Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy przeprowadzaniu badania mięsa na włośnie oraz zamrażaniu mięsa niepoddanemu temu badaniu

§ 5. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem 1 lipca 2004 r.1)

Minister Obrony Narodowej: w z. J. Zemke

———————

1) Niniejsze rozporzàdzenie by∏o poprzedzone rozporzàdzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 wrzeÊnia 2001 r.

w sprawie uposa˝enia zasadniczego ˝o∏nierzy niezawodowych (Dz. U. Nr 101, poz. 1102 oraz z 2003 r. Nr 129, poz. 1182),

które, w cz´Êci dotyczàcej § 4, utraci moc z dniem wejÊcia w ˝ycie niniejszego rozporzàdzenia.

641

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1)

z dnia 31 marca 2004 r.

w sprawie wymagaƒ weterynaryjnych przy przeprowadzaniu badania mi´sa na w∏oÊnie

oraz zamra˝aniu mi´sa niepoddanego temu badaniu2)

Na podstawie art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia

29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych

dla produktów pochodzenia zwierz´cego (Dz. U. Nr 33,

poz. 288) zarzàdza si´, co nast´puje

§ 1. 1. Przed umieszczeniem na rynku i przywozem

Êwie˝e mi´so Êwiƒ zawierajàce mi´Ênie szkieletowe

bada si´ na w∏oÊnie pod nadzorem urz´dowego lekarza weterynarii.

2. Próbki do badania pobiera si´ bezpoÊrednio po

uboju i bada w laboratorium znajdujàcym si´ na terenie rzeêni, w której dokonano uboju i która spe∏nia

wymagania okreÊlone w § 7 i w przepisach odr´bnych.3)

———————

1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje dzia∏em admini-

stracji rzàdowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1

rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca

2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 32, poz. 305).

2) Przepisy przyj´te w celu wdro˝enia dyrektywy Rady

77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badaƒ

Êwie˝ego mi´sa wieprzowego na obecnoÊç w∏oÊni (trichinella spiralis) przy przywozie z paƒstw trzecich (Dz. Urz.

WE L 26, 31.01.1977, str. 67).

3) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weterynaryjnych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych

wdra˝ajàce postanowienia art. 4 dyrektywy Rady

72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego

mi´sa (Dz. Urz. WE L 302 , 31.12.1972, str. 28).

3. W przypadku dostarczenia w celu przeprowadzenia badania na w∏oÊnie mi´sa lub produktów mi´snych pochodzàcych od zwierzàt, które nie zosta∏y

poddane ubojowi w rzeêni, na terenie której znajduje

si´ laboratorium, wynik badania dotyczy wy∏àcznie

mi´sa lub produktów mi´snych dostarczonych do badania.

§ 2. 1. Badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ jednà

z metod okreÊlonych w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.

2. Je˝eli wynik badania, o którym mowa w ust. 1,

jest ujemny, mi´so niezw∏ocznie znakuje si´ zgodnie

z przepisami za∏àcznika nr 1 do rozporzàdzenia.

§ 3. 1. Je˝eli mi´so zosta∏o poddane mro˝eniu

zgodnie z jednà z metod okreÊlonych w za∏àczniku

nr 2 do rozporzàdzenia, badania na w∏oÊnie nie przeprowadza si´.

2. Przeprowadzenie mro˝enia, o którym mowa

w ust. 1, poÊwiadcza urz´dowy lekarz weterynarii na

handlowym dokumencie identyfikacyjnym lub Êwiadectwie do∏àczonym do przesy∏ki mi´sa, zgodnie

z przepisami odr´bnymi.4)

———————

4) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weteryna-

ryjnych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych

wdra˝ajàce postanowienia art. 22 ust. 3 i art. 25 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie

problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy

przywozie z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego mi´sa (Dz. Urz. WE L 302 , 31.12.1972, str. 28).

3. Mi´so niepoddane badaniu na w∏oÊnie lub mro˝eniu mo˝e byç przywo˝one, je˝eli badanie lub mro˝enie zostanie przeprowadzone podczas weterynaryjnej

kontroli granicznej w granicznym posterunku kontroli,

zgodnie z przepisami odr´bnymi.5)

4. Mi´sa przed poddaniem mro˝eniu, o którym

mowa w ust. 1, nie znakuje si´ znakiem weterynaryjnym ani znakiem okreÊlonym w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.

5. Mi´so nieposiadajàce Êwiadectwa, o którym

mowa w ust. 2, oznakowania, o którym mowa w § 2

ust. 2, albo odpowiedniej informacji w handlowym

dokumencie identyfikacyjnym uwa˝a si´ za mi´so niepoddane badaniu na w∏oÊnie.

§ 4. Je˝eli mi´so nie zosta∏o poddane badaniu w laboratorium znajdujàcym si´ na terenie rzeêni lub zak∏adu rozbioru zatwierdzonych przez Komisj´ Europejskà

w paƒstwie pochodzenia, przeprowadza si´ je podczas

weterynaryjnej kontroli granicznej w granicznym posterunku kontroli, zgodnie z przepisami odr´bnymi.5)

§ 5. Badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ dla ca∏ej

tuszy, a je˝eli niemo˝liwe jest ustalenie, ˝e pó∏tusza,

çwierçtusza lub cz´Êç tuszy pochodzà z tej samej tuszy, przeznaczonej do umieszczenia na rynku i przywozu, badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ dla ka˝dej

pó∏tuszy, çwierçtuszy lub cz´Êci tuszy.

———————

Poz. 641

§ 6. 1. Mi´so koni, nutrii, dzików oraz niedêwiedzi

bada si´ metodà wytrawiania.

2. Dopuszcza si´ badanie metodà trychinoskopowà mi´sa dzików i nutrii, w przypadku pojedynczych

sztuk zwierzàt, je˝eli sà przeznaczone na potrzeby

w∏asne myÊliwego lub hodowcy.

3. Mi´so koni powinno dodatkowo spe∏niaç wymagania okreÊlone w przepisach odr´bnych.6)

§ 7. 1. Badanie na w∏oÊnie mi´sa przeznaczonego

do handlu przeprowadza si´ w rzeêni spe∏niajàcej wymagania dla sprz´tu i pomieszczeƒ przeznaczonych do

przeprowadzania badania, które sà okreÊlone w za∏àczniku nr 3 do rozporzàdzenia oraz w przepisach odr´bnych.3)

2. Zamra˝anie mi´sa przeprowadza si´ w zak∏adach spe∏niajàcych wymagania okreÊlone w przepisach odr´bnych.3)

§ 8. Dopuszcza si´ badanie mi´sa nieprzeznaczonego do handlu w laboratorium znajdujàcym si´ na

terenie rzeêni zakwalifikowanej na rynek krajowy.

§ 9. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolità Polskà cz∏onkostwa

w Unii Europejskiej.

5) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weterynaryj-

nych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych wdra˝ajàce postanowienia art. 24 ust. 2 i art. 27 ust. 1 lit. b dyrektywy

Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie

z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego mi´sa

(Dz. Urz. WE L 302, 31.12.1972, str. 28).

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: W. Olejniczak

———————

6) Decyzja

Komisji 95/231/WE z dnia 20 czerwca 1995 r.

w sprawie Êrodków ochrony przed w∏oÊnicà (Dz. Urz. WE

L 154 , 05.07.1995, str. 21).

