PL
Ustawa z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń
Table of Provisions (43)
Statutory Text (43 Articles)
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany
1)
art. 112 otrzymuje brzmienie
„
Art. 112.
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia czynu zabronionego,
ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia
1)
przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zewnętrznemu Rzeczypospolitej
Polskiej,
2)
przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,
3)
przestępstwa przeciwko istotnym polskim interesom gospodarczym,
4)
przestępstwa fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu polskiego,
5)
przestępstwa, z którego została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
2)
w art. 114
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia
postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się
1)
jeżeli wyrok skazujący zapadły za granicą został przejęty do wykonania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jak również wtedy, gdy orzeczenie zapadłe za granicą dotyczy
przestępstwa, w związku z którym nastąpiło przekazanie ścigania lub wydanie sprawcy
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2)
do orzeczeń międzynarodowych trybunałów karnych działających na podstawie wiążącego
Rzeczpospolitą Polską prawa międzynarodowego,
3)
do orzeczeń sądów państw obcych, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą Polską
umowy międzynarodowej.
”
;
3)
w art. 115 § 14 otrzymuje brzmienie
„
§ 14.
Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest
związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód
prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
”
;
4)
w art. 130 § 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Kto, w celu udzielenia obcemu wywiadowi wiadomości określonych w § 2, gromadzi je
lub przechowuje, wchodzi do systemu informatycznego w celu ich uzyskania albo zgłasza
gotowość działania na rzecz obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
”
;
5)
w art. 165 w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
zakłócając, uniemożliwiając lub w inny sposób wpływając na automatyczne przetwarzanie,
gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych,
”
;
6)
art. 200 otrzymuje brzmienie
„
Art. 200.
Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby
innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo
do ich wykonania,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
”
;
7)
art. 202 otrzymuje brzmienie
„
Art. 202.
§ 1.
Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić
ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.
Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu
przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób
umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza albo rozpowszechnia
lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści
pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 4.
Kto utrwala, sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego
poniżej lat 15,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 5.
Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone
do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4, chociażby nie stanowiły własności
sprawcy.
”
;
8)
po art. 268 dodaje się art. 268a w brzmieniu
„
Art. 268a.
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia
dostęp do danych informatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia
automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto, dopuszczając się czynu określonego w § 1, wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
”
;
9)
art. 269 otrzymuje brzmienie
„
Art. 269.
§ 1.
Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub zmienia dane informatyczne o szczególnym znaczeniu
dla obronności kraju, bezpieczeństwa w komunikacji, funkcjonowania administracji rządowej,
innego organu państwowego lub instytucji państwowej albo samorządu terytorialnego
albo zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie
takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w § 1, niszcząc albo
wymieniając nośnik informacji lub niszcząc albo uszkadzając urządzenie służące do
automatycznego przetwarzania, gromadzenia lub przekazywania danych informatycznych.
”
;
10)
po art. 269 dodaje się art. 269a oraz art. 269b w brzmieniu
„
Art. 269a.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przez transmisję, zniszczenie, usunięcie, uszkodzenie
lub zmianę danych informatycznych, w istotnym stopniu zakłóca pracę systemu komputerowego
lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 269b.
§ 1.
Kto wytwarza, pozyskuje, zbywa lub udostępnia innym osobom urządzenia lub programy
komputerowe przystosowane do popełnienia przestępstwa określonego w art. 165 § 1 pkt
4, art. 267 § 2, art. 268a § 1 albo § 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a,
a także hasła komputerowe, kody dostępu lub inne dane umożliwiające dostęp do informacji
przechowywanych w systemie komputerowym lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
W razie skazania za przestępstwo określone w § 1, sąd orzeka przepadek określonych
w nim przedmiotów, a może orzec ich przepadek, jeżeli nie stanowiły własności sprawcy.
”
;
11)
w art. 287 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody, bez
upoważnienia, wpływa na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie
danych informatycznych lub zmienia, usuwa albo wprowadza nowy zapis danych informatycznych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
”
;
12)
art. 297 otrzymuje brzmienie
„
Art. 297.
§ 1.
