Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

Żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługuje z budżetu państwa,

na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub

w razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich rodzin - w razie śmierci

żywiciela.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie

1)

świadczenia pieniężne

a)

emerytura wojskowa,

b)

wojskowa renta inwalidzka,

c)

wojskowa renta rodzinna,

d)

dodatki do emerytury lub renty,

e)

zasiłek pogrzebowy;

2)

inne świadczenia i uprawnienia

a

świadczenia lecznicze,

b)

świadczenia socjalne,

c)

prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego.

1.

Do emerytur i rent podlegających ograniczeniu w związku z osiąganiem przychodów w

2000 r. stosuje się odpowiednio przepisy art. 40 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz

art. 41 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Za przychód, o którym mowa w ust. 1, uważa się przychód w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948), pomniejszony o płacone przez ubezpieczonego składki na ubezpieczenia emerytalne

i rentowe.

1.

Użyte w ustawie bez bliższego określenia pojęcia oznaczają

1)

emerytura - emeryturę wojskową;

2)

emeryt - emeryta wojskowego;

3)

renta inwalidzka - wojskową rentę inwalidzką;

4)

renta rodzinna - wojskową rentę rodzinną;

5)

rencista - rencistę wojskowego;

6)

renta - wojskową rentę inwalidzką lub wojskową rentę rodzinną;

7

wysługa emerytalna - okresy służby wojskowej w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

i im równorzędne, łącznie z okresami, o których mowa w art. 14 i 16;

8

uposażenie - uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą

roczną lub premią, należne żołnierzowi stosownie do przepisów o uposażeniu żołnierzy;

8

uposażenie - uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i miesięczną równowartością

dodatkowego uposażenia rocznego, należnych żołnierzowi zawodowemu stosownie do przepisów

ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 179, poz. 1750);

9

najniższa emerytura lub renta - kwotę najniższej emerytury lub renty w rozumieniu

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”;

10

okresy składkowe i nieskładkowe - okresy uregulowane ustawą o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

11

emerytura dożywotnia - emeryturę przysługującą z zakładu emerytalnego działającego

na podstawie przepisów o zakładach emerytalnych;

12

płatnik składek - płatnika składek, o którym mowa w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych;

13

wojskowy organ emerytalny - organ emerytalny właściwy w sprawach ustalania prawa do

zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia,

określony przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Emerytem wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma

ustalone prawo do emerytury wojskowej.

3.

Rencistą wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma

ustalone prawo do wojskowej renty inwalidzkiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Okresy służby żołnierzy, którzy nie nabywają prawa do zaopatrzenia emerytalnego na

podstawie ustawy, oraz służby określonej w art. 13 ust. 2 uważa się za okresy składkowe

w myśl przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1

Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i art. 32b.

2

Jeżeli w okresie między zwolnieniem ze służby żołnierza zawodowego a ustaleniem prawa

do emerytury lub renty inwalidzkiej przypadały waloryzacje emerytur i rent inwalidzkich,

przy ustalaniu podstawy wymiaru tych świadczeń uwzględnia się wszystkie kolejne waloryzacje

przypadające w tym okresie.

3

Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla żołnierzy zawodowych przeniesionych w stan

nieczynny lub skierowanych do służby za granicą stanowi uposażenie należne na stanowisku

służbowym zajmowanym ostatnio w wojsku lub przed skierowaniem do służby za granicą,

według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Emerytury i renty oraz podstawy ich wymiaru podlegają waloryzacji na zasadach i w

terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., z tym że

1)

waloryzacja, o której mowa w art. 88 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty osób

a)

którym prawo do świadczenia ustalono przed dniem 1 marca,

b)

które nabyły prawo do renty rodzinnej po żołnierzach zawodowych zmarłych nie później

niż w ostatnim dniu lutego;

2)

dodatkowa waloryzacja, o której mowa w art. 91 tej ustawy, obejmuje emerytury i renty

osób

a)

którym prawo do świadczenia ustalono przed terminem kolejnej waloryzacji,

b)

które nabyły prawo do renty rodzinnej po żołnierzach zawodowych zmarłych nie później

niż w ostatnim dniu lutego następującego po roku, w którym przeprowadzono dodatkową

waloryzację.

1.

Jeżeli żołnierz zwolniony z czynnej służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego żołnierzowi

po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego przed dniem 1 stycznia

2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby wojskowej w charakterze

kandydata na żołnierza zawodowego po dniu 31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na podstawie art. 18 ustawy, o której

mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki, o których mowa w ust. 1, przekazuje się również w przypadku, gdy żołnierz

spełnia jedynie warunki do nabycia prawa do wojskowej renty inwalidzkiej. Przekazanie

składek następuje na wniosek żołnierza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do żołnierza, który pozostawał w służbie przed

dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia warunków

do nabycia prawa do emerytury wojskowej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z

tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez żołnierza prawa do emerytury przewidzianej w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki

do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego, niezwłocznego

wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, za

żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność

zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem

tych składek.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4, 5, 7-9 oraz art. 2 i 5, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia

ogłoszenia.

W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury

lub renty albo do uposażenia w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego przewidzianych

w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe lub wybrane przez osobę uprawnioną,

jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wybór świadczenia przewidzianego

w odrębnych przepisach nie pozbawia osoby uprawnionej innych świadczeń i uprawnień

przysługujących emerytom i rencistom wojskowym.

1.

