Ustawa z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 i Nr 203, poz. 1966) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 1 dodaje się art. 1a w brzmieniu

„

Art. 1a.

Przepisy ustawy dotyczące świadczenia usług hotelarskich w obiektach, o których mowa

w art. 35 ust. 2, stosuje się także do rolników wynajmujących pokoje i miejsca na

ustawienie namiotów w prowadzonych gospodarstwach rolnych.

”

;

2)

w art. 3 pkt 7a otrzymuje brzmienie

„

7a)

przewodnik turystyczny - osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub odwiedzających

po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach oraz udzielającą o nich informacji,

”

;

3)

art. 7 i art. 8 otrzymują brzmienie

„

Art. 7.

1.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana w tym ograniczenie zakresu terytorialnego zezwolenia,

stwierdzenie wygaśnięcia lub cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

następuje w formie decyzji administracyjnej.

2.

Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany w tym ograniczenia zakresu

terytorialnego zezwolenia, stwierdzenia wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, jest wojewoda właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, a w wypadku

przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej - wybrany przez niego wojewoda.

3.

Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany w tym ograniczenia zakresu

terytorialnego zezwolenia, stwierdzenia wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, przedsiębiorcy zagranicznemu, który utworzył oddział na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, jest

wojewoda właściwy ze względu na siedzibę oddziału.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku gdy

przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

2)

określenie przedmiotu działalności: organizowanie imprez turystycznych lub pośredniczenie

na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych,

3)

określenie zakresu terytorialnego działalności objętej zezwoleniem,

4)

wskazanie głównego miejsca wykonywania działalności objętej zezwoleniem (zakładu głównego)

oraz oddziałów,

5)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do kierowania działalnością przedsiębiorstwa

oraz działalnością jego oddziałów.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2

1)

odpowiednio odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji

działalności gospodarczej lub ich odpowiedniki, w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego

mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

2)

kopię wydanego przez właściwy urząd statystyczny zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym

REGON lub jego odpowiednika, w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

3)

w odniesieniu do osób upoważnionych do kierowania działalnością przedsiębiorstwa oraz

działalnością jego oddziałów

a)

odpis umowy o pracę, z wyłączeniem informacji o wysokości wynagrodzenia, lub inny

dokument upoważniający do kierowania działalnością,

b)

zaświadczenie o niekaralności za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności

dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu,

c)

dokumenty potwierdzające posiadanie wykształcenia i praktyki, o których mowa w art.

6,

4)

umowę gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, albo umowę ubezpieczenia na rzecz klientów,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinno zawierać w szczególności

1)

numer zezwolenia,

2)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z jego numerem identyfikacyjnym REGON lub jego odpowiednikiem,

w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

3)

wskazanie siedziby i adresu przedsiębiorcy, a w wypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba

fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

4)

wskazanie adresu zakładu głównego oraz adresów oddziałów,

5)

określenie przedmiotu i zakresu terytorialnego działalności,

6)

imiona i nazwiska oraz daty urodzenia osób upoważnionych do kierowania działalnością

przedsiębiorstwa oraz działalnością jego oddziałów,

7)

pouczenie o obowiązkach przedsiębiorcy w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej

objętej zezwoleniem oraz o skutkach związanych z niewywiązaniem się z tych obowiązków.

7.

Wojewoda odmawia udzielenia zezwolenia albo ogranicza jego zakres terytorialny w stosunku

do wniosku o udzielenie zezwolenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymagań niezbędnych

do jego udzielenia.

8.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie zmiany danych zawartych

we wniosku i załączonych dokumentach w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian.

9.

W wypadku zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w ust. 6 pkt 2-6, właściwy wojewoda

wydaje decyzję administracyjną o zmianie zezwolenia.

Art. 8.

1.