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2004 r. (poz. 641)

Za∏àcznik nr 1

METODY PRZEPROWADZANIA BADANIA NA W¸OÂNIE

I. Metoda trychinoskopowa

1. Sprz´t i odczynniki

1) trychinoskop o powi´kszeniu 50 x i 80—100 x;

2) kompresor sk∏adajàcy si´ z dwóch p∏ytek szklanych, z których jedna jest podzielona na równe

obszary;

3) ma∏e zakrzywione no˝yczki;

4) ma∏a pinceta, nó˝ do wycinania próbek;

5) ma∏e ponumerowane pojemniki do oddzielnego

przechowywania próbek;

6) zakraplacz;

7) 250 ml kwasu octowego i 250 ml roztworu wodorotlenku potasu do rozjaÊniania zwapnieƒ lub

zmi´kczania suszonego mi´sa.

2. Pobieranie próbek

1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ przynajmniej

jednà próbk´ o wielkoÊci orzecha laskowego z obu

odnóg przepony na odcinku przejÊcia cz´Êci mi´Êniowej w Êci´gnistà;

2) je˝eli jest tylko jedna odnoga przepony, pobiera

si´ jednà próbk´ o wielkoÊci dwóch orzechów laskowych;

3) w przypadku braku obu odnóg przepony pobiera

si´ dwie próbki o przybli˝onej wielkoÊci orzecha

laskowego z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony lub te˝ z mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub brzusznych;

4) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ z ka˝dej cz´Êci z ró˝nych miejsc, w miar´ mo˝liwoÊci po∏o˝onych w okolicy koÊci i Êci´gien, trzy próbki mi´Êni

szkieletowych zawierajàce ma∏à iloÊç t∏uszczu,

o wielkoÊci orzecha laskowego.

3. Badanie

4) je˝eli mi´so próbek do badania jest suche i stare,

preparaty zmi´kcza si´ w mieszance o sk∏adzie

jedna cz´Êç roztworu wodorotlenku potasu i dwie

cz´Êci wody przez 10 do 20 minut przed rozpocz´ciem badania;

5) z ka˝dej próbki pobranej z cz´Êci tuszy (elementu

mi´snego) wycina si´ po 8 skrawków o wielkoÊci

ziarna owsa, ∏àcznie 24 skrawki;

6) je˝eli uzyskane wyniki badania nie sà jednoznaczne, badanie kontynuuje si´ na wi´kszej liczbie próbek za pomocà wi´kszych powi´kszeƒ lub pod mikroskopem, lub metodà wytrawiania;

7) badanie przeprowadza si´ przy powi´kszeniu

30—40 x, w czasie nie krótszym ni˝ 5 minut, przy

czym w przypadku próbek zast´pczych, pobranych z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony,

mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni

brzusznych przeprowadza si´ je przez przynajmniej 10 minut; minimalny czas ustalony na badania nie zawiera czasu koniecznego do pobierania próbek i przygotowywania preparatów;

8) badajàcy nie powinien sprawdziç wi´cej ni˝

840 skrawków dziennie; w wyjàtkowych przypadkach dopuszcza si´ zbadanie do 1 050 skrawków

dziennie, przy czym zaleca si´ stosowanie krótkich

przerw podczas dnia roboczego w celu unikni´cia

zm´czenia i jego konsekwencji.

II. Metoda wytrawiania

1. Sprz´t i materia∏

1) nó˝ do pobierania próbek;

2) ma∏e ponumerowane pojemniki z zamkni´ciem,

do przechowywania próbek, w razie koniecznoÊci

do powtórzenia badania;

3) cieplarka;

1) je˝eli sà obie odnogi przepony, z ka˝dej odnogi

wycina si´ po 7 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa

— ∏àcznie 14 skrawków, a je˝eli jest jedna odnoga

przepony, wycina si´ z niej 14 skrawków z ró˝nych

miejsc;

4) 2—3 l rozdzielacz szklany ze statywem, gumowy

przewód ∏àczàcy, klamry do mocowania przewodu

∏àczàcego;

2) je˝eli, w przypadku ca∏ych tusz, próbki pobiera si´

z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, mi´Êni

oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni brzusznych, wycina si´ 14 skrawków o wielkoÊci ziarna

owsa z ka˝dej próbki, ∏àcznie 28;

6) gaza;

3) skrawki Êciska si´ mi´dzy p∏ytkami szklanymi

w taki sposób, aby mo˝na by∏o przez przygotowany diapozytyw odczytaç normalny druk;

5) sito plastikowe (o Êrednicy oko∏o 18 cm i o Êrednicy otworów oko∏o 1 mm);

7) ma∏a sto˝kowa kolba ze szczelnym zamkni´ciem;

8) p∏ytka szklana;

9) rozdrabniacz mi´sa;

10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40 x) z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a;

11) p∏yn wytrawiajàcy sporzàdzony w nast´pujàcy

sposób: 10 g pepsyny (1 200 u/g; 80 u/g FIP),

5 ml HCl (przynajmniej 37 %), dope∏niony do obj´toÊci 1 l wodà.

2. Pobieranie próbek

1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z odnogi przepony w miejscu

jej przejÊcia w cz´Êç Êci´gnistà;

Poz. 641

III. Metoda wytrawiania prób zbiorczych

1. Sprz´t i odczynniki

1) nó˝ i pinceta do pobierania próbek;

2) rozdrabniacz mi´sa z otworami o Êrednicy od 2 do

3 mm;

3) 3 l kolba Erlenmeyera z korkiem gumowym lub

bawe∏niano-we∏nianym;

2) w przypadku braku odnóg przepony pobiera si´

próbki o wadze co najmniej 20 g z cz´Êci ˝ebrowej

lub mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zykowych, mi´Êni ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych;

4) rozdzielacz sto˝kowy oddzielajàcy o pojemnoÊci

2.000 ml;

3) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z mi´Êni szkieletowych, je˝eli to mo˝liwe bez t∏uszczu, z miejsc po∏o˝onych blisko koÊci lub Êci´gien;

6) pierÊcieƒ o Êrednicy od oko∏o 10 do 11 cm przymocowany do statywu;

4) w przypadku mi´sa koƒskiego pobiera si´ próbki

o wadze co najmniej 10 g z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub ˝uchwowych, w przypadku braku mi´Êni

oko∏oj´zykowych i mi´Êni ˝uchwowych próbk´ tej

samej wielkoÊci pobiera si´ z odnogi przepony

przy jej przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà, bez tkanki

∏àcznej i t∏uszczu.

8) sito (o oczkach 177 mikronów) o zewn´trznej Êrednicy 11 cm z siatkà mosi´˝nà lub ze stali nierdzewnej;

3. Badanie

1) dla badania ∏àcznej próbki mi´sa z 10 Êwiƒ przygotowuje si´ po 10 g z ka˝dej pojedynczej próbki

20 g, a pozosta∏e 10 g zatrzymuje si´ na wypadek,

gdyby dodatkowe badanie pojedynczej próbki

okaza∏o si´ konieczne;

2) 10 próbek, ka˝da o wadze 10 g, ∏àczy si´ w jednà

próbk´, którà si´ rozdrabnia w rozdrabniaczu mi´sa (z otworami Êrednicy 2 mm) i rozmieszcza si´

luêno na sicie wyÊcielonym warstwà gazy, które

nast´pnie umieszcza si´ na lejku na∏o˝onym na

rozdzielacz po∏àczony przewodem gumowym

z ma∏à sto˝kowà kolbà, rozdzielacz nape∏nia si´ po

kraw´dzi p∏ynem wytrawiajàcym do momentu,

w którym materia∏ badany nie zostanie przykryty;

proporcje materia∏u poddanego badaniu do p∏ynu

wytrawiajàcego wynoszà w przybli˝eniu 1:20 do

1:30;

3) po 18—20 godzinach inkubacji w temperaturze

37—39 °C od∏àcza si´ sto˝kowà kolb´, po czym, po

ostro˝nym odciàgni´ciu supernatantu, osad znajdujàcy si´ w koƒcówce kolby ostro˝nie przenosi

si´ na p∏ytk´, a nast´pnie bada na obecnoÊç w∏oÊni za pomocà stereomikroskopu o powi´kszeniu

20—40 x;

4) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku

próbki ∏àcznej bada si´ pozosta∏e pojedyncze

próbki, ka˝dà z osobna po dodaniu do nich dalszych 20 g próbek z mi´sa ka˝dej Êwini, lub w wypadku cz´Êci tusz, po dodaniu 20 g próbki z mi´sa

ka˝dej cz´Êci, pobranej zgodnie z ust. 2;

5) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku

próbki mi´sa koƒskiego bada si´ kolejnà próbk´

o wadze 10 g, pobranà zgodnie z ust. 2.

5) statyw o d∏ugoÊci oko∏o 28 cm z 80 cm korpusem;

7) uchwyt z p∏askimi zaciskami (23 x 40 mm), przymocowany do statywu z podwójnà z∏àczkà;

9) plastikowy lejek z wewn´trznà Êrednicà nie mniejszà ni˝ 12 cm;

10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40 x) z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a lub trychinoskop ze sto∏em poziomym;

11) w przypadku stosowania trychinoskopu: rynienka

do liczenia larw o pojemnoÊci oko∏o 60—65 cm3,

wykonana z akrylowych p∏ytek o gruboÊci 3 mm

w ten sposób, ˝e podzielone na pola dno rynienki

ma wymiary 180 x 40 mm; boki majà wymiary

230 x 20 mm, a szczyty 40 x 20 mm; dno i szczyty

rynienki umieszcza si´ pomi´dzy jej bokami, co

tworzy dwa uchwyty na koƒcach; dno rynienki powinno byç podwy˝szone 7—9 mm od podstawy

ramy utworzonej przez boki i szczyty; cz´Êci rynienki zespala si´ klejem odpowiednim dla zastosowanego tworzywa;

12) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, w przypadku u˝ywania stereomikroskopu, podzielone od spodu na

pola badaƒ 10 x 10 mm;

13) kalibrowane 100 ml szklane cylindry;

14) kilka 10 l zbiorników do dekontaminacji na przyk∏ad formalinà sprz´tu i do pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajacego w wypadku wyniku dodatniego;

15) kwas solny o st´˝eniu 37 %;

16) pepsyna o mocy 1:10 000 NF (Narodowy Receptariusz USA) odpowiadajàcej 1:12 500 BP (Farmakopea Brytyjska) lub 2.000 FIP (Mi´dzynarodowa Federacja Farmacji);

17) tace odpowiednie do zgromadzenia 50 prób po

oko∏o 2 g ka˝da;

18) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g.

2. Pobieranie próbek

1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z odnóg przepony w przejÊciu

w cz´Êç Êci´gnistà;

2) w przypadku braku odnóg przepony pobiera si´

próbk´ o wadze oko∏o 2 g z cz´Êci ˝ebrowej lub

mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zykowych

lub ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych;

3) w przypadku kawa∏ków mi´sa pobiera si´ próbk´

o wadze oko∏o 2 g z mi´Êni szkieletowych, o mo˝liwie najmniejszej zawartoÊci t∏uszczu, w miar´

mo˝liwoÊci z miejsca w pobli˝u koÊci lub Êci´gien;

4) w przypadku mi´sa koƒskiego pobiera si´ próbk´

o wadze oko∏o 5 g z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub

˝uchwowych, w przypadku braku mi´Êni oko∏oj´zykowych i mi´Êni ˝uchwowych próbk´ tej samej

wielkoÊci pobiera si´ z odnogi przepony przy jej

przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà, bez tkanki ∏àcznej

i t∏uszczu, z zastrze˝eniem, ˝e dla ka˝dego wytrawiania ∏àczna waga badanych próbek nie mo˝e

przekroczyç 100 g w metodach III—VI oraz

35 g w metodzie VII.

3. Badanie

1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek

a) próbk´ o wadze oko∏o 1 g pobiera si´ z ka˝dej

z pojedynczych próbek pobranych z mi´sa

100 Êwiƒ, a nast´pnie umieszcza si´ je w rozdrabniaczu mi´sa,

b) rozdrobnione mi´so umieszcza si´ w 3 l kolbie

Erlenmeyera razem z 7 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej do temperatury 40—41 °C i 25 ml st´˝onego kwasu solnego, a nast´pnie wstrzàsa si´ tà

mieszankà w celu rozpuszczenia pepsyny; zasadowoÊç roztworu powinna wynosiç 1,5—2,0 pH,

Poz. 641

— po up∏ywie tego czasu poprzez zassanie

odejmuje si´ 30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ do 45 ml wodà,

— po up∏ywie kolejnych 10 minut ponownie

30 ml supernatantu usuwa si´, a pozosta∏e

15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub na

rynienk´ do liczenia larw;

i) kalibrowany cylinder op∏ukuje si´ 10 ml wody,

a nast´pnie dodaje si´ jà do próbki na p∏ytce

Petriego lub do rynienki do liczenia larw;

2) tworzenie próby zbiorczej z mniej ni˝ 100 próbek

a) je˝eli jest 15 lub mniej ni˝ 15 pojedynczych próbek, mogà byç one dodane do próby zbiorczej

ze 100 próbek i bada si´ je razem,

b) je˝eli bada si´ wi´cej ni˝ 15, a mniej ni˝

100 próbek, obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego

zmniejsza si´ proporcjonalnie;

3) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku

badania próby zbiorczej

a) dalsze 20 g próbki pobiera si´ od ka˝dej Êwini,

zgodnie z ust. 2,

b) 20 g próbki od 5 Êwiƒ ∏àczy si´ i bada metodà

okreÊlonà w pkt 1 i 2,

c) próbki z 20 grup Êwiƒ po 5 Êwiƒ ka˝da bada si´

w sposób okreÊlony w lit. a i b,

d) je˝eli w próbie zbiorczej od 5 Êwiƒ wykryto w∏oÊnie, pobiera si´ próbki o wadze 20 g, zgodnie

z ust. 2, od ka˝dej ze Êwiƒ i bada oddzielnie,

c) dla u∏atwienia wytrawiania kolb´ Erlenmeyera

umieszcza si´ w cieplarce o temperaturze

40—41 °C na oko∏o 4 godziny; w tym czasie kolb´ regularnie wstrzàsa si´ co najmniej 2 razy na

godzin´,

e) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku próby zbiorczej mi´sa koƒskiego bada si´

kolejnà próbk´ o wadze 10 g, pobranà zgodnie

z ust. 2.

d) roztwór po wytrawieniu przefiltrowuje si´ przez

sito do rozdzielacza sto˝kowego o pojemnoÊci

2 l i pozostawia w statywie przynajmniej przez

godzin´,

IV. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania

próby zbiorczej (technika sedymentacji)

e) uzyskany p∏yn o obj´toÊci oko∏o 45 ml przelewa

si´ do kalibrowanego cylindra, a nast´pnie rozdziela si´ na trzy p∏ytki Petriego, po 15 ml na

ka˝dà p∏ytk´, której dno jest podzielone na kwadraty 10 x 10 mm,

1) nó˝ lub no˝yczki;

f) ka˝dà p∏ytk´ Petriego bada si´ przez minut´ na

obecnoÊç larw pod stereomikroskopem,

g) przy stosowaniu rynienek do liczenia larw uzyskany p∏yn o obj´toÊci ca∏kowitej oko∏o 45 ml

równo rozdziela si´ na dwie rynienki i bada si´

pod trychinoskopem; p∏yn bada si´ niezw∏ocznie, w ˝adnym przypadku badania nie mo˝na

odk∏adaç na dzieƒ nast´pny,

h) je˝eli p∏yn jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany

w czasie 30 minut od jego uzyskania, oczyszcza

si´ go w nast´pujàcy sposób

— 45 ml pozyskanego p∏ynu przelewa si´ do

kalibrowanego cylindra i pozostawia na

10 minut,

1. Sprz´t i odczynniki

2) tace z ponumerowanymi polami na 50 prób mi´sa, po 2 g ka˝da;