Żołnierzom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych żołnierzach, jeżeli osoby te

wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego

w ustawie, Minister Obrony Narodowej może przyznać, w drodze wyjątku, zaopatrzenie

emerytalne w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w

ustawie.

2.

Członkom rodzin pozostałym po osobach, którym przyznano emeryturę lub rentę inwalidzką

na podstawie ust. 1, organ emerytalny przyznaje rentę rodzinną na ich wniosek, jeżeli

spełniają warunki określone w ustawie.

2a

Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej

przyznania takiego świadczenia odwołanie nie przysługuje.

3.

Minister Obrony Narodowej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, w terminie do dnia

15 stycznia każdego roku, informację o świadczeniach przyznanych w drodze wyjątku

w roku poprzednim.

Do zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy oraz uprawnionych członków ich rodzin stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

w zakresie wypłaty świadczeń osobom uprawnionym do rent z instytucji zagranicznych.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy nie przysługuje żołnierzowi,

który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw

publicznych lub na karę degradacji za przestępstwo, które zostało popełnione przed

zwolnieniem ze służby.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby wojskowej w Siłach Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem żołnierza, który ma ustalone prawo do emerytury

określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej

z uwzględnieniem okresów służby wojskowej w Siłach Zbrojnych i okresów równorzędnych

z tą służbą.

1.

Jako równorzędne ze służbą wojskową w Wojsku Polskim traktuje się

1)

przypadające w czasie od dnia 1 września 1939 r. okresy

a)

działalności w ruchu oporu, z wyłączeniem tajnego nauczania,

b)

służby w armiach sojuszniczych,

c)

pobytu w niewoli lub w obozach dla internowanych żołnierzy;

2)

okresy służby uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury policyjnej.

2.

Nie traktuje się jako służby w Wojsku Polskim służby w latach 1944-1956 w Informacji

Wojskowej, sądownictwie wojskowym i w prokuraturze wojskowej, jeżeli emerytowi udowodniono

w trybie postępowania karnego lub dyscyplinarnego stosowanie represji wobec osób podejrzanych

lub skazanych za działalność podjętą na rzecz suwerenności i niepodległości Polski.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 2, należy do właściwości Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - Instytutu Pamięci NarodowejKomisja

1.

Emerytowi uprawnionemu do emerytury obliczonej na podstawie art. 15 dolicza się na

jego wniosek do wysługi emerytalnej, z zastrzeżeniem ust. 2, następujące okresy przypadające

po zwolnieniu ze służby

1)

zatrudnienia przed dniem 1 stycznia 1999 r. w wymiarze czasu pracy nie niższym niż

połowa pełnego wymiaru czasu pracy;

2)

opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r.

lub okres nieopłacania składek z powodu przekroczenia w trakcie roku kalendarzowego

kwoty rocznej podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia.

2.

Okresy, o których mowa w ust. 1, dolicza się do wysługi emerytalnej, jeżeli

1)

emerytura wynosi mniej niż 75% podstawy jej wymiaru oraz

2)

emeryt ukończył 55 lat życia - mężczyzna i 50 lat życia - kobieta albo stał się inwalidą.

3.

Okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, dolicza się do wysługi emerytalnej

po ich przeliczeniu na okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

4.

Za każdy rok okresów, o których mowa w ust. 1, doliczanych do wysługi emerytalnej

w myśl ust. 1-3, emeryturę obliczoną na podstawie art. 15 zwiększa się o 1,3% podstawy

jej wymiaru.

5.

Ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas

w wymiarze świadczenia okresów, o których mowa w ust. 1, następuje z uwzględnieniem

pełnych miesięcy na wniosek zgłoszony nie wcześniej niż po zakończeniu kwartału kalendarzowego,

jeżeli emeryt pozostaje w ubezpieczeniu, chyba że w kwartale kalendarzowym ustało

ubezpieczenie.

6.

W razie przyznania zwiększenia, o którym mowa w ust. 4, umowa między członkiem otwartego

funduszu emerytalnego a tym funduszem ulega rozwiązaniu, a środki zgromadzone na rachunku

członka w otwartym funduszu emerytalnym są niezwłocznie przekazywane na dochody budżetu

państwa.

7.

Przekazanie środków, o których mowa w ust. 6, na dochody budżetu państwa następuje

na podstawie zawiadomienia wojskowego organu emerytalnego.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1

Emerytura dla żołnierza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r.,

wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby wojskowej i wzrasta o

1)

2,6% podstawy wymiaru - za każdy dalszy rok tej służby;

2)

2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych poprzedzających służbę, nie

więcej jednak niż za trzy lata tych okresów;

3)

1,3% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych ponad trzyletni okres składkowy,

o których mowa w pkt 2;

4)

0,7% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów nieskładkowych poprzedzających służbę.

2.

Emeryturę podwyższa się o

1)

2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio

a)

w składzie personelu latającego na samolotach naddźwiękowych,

b)

w składzie załóg okrętów podwodnych,

c)

w charakterze nurków i płetwonurków,

d)

w zwalczaniu fizycznym terroryzmu;

2)

1% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio

a)

w składzie personelu latającego na pozostałych samolotach i śmigłowcach,

b)

w składzie załóg nawodnych wojskowych jednostek pływających,

c)

w charakterze skoczków spadochronowych i saperów,

d)

w służbie wywiadowczej za granicą,

e)

w oddziałach specjalnych.

3.

Emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia

służby na froncie w czasie wojny lub w strefie działań wojennych.

3a

Jeżeli w wysłudze emerytalnej są uwzględniane okresy służby, o których mowa w art.