Kto, w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej
prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub
instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia,
gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego
z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel
gospodarczy, elektronicznego instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada
podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne,
pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego
wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie powiadamia właściwego
podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie
wysokości udzielonego wsparcia finansowego, określonego w § 1, lub zamówienia publicznego
albo na możliwość dalszego korzystania z elektronicznego instrumentu płatniczego.
§ 3.
Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł
wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, określonych w § 1,
zrezygnował z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego.
”
.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 143 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Spisania protokołu wymagają
1)
przyjęcie ustnego zawiadomienia o przestępstwie, wniosku o ściganie i jego cofnięcie,
2)
przesłuchanie oskarżonego, świadka, biegłego i kuratora,
3)
dokonanie oględzin,
4)
dokonanie otwarcia zwłok oraz wyjęcie zwłok z grobu,
5)
przeprowadzenie eksperymentu, konfrontacji oraz okazania,
6)
przeszukanie osoby, miejsca, rzeczy i systemu informatycznego oraz zatrzymanie rzeczy
i danych informatycznych,
7)
otwarcie korespondencji i przesyłki oraz odtworzenie utrwalonych zapisów,
8)
zaznajomienie podejrzanego z materiałami zebranymi w postępowaniu przygotowawczym,
9)
przyjęcie poręczenia,
10)
przebieg posiedzenia sądu, jeżeli stawią się na nim uprawnione osoby albo ich obecność
jest obowiązkowa,
11)
przebieg rozprawy.
”
;
2)
w art. 218 § 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty lub działalność
telekomunikacyjną, urzędy celne oraz instytucje i przedsiębiorstwa transportowe obowiązane
są wydać sądowi lub prokuratorowi, na żądanie zawarte w postanowieniu, korespondencję
i przesyłki oraz wykaz połączeń telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji,
w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną, z uwzględnieniem czasu ich
dokonania i innych danych związanych z połączeniem lub przekazem, niestanowiących
treści rozmowy telefonicznej lub innego przekazu informacji, jeżeli mają znaczenie
dla toczącego się postępowania. Tylko sąd lub prokurator mają prawo je otwierać lub
zarządzić ich otwarcie.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się adresatom korespondencji oraz abonentowi
telefonu lub nadawcy, którego wykaz połączeń lub innych przekazów informacji został
wydany. Doręczenie postanowienia może być odroczone na czas oznaczony, niezbędny ze
względu na dobro sprawy, lecz nie później niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
”
;
3)
po art. 218 dodaje się art. 218a oraz 218b w brzmieniu
„
Art. 218a.
§ 1.
Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną obowiązane
są niezwłocznie zabezpieczyć, na żądanie sądu lub prokuratora zawarte w postanowieniu,
na czas określony, nieprzekraczający jednak 90 dni, dane informatyczne przechowywane
w urządzeniach zawierających te dane na nośniku lub w systemie informatycznym. Przepis
art. 218 § 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Pozbawione znaczenia dla postępowania karnego dane informatyczne, o których mowa w
§ 1, należy niezwłocznie zwolnić spod zabezpieczenia.
Art. 218b.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności,
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,
w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania systemów i sieci służących
do przekazywania informacji - do gromadzenia wykazów połączeń telefonicznych i innych
przekazów informacji, z uwzględnieniem czasu ich dokonania i innych danych związanych
z połączeniem lub przekazem, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej lub innego
przekazu informacji, a także sposoby zabezpieczania danych informatycznych w urządzeniach
zawierających te dane oraz w systemach i na nośnikach informatycznych, w tym danych
przesyłanych pocztą elektroniczną, mając na uwadze konieczność zabezpieczenia wykazów
połączeń telefonicznych i innych przekazów informacji oraz danych informatycznych
przed ich utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
”
;
4)
art. 236a otrzymuje brzmienie
„
Art. 236a.
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika
urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie
danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku znajdującym się
w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
”
;
5)
tytuł rozdziału 65 otrzymuje brzmienie
„
Ekstradycja oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie przedmiotów na
wniosek państw obcych
”
;
6)
art. 602 otrzymuje brzmienie
„
Art. 602.
§ 1.
Z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 65b, ekstradycja jest wydaniem osoby ściganej
albo skazanego, na wniosek państwa obcego, w celach określonych w § 2.
§ 2.
W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby ściganej w celu
przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej
kary albo środka zabezpieczającego, prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby
zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo
sądu okręgowego.
”
;
7)
w art. 603a w § 6 wyrazy „art. 602,” zastępuje się wyrazami „art. 602 § 2, art.”;
8)
po rozdziale 65 dodaje się rozdziały 65a oraz 65b w brzmieniu
„
Rozdział 65a
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej
na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607a.
W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przebywa na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwy
miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, może wydać europejski nakaz aresztowania,
zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.
Art. 607b.
Wydanie nakazu jest niedopuszczalne
1)
w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o przestępstwo
zagrożone karą pozbawienia wolności do roku,
2)
w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4 miesięcy albo
innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas nieprzekraczający 4 miesięcy.
Art. 607c.
§ 1.
Nakaz powinien zawierać
1)
oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu
i adresu poczty elektronicznej,
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu,
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4)
sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu,
w związku z którym nakaz został wydany,
5)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
6)
górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o które
toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności,
7)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy,
8)
wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.
§ 2.
Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu, mając na uwadze
konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, do którego jest
kierowany, danych niezbędnych do podjęcia prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania
osoby ściganej.
Art. 607d.
§ 1.
Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał nakaz,
przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu;
odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło
się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.
Art. 607e.
§ 1.
Osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne
niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za
te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu
wolności.
§ 2.
Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te
przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W posiedzeniu sądu
mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli
1)
państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania
kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności
za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa
w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej,
2)
osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
3)
nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu
wolności,
4)
postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego
na pozbawieniu wolności,
5)
czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na pozbawieniu
wolności,
6)
osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego
w § 1,
7)
osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy
oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu
do czynów popełnionych przed przekazaniem,
8)
organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu
właściwego do rozpoznania sprawy, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia
wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa
określone w pkt 1.
§ 4.
Wniosek, o którym mowa w § 3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione w art.
607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 607f.
Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego
pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.
Art. 607g.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu
wobec niej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu
wolności sąd właściwy do rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie
o wykonaniu kary albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania
nakazu.
Art. 607h.
§ 1.
Sąd lub prokurator może wystąpić do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania
nakazu o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa
oraz przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa,
także wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę
osoby ściganej.
§ 2.
Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu,
jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu
lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania
nakazu.
Art. 607i.
§ 1.
Osoba ścigana, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku
z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy
1)
pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu
45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
2)
wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu,
3)
stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.
§ 2.
Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa
wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek właściwego sądu okręgowego o
wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien zawierać informacje wymienione w art.
607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało
tę osobę.
Art. 607j.
§ 1.
Jeżeli państwo wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie
kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności
nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy, niezwłocznie po
uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania orzeczonej kary albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia
podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania
nakazu.
Rozdział 65b
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej
na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607k.
§ 1.
Przekazanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem
aresztowania, zwanym w niniejszym rozdziale „nakazem europejskim”, następuje w celu
przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności.
§ 2.
W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę, której nakaz
dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o możliwości wyrażenia zgody
na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę
do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
§ 3.
Nakaz europejski może być połączony z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania
lub innego środka zapobiegawczego.
§ 4.
Jeżeli odrębne przepisy prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której
wydano nakaz europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem
sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13.
§ 5.
Jeżeli jednocześnie z wydaniem nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej
zwróciło się o dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać
przed rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w
nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 607l.
§ 1.
W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania sąd orzeka na posiedzeniu, w
którym mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.
§ 2.
Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu oświadczenie
o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu art. 607e § 1. Oświadczenie
nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę ściganą.
§ 3.
Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. W wypadku,
o którym mowa w § 2, zażalenie wnosi się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia.
Przepisy art. 252 stosuje się odpowiednio.
Art. 607m.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd wydaje w terminie 60 dni od dnia zatrzymania
osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l
§ 2, termin ten wynosi 10 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.
§ 2.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1 nie mogą być dotrzymane,
postanowienie w przedmiocie przekazania można wydać w terminie kolejnych 30 dni od
dnia upływu tych terminów. O opóźnieniu należy powiadomić organ sądowy, który wydał
nakaz europejski, podając przyczynę opóźnienia.
§ 3.
W wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną od
uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się rozpoczął, ulega
on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.
Art. 607n.
§ 1.
Osobę ściganą, wobec której zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje
się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w
terminie 10 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia.
§ 2.
Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest możliwe na
skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą,
o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu
europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania.
§ 3.
Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu
w terminach, o których mowa w § 1 albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej
osoby, jeżeli nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.
Art. 607o.
Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny
czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn
karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, odracza jego
wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania
w kraju kary pozbawienia wolności.
Art. 607p.
Odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli
1)
przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów
karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,
2)
w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do
tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa
karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym
zapadł wyrok skazujący,
3)
w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
4)
osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego
odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego.
Art. 607r.
§ 1.
Można odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli
1)
przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż wymienione w art.
607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,
2)
przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w Rzeczypospolitej
Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi podstawę nakazu europejskiego,
3)
wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu europejskiego
zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania
lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie,
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a przestępstwa,
których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,
5)
nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione,
w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym,
6)
za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania nakazu europejskiego
można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo inny środek polegający na
pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o jego skrócenie.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
Art. 607s.
§ 1.
Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem
polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi
ona zgody na przekazanie.
§ 2.
Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu,
o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu
kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego.
§ 4.
W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według
prawa polskiego. Sąd związany jest wymiarem orzeczonej kary. Jeżeli do nakazu europejskiego
nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu
państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji.
§ 5.
Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego.
Art. 607t.
§ 1.
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem
polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może
nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego.
§ 2.
W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności albo orzeczenia
wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności stosuje się odpowiednio
przepisy art. 607s § 3-5.
Art. 607u.
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka zabezpieczającego,
orzeczonych zaocznie, a osoba ścigana nie była wezwana do udziału w postępowaniu ani
w inny sposób zawiadomiona o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, przekazanie
tej osoby może się odbyć tylko wtedy, gdy organ, który wydał nakaz europejski, zapewni
ją o możliwości wystąpienia w państwie wydania nakazu europejskiego z wnioskiem o
przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.
Art. 607w.
Okoliczność, że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody
do wykonania nakazu europejskiego, jeżeli dotyczy on czynu zagrożonego w państwie
jego wydania karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może
być orzeczony co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu
wolności, będącego przestępstwem
1)
udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie przestępstw,
2)
o charakterze terrorystycznym,
3)
handlu ludźmi,
4)
przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,
5)
nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów,
środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,
6)
nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub radioaktywnymi,
7)
łapownictwa i płatnej protekcji,
8)
oszustwa,
9)
wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych
lub nieujawnionych źródeł,
10)
fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi,
11)
przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych
w systemie informatycznym,
12)
przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi gatunkami
zwierząt i roślin,
13)
udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie,
14)
zabójstwa,
15)
spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
16)
nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi,
17)
bezprawnego pozbawienia człowieka wolności,
18)
uprowadzenia człowieka dla okupu,
19)
wzięcia lub przetrzymywania zakładnika,
20)
popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze
względu na bezwyznaniowość,
21)
rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
22)
wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
23)
nielegalnego obrotu dobrami kultury,
24)
sprzeniewierzenia cudzego mienia,
25)
podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami,
26)
fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami,
27)
nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami,
28)
obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi,
29)
zgwałcenia,
30)
podpalenia,
31)
należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
32)
porwania statku wodnego lub powietrznego,
33)
sabotażu.
Art. 607x.
§ 1.
Jeżeli przed wydaniem w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie przekazania
wpłynie nakaz europejski dotyczący tej samej osoby, wydany przez organ sądowy innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd rozpoznaje oba nakazy europejskie łącznie.
Orzekając o przekazaniu osoby ściganej do danego państwa, sąd bierze pod uwagę okoliczności
każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia, kolejność wydania nakazów
europejskich oraz ich cele.
§ 2.
Jeżeli kolejny nakaz europejski dotyczący tej samej osoby wpłynie po wydaniu w pierwszej
instancji postanowienia w przedmiocie poprzedniego nakazu europejskiego, sąd odracza
rozpoznanie kolejnego nakazu europejskiego do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.
§ 3.