3) stomacher 3 500 thermomodel;

4) plastikowe torebki do stomachera;

5) sto˝kowe rozdzielacze o pojemnoÊci 2 l zaopatrzone w teflonowe zatyczki;

6) statywy, pierÊcienie, zaciski;

7) sito o otworach 177 mikronów, Êrednicy zewn´trznej 11 cm i siatce ze stali nierdzewnej;

8) lejki o wewn´trznej Êrednicy nie mniejszej ni˝

12 cm do stabilizacji sit;

9) szklane, kalibrowane cylindry o pojemnoÊci 100 ml;

10) rozdzielacz o pojemnoÊci 25 ml;

11) zlewki o pojemnoÊci 3 l;

12) ∏y˝ka lub szklany pr´t do mieszania roztworu

w zlewce;

13) plastikowe: strzykawka i w´˝yk do odsysania;

14) miarka o pojemnoÊci 6 g;

15) termometr o dok∏adnoÊci 0,5 °C i o zakresie od

1 do 100 °C;

16) elektryczny potrzàsacz z odejmowanà g∏owicà (wibrator);

17) minutnik pracujàcy w przedzia∏ach 1 minuty;

18) trychinoskop ze sto∏em poziomym lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a;

19) rynienka do liczenia larw wykonana w sposób

okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop;

20) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm podzielone od

spodu na pola badaƒ o wymiarach 10 x 10 mm,

w przypadku stosowania stereomikroskopu;

21) 17,5 % roztwór kwasu solnego;

22) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16;

23) 10 l pojemniki do dekontaminacji formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego w przypadku wyniku dodatniego;

24) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g.

2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie III w ust. 2, z tym ˝e próbek nie pobiera si´ z mi´Êni oko∏oj´zykowych.

3. Badanie

1) sposób wytrawiania

— stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do

utrzymania temperatury 40—41 °C,

— 1,5 l wody podgrzanej do temperatury

32—35 °C przelewa si´ do wewn´trznej torebki plastikowej i nast´pnie wod´ podgrzewa si´ do temperatury 40—41 °C,

— 25 ml 17,5 % kwasu solnego dodaje si´ do

wody w stomacherze,

— nast´pnie dodaje si´ 100 próbek o wadze

1 g ka˝da (o temperaturze 25-30 °C), z ka˝dej

indywidualnej próby pobranej zgodnie

z ust. 2,

— na koƒcu dodaje si´ 6 g pepsyny, nale˝y ÊciÊle przestrzegaç wskazanego porzàdku dodawania w celu zapobie˝enia rozk∏adowi pepsyny,

stomachera

— plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ 100 ml

wody, a nast´pnie przez sito przelewa si´ jà

do filtratu w zlewce,

— je˝eli jest mniej ni˝ 15 pojedynczych prób,

mogà byç one dodane do próby zbiorczej

z∏o˝onej ze 100 próbek i badane razem,

b) próba zbiorcza z∏o˝ona z mniej ni˝ 100 próbek

— stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do

utrzymania temperatury 40—41 °C,

— p∏yn wytrawiajàcy sporzàdza si´ przez wymieszanie oko∏o 1,5 l wody, 25 ml 17,5 %

kwasu solnego i 6 g pepsyny przy zachowaniu temperatury 40—41 °C, nale˝y ÊciÊle

przestrzegaç wskazanego porzàdku dodawania w celu zapobie˝enia rozk∏adowi pepsyny,

— z p∏ynu wytrawiajàcego odmierza si´ 15 ml

na 1 g próbki i t´ iloÊç p∏ynu z próbkami 1 g

o temperaturze 25—30 °C, pobranymi z ka˝dej indywidualnej próby zgodnie z ust. 2,

przenosi si´ do dwóch wewn´trznych plastikowych torebek,

— wod´ o temperaturze 41 °C przelewa si´ do

zewn´trznej torebki, tak aby ca∏kowita obj´toÊç w obu torebkach wynosi∏a 1,5 l,

— zawartoÊç

25 minut,

stomachera

odstawia

si´

na

— nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito

do 3 l zlewki,

— plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ w 100 ml

wody, którà nast´pnie przelewa si´ przez sito

do filtratu w zlewce;

2) oddzielanie larw metodà sedymentacji

a) próba zbiorcza ze 100 próbek

— zawartoÊç

25 minut,

Poz. 641

odstawia

si´

na

— nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito

do 3 l zlewki,

a) lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub

pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do oko∏o 2 l,

a nast´pnie p∏yn ten miesza si´ do rozpuszczenia lodu, przy czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej, okreÊlonej w pkt 1 lit. b, iloÊç lodu

odpowiednio zmniejsza si´,

b) wych∏odzony p∏yn wytrawiajàcy przenosi si´ do

2 l rozdzielacza, wyposa˝onego w wibrator z dodatkowym zaciskiem,

c) sedymentacja trwa 30 minut, przy czym wirowanie odbywa si´ w sposób przerywany, tj. minuta wirowania i minuta przerwy,

d) po 30 minutach wirowania 60 ml sedymentu

przenosi si´ niezw∏ocznie do 100 ml kalibrowanego cylindra, po u˝yciu rozdzielacz przemywa

si´ roztworem czyszczàcym,

e) 60 ml sedymentu odstawia si´ na co najmniej

10 minut, a nast´pnie supernatant odsysa si´,

pozostawiajàc 15 ml do badania na obecnoÊç

larw,

f) do odsysania stosuje si´ plastikowà strzykawk´

po∏àczonà z plastikowym przewodem, d∏ugoÊç

przewodu powinna byç taka, aby w kalibrowanym cylindrze pozostawa∏o 15 ml, gdy stopka

strzykawki spoczywa na kraw´dzi cylindra,

g) pozosta∏e 15 ml przelewa si´ do rynienki do liczenia larw lub dwu p∏ytek Petriego i bada si´

pod trychinoskopem lub stereomikroskopem,

h) p∏yn wytrawiajàcy bada si´ niezw∏ocznie,

w ˝adnym przypadku badania nie mo˝na odk∏adaç na dzieƒ nast´pny,

i) je˝eli p∏yn wytrawiajàcy jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany w czasie 30 minut, po jego sporzàdzeniu oczyszcza si´ go w nast´pujàcy sposób

— 60 ml próbk´ koƒcowà przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut,

— po up∏ywie 10 minut odsysa si´ 45 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ wodà do obj´toÊci 45 ml,

— po up∏ywie nast´pnych 10 minut odsysa si´

30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub rynienk´ do liczenia larw,

j) kalibrowany cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà nast´pnie dodaje si´ do rynienki lub

p∏ytki Petriego;

3) w przypadku wyników dodatnich lub wàtpliwych

post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III

ust. 3 pkt 3.

V. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania

próbki zbiorczej (technika izolacji filtrowej)

1. Oprócz sprz´tu i odczynników wymienionych

w cz´Êci IV ust. 1 u˝ywa si´

1) 1 l rozdzielacza (Gelmana) wyposa˝onego

w uchwyt filtru (Êrednica 45 mm);

2) p∏ytek filtrów o Êrednicy 45 mm ka˝da sk∏adajàcych si´ z okràg∏ej siatki ze stali nierdzewnej

z oczkami o Êrednicy 35 mikronów;

3) dwóch pierÊcieni wykonanych z gumy o gruboÊci

1 mm, o Êrednicy zewn´trznej 45 mm i wewn´trznej 38 mm, z umieszczonà pomi´dzy nimi okràg∏à

siatkà, umocowanà do nich dwusk∏adnikowym

klejem odpowiednim dla tych materia∏ów;

4) kolby Erlenmeyera o pojemnoÊci 3 l zaopatrzonej

w boczny w´˝yk do odsysania;

5) pompy filtrujàcej;

6) plastikowych torebek o pojemnoÊci co najmniej

80 ml ka˝da;

7) sprz´tu do zgrzewania torebek;

8) renniny o mocy 1:1 500 000 jednostek Soxleta

na 1 g.

Poz. 641

2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2.

3. Badanie

1) do wytrawiania stosuje si´ metod´ okreÊlonà

w cz´Êci IV ust. 3 pkt 1;

2) odddzielanie larw przez filtrowanie

a) lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub

pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do 2 l, przy

czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej

iloÊç lodu odpowiednio zmniejsza si´,

b) p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ do czasu rozpuszczenia lodu,

c) nast´pnie p∏yn ten pozostawia si´ co najmniej

na 3 minuty,

d) rozdzielacz (Gelmana) zaopatrzony w uchwyt

i p∏ytk´ filtrujàcà umieszcza si´ w kolbie Erlenmeyera po∏àczonej z pompà filtrujàcà,

e) p∏yn wytrawiajàcy przelewa si´ do rozdzielacza

(Gelmana), a nast´pnie filtruje; pod koniec filtrowania przechodzenie p∏ynu wytrawiajàcego przez

p∏ytk´ filtrujàcà mo˝e byç wspomagane zasysaniem z pompy filtrujàcej, przy czym zasysanie

przerywa si´, zanim filtr stanie si´ suchy, tj. kiedy

2 do 5 ml p∏ynu pozostaje w rozdzielaczu,

f) po zakoƒczeniu filtrowania p∏ynu wytrawiajàcego p∏ytk´ filtrujàcà wyjmuje si´ i umieszcza si´

w torebce o pojemnoÊci 80 ml razem z 15-20 ml

roztworu renniny, który sporzàdza si´ przez dodanie 2 g renniny do 100 ml wody; p∏ytki filtrujàce nie mogà byç u˝ywane, jeÊli nie sà zupe∏nie czyste, nie dopuszcza si´ do wyschni´cia

nieoczyszczonych p∏ytek filtrujàcych, oczyszcza

si´ je przez pozostawienie w roztworze renniny

na noc; przed u˝yciem filtry myje si´ w Êwie˝ym

roztworze renniny z u˝yciem stomachera,

g) torebk´ plastikowà zgrzewa si´ dwukrotnie

i umieszcza w stomacherze pomi´dzy wewn´trznà i zewn´trznà torebkà,

h) stomacher pozostawia si´ na 3 minuty niezale˝nie od tego, czy pracuje na pe∏nej, czy niepe∏nej

próbie zbiorczej,

i) po 3 minutach torebk´ plastikowà z p∏ytkà filtrujàcà i roztworem renniny wyjmuje si´ ze stomachera i otwiera no˝yczkami, p∏yn przelewa si´

do rynienki do liczenia larw lub na p∏ytki Petriego, a torebk´ przep∏ukuje si´ 5—10 ml wody,

którà przelewa si´ do rynienki do badania pod

trychinoskopem lub na p∏ytki Petriego do badania pod stereomikroskopem,

j) p∏yn bada si´ niezw∏ocznie, badania nie odk∏ada si´ na dzieƒ nast´pny;

3) w przypadku dodatnich lub wàtpliwych wyników

post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III

ust. 3 pkt 3.

VI. Metoda wytrawiania próby zbiorczej

z zastosowaniem metody magnetycznego

mieszania

Poz. 641

do temperatury 46—48 °C oraz 16 ml kwasu

solnego,

1) nó˝ i pinceta do sporzàdzania próbek;

c) w celu oddzielenia przyczepionych skrawków

mi´Êni wk∏adk´ mieszajàcà rozdrabniacza niezw∏ocznie wielokrotnie zanurza si´ w zlewce

z p∏ynem wytrawiajàcym,

2) tace z oznaczonymi 50 polami do przetrzymywania próbek o wadze 2 g ka˝da;

d) pr´cik mieszajàcy umieszcza si´ w zlewce, którà przykrywa si´ folià aluminiowà,

3) rozdrabniacz mi´Êni;

e) po umieszczeniu zlewki na podgrzanej p∏ytce

grzewczej mieszad∏a magnetycznego rozpoczyna si´ proces mieszania; przed jego rozpocz´ciem sprawdza si´, czy mieszad∏o utrzymuje sta∏à temperatur´ 44—46 °C oraz uzyskuje

maksymalne wirowanie p∏ynu,

1. Sprz´t i odczynniki

4) mieszad∏a magnetyczne, z p∏ytkà grzewczà o temperaturze regulowanej termostatem i pokrytymi

teflonem pr´tami mieszajàcymi, o d∏ugoÊci oko∏o

5 cm;

5) rozdzielacze sto˝kowe o pojemnoÊci 2 l;

6) statywy, pierÊcienie, uchwyty;

f) p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ 30 minut, po czym

wy∏àcza si´ mieszad∏o, a p∏yn przelewa si´ przez

sito do rozdzielacza sedymentacyjnego,

7) sito o siatce ze stali nierdzewnej z oczkami 177 mikronów o Êrednicy zewn´trznej 11 cm;

g) p∏yn w rozdzielaczu odstawia si´ na 30 minut,

8) lejki o Êrednicy wewn´trznej nie mniejszej ni˝

12 cm, do umieszczenia sit;

h) po 30 minutach p∏yn z osadem w iloÊci 40 ml

szybko przelewa si´ do kalibrowanego cylindra lub cylindra wirówki,

9) zlewka o pojemnoÊci 3 l;

10) kalibrowane cylindry o pojemnoÊci oko∏o 50 ml

lub cylindry wirówkowe;

i) próbk´ 40 ml pozostawia si´ na 10 minut, a nast´pnie odsysa si´ 30 ml supernatantu, pozostawiajàc 10 ml,

11) trychinoskop z poziomym pulpitem lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a;

j) pozosta∏e 10 ml osadu przelewa si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego,

12) rynienka do liczenia larw, wykonana w sposób

okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop;

k) nast´pnie cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody,

którà dodaje si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego,

i niezw∏ocznie bada si´ pod trychinoskopem

lub stereomikroskopem, badania nie odk∏ada

si´ na dzieƒ nast´pny,

13) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, podzielone od

spodu na pola badaƒ 10 x 10 mm, je˝eli stosowany jest stereomikroskop;

14) folia aluminiowa;

15) kwas solny 25 %;

16) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16;

l) je˝eli badanie nie zosta∏o przeprowadzone

w czasie 30 minut, supernatant oczyszcza si´

w sposób nast´pujàcy

— koƒcowà prób´ 40 ml przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut,

17) woda podgrzana do temperatury 46—48 °C;

— 30 ml supernatantu usuwa si´, pozostawiajàc 10 ml, który uzupe∏nia si´ wodà do 40 ml,

18) 10 l pojemniki do dekontaminacji, na przyk∏ad formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego, w przypadku wyniku dodatniego;

— po up∏ywie kolejnych 10 minut 30 ml supernatantu odsysa si´, pozostawiajàc 10 ml do

badania na p∏ytce Petriego lub rynience,

19) waga z dok∏adnoÊcià do 0,1 g.

— cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà

dodaje si´ do p∏ytki Petriego lub rynienki

i poddaje badaniu;

2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2.

3. Badanie

1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek

a) z pojedynczych 100 próbek pobiera si´ próbki

o wielkoÊci 1 g, rozdrabnia si´ je w rozdrabniaczu, rozdrabniacz u˝ywany jest od trzech do

czterech razy, przez oko∏o sekund´ za ka˝dym

razem,

b) rozdrobnione mi´so przenosi si´ do 3 l zlewki,

dodaje si´ 10 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej

m) je˝eli osad w czasie badania jest m´tny, prób´

przelewa si´ do kalibrowanego cylindra, uzupe∏nia si´ do 40 ml wodà, nast´pnie post´puje si´ w sposób okreÊlony w lit. k;

2) próba zbiorcza sk∏adajàca si´ z mniej ni˝ 100 próbek

a) w razie potrzeby nie wi´cej ni˝ 15 próbek 1 g dodaje si´ do próby zbiorczej z∏o˝onej ze 100 próbek i bada si´ razem, zgodnie z pkt 1,

b) wi´cej ni˝ 15 próbek bada si´ jako oddzielnà

prób´ zbiorczà,

c) dla prób z∏o˝onych z nie wi´cej ni˝ 50 próbek,

obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego mo˝e byç zredukowana si´ do 1 l;

e) nape∏niç komor´ p∏ynów pod∏àczonà do mieszarki a˝ do kraw´dzi (po brzegi) wodà (oko∏o

400 ml),

3) w przypadku dodatnich lub wàtpliwych wyników

post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III

ust. 3 pkt 3.

f) dodaç oko∏o 30 ml 8,5 % kwasu solnego do

mniejszej, sàsiedniej komory p∏ynów; nale˝y

ÊciÊle przestrzegaç porzàdku dodawania w celu

unikni´cia rozk∏adu pepsyny,

VII. Metoda automatycznego wytrawiania próby

zbiorczej o wadze nie wi´kszej ni˝ 35 g

1. Sprz´t i odczynniki

1) nó˝ lub no˝yczki do pobierania próbek;

2) tace z oznaczonymi 50 polami do przetrzymywania próbek o wadze 2 g ka˝da;

3) mieszarka Trichomatic z wk∏adem filtracyjnym;

4) roztwór kwasu solnego 8,5 % ± 0,5 wagowo;

5) przezroczyste poliw´glanowe filtry membranowe

o Êrednicy 50 mm i wielkoÊci porów 14 mikronów;

6) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16;

7) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g;

8) pinceta z p∏askimi koƒcówkami;

9) kilka szkie∏ek podstawowych o d∏ugoÊci boku

przynajmniej 5 cm lub kilka p∏ytek Petriego o Êrednicy przynajmniej 6 cm, podzielonych od spodu

na pola 10 x 10 mm, je˝eli stosowany jest stereomikroskop;

10) stereomikroskop z transmisjà Êwiat∏a (powi´kszenie 15—60 x) lub trychinoskop ze sto∏em poziomym;

11) pojemnik do zlewania niepotrzebnych p∏ynów;

12) 10 l pojemniki do dekontaminacji, np. formalinà

sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego,

w przypadku wyniku dodatniego.

2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2.

3. Badanie

1) sposób wytrawiania

a) przygotowaç mieszark´ z wk∏adem filtracyjnym

poprzez pod∏àczenie rurki odp∏ywowej i umieszczenie jej koƒcówki w pojemniku na zlewki,

b) w momencie w∏àczenia mieszarki rozpocznie

si´ podgrzewanie,

c) przed rozpocz´ciem pracy nale˝y otworzyç i zamknàç dolny zawór umieszczony pod komorà

reakcji,

d) dodaç nie wi´cej ni˝ 35 próbek, ka˝da o wadze

oko∏o 1 g, o temperaturze 25—30 °C, z ka˝dej indywidualnej próbki pobranej zgodnie z ust. 2,

upewniç si´, ˝e zosta∏y usuni´te wi´ksze kawa∏ki Êci´gien, aby nie nastàpi∏o zatkanie filtru

membranowego,

g) umieÊciç filtr membranowy pod filtrem wst´pnym w pojemniku na filtr we wk∏adzie filtrowym,

h) dodaç 7 g pepsyny,

i) zamknàç pokrywy komór reakcji i p∏ynów,

j) wybraç czas wytrawiania, krótki okres wytrawiania (5 minut) dla Êwiƒ poddanych ubojowi

w odpowiednim wieku i d∏u˝szy czas wytrawiania (8 minut) dla innych próbek,

k) wcisnàç przycisk start, aby rozpoczàç automatyczne dozowanie, a nast´pnie wytrawianie i filtracj´, po oko∏o 10—13 minutach proces jest zakoƒczony i nast´puje automatyczne wy∏àczenie,

l) otworzyç pokryw´ komory reakcji upewniwszy

si´, ˝e jest pusta; jeÊli na dnie komory widaç pozosta∏oÊci piany lub p∏ynu wytrawiajàcego, zastosowaç procedur´ opisanà w pkt 5;

2) oddzielanie larw

a) zdjàç pojemnik na filtr i przenieÊç filtr membranowy na szkie∏ko podstawowe lub p∏ytk´ Petriego,

b) filtr membranowy zbadaç pod mikrosokopem

lub trychinoskopem;

3) oczyszczanie sprz´tu

a) w przypadku wyniku dodatniego nape∏niç komor´ reakcji mieszarki w 2/3 obj´toÊci wrzàcà

wodà, do pod∏àczonej komory p∏ynów wlewaç

bie˝àcà wod´, a˝ do przykrycia dolnego czujnika, program oczyszczania w∏àczy si´ automatycznie, odkaziç pojemnik na filtr i pozosta∏y

sprz´t np. formalinà,

b) po ca∏ym dniu pracy nape∏niç komor´ p∏ynów

mieszarki wodà i w∏àczyç standardowy program;

4) u˝ycie filtrów membranowych

Ka˝dy poliw´glanowy filtr membranowy mo˝e byç

u˝yty nie wi´cej ni˝ 5 razy, ka˝dy filtr powinien zostaç odwrócony po ka˝dym u˝yciu, dodatkowo nale˝y sprawdziç, czy nie nastàpi∏o uszkodzenie filtru,

co czyni∏oby go niew∏aÊciwym do dalszego u˝ytku;

5) metoda wykonywana przy niekompletnym wytrawianiu uniemo˝liwiajàcym filtracj´

Gdy przeprowadzony zosta∏ automatyczny proces

w mieszarce zgodnie z pkt 1, otworzyç komor´ reakcji i sprawdziç, czy nie ma pozosta∏oÊci piany lub

p∏ynu; w przypadku widocznych pozosta∏oÊci zastosowaç poni˝szà procedur´

a) zamknàç dolny zawór pod komorà reakcji,

b) zdjàç pojemnik na filtr i przenieÊç filtr membranowy na szkie∏ko podstawowe lub p∏ytk´ Petriego,

c) w∏o˝yç nowy filtr membranowy do pojemnika

na filtr i za∏o˝yç pojemnik,

d) nape∏niç wodà komor´ p∏ynów tak, aby przykry∏a dolny czujnik,

e) przeprowadziç automatyczny program oczyszczania,

f) po programie oczyszczania otworzyç pokryw´

komory reakcji i sprawdziç, czy nie ma pozosta∏oÊci p∏ynu,

g) jeÊli komora jest pusta, zdjàç pojemnik na filtr

i przenieÊç filtr membranowy pincetà na p∏ytk´

Petriego lub szkie∏ko podstawowe,

h) oba filtry membranowe zbadaç zgodnie z pkt 2;

jeÊli nie mo˝na zbadaç filtrów, nale˝y powtórzyç

ca∏y proces wytrawiania podczas d∏u˝szego czasu wytrawiania zgodnie z pkt 1;

6) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku

badania próby zbiorczej pobiera si´ dalsze

20 g próbki od ka˝dej Êwini, zgodnie z ust. 2;

próbki bada si´ indywidualnie zgodnie z powy˝ej

opisanà metodà;

7) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku

próby zbiorczej mi´sa koƒskiego bada si´ kolejnà

próbk´ o wadze 10 g, pobranà zgodnie z ust. 2.

1. Znakowanie mi´sa odbywa si´ pod nadzorem

urz´dowego lekarza weterynarii. Narz´dzia do

znakowania i etykiety powiatowy lekarz weterynarii mo˝e przekazaç osobom wykonujàcym

czynnoÊci pomocnicze tylko na czas znakowania.

2. Znak jest okràg∏y, o Êrednicy 2,5 cm i zawiera

nast´pujàce informacje

1) w Êrodku du˝à liter´ „T” z ramionami o d∏ugoÊci 1 cm i szerokoÊci 0,2 cm;

Poz. 641

2) pod literà „T” jeden z nast´pujàcych zestawów symboli: CEE, EEG, EWG, EO

/ F, EOK,

EEC, ETY, EHS, EMÜ, EEK, EEB, EGK, KEE,

lub EGS. WysokoÊç liter powinna wynosiç

0,4 cm.

3. Tusze znakuje si´ poprzez odcisk piecz´ci na

mi´sie lub wypalenie pi´tna po wewn´trznej

stronie ud, zgodnie z ust. 2.

4. G∏owy znakuje si´ poprzez odcisk piecz´ci na

mi´sie lub wypalenie pi´tna, zgodnie z ust. 2.

5. Cz´Êci tusz, wy∏àczajàc t∏uszcz, t∏uszcz podskórny, ogon, uszy i racice, na których nie znajduje

si´ znak, pozyskane w zak∏adach rozbioru z tusz

oznakowanych, znakuje si´ ponownie, zgodnie

z ust. 2, przed ich ocenà.

6. Oznakowanie mo˝na przeprowadziç równie˝

poprzez umieszczenie na mi´sie okràg∏ej etykiety. Etykiet´, wykonanà z mocnego materia∏u

jednorazowego u˝ytku i spe∏niajàcà wszystkie

wymagania higieny, umieszcza si´ na ka˝dej tuszy lub jej cz´Êci.

7. Etykiety wydaje si´ osobom wykonujàcym

czynnoÊci pomocnicze w czasie znakowania

w iloÊci odpowiadajàcej iloÊci znakowanego

mi´sa.

8. Na etykiecie umieszcza si´ nast´pujàcà informacj´

1) na Êrodku du˝à liter´ „T”;

2) pod literà „T” jeden z nast´pujàcych zestawów symboli: CEE, EEG, EWG, EO

/ F, EOK,

EEC, ETY, EHS, EMÜ, EEK, EEB, EGK, KEE,

lub EGS. WysokoÊç liter powinna wynosiç

0,2 cm.

9. Tusz u˝ywany do znakowania powinien spe∏niaç wymagania okreÊlone w przepisach o warunkach zdrowotnych ˝ywnoÊci i ˝ywienia.

Za∏àcznik nr 2

METODY ZAMRA˚ANIA MI¢SA NIEPODDANEGO BADANIU NA W¸OÂNIE

I. METODA 1

1. Mi´so poddaje si´ zamra˝aniu w miejscu zatwierdzonym przez powiatowego lekarza weterynarii.

2. Nie rozmra˝a si´ mi´sa wczeÊniej zamro˝onego.

3. Wyposa˝enie techniczne i zaopatrzenie w energi´

ch∏odni musi zapewniaç szybkie osiàgni´cie temperatury okreÊlonej w ust. 7 i utrzymanie jej we

wszystkich cz´Êciach ch∏odni i mi´sa.

4. Przed mro˝eniem usuwa si´ opakowanie izolacyjne, z wy∏àczeniem mi´sa, które w momencie

umieszczenia go w ch∏odni osiàgn´∏o ju˝ temperatur´ okreÊlonà w ust. 7.

5. Poszczególne

partie

nale˝y

przechowywaç

w ch∏odni osobno i w zamkni´ciu.

6. Nale˝y odnotowaç dat´ i czas umieszczenia ka˝dej

nowej partii w ch∏odni.

7. Temperatura panujàca w ch∏odni musi wynosiç

przynajmniej –25 °C, powinna byç mierzona za pomocà kalibrowanych przyrzàdów termoelektrycznych i stale rejestrowana; pomiaru temperatury

dokonuje si´ w najcieplejszym miejscu w ch∏odni

i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego powietrza, a przyrzàdy pomiarowe nale˝y trzymaç w zamkni´ciu. Dokumentacja musi zawieraç odpowiednie dane z dziennika badania poubojowego lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce

mi´sa umieszczonego w ch∏odni, oraz dat´ i czas

rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia. Dokumentacj´

przechowuje si´ przez rok od jej sporzàdzenia.

8. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci do 25 cm mrozi si´

przynajmniej przez 240 kolejnych godzin, a mi´so

o Êrednicy lub gruboÊci 25—50 cm przynajmniej

przez 480 kolejnych godzin. Proces mro˝enia nie

mo˝e byç stosowany do mi´sa grubszego lub

o wi´kszej Êrednicy. Czas mro˝enia powinien byç

liczony od momentu, w którym temperatura okreÊlona w ust. 7 zosta∏a osiàgni´ta w ch∏odni.

II. METODA 2

Przepisy ust. 1—6 metody 1 stosuje si´ odpowiednio z zastosowaniem nast´pujàcych kombinacji czasu

i temperatury

1. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci do 15 cm mrozi si´

1) 20 dni w temp. – 15 °C;

2) 10 dni w temp. – 23 °C;

3) 6 dni w temp. – 29 °C.

2. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci 15 cm — 50 cm

mrozi si´

1) 30 dni w temp. – 15 °C;

2) 20 dni w temp. – 25 °C;

3) 12 dni w temp. – 29 °C.

Temperatura w ch∏odni nie mo˝e byç wy˝sza ni˝ poziom temperatury wybranej na poczàtku procesu. Powinna byç mierzona kalibrowanym instrumentem

termoelektrycznym i stale rejestrowana; pomiaru

temperatury dokonuje si´ w najcieplejszym miejscu

w ch∏odni i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego

powietrza, a przyrzàdy pomiarowe przechowuje si´

w zamkni´ciu. Dokumentacja powinna zawieraç odpowiednie dane z z dziennika badania poubojowego

lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub

handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce mi´sa umieszczonego w ch∏odni, oraz dat´ i czas

rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia, powinna byç

ona przechowywana przez rok od jej sporzàdzenia.

III. METODA 3

Kontrola temperatury w centralnym punkcie mi´sa.

1. Stosuje si´ nast´pujàce kombinacje czasu i temperatury, gdy kontrolowana jest temperatura

w centralnym punkcie mi´sa i spe∏nione sà warunki okreÊlone w ust. 2—6 i metodzie 1 w ust. 1

1) 106 godzin w temp. – 18 °C;

2) 82 godziny w temp. – 21 °C;

3) 63 godziny w temp. – 23,5 °C;

4) 48 godzin w temp. – 26 °C;

5) 35 godzin w temp. – 29 °C;

6) 22 godziny w temp. – 32 °C;

7) 8 godzin w temp. – 35 °C;

8) 1/2 godziny w temp. – 37 °C.

2. Mi´so umieszczone w ch∏odni i wczeÊniej zamro˝one utrzymuje si´ w tym stanie.

3. Poszczególne partie mi´sa w ch∏odni nale˝y przechowywaç osobno i w zamkni´ciu.

4. Odnotowuje si´ dat´ i czas umieszczenia ka˝dej

partii w ch∏odni.

5. Wyposa˝enie techniczne i zaopatrzenie w energi´

ch∏odni powinno zapewniaç szybkie osiàgni´cie

temperatury okreÊlonej w ust. 1 i utrzymanie jej

we wszystkich cz´Êciach mi´sa.

6. Temperatur´ mierzy si´ kalibrowanym instrumentem termoelektrycznym i stale rejestruje. Czujnik

termometru umieszcza si´ w Êrodku kalibrowanego kawa∏ka mi´sa wielkoÊci nie mniejszej ni˝ najgrubszy kawa∏ek mi´sa, który ma byç zamro˝ony.

Ten kalibrowany kawa∏ek mi´sa umieszcza si´

w najcieplejszym i najmniej uprzywilejowanym

miejscu ch∏odni, a wi´c nie blisko sprz´tu ch∏odzàcego i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego powietrza. Przyrzàdy pomiarowe przechowuje si´

w zamkni´ciu. Dokumentacja powinna zawieraç

odpowiednie dane z dziennika badania poubojowego lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce mi´sa umieszczonego w ch∏odni,

oraz dat´ i czas rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia. Dokumentacj´ przechowuje si´ przez rok od

jej sporzàdzenia.

7. Mi´so koni zamra˝a si´ zgodnie z jednà z metod

okreÊlonych w za∏àczniku.

Za∏àcznik nr 3

WYMAGANIA DLA SPRZ¢TU I POMIESZCZE¡ PRZEZNACZONYCH DO PRZEPROWADZANIA BADANIA

NA W¸OÂNIE

1. Laboratorium znajdujàce si´ na terenie rzeêni,

w którym przeprowadza si´ badanie na w∏oÊnie, posiada odpowiednià iloÊç pomieszczeƒ i sprz´tu niezb´dnà

do przeprowadzenia badania, a w szczególnoÊci

12) trychinoskopy, spe∏niajàce nast´pujàce minimalne

kryteria

1) zamykane pomieszczenie do przygotowywania

próbek; z g∏adkimi i ∏atwo zmywalnymi Êcianami,

pomalowanymi w jasnym kolorze do wysokoÊci

co najmniej 2 m, przystosowane w sposób umo˝liwiajàcy przeprowadzenie ka˝dej z metod badania, oraz z urzàdzeniami do mycia i odka˝ania ràk;

b) posiadajàce wysokie nat´˝enie Êwiat∏a, aby by∏o mo˝liwe uzyskanie dok∏adnych rezultatów

nawet w pomieszczeniu, które nie jest ca∏kowicie ciemne; jako êród∏a Êwiat∏a nale˝y u˝ywaç

˝arówki typu projektor o mocy 100 W (12 V),

2) zamykane pomieszczenie do przeprowadzania badania, odpowiednio wyposa˝one, które mo˝na zaciemniç podczas badania wykonywanego przy

u˝yciu trychinoskopu, zabezpieczone przed dost´pem zwierzàt;

— normalne powi´kszenie robocze: 50-krotne,

3) odpowiednià wentylacj´ i w razie koniecznoÊci

urzàdzenia klimatyzacyjne, zapewniajàce temperatur´ pomieszczenia nie wi´kszà ni˝ 25 °C;

4) odpowiednie oÊwietlenie naturalne lub sztuczne,

niezmieniajàce barw oÊwietlanego obiektu; nale˝y

unikaç bezpoÊredniego Êwiat∏a s∏onecznego;

5) lodówki do przechowywania próbek mi´sa w miar´ mo˝liwoÊci;

6) umywalni´, przeznaczonà do czyszczenia i odka˝ania sprz´tu do badaƒ, przeprowadzanych kilka razy w ciàgu dnia i na koniec dnia pracy, z wodoodpornà posadzkà, ∏atwà do oczyszczenia i odka˝ania, g∏adkimi, jasnymi, zmywalnymi Êcianami, do

wysokoÊci co najmniej 2 m;

W laboratorium stosujàcym metody badania wymienione w za∏àczniku nr 1 w cz´Êci II—VI wystarczy zainstalowanie g∏´bokiego, odpowiednio skanalizowanego zlewu;

a) proste w obs∏udze,

c) zapewniajàce odpowiednie powi´kszenie

— powi´kszenie 80—100-krotne dla oceny preparatów, których nie mo˝na precyzyjnie zidentyfikowaç przy normalnym powi´kszeniu

roboczym;

d) zapewniajàce odpowiednià rozdzielczoÊç; przy

ka˝dym powi´kszeniu musi byç osiàgalny jasny, ostry obraz o wyraênych kolorach,

e) ka˝dej zmianie powi´kszenia musi towarzyszyç

automatyczne dostosowanie jasnoÊci obrazu,

f) w celu wzmocnienia kontrastu kondensor musi

byç zaopatrzony w przes∏on´ irysowà umo˝liwiajàcà zwi´kszanie kontrastu dla dok∏adniejszego obejrzenia wàtpliwych obiektów; przes∏ona irysowa musi byç ∏atwa w obs∏udze

(np. dêwignià regulacyjnà na platformie trychinoskopu),

g) umo˝liwiajàce ∏atwe nastawianie ostroÊci poprzez szybkie ustawianie pokr´t∏em i precyzyjne

ustawianie dêwignià,

h) posiadajàce mo˝liwoÊç regulacji napi´cia, aby

dostosowywaç jasnoÊç do wymaganej,

7) szatnie, toalety, umywalki z ciep∏à i zimnà bie˝àcà

wodà przeznaczonà do spo˝ycia przez ludzi, wyposa˝one w Êrodki czyszczàce, odka˝ajàce i r´czniki

jednorazowe oraz pomieszczenia socjalne;

i) posiadajàce automatyczny mechanizm blokujàcy, który zapewnia ruch kompresora tylko

w jednym kierunku, w celu unikni´cia niezamierzonego przesuni´cia,

8) wodoszczelne, nierdzewne pojemniki do zbierania

próbek po badaniu z hermetycznie zamykanymi

pokrywami, uniemo˝liwiajàcymi usuni´cie zawartoÊci przez osoby nieupowa˝nione;

j) dobry widok ekranu projektora,

9) instalacje doprowadzajàce ciep∏à i zimnà wod´

przeznaczonà do spo˝ycia przez ludzi;

10) system kanalizacyjny;

11) zabezpieczenia przed dost´pem owadów i gryzoni;

k) ekran projektora musi mieç przynajmniej 54 cm

Êrednicy, wysokà zdolnoÊç odbiciowà, byç trwa∏y, ∏atwy do zdj´cia i czyszczenia.

2. Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza

okresowe przeglàdy pomieszczeƒ i stanu technicznego urzàdzeƒ wymaganych przy przeprowadzaniu badania na w∏oÊnie.