13 ust. 1 pkt 2, emeryturę podwyższa się na zasadach przewidzianych w przepisach o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej.

4.

Emeryturę podwyższa się o 15% podstawy wymiaru emerytowi, którego inwalidztwo pozostaje

w związku ze służbą.

5.

Przy ustalaniu prawa do emerytury i obliczaniu jej wysokości okresy, o których mowa

w ust. 1 i 2, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

5a

Przepisy art. 14 ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania

emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3.

Emerytura dla żołnierza, który został powołany do zawodowej służby wojskowej po raz

pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby

wojskowej i wzrasta według zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, którzy w okresie od dnia 2 stycznia 1999 r. do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do renty szkoleniowej lub do renty

z tytułu niezdolności do pracy, określonych w przepisach o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zachowują prawo do tych świadczeń.

2.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do

renty inwalidzkiej na zasadach i warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób, jeżeli wystąpią z wnioskiem do właściwego organu emerytalnego

o jej przyznanie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ emerytalny uznaje orzeczenie lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy powstałej w czasie pełnienia

służby oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, odnosząc je odpowiednio do

jednej z grup inwalidztwa określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych lub funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1.

4.

Organ emerytalny kieruje osoby, o których mowa w ust. 2, na komisje lekarskie podległe

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu, w celu wydania

orzeczenia o inwalidztwie, związku tego inwalidztwa ze służbą lub o niezdolności do

samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli zainteresowany

1)

jest uprawniony do renty szkoleniowej;

2)

stał się niezdolny do pracy po ustaniu ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych

z tytułu służby lub

3)

zgłosił wniosek o zwiększenie renty inwalidzkiej przysługującego z tytułu inwalidztwa

pozostającego w związku ze służbą.

5.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, o

których mowa w ust. 2, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19

ust. 1 i 2.

1

Żołnierzom, którzy spełniają warunki określone w art. 12, zalicza się do wysługi emerytalnej,

uwzględnianej przy obliczaniu emerytury na podstawie art. 15, posiadane przed powołaniem

do zawodowej służby wojskowej okresy składkowe i nieskładkowe w rozumieniu ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Do wysługi emerytalnej zalicza się również okresy pozbawienia wolności i odbywania

kary pozbawienia wolności oraz kary aresztu wojskowego, w przypadku gdy żołnierz został

uniewinniony albo postępowanie karne zostało umorzone, w tym również warunkowo, a

także okresy, w czasie których żołnierz nie pełnił służby wskutek wymierzonej mu kary

dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby wojskowej - jeżeli następnie została ona

uchylona.

1.

Renta rodzinna przysługująca uprawnionym członkom rodziny żołnierza zawodowego lub

funkcjonariusza Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej, który podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym,

staje się, na wniosek osoby uprawnionej złożony we właściwym organie emerytalnym,

rentą rodzinną w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

lub tych funkcjonariuszy.

2.

Uposażenie przyjmowane do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zmarłego żołnierza

zawodowego lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przelicza się w sposób określony

w art. 19 ust. 1 i 2.

3.

Wysokość renty rodzinnej, o której mowa w ust. 1, ustala się na nowo na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

W razie zbiegu prawa do podwyższenia emerytury z kilku tytułów za ten sam okres, podwyższenie

przysługuje tylko z jednego tytułu; nie dotyczy to podwyższenia, o którym mowa w art.

15 ust. 4.

1.

Żołnierze zawodowi lub funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec których komisje lekarskie

podległe odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekły niezdolność

do służby, a którzy nie nabyli prawa do renty określonej w art. 16 ust. 1, nabywają

prawo odpowiednio do wojskowej lub policyjnej renty inwalidzkiej, na zasadach i warunkach

przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej żołnierza zawodowego lub funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19 ust. 1

i 2.

1.

Kwota emerytury bez uwzględnienia dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, o których

mowa w art. 25, nie może przekraczać 75% podstawy wymiaru emerytury.

2.

Kwota emerytury lub renty bez uwzględnienia dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych,

o których mowa w art. 25, nie może być niższa od kwoty najniższej emerytury lub renty,

z uwzględnieniem ust. 3.

3.

W przypadku gdy suma emerytury obliczonej na podstawie art. 15a i emerytury z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych lub emerytury dożywotniej z zakładu emerytalnego jest niższa

od kwoty najniższej emerytury, emeryturę wojskową podwyższa się w taki sposób, aby

suma tych emerytur nie była niższa od kwoty najniższej emerytury.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do renty rodzinnej.

1.

Od dnia wejścia w życie ustawy uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne żołnierzy

zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej podlegających przed tym dniem obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i

rentowym ustala się według stawek, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, określonych dla żołnierzy albo funkcjonariuszy, którzy przed tym dniem nie

podlegali tym ubezpieczeniom.

2.

W przypadku gdy składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego nie można ustalić

w sposób określony w ust. 1, jego wysokość przelicza się mnożąc dotychczasową kwotę

składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego przez współczynnik 0,8374 z zaokrągleniem

wyliczonej kwoty do pełnego złotego w górę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych żołnierzy albo funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1, określi w decyzji lub w rozkazie personalnym wysokość ustalonego lub

przeliczonego uposażenia.

Renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu

1)

w czasie pełnienia służby albo

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów

doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie;

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy mają ustalone prawo do emerytur na podstawie

przepisów ustaw, o których mowa w art. 6, 7 i 10, zachowują prawo do tych świadczeń.

1.

Ustala się trzy grupy inwalidztwa żołnierzy całkowicie niezdolnych do służby

1)

I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;

2)

II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;

3)

III grupę - obejmującą zdolnych do pracy.

2.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje

w związku ze służbą.

3.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych;

2)

wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych;

3)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu żołnierza;

4)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;

5)

chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby, lecz uległy pogorszeniu

lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków

służby na określonych stanowiskach.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i

ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia,

wykazy chorób i schorzeń, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, oraz właściwości i warunki

służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, z uwzględnieniem w

szczególności rodzaju schorzeń, rodzaju pełnionej służby mającej wpływ na stan zdrowia

żołnierza, dokumentacji potwierdzającej istnienie schorzenia oraz jego związku z rodzajem

wykonywanych obowiązków służbowych.

5.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 3;

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę wojskową umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i rozkazom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad

ich przestrzeganiem, a żołnierz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych

czynności i rozkazów i był należycie przeszkolony w zakresie ich znajomości;

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się żołnierza

spowodowane nadużyciem alkoholu;

4)

zranienie, kontuzja, obrażenia lub choroba zostały spowodowane przez żołnierza rozmyślnie.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1

O inwalidztwie żołnierza i związku tego inwalidztwa lub śmierci żołnierza ze służbą

wojskową oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, w rozumieniu ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, orzekają wojskowe komisje lekarskie.

2

Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej wraz z uzasadnieniem oraz wypis z treści orzeczenia

doręcza się zainteresowanemu, a orzeczenie wraz z uzasadnieniem - wojskowemu organowi

emerytalnemu.

3.

Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu

odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki SpołecznejPracy i Polityki Socjalnej

1.

Renta inwalidzka wynosi dla inwalidów zaliczonych do

1)

I grupy - 80%,

2)

II grupy - 70%,

3)

III grupy - 40%

- podstawy wymiaru.

2.

Rentę inwalidzką zwiększa się o 10% podstawy wymiaru inwalidom, których inwalidztwo

powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej

w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami tej służby, z tytułu których

przysługują świadczenia odszkodowawcze.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny

1)

żołnierza zmarłego albo zaginionego w czasie pełnienia służby;

2)

żołnierza zmarłego w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć nastąpiła

wskutek urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie,

albo w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

3)

zmarłego emeryta lub rencisty wojskowego.

2.

Za uprawnionych członków rodziny zmarłego emeryta lub rencisty wojskowego uważa się

również członków rodziny żołnierza zmarłego po zwolnieniu ze służby, jeżeli w dniu

śmierci spełniał on warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej,

chociażby jego prawo do zaopatrzenia nie zostało jeszcze ustalone.

Renta rodzinna przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z tym że

1)

w razie śmierci albo zaginięcia żołnierza rentę rodzinną wymierza się od renty inwalidzkiej

I grupy, jaka przysługiwałaby temu żołnierzowi w dniu śmierci albo zaginięcia, bez

uwzględnienia dodatku pielęgnacyjnego; przepis art. 22 ust. 2 stosuje się odpowiednio;

2)

rentę rodzinną po zmarłym emerycie lub renciście wymierza się od kwoty świadczenia,

które przysługiwało zmarłemu, jednakże od kwoty nie niższej niż kwota renty inwalidzkiej

II grupy, która przysługiwałaby zmarłemu;

3)

w razie niedoliczenia do wysługi emerytalnej zmarłego emeryta, o którym mowa w art.

15, okresów, o których mowa w art. 14 ust. 1, okresy te dolicza się na wniosek osoby

uprawnionej do renty rodzinnej do wysługi emerytalnej zmarłego, na zasadach określonych

w art. 14;

4)

o niezdolności do pracy i stopniu tej niezdolności oraz niezdolności do samodzielnej

egzystencji, w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

uprawnionych członków rodziny orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Do emerytury lub renty przysługuje dodatek pielęgnacyjny i dodatek dla sierot zupełnych

na zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Dodatki oraz zasiłki i świadczenia pieniężne inne niż wymienione w ust. 1 przysługują

do emerytury lub renty, o ile zostały przyznane na podstawie odrębnych przepisów.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości i na zasadach określonych w przepisach

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin przysługuje

prawo do świadczeń socjalnych.

2

Tworzy się fundusz socjalny z corocznego odpisu w wysokości 0,5% rocznych środków

planowanych na emerytury i renty, z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń socjalnych.

Środki funduszu niewykorzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny.

Środki funduszu gromadzi się na odrębnym rachunku bankowym.

2a

Środki funduszu socjalnego zwiększa się o

1)

odsetki od środków tego funduszu na rachunku bankowym;

2)

darowizny oraz zapisy osób fizycznych i prawnych.

2b

Równowartość dokonanego odpisu, naliczonego zgodnie z ust. 2, na dany rok kalendarzowy,

wojskowy organ emerytalny przekazuje na rachunek bankowy funduszu socjalnego w terminie

do dnia 30 września danego roku kalendarzowego, z tym że w terminie do dnia 31 maja

danego roku kalendarzowego przekazuje kwotę stanowiącą co najmniej 75% równowartości

odpisu.

3.

Organem właściwym w sprawach tworzenia funduszu socjalnego oraz przyznawania świadczeń

socjalnych jest wojskowy organ emerytalny.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres, szczegółowe zasady

i tryb korzystania ze świadczeń socjalnych przez osoby uprawnione do zaopatrzenia

emerytalnego oraz członków ich rodzin.

1.