Wojewoda niezwłocznie przesyła kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, kopię

ostatecznej decyzji o zmianie w tym o ograniczeniu zakresu terytorialnego zezwolenia,

cofnięciu, o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia oraz o stwierdzeniu prowadzenia działalności

bez wymaganego zezwolenia, a także dane dotyczące formy zapewnienia pokrycia kosztów

i zwrotu wpłat, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, ministrowi właściwemu do spraw

turystyki.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie ostatecznych decyzji i danych dotyczących

form zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w ust. 1, prowadzi

centralny rejestr zezwoleń, zwany dalej „rejestrem”.

3.

W ramach rejestru prowadzi się także wykaz przedsiębiorców oraz wykaz obejmujący imiona

i nazwiska oraz daty urodzenia osób kierujących działalnością przedsiębiorstwa w imieniu

przedsiębiorców, którym cofnięto zezwolenie lub którzy prowadzili działalność bez

wymaganego zezwolenia, wraz ze wskazaniem terminu, w którym upływa okres, o którym

mowa w art. 10a ust. 2. Podstawą dokonania wpisu w wykazie jest ostateczna decyzja

właściwego wojewody o cofnięciu zezwolenia lub o stwierdzeniu prowadzenia działalności,

o której mowa w art. 4 ust. 1, bez wymaganego zezwolenia.

4.

Z wykazów, o których mowa w ust. 3, wykreśla się przedsiębiorcę oraz osobę kierującą

działalnością przedsiębiorstwa w imieniu przedsiębiorcy, po upływie okresu, o którym

mowa w art. 10a ust. 2.

5.

Wpisu do rejestru dokonuje się z urzędu, na podstawie ostatecznych decyzji i danych,

o których mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe

zasady i tryb prowadzenia centralnego rejestru zezwoleń, wskazując w szczególności

dokumenty i dane, na podstawie których dokonuje się wpisu do rejestru, oraz zakres

danych gromadzonych w księdze rejestrowej i jej wzór.

7.

Wojewoda prowadzi ewidencję wydanych na terenie województwa zezwoleń i związanych

z nimi umów gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 2, oraz udziela informacji o wydanych zezwoleniach na zasadach ustalonych dla

rejestru.

”

;

4)

w art. 9 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W razie ustalenia w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, że przedsiębiorca prowadzi

działalność bez wymaganego zezwolenia lub z przekroczeniem zakresu terytorialnego,

wojewoda wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia działalności, o

której mowa w art. 4 ust. 1, bez wymaganego zezwolenia lub z przekroczeniem zakresu

terytorialnego. Decyzja powinna w szczególności zawierać określenie przedsiębiorcy,

który prowadził działalność bez wymaganego zezwolenia lub z przekroczeniem zakresu

terytorialnego, imię i nazwisko oraz datę urodzenia osoby lub osób kierujących taką

działalnością oraz datę stwierdzenia prowadzenia działalności bez zezwolenia lub z

przekroczeniem terytorialnego zakresu. W decyzji zamieszcza się także pouczenie o

skutkach wynikających z art. 10a ust. 2 i 3.

”

;

5)

w art. 10a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewoda cofa zezwolenie albo ogranicza jego zakres terytorialny, w wypadku gdy

1)

został zawiadomiony przez sąd o prawomocnym orzeczeniu zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę

działalności objętej zezwoleniem,

2)

przedsiębiorca naruszył obowiązki określone ustawą, powodując zagrożenie bezpieczeństwa

lub dóbr osobistych klientów, a także poważne zagrożenie interesów majątkowych klientów,

3)

przedsiębiorca nie usunie, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych uchybień, pomimo

wezwania, o którym mowa w art. 9 ust. 2,

4)

przedsiębiorca nie przedłoży dokumentów potwierdzających zawarcie kolejnej umowy gwarancji

lub ubezpieczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, przed upływem terminu obowiązywania

umowy poprzedniej,

5)

przedsiębiorca działa jednocześnie jako agent turystyczny, który

a)

prowadzi działalność na rzecz organizatora turystyki nieposiadającego zezwolenia lub

b)

w umowie zawieranej z klientem nie wskazuje jednoznacznie właściwego organizatora

turystyki, którego reprezentuje, lub

c)

działa bez ważnej umowy agencyjnej,

6)

przedsiębiorca używa zezwolenia lub powołuje się na posiadane zezwