w wysokości 0,5% rocznych środków

planowanych na emerytury i renty, z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń socjalnych.

Środki funduszu niewykorzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny.

Środki funduszu gromadzi się na odrębnych rachunkach bankowych.

1b

Środki funduszu socjalnego zwiększa się o

1)

odsetki od środków tego funduszu na rachunku bankowym;

2)

darowizny oraz zapisy osób fizycznych i prawnych.

1c

Równowartość dokonanego odpisu, naliczonego zgodnie z ust. 1a, na dany rok kalendarzowy

właściwy organ emerytalny przekazuje dysponentom na rachunki bankowe funduszu socjalnego

w terminie do dnia 30 września danego roku kalendarzowego, z tym że w terminie do

dnia 31 maja danego roku kalendarzowego przekazuje kwotę stanowiącą co najmniej 75%

równowartości odpisu.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, każdy

w zakresie swojego działania, w drodze rozporządzenia, sposób podziału środków funduszu

socjalnego pomiędzy jego dysponentów oraz zakres i sposoby korzystania ze świadczeń

z tego funduszu, uwzględniając rodzaje świadczeń, dysponentów środków funduszu oraz

tryb przyznawania świadczeń.

3

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób podziału środków funduszu

socjalnego pomiędzy jego dysponentów oraz zakres i sposoby korzystania ze świadczeń

z tego funduszu w odniesieniu do emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu oraz członków ich rodzin, uwzględniając

rodzaje świadczeń, dysponentów środków funduszu oraz tryb przyznawania świadczeń.

1.

Osobom uprawnionym do policyjnego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych, położniczych i rehabilitacyjnych

oraz zaopatrzenia w protezy ortopedyczne i środki pomocnicze ze służby zdrowia podległej

Ministrowi Spraw Wewnętrznych albo wojskowej lub społecznej służby zdrowia.

2.

Zaopatrzenie w leki oraz w artykuły sanitarne przysługuje na zasadach i w zakresie

określonych w odrębnej ustawie.

3.

Minister Spraw Wewnętrznychw porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

udzielania świadczeń, o których mowa w ust. 1.

1

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty,

mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu w rozmiarze przysługującym

im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.

2.

Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin

uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali

warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach

i rencistach.

3.

Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym

w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak

niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej.

Emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na

zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Świadczenia i uprawnienia przewidziane w przepisach tego działu przysługują również

osobom pobierającym emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono

im prawo do emerytury lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

1.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego

zaopatrzenia ustala w formie decyzji

1

w stosunku do funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej

Straży Pożarnej oraz członków ich rodzin - organ emerytalny określony przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych;

2)

w stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin - organ emerytalny

określony przez Ministra Sprawiedliwości.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem

oraz pouczeniem.

2a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu, oraz Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie

swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia, organy, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 2, zakres ich działania, stopień dysponenta środków, siedzibę organu, strukturę

organizacyjną oraz sposób powoływania i odwoływania organu oraz jego zastępców, mając

na uwadze zapewnienie prawidłowego wykonywania czynności związanych z ustalaniem prawa

do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia.

3

Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na

wniosek zainteresowanego.

3a

Postępowanie, o którym mowa w ust. 3, powinno być zakończone nie później niż w terminie

60 dni od dnia zgłoszenia wniosku.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego

sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny

decyzji w terminie określonym w ust. 3.

6.

Jeżeli prawo do świadczenia pieniężnego zostało udowodnione, lecz wydanie decyzji

ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczenia lub innych okoliczności,

organ emerytalny przyznaje osobie uprawnionej świadczenie w kwocie zaliczkowej.

1.

Organ emerytalny może przesyłać pisma i decyzje listem zwykłym.

2.

W razie sporu ciężar dowodu doręczenia pisma lub decyzji spoczywa na organie emerytalnym.

Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość

ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione

nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

Jeżeli po dniu, od którego przyznano emeryturę określoną w art. 12, emeryt ponownie

został przyjęty do służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub Służbie

Więziennej albo został powołany do zawodowej służby wojskowej, wysokość emerytury

zostaje ponownie ustalona w sposób określony w art. 33b i 33c.