W wypadku uchylenia przez sąd odwoławczy postanowienia, o którym mowa w § 2, i przekazania
nakazu europejskiego do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, stosuje się odpowiednio
przepisy § 1.
Art. 607y.
§ 1.
Jeżeli w stosunku do tej samej osoby ściganej wpłynie nakaz europejski oraz wniosek
o wydanie państwu obcemu, po rozpoznaniu nakazu europejskiego sąd orzeka w przedmiocie
dopuszczalności jego wykonania oraz zawiesza postępowanie i zawiadamia o treści postanowienia
Ministra Sprawiedliwości.
§ 2.
Jeżeli Minister Sprawiedliwości postanowi o wydaniu państwu obcemu osoby, której dotyczy
nakaz europejski, postępowanie w przedmiocie nakazu europejskiego umarza się. W wypadku
odmowy wydania sąd podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje postanowienie w przedmiocie
przekazania.
Art. 607z.
§ 1.
Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania nakazu europejskiego nie są wystarczające
do podjęcia decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej, sąd wzywa organ sądowy,
który wydał nakaz europejski, do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
§ 2.
W wypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 1, nakaz europejski podlega rozpoznaniu
w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 607za.
§ 1.
Wniosek właściwego organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego o zgodę na
ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo środków polegających na pozbawieniu
wolności za czyny popełnione przed przekazaniem albo o zgodę na dalsze przekazanie
osoby ściganej rozpatruje sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Przepisy art.
607b, 607p, 607r, 607s § 1 i 2 oraz art. 607z stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W przedmiocie wniosku, o którym mowa w § 1, sąd orzeka w terminie 30 dni od dnia otrzymania
wniosku.
Art. 607zb.
§ 1.
Na wniosek państwa wykonania nakazu europejskiego Minister Sprawiedliwości udziela
zezwolenia na przewóz osoby ściganej na podstawie nakazu europejskiego przez terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Wniosek o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinien zawierać
1)
oznaczenie organu wnioskującego,
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu europejskiego,
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
5)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.
§ 3.
Jeżeli osoba ścigana jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej
z prawa azylu, zezwolenie, o którym mowa w § 1, można wydać pod warunkiem, że osoba
ta po zakończeniu postępowania zostanie przekazana do wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 4.
W wypadku korzystania z drogi powietrznej bez planowanego lądowania, można poprzestać
na powiadomieniu Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednak nastąpi nieprzewidziane lądowanie, państwo
wykonania nakazu europejskiego dostarcza niezwłocznie dane, o których mowa w § 2;
przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 607zc.
Jeżeli sąd, do którego został skierowany nakaz europejski, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje go właściwemu organowi sądowemu i powiadamia o tym organ sądowy,
który go wydał.
”
.
W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z późn. zm. w art. 47 § 8 otrzymuje brzmienie
„
§ 8.
Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest
związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód
prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
”
.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia czynu zabronionego,
ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia
1)
przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zewnętrznemu Rzeczypospolitej
Polskiej,
2)
przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,
3)
przestępstwa przeciwko istotnym polskim interesom gospodarczym,
4)
przestępstwa fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu polskiego,
5)
przestępstwa, z którego została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby
innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo
do ich wykonania,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 1.
Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić
ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.
Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu
przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób
umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza albo rozpowszechnia
lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści
pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 4.
Kto utrwala, sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego
poniżej lat 15,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 5.
Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone
do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4, chociażby nie stanowiły własności
sprawcy.
§ 1.
Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną obowiązane
są niezwłocznie zabezpieczyć, na żądanie sądu lub prokuratora zawarte w postanowieniu,
na czas określony, nieprzekraczający jednak 90 dni, dane informatyczne przechowywane
w urządzeniach zawierających te dane na nośniku lub w systemie informatycznym. Przepis
art. 218 § 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Pozbawione znaczenia dla postępowania karnego dane informatyczne, o których mowa w
§ 1, należy niezwłocznie zwolnić spod zabezpieczenia.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności,
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,
w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania systemów i sieci służących
do przekazywania informacji - do gromadzenia wykazów połączeń telefonicznych i innych
przekazów informacji, z uwzględnieniem czasu ich dokonania i innych danych związanych
z połączeniem lub przekazem, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej lub innego
przekazu informacji, a także sposoby zabezpieczania danych informatycznych w urządzeniach
zawierających te dane oraz w systemach i na nośnikach informatycznych, w tym danych
przesyłanych pocztą elektroniczną, mając na uwadze konieczność zabezpieczenia wykazów
połączeń telefonicznych i innych przekazów informacji oraz danych informatycznych
przed ich utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika
urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie
danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku znajdującym się
w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia
dostęp do danych informatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia
automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto, dopuszczając się czynu określonego w § 1, wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
§ 1.
Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub zmienia dane informatyczne o szczególnym znaczeniu
dla obronności kraju, bezpieczeństwa w komunikacji, funkcjonowania administracji rządowej,
innego organu państwowego lub instytucji państwowej albo samorządu terytorialnego
albo zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie
takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w § 1, niszcząc albo
wymieniając nośnik informacji lub niszcząc albo uszkadzając urządzenie służące do
automatycznego przetwarzania, gromadzenia lub przekazywania danych informatycznych.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przez transmisję, zniszczenie, usunięcie, uszkodzenie
lub zmianę danych informatycznych, w istotnym stopniu zakłóca pracę systemu komputerowego
lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 1.
Kto wytwarza, pozyskuje, zbywa lub udostępnia innym osobom urządzenia lub programy
komputerowe przystosowane do popełnienia przestępstwa określonego w art. 165 § 1 pkt
4, art. 267 § 2, art. 268a § 1 albo § 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a,
a także hasła komputerowe, kody dostępu lub inne dane umożliwiające dostęp do informacji
przechowywanych w systemie komputerowym lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
W razie skazania za przestępstwo określone w § 1, sąd orzeka przepadek określonych
w nim przedmiotów, a może orzec ich przepadek, jeżeli nie stanowiły własności sprawcy.
§ 1.
Kto, w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej
prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub
instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia,
gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego
z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel
gospodarczy, elektronicznego instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada
podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne,
pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego
wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie powiadamia właściwego
podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie
wysokości udzielonego wsparcia finansowego, określonego w § 1, lub zamówienia publicznego
albo na możliwość dalszego korzystania z elektronicznego instrumentu płatniczego.
§ 3.
Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł
wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, określonych w § 1,
zrezygnował z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego.
§ 1.
Z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 65b, ekstradycja jest wydaniem osoby ściganej
albo skazanego, na wniosek państwa obcego, w celach określonych w § 2.
§ 2.
W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby ściganej w celu
przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej
kary albo środka zabezpieczającego, prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby
zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo
sądu okręgowego.
W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przebywa na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwy
miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, może wydać europejski nakaz aresztowania,
zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.
Wydanie nakazu jest niedopuszczalne
1)
w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o przestępstwo
zagrożone karą pozbawienia wolności do roku,
2)
w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4 miesięcy albo
innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas nieprzekraczający 4 miesięcy.
§ 1.
Nakaz powinien zawierać
1)
oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu
i adresu poczty elektronicznej,
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu,
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4)
sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu,
w związku z którym nakaz został wydany,
5)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
6)
górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o które
toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności,
7)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy,
8)
wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.
§ 2.
Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu, mając na uwadze
konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, do którego jest
kierowany, danych niezbędnych do podjęcia prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania
osoby ściganej.
§ 1.
Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał nakaz,
przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu;
odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło
się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.
§ 1.
Osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne
niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za
te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu
wolności.
§ 2.
Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te
przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W posiedzeniu sądu
mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli
1)
państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania
kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności
za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa
w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej,
2)
osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
3)
nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu
wolności,
4)
postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego
na pozbawieniu wolności,
5)
czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na pozbawieniu
wolności,
6)
osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego
w § 1,
7)
osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy
oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu
do czynów popełnionych przed przekazaniem,
8)
organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu
właściwego do rozpoznania sprawy, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia
wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa
określone w pkt 1.
§ 4.
Wniosek, o którym mowa w § 3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione w art.
607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego
pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu
wobec niej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu
wolności sąd właściwy do rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie
o wykonaniu kary albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania
nakazu.
§ 1.
Sąd lub prokurator może wystąpić do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania
nakazu o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa
oraz przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa,
także wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę
osoby ściganej.
§ 2.
Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu,
jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu
lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania
nakazu.
§ 1.
Osoba ścigana, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku
z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy
1)
pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu
45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
2)
wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu,
3)
stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.
§ 2.
Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa
wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek właściwego sądu okręgowego o
wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien zawierać informacje wymienione w art.
607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało
tę osobę.
§ 1.
Jeżeli państwo wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie
kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności
nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy, niezwłocznie po
uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania orzeczonej kary albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia
podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania
nakazu.
§ 1.
Przekazanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem
aresztowania, zwanym w niniejszym rozdziale „nakazem europejskim”, następuje w celu
przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności.
§ 2.
W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę, której nakaz
dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o możliwości wyrażenia zgody
na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę
do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
§ 3.
Nakaz europejski może być połączony z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania
lub innego środka zapobiegawczego.
§ 4.
Jeżeli odrębne przepisy prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której
wydano nakaz europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem
sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13.
§ 5.
Jeżeli jednocześnie z wydaniem nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej
zwróciło się o dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać
przed rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w
nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania sąd orzeka na posiedzeniu, w
którym mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.
§ 2.
Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu oświadczenie
o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu art. 607e § 1. Oświadczenie
nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę ściganą.
§ 3.
Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. W wypadku,
o którym mowa w § 2, zażalenie wnosi się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia.
Przepisy art. 252 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd wydaje w terminie 60 dni od dnia zatrzymania
osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l
§ 2, termin ten wynosi 10 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.
§ 2.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1 nie mogą być dotrzymane,
postanowienie w przedmiocie przekazania można wydać w terminie kolejnych 30 dni od
dnia upływu tych terminów. O opóźnieniu należy powiadomić organ sądowy, który wydał
nakaz europejski, podając przyczynę opóźnienia.
§ 3.
W wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną od
uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się rozpoczął, ulega
on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.
§ 1.
Osobę ściganą, wobec której zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje
się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w
terminie 10 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia.
§ 2.
Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest możliwe na
skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą,
o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu
europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania.
§ 3.
Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu
w terminach, o których mowa w § 1 albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej
osoby, jeżeli nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.
Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny
czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn
karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, odracza jego
wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania
w kraju kary pozbawienia wolności.
Odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli
1)
przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów
karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,
2)
w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do
tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa
karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym
zapadł wyrok skazujący,
3)
w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
4)
osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego
odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego.
§ 1.
Można odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli
1)
przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż wymienione w art.
607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,
2)
przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w Rzeczypospolitej
Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi podstawę nakazu europejskiego,
3)
wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu europejskiego
zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania
lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie,
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a przestępstwa,
których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,
5)
nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione,
w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym,
6)
za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania nakazu europejskiego
można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo inny środek polegający na
pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o jego skrócenie.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 1.
Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem
polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi
ona zgody na przekazanie.
§ 2.
Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu,
o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu
kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego.
§ 4.
W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według
prawa polskiego. Sąd związany jest wymiarem orzeczonej kary. Jeżeli do nakazu europejskiego
nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu
państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji.
§ 5.
Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego.
§ 1.
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem
polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może
nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego.
§ 2.
W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności albo orzeczenia
wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności stosuje się odpowiednio
przepisy art. 607s § 3-5.
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka zabezpieczającego,
orzeczonych zaocznie, a osoba ścigana nie była wezwana do udziału w postępowaniu ani
w inny sposób zawiadomiona o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, przekazanie
tej osoby może się odbyć tylko wtedy, gdy organ, który wydał nakaz europejski, zapewni
ją o możliwości wystąpienia w państwie wydania nakazu europejskiego z wnioskiem o
przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.
Okoliczność, że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody
do wykonania nakazu europejskiego, jeżeli dotyczy on czynu zagrożonego w państwie
jego wydania karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może
być orzeczony co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu
wolności, będącego przestępstwem
1)
udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie przestępstw,
2)
o charakterze terrorystycznym,
3)
handlu ludźmi,
4)
przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,
5)
nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów,
środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,
6)
nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub radioaktywnymi,
7)
łapownictwa i płatnej protekcji,
8)
oszustwa,
9)
wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych
lub nieujawnionych źródeł,
10)
fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi,
11)
przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych
w systemie informatycznym,
12)
przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi gatunkami
zwierząt i roślin,
13)
udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie,
14)
zabójstwa,
15)
spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
16)
nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi,
17)
bezprawnego pozbawienia człowieka wolności,
18)
uprowadzenia człowieka dla okupu,
19)
wzięcia lub przetrzymywania zakładnika,
20)
popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze
względu na bezwyznaniowość,
21)
rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
22)
wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,
23)
nielegalnego obrotu dobrami kultury,
24)
sprzeniewierzenia cudzego mienia,
25)
podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami,
26)
fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami,
27)
nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami,
28)
obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi,
29)
zgwałcenia,
30)
podpalenia,
31)
należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
32)
porwania statku wodnego lub powietrznego,
33)
sabotażu.
§ 1.
Jeżeli przed wydaniem w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie przekazania
wpłynie nakaz europejski dotyczący tej samej osoby, wydany przez organ sądowy innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd rozpoznaje oba nakazy europejskie łącznie.
Orzekając o przekazaniu osoby ściganej do danego państwa, sąd bierze pod uwagę okoliczności
każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia, kolejność wydania nakazów
europejskich oraz ich cele.
§ 2.
Jeżeli kolejny nakaz europejski dotyczący tej samej osoby wpłynie po wydaniu w pierwszej
instancji postanowienia w przedmiocie poprzedniego nakazu europejskiego, sąd odracza
rozpoznanie kolejnego nakazu europejskiego do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.
§ 3.
W wypadku uchylenia przez sąd odwoławczy postanowienia, o którym mowa w § 2, i przekazania
nakazu europejskiego do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, stosuje się odpowiednio
przepisy § 1.
§ 1.
Jeżeli w stosunku do tej samej osoby ściganej wpłynie nakaz europejski oraz wniosek
o wydanie państwu obcemu, po rozpoznaniu nakazu europejskiego sąd orzeka w przedmiocie
dopuszczalności jego wykonania oraz zawiesza postępowanie i zawiadamia o treści postanowienia
Ministra Sprawiedliwości.
§ 2.
Jeżeli Minister Sprawiedliwości postanowi o wydaniu państwu obcemu osoby, której dotyczy
nakaz europejski, postępowanie w przedmiocie nakazu europejskiego umarza się. W wypadku
odmowy wydania sąd podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje postanowienie w przedmiocie
przekazania.
§ 1.
Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania nakazu europejskiego nie są wystarczające
do podjęcia decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej, sąd wzywa organ sądowy,
który wydał nakaz europejski, do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
§ 2.
W wypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 1, nakaz europejski podlega rozpoznaniu
w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
§ 1.
Wniosek właściwego organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego o zgodę na
ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo środków polegających na pozbawieniu
wolności za czyny popełnione przed przekazaniem albo o zgodę na dalsze przekazanie
osoby ściganej rozpatruje sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Przepisy art.
607b, 607p, 607r, 607s § 1 i 2 oraz art. 607z stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W przedmiocie wniosku, o którym mowa w § 1, sąd orzeka w terminie 30 dni od dnia otrzymania
wniosku.
§ 1.
Na wniosek państwa wykonania nakazu europejskiego Minister Sprawiedliwości udziela
zezwolenia na przewóz osoby ściganej na podstawie nakazu europejskiego przez terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Wniosek o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinien zawierać
1)
oznaczenie organu wnioskującego,
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu europejskiego,
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
5)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.
§ 3.
Jeżeli osoba ścigana jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej
z prawa azylu, zezwolenie, o którym mowa w § 1, można wydać pod warunkiem, że osoba
ta po zakończeniu postępowania zostanie przekazana do wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 4.
W wypadku korzystania z drogi powietrznej bez planowanego lądowania, można poprzestać
na powiadomieniu Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednak nastąpi nieprzewidziane lądowanie, państwo
wykonania nakazu europejskiego dostarcza niezwłocznie dane, o których mowa w § 2;
przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli sąd, do którego został skierowany nakaz europejski, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje go właściwemu organowi sądowemu i powiadamia o tym organ sądowy,
który go wydał.