Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

Ustawa określa

1)

zadania w zakresie pomocy społecznej;

2)

rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania;

3)

organizację pomocy społecznej;

4)

zasady i tryb postępowania kontrolnego w zakresie pomocy społecznej.

1.

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie

osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one

w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

2.

Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując

w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa, z organizacjami społecznymi i pozarządowymi,

Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi

i prawnymi.

1.

Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia

niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

2.

Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust.

1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin

oraz ich integracji ze środowiskiem.

3.

Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających

udzielenie pomocy.

4.

Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli

odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w

rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej,

przysługuje

1)

osobom posiadającym obywatelstwo polskie mającym miejsce zamieszkania i przebywającym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemcom mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadającym zezwolenie na osiedlenie się, zgodę na pobyt tolerowany lub

status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy uzyskali zezwolenie

na pobyt.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

całkowita niezdolność do pracy - całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub

II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności

w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych;

2)

dochód dziecka - dochód, do którego zalicza się kwotę otrzymywanej renty wraz z dodatkiem

dla sierot zupełnych, zasiłek pielęgnacyjny, dodatek pielęgnacyjny, otrzymywane alimenty

oraz kwotę odpowiadającą dochodom uzyskiwanym z majątku dziecka;

3)

dochód na osobę w rodzinie - dochód rodziny podzielony przez liczbę osób w rodzinie;

4)

dochód rodziny - sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie;

5)

jednostka organizacyjna pomocy społecznej - regionalny ośrodek polityki społecznej,

powiatowe centrum pomocy rodzinie, ośrodek pomocy społecznej, dom pomocy społecznej,

placówkę specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego, placówkę opiekuńczo-wychowawczą,

ośrodek adopcyjno-opiekuńczy, ośrodek wsparcia i ośrodek interwencji kryzysowej;

6)

kontrakt socjalny - pisemną umowę zawartą z osobą ubiegającą się o pomoc, określającą

uprawnienia i zobowiązania stron umowy, w ramach wspólnie podejmowanych działań zmierzających

do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej osoby lub rodziny;

7)

niezdolność do pracy z tytułu wieku - ukończone 60 lat przez kobietę i 65 lat przez

mężczyznę;

8)

osoba bezdomna - osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów

o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt

stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także

osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu,

w którym nie ma możliwości zamieszkania;

9)

osoba samotna - osobę samotnie gospodarującą, niepozostającą w związku małżeńskim

i nieposiadającą wstępnych ani zstępnych;

10)

osoba samotnie gospodarująca - osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe;

11)

osoba zatrudniona - osobę pozostającą w zatrudnieniu w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu lub prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu

przepisów dotyczących działalności gospodarczej;

12)

praca socjalna - działalność zawodową mającą na celu pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu

lub odzyskiwaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie poprzez pełnienie odpowiednich

ról społecznych oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi;

13)

renta - rentę z polskiego lub zagranicznego systemu ubezpieczeń społecznych, rentę

strukturalną lub rentę socjalną;

14)

rodzina - osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku,

wspólnie zamieszkujące i gospodarujące;

15)

średni miesięczny koszt utrzymania w domu pomocy społecznej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej

- kwotę rocznych wydatków na działalność domu lub placówki opiekuńczo-wychowawczej

wynikającą z utrzymania mieszkańców lub dzieci, z roku poprzedniego, bez wydatków

inwestycyjnych, powiększoną o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy, podzieloną

przez liczbę miejsc w domu lub placówce i przez dwanaście;

16)

świadczenie nienależnie pobrane - świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych

nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub

osobistej.

Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu

1)

ubóstwa;

2)

sieroctwa;

3)

bezdomności;

4)

bezrobocia;

5)

niepełnosprawności;

6)

długotrwałej lub ciężkiej choroby;

7)

przemocy w rodzinie;

8)

potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności;

9)

bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego,

zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych;

10)

braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze;

11)

trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy;

12)

trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego;

13)

alkoholizmu lub narkomanii;

14)

zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;

15)

klęski żywiołowej lub ekologicznej.

1.

Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78

i 91, przysługuje

1)

osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej

dalej „kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej”,

2)

osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316 zł, zwanej dalej

„kryterium dochodowym na osobę w rodzinie”,

3)

rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w

rodzinie, zwanej dalej „kryterium dochodowym rodziny”

- przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art.

7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

2.

Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1

i 2, uprawniające do zasiłków okresowego i celowego.

3.

Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie

wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony,

bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną

o

1)

miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2)

składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu

w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3)

kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

4.

Do dochodu ustalonego w myśl ust. 3 nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia

socjalnego oraz wartości świadczeń w naturze.

5.

W stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą

1)

opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych - za dochód przyjmuje się przychód z tej działalności

pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem należnym i składkami

na ubezpieczenie zdrowotne określonymi w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w

Narodowym Funduszu Zdrowia, związane z prowadzeniem tej działalności oraz odliczonymi

od dochodu składkami na ubezpieczenia społeczne niezaliczonymi do kosztów uzyskania

przychodów, określonymi w odrębnych przepisach, z tym że

a)

różnicę przychodów i kosztów ich uzyskania ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc

złożenia wniosku w oparciu o wielkości wykazane w deklaracjach podatkowych za okresy

od początku roku do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku oraz od

początku roku do końca miesiąca poprzedzającego ten miesiąc; wysokość miesięcznego

obciążenia podatkiem, składkami na ubezpieczenie zdrowotne oraz składkami na ubezpieczenia

społeczne przyjmuje się z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku,

b)

jeżeli podatnik wpłaca zaliczki na podatek dochodowy w formie uproszczonej, a także

jeżeli nie złożył deklaracji, jego dochód ustala się, dzieląc kwotę dochodu z działalności

gospodarczej za poprzedni rok kalendarzowy przez liczbę miesięcy, w których podatnik

prowadził działalność, a jeżeli nie prowadził działalności, dochód ustala się w oparciu

o oświadczenie tej osoby;

2)

opodatkowaną na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym

od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - za dochód przyjmuje się

zadeklarowaną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a jeżeli z tytułu

prowadzenia tej działalności nie istnieje obowiązek ubezpieczenia społecznego, przyjmuje

się kwotę najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

6.

W sytuacji gdy podatnik łączy przychody z działalności gospodarczej z innymi przychodami

lub rozlicza się wspólnie z małżonkiem, przez podatek należny, o którym mowa w ust.

5 pkt 1, rozumie się podatek wyliczony w takiej proporcji, w jakiej pozostaje dochód

podatnika z pozarolniczej działalności gospodarczej wynikający z deklaracji podatkowych

do sumy wszystkich wykazanych w nich dochodów.

7.

Wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w przypadku prowadzenia

działalności opodatkowanej na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym

od osób fizycznych ustala się na podstawie zaświadczenia wydanego przez naczelnika

właściwego urzędu skarbowego za okresy, o których mowa w ust. 5 pkt 1, zawierającego

informację o wysokości

1)

przychodu;

2)

kosztów uzyskania przychodu;

3)

różnicy pomiędzy przychodem a kosztami jego uzyskania;

4)

dochodów z innych niż działalność gospodarcza źródeł - w przypadkach, o których mowa

w ust. 6;

5)

odliczonych od dochodu składek na ubezpieczenia społeczne;

6)

należnych zaliczek na podatek dochodowy lub należnego podatku;

7)

odliczonych od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne związanych z prowadzeniem

pozarolniczej działalności gospodarczej.

8.

Wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w przypadku prowadzenia

działalności na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym

od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ustala się na podstawie zaświadczenia

wydanego przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego zawierającego informację o

formie opodatkowania oraz na podstawie dowodu opłacenia składek w Zakładzie Ubezpieczeń

Społecznych.

9.

Przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości

194 zł.

10.

Dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej i z ha przeliczeniowych oraz z innych

źródeł sumuje się.

11.

W przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku

lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego

pięciokrotnie kwoty

1)

kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej,

2)

kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie

- kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając

od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

12.

W przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku

lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu należnego za dany

okres, kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na kolejne miesiące przez

okres odpowiadający okresowi, za który uzyskano dochód.

13.

W przypadku uzyskiwania dochodu w walucie obcej, wysokość tego dochodu ustala się

według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji administracyjnej

w sprawie świadczenia z pomocy społecznej.

1.

Kryteria dochodowe podlegają weryfikacji co 3 lata, z uwzględnieniem wyniku badań

progu interwencji socjalnej. Badania progu interwencji socjalnej dokonuje Instytut

Pracy i Spraw Socjalnych.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalania progu interwencji socjalnej, zakres potrzeb niezbędnych do egzystencji,

minimalny zakres wydatków, okres oraz źródło danych, z jakiego przyjmuje się wysokość

cen towarów i usług, uwzględniając poziom wydatków gospodarstw domowych z I kwintyla

rozkładu dochodów, których wydatki należy uwzględnić w badaniu progu interwencji socjalnej.

3.

W roku, w którym przeprowadza się weryfikację, Rada Ministrów do dnia 15 maja przedstawia

Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

1)

propozycję kwot kryteriów dochodowych;

2)

informację o realizacji świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej za okres od poprzedniej

weryfikacji, obejmującą liczbę świadczeniobiorców, liczbę świadczeń i ogólną kwotę

wydatków na świadczenia.

4.

Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych uzgadnia kryteria dochodowe w

terminie do dnia 15 czerwca danego roku kalendarzowego.

5.

Kwota stanowiąca podstawę ustalenia wysokości pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie

kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej oraz pomocy pieniężnej

na usamodzielnienie, na kontynuowanie nauki i pomocy na zagospodarowanie w formie

rzeczowej, kwoty minimalnego i maksymalnego świadczenia pieniężnego na utrzymanie

i pokrycie wydatków związanych z nauką języka polskiego dla uchodźców, a także maksymalna

kwota zasiłku stałego ulegają zmianie w terminach weryfikacji kryteriów dochodowych

o 50% sumy kwot, o które wzrosły kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej

i kryterium dochodowe na osobę w rodzinie.

6.

Kwota dochodu z 1 ha przeliczeniowego ulega zmianie w terminach weryfikacji kryteriów

dochodowych o 25% sumy kwot, o które wzrosły kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej

i kryterium dochodowe na osobę w rodzinie.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zweryfikowane kryteria

dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust. 5 i 6, do dnia 15 lipca w roku, w którym

przeprowadza się weryfikację.

8.

W przypadku gdy Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych nie uzgodni w

przewidzianym terminie kryteriów dochodowych, Rada Ministrów ustala, nie niższe niż

w przedstawionej propozycji, kryteria dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust.

5 i 6, w drodze rozporządzenia, w terminie do dnia 15 lipca danego roku.

9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przedkłada corocznie do dnia

15 kwietnia Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych informację o wysokości

minimum egzystencji ustalonego przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych. Jeśli w danym

roku kalendarzowym kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej i kwota

kryterium dochodowego na osobę w rodzinie będzie równa lub niższa niż minimum egzystencji,

Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych może wystąpić do Rady Ministrów

z wnioskiem o zweryfikowanie kwot kryteriów dochodowych. W takim przypadku ust. 1-8

stosuje się odpowiednio.

1.

Przy ustalaniu prawa do zasiłków stałego i okresowego w składzie rodziny nie uwzględnia

się dzieci wychowywanych w rodzinie zastępczej oraz pełnoletnich wychowanków rodziny

zastępczej, a do dochodu rodziny nie wlicza się ich dochodów i pomocy pieniężnej,

o której mowa w art. 78 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 88 ust. 1.

2.

Przy ustalaniu prawa do pomocy pieniężnej na usamodzielnienie oraz pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki do dochodu rodziny lub pełnoletniego wychowanka rodziny zastępczej

nie wlicza się pomocy pieniężnej, o której mowa w art. 78 ust. 1, 5 i 7.

3.

Przy ustalaniu odpłatności rodziców za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej lub placówce

opiekuńczo-wychowawczej w składzie rodziny uwzględnia się to dziecko, a także dzieci

przebywające w domu pomocy społecznej, rodzinie zastępczej i placówce opiekuńczo-wychowawczej,

jeżeli rodzice ponoszą odpłatność za ich pobyt.

4.

Przy ustalaniu wysokości odpłatności za pobyt osoby w domu pomocy społecznej, w składzie

rodziny uwzględnia się innych członków rodziny przebywających w instytucjonalnych

placówkach opieki, jeżeli rodzina ponosi odpłatność za ich pobyt.

1.

W przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń,

ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia

własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania

albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego.

2.

Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej

sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień,

nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa

podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną,

mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu

świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

3.

W przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z

pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej

się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń.

W przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną

wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta

lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne

zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych,

wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania

świadczenia.

1.

Osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z

pomocy społecznej.

2.

Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej.

Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Pomoc społeczna polega w szczególności na

1)

przyznawaniu i wypłacaniu przewidzianych ustawą świadczeń;

2)

pracy socjalnej;

3)

prowadzeniu i rozwoju niezbędnej infrastruktury socjalnej;

4)

analizie i ocenie zjawisk rodzących zapotrzebowanie na świadczenia z pomocy społecznej;

5)

realizacji zadań wynikających z rozeznanych potrzeb społecznych;

6)

rozwijaniu nowych form pomocy społecznej i samopomocy w ramach zidentyfikowanych potrzeb.

1.

Obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu

terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą.

2.

Gmina i powiat, obowiązane zgodnie z przepisami ustawy do wykonywania zadań pomocy

społecznej, nie mogą odmówić pomocy osobie potrzebującej, mimo istniejącego obowiązku

osób fizycznych lub osób prawnych do zaspokajania jej niezbędnych potrzeb życiowych.

3.

Pomocy nie mogą również odmówić podmioty, którym jednostki samorządu terytorialnego

zleciły realizację zadań, na zasadach określonych w art. 25.

1.

Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy

1)

opracowanie i realizacja gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych ze

szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania

problemów alkoholowych i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup

szczególnego ryzyka;

2)

sporządzanie bilansu potrzeb gminy w zakresie pomocy społecznej;

3)

udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym;

4)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych;

5)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych;

6)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków powstałych w wyniku

zdarzenia losowego;

7)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków na świadczenia zdrowotne

osobom bezdomnym oraz innym osobom niemającym dochodu i możliwości uzyskania świadczeń

na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia;

8)

przyznawanie zasiłków celowych w formie biletu kredytowanego;

9)

opłacanie składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za osobę, która zrezygnuje

z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki

nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi

matką, ojcem lub rodzeństwem;

10)

praca socjalna;

11)

organizowanie i świadczenie usług opiekuńczych, w tym specjalistycznych, w miejscu

zamieszkania, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami

psychicznymi;

12)

prowadzenie i zapewnienie miejsc w placówkach opiekuńczo-wychowawczych wsparcia dziennego

lub mieszkaniach chronionych;

13)

tworzenie gminnego systemu profilaktyki i opieki nad dzieckiem i rodziną;

14)

dożywianie dzieci;

15)

sprawienie pogrzebu, w tym osobom bezdomnym;

16)

kierowanie do domu pomocy społecznej i ponoszenie odpłatności za pobyt mieszkańca

gminy w tym domu;

17)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu informatycznego;

18)

utworzenie i utrzymywanie ośrodka pomocy społecznej, w tym zapewnienie środków na

wynagrodzenia pracowników.

2.

Do zadań własnych gminy należy

1)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków specjalnych celowych;

2)

przyznawanie i wypłacanie pomocy na ekonomiczne usamodzielnienie w formie zasiłków,

pożyczek oraz pomocy w naturze;

3)

prowadzenie i zapewnienie miejsc w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia o

zasięgu gminnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki;

4)

podejmowanie innych zadań z zakresu pomocy społecznej wynikających z rozeznanych potrzeb

gminy, w tym tworzenie i realizacja programów osłonowych.

1.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy

1)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych;

2)

opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia;

3)

organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania

dla osób z zaburzeniami psychicznymi;

4)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską

żywiołową lub ekologiczną;

5)

prowadzenie i rozwój infrastruktury środowiskowych domów samopomocy dla osób z zaburzeniami

psychicznymi;

6)

realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej, mających na

celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego

wsparcia.

2.

Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 1, zapewnia budżet państwa.

Do zadań własnych powiatu należy

1)

opracowanie i realizacja powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

ze szczególnym uwzględnieniem programów pomocy społecznej, wspierania osób niepełnosprawnych

i innych, których celem jest integracja osób i rodzin z grup szczególnego ryzyka -

po konsultacji z właściwymi terytorialnie gminami;

2)

prowadzenie specjalistycznego poradnictwa;

3)

organizowanie opieki w rodzinach zastępczych, udzielanie pomocy pieniężnej na częściowe

pokrycie kosztów utrzymania umieszczonych w nich dzieci oraz wypłacanie wynagrodzenia

z tytułu pozostawania w gotowości przyjęcia dziecka albo świadczonej opieki i wychowania

niespokrewnionym z dzieckiem zawodowym rodzinom zastępczym;

4)

zapewnienie opieki i wychowania dzieciom całkowicie lub częściowo pozbawionym opieki

rodziców, w szczególności przez organizowanie i prowadzenie ośrodków adopcyjno-opiekuńczych,

placówek opiekuńczo-wychowawczych, dla dzieci i młodzieży, w tym placówek wsparcia

dziennego o zasięgu ponadgminnym, a także tworzenie i wdrażanie programów pomocy dziecku

i rodzinie;

5)

pokrywanie kosztów utrzymania dzieci z terenu powiatu, umieszczonych w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych i w rodzinach zastępczych, również na terenie innego powiatu;

6)

przyznawanie pomocy pieniężnej na usamodzielnienie oraz na kontynuowanie nauki osobom

opuszczającym placówki opiekuńczo-wychowawcze typu rodzinnego i socjalizacyjnego,

domy pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, domy

dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, rodziny zastępcze oraz schroniska

dla nieletnich, zakłady poprawcze, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze lub młodzieżowe

ośrodki wychowawcze;

7)

pomoc w integracji ze środowiskiem osób mających trudności w przystosowaniu się do

życia, młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze typu rodzinnego i socjalizacyjnego,

domy pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, domy

dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, rodziny zastępcze oraz schroniska

dla nieletnich, zakłady poprawcze, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze lub młodzieżowe

ośrodki wychowawcze, mających braki w przystosowaniu się;

8)

pomoc osobom mającym trudności w integracji ze środowiskiem, które otrzymały status

uchodźcy;

9)

pomoc osobom mającym trudności w przystosowaniu się do życia po zwolnieniu z zakładu

karnego;

10)

prowadzenie i rozwój infrastruktury domów pomocy społecznej o zasięgu ponadgminnym

oraz umieszczanie w nich skierowanych osób;

11)

prowadzenie mieszkań chronionych dla osób z terenu więcej niż jednej gminy oraz powiatowych

ośrodków wsparcia, w tym domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, z

wyłączeniem środowiskowych domów samopomocy i innych ośrodków wsparcia dla osób z

zaburzeniami psychicznymi;

12)

prowadzenie ośrodków interwencji kryzysowej;

13)

udzielanie informacji o prawach i uprawnieniach;

14)

szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr pomocy społecznej z terenu powiatu;

15)

doradztwo metodyczne dla kierowników i pracowników jednostek organizacyjnych pomocy

społecznej z terenu powiatu;

16)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb, w tym tworzenie i

realizacja programów osłonowych;

17)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu informatycznego;

18)

sporządzanie bilansu potrzeb powiatu w zakresie pomocy społecznej;

19)

utworzenie i utrzymywanie powiatowego centrum pomocy rodzinie, w tym zapewnienie środków

na wynagrodzenia pracowników.

1.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy

1)

pomoc uchodźcom w zakresie indywidualnego programu integracji oraz opłacanie za te

osoby składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu

w Narodowym Funduszu Zdrowia;

2)

prowadzenie i rozwój infrastruktury ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi;

3)

realizacja zadań wynikających z rządowych programów pomocy społecznej, mających na

celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego

wsparcia.

2.

Środki na realizację zadań, o których mowa w ust. 1, zapewnia budżet państwa.

Do zadań samorządu województwa należy

1)

opracowanie, aktualizowanie i realizacja strategii wojewódzkiej w zakresie polityki

społecznej będącej integralną częścią strategii rozwoju województwa obejmującej w

szczególności programy: przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu, wyrównywania szans

osób niepełnosprawnych, pomocy społecznej, profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych, współpracy z organizacjami pozarządowymi - po konsultacji z powiatami;

2)

organizowanie kształcenia, w tym prowadzenie publicznych szkół służb społecznych oraz

szkolenia zawodowego kadr pomocy społecznej;

3)

rozpoznawanie przyczyn ubóstwa oraz opracowywanie regionalnych programów pomocy społecznej

wspierających samorządy lokalne w działaniach na rzecz ograniczania tego zjawiska;

4)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie pomocy społecznej;

5)

organizowanie i prowadzenie regionalnych jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

6)

prowadzenie banku danych o wolnych miejscach w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

na terenie województwa;

7)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej właściwemu wojewodzie, również

w wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu informatycznego;

8)

sporządzanie bilansu potrzeb w zakresie pomocy społecznej i przekazywanie go wojewodzie

do dnia 1 marca każdego roku;

9)

utworzenie i utrzymanie regionalnego ośrodka polityki społecznej, w tym zapewnienie

środków na wynagrodzenia pracowników.

Do zadań wojewody należy

1)

ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego;

2)

stwierdzenie zgodności programów naprawczych w zakresie osiągania standardów w jednostkach

organizacyjnych pomocy społecznej oraz ocena stopnia ich realizacji;

3)

wydawanie i cofanie zezwoleń lub zezwoleń warunkowych na prowadzenie domów pomocy

społecznej oraz wydawanie i cofanie zezwoleń na prowadzenie placówek zapewniających

całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym

wieku, w tym prowadzonych na podstawie przepisów o działalności gospodarczej;

4)

prowadzenie rejestru domów pomocy społecznej, placówek zapewniających całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w tym prowadzonych

na podstawie przepisów o działalności gospodarczej, placówek opiekuńczo-wychowawczych

i ośrodków adopcyjno-opiekuńczych;

5)

koordynowanie działań w zakresie integracji osób posiadających status uchodźcy, w

szczególności w zakresie wskazania miejsca zamieszkania uchodźcy;

6)

wyznaczanie, w uzgodnieniu ze starostami powiatów prowadzących ośrodki adopcyjno-opiekuńcze,

ośrodka prowadzącego bank danych o dzieciach oczekujących na przysposobienie i kandydatach

zakwalifikowanych do pełnienia funkcji rodziny zastępczej oraz o rodzinach zgłaszających

gotowość przysposobienia dziecka;

7)

realizacja lub zlecanie jednostkom samorządu terytorialnego lub podmiotom niepublicznym

zadań wynikających z programów rządowych;

8)

nadzór nad realizacją zadań samorządu gminnego, powiatowego i województwa, w tym nad

jakością działalności jednostek organizacyjnych pomocy społecznej oraz nad jakością

usług, dla których minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określił

standardy, w tym standardy opieki i wychowania, a także nad zgodnością zatrudnienia

pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej z wymaganymi kwalifikacjami;

9)

kontrola jakości usług, o których mowa w pkt 8, wykonywanych przez podmioty niepubliczne

na podstawie umowy z organami administracji rządowej i samorządowej;

10)

kontrola placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle

chorym lub osobom w podeszłym wieku, w tym prowadzonych na podstawie przepisów o działalności

gospodarczej, w zakresie standardów usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw

tych osób;

11)

ocena stanu i efektywności pomocy społecznej, z uwzględnieniem bilansu potrzeb sporządzonego

przez samorząd województwa;

12)

sporządzanie sprawozdawczości oraz przekazywanie jej ministrowi właściwemu do spraw

zabezpieczenia społecznego, również w wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu

informatycznego;

13)

realizacja zadań określanych przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

w zakresie utrzymania i rozwoju systemu informatycznego w jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej w województwie oraz współfinansowanie i sprawowanie nadzoru nad

jego funkcjonowaniem.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy

1)

tworzenie koncepcji i określanie kierunków rozwoju w obszarze pomocy społecznej;

2)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz w obszarze pomocy społecznej;

3)

monitorowanie standardów, o których mowa w art. 22 pkt 8;

4)

analiza skuteczności pomocy społecznej;

5)

inspirowanie i promowanie nowych form i metod działania, a także szkolenie kadr;

6)

nadzór merytoryczny nad szkoleniem w zakresie organizacji pomocy społecznej i specjalizacji

w zawodzie pracownik socjalny;

7)

opracowywanie i finansowanie programów osłonowych;

8)

zatwierdzanie w drodze decyzji administracyjnej programów szkolenia rodzin zastępczych;

9)

określanie zadań administracji publicznej w zakresie utrzymania i rozwoju systemu

informatycznego w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej w województwach, przekazywanie

środków na współfinansowanie oraz sprawowanie nadzoru nad funkcjonowaniem tego systemu;

10)

współdziałanie z organizacjami pozarządowymi.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

standardy dla poszczególnych rodzajów usług, kwalifikacje osób wykonujących te usługi

oraz termin dostosowania do wymaganych standardów, uwzględniając zakres usług, miejsce

i sposób ich realizacji oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających

z usług;

2)

standardy działalności zawodowej w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej,

uwzględniając aspekty etyczne tej działalności i konieczność zapewnienia wysokiej

jakości działań.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standardy wymagań homologacyjnych i tryb homologacji systemów informatycznych, o których

mowa w art. 17 ust. 1 pkt 17, art. 19 pkt 17, art. 21 pkt 7, art. 22 pkt 12, stosowanych

w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, przez wskazanie rodzajów oprogramowania

objętych procedurami homologacji, ogólnego zakresu wymagań homologacyjnych, sposobu

ogłaszania wymagań, warunków zgłaszania oprogramowania do homologacji, przebiegu procedury

homologacji, mając na uwadze jednorodność zakresu i rodzaju danych, która umożliwia

ich scalanie w zbiór centralny.

4.

W przypadku gdy realizacja zadań określonych w ustawie jest związana z przekazywaniem

informacji w wersji elektronicznej z zastosowaniem systemu elektronicznego, minister

właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji

1)

ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, pełną specyfikację standardów stosowanych w oprogramowaniu umożliwiającym

łączenie, współpracę i wymianę informacji pomiędzy systemami informatycznymi;

2)

nieodpłatnie udostępni oprogramowanie lub dostęp do serwera internetowego, pozwalające

na sprawdzenie poprawności implementacji opublikowanych standardów przez oprogramowanie

stworzonego w celu przekazywania informacji przez podmioty obowiązane na podstawie

ustawy do jej przekazywania;

3)

nieodpłatnie udostępni podmiotom obowiązanym do przekazywania informacji na podstawie

niniejszej ustawy oprogramowanie spełniające standardy, o których mowa w pkt 1, w

wersjach działających na wszystkich powszechnie używanych w kraju systemach operacyjnych.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, realizując zadania określone

w ustawie związane z przekazywaniem informacji w wersji elektronicznej z zastosowaniem

systemu elektronicznego, uwzględnia zasadę równego traktowania wszystkich powszechnie

użytkowanych w kraju systemów operacyjnych oraz uwzględnia potrzebę umożliwienia wszystkim

podmiotom obowiązanym do przechowywania informacji w wersji elektronicznej, stosowania

oprogramowania dostosowanego do używanych systemów informatycznych bez konieczności

ponoszenia dodatkowych kosztów licencyjnych.

1.

Rada Ministrów może przyjąć rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę

poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki realizacji programu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia efektywności rządowego

programu pomocy społecznej.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej, zwane dalej „organami”, mogą zlecać

realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie

lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania

1)

organizacjom pozarządowym prowadzącym działalność w zakresie pomocy społecznej,

2)

osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym działającym na podstawie przepisów o stosunku

Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do

innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania,

jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności w zakresie pomocy społecznej

- zwanym dalej „podmiotami uprawnionymi”.

2.

Zlecenie realizacji zadań z zakresu pomocy społecznej nie może obejmować ustalania

uprawnień do świadczeń, opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz

wypłaty świadczeń pieniężnych.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

partii politycznych;

2)

związków zawodowych i organizacji pracodawców;

3)

samorządów zawodowych;

4)

fundacji utworzonych przez partie polityczne.

4.

Zlecenie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej odbywa się po uprzednim przeprowadzeniu

konkursu ofert.

Konkurs ofert realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej odbywa się przy uwzględnieniu

zasady pomocniczości, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności.

1.

Podmioty uprawnione mogą z własnej inicjatywy wystąpić z ofertą realizacji zadania

z zakresu pomocy społecznej, zwaną dalej „ofertą”.

2.

Oferta, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć także zadania realizowanego dotychczas

przez inny podmiot.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 2, organ w terminie nieprzekraczającym 2 miesięcy

1)

rozpatruje celowość zlecenia określonego zadania podmiotom uprawnionym, biorąc pod

uwagę stopień, w jakim oferta odpowiada priorytetom zadań z zakresu pomocy społecznej,

daje gwarancję realizacji zadania zgodnie z obowiązującymi standardami, środki dostępne

na realizację określonego zadania i korzyści wynikające z realizacji zadania przez

te podmioty;

2)

podejmuje decyzję, a w przypadku stwierdzenia celowości realizacji określonego zadania

z zakresu pomocy społecznej przez podmioty uprawnione informuje składającego ofertę

o przybliżonym terminie wszczęcia konkursu ofert.

1.

Organ planujący zlecenie realizacji zadania podmiotom uprawnionym ogłasza otwarty

konkurs ofert z terminem składania ofert nie krótszym niż 30 dni.

2.

Ogłoszenie o otwartym konkursie ofert powinno zawierać informacje o

1)

rodzaju zadania;

2)

wysokości dotacji na realizację zadania;

3)

warunkach przyznawania dotacji;

4)

terminie i warunkach realizacji zadania;

5)

terminie składania ofert;

6)

terminie, trybie i kryteriach stosowanych przy wyborze oferty.

3.

Ogłoszenie o otwartym konkursie ofert zamieszcza się, w zależności od rodzaju zadania,

w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub lokalnym oraz w Biuletynie Informacji Publicznej,

jak również na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu zlecającego realizację zadania

w miejscu przeznaczonym na ogłoszenia. Ogłoszenie może być ponadto rozpowszechniane

w inny sposób zapewniający dostęp do informacji potencjalnym oferentom, w tym, w miarę

możliwości, z użyciem powszechnie dostępnych sieci teleinformatycznych.

4.

W ogłoszeniu o otwartym konkursie ofert organ planujący zlecić realizację zadania

zamieszcza informacje o zrealizowanych w bieżącym roku i w roku poprzednim zadaniach

tego samego rodzaju oraz o koszcie ich realizacji, przy udziale podmiotów uprawnionych,

ze szczególnym uwzględnieniem dotacji przekazanych tym podmiotom.

1.

Oferta podmiotu uprawnionego powinna zawierać

1)

szczegółowy zakres rzeczowy proponowanego do realizacji zadania zawierający opis planowanego

działania;

2)

informacje o terminie i miejscu realizacji zadania;

3)

kalkulację przewidywanych kosztów realizacji zadania;

4)

informacje o posiadanych zasobach rzeczowych i kadrowych zapewniających realizację

zadania;

5)

informacje o wysokości środków finansowych własnych albo pozyskanych z innych źródeł

na realizację danego zadania;

6)

informację o wcześniejszej działalności podmiotu składającego ofertę w zakresie, którego

dotyczy zadanie;

7)

inne informacje wymagane zgodnie z ogłoszeniem o otwartym konkursie ofert.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór oferty podmiotu uprawnionego, uwzględniając konieczność podania pełnych informacji

dotyczących składanej oferty.

Warunkiem rozpatrzenia oferty jest

1)

zamieszczenie w ofercie informacji, o których mowa w art. 29 ust. 1;

2)

dołączenie aktualnego odpisu potwierdzającego wpis do właściwej ewidencji lub rejestru

dotyczących statusu prawnego uprawnionego podmiotu i prowadzonej przez niego działalności;

3)

przedstawienie sprawozdania finansowego i merytorycznego z działalności podmiotu za

ubiegły rok lub - w przypadku dotychczasowej krótszej działalności - za okres tej

działalności.

1.

Przy rozpatrywaniu ofert organ ogłaszający konkurs

1)

dokonuje oceny zgłoszonych możliwości realizacji zadania przez podmioty uprawnione;

2)

uwzględnia zadeklarowaną przez podmiot uprawniony jakość działania i kwalifikacje

osób, przy udziale których podmiot uprawniony ma realizować zadanie;

3)

dokonuje oceny przedstawionej we wniosku kalkulacji kosztów realizacji zadania, w

tym w relacji do zakresu rzeczowego zadania;

4)

uwzględnia zadeklarowany udział środków finansowych własnych albo pozyskanych z innych

źródeł na realizację zadania;

5)

uwzględnia analizę i ocenę realizacji zadań zleconych podmiotowi uprawnionemu w okresie

poprzednim, biorąc pod uwagę rzetelność i terminowość oraz sposób rozliczenia otrzymanych

na ten cel środków;

6)

uwzględnia wysokość dotacji, która jest przeznaczona na realizację zadania.

2.

Organ ogłaszając otwarty konkurs ofert jest obowiązany w uzasadnieniu wyboru oferty

ustosunkować się do spełniania przez podmiot uprawniony wymogów określonych w ustawie

oraz w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 28.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku, gdy w wyniku ogłoszenia otwartego

konkursu ofert została zgłoszona jedna oferta.

1.

Organ ogłaszający otwarty konkurs ofert może powołać zespół opiniujący oferty w celu

przedłożenia propozycji co do wyboru oferty.

2.

Oferty sporządzone wadliwie albo niekompletne co do wymaganego zestawu dokumentów

lub informacji pozostają bez rozpatrzenia.

3.

Wyniki otwartego konkursu ofert oraz warunki zlecenia realizacji zadania podaje się

do wiadomości publicznej.

4.

Wyłoniony w drodze otwartego konkursu ofert podmiot zawiera umowę o realizację zadania.

1.

Podmiot przyjmujący zlecenie realizacji zadania zobowiązuje się do wykonania zadania

w zakresie i na zasadach określonych w umowie o realizację zadania, a organ zlecający

realizację zadania do przekazania określonych środków finansowych w formie dotacji.

2.

Umowa o realizację zadania jest sporządzana w formie pisemnej i określa

1)

szczegółowy opis zadania i termin jego realizacji;

2)

dotację celową należną podmiotowi realizującemu zadanie i tryb płatności;

3)

tryb kontroli realizacji zadania;

4)

sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej i zasady zwrotu niewykorzystanej części

dotacji.

3.

Umowa niespełniająca wymogów określonych w ust. 2 jest nieważna.

4.

Umowę o realizację zadania z zakresu pomocy społecznej zawiera się na czas określony,

uzależniony od rodzaju zleconego zadania, nie dłuższy jednak niż 5 lat.

5.

Zadanie z zakresu pomocy społecznej nie może być realizowane przez podmiot niebędący

stroną umowy, chyba że umowa przewiduje taką możliwość.

6.

Podmiot przyjmujący zlecenie jest obowiązany do wyodrębnienia w ewidencji księgowej

środków otrzymanych na realizację umowy.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

ramowy wzór umowy o realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, uwzględniając

konieczność zapewnienia pełnych informacji dotyczących wykonania zlecenia.

Organ zlecający realizację zadania z zakresu pomocy społecznej dokonuje okresowej

kontroli i oceny realizacji zadania, w szczególności badając

1)

stan realizacji zadania;

2)

efektywność, rzetelność i jakość realizacji zadania;

3)

prawidłowość wykorzystania dotacji na realizację zadania;

4)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji dotyczącej realizacji zadania.

1.

Podmiot przyjmujący zlecenie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej jest obowiązany

do złożenia sprawozdania z jego realizacji.

2.

Okresem sprawozdawczym jest rok budżetowy.

3.

W przypadku zawarcia umowy na okres krótszy niż rok, okresem sprawozdawczym jest okres,

na który umowa została zawarta.

4.

Sprawozdanie z realizacji zadania powinno zostać sporządzone w terminie 30 dni po

upływie okresu, na który umowa została zawarta.

5.

W przypadku gdy umowa została zawarta na czas dłuższy niż okres sprawozdawczy lub

jest wykonywana przez okres dłuższy niż okres sprawozdawczy, podmiot wykonujący zadanie

przedstawia podmiotowi zlecającemu realizację zadania sprawozdanie z realizacji zadania

w terminie 30 dni po upływie każdego roku budżetowego oraz w terminie 30 dni po upływie

okresu, na który umowa została zawarta.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia pełnych

informacji dotyczących wykonania zlecenia.

Świadczeniami z pomocy społecznej są

1)

świadczenia pieniężne

a)

zasiłek stały,

b)

zasiłek okresowy,

c)

zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy,

d)

zasiłek i pożyczka na ekonomiczne usamodzielnienie,

e)

pomoc dla rodzin zastępczych,

f)

pomoc na usamodzielnienie oraz na kontynuowanie nauki,

g)

świadczenie pieniężne na utrzymanie i pokrycie wydatków związanych z nauką języka

polskiego dla uchodźców;

2)

świadczenia niepieniężne

a)

praca socjalna,

b)

bilet kredytowany,

c)

składki na ubezpieczenie zdrowotne,

d)

składki na ubezpieczenia społeczne,

e)

pomoc rzeczowa, w tym na ekonomiczne usamodzielnienie,

f)

sprawienie pogrzebu,

g)

poradnictwo specjalistyczne,

h)

interwencja kryzysowa,

i)

schronienie,

j)

posiłek,

k)

niezbędne ubranie,

l)

usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania, w ośrodkach wsparcia oraz w rodzinnych domach

pomocy,

m)

specjalistyczne usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania oraz w ośrodkach wsparcia,

n)

mieszkanie chronione,

o)

pobyt i usługi w domu pomocy społecznej,

p)

opieka i wychowanie w rodzinie zastępczej i w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

q)

pomoc w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym,

pomoc w uzyskaniu zatrudnienia, pomoc na zagospodarowanie - w formie rzeczowej dla

osób usamodzielnianych,

r)

szkolenia, poradnictwo rodzinne i terapia rodzinna prowadzone przez ośrodki adopcyjno-opiekuńcze.

1.

Zasiłek stały przysługuje

1)

pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu

wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej;

2)

pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu

wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie

są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

2.

Zasiłek stały ustala się w wysokości

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby

samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być

wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2)

w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie

a dochodem na osobę w rodzinie.

3.

Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

4.

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej zasiłek stały nie

przysługuje.

5.

Osobę przebywającą w domu pomocy społecznej lub ubiegającą się o przyjęcie do niego

uznaje się za osobę samotnie gospodarującą, jeżeli przed przyjęciem do domu pomocy

społecznej lub rozpoczęciem oczekiwania na miejsce w takim domu była uprawniona do

zasiłku stałego.

1.

Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność,

bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów

zabezpieczenia społecznego

1)

osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej;

2)

rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.

2.

Zasiłek okresowy ustala się

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium

dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku

nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2)

w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem

tej rodziny.

3.

Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy

między

1)

kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

4.

Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.

5.

Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej

na podstawie okoliczności sprawy.

6.

Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego,

o których mowa w ust. 2 i 3.

1.

W celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.

2.

Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów

zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku

domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

3.

Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń

na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może

być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia

zdrowotne.

4.

Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego.

1.

Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty

w wyniku zdarzenia losowego.

2.

Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty

w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej.

3.

Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu

i może nie podlegać zwrotowi.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających

kryterium dochodowe może być przyznany

1)

specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego

osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;

2)

zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub

całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

1.

Za osobę, która zrezygnuje z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej,

osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie

niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, ośrodek pomocy społecznej opłaca

składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty kryterium dochodowego na osobę

w rodzinie, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby opiekującej się nie przekracza

150% kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i osoba opiekująca się nie podlega

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów lub nie otrzymuje

emerytury albo renty. Dotyczy to również osób, które w związku z koniecznością sprawowania

opieki pozostają na bezpłatnym urlopie.

2.

Przez ojca i matkę, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć również ojca i matkę

współmałżonka.

3.

Konieczność sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad osobami, o których mowa

w ust. 1, stwierdza lekarz ubezpieczenia zdrowotnego w zaświadczeniu wydanym nie wcześniej

niż na 14 dni przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia.

4.

Składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w wysokości określonej przepisami o

systemie ubezpieczeń społecznych jest opłacana przez okres sprawowania opieki.

5.

Składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie przysługuje osobie, która w dniu

złożenia wniosku o przyznanie świadczenia

1)

ukończyła 50 lat i nie posiada okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego)

wynoszącego co najmniej 10 lat;

2)

posiada okres ubezpieczenia (składkowy i nieskładkowy) wynoszący 20 lat w przypadku

kobiet i 25 lat w przypadku mężczyzn.

6.

Przy ustalaniu okresu ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 5, okresy nieskładkowe ustala

się w wymiarze nieprzekraczającym jednej trzeciej udowodnionych okresów składkowych.

1.

Osobie albo rodzinie gmina może przyznać pomoc w formie pieniężnej lub rzeczowej,

w celu ekonomicznego usamodzielnienia.

2.

Pomoc w formie pieniężnej w celu ekonomicznego usamodzielnienia może być przyznana

w formie jednorazowego zasiłku celowego lub nieoprocentowanej pożyczki.

3.

Warunki udzielenia i spłaty pożyczki oraz jej zabezpieczenie określa się w umowie

z gminą.

4.

Pożyczka może być umorzona w całości lub w części, jeżeli przyczyni się to do szybszego

osiągnięcia celów pomocy społecznej.

5.

Pomoc w formie rzeczowej w celu ekonomicznego usamodzielnienia następuje przez udostępnienie

maszyn i narzędzi pracy stwarzających możliwość zorganizowania własnego warsztatu

pracy oraz urządzeń ułatwiających pracę niepełnosprawnym.

6.

Przedmioty, o których mowa w ust. 5, są udostępniane na podstawie umowy użyczenia.

7.

Podstawą odmowy przyznania albo ograniczenia rozmiarów pomocy na ekonomiczne usamodzielnienie

może być uchylanie się przez osobę lub rodzinę ubiegającą się o pomoc od podjęcia

odpowiedniej pracy w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

albo poddania się przeszkoleniu zawodowemu.

8.

Pomoc w celu ekonomicznego usamodzielnienia nie przysługuje, jeżeli osoba lub rodzina

ubiegająca się otrzymała już pomoc na ten cel z innego źródła.

9.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-8, gmina współdziała z powiatowym urzędem pracy.

10.

Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb przyznawania

i zwrotu zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie.

Sprawienie pogrzebu odbywa się w sposób ustalony przez gminę, zgodnie z wyznaniem

zmarłego.

1.

Praca socjalna świadczona jest na rzecz poprawy funkcjonowania osób i rodzin w ich

środowisku społecznym. Praca socjalna prowadzona jest

1)

z osobami i rodzinami w celu rozwinięcia lub wzmocnienia ich aktywności i samodzielności

życiowej;

2)

ze społecznością lokalną w celu zapewnienia współpracy i koordynacji działań instytucji

i organizacji istotnych dla zaspokajania potrzeb członków społeczności.

2.

Praca socjalna może być prowadzona w oparciu o kontrakt socjalny.

3.

W pracy socjalnej wykorzystuje się właściwe tej działalności metody i techniki, stosowane

z poszanowaniem godności osoby i jej prawa do samostanowienia.

4.

Praca socjalna świadczona jest osobom i rodzinom bez względu na posiadany dochód.

1.

Poradnictwo specjalistyczne, w szczególności prawne, psychologiczne i rodzinne, jest

świadczone osobom i rodzinom, które mają trudności lub wykazują potrzebę wsparcia

w rozwiązywaniu swoich problemów życiowych, bez względu na posiadany dochód.

2.

Poradnictwo prawne realizuje się przez udzielanie informacji o obowiązujących przepisach

z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, zabezpieczenia społecznego, ochrony praw

lokatorów.

3.

Poradnictwo psychologiczne realizuje się przez procesy diagnozowania, profilaktyki

i terapii.

4.

Poradnictwo rodzinne obejmuje szeroko rozumiane problemy funkcjonowania rodziny, w

tym problemy wychowawcze w rodzinach naturalnych i zastępczych oraz problemy opieki

nad osobą niepełnosprawną, a także terapię rodzinną.

1.

Interwencja kryzysowa stanowi zespół działań podejmowanych na rzecz osób i rodzin,

w tym dotkniętych przemocą, w celu zapobiegania lub pogłębiania się występujących

dysfunkcji.

2.

Interwencją kryzysową obejmuje się osoby i rodziny bez względu na posiadany dochód.

3.

W ramach interwencji kryzysowej udziela się w szczególności poradnictwa specjalistycznego

oraz schronienia dostępnego przez całą dobę.

4.

Matki z małoletnimi dziećmi oraz kobiety w ciąży dotknięte przemocą lub znajdujące

się w innej sytuacji kryzysowej mogą w ramach interwencji kryzysowej znaleźć schronienie

i wsparcie w domach dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Do tych domów

mogą być również przyjmowani ojcowie z małoletnimi dziećmi albo inne osoby sprawujące

opiekę prawną nad dziećmi.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standard obowiązujących podstawowych usług świadczonych przez domy dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży oraz tryb kierowania i przyjmowania do takich domów, uwzględniając

możliwości odizolowania ubiegających się o pomoc osób od sprawcy przemocy i przezwyciężenia

sytuacji kryzysowej.

1.

Osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest

tego pozbawiona.

2.

Udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego

w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych.

3.

Przyznanie niezbędnego ubrania następuje przez dostarczenie osobie potrzebującej bielizny,

odzieży i obuwia odpowiednich do jej indywidualnych właściwości oraz pory roku.

4.

Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje

osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić.

5.

Pomoc, o której mowa w ust. 4, przyznana dzieciom i młodzieży w okresie nauki w szkole

może być realizowana w formie zakupu posiłków.

W okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. koszty obsługi, o których

mowa w art. 33 ust. 2, stanowią 2% wydatków na świadczenia rodzinne.

Świadczenia rodzinne przysługujące za maj 2004 r. wypłaca się nie później niż do dnia

15 czerwca 2004 r.

1.

Osoba bezdomna może zostać objęta indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności,

polegającym na wspieraniu osoby bezdomnej w rozwiązywaniu jej problemów życiowych,

w szczególności rodzinnych i mieszkaniowych, oraz pomocy w uzyskaniu zatrudnienia.

2.

Indywidualny program wychodzenia z bezdomności jest opracowywany przez pracownika

socjalnego ośrodka pomocy społecznej wraz z osobą bezdomną i podlega zatwierdzeniu

przez kierownika ośrodka.

3.

Jeżeli osoba bezdomna przebywa w schronisku lub domu dla bezdomnych, indywidualny

program wychodzenia z bezdomności może być opracowany przez pracownika socjalnego

zatrudnionego w tej placówce, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Realizatorem indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności w przypadku, o którym

mowa w ust. 3, jest schronisko lub dom dla bezdomnych.

5.

Jeżeli indywidualny program wychodzenia z bezdomności wykracza poza będące w dyspozycji

placówki środki pomocy lub zachodzi konieczność objęcia osoby bezdomnej ubezpieczeniem

zdrowotnym, podlega on zatwierdzeniu przez kierownika ośrodka pomocy społecznej. W

takim przypadku w programie wskazuje się podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych

postanowień programu.

6.

Indywidualny program wychodzenia z bezdomności powinien uwzględniać sytuację osoby

bezdomnej oraz zapewniać szczególne wspieranie osobie aktywnie uczestniczącej w wychodzeniu

z bezdomności.

7.

Indywidualny program wychodzenia z bezdomności, stosownie do potrzeb osoby bezdomnej,

może uwzględniać wszelkie środki pomocy, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej

realizujący program.

8.

Za osobę bezdomną objętą indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności ośrodek

pomocy społecznej opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych

w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

1.

Osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych

osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych

usług opiekuńczych.

2.

Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również

osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący

małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

3.

Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę

higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie

kontaktów z otoczeniem.

4.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb

wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze

specjalistycznym przygotowaniem zawodowym.

5.

Ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres

i miejsce świadczenia.

6.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności

za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych

usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki

częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje specjalistycznych usług

opiekuńczych i kwalifikacje osób świadczących te usługi oraz warunki i tryb ustalania

i pobierania opłat za specjalistyczne usługi opiekuńcze świadczone osobom z zaburzeniami

psychicznymi, jak również warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia z tych opłat,

ze względu na szczególne potrzeby osób korzystających z usług, uwzględniając sytuację

materialną tych osób.

1.

Osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej

opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi

opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze świadczone w ośrodku wsparcia.

2.

Ośrodek wsparcia jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej dziennego pobytu.

3.

W ośrodku wsparcia mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu.

4.

Ośrodkiem wsparcia jest środowiskowy dom samopomocy, dzienny dom pomocy, dom dla matek

z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, schronisko i dom dla bezdomnych oraz klub

samopomocy.

1.

W przypadku braku możliwości zapewnienia usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania

osoba wymagająca z powodu wieku pomocy innych osób może korzystać z usług opiekuńczych

i bytowych w formie rodzinnego domu pomocy.

2.

Rodzinny dom pomocy stanowi formę usług opiekuńczych i bytowych świadczonych całodobowo

przez osobę w jej miejscu zamieszkania dla nie mniej niż trzech i nie więcej niż ośmiu

osób wymagających z powodu wieku wsparcia w tej formie.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

standardy, rodzaj i zakres usług bytowych i opiekuńczych świadczonych przez rodzinny

dom pomocy, warunki kierowania, odpłatności i nadzoru nad rodzinnymi domami pomocy,

kierując się potrzebą zapewnienia właściwej opieki osobom umieszczonym w rodzinnym

domu pomocy.

1.

Osobie, która ze względu na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę

potrzebuje wsparcia w funkcjonowaniu w codziennym życiu, ale nie wymaga usług w zakresie

świadczonym przez jednostkę całodobowej opieki, w szczególności osobie z zaburzeniami

psychicznymi, osobie opuszczającej rodzinę zastępczą, placówkę opiekuńczo-wychowawczą,

młodzieżowy ośrodek wychowawczy, zakład dla nieletnich, uchodźcy, może być przyznany

pobyt w mieszkaniu chronionym.

2.

Mieszkanie chronione jest formą pomocy społecznej przygotowującą osoby tam przebywające,

pod opieką specjalistów, do prowadzenia samodzielnego życia lub zastępującą pobyt

w placówce zapewniającej całodobową opiekę. Mieszkanie chronione zapewnia warunki

samodzielnego funkcjonowania w środowisku, w integracji ze społecznością lokalną.

3.

Mieszkanie chronione może być prowadzone przez każdą jednostkę organizacyjną pomocy

społecznej.

1.

Osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności,

niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić

niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w

domu pomocy społecznej.

2.

Osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego

typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, chyba że

okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela

ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

3.

Osoba wymagająca wzmożonej opieki medycznej kierowana jest przez starostę do zakładu

opiekuńczo-leczniczego lub placówki pielęgnacyjno-opiekuńczej.

4.

W przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy

nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają

swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do

zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego

lub opiekuna - prokuratora.

1.

Dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne

na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych

potrzeb osób w nim przebywających, zwanych dalej „mieszkańcami domu”.

2.

Organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia

w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców

domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności.

3.

Dom pomocy społecznej może również świadczyć usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi

opiekuńcze dla osób w nim niezamieszkujących.

Domy pomocy społecznej, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się

na domy dla

1)

osób w podeszłym wieku;

2)

osób przewlekle somatycznie chorych;

3)

osób przewlekle psychicznie chorych;

4)

dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie;

5)

dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie;

6)

osób niepełnosprawnych fizycznie.

1.

Domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody

1)

jednostki samorządu terytorialnego;

2)

Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje

i stowarzyszenia;

3)

inne osoby prawne;

4)

osoby fizyczne.

2.

Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje wojewoda właściwy ze względu

na położenie domu.

3.

Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący

1)

spełnia warunki określone w niniejszej ustawie;

2)

spełnia standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2;

3)

przedstawi

a)

dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany

dom,

b)

dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych odrębnymi przepisami,

c)

regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt,

d)

w przypadku podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 - dokumenty potwierdzające

status prawny tego podmiotu.

4.

Zezwolenie wydaje się po przeprowadzeniu wizytacji obiektu, w którym usytuowany jest

dom pomocy społecznej.

5.

Zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje się na czas nieokreślony.

6.

Wojewoda prowadzi rejestr domów pomocy społecznej. Wojewoda corocznie, do dnia 30

czerwca, ogłasza rejestr domów pomocy społecznej w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

Bez zgody wojewody właściwe organy samorządu województwa, powiatu i miasta na prawach

powiatu nie mogą zmienić przeznaczenia oraz typu domu pomocy społecznej i ośrodka

wsparcia.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej i obowiązujący standard

podstawowych usług świadczonych przez domy pomocy społecznej,

2)

rodzaje dokumentów wymaganych do uzyskania zezwolenia,

3)

wzór wniosku o wydanie zezwolenia,

4)

tryb kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu pomocy społecznej

- uwzględniając indywidualne potrzeby i możliwości psychofizyczne mieszkańców domów

oraz osób kierowanych do domów pomocy społecznej.

1.

Wydatki związane z zapewnieniem całodobowej opieki mieszkańcom oraz zaspokajaniem

ich niezbędnych potrzeb bytowych i społecznych w całości pokrywa dom pomocy społecznej.

2.

Dom pomocy społecznej umożliwia i organizuje mieszkańcom pomoc w korzystaniu ze świadczeń

zdrowotnych przysługujących im na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Dom pomocy społecznej pokrywa opłaty ryczałtowe i częściową odpłatność do wysokości

limitu ceny, przewidziane w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia.

4.

Dom pomocy społecznej może pokryć wydatki ponoszone na niezbędne usługi pielęgnacyjne

w zakresie wykraczającym poza uprawnienia wynikające z przepisów o powszechnym ubezpieczeniu

w Narodowym Funduszu Zdrowia.

1.

Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt

w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania

do domu pomocy społecznej.

2.

Decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom

pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W przypadku

regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa, z zastrzeżeniem

ust. 5.

3.

W razie niemożności umieszczenia w domu pomocy społecznej z powodu braku wolnych miejsc,

powiadamia się osobę o wpisaniu na listę oczekujących oraz o przewidywanym terminie

oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do domów pomocy społecznej prowadzonych na zlecenie

organów jednostek samorządu terytorialnego.

5.

W przypadku regionalnego domu pomocy społecznej finansowanego z dochodów własnych

samorządu województwa decyzję o skierowaniu wydaje organ gminy, a decyzję o umieszczeniu

i opłacie za pobyt wydaje marszałek województwa na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1

i ust. 2 pkt 1, przy czym art. 64 stosuje się odpowiednio.

Osoba otrzymująca, do dnia wejścia w życie ustawy, gwarantowany zasiłek okresowy na

podstawie przepisów o pomocy społecznej nabywa prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego,

o którym mowa w art. 11. Do trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 11 ust. 1, wlicza

się okresy, za które został wypłacony gwarantowany zasiłek okresowy.

1.

Pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu

utrzymania.

2.

Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca

1)

w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta)

i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego

roku;

2)

w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim

dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;

3)

w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim

dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.

1.

Obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności

1)

mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów

dziecka,

2)

małżonek, zstępni przed wstępnymi,

3)

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej

- przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat,

jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

2.

Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą

1)

mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich

przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;

2)

małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust.

2

a)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 250% kryterium

dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu

opłaty nie może być niższa niż 250% tego kryterium,

b)

w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 250%

kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu

opłaty nie może być niższa niż 250% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

3)

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy

między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez

osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

3.

W przypadku niewywiązywania się osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, z obowiązku

opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której

osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia

zwrotu poniesionych na ten cel wydatków.

4.

Dochód mieszkańca domu podejmującego pracę ze wskazań terapeutyczno-rehabilitacyjnych

lub uczestniczącego w warsztatach terapii zajęciowej, stanowiący podstawę naliczania

opłaty, zmniejsza się o 50% kwoty otrzymywanej z tytułu wynagrodzenia za tę pracę

lub o kwotę odpowiadającą wysokości kieszonkowego wypłacanego z tytułu uczestnictwa

w tych warsztatach.

1.

Mieszkaniec domu wnosi opłatę do kasy domu lub na jego rachunek bankowy. Za jego zgodą

opłata może być potrącana

1)

z emerytury lub renty mieszkańca domu - przez właściwy organ emerytalno-rentowy, zgodnie

z odrębnymi przepisami;

2)

z zasiłku stałego mieszkańca domu - przez ośrodek pomocy społecznej dokonujący wypłaty

świadczenia; opłatę za pobyt ośrodek pomocy społecznej przekazuje na rachunek bankowy

domu pomocy społecznej.

2.

Osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, wnoszą opłatę ustaloną zgodnie z art.

61 ust. 2 pkt 2 do kasy lub na rachunek bankowy gminy, z której mieszkaniec domu został

skierowany; opłatę tę gmina wraz z opłatą, o której mowa w art. 61 ust. 2 pkt 3, przekazuje

na rachunek bankowy właściwego domu pomocy społecznej.

1.

Mieszkaniec domu, a także inna osoba obowiązana do wnoszenia opłat za pobyt w domu

pomocy społecznej, jeżeli mieszkaniec domu przebywa u tej osoby, nie ponoszą opłat

za okres nieobecności mieszkańca domu nieprzekraczającej 21 dni w roku kalendarzowym.

2.

Za małoletniego mieszkańca domu nie wnosi się opłaty z jego dochodu i dochodu osób

obowiązanych do wnoszenia opłaty w okresie jego nieobecności nieprzekraczającej 70

dni w roku kalendarzowym, jeżeli w tym czasie przebywa w domu rodzinnym.

Osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek,

częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli

1)

wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia

lub innej placówce;

2)

występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność,

śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub

innych zdarzeń losowych;

3)

małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4)

osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko.

1.

Do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa

w art. 57 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki

samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59-64.

2.

W przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym

gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej, który nie jest

prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. W takim

przypadku stosuje się odpowiednio art. 61-64, z tym że wysokość opłaty za pobyt w

takim domu określa umowa zawarta przez gminę z podmiotem prowadzącym dom.

Rada gminy może określić, w drodze uchwały, dla osób, o których mowa w art. 61 ust.

1 pkt 1 i 2, korzystniejsze warunki ustalania opłat za pobyt w domu pomocy społecznej

o zasięgu gminnym, częściowego lub całkowitego zwolnienia z tych opłat, zwrotu należności

za okres nieobecności osoby w domu.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona

po uzyskaniu zezwolenia wojewody.

2.

Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący

1)

spełnia warunki określone w niniejszej ustawie;

2)

spełnia standardy, o których mowa w art. 68;

3)

przedstawi

a)

wniosek o zezwolenie,

b)

dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany

dom,

c)

dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych odrębnymi przepisami,

d)

koncepcję prowadzenia placówki,

e)

informację o sposobie finansowania placówki i niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu

skarbowego i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

f)

informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osoby, która będzie kierowała

placówką, i zaświadczenie, że ze względu na stan zdrowia jest ona zdolna do prowadzenia

placówki.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek, o których mowa w ust. 1. Rejestr jest jawny.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania w sprawach dotyczących wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową

opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i wzór

wniosku o zezwolenie, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej opieki osobom

przebywającym w takich placówkach.

1.

Opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle

chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług

1)

opiekuńczych zapewniających

a)

udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych,

b)

pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby,

c)

opiekę higieniczną,

d)

niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych,

e)

kontakty z otoczeniem;

2)

bytowych zapewniających

a)

miejsce pobytu,

b)

wyżywienie,

c)

utrzymanie czystości.

2.

Sposób świadczenia usług powinien uwzględniać stan zdrowia, sprawność fizyczną i intelektualną

oraz indywidualne potrzeby i możliwości osoby przebywającej w placówce, a także prawa

człowieka, w tym w szczególności prawo do godności, wolności, intymności i poczucia

bezpieczeństwa.

3.

Usługi opiekuńcze powinny zapewniać

1)

pomoc w czynnościach życia codziennego, w miarę potrzeby pomoc w ubieraniu się, jedzeniu,

myciu i kąpaniu;

2)

organizację czasu wolnego;

3)

pomoc w zakupie odzieży i obuwia;

4)

pielęgnację w chorobie oraz pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych.

4.

Miejsce pobytu powinno spełniać następujące warunki

1)

budynek i jego otoczenie - bez barier architektonicznych;

2)

w budynkach wielokondygnacyjnych bez wind - pokoje mieszkalne usytuowane na parterze;

3)

pokoje mieszkalne - nie więcej niż trzyosobowe, z tym że

a)

pokój jednoosobowy - nie mniejszy niż 9 m

b)

pokój dwu- i trzyosobowy - o powierzchni nie mniejszej niż po 6 m

c)

pokoje mieszkalne - wyposażone w łóżko lub tapczan, szafę, stół, krzesła i szafkę

nocną dla każdej osoby.

5.

Placówka, o której mowa w ust. 1, powinna posiadać

1)

pokój dziennego pobytu służący jako jadalnia;

2)

pomieszczenie pomocnicze do prania i suszenia;

3)

jedną łazienkę dla nie więcej niż pięciu osób i jedną toaletę dla nie więcej niż czterech

osób, wyposażone w uchwyty ułatwiające osobom mniej sprawnym korzystanie z tych pomieszczeń.

6.

Placówka, o której mowa w ust. 1, powinna zapewnić

1)

co najmniej 3 posiłki dziennie, w tym posiłki dietetyczne, zgodnie ze wskazaniem lekarza;

2)

przerwę między posiłkami nie krótszą niż 4 godziny, przy czym ostatni posiłek nie

powinien być podawany wcześniej niż o godzinie 18;

3)

dostęp do drobnych posiłków i napojów między posiłkami;

4)

możliwość spożywania posiłków w pokoju mieszkalnym, w razie potrzeby karmienie;

5)

środki higieny osobistej, środki czystości, przybory toaletowe i inne przedmioty niezbędne

do higieny osobistej;

6)

sprzątanie pomieszczeń, w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz dziennie.

1.

W przypadku prowadzenia przez podmioty, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2, w ramach

działalności statutowej, placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym,

przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, stosuje się art. 67 ust. 1-3 i art.

68.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania w sprawach dotyczących wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie

placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym

lub osobom w podeszłym wieku i wzór wniosku o zezwolenie, uwzględniając konieczność

zapewnienia właściwej opieki osobom przebywającym w takich placówkach.

1.

Rodzinie mającej trudności w wypełnianiu swoich zadań oraz dziecku z tej rodziny udziela

się pomocy, w szczególności w formie

1)

poradnictwa rodzinnego;

2)

terapii rodzinnej rozumianej jako działania psychologiczne, pedagogiczne i socjologiczne,

mające na celu przywrócenie rodzinie zdolności do wypełniania jej zadań;

3)

pracy socjalnej;

4)

zapewnienia dzieciom opieki i wychowania poza rodziną.

2.

Rodzina otrzymuje pomoc w szczególności przez działania

1)

specjalisty przygotowanego do pracy z rodziną lub w środowisku lokalnym;

2)

placówek opiekuńczo-wychowawczych wsparcia dziennego;

3)

innych podmiotów, których działanie daje potrzebne wsparcie dziecku i rodzinie.

3.

Udzielając pomocy należy mieć na względzie podmiotowość dziecka i rodziny oraz prawo

dziecka do

1)

wychowania w rodzinie, a w przypadku wychowywania dziecka poza rodziną do zapewnienia

mu w miarę możliwości zgodnie z jego potrzebami opieki i wychowania w rodzinnych formach

opieki zastępczej;

2)

zapewnienia stabilnego środowiska wychowawczego;

3)

utrzymywania osobistych kontaktów z rodziną;

4)

powrotu do rodziny naturalnej;

5)

traktowania w sposób sprzyjający poczuciu godności i wartości osobowej;

6)

ochrony przed arbitralną lub bezprawną ingerencją w życie prywatne dziecka;

7)

praktyk religijnych zgodnych z wolą rodziców i potrzebami dziecka;

8)

kształcenia, rozwoju uzdolnień, zainteresowań i indywidualności oraz zabawy i wypoczynku;

9)

pomocy w przygotowaniu do samodzielnego życia w przypadku wychowywania poza rodziną

naturalną;

10)

dostępu do informacji;

11)

wyrażania opinii w sprawach, które go dotyczą;

12)

ochrony przed poniżającym traktowaniem i karaniem.

1.

W celu wsparcia funkcji opiekuńczych rodziny dziecko może zostać objęte opieką i wychowaniem

w następujących placówkach opiekuńczo-wychowawczych wsparcia dziennego

1)

opiekuńczej, prowadzonej w formie kół zainteresowań, świetlic, klubów, ognisk wychowawczych,

które pomagają dzieciom w pokonywaniu trudności szkolnych i organizowaniu czasu wolnego;

2)

specjalistycznej, w której jest realizowany program psychokorekcyjny lub psychoprofilaktyczny,

w tym terapia pedagogiczna, psychologiczna, rehabilitacja, resocjalizacja.

2.

Pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej wsparcia dziennego jest dobrowolny i nieodpłatny.

3.

W działaniach wychowawczych organizowanych w placówce opiekuńczo-wychowawczej wsparcia

dziennego powinni czynnie uczestniczyć rodzice lub opiekunowie dziecka.

4.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza wsparcia dziennego współdziała z osobami i podmiotami

działającymi w środowisku lokalnym.

1.

Dziecku pozbawionemu całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej zapewnia się opiekę

i wychowanie w rodzinie zastępczej.

2.

Rodzina zastępcza może być ustanowiona również dla dziecka niedostosowanego społecznie.

3.

Rodzina zastępcza w wypełnianiu swoich funkcji kieruje się dobrem przyjętego dziecka

i poszanowaniem jego praw.

4.

Rodzina zastępcza sprawuje opiekę nad powierzonym dzieckiem osobiście, z wyjątkiem

przypadków gdy osoba pełniąca funkcję rodziny zastępczej okresowo nie może z powodów

zdrowotnych lub losowych sprawować opieki osobiście albo gdy dziecko okresowo przebywa

w szczególności w sanatorium, szpitalu, domu pomocy społecznej, specjalnym ośrodku

szkolno-wychowawczym, młodzieżowym ośrodku wychowawczym lub w innej placówce zapewniającej

opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania.

5.

Rodzina zastępcza zapewnia dziecku warunki rozwoju i wychowania odpowiednie do jego

stanu zdrowia i poziomu rozwoju, w tym

1)

odpowiednie warunki bytowe;

2)

możliwości rozwoju fizycznego, psychicznego i społecznego;

3)

możliwości zaspokojenia indywidualnych potrzeb dziecka;

4)

możliwość właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań;

5)

odpowiednie warunki do wypoczynku i organizacji czasu wolnego.

6.

Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu.

Przy umieszczaniu kolejnego dziecka w istniejącej już rodzinie zastępczej sąd zasięga

opinii powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

rodziny zastępczej.

7.

W przypadku pilnej konieczności zapewnienia dziecku opieki zastępczej umieszczenie

dziecka w rodzinie zastępczej jest możliwe na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka,

na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej między rodziną zastępczą a starostą właściwym

ze względu na miejsce zamieszkania tej rodziny. O zawartej umowie starosta zawiadamia

niezwłocznie sąd.

8.

Z dniem uprawomocnienia się orzeczenia sądu regulującego sytuację dziecka umowa, o

której mowa w ust. 7, wygasa.

9.

Obowiązek opieki nad dzieckiem i jego wychowania rodzina zastępcza podejmuje z dniem

umieszczenia dziecka w tej rodzinie w wykonaniu orzeczenia sądu albo umowy, o której

mowa w ust. 7.

10.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej z mocy prawa ustaje z dniem osiągnięcia przez

dziecko pełnoletności, z zastrzeżeniem art. 78 ust. 5.

1.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone małżonkom lub osobie niepozostającej

w związku małżeńskim, jeżeli osoby te spełniają następujące warunki

1)

dają rękojmię należytego wykonywania zadań rodziny zastępczej;

2)

mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

korzystają z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

4)

nie są lub nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, nie są ograniczone we władzy

rodzicielskiej ani też władza rodzicielska nie została im zawieszona;

5)

wywiązują się z obowiązku łożenia na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby,

gdy ciąży na nich taki obowiązek z mocy prawa lub orzeczenia sądu;

6)

nie są chore na chorobę uniemożliwiającą właściwą opiekę nad dzieckiem, co zostało

stwierdzone zaświadczeniem lekarskim;

7)

mają odpowiednie warunki mieszkaniowe oraz stałe źródło utrzymania;

8)

uzyskały pozytywną opinię ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania.

2.

Pełnienia funkcji niespokrewnionej z dzieckiem oraz zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem

rodziny zastępczej nie można łączyć z prowadzeniem placówki rodzinnej.

3.

Przy doborze rodziny zastępczej dla dziecka uwzględnia się

1)

osoby spokrewnione lub spowinowacone z dzieckiem, jeżeli dają gwarancję poprawy sytuacji

dziecka;

2)

przygotowanie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej;

3)

odpowiednią różnicę wieku między kandydatami do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

a dzieckiem;

4)

poziom rozwoju i sprawności dziecka, wymagania w zakresie pomocy profilaktyczno-wychowawczej

lub resocjalizacyjnej oraz możliwości zaspokajania potrzeb dziecka;

5)

zasadę nierozłączania rodzeństwa;

6)

w miarę możliwości opinię wyrażoną przez dziecko.

4.

W przypadku gdy rodzina zastępcza nie wypełnia swoich funkcji, starosta zawiadamia

sąd o konieczności jej rozwiązania.

1.

Rodziny zastępcze dzielą się na

1)

spokrewnione z dzieckiem;

2)

niespokrewnione z dzieckiem;

3)

zawodowe niespokrewnione z dzieckiem

a)

wielodzietne,

b)

specjalistyczne,

c)

o charakterze pogotowia rodzinnego.

2.

W zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodzinie zastępczej umieszcza

się w tym samym czasie nie mniej niż troje i nie więcej niż sześcioro dzieci. W przypadku

konieczności umieszczenia w rodzinie licznego rodzeństwa liczba dzieci w wielodzietnej

rodzinie zastępczej może się zwiększyć.

3.

W zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem specjalistycznej rodzinie zastępczej umieszcza

się dzieci niedostosowane społecznie albo dzieci z różnymi dysfunkcjami, problemami

zdrowotnymi wymagającymi szczególnej opieki i pielęgnacji. W rodzinie tej może wychowywać

się w tym samym czasie nie więcej niż troje dzieci.

4.

W zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia

rodzinnego umieszcza się nie więcej niż 3 dzieci na pobyt okresowy do czasu unormowania

sytuacji życiowej dziecka, nie dłużej niż na 12 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach pobyt dziecka może być przedłużony, jednak nie więcej niż o kolejne 3

miesiące.

5.

Rodzina zastępcza, o której mowa w ust. 4, nie może odmówić przyjęcia dziecka w wieku

do 10 lat, jeżeli zostało doprowadzone przez policję.

6.

Przyjęcie dziecka doprowadzonego przez policję może nastąpić bez zgody opiekunów prawnych

w sytuacji zagrożenia dobra dziecka, a w szczególności

1)

zagrożenia zdrowia lub życia dziecka;

2)

porzucenia dziecka;

3)

gdy nie jest możliwe ustalenie tożsamości rodziców lub miejsca ich pobytu.

7.

O przyjęciu dziecka doprowadzonego przez policję zawodowa niespokrewniona z dzieckiem

rodzina zastępcza o charakterze pogotowia rodzinnego powiadamia niezwłocznie, nie

później niż w ciągu 24 godzin, sąd opiekuńczy oraz powiatowe centrum pomocy rodzinie,

które podejmuje jak najszybciej działania mające na celu wyjaśnienie sytuacji dziecka.

8.

Dziecko doprowadzone przez policję przebywa w zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem

rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia rodzinnego do czasu wydania orzeczenia

przez sąd opiekuńczy.

9.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 albo 3, nie wyklucza

pełnienia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej z dzieckiem.

1.

Pełnienie funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej wymaga

1)

uzyskania pozytywnej opinii ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania kandydata do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, wydanej na podstawie

rodzinnego wywiadu środowiskowego;

2)

odbycia szkolenia oraz uzyskania zaświadczenia kwalifikacyjnego.

2.

Z rodziną, która będzie pełniła funkcję zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny

zastępczej, starosta zawiera umowę, do której mają zastosowanie odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm. dotyczące umowy zlecenia.

3.

Zawodowa niespokrewniona z dzieckiem wielodzietna lub specjalistyczna rodzina zastępcza

otrzymuje wynagrodzenie z tytułu świadczonej opieki i wychowania.

4.

Zawodowa niespokrewniona z dzieckiem rodzina zastępcza o charakterze pogotowia rodzinnego

otrzymuje wynagrodzenie z tytułu pozostawania w gotowości przyjęcia dziecka lub z

tytułu świadczonej opieki i wychowania.

5.

Jeżeli umowę, o której mowa w ust. 2, zawierają małżonkowie, wynagrodzenie przysługuje

tylko jednemu z nich.

6.

Funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej nie mogą pełnić

osoby całkowicie niezdolne do pracy.

1.

Rozwiązanie umowy o pełnienie funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny

zastępczej następuje zgodnie z warunkami ustalonymi w tej umowie, a w przypadku braku

tych ustaleń rozwiązanie następuje po upływie 3 miesięcy od dnia wypowiedzenia dokonanego

na piśmie przez jedną ze stron.

2.

W przypadku niewywiązywania się zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej

z przyjętych zadań lub ustania warunków, o których mowa w art. 73, starosta zawiadamia

o tym sąd i może rozwiązać z tą rodziną umowę o pełnienie funkcji rodziny zastępczej

bez zachowania terminu wypowiedzenia.

3.

W przypadku rozwiązania umowy zlecenia z zawodową niespokrewnioną z dzieckiem rodziną

zastępczą starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem

w rodzinie zastępczej ma obowiązek zapewnienia dziecku dalszej opieki i wychowania.

1.

Rodziny zastępcze uczestniczą w szkoleniu organizowanym przez powiatowe centrum pomocy

rodzinie lub, na jego zlecenie, przez ośrodek adopcyjno-opiekuńczy lub inny podmiot.

2.

Szkolenie spokrewnionych rodzin zastępczych prowadzi się według indywidualnego planu

szkolenia, w zależności od potrzeb rodziny.

3.

Szkolenie niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych oraz zawodowych niespokrewnionych

z dzieckiem rodzin zastępczych prowadzi się według programów szkolenia zatwierdzonych

przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zakres programu szkolenia

dla niespokrewnionych z dzieckiem zawodowych rodzin zastępczych uwzględnia specyfikę

zadań opieki i wychowania stojących przed tymi rodzinami.

4.

Program szkolenia rodzin zastępczych zatwierdza minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego na wniosek powiatowego centrum pomocy rodzinie, ośrodka adopcyjno-opiekuńczego

lub innego podmiotu prowadzącego szkolenie.

5.

Zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia programu szkolenia rodzin zastępczych następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Rodzinie zastępczej udziela się pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania

każdego umieszczonego w niej dziecka.

2.

Podstawą ustalenia wysokości pomocy pieniężnej jest kwota 1 621 zł, zwana dalej „podstawą”.

3.

Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej

rodzinie pomocy pieniężnej w wysokości 40% podstawy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą

50% dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż 10% podstawy.

4.

Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej

rodzinie pomocy pieniężnej, uwzględniając

1)

wiek dziecka,

2)

stan zdrowia dziecka,

3)

niedostosowanie społeczne dziecka, jeżeli wykazuje ono przejawy demoralizacji w rozumieniu

przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich

- w wysokości wyższej niż określona w ust. 3, lecz nieprzekraczającej 80% podstawy,

pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50% dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż

20% podstawy.

5.

Rodzinie, która sprawowała funkcję rodziny zastępczej, przysługuje pomoc pieniężna

w wysokości określonej w ust. 3 i 4 również po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności,

do czasu ukończenia szkoły, w której rozpoczęło naukę przed osiągnięciem pełnoletności,

jeżeli nadal przebywa w tej rodzinie.

6.

W okresie wypłacania pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania pełnoletniego

wychowanka rodziny zastępczej nie przysługuje pomoc, o której mowa w art. 88 ust.

1.

7.

Niespokrewnioną z dzieckiem rodzina zastępcza otrzymuje dodatkowo na każde umieszczone

w niej dziecko kwotę odpowiadającą 10% podstawy z tytułu sprawowania osobistej opieki

nad dzieckiem i jego wychowania.

8.

Rodzina zastępcza może zrezygnować z przysługującej pomocy pieniężnej.

9.

W przypadku wykorzystywania pomocy pieniężnej, o której mowa w ust. 3-5 i 7, niezgodnie

z przeznaczeniem lub jej marnotrawienia, pomoc ta może być przyznana w części lub

w całości w formie niepieniężnej.

10.

Rodzina zastępcza obowiązana jest do współdziałania z powiatowym centrum pomocy rodzinie.

11.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i zakres współdziałania powiatowego centrum pomocy rodzinie z rodzinami zastępczymi,

2)

tryb przygotowywania kandydatów do pełnienia funkcji i szkolenia rodzin zastępczych

ze szczególnym uwzględnieniem niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych oraz

zawodowych niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych,

3)

zakres programowy szkolenia kandydatów do pełnienia funkcji rodzin zastępczych, prowadzenia

placówek rodzinnych oraz rodzin zastępczych, w tym zakres programowy dla zawodowych

niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych oraz tryb zatwierdzenia programów

szkolenia rodzin zastępczych,

4)

zakres współdziałania powiatowego centrum pomocy rodzinie z sądem,

5)

wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania pomocy pieniężnej, o której mowa w

ust. 3 i 4,

6)

szczegółowe warunki finansowania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, w tym

także przebywającego poza rodziną zastępczą,

7)

szczegółowe warunki wynagradzania zawodowych niespokrewnionych z dzieckiem rodzin

zastępczych,

8)

warunki i szczegółową wysokość odpłatności rodziców za pobyt ich dzieci w rodzinach

zastępczych

- uwzględniając dobro dziecka pozbawionego całkowicie lub częściowo opieki rodziców.

1.

Za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej oraz osoby pełnoletniej, o której mowa w art.

78 ust. 5, opłatę, do wysokości miesięcznej pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie

kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w tej rodzinie, wnoszą rodzice.

2.

Decyzję administracyjną o wysokości tej opłaty wydaje starosta właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej.

3.

Starosta, ustalając wysokość opłaty rodziców dziecka przebywającego w rodzinie zastępczej,

uwzględnia ich sytuację rodzinną, zdrowotną, dochodową i majątkową.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się również do rodziców pozbawionych władzy rodzicielskiej

lub rodziców, którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona.

5.

Starosta może częściowo zwolnić lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w

ust. 1, na wniosek lub z urzędu, ze względu na trudną sytuację materialną rodziny.

6.

Rada powiatu określa, w drodze uchwały, warunki częściowego lub całkowitego zwalniania

rodziców z opłat, o których mowa w ust. 1.

1.

Dziecko pozbawione częściowo lub całkowicie opieki rodzicielskiej może być umieszczane

w placówce opiekuńczo-wychowawczej następującego typu

1)

interwencyjnego;

2)

rodzinnego;

3)

socjalizacyjnego.

2.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza może łączyć działania interwencyjne, socjalizacyjne

i inne działania na rzecz pomocy dziecku i rodzinie, przyjmując formę placówki wielofunkcyjnej.

3.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza zapewnia dziecku całodobową ciągłą lub okresową opiekę

i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby bytowe, rozwojowe, w tym emocjonalne,

społeczne, religijne, a także zapewnia korzystanie z przysługujących na podstawie

odrębnych przepisów świadczeń zdrowotnych i kształcenia.

4.

Całodobowy pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej może być realizowany w

grupach usamodzielniających stanowiących formę organizacyjną placówki przeznaczoną

dla starszych dzieci.

5.

Zaspokojenie potrzeb dziecka, o których mowa w ust. 3, placówka opiekuńczo-wychowawcza

realizuje co najmniej na poziomie obowiązującego standardu opieki i wychowania.

6.

Skierowanie dziecka pozbawionego częściowo lub całkowicie opieki rodzicielskiej do

placówki opiekuńczo-wychowawczej na pobyt całodobowy może nastąpić po wyczerpaniu

możliwości udzielenia pomocy w rodzinie naturalnej lub umieszczenia w rodzinie zastępczej.

7.

Całodobowy pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej powinien mieć charakter

przejściowy - do czasu powrotu dziecka do rodziny naturalnej lub umieszczenia w rodzinie

zastępczej.

8.

Dziecko, o którym mowa w ust. 1, może przebywać w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

zapewniającej całodobową opiekę, do uzyskania pełnoletności, a po uzyskaniu pełnoletności,

na dotychczasowych zasadach, do czasu ukończenia szkoły, w której rozpoczęto naukę

przed osiągnięciem pełnoletności.

9.

Nadzór nad realizowaniem przez pracowników standardu, o którym mowa w ust. 5, sprawuje

dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej.

10.

Placówki opiekuńczo-wychowawcze w ramach dochodzenia do standardów mogą przekształcać

się w placówki wielofunkcyjne łączące różne typy placówek.

1.

Za pobyt dziecka lub osoby pełnoletniej, o której mowa w art. 80 ust. 8, w placówce

opiekuńczo-wychowawczej opłatę ponoszą, do wysokości średniego miesięcznego kosztu

utrzymania, rodzice dziecka, osoba pełnoletnia lub jej rodzice, a także opiekunowie

prawni lub kuratorzy, w przypadku gdy dysponują dochodami dziecka, z tym że opłata

ponoszona przez opiekunów prawnych, kuratorów lub osobę pełnoletnią nie może być wyższa

niż 50% kwoty stanowiącej dochód dziecka lub osoby pełnoletniej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do rodziców pozbawionych władzy rodzicielskiej

lub których władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona.

3.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, starosta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed skierowaniem do placówki.

4.

Starosta może częściowo zwolnić lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w

ust. 1, na wniosek lub z urzędu, ze względu na trudną sytuację materialną rodziny

lub osoby.

5.

Starosta, ustalając wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, uwzględnia sytuację rodzinną,

zdrowotną, dochodową i majątkową rodziny lub osoby.

6.

Rada powiatu określa, w drodze uchwały, warunki częściowego lub całkowitego zwalniania

z opłaty, o której mowa w ust. 1.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się do odpłatności za pobyt dziecka w regionalnej placówce

opiekuńczo-wychowawczej.

8.

W przypadku regionalnej placówki opiekuńczo-wychowawczej finansowanej z dochodów własnych

samorządu województwa decyzję o odpłatności wydaje marszałek województwa na podstawie

ust. 1, 2, 4 i 5. Przepisów art. 86 ust. 2, 4 i 5 nie stosuje się.

9.

W realizacji opieki i wychowania w placówce opiekuńczo-wychowawczej można korzystać

z wolontariatu.

10.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację placówek opiekuńczo-wychowawczych, w tym organizację placówek wielofunkcyjnych,

działania na rzecz realizacji praw dziecka, procedury kwalifikowania, kierowania dziecka

do placówki i jego powrotu do rodziny, a także warunki korzystania z wolontariatu

w tych placówkach i wymagania wobec wolontariuszy,

2)

liczbę dzieci pozostających pod opieką jednego wychowawcy lub innego specjalisty w

czasie ich pobytu w placówce oraz poza placówką w zależności od organizacji pracy

i potrzeb dzieci,

3)

obowiązującą dokumentację dotyczącą dziecka oraz sposób jej prowadzenia,

4)

standardy usług świadczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych,

5)

standard opieki i wychowania obowiązujący w placówkach opiekuńczo-wychowawczych,

6)

kwalifikacje zatrudnianych pracowników i kwalifikacje dyrektora, kierownika, pracowników

pedagogicznych oraz innych pracowników o specjalistycznych kwalifikacjach zawodowych

zapewniających zaspokojenie potrzeb dziecka w placówce

- uwzględniając zadania placówek oraz konieczność zapewnienia kontaktów dziecka z

rodziną naturalną.

1.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy w realizacji swoich zadań kieruje się dobrem dziecka

i poszanowaniem jego praw.

2.

Działalność ośrodka adopcyjno-opiekuńczego opiera się na zasadzie współpracy ze środowiskiem

lokalnym, w szczególności z jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, sądami

i ich organami pomocniczymi, instytucjami oświatowymi, zakładami opieki zdrowotnej,

a także kościołami i związkami wyznaniowymi oraz z organizacjami społecznymi.

3.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy prowadzi poradnictwo dla dzieci i rodziców oraz terapię

rodzinną dla rodziców dzieci umieszczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

4.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy współpracuje z placówką rodzinną w zakresie okresowej

oceny sytuacji dzieci przebywających w tej placówce.

5.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy prowadzi działalność diagnostyczno-konsultacyjną, której

celem jest pozyskiwanie, szkolenie i kwalifikowanie osób zgłaszających gotowość przysposobienia

dziecka, pełnienia funkcji rodzin zastępczych i prowadzenia placówek rodzinnych, a

także szkolenie i wspieranie psychologiczno-pedagogiczne osób prowadzących rodziny

zastępcze i placówki rodzinne oraz rodziców naturalnych dzieci objętych tymi formami

opieki.

6.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy wspiera rodziny naturalne w wypełnianiu ich funkcji opiekuńczo-wychowawczych

poprzez prowadzenie poradnictwa rodzinnego i terapii rodzinnej.

1.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy prowadzi szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji

rodziny zastępczej oraz kandydatów do prowadzenia placówek rodzinnych na podstawie

programów szkolenia rodzin zastępczych, o których mowa w art. 77 ust. 3 i 4.

2.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy wydaje kandydatowi do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

zaświadczenie kwalifikacyjne zawierające potwierdzenie ukończenia szkolenia dla rodzin

zastępczych oraz opinię o spełnieniu przez tę rodzinę warunków, o których mowa w art.

73 ust. 1 i 3 pkt 2-6, a kandydatowi do prowadzenia placówki rodzinnej wydaje opinię

o posiadaniu odpowiedniego przygotowania.

3.

W powiecie, w którym nie ma ośrodka adopcyjno-opiekuńczego, zadania wymienione w ust.

1 wykonuje powiatowe centrum pomocy rodzinie lub inny podmiot na jego zlecenie.

4.

W powiecie, w którym nie ma ośrodka adopcyjno-opiekuńczego, zaświadczenie kwalifikacyjne,

o którym mowa w ust. 2, wydaje powiatowe centrum pomocy rodzinie.

5.

Przygotowanie kandydatów na osoby przysposabiające oraz prowadzenie procedur przysposobienia

należy do wyłącznych kompetencji ośrodka adopcyjno-opiekuńczego.

6.

Procedury przysposobienia związane ze zmianą miejsca zamieszkania dziecka na miejsce

zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może przeprowadzać wyłącznie

ośrodek upoważniony do współpracy z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami

lub ośrodkami adopcyjnymi.

7.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy może objąć zakresem swego działania więcej niż jeden

powiat.

8.

Ośrodek adopcyjno-opiekuńczy wyznaczony przez wojewodę w trybie określonym w art.

22 pkt 6 prowadzi bank danych o rodzinach zakwalifikowanych do pełnienia funkcji rodziny

zastępczej, rodzinach zgłaszających gotowość przysposobienia dziecka oraz dzieciach

oczekujących na przysposobienie, w granicach województwa.

9.

Nadzór nad jakością działań pracowników ośrodka adopcyjno-opiekuńczego sprawuje dyrektor

ośrodka.

10.

Publiczne ośrodki adopcyjno-opiekuńcze wykonują swoje zadania nieodpłatnie.

11.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

podmioty uprawnione do zakładania i prowadzenia niepublicznych ośrodków adopcyjno-opiekuńczych

oraz staż pracy i kwalifikacje wymagane od osób zatrudnionych w publicznych i niepublicznych

ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych, a także warunki lokalowe, jakimi powinny dysponować

te ośrodki, kierując się potrzebą zapewnienia profesjonalnego prowadzenia działalności

przez te ośrodki.

12.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

ośrodek adopcyjno-opiekuńczy prowadzący centralny bank danych o dzieciach oczekujących

na przysposobienie, którym nie można zapewnić opieki w rodzinie przysposabiającej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także ośrodek adopcyjno-opiekuńczy lub

ośrodki adopcyjno-opiekuńcze upoważnione do współpracy z licencjonowanymi przez rządy

innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi w zakresie przysposobienia związanego

ze zmianą dotychczasowego miejsca zamieszkania dziecka na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie, biorąc pod uwagę możliwości tych

jednostek prowadzenia działalności związanej z umieszczeniem dziecka w rodzinie adopcyjnej

poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

13.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

organizację działania ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, ich zadania i kompetencje,

dziedziny pracy z rodziną naturalną, zastępczą albo przysposabiającą, tryb kwalifikowania

dzieci do rodzin przysposabiających, a także wzór zaświadczenia kwalifikacyjnego,

uwzględniając dobro i prawa dziecka umieszczanego poza rodziną naturalną.

1.

Placówki opiekuńczo-wychowawcze, ośrodki adopcyjno-opiekuńcze oraz jednostki specjalistycznego

poradnictwa, w tym rodzinnego, w zależności od podmiotu prowadzącego, dzielą się na

1)

publiczne - prowadzone przez gminę, powiat lub samorząd województwa;

2)

niepubliczne - prowadzone przez podmioty uprawnione.

2.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz rejestr ośrodków

adopcyjno-opiekuńczych. Rejestry są jawne.

1.

Placówki opiekuńczo-wychowawcze, ośrodki adopcyjno-opiekuńcze prowadzone przez powiat

oraz regionalne placówki opiekuńczo-wychowawcze są jednostkami budżetowymi.

2.

Obsługę finansowo-księgową publicznych placówek rodzinnych prowadzi starosta. Placówki

rodzinne otrzymują środki finansowe na bieżące funkcjonowanie, w tym zryczałtowaną

kwotę na utrzymanie dziecka.

3.

Rada powiatu w drodze uchwały może zwiększyć zryczałtowaną kwotę na utrzymanie dziecka

w placówce rodzinnej oraz stawki na bieżące funkcjonowanie placówki rodzinnej.

4.

Powiat lub samorząd województwa prowadzący placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub ośrodek

adopcyjno-opiekuńczy nie może ich zlikwidować bez zgody wojewody.

5.

Wojewoda wydaje zgodę na likwidację placówki opiekuńczo-wychowawczej, jeżeli powiat

zapewni właściwą opiekę dzieciom z tej placówki w rodzinie zastępczej lub w innej

placówce opiekuńczo-wychowawczej.

6.

Wojewoda wydaje zgodę na likwidację ośrodka adopcyjno-opiekuńczego, jeżeli zadania

należące do wyłącznych kompetencji ośrodka przejmie inny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

zryczałtowaną kwotę na utrzymanie dziecka oraz stawki na bieżące funkcjonowanie placówki

rodzinnej, uwzględniając potrzebę prawidłowego funkcjonowania tej placówki.

1.

W przypadku gdy powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka nieposiadający

miejsca w placówce opiekuńczo-wychowawczej albo rodziny zastępczej wystąpi do powiatu

prowadzącego tego typu placówkę lub posiadającego rodzinę zastępczą o przyjęcie dziecka

pozbawionego całkowicie lub częściowo opieki albo niedostosowanego społecznie, powiat

prowadzący taką placówkę lub posiadający rodzinę zastępczą ma obowiązek przyjąć to

dziecko, jeżeli dysponuje wolnym miejscem.

2.

W przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej na terenie innego

powiatu, powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed skierowaniem

do placówki opiekuńczo-wychowawczej ponosi wydatki na jego utrzymanie w wysokości

średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w tej placówce.

3.

W przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej na terenie innego powiatu,

powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie

zastępczej ponosi wydatki na jego utrzymanie w łącznej kwocie świadczeń przysługujących

danej rodzinie zastępczej.

4.

Powiat prowadzący placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub rodzinę zastępczą przyjmującą

dziecko zawiera z powiatem właściwym ze względu na miejsce zamieszkania przyjętego

dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej lub skierowaniem do placówki opiekuńczo-wychowawczej

porozumienie w sprawie umieszczenia dziecka i wysokości wydatków, o których mowa w

ust. 2 lub 3.

5.

W przypadku wystąpienia powiatu do samorządu województwa prowadzącego placówkę regionalną

o przyjęcie dziecka pozbawionego całkowicie lub częściowo opieki stosuje się odpowiednio

zasady określone w ust. 2 i 4.

6.

Samorząd województwa nie może odmówić przyjęcia dziecka z powiatu leżącego w granicach

innego województwa, jeżeli dysponuje wolnym miejscem.

7.

Średni miesięczny koszt utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej ustala

starosta, a w przypadku placówek regionalnych - marszałek województwa, i ogłaszają

w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca danego roku.

1.

Nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi sprawowany jest nadzór w zakresie realizacji

1)

standardu opieki;

2)

standardu wychowania.

2.

Nadzór nad realizacją standardu wychowania w placówkach opiekuńczo-wychowawczych ma

za zadanie inspirowanie i badanie stopnia osiągnięcia celów wychowawczych, w szczególności

dotyczących

1)

wychowania do godnego, samodzielnego, odpowiedzialnego życia;

2)

umiejętności pokonywania trudności życiowych zgodnie z zasadami etyki;

3)

umiejętności nawiązywania i podtrzymywania bliskich, osobistych, społecznie akceptowanych

kontaktów z rodziną i rówieśnikami, tak aby łagodzić skutki doświadczania cierpienia

i separacji oraz zdobywać umiejętności współżycia i współpracy z innymi.

3.

Nadzór nad realizacją standardu opieki w placówkach opiekuńczo-wychowawczych ma za

zadanie badanie warunków zaspokojenia potrzeb dzieci ze szczególnym uwzględnieniem

potrzeb bytowych, zdrowotnych, edukacyjnych, kulturalno-rekreacyjnych.

4.

Nadzór nad realizacją standardu opieki i wychowania polega na

1)

ocenie działalności wychowawczej i opiekuńczej placówki oraz ocenie efektywności tej

działalności;

2)

pomocy i współpracy w podnoszeniu kwalifikacji i umiejętności osób zatrudnionych w

placówce;

3)

proponowaniu innowacyjnych rozwiązań pedagogicznych oraz inspirowaniu osób zatrudnionych

w placówce do podejmowania nowatorskich rozwiązań pedagogicznych i organizacyjnych.

5.

Nadzór nad kształceniem w szkołach działających w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

sprawuje właściwy kurator oświaty na zasadach określonych w przepisach o systemie

oświaty.

6.

Nadzór nad działalnością ośrodków adopcyjno-opiekuńczych ma na celu badanie i ocenę

wykonania przez te jednostki ich zadań.

7.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 i 6, nadzorowi podlega w szczególności

1)

przestrzeganie praw dziecka;

2)

stopień zaspokojenia potrzeb dziecka;

3)

przestrzeganie przepisów określających zasady działania placówki.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady nadzoru nad przestrzeganiem standardu opieki i wychowania w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych oraz nadzoru nad działalnością ośrodków adopcyjno-opiekuńczych,

uwzględniając prawidłowe funkcjonowanie tych jednostek oraz dobro i prawa dziecka.

1.

Osoba, która osiągnęła pełnoletność w rodzinie zastępczej, oraz osoba pełnoletnia

opuszczająca placówkę opiekuńczo-wychowawczą typu rodzinnego i socjalizacyjnego, dom

pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, dom dla

matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz schronisko dla nieletnich, zakład

poprawczy, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy i młodzieżowy ośrodek wychowawczy,

zwana dalej „osobą usamodzielnianą”, zostaje objęta pomocą mającą na celu jej życiowe

usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem przez pracę socjalną, a także pomocą

1)

pieniężną na usamodzielnienie;

2)

pieniężną na kontynuowanie nauki;

3)

w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym;

4)

w uzyskaniu zatrudnienia;

5)

na zagospodarowanie - w formie rzeczowej.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie usamodzielnianej w przypadku, gdy

umieszczenie w rodzinie zastępczej lub skierowanie na pobyt całodobowy do placówki

opiekuńczo-wychowawczej, domu pomocy społecznej albo specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego

nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu.

3.

Pomoc pieniężna na usamodzielnienie i pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki przysługuje

osobie, która przebywała w rodzinie zastępczej, placówce opiekuńczo-wychowawczej,

domu pomocy społecznej, schronisku dla nieletnich, zakładzie poprawczym, specjalnym

ośrodku szkolno-wychowawczym albo młodzieżowym ośrodku wychowawczym co najmniej rok.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie usamodzielnianej opuszczającej dom

pomocy społecznej albo specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy w przypadku, gdy osoba

ta jest zdolna do samodzielnej egzystencji.

5.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie opuszczającej dom dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży, jeżeli bezpośrednio przed przyjęciem do takiego domu przebywała

co najmniej rok w rodzinie zastępczej, w placówce opiekuńczo-wychowawczej zapewniającej

całodobową opiekę, w domu pomocy społecznej, w schronisku dla nieletnich, w zakładzie

poprawczym, w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym albo w młodzieżowym ośrodku

wychowawczym.

6.

Warunkiem uzyskania pomocy, o której mowa w ust. 1, jest zobowiązanie się osoby usamodzielnianej

do realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia, opracowanego wspólnie z opiekunem

usamodzielnienia, zatwierdzonego przez kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie.

7.

W realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia osobę usamodzielnianą wspiera

opiekun usamodzielnienia, którym może być, po wyrażeniu zgody, jedno z rodziców zastępczych,

dyrektor placówki rodzinnej, pracownik socjalny powiatowego centrum pomocy rodzinie,

wychowawca, psycholog lub pracownik socjalny placówki opiekuńczo-wychowawczej, domu

pomocy społecznej, schroniska dla nieletnich, zakładu poprawczego, specjalnego ośrodka

szkolno-wychowawczego, młodzieżowego ośrodka wychowawczego albo inna osoba wskazana

przez osobę usamodzielnianą.

1.

Wysokość pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki i pomocy pieniężnej na usamodzielnienie

oraz wartość pomocy na zagospodarowanie w formie rzeczowej ustala się od kwoty podstawy.

2.

Pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki w wysokości 30% podstawy miesięcznie przysługuje

osobie usamodzielnianej kontynuującej naukę w gimnazjum, szkole ponadpodstawowej,

szkole ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej.

3.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przyznaje się na czas nauki, do czasu jej ukończenia,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez osobę usamodzielnianą 25 lat.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przysługuje również osobie pełnoletniej nieopuszczającej

placówki opiekuńczo-wychowawczej, przebywającej w tej placówce na zasadach określonych

przez starostę, kontynuującej naukę po ukończeniu szkoły, w której rozpoczęła naukę

przed osiągnięciem pełnoletności.

5.

Pomoc pieniężna na usamodzielnienie i pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki przysługuje

osobie usamodzielnianej

1)

samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 200% kwoty kryterium dochodowego

na osobę samotnie gospodarującą;

2)

w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza 200% kwoty kryterium dochodowego

na osobę w rodzinie.

6.

W przypadku gdy osoba usamodzielniana kontynuuje naukę, pomoc pieniężną na usamodzielnienie

wypłaca się po ukończeniu nauki.

7.

Przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie

nauki można odmówić w przypadku, gdy

1)

istnieje uzasadnione przypuszczenie, że pomoc pieniężna zostanie wykorzystana niezgodnie

z celem, na jaki została przyznana;

2)

osoba usamodzielniana przed osiągnięciem pełnoletności opuściła samowolnie rodzinę

zastępczą, placówkę opiekuńczo-wychowawczą typu rodzinnego i socjalizacyjnego, dom

pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, dom dla

matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży lub schronisko dla nieletnich, zakład

poprawczy, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy lub młodzieżowy ośrodek wychowawczy;

3)

osoba usamodzielniana porzuci naukę umożliwiającą jej przygotowanie zawodowe i nie

podejmie zatrudnienia;

4)

osoba usamodzielniana porzuci pracę i uchyla się od podjęcia proponowanego jej zatrudnienia;

5)

osoba usamodzielniana została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa

z winy umyślnej.

8.

Pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki zaprzestaje się udzielać w przypadku, gdy

osoba usamodzielniana

1)

kontynuuje naukę w szkole ponadgimnazjalnej, szkole ponadpodstawowej lub szkole wyższej,

która zapewnia nieodpłatną naukę i nieodpłatne pełne utrzymanie lub

2)

bez uzasadnionych powodów zmieniła trzykrotnie na tym samym poziomie kształcenia szkołę

lub szkołę wyższą, o których mowa w pkt 1.

9.

Pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki można

zawiesić w przypadku, gdy

1)

wystąpiły szczególne okoliczności związane z tokiem nauki, stanem zdrowia lub zdarzeniem

losowym dotyczącym osoby usamodzielnianej;

2)

nastąpiła przerwa w kontynuowaniu nauki przez osobę usamodzielnianą w okresie między

ukończeniem przez nią szkoły niższego stopnia a rozpoczęciem nauki w szkole wyższego

stopnia;

3)

stwierdzi się marnotrawienie przyznanej pomocy;

4)

osoba usamodzielniana nie realizuje programu usamodzielnienia.

1.

Pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki udziela

starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem

w rodzinie zastępczej lub skierowaniem do placówki, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2.

Pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym,

w uzyskaniu zatrudnienia oraz na zagospodarowanie w formie rzeczowej udziela starosta

właściwy ze względu na miejsce osiedlenia się osoby usamodzielnianej.

3.

Osoba usamodzielniana zamieszkująca w mieszkaniu chronionym jest obowiązana do ponoszenia

częściowych kosztów utrzymania tego mieszkania proporcjonalnie do swoich dochodów.

W uzasadnionych przypadkach starosta może ją zwolnić z ponoszenia opłat.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb przyznawania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej

na kontynuowanie nauki, wysokość tej pomocy oraz wartość i składniki pomocy na zagospodarowanie;

2)

sposób przygotowania i realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia oraz zadania

opiekuna usamodzielnienia, biorąc pod uwagę konieczność indywidualnej pracy z osobą

usamodzielnianą;

3)

tryb zawieszania pomocy na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

1.

Uchodźcy udziela się pomocy mającej na celu wspieranie procesu jego integracji.

2.

Pomocy, o której mowa w ust. 1, udziela starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania

uchodźcy.

3.

Pomocy, o której mowa w ust. 1, udziela się na wniosek uchodźcy złożony w terminie

14 dni od dnia uzyskania przez niego statusu uchodźcy.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, obejmuje małoletnie dzieci uchodźcy oraz jego małżonka,

jeżeli posiadają status uchodźcy.

5.

Wniosek powinien zawierać

1)

pisemną deklarację o zamiarze zamieszkania na terenie określonego województwa;

2)

pisemne oświadczenie, że z podobnym wnioskiem uchodźca nie zwrócił się na terenie

innego województwa;

3)

pisemne oświadczenie o gotowości przystąpienia do uzgodnionego programu integracji.

6.

Do wniosku należy dołączyć kopie

1)

decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców lub decyzji Rady do Spraw

Uchodźców o nadaniu statusu uchodźcy;

2)

dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, wydanego przez Prezesa Urzędu

do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców;

3)

karty pobytu wydanej w związku z nadaniem statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

innych dokumentów, którymi dysponuje uchodźca, mogących pomóc w opracowaniu programu

integracji.

7.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od miesiąca kalendarzowego, w

którym uchodźca wystąpił z wnioskiem o jej udzielenie.

8.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje uchodźcy będącemu małżonkiem obywatela

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Pomocy, o której mowa w art. 91 ust. 1, udziela się w okresie nie dłuższym niż 12

miesięcy i obejmuje ona

1)

świadczenia pieniężne na utrzymanie i pokrycie wydatków związanych z nauką języka

polskiego, w wysokości od 420 zł do 1 149 zł miesięcznie na osobę;

2)

opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne określonej w przepisach o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia;

3)

specjalistyczne poradnictwo.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, ramowe programy

kursów nauki języka polskiego dla uchodźców, uwzględniając różnice kulturowe między

różnymi grupami uchodźców.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 91 ust. 1, jest realizowana w ramach indywidualnego programu

integracji, uzgodnionego między powiatowym centrum pomocy rodzinie a uchodźcą, określającego

wysokość, zakres i formy pomocy, w zależności od indywidualnej sytuacji życiowej uchodźcy

i jego rodziny, oraz zobowiązania

1)

powiatowego centrum pomocy rodzinie do

a)

udzielania uchodźcy informacji dotyczącej pomocy określonej w programie oraz warunkach

jej wstrzymania lub odmowy udzielenia,

b)

współdziałania z uchodźcą oraz wspierania go w kontaktach ze środowiskiem lokalnym,

w tym w nawiązaniu kontaktu z właściwym dla miejsca zamieszkania uchodźcy ośrodkiem

pomocy społecznej,

c)

pomocy w uzyskaniu możliwości zamieszkania, w tym w miarę możliwości w mieszkaniu

chronionym,

d)

prowadzenia z uchodźcą pracy socjalnej,

e)

innych uzgodnionych z uchodźcą działań wynikających z indywidualnej sytuacji życiowej

uchodźcy,

f)

wskazania pracownika, zwanego dalej „realizatorem programu”, uzgadniającego z uchodźcą

program oraz wspierającego uchodźcę w okresie realizacji tego programu;

2)

uchodźcy do

a)

zameldowania się w miejscu zamieszkania,

b)

zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy w terminie ustalonym w programie oraz

aktywnego poszukiwania pracy,

c)

obowiązkowego uczestnictwa w kursach języka polskiego, w przypadku gdy zachodzi taka

potrzeba,

d)

współdziałania oraz kontaktowania się z realizatorem programu w ustalonych terminach,

nie rzadziej jednak niż 2 razy w miesiącu,

e)

innych uzgodnionych z realizatorem programu działań wynikających z jego indywidualnej

sytuacji życiowej,

f)

przestrzegania zobowiązań przyjętych w programie.

2.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie przekazuje wojewodzie uzgodniony z uchodźcą program

wraz z przewidywanymi kosztami jego realizacji.

3.

Wojewoda po akceptacji przedstawionego programu przekazuje środki na jego realizację.

1.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie współdziała w sprawie pomocy uchodźcy w uzyskaniu

możliwości zamieszkania z właściwym wojewodą i gminą, uwzględniając w miarę możliwości

wybór miejsca zamieszkania dokonany przez uchodźcę.

2.

Uchodźca zamieszkuje w miejscu wskazanym przez wojewodę działającego w tej sprawie

w porozumieniu z powiatowym centrum pomocy rodzinie oraz gminą.

3.

Rezygnacja przez uchodźcę ze wskazanego miejsca zamieszkania w granicach danego województwa

w okresie 12 miesięcy trwania indywidualnego programu integracji oznacza rezygnację

uchodźcy z realizacji programu.

4.

Zmianę miejsca zamieszkania przez uchodźcę w okresie 12 miesięcy trwania indywidualnego

programu integracji dopuszcza się w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

1.

W przypadku niezrealizowania przez uchodźcę zobowiązań uzgodnionych w indywidualnym

programie integracji, w szczególności braku aktywnego działania ze strony uchodźcy

na rzecz jego integracji, realizacja pomocy może zostać ograniczona lub wstrzymana.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb udzielania pomocy uchodźcom, wysokość świadczeń pieniężnych,

formy i zakres pomocy, metody i sposoby monitorowania postępów uchodźców w ich integracji,

dopuszczalne sytuacje pozwalające na zmianę miejsca zamieszkania w okresie trwania

indywidualnego programu integracji, tryb postępowania w tych sprawach oraz warunki

wstrzymania pomocy lub jej odmowy, uwzględniając konieczność dostosowania form i zakresu

pomocy do sytuacji oraz potrzeb uchodźcy i jego rodziny.

1.

Obowiązek zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia z pomocy społecznej spoczywa

na

1)

osobie i rodzinie korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej;

2)

spadkobiercy osoby, która korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej - z masy spadkowej;

3)

małżonku, zstępnych przed wstępnymi osoby korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej

- jedynie w przypadku gdy nie dokonano zwrotu wydatków zgodnie z pkt 1 i 2, w wysokości

przewidzianej w decyzji dla osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy

społecznej.

2.

Wydatki na usługi, pomoc rzeczową, zasiłki na ekonomiczne usamodzielnienie, zasiłki

okresowe i zasiłki celowe przyznane pod warunkiem zwrotu podlegają zwrotowi w części

lub całości, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do zwrotu wydatków

przekracza kwotę kryterium dochodowego.

3.

W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu przez gminę poniesione wydatki podlegają zwrotowi

z masy spadkowej, jeżeli po osobie zmarłej nie przysługuje zasiłek pogrzebowy.

4.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, zasady zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy

społecznej, o których mowa w ust. 2, będących w zakresie zadań własnych.

1.

Opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia, mieszkaniach chronionych i ośrodkach interwencji

kryzysowej ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając

przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej

lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego.

2.

Opłatę za pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ustala podmiot

prowadzący, uwzględniając warunki pobytu, w szczególności zakres przyznanych usług

oraz obowiązki osoby przebywającej w domu.

3.

Różnicę między ustaloną opłatą, ponoszoną przez osobę za pobyt w domu, a średnim miesięcznym

kosztem utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ponosi

gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania osoby przebywającej w domu.

4.

Do określenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu dla matek z małoletnimi

dziećmi i kobiet w ciąży stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące średniego miesięcznego

kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

5.

Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala organizację oraz szczegółowe zasady

ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia, mieszkaniach chronionych i ośrodkach

interwencji kryzysowej.

Świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej

ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4

stosuje się odpowiednio.

1.

Osobie, której przyznano emeryturę lub rentę za okres, za który wypłacono zasiłek

stały lub zasiłek okresowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe,

które przyznały emeryturę lub rentę, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę

odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków i przekazują te kwoty na

rachunek bankowy właściwego ośrodka pomocy społecznej.

2.

W przypadku zasiłku okresowego przyznanego rodzinie świadczenie pomniejsza się o część

kwoty przypadającą na tę osobę, której przyznano emeryturę lub rentę.

3.

Kwota pomniejszenia, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż przyznana za

ten okres kwota emerytury lub renty.

1.

W postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede

wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych.

W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających

z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia.

2.

W zakresie niezbędnym do przyznawania i udzielania świadczeń z pomocy społecznej można

przetwarzać dane osób ubiegających się i korzystających z tych świadczeń dotyczące

pochodzenia etnicznego, stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a także

innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

1.

Właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej

się o świadczenie.

2.

W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania

tej osoby na pobyt stały.

3.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o

świadczenie oraz w sprawach niecierpiących zwłoki, właściwą miejscowo jest gmina miejsca

pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, można przyznać świadczenia wymienione w art.

37-42 i 47-50.

5.

Do przyznawania świadczeń w miejscu pobytu nie stosuje się kwot kryteriów dochodowych

podwyższonych zgodnie z art. 8 ust. 2.

6.

Dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej.

7.

Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania

na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia

w miejscu pobytu.

1.

Świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej

przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej

przedstawiciela ustawowego.

2.

Pomoc społeczna może być udzielana z urzędu.

1.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej i kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie

może, w drodze umowy, ustalić z małżonkiem, zstępnymi lub wstępnymi wysokość świadczonej

przez nich pomocy na rzecz osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia. W tym przypadku

nie stosuje się art. 96 ust. 1 pkt 3.

2.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi

przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego

mieszkańca w domu pomocy społecznej.

1.

Należności z tytułu wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, z tytułu opłat określonych

przepisami niniejszej ustawy oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń podlegają

ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

W przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty

nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat.

3.

Wysokość należności podlegającej zwrotowi oraz termin zwrotu tej należności ustala

się w drodze decyzji administracyjnej.

4.

W przypadkach szczególnych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone

świadczenie w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie

lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ na wniosek pracownika

socjalnego lub osoby zainteresowanej może odstąpić od żądania takiego zwrotu.

Sądy, organy i jednostki organizacyjne są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 7 dni, udostępnić lub udzielić na wniosek pracownika socjalnego odpowiednich

informacji, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń

z pomocy społecznej.

1.

Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej.

2.

Udzielanie świadczeń w postaci pracy socjalnej i poradnictwa, a także przyznanie biletu

kredytowanego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

3.

Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca

kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą

dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca,

świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc

pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni

objętych świadczeniem.

4.

Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem

decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego

wywiadu środowiskowego.

5.

Decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody

w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony,

pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli

wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej

na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

6.

Odwołanie od decyzji w sprawie świadczeń z pomocy społecznej może złożyć inna osoba

za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie.

1.

Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej,

rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin, w tym, o których mowa w art. 103,

wydania opinii w celu ustanowienia rodziny zastępczej w związku z prowadzonym postępowaniem

w sprawie ustanowienia rodziny zastępczej, przyznania pomocy pieniężnej na częściowe

pokrycie kosztów utrzymania dziecka, dokonywania oceny sytuacji opiekuńczo-wychowawczej

dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie

i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki oraz skierowania dziecka do placówki opiekuńczo-wychowawczej.

2.

W przypadku stwierdzenia przemocy w rodzinie pracownik socjalny wypełnia formularz

„Pomoc Społeczna - Niebieska Karta” stanowiący załącznik do rodzinnego wywiadu środowiskowego.

3.

Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza pracownik socjalny, również na potrzeby

jednostki organizacyjnej pomocy społecznej z terenu innej gminy.

4.

W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny,

a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację

wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza

się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych.

5.

Pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się

od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie

majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania

świadczenia.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, uwzględniając miejsce i

terminy jego przeprowadzania, wzór kwestionariusza wywiadu, uwzględniając w szczególności

sytuacje, w których wypełnia się poszczególne części kwestionariusza wywiadu, oraz

dokumenty niezbędne do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej,

wzór oświadczenia o stanie majątkowym, wzór druku „Pomoc Społeczna - Niebieska Karta”

oraz wzór legitymacji pracownika socjalnego.

1.

W celu określenia sposobu współdziałania w rozwiązywaniu problemów osoby lub rodziny

znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej ośrodek pomocy społecznej zawiera kontrakt

socjalny z tą osobą lub rodziną.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór kontraktu socjalnego, w którym zostaną uwzględnione indywidualne cechy osoby

podpisującej kontrakt socjalny.

Osoby i rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej są obowiązane niezwłocznie

poinformować organ, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej,

dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń.

1.

Zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy

społecznej.

2.

Gmina, realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, kieruje się ustaleniami

przekazanymi przez wojewodę.

3.

Ośrodek pomocy społecznej, wykonując zadania własne gminy w zakresie pomocy społecznej,

kieruje się ustaleniami wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

4.

Ośrodek pomocy społecznej koordynuje realizację strategii, o której mowa w art. 17

ust. 1 pkt 1.

5.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej może wytaczać na rzecz obywateli powództwa o roszczenia

alimentacyjne. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o udziale

prokuratora w postępowaniu cywilnym.

6.

Ośrodek pomocy społecznej może kierować wnioski o ustalenie niezdolności do pracy,

niepełnosprawności i stopnia niepełnosprawności do organów określonych odrębnymi przepisami.

7.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej

upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu

pomocy społecznej należących do właściwości gminy.

8.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 7, może być także udzielone innej osobie na wniosek

kierownika ośrodka pomocy społecznej.

9.

Kierownik ośrodka pomocy społecznej składa radzie gminy coroczne sprawozdanie z działalności

ośrodka oraz przedstawia potrzeby w zakresie pomocy społecznej.

10.

Rada gminy, biorąc pod uwagę potrzeby, o których mowa w ust. 9, opracowuje i kieruje

do wdrożenia lokalne programy pomocy społecznej.

11.

Ośrodek pomocy społecznej zatrudnia pracowników socjalnych proporcjonalnie do liczby

ludności gminy w stosunku jeden pracownik socjalny na 2 tys. mieszkańców, nie mniej

jednak niż trzech pracowników.

W celu realizacji zadań pomocy społecznej gmina może tworzyć również inne jednostki

organizacyjne.

1.

Zadania pomocy społecznej w powiatach wykonują jednostki organizacyjne - powiatowe

centra pomocy rodzinie.

2.

Zadania powiatowych centrów pomocy rodzinie w miastach na prawach powiatu realizują

miejskie ośrodki pomocy społecznej, które mogą być nazwane „miejskimi ośrodkami pomocy

rodzinie”.

3.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie może wytaczać na rzecz obywateli powództwa

o roszczenia alimentacyjne. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy

o udziale prokuratora w postępowaniu cywilnym.

4.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie może kierować wnioski o ustalenie niezdolności do

pracy, niepełnosprawności i stopnia niepełnosprawności do organów określonych odrębnymi

przepisami.

5.

W indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości powiatu

decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego

centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika.

6.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie lub kierownika

ośrodka pomocy społecznej w mieście na prawach powiatu do zawierania i rozwiązywania

umów cywilnoprawnych z rodzinami zastępczymi w sprawie powierzenia dziecka.

7.

Zarząd powiatu zatrudnia kierowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej,

o których mowa w ust. 8, zgodnie z wymogami określonymi w art. 122 ust. 1, po zasięgnięciu

opinii kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie lub kierownika ośrodka pomocy

społecznej w mieście na prawach powiatu.

8.

Starosta przy pomocy powiatowego centrum pomocy rodzinie sprawuje nadzór nad działalnością

rodzinnej opieki zastępczej, ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, jednostek specjalistycznego

poradnictwa, w tym rodzinnego, oraz ośrodków wsparcia, domów pomocy społecznej i placówek

opiekuńczo-wychowawczych.

9.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie koordynuje realizację strategii, o której mowa w

art. 19 pkt 1.

10.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie współpracuje z sądem w sprawach dotyczących

opieki i wychowania dzieci pozbawionych całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej.

11.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie przedkłada sądowi, co najmniej raz w

roku, wykaz rodzin zastępczych, o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3.

12.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie składa radzie powiatu coroczne sprawozdanie

z działalności centrum oraz przedstawia wykaz potrzeb w zakresie pomocy społecznej.

13.

Rada powiatu na podstawie wykazu potrzeb, o którym mowa w ust. 12, opracowuje i wdraża

lokalne programy pomocy społecznej.

1.

Zadania pomocy społecznej w województwach samorządowych wykonują jednostki organizacyjne

- regionalne ośrodki polityki społecznej.

2.

Regionalny ośrodek polityki społecznej koordynuje realizację strategii, o której mowa

w art. 21 pkt 1.

3.

Marszałek województwa przy pomocy regionalnego ośrodka polityki społecznej sprawuje

nadzór nad podległymi jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, w szczególności

w zakresie spraw finansowych i administracyjnych.

1.

Jednostki organizacyjne pomocy społecznej będące jednostkami budżetowymi mogą tworzyć

środki specjalne.

2.

Środki specjalne mogą być tworzone z dochodów otrzymywanych z tytułu świadczonych

odpłatnie usług dla osób nieprzebywających na stałe w jednostkach pomocy społecznej

lub z innej działalności, a także ze spadków, zapisów i darowizn.

3.

Środki specjalne przeznacza się na poprawę standardu usług w jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej, które utworzyły te środki. Środki specjalne nie mogą być przeznaczane

na wynagrodzenia i pochodne od wynagrodzeń.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa

na dofinansowanie zadań własnych z zakresu pomocy społecznej, przy czym wysokość dotacji

nie może przekroczyć 50% kosztów realizacji zadania.

1.

Pracownikiem socjalnym może być osoba, która posiada dyplom uzyskania tytułu zawodowego

w zawodzie pracownik socjalny, dyplom wyższej szkoły zawodowej o specjalności praca

socjalna lub ukończone studia wyższe o specjalności praca socjalna na jednym z kierunków

pedagogika, politologia, psychologia, socjologia lub nauki o rodzinie.

2.

Ustala się następujące stopnie specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego

1)

I stopień specjalizacji zawodowej z zakresu pracy socjalnej, mający na celu uzupełnienie

wiedzy i doskonalenie umiejętności zawodowych pracowników socjalnych;

2)

II stopień specjalizacji zawodowej z zakresu pracy socjalnej, mający na celu pogłębienie

wiedzy i doskonalenie umiejętności pracy z wybranymi grupami osób korzystających z

pomocy społecznej.

3.

Szkolenie w zakresie specjalizacji w zawodzie pracownika socjalnego mogą realizować

jednostki prowadzące kształcenie i doskonalenie zawodowe po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego działa Centralna Komisja

Egzaminacyjna do spraw stopni specjalizacji zawodowej pracowników socjalnych, zwana

dalej „Komisją”, której członków powołuje minister.

2.

W związku z wykonywaniem czynności wynikających z ust. 3 członkom Komisji przysługują

diety oraz inne należności za czas podróży, na zasadach określonych w przepisach dotyczących

podróży służbowych pracowników na obszarze kraju.

3.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

przeprowadzanie postępowania w zakresie nadawania stopni specjalizacji zawodowej oraz

egzaminu dla pracowników socjalnych ubiegających się o II stopień specjalizacji zawodowej

w marcu i październiku każdego roku;

2)

nadawanie II stopnia specjalizacji zawodowej;

3)

prowadzenie rejestru wydanych dyplomów;

4)

powoływanie przewodniczącego i członków regionalnych komisji egzaminacyjnych do spraw

stopni specjalizacji zawodowej w zawodzie pracownika socjalnego;

5)

kontrolowanie pracy regionalnych komisji egzaminacyjnych i podmiotów prowadzących

szkolenia;

6)

opiniowanie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego kandydatów

na konsultantów prac dyplomowych na II stopień specjalizacji, o których mowa w art.

118 ust. 3;

7)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego informacji

dotyczących zasięgu, przebiegu i poziomu szkoleń w zakresie specjalizacji;

8)

opiniowanie spraw spornych dotyczących pracy komisji regionalnych.

1.

Przy urzędach marszałków w samorządach województw działają regionalne komisje egzaminacyjne

do spraw stopni specjalizacji zawodowej pracowników socjalnych.

2.

Do zadań regionalnych komisji egzaminacyjnych należy

1)

przeprowadzanie postępowania w zakresie nadawania stopni specjalizacji zawodowej oraz

egzaminu dla pracowników socjalnych, ubiegających się o I stopień specjalizacji zawodowej;

2)

nadawanie I stopnia specjalizacji zawodowej;

3)

prowadzenie rejestru wydanych dyplomów;

4)

opracowywanie informacji, opinii i wniosków dotyczących I stopnia specjalizacji zawodowej

dla Komisji oraz dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

organizację pracy Komisji i regionalnych komisji egzaminacyjnych, minimum programowe

i kierunki obowiązujące dla specjalizacji w zawodzie pracownik socjalny, tryb postępowania

w sprawie nadawania stopni specjalizacji i wydawania dyplomów, warunki uzyskiwania

przez pracowników socjalnych stopni specjalizacji zawodowej, sposób przygotowywania

prac dyplomowych przez kandydatów ubiegających się o uzyskanie II stopnia specjalizacji

oraz kryteriów, jakim powinni odpowiadać kandydaci na konsultantów tych prac wskazani

przez podmioty ubiegające się o zgodę ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego na prowadzenie szkoleń w zakresie specjalizacji oraz tryb kontrolowania,

o którym mowa w art. 117 ust. 3 pkt 5, a także określi warunki, jakie powinny spełniać

podmioty prowadzące szkolenia w zakresie specjalizacji, uwzględniając potrzebę zapewnienia

odpowiedniego poziomu nauczania.

1.

Do zadań pracownika socjalnego należy w szczególności

1)

praca socjalna;

2)

dokonywanie analizy i oceny zjawisk, które powodują zapotrzebowanie na świadczenia

z pomocy społecznej oraz kwalifikowanie do uzyskania tych świadczeń;

3)

udzielanie informacji, wskazówek i pomocy w zakresie rozwiązywania spraw życiowych

osobom, które dzięki tej pomocy będą zdolne samodzielnie rozwiązywać problemy będące

przyczyną trudnej sytuacji życiowej; skuteczne posługiwanie się przepisami prawa w

realizacji tych zadań;

4)

pomoc w uzyskaniu dla osób będących w trudnej sytuacji życiowej poradnictwa dotyczącego

możliwości rozwiązywania problemów i udzielania pomocy przez właściwe instytucje państwowe,

samorządowe i organizacje pozarządowe oraz wspieranie w uzyskiwaniu pomocy;

5)

udzielanie pomocy zgodnie z zasadami etyki zawodowej;

6)

pobudzanie społecznej aktywności i inspirowanie działań samopomocowych w zaspokajaniu

niezbędnych potrzeb życiowych osób, rodzin, grup i środowisk społecznych;

7)

współpraca i współdziałanie z innymi specjalistami w celu przeciwdziałania i ograniczania

patologii i skutków negatywnych zjawisk społecznych, łagodzenie skutków ubóstwa;

8)

inicjowanie nowych form pomocy osobom i rodzinom mającym trudną sytuację życiową oraz

inspirowanie powołania instytucji świadczących usługi służące poprawie sytuacji takich

osób i rodzin;

9)

współuczestniczenie w inspirowaniu, opracowaniu, wdrożeniu oraz rozwijaniu regionalnych

i lokalnych programów pomocy społecznej ukierunkowanych na podniesienie jakości życia.

2.

Przy wykonywaniu zadań pracownik socjalny jest obowiązany

1)

kierować się zasadami etyki zawodowej;

2)

kierować się zasadą dobra osób i rodzin, którym służy, poszanowania ich godności i

prawa tych osób do samostanowienia;

3)

przeciwdziałać praktykom niehumanitarnym i dyskryminującym osobę, rodzinę lub grupę;

4)

udzielać osobom zgłaszającym się pełnej informacji o przysługujących im świadczeniach

i dostępnych formach pomocy;

5)

zachować w tajemnicy informacje uzyskane w toku czynności zawodowych, także po ustaniu

zatrudnienia, chyba że działa to przeciwko dobru osoby lub rodziny;

6)

podnosić swoje kwalifikacje zawodowe poprzez udział w szkoleniach i samokształcenie.

1.

Pracowników socjalnych mogą również zatrudniać inne instytucje, a w szczególności

jednostki organizacyjne właściwe w sprawach zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu,

szpitale, placówki opiekuńczo-wychowawcze, zakłady karne, do wykonywania zadań tych

jednostek w zakresie pomocy społecznej.

2.

Pracownicy socjalni mogą być również zatrudniani w podmiotach uprawnionych, o których

mowa w art. 25 ust. 1.

1.

Pracownik socjalny korzysta z prawa pierwszeństwa przy wykonywaniu swoich zadań w

urzędach, instytucjach i innych placówkach. Organy są obowiązane do udzielania pracownikowi

socjalnemu pomocy w zakresie wykonywania tych czynności.

2.

Pracownikowi socjalnemu przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariuszy

publicznych.

3.

Pracownikowi socjalnemu zatrudnionemu w ośrodku pomocy społecznej lub w powiatowym

centrum pomocy rodzinie, do którego obowiązków należy praca socjalna oraz przeprowadzanie

rodzinnych wywiadów środowiskowych, jeżeli przepracował nieprzerwanie i faktycznie

co najmniej 5 lat, przysługuje raz na dwa lata dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

10 dni roboczych.

4.

Dzień 21 listopada ustanawia się Dniem Pracownika Socjalnego.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może przyznać pracownikom socjalnym,

jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz podmiotom, o których mowa w art.

25, nagrody specjalne za wybitne, nowatorskie rozwiązania w zakresie pomocy społecznej.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

warunki przyznawania nagród specjalnych, rodzaje nagród, podmioty uprawnione do zgłaszania

wniosków oraz sposób i tryb postępowania w sprawie tych nagród, uwzględniając rodzaje

działań, za jakie nagrody te przysługują, oraz ich społeczną użyteczność.

1.

Osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są obowiązane posiadać

co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji

pomocy społecznej.

2.

Wymogi, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą osób kierujących placówkami rodzinnymi.

3.

Szkolenie specjalizacyjne z zakresu organizacji pomocy społecznej mogą realizować

jednostki szkolące po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

4.

Ukończenie studiów podyplomowych dla osób posiadających wykształcenie wyższe, w których

programie uwzględniono minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy

społecznej, jest równoznaczne z uzyskaniem przez absolwentów tych studiów specjalizacji.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, podmioty

uprawnione do prowadzenia specjalizacji i wymagania ich dotyczące, tryb nadawania

tym podmiotom uprawnień do prowadzenia specjalizacji, a także tryb uzyskiwania specjalizacji,

kierując się koniecznością zapewnienia sprawności i efektywności działania jednostek

organizacyjnych pomocy społecznej.

Prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w samorządowych jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej regulują przepisy o pracownikach samorządowych.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego działa Rada Pomocy Społecznej

jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach pomocy społecznej.

2.

Do zakresu działania Rady Pomocy Społecznej należy

1)

opiniowanie projektów aktów prawnych oraz inicjowanie zmian przepisów prawa w zakresie

pomocy społecznej;

2)

przygotowywanie ekspertyz dotyczących wybranych obszarów pomocy społecznej;

3)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego okresowych

informacji o swojej działalności;

4)

przyjmowanie i opiniowanie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

wniosków o nagrody specjalne za wybitne osiągnięcia w zakresie pomocy społecznej.

1.

Rada Pomocy Społecznej składa się z nie więcej niż 20 osób reprezentujących jednostki

organizacyjne pomocy społecznej, jednostki samorządu terytorialnego, wojewodów, organizacje

społeczne i zawodowe, kościoły i inne związki wyznaniowe oraz środowiska naukowe.

2.

Przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego do udziału w pracach Rady Pomocy

Społecznej rekomenduje Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego.

3.

Członków Rady Pomocy Społecznej, spośród przedstawicieli określonych w ust. 1, powołuje

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego na okres 3 lat.

4.

Członkowie Rady Pomocy Społecznej pełnią swoje funkcje społecznie.

5.

Członkowie Rady Pomocy Społecznej korzystają ze zwolnień w pracy w celu uczestniczenia

w posiedzeniach Rady i przysługuje im zwrot kosztów delegacji ze środków budżetu ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

6.

Koszty związane z obsługą Rady Pomocy Społecznej są pokrywane ze środków budżetu ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

7.

Rada Pomocy Społecznej może, za zgodą ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego, zapraszać do współpracy ekspertów i inne osoby niebędące jej członkami.

Do udziału osób zaproszonych w posiedzeniach Rady stosuje się odpowiednio ust. 5.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb zgłaszania kandydatów na członków Rady Pomocy Społecznej, organizację oraz tryb

działania Rady Pomocy Społecznej, uwzględniając zasadę kolegialności oraz pomocniczości

prac Rady.

Wojewoda w związku z przeprowadzanym postępowaniem nadzorczym i kontrolnym ma prawo

do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania nadzoru i kontroli;

2)

swobodnego wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń jednostki kontrolowanej;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

i pisemnej w zakresie przeprowadzanej kontroli;

5)

wzywania i przesłuchiwania świadków;

6)

zwrócenia się o wydanie opinii biegłych i specjalistów z zakresu pomocy społecznej.

1.

Czynności, o których mowa w art. 126, w imieniu i z upoważnienia wojewody przeprowadza

zespół pracowników właściwego do spraw pomocy społecznej wydziału urzędu wojewódzkiego

w składzie co najmniej dwóch osób, zwany dalej „zespołem inspektorów”.

2.

Zespół inspektorów, przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 126, jest obowiązany

do okazania legitymacji służbowych oraz imiennego upoważnienia do przeprowadzenia

nadzoru albo kontroli wskazującego jednostkę organizacyjną pomocy społecznej albo

kontrolowaną jednostkę.

1.

Wojewoda w wyniku przeprowadzonych przez zespół inspektorów czynności, o których mowa

w art. 126, może wydać jednostce organizacyjnej pomocy społecznej albo kontrolowanej

jednostce zalecenia pokontrolne.

2.

Jednostka organizacyjna pomocy społecznej albo kontrolowana jednostka może, w terminie

7 dni od dnia otrzymania zaleceń pokontrolnych, zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Wojewoda ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń jednostka organizacyjna pomocy

społecznej albo kontrolowana jednostka w terminie 30 dni obowiązana jest do powiadomienia

wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków.

5.

W przypadku uwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2, jednostka

organizacyjna pomocy społecznej albo kontrolowana jednostka w terminie 30 dni jest

obowiązana do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków, o których

mowa w ust. 1, mając na uwadze zmiany wynikające z uwzględnionych przez wojewodę zastrzeżeń.

6.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności jednostki organizacyjnej

pomocy społecznej albo kontrolowanej jednostki wojewoda, niezależnie od przysługujących

mu innych środków, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach organ założycielski tych

jednostek lub organ zlecający kontrolowanej jednostce realizację zadania z zakresu

pomocy społecznej.

7.

Organ, o którym mowa w ust. 6, do którego skierowano zawiadomienie o stwierdzonych

istotnych uchybieniach, jest obowiązany, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia

o stwierdzonych uchybieniach, powiadomić wojewodę o podjętych czynnościach.

1.

W przypadku niepodjęcia lub niewykonania czynności wynikających z zaleceń pokontrolnych,

o których mowa w art. 128, mających na celu ograniczenie lub likwidację stwierdzonych

istotnych uchybień lub nieprawidłowości w zakresie działań i usług objętych standardami,

świadczonych przez jednostki organizacyjne pomocy społecznej albo kontrolowane jednostki,

wojewoda może orzec o czasowym lub stałym cofnięciu zezwolenia na prowadzenie placówki.

2.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 126, ujawnione zostały

rażące zaniedbania lub zaniechania realizacji obowiązków ustawowych, wojewoda może

wezwać jednostkę samorządu terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego, w

terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia otrzymania wezwania.

3.

W przypadku niewyznaczenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wykonawcy zastępczego

w terminie, o którym mowa w ust. 2, wojewoda może wystąpić do sądu administracyjnego

ze skargą na bezczynność organu jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Kto nie realizuje zaleceń pokontrolnych - podlega karze pieniężnej w wysokości od

1 000 do 6 000 zł.

2.

Kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym

wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym - podlega karze pieniężnej w wysokości

10 000 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 130, wymierza, w drodze decyzji administracyjnej,

wojewoda.

2.

Wysokość kary, o której mowa w art. 130 ust. 1, ustala wojewoda, biorąc pod uwagę

rozmiar prowadzonej działalności, stopień, liczbę i społeczną szkodliwość stwierdzonych

uchybień.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Od nieuiszczonych w terminie kar pobiera się odsetki ustawowe.

5.

Egzekucja kar wraz z odsetkami za zwłokę następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Przychody z tytułu kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 131 ust. 1 stanowią

dochód urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

i są gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym w formie środków specjalnych.

2.

Przychody, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na wspieranie programów rządowych

mających na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój

specjalistycznego wsparcia.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację i tryb przeprowadzania nadzoru i kontroli, kwalifikacje inspektorów upoważnionych

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych, a także wzór legitymacji uprawniającej

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych,

2)

kwalifikacje pozostałych pracowników wykonujących z upoważnienia wojewody zadania

z zakresu pomocy społecznej

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu ich wykonywania.

W ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 33g ust. 6a otrzymuje brzmienie

„

6a.

Przepisów art. 33n ust. 5b i 5c nie stosuje się do dzieci umieszczonych w rodzinach

zastępczych przed dniem 1 stycznia 2004 r. Decyzje o odpłatności rodziców za pobyt

tych dzieci w rodzinach zastępczych wydaje starosta powiatu właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej.

”

;

2)

w art. 33k ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Opłatę, o której mowa w ust. 4, ustala w drodze decyzji administracyjnej starosta

powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed jego skierowaniem

do placówki, z tym że w 2004 r. opłatę ustala starosta powiatu prowadzącego placówkę

opiekuńczo-wychowawczą.

”

.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 w pkt 2 lit. j otrzymuje brzmienie

„

j)

nie pobiera, na podstawie przepisów o pomocy społecznej, zasiłku stałego,

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm. w art. 299 wprowadza się następujące zmiany

1)

w § 3 w pkt 9 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

ośrodkom pomocy społecznej i powiatowym centrom pomocy rodzinie w zakresie prowadzonych

postępowań o świadczenia z pomocy społecznej.

”

;

2)

w § 4 w pkt 3 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

ośrodkom pomocy społecznej i powiatowym centrom pomocy rodzinie w zakresie prowadzonych

postępowań o świadczenia z pomocy społecznej.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w pkt 2 lit. k otrzymuje brzmienie

„

k)

ośrodek pomocy społecznej - w stosunku do osób rezygnujących z zatrudnienia w związku

z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko

chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem,

”

;

2)

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zasady podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym osób rezygnujących z zatrudnienia

w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale

lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem

lub rodzeństwem, za które ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę, regulują przepisy

o pomocy społecznej.

”

;

3)

w art. 16

a)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób rezygnujących z zatrudnienia w

związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale

lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem

lub rodzeństwem finansują w całości ośrodki pomocy społecznej.

”

,

b)

ust. 12 otrzymuje brzmienie

„

12.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 20, finansuje w całości budżet państwa.

”

;

4)

w art. 18 ust. 5 i 5a otrzymują brzmienie

„

5.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób rezygnujących

z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki

nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi

matką, ojcem lub rodzeństwem stanowi kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie

ustalona według odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 9.

5a.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób pobierających

świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych oraz osób

przebywających na urlopie wychowawczym stanowi kwota świadczenia pielęgnacyjnego,

z zastrzeżeniem ust. 9.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 75 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przebywającej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym

lub w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje, chyba

że przebywa poza tą placówką przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu.

”

;

2)

w art. 87 w ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Zasady tej nie stosuje się również, jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe stanowiła kwota zasiłku stałego z pomocy społecznej, kwota kryterium

dochodowego na osobę w rodzinie ustalona według przepisów o pomocy społecznej, kwota

świadczenia pielęgnacyjnego określonego w przepisach o świadczeniach rodzinnych oraz

do: pracowników, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679), żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej, ubezpieczonych odbywających zastępcze

formy służby wojskowej, a także pozostających w służbie kandydackiej funkcjonariuszy

Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej.

”

;

3)

w art. 139 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

zasiłki wypłacone z tytułu pomocy społecznej, jeżeli przy wypłacie zastrzeżono ich

potrącanie, oraz zasiłek stały lub zasiłek okresowy wypłacone na podstawie przepisów

o pomocy społecznej za okres, za który przyznano emeryturę lub rentę;

”

.

W ustawie z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem

administracji publicznej

(Dz. U. Nr 12, poz. 136, z późn. zm. uchyla się art. 64.

W ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

„osobie bezdomnej wychodzącej z bezdomności” - rozumie się przez to osobę objętą indywidualnym

programem wychodzenia z bezdomności zgodnie z przepisami o pomocy społecznej;

”

;

2)

w art. 9

a)

w ust. 1

-

pkt 25 otrzymuje brzmienie

„

25)

osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

”

,

-

po pkt 26a dodaje się pkt 26b w brzmieniu

„

26b)

uchodźcy objęci indywidualnym programem integracji na podstawie przepisów o pomocy

społecznej, niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Status członka rodziny osoby ubezpieczonej zwalnia z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 16-19, 23-26b i 29.

”

;

3)

w art. 16

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dzieci, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 18, powstaje z dniem uznania przez ośrodek

pomocy społecznej zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a wygasa z dniem uznania,

że ustała zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, nie później niż z dniem, w

którym dziecko rozpoczyna realizację obowiązku szkolnego; ośrodek pomocy społecznej

może odmówić uznania zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym lub uznać, że ustała

konieczność i zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym dziecka spełniającego przesłanki

określone w art. 9 ust. 1 pkt 18, jeżeli na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego

stwierdzi, że warunki materialne opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka umożliwiają

jego ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w art. 11;

”

,

b)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku

do dnia utraty prawa do zasiłku;

”

,

c)

po pkt 10a dodaje się pkt 10b w brzmieniu

„

10b)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26b, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu integracji, a wygasa z dniem zakończenia lub wstrzymania realizacji

tego programu;

”

;

4)

w art. 17 po ust. 12 dodaje się ust. 12a w brzmieniu

„

12a.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26b, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

powiatowe centrum pomocy rodzinie realizujące indywidualny program integracji.

”

;

5)

w art. 23 w ust. 9

a)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, jest kwota odpowiadająca wysokości zasiłku

stałego z pomocy społecznej;

”

,

b)

pkt 8 i 9 otrzymują brzmienie

„

8)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26-26b, jest maksymalna kwota zasiłku stałego

z pomocy społecznej;

9)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27 i 28, jest kwota odpowiadająca wysokości

świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych;

”

;

6)

w art. 28 w ust. 1 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu

„

9a)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26b, opłaca powiatowe centrum pomocy rodzinie

realizujące indywidualny program integracji;

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873) w art. 3 po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Do zlecania realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, stosuje się przepisy

o pomocy społecznej.

”

.

W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 35, poz. 305) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w pkt 1 lit. a i b otrzymują brzmienie

„

a)

przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o

podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu,

należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone

do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne,

b)

deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie

przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych

przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki

na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,

”

,

b)

w pkt 7 po wyrazach „placówkę opiekuńczo-wychowawczą” dodaje się wyrazy „, młodzieżowy ośrodek wychowawczy”;

2)

w art. 5

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadku gdy dochód rodziny lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą

daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą

kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie,

na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim

okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym

zasiłek rodzinny nie przysługuje.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku gdy z dochodu rodziny ponoszona jest opłata za pobyt w instytucji zapewniającej

całodobowe utrzymanie członka rodziny, od dochodu rodziny odejmuje się tę opłatę.

Ustalając dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie uwzględnia się członka rodziny

przebywającego w tej instytucji.

”

,

c)

uchyla się ust. 6;

3)

w art. 10 w ust. 5 uchyla się pkt 1;

4)

w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności

lub znacznym stopniu niepełnosprawności dodatek przysługuje w wysokości 250,00 zł

na dziecko.

”

;

5)

w art. 16 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 144,00 zł miesięcznie.

5.

Zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w rodzinie zastępczej lub

w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielane przez

tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa

albo z Narodowego Funduszu Zdrowia.

”

;

6)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi

faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem

legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których

mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm., albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.

”

;

7)

w art. 20

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ właściwy może upoważnić, w formie pisemnej, swojego zastępcę, pracownika urzędu

albo kierownika ośrodka pomocy społecznej do prowadzenia postępowania w sprawach,

o których mowa w ust. 2, a także do wydawania w tych sprawach decyzji.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku upoważnienia kierownika ośrodka pomocy społecznej, w ośrodku tym tworzy

się komórkę organizacyjną do realizacji świadczeń rodzinnych. Realizacja świadczeń

rodzinnych nie może powodować nieprawidłowości w wykonywaniu zadań pomocy społecznej,

a także nie może naruszać norm zatrudnienia pracowników socjalnych określonych w przepisach

o pomocy społecznej.

”

;

8)

w art. 24 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego przysługują za wrzesień, jeżeli

dziecko legitymujące się orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności

po zakończeniu szkoły zostało przyjęte w tym samym roku kalendarzowym do szkoły wyższej.

”

;

9)

w art. 33 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Świadczenia rodzinne i koszty ich obsługi, składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe

z ubezpieczenia społecznego oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne są finansowane

w formie dotacji celowej z budżetu państwa.

”

;

10)

po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu

„

Art. 48a.

W okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. koszty obsługi, o których

mowa w art. 33 ust. 2, stanowią 2% wydatków na świadczenia rodzinne.

”

;

11)

po art. 48a dodaje się art. 48b w brzmieniu

„

Art. 48b.

Świadczenia rodzinne przysługujące za maj 2004 r. wypłaca się nie później niż do dnia

15 czerwca 2004 r.

”

;

12)

w art. 51 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów publicznych do dokonania, na wniosek

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, przeniesienia między częściami,

działami, rozdziałami i paragrafami zawartych w ustawie budżetowej na rok 2004 planowanych

wydatków przeznaczonych na finansowanie wraz z kosztami obsługi

”

;

13)

w art. 57 skreśla się wyrazy „w stopniu umiarkowanym”;

14)

w art. 59

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Osoba samotnie wychowująca dziecko otrzymująca do dnia wejścia w życie ustawy zasiłek

wychowawczy, uprawniona do 36-miesięcznego okresu pobierania tego zasiłku, nabywa

prawo do dodatku, o którym mowa w art. 10, na dziecko, na które korzystała z urlopu

wychowawczego do dnia wejścia w życie ustawy, przez okres 36 miesięcy, jeżeli spełnia

warunki określone w dotychczasowych przepisach. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Osoba otrzymująca, przed dniem wejścia w życie ustawy, zasiłek wychowawczy przyznany

na podstawie orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka, nabywa prawo do dodatku

do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, do dnia 31 grudnia 2004 r., jeżeli

spełnia warunki określone w ustawie.

”

;

15)

po art. 59 dodaje się art. 59a w brzmieniu

„

Art. 59a.

Osoba otrzymująca, do dnia wejścia w życie ustawy, gwarantowany zasiłek okresowy na

podstawie przepisów o pomocy społecznej nabywa prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego,

o którym mowa w art. 11. Do trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 11 ust. 1, wlicza

się okresy, za które został wypłacony gwarantowany zasiłek okresowy.

”

.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

zasiłku stałym wyrównawczym - rozumie się przez to zasiłek stały;

2)

ustawie o pomocy społecznej - rozumie się przez to niniejszą ustawę;

3)

wywiadzie środowiskowym (rodzinnym) - rozumie się przez to rodzinny wywiad środowiskowy.

Pierwszą weryfikację kryteriów dochodowych przeprowadza się w 2006 r.

1.

Do umów w sprawie zlecenia realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej stosuje

się dotychczasowe przepisy dotyczące zlecania zadań.

2.

Umowy w sprawie zlecenia realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej zawarte przed

dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia lub rozwiązania,

nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2008 r.

1.

W 2004 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 20% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

w przypadku rodziny - 15% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny.

2.

W 2005 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 30% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2)

w przypadku rodziny - 20% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny.

3.

W 2006 r. i 2007 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi

1)

w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 35% różnicy między kryterium dochodowym

osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby,

2)

w przypadku rodziny - 25% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny

- przy czym art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

W 2004 r. gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na

zasiłki okresowe w części określonej w ust. 1.

5.

W 2005 r. gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na

zasiłki okresowe w części określonej w ust. 2.

6.

W 2006 r. gminy otrzymują dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe

w części określonej w ust. 3.

W latach 2004-2006 gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na realizację

zadań zleconych z zakresu administracji rządowej i zadań własnych dotowanych z budżetu

państwa.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm., z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust.

8 niniejszej ustawy.

2.

Macierzyńskie zasiłki okresowe przyznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

wypłaca się według przepisów dotychczasowych.

3.

Zachowują moc decyzje o skierowaniu do domu pomocy społecznej oraz decyzje o umieszczeniu

w domu pomocy społecznej wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy niniejszej ustawy.

1.

Z dniem 1 stycznia 2005 r. domy pomocy społecznej dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży stają się ośrodkami wsparcia - domami dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, o których mowa w art. 47 ust. 4.

2.

Osoby umieszczone w domu pomocy społecznej dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet

w ciąży przed dniem 1 stycznia 2004 r. oraz osoby skierowane do takiego domu przed

dniem 1 stycznia 2004 r., po dniu 1 stycznia 2005 r. ponoszą odpłatność na dotychczasowych

zasadach. Decyzje o odpłatności wydaje starosta powiatu prowadzącego dom.

3.

Powiat, który prowadzi lub zleca prowadzenie domów dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, przeznacza na utrzymanie osób, o których mowa w ust. 2, część środków

pochodzących z dotacji celowej z budżetu państwa ustalonej dla domów pomocy społecznej

na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. Nr 203, poz. 1966).

1.

Domy pomocy społecznej, które nie osiągają obowiązującego standardu, są obowiązane

do opracowania i realizacji programu naprawczego do końca 2006 r.

2.

Podmiotowi prowadzącemu dom pomocy społecznej, który jeszcze nie osiągnął obowiązującego

standardu, wojewoda wydaje zezwolenie warunkowe na czas realizacji programu naprawczego.

3.

Zezwolenia i zezwolenia warunkowe na prowadzenie domu pomocy społecznej wydane przed

dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2006 r.

Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy placówki zapewniające

całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym

wieku, które w dniu wejścia w życie ustawy nie spełniają wymagań, o których mowa w

art. 67 i 68, są obowiązane dostosować do tych wymagań placówki w terminie jednego

roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Przepisów art. 86 ust. 3 i 4 nie stosuje się do dzieci umieszczonych w rodzinach zastępczych

przed dniem 1 stycznia 2004 r. Decyzje o odpłatności rodziców za pobyt tych dzieci

w rodzinach zastępczych wydaje starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

rodziny zastępczej.

2.

Umowy o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zawarte na podstawie art. 33f ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zachowują ważność nie dłużej niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze pełniące zadania pogotowia rodzinnego,

z dniem wejścia w życie ustawy stają się zawodowymi niespokrewnionymi z dzieckiem

rodzinami zastępczymi o charakterze pogotowia rodzinnego.

4.

Zawodowe niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze otrzymują pomoc, o której mowa

w art. 78 ust. 7, na dzieci przyjęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Przepisu art. 73 ust. 2 nie stosuje się do osób, które przed dniem wejścia w życie

ustawy łączyły funkcję rodziny zastępczej z prowadzeniem placówki rodzinnej.

6.

W 2004 r. opłaty za pobyt dzieci w placówkach opiekuńczo-wychowawczych ustala starosta

powiatu prowadzącego placówkę opiekuńczo-wychowawczą.

7.

Placówki opiekuńczo-wychowawcze, które nie osiągają wymaganego standardu, są obowiązane

do opracowania i realizacji programu naprawczego do końca 2006 r.

8.

Do pomocy przyznanej na podstawie art. 33p ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej stosuje się przepisy dotychczasowe.

9.

Osoby, które z przyczyn od siebie niezależnych nie otrzymywały pomocy, o której mowa

w art. 88 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, mogą wystąpić do starosty właściwego ze względu na

miejsce zamieszkania osoby usamodzielnianej przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej

lub skierowaniem do placówki z wnioskiem o przyznanie pomocy w terminie 3 lat od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed

dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej

gminy.

2.

Kwota dotacji celowej z budżetu państwa na domy pomocy społecznej wyliczona zgodnie

z art. 87 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego może być w uzasadnionych przypadkach zmniejszona lub zwiększona, nie więcej jednak

niż o 10%, w zależności od znajdujących się w powiecie typów domów oraz uzyskanych

dochodów z tytułu odpłatności za pobyt w domu.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy były zatrudnione na stanowisku

pracownika socjalnego na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują uprawnienia

do wykonywania zawodu.

2.

Osoby kierujące placówkami opiekuńczo-wychowawczymi i ośrodkami adopcyjno-opiekuńczymi

powinny ukończyć specjalizację nie później niż do końca 2005 r.; osobom tym zalicza

się staż pracy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych i ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych.

Rada Pomocy Społecznej powołana w 2003 r. działa przez okres kadencji, który wynosi

3 lata.

Dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje osobom przebywającym w domu pomocy społecznej,

skierowanym do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie tej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1001, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238, z 2001 r. Nr 72, poz. 748, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 973, Nr 111, poz. 1194, Nr 122, poz. 1349 i Nr 154, poz. 1792, z 2003 r. Nr 7, poz. 79, Nr 44, poz. 389, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1304, Nr 203, poz. 1966 i Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 135, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r.;

2)

art. 5 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej;

3)

art. 86 ust. 2 i art. 140, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.