1.

W przypadku ponownego przyjęcia emeryta do służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej lub Służbie Więziennej i pełnienia tej służby nieprzerwanie przez

okres co najmniej 12 miesięcy, na wniosek emeryta ustala się nową podstawę wymiaru

emerytury, w sposób określony w art. 5 ust. 1.

2.

Ponowne ustalenie podstawy wymiaru następuje nie wcześniej niż po zakończeniu służby.

Ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas

w wymiarze świadczenia okresów służby, o której mowa w art. 33a, następuje na wniosek

emeryta zgłoszony po zakończeniu tej służby. Przepisy art. 15 i art. 15a stosuje się

odpowiednio.

1.

W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu

zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość oraz na wypłatę albo wstrzymanie tych świadczeń

organ emerytalny może

1)

wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków oraz zwracać się do biegłych o wydanie

opinii i do innych organów o dokonanie czynności związanych z toczącym się postępowaniem;

2)

żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia przedstawiania dowodów uzasadniających

prawo do świadczeń i ich wysokość;

3)

żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedstawiania dowodów uzasadniających dalsze

istnienie prawa do tych świadczeń oraz zawiadamiania o okolicznościach mających wpływ

na prawo do świadczeń lub ich wysokość albo na wstrzymanie wypłaty tych świadczeń;

4

kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich w celu stwierdzenia stopnia

ich niezdolności do pracy i służby oraz ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji,

w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a

w sprawach rent rodzinnych - do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane uczynić zadość żądaniu organu emerytalnego

przez zgłoszenie się na wezwanie, złożenie zeznań, przedstawienie wymaganych dowodów

lub poddanie się badaniom lekarskim.

3.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 4, bez uzasadnionej przyczyny nie uczyni

zadość żądaniu organu emerytalnego, organ ten wydaje decyzję na podstawie zebranych

dowodów.

4

Osoby zgłaszające wnioski o świadczenia lub uprawnione do świadczeń albo składające

zeznania w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach świadczeń, wezwane do stawiennictwa,

mają prawo do zwrotu kosztów przejazdu.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Sprawiedliwości określą, każdy

w zakresie swojego działania, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb zwrotu kosztów

przejazdu osób, o których mowa w ust. 4, rodzaje środków transportu i rodzaje dokumentów

poświadczających uprawnienia do zwrotu kosztów przejazdu, wysokość zwrotu kosztów

przejazdu oraz terminy wypłaty, mając na uwadze rzeczywiste koszty przejazdu najtańszymi

dostępnymi środkami transportu.

1.

Jeżeli wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez organ podległy odpowiednio

Ministrom Spraw Wewnętrznych

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli emeryt albo rencista udaremnia lub utrudnia

przeprowadzenie postępowania określonego w ustawie.

Organy administracji państwowej i samorządu terytorialnego, a także zakłady pracy

są obowiązane udzielać organom emerytalnym pomocy i informacji w sprawach świadczeń

przewidzianych w ustawie oraz wydawać bezpłatnie, na ich żądanie lub na wniosek osób

zainteresowanych, wszelkie dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń lub

ich wysokości.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne

są zwolnione od wszelkich opłat.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu, oraz Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie

swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania i właściwość organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy

oraz uprawnionych członków ich rodzin, wskazując elementy wniosku o ustalenie prawa

do zaopatrzenia, dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia oraz sposób i

terminy wypłaty świadczeń,

2)

podmioty uprawnione do wypłaty zasiłku pogrzebowego i tryb jego refundacji,

3)

wzór i tryb wydawania legitymacji emeryta-rencisty policyjnego, uwzględniając organ

uprawniony do wydawania, wymiany i dokonywania wpisów, w tym wpisu o niezdolności

do samodzielnej egzystencji, oraz przypadki wymiany legitymacji,

mając na względzie zapewnienie realizacji prawa emeryta i rencisty do zaopatrzenia

emerytalnego oraz zapewnienie sprawności postępowania w tym zakresie.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych

według zasad i na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Prawo do świadczeń ustaje

1)

gdy przestanie istnieć którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania prawa do świadczeń;

2)

(uchylony);

3)

jeżeli osoba pobierająca świadczenie uzależnione od inwalidztwa lub niezdolności do

pracy, pomimo skierowania na badania lekarskie, nie poddała się tym badaniom bez uzasadnionej

przyczyny;

4)

w razie śmierci osoby uprawnionej.

2.

Prawo do renty rodzinnej po zaginionym funkcjonariuszu ustaje z upływem terminu, w

którym może nastąpić uznanie funkcjonariusza za zmarłego. Po uznaniu funkcjonariusza

za zmarłego sprawa renty rodzinnej podlega ponownemu rozpoznaniu.

W razie ustania prawa do renty inwalidzkiej z powodu ustania inwalidztwa albo do renty

rodzinnej z powodu ustania niezdolności do pracy, prawo do tych rent powstaje ponownie,

jeżeli ponowne inwalidztwo lub niezdolność do pracy, z zastrzeżeniem art. 19 pkt 2

i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 3, powstało wskutek pogorszenia się stanu zdrowia

w następstwie urazów lub chorób, które poprzednio uzasadniały prawo do renty.

Prawo do emerytury ulega zawieszeniu w razie ponownego przyjęcia emeryta do służby

w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub Służbie Więziennej albo powołania

emeryta do zawodowej służby wojskowej.

Prawo do emerytury lub renty może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub

rencisty.

1.

W razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego emerytura lub renta inwalidzka ulega zmniejszeniu na zasadach określonych

w przepisach art. 104 ust. 1a-6, 8 pkt 1 i 2 oraz ust. 9 i 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Przepisy art. 104 ust. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w ust. 1, stosuje się również

do renty inwalidzkiej III grupy.

3

W razie osiągania przychodu, określonego w ust. 1, w kwocie przekraczającej 130% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, kwota emerytury lub renty inwalidzkiej ulega zmniejszeniu

o 25% jej wysokości.

4.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się wobec osób, których emerytura stanowi 75% podstawy

jej wymiaru bez uwzględnienia podwyższenia z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku

ze służbą oraz wobec osób pobierających rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa powstałego

wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej w

związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami służby, z tytułu których przysługują

świadczenia odszkodowawcze.

1.

Osoba uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego jest obowiązana zawiadomić właściwy

organ emerytalny o podjęciu działalności, o której mowa w art. 104 ust. 1-4 ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o wysokości osiąganego

z tego tytułu przychodu oraz o każdorazowej zmianie wysokości tego przychodu i innych

okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo zmniejszenie

ich wysokości.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 spoczywają odpowiednio na pracodawcy i zleceniodawcy.

3.

Urząd skarbowy jest obowiązany zawiadomić organ emerytalny o podjęciu przez emeryta

lub rencistę działalności pozarolniczej.

1.

Rozliczenie emerytury i renty w związku z osiągnięciem przychodu, o którym mowa w

art. 41 ust. 1, następuje po upływie roku kalendarzowego w stosunku rocznym lub miesięcznym.

2.

Osoba uprawniona do emerytury lub renty inwalidzkiej jest obowiązana zawiadomić, do

końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego, organ emerytalny o łącznej kwocie przychodu,

o którym mowa w art. 41 ust. 1, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym.

3.

Obowiązek określony w ust. 2 spoczywa odpowiednio na płatniku składek.

4.

Na podstawie zawiadomień, o których mowa w ust. 2 i 3, organ emerytalny dokonuje rozliczenia

rocznego lub na wniosek osoby uprawnionej miesięcznego, wypłaconych osobie określonej

w ust. 2 w poprzednim roku kalendarzowym kwot emerytur lub rent inwalidzkich.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, każdy

w zakresie swojego działania, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dokonywania

rozliczeń, o których mowa w ust. 4, a także sposób zmniejszania emerytur i rent inwalidzkich

w trakcie roku kalendarzowego, mając na uwadze konieczność realizacji prawa emeryta

i rencisty do zaopatrzenia emerytalnego oraz zapewnienie sprawności postępowania w

tym zakresie.

1.

Świadczenia pieniężne wypłaca się od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej

jednak niż od miesiąca, w którym złożono wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 3,

lub w którym wydano decyzję z urzędu.

2.

W razie zgłoszenia wniosku o rentę rodzinną w miesiącu przypadającym bezpośrednio

po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć lub zaginięcie funkcjonariusza albo w którym

nastąpiła śmierć emeryta lub rencisty, rentę rodzinną wypłaca się od dnia śmierci

lub zaginięcia, nie wcześniej jednak niż od dnia spełnienia warunków do renty przez

uprawnionych członków rodziny.

3.

Emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który

funkcjonariusz otrzymał uposażenie lub świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu

ze służby, określone odpowiednio w przepisach o uposażeniu funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej, chyba że emerytura lub renta

inwalidzka byłaby korzystniejsza. W tym przypadku organ emerytalny potrąca z należnej

emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków kwoty wypłacone z tytułu uposażenia

lub świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu ze służby.

W razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianej w ustawie, osobie uprawnionej

wypłaca się świadczenie wyższe lub przez nią wybrane.

1

Emerytury i renty wraz z dodatkami, zasiłkami i świadczeniami pieniężnymi, o których

mowa w art. 25, wypłacają organy emerytalne, określone w art. 32 ust. 1. Wypłaty dokonuje

się miesięcznie w dniu ustalonym jako termin płatności

1)

na wniosek osoby uprawnionej na jej rachunek w banku;

2)

do rąk osoby uprawnionej za pośrednictwem

a)

poczty,

b)

innych osób prawnych upoważnionych do prowadzenia działalności w zakresie doręczenia

świadczeń.

2.

Zasiłek pogrzebowy organ emerytalny wypłaca niezwłocznie po jego przyznaniu.

3.

Wydatki na świadczenia pieniężne wraz z odsetkami za opóźnienia w wypłacie świadczeń,

koszty obsługi i przekazywania świadczeń oraz inne świadczenia przewidziane w ustawie

pokrywa się z budżetu państwa w części dotyczącej odpowiednio Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

1

Wypłatę emerytury lub renty albo dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, o których

mowa w art. 25, wstrzymuje się, jeżeli

1)

powstaną okoliczności uzasadniające zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie tego

prawa;

2)

okaże się, że

a)

wskutek zbiegu prawa do świadczeń osobie uprawnionej przysługuje świadczenie wyższe

lub przez nią wybrane,

b)

świadczenia nie mogą być doręczone z przyczyn niezależnych od organu emerytalnego,

c)

prawo do świadczeń nie istniało;

3)

osoba pobierająca świadczenie, mimo pouczenia lub żądania organu emerytalnego, nie

przedłoży dowodów uzasadniających dalsze istnienie prawa do świadczeń.

2

Wypłatę świadczeń pieniężnych wstrzymuje się, poczynając od miesiąca

1)

przypadającego po miesiącu, w którym organ emerytalny wydał decyzję w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i c oraz pkt 3;

2)

za który przysługiwało świadczenie niedoręczone w przypadku, o którym mowa w ust.

1 pkt 2 lit. b.

3.

Przepis ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli powstaną okoliczności uzasadniające

zmniejszenie wysokości świadczeń.

1

W razie ustania przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczeń wypłatę wznawia

się od miesiąca, w którym przyczyna ta ustała, nie wcześniej jednak niż od miesiąca,

w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu emerytalnego,

wypłatę wznawia się poczynając od miesiąca, w którym ją wstrzymano, jednak za okres

nie dłuższy niż trzy lata wstecz, licząc od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o

wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń

lub ich wysokości, z tym że w przypadku wznowienia postępowania albo wskutek kasacji

okres jednego miesiąca lub trzech lat liczy się od miesiąca, w którym wniesiono wniosek

o wznowienie postępowania lub wniesiono kasację.

1.

W razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia pieniężne, świadczenia

należne jej do dnia śmierci przysługują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, małżonkowi i

dzieciom, a w razie ich braku - kolejno: wnukom, rodzicom, dziadkom i rodzeństwu.

Osoby te mają prawo do udziału w nieukończonym postępowaniu prowadzonym dalej w sprawie

tych świadczeń.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca się

1)

małżonkowi lub dzieciom osoby, która zgłosiła wniosek, zamieszkałym z nią w dniu jej

śmierci;

2)

małżonkowi lub dzieciom niespełniającym warunku określonego w pkt 1 albo innym członkom

rodziny, o których mowa w ust. 1, jeżeli pozostawali na utrzymaniu osoby, która zgłosiła

wniosek o świadczenia, lub osoba ta pozostawała na ich utrzymaniu.

3.

Prawo do świadczeń określonych w ust. 1 ustaje w ciągu 12 miesięcy od dnia śmierci

osoby, której świadczenia te przysługiwały, chyba że osoba, o której mowa w ust. 1,

wystąpi z wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania.

(uchylony).

1.

Osoby, które pobierały świadczenia pieniężne pomimo istnienia okoliczności powodujących

ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości, są obowiązane

do zwrotu nienależnych im świadczeń, jeżeli były pouczone w formie pisemnej przez

organ emerytalny o obowiązku zawiadomienia o tych okolicznościach.

2

Osoba, która pobierała świadczenia pieniężne ustalone i wypłacone na podstawie nieprawdziwych

zeznań lub dokumentów albo w innych wypadkach świadomego wprowadzenia w błąd organu

emerytalnego, jest obowiązana do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych,

wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego.

2a

Za nienależnie pobrane świadczenia pieniężne uważa się również świadczenia wypłacone,

z przyczyn niezależnych od organu emerytalnego, osobie innej niż wskazana w decyzji

tego organu.

3

Nie można żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych za okres

1)

dłuższy niż 12 miesięcy od dnia wydania decyzji, jeżeli osoba pobierająca świadczenie

zawiadomiła właściwy organ emerytalny o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie

prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty, a mimo to świadczenia były jej nadal

wypłacane;

2)

dłuższy niż 3 lata od dnia wydania decyzji w pozostałych przypadkach.

3a

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych w związku z osiągnięciem przychodów,

o których mowa w art. 41, podlegają zwrotowi za okres nie dłuższy niż jeden rok kalendarzowy

poprzedzający rok, w którym wydano decyzję o rozliczeniu świadczenia, jeżeli osoba

pobierająca to świadczenie powiadomiła organ emerytalny o osiągnięciu przychodu, w

pozostałych zaś przypadkach - za okres nie dłuższy niż trzy lata kalendarzowe poprzedzające

rok wydania tej decyzji.

4

Organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych

w całości lub w części, zmniejszyć wysokość potrąceń z tego tytułu ustaloną na podstawie

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zawiesić dokonywanie

tych potrąceń na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione

okoliczności.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

Organ emerytalny dokonuje potrąceń ze świadczeń pieniężnych w wysokości i na zasadach

określonych w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Ze świadczeń pieniężnych prowadzi się egzekucję w wysokości i na zasadach określonych

w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

W ustawie z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 39 otrzymuje brzmienie

„

Art. 39.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych

według zasad i na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

”

;

2)

art. 96 otrzymuje brzmienie

„

Art. 96.

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 53, poz. 345, z 1983 r. Nr 16, poz. 79, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192) należą - w odniesieniu do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin

- do właściwości Ministra Sprawiedliwości.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. Nr 30, poz. 179, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 69 w ust. 4, w art. 75 w ust. 3, w art. 76 w ust. 3 i w art. 98 po wyrazach

„funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje

się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin”;

2)

skreśla się art. 130.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 56 w ust. 4, w art. 62 w ust. 3, w art. 63 w ust. 3 i w art. 85 po wyrazach

„funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje

się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin”;

2)

skreśla się art. 116.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1993 r. Nr 12, poz. 52) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 74

a)

w ust. 2 wyrazy „półtora roku wysługi” zastępuje się wyrazami „półtora roku służby”,

b)

w ust. 5 po wyrazach „funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz

ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin”;

2)

w art. 79 w ust. 3, w art. 80 w ust. 3 i w art. 102 po wyrazach „funkcjonariuszy Policji”

stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony

Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin”;

3)

skreśla się art. 133;

4)

w art. 151 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Okresu pracy zaliczonego do wysługi lat w Straży Granicznej, o którym mowa w ust.

5, nie traktuje się na równi ze służbą dla celów emerytalnych.

”

;

5)

w art. 154

a)

w ust. 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się wyrazy „z tym że

przewidziane w nich kompetencje wojskowych organów kwaterunkowych przysługują odpowiednio

organom, o których mowa w art. 94.”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio po przejściu funkcjonariusza na policyjną emeryturę

lub rentę, a także do członków rodziny uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej.

”

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. Nr 88, poz. 400 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 60 w ust. 1 i 4, w art. 66 w ust. 2 i w art. 84 po wyrazach „funkcjonariuszy

Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

2)

w art. 129 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do ciągłości służby, o której mowa w ust. 2, zalicza się okresy nauki w szkołach pożarniczych.

””

1.

Świadczenia pieniężne przewidziane w ustawie dla funkcjonariuszy i ich rodzin wypłaca

właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie decyzji

wydanych przez organy emerytalne, o których mowa w art. 32 ust. 1.

2.

Organy emerytalne, określone w art. 32 ust. 1, podejmą, nie później niż od dnia 1

stycznia 1995 r., wypłatę świadczeń pieniężnych przewidzianych w ustawie dla funkcjonariuszy

i ich rodzin.

(pominięty).

1.

Osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty na podstawie

przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na nowo z urzędu, według

zasad określonych w ustawie, z tym że

1)

emerytury i renty, do których prawo ustalono na podstawie przepisów dotychczasowych,

stają się emeryturami i rentami w rozumieniu ustawy;

2)

wysługa emerytalna funkcjonariuszy, zwolnionych ze służby do dnia poprzedzającego

dzień wejścia w życie ustawy, podlega zachowaniu i traktuje się ją jako okres służby,

z zastrzeżeniem przepisu art. 13 ust. 2;

3)

dotychczasowa podstawa wymiaru świadczeń pieniężnych podlega przeliczeniu na stawki

uposażenia obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy w następujący sposób

a)

stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień z dnia zwolnienia ze służby

funkcjonariusza zastępuje się stawkami uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień

z dnia wejścia w życie ustawy,

b)

ustala się wskaźnik relacji: sumy miesięcznej kwoty dodatków o charakterze stałym

(z wyjątkiem dodatku za stopień) i miesięcznej równowartości nagrody rocznej do uposażenia

zasadniczego i dodatku za stopień z dnia zwolnienia ze służby; wskaźnik ten wyraża

się w procentach z zaokrągleniem do setnych części procentu; do ustalenia powyższego

wskaźnika przyjmuje się dodatki o charakterze stałym, które stosownie do przepisów

o uposażeniu funkcjonariuszy obowiązują w dniu wejścia w życie ustawy,

c)

odtworzoną kwotę dodatków o charakterze stałym, nagrody rocznej lub premii oblicza

się mnożąc przeliczone na dzień wejścia w życie ustawy uposażenie zasadnicze i dodatek

za stopień przez wskaźnik wysokości dodatków;

4)

nie uwzględnia się podwyższeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3.

2.

Emerytury i renty w wysokości ustalonej stosownie do ust. 1 przysługują od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu wejścia w życie ustawy. Realizacja podwyżki

następuje nie później niż w ciągu 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Jeżeli kwota emerytury lub renty, ustalona w myśl ust. 1 i 2, byłaby niższa od kwoty

świadczenia przysługującego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia

w życie ustawy, zachowuje się świadczenie w dotychczasowej wysokości do czasu, gdy

jego wymiar, ustalony w myśl tych przepisów, przekroczy kwotę dotychczasowego świadczenia,

z uwzględnieniem ust. 4 i 5.

4.

Przy ustalaniu wysokości świadczenia uwzględnia się kwotę świadczenia ze wszystkimi

wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków określonych w art. 25 ust. 1.

5.

Emerytury i renty, o których mowa w ust. 1, podlegają waloryzacji na zasadach określonych

w ustawie.

6.

Jeżeli po dniu wejścia w życie ustawy zostanie zgłoszony wniosek o doliczenie nieuwzględnionych

dotychczas w wymiarze emerytury okresów składkowych lub nieskładkowych, do ustalenia

wysokości emerytury stosuje się przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1.

7.

(uchylony).

1.

Emeryci i renciści Urzędu Ochrony Państwa oraz osoby uprawnione do renty rodzinnej

po funkcjonariuszach, emerytach i rencistach Urzędu Ochrony Państwa, z zastrzeżeniem

art. 39, zachowują prawo do świadczeń pieniężnych ustalonych na podstawie przepisów

ustawy.

2.

Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa nabywają prawo do świadczeń pieniężnych z zaopatrzenia

emerytalnego na warunkach określonych w przepisach obowiązujących w dniu zwolnienia

ze służby.

Osobom, które w związku z art. 13 ust. 2 utraciły prawo do emerytury przewidzianej

w ustawie i nie spełniają warunków do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie innych

przepisów - przysługuje świadczenie w wysokości najniższej emerytury, wypłacanej przez

organ emerytalny właściwy według niniejszej ustawy.

Emerytury i renty osób, których świadczenia zostały zrewaloryzowane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o rewaloryzacji emerytur i rent dla osób, które ukończyły

80 lat, oraz o zmianie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym

(Dz. U. Nr 92, poz. 540), podlegają obliczeniu na nowo w wysokości i według zasad określonych w art. 58 ustawy.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

Funkcjonariuszom zwolnionym z Policji państwowej podstawę wymiaru świadczenia ustala

się przyjmując przeciętne uposażenie funkcjonariusza przysługujące na stanowisku porównywalnym

do stanowiska zajmowanego w dniu zwolnienia ze służby.

Przepis art. 5 oraz przeliczenie, o którym mowa w art. 58 ust. 1, stosuje się odpowiednio.

2.

Członkom Korpusu Technicznego Pożarnictwa i funkcjonariuszom pożarnictwa zatrudnionym

lub pełniącym służbę w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej podstawę wymiaru

świadczenia ustala się przyjmując uposażenie funkcjonariusza przysługujące na stanowisku

porównywalnym do stanowiska zajmowanego w dniu zwolnienia ze służby. Przepis art.

5 oraz przeliczenie, o którym mowa w art. 58 ust. 1, stosuje się odpowiednio.

3.

W stosunku do funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostają w służbie

i spełniają na podstawie dotychczasowych przepisów warunki do ustalenia emerytury

policyjnej - w zakresie wysługi emerytalnej stosuje się przepisy art. 58 ust. 1 pkt

2.

4.

Funkcjonariusze inni niż wymienieni w ust. 1, zwolnieni ze służby przed dniem wejścia

w życie ustawy, którym na podstawie dotychczasowych przepisów prawo do zaopatrzenia

emerytalnego nie przysługiwało, prawa tego nie nabywają również na podstawie niniejszej

ustawy.

Uznaje się ustalenia zawarte w orzeczeniach komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w stosunku do funkcjonariuszy wymienionych w art.

13 ust. 1 pkt 4, odnosząc je odpowiednio do jednej z grup inwalidzkich wymienionych

w art. 20 ust. 1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy, przebywającym

na stałe za granicą, przekazuje się świadczenia pieniężne do państw, z którymi zostały

zawarte umowy międzynarodowe o wzajemnym przekazywaniu pracowniczych świadczeń emerytalno-rentowych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 46, poz. 210, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 53, poz. 345, z 1983 r. Nr 16, poz. 79, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192) należą - w odniesieniu do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin

- do właściwości Ministra Sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Od 1 stycznia 1999 r. emerytury i renty przyznane od uposażeń osiągniętych przed tą

datą na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art.

1 ust. 2, podlegają dodatkowej waloryzacji wskaźnikiem 104,3%.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 182 wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.