Osobom uprawnionym do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych, położniczych i rehabilitacyjnych

oraz zaopatrzenia w protezy ortopedyczne i środki pomocnicze z wojskowej lub społecznej

służby zdrowia albo służby zdrowia podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych

2.

Zaopatrzenie w leki oraz w artykuły sanitarne przysługuje na zasadach i w zakresie

określonych w odrębnej ustawie.

3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb udzielania świadczeń,

o których mowa w ust. 1.

Osoby uprawnione do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkowie ich rodzin

mają prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego na zasadach określonych, w drodze

rozporządzenia, przez Ministra Obrony Narodowej.

Świadczenia i uprawnienia przewidziane w przepisach tego działu przysługują również

osobom pobierającym emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono

im prawo do emerytury lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

1.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego

zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem

oraz pouczeniem.

3

Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na

wniosek zainteresowanego.

3a

Postępowanie, o którym mowa w ust. 3, powinno być zakończone nie później niż w terminie

60 dni od dnia zgłoszenia wniosku.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego

sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny

decyzji w terminie określonym w ust. 3.

6.

Jeżeli prawo do świadczenia pieniężnego zostało udowodnione, lecz wydanie decyzji

ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczenia lub innych okoliczności,

organ emerytalny przyznaje osobie uprawnionej świadczenie w kwocie zaliczkowej.

1.

Wojskowy organ emerytalny może przesyłać pisma i decyzje listem zwykłym.

2.

W razie sporu ciężar dowodu doręczenia pisma lub decyzji spoczywa na organie emerytalnym.

Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość

ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione

nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

Jeżeli po dniu, od którego przyznano emeryturę wojskową, emeryt ponownie został powołany

do zawodowej służby wojskowej albo został przyjęty do służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej lub Służby Więziennej, wysokość emerytury zostaje ponownie ustalona

w sposób określony w art. 32b i 32c.

1.

W przypadku ponownego powołania emeryta do zawodowej służby wojskowej i pełnienia

tej służby nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy, na wniosek emeryta ustala

się nową podstawę wymiaru emerytury, w sposób określony w art. 5.

2.

Ponowne ustalenie podstawy wymiaru następuje nie wcześniej niż po zakończeniu służby.

Ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas

w wymiarze świadczenia okresów zawodowej służby wojskowej lub służby w Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu,

Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej następuje na wniosek emeryta zgłoszony

po zakończeniu tej służby. Przepisy art. 15 i 15a stosuje się odpowiednio.

1.

W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu

zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość oraz na wypłatę albo wstrzymanie tych świadczeń,

organ emerytalny może

1)

wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków oraz zwracać się do biegłych o wydanie

opinii i do innych organów o dokonanie czynności związanych z toczącym się postępowaniem;

2)

żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia, przedstawiania dowodów uzasadniających

prawo do świadczeń i ich wysokość;

3)

żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedstawiania dowodów uzasadniających dalsze

istnienie prawa do tych świadczeń oraz zawiadamiania o okolicznościach mających wpływ

na prawo do świadczeń lub ich wysokość albo na wstrzymanie wypłaty tych świadczeń;

4

kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich w celu stwierdzenia stopnia

ich niezdolności do pracy i służby oraz ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji,

w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a

w sprawach rent rodzinnych - do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane uczynić zadość żądaniu organu emerytalnego

przez zgłoszenie się na wezwanie, złożenie zeznań, przedstawienie wymaganych dowodów

lub poddanie się badaniom lekarskim.

3.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 4, bez uzasadnionej przyczyny nie uczyni

zadość żądaniu organu emerytalnego, organ ten wydaje decyzję na podstawie zebranych

dowodów.

4

Osoby zgłaszające wnioski o świadczenia lub uprawnione do świadczeń albo składające

zeznania w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach świadczeń, wezwane do stawiennictwa,

mają prawo do zwrotu kosztów przejazdu.

5

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb zwrotu

kosztów przejazdu osób, o których mowa w ust. 4, rodzaje środków transportu i rodzaje

dokumentów poświadczających uprawnienia do zwrotu kosztów przejazdu, wysokość zwrotu

kosztów przejazdu oraz terminy wypłaty, mając na uwadze rzeczywiste koszty przejazdu

najtańszymi dostępnymi środkami transportu.

1.

Jeżeli wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez organ podległy Ministrowi

Obrony Narodowej obowiązków wynikających z ustawy osoba uprawniona do świadczeń poniosła

szkodę, organ ten jest obowiązany do jej naprawienia stosownie do przepisów prawa

cywilnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli emeryt albo rencista udaremnia lub utrudnia

przeprowadzenie postępowania określonego w ustawie.

Organy administracji państwowej i samorządu terytorialnego, a także zakłady pracy

są obowiązane udzielać organom emerytalnym pomocy i informacji w sprawach świadczeń

przewidzianych w ustawie oraz wydawać bezpłatnie, na ich żądanie lub na wniosek osób

zainteresowanych, wszelkie dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń lub

ich wysokości.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne

są zwolnione od wszelkich opłat.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania i właściwość organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy

oraz uprawnionych członków ich rodzin, wskazując elementy wniosku o ustalenie prawa

do zaopatrzenia, dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia oraz sposób i

terminy wypłaty świadczeń,

2)

wzór i tryb wydawania legitymacji emeryta-rencisty wojskowego, uwzględniając organ

uprawniony do wydawania, wymiany i dokonywania wpisów, w tym wpisu o niezdolności

do samodzielnej egzystencji, oraz przypadki wymiany legitymacji,

mając na względzie zapewnienie realizacji prawa emeryta i rencisty do zaopatrzenia

emerytalnego oraz zapewnienie sprawności postępowania w tym zakresie.

1.

Prawo do świadczeń ustaje

1)

gdy przestanie istnieć którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania prawa do świadczeń;

2)

(uchylony);

3)

jeżeli osoba pobierająca świadczenie uzależnione od inwalidztwa lub niezdolności do

pracy, pomimo skierowania na badania lekarskie, nie poddała się tym badaniom bez uzasadnionej

przyczyny;

4)

w razie śmierci osoby uprawnionej.

2.

Prawo do renty rodzinnej po zaginionym żołnierzu ustaje z upływem terminu, w którym

może nastąpić uznanie żołnierza za zmarłego. Po uznaniu żołnierza za zmarłego sprawa

renty rodzinnej podlega ponownemu rozpoznaniu.

W razie ustania prawa do renty inwalidzkiej z powodu ustania inwalidztwa albo do renty

rodzinnej z powodu ustania niezdolności do pracy, prawo do tych rent powstaje ponownie,

jeżeli ponowne inwalidztwo lub niezdolność do pracy, z zastrzeżeniem art. 19 pkt 2

i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 3, powstało wskutek pogorszenia się stanu zdrowia

w następstwie urazów lub chorób, które poprzednio uzasadniały prawo do renty.

Prawo do emerytury ulega zawieszeniu w razie ponownego powołania emeryta do zawodowej

służby wojskowej albo przyjęcia do służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służbie Więziennej.

Prawo do emerytury lub renty może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub

rencisty.

1.

W razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego emerytura lub renta inwalidzka ulega zmniejszeniu na zasadach określonych

w przepisach art. 104 ust. 1a-6, 8 pkt 1 i 2 oraz ust. 9 i 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Przepisy art. 104 ust. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w ust. 1, stosuje się również

do renty inwalidzkiej III grupy.

3.

W razie osiągania przychodu, określonego w ust. 1, w kwocie przekraczającej 130% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, kwota emerytury lub renty inwalidzkiej ulega zmniejszeniu

o 25% jej wysokości.

4.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się wobec osób, których emerytura stanowi 75% podstawy

jej wymiaru bez uwzględnienia podwyższenia z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku

ze służbą oraz wobec osób pobierających rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa powstałego

wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej w

związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami służby, z tytułu których przysługują

świadczenia odszkodowawcze.

1.

Osoba uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego jest obowiązana zawiadomić wojskowy

organ emerytalny o podjęciu działalności, o której mowa w art. 104 ust. 1-4 ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o wysokości osiąganego

z tego tytułu przychodu oraz o każdorazowej zmianie wysokości tego przychodu i innych

okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo zmniejszenie

ich wysokości.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 spoczywają odpowiednio na pracodawcy i zleceniodawcy.

3.

Urząd skarbowy jest obowiązany zawiadomić wojskowy organ emerytalny o podjęciu przez

emeryta lub rencistę działalności pozarolniczej.

1.

Rozliczenie emerytury i renty w związku z osiągnięciem przychodu, o którym mowa w

art. 40 ust. 1, następuje po upływie roku kalendarzowego w stosunku rocznym lub miesięcznym.

2.

Osoba uprawniona do emerytury lub renty inwalidzkiej jest obowiązana zawiadomić, do

końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego, organ emerytalny o łącznej kwocie przychodu,

o którym mowa w art. 40 ust. 1, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym.

3.

Obowiązek określony w ust. 2 spoczywa odpowiednio na płatniku składek.

4.

Na podstawie zawiadomień, o których mowa w ust. 2 i 3, organ emerytalny dokonuje rozliczenia

rocznego lub na wniosek osoby uprawnionej miesięcznego, wypłaconych osobie określonej

w ust. 2 w poprzednim roku kalendarzowym kwot emerytur lub rent inwalidzkich.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dokonywania

rozliczeń, o których mowa w ust. 4, a także sposób zmniejszania emerytur i rent inwalidzkich

w trakcie roku kalendarzowego, mając na uwadze konieczność realizacji prawa emeryta

i rencisty do zaopatrzenia emerytalnego oraz zapewnienia sprawności postępowania w

tym zakresie.

1.

Świadczenia pieniężne wypłaca się od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej

jednak niż od miesiąca, w którym złożono wniosek określony w art. 31 ust. 3, jeżeli

prawo do tego zaopatrzenia zostało ustalone na wniosek zainteresowanego lub w którym

wydano decyzję z urzędu.

2.

Emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który

żołnierz otrzymał uposażenie przewidziane w przepisach o uposażeniu żołnierzy, chyba

że emerytura lub renta inwalidzka byłaby korzystniejsza. W tym przypadku organ emerytalny

potrąca z należnej emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków kwoty wypłacone

z tytułu uposażenia lub świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu ze służby.

W razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianej w ustawie, osobie uprawnionej

wypłaca się świadczenie wyższe lub przez nią wybrane.

1

Emerytury i renty wraz z dodatkami, zasiłkami i świadczeniami pieniężnymi, o których

mowa w art. 25, wypłacają wojskowe organy emerytalne. Wypłaty dokonuje się miesięcznie

w dniu ustalonym jako termin płatności

1)

na wniosek osoby uprawnionej na jej rachunek w banku;

2)

do rąk osoby uprawnionej za pośrednictwem

a)

poczty,

b)

innych osób prawnych upoważnionych do prowadzenia działalności w zakresie doręczenia

świadczeń.

2.

Zasiłek pogrzebowy organ emerytalny wypłaca niezwłocznie po jego przyznaniu.

3.

Wydatki na świadczenia pieniężne wraz z odsetkami za opóźnienia w wypłacie świadczeń,

koszty obsługi i przekazywania świadczeń oraz inne świadczenia przewidziane w ustawie

pokrywa się z budżetu państwa.

1

Wypłatę emerytury lub renty albo dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, o których

mowa w art. 25, wstrzymuje się, jeżeli

1)

powstaną okoliczności uzasadniające zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie tego

prawa;

2)

okaże się, że

a)

wskutek zbiegu prawa do świadczeń osobie uprawnionej przysługuje świadczenie wyższe

lub przez nią wybrane,

b)

świadczenia nie mogą być doręczone z przyczyn niezależnych od wojskowego organu emerytalnego,

c)

prawo do świadczeń nie istniało;

3)

osoba pobierająca świadczenie, mimo pouczenia lub żądania wojskowego organu emerytalnego,

nie przedłoży dowodów uzasadniających dalsze istnienie prawa do świadczeń.

2

Wypłatę świadczeń pieniężnych wstrzymuje się, poczynając od miesiąca

1)

przypadającego po miesiącu, w którym wojskowy organ emerytalny wydał decyzję w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i c oraz pkt 3;

2)

za który przysługiwało świadczenie niedoręczone w przypadku, o którym mowa w ust.

1 pkt 2 lit. b.

3.

Przepis ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli powstaną okoliczności uzasadniające

zmniejszenie wysokości świadczeń.

1

W razie ustania przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczeń wypłatę wznawia

się od miesiąca, w którym ustała ta przyczyna, nie wcześniej jednak niż od miesiąca,

w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu emerytalnego,

wypłatę wznawia się poczynając od miesiąca, w którym ją wstrzymano, jednak za okres

nie dłuższy niż trzy lata wstecz, licząc od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o

wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń

lub ich wysokości, z tym że w przypadku wznowienia postępowania albo wskutek kasacji

okres jednego miesiąca lub trzech lat liczy się od miesiąca, w którym wniesiono wniosek

o wznowienie postępowania lub wniesiono kasację.

1.

W razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia pieniężne, świadczenia

należne jej do dnia śmierci przysługują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, małżonkowi i

dzieciom, a w razie ich braku - kolejno: wnukom, rodzicom, dziadkom i rodzeństwu.

Osoby te mają prawo do udziału w nieukończonym postępowaniu prowadzonym dalej w sprawie

tych świadczeń.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca się

1)

małżonkowi lub dzieciom osoby, która zgłosiła wniosek, zamieszkałym z nią w dniu jej

śmierci;

2)

małżonkowi lub dzieciom niespełniającym warunku określonego w pkt 1 albo innym członkom

rodziny, o których mowa w ust. 1, jeżeli pozostawali na utrzymaniu osoby, która zgłosiła

wniosek o świadczenia, lub osoba ta pozostawała na ich utrzymaniu.

3.

Prawo do świadczeń określonych w ust. 1 ustaje w ciągu 12 miesięcy od dnia śmierci

osoby, której świadczenia te przysługiwały, chyba że osoba, o której mowa w ust. 1,

wystąpi z wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania.

(uchylony).

1.

Osoby, które pobierały świadczenia pieniężne pomimo istnienia okoliczności powodujących

ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości, są obowiązane

do zwrotu nienależnych im świadczeń, jeżeli były pouczone w formie pisemnej przez

organ emerytalny o obowiązku zawiadomienia o tych okolicznościach.

2

Osoba, która pobierała świadczenia pieniężne ustalone i wypłacone na podstawie nieprawdziwych

zeznań lub dokumentów albo w innych wypadkach świadomego wprowadzenia w błąd wojskowego

organu emerytalnego, jest obowiązana do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych,

wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego.

2a

Za nienależnie pobrane świadczenia pieniężne uważa się również świadczenia pieniężne

wypłacone, z przyczyn niezależnych od wojskowego organu emerytalnego, osobie innej

niż wskazana w decyzji tego organu.

3

Nie można żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych za okres

1)

dłuższy niż 12 miesięcy od dnia wydania decyzji, jeżeli osoba pobierająca świadczenie

zawiadomiła wojskowy organ emerytalny o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie

prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty, a mimo to świadczenia były jej nadal

wypłacane;

2)

dłuższy niż 3 lata od dnia wydania decyzji w pozostałych przypadkach.

3a

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych w związku z osiągnięciem przychodów,

o których mowa w art. 40, podlegają zwrotowi za okres nie dłuższy niż jeden rok kalendarzowy

poprzedzający rok, w którym wydano decyzję o rozliczeniu świadczenia, jeżeli osoba

pobierająca to świadczenie powiadomiła wojskowy organ emerytalny o osiągnięciu przychodu,

w pozostałych przypadkach zaś - za okres nie dłuższy niż trzy lata kalendarzowe poprzedzające

rok wydania tej decyzji.

4

Organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych

w całości lub w części, zmniejszyć wysokość potrąceń z tego tytułu ustaloną na podstawie

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub zawiesić dokonywanie

tych potrąceń na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione

okoliczności.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

Organ emerytalny dokonuje potrąceń ze świadczeń pieniężnych w wysokości i na zasadach

określonych w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

z tym że potrąceniu podlegają również koszty utrzymania osób uprawnionych do świadczeń

w domu emeryta wojskowego, na wniosek kierownika tego domu.

Ze świadczeń pieniężnych prowadzi się egzekucję w wysokości i na zasadach określonych

w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z

tym że egzekucji podlegają również koszty utrzymania w domu emeryta wojskowego do

wysokości 3/4 miesięcznego świadczenia.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 8, poz. 31 i Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 64 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zasady przyznawania świadczeń wymienionych w ust. 1-3 normują odrębne przepisy.

”

,

2)

w art. 76 w ust. 1 w pkt 1 po wyrazie „wysokości” dodaje się wyrazy „75% podstawy

wymiaru”.

(pominięty).

W ustawie z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

potrąceniu z emerytury lub renty osoby, której przydzielono osobną kwaterę stałą,

w wysokości nieprzekraczającej połowy miesięcznego świadczenia, na zasadach określonych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

,

2)

w ust. 2 po wyrazie „uposażenia” dodaje się wyrazy „oraz emerytury i renty”.

(pominięty).

1.

Osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty na podstawie

przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na nowo z urzędu, według

zasad określonych w ustawie, z tym że

1)

emerytury i renty, do których prawo ustalono na podstawie przepisów dotychczasowych,

stają się emeryturami i rentami w rozumieniu ustawy;

2)

wysługa emerytalna żołnierzy zwolnionych ze służby do dnia poprzedzającego dzień wejścia

w życie ustawy podlega zachowaniu i traktuje się ją jako okres służby, z zastrzeżeniem

pkt 4 oraz przepisów art. 13 ust. 2;

3)

dotychczasowa podstawa wymiaru świadczeń pieniężnych podlega przeliczeniu na stawki

uposażenia obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy w następujący sposób

a)

stawki uposażenia zasadniczego z dnia zwolnienia ze służby żołnierza zastępuje się

stawkami uposażenia zasadniczego z dnia wejścia w życie ustawy,

b)

ustala się wskaźnik relacji: sumy miesięcznej kwoty dodatków o charakterze stałym

i miesięcznej równowartości nagrody rocznej lub premii do uposażenia zasadniczego

z dnia zwolnienia ze służby; wskaźnik ten wyraża się w procentach z zaokrągleniem

do setnych części procentu; do ustalenia powyższego wskaźnika przyjmuje się dodatki

o charakterze stałym, które stosownie do przepisów o uposażeniu żołnierzy obowiązują

w dniu wejścia w życie ustawy,

c)

odtworzoną kwotę dodatków o charakterze stałym, nagrody rocznej lub premii oblicza

się mnożąc przeliczone na dzień wejścia w życie ustawy uposażenie zasadnicze przez

wskaźnik wysokości dodatków;

4)

nie uwzględnia się podwyższeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3.

2.

Emerytury i renty w wysokości ustalonej stosownie do ust. 1 przysługują od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu wejścia w życie ustawy. Realizacja podwyżki

następuje nie później niż w ciągu 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Jeżeli kwota emerytury lub renty ustalona w myśl ust. 1 byłaby niższa od kwoty świadczenia

przysługującego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy,

zachowuje się świadczenie w dotychczasowej wysokości do czasu, gdy jego wymiar, ustalony

w myśl ust. 1 z uwzględnieniem ust. 4 i 5, przekroczy kwotę dotychczasowego świadczenia.

4.

Przy ustalaniu wysokości świadczenia uwzględnia się kwotę świadczenia ze wszystkimi

wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków określonych w art. 25 ust. 1.

5.

Emerytury i renty, o których mowa w ust. 1, podlegają waloryzacji na zasadach określonych

w ustawie.

6.

Jeżeli po dniu wejścia w życie ustawy zostanie zgłoszony wniosek o doliczenie nieuwzględnionych

dotychczas w wymiarze emerytury okresów składkowych lub nieskładkowych, do ustalenia

wysokości emerytury stosuje się przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1.

7.

(uchylony).

Osobom, które w związku z art. 13 ust. 2 utraciły prawo do emerytury przewidzianej

w ustawie i nie spełniają warunków do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie innych

przepisów - przysługuje świadczenie w wysokości najniższej emerytury, wypłacanej przez

organ emerytalny właściwy według niniejszej ustawy.

Emerytury i renty osób, których świadczenia zostały zrewaloryzowane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o rewaloryzacji emerytur i rent dla osób, które ukończyły

80 lat, oraz o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym

(Dz. U. Nr 92, poz. 540), podlegają obliczeniu na nowo w wysokości i według zasad określonych w art. 53.

Żołnierze zwolnieni ze służby przed dniem wejścia w życie ustawy, którym na podstawie

dotychczasowych przepisów prawo do zaopatrzenia emerytalnego nie przysługiwało, prawa

tego nie nabywają również na podstawie niniejszej ustawy.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy, przebywającym

na stałe za granicą, przekazuje się świadczenia pieniężne do państw, z którymi zostały

zawarte umowy międzynarodowe o wzajemnym przekazywaniu pracowniczych świadczeń emerytalno-rentowych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

Traci moc ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

i ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 29, poz. 139, z 1984 r. Nr 52, poz. 270, z 1985 r. Nr 20, poz. 85, z 1989 r. Nr 35, poz. 190, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 36, poz. 206 i Nr 92, poz. 540, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i z 1992 r. Nr 54, poz. 254).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 4-6, art.

78 ust. 4, art. 170 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 182 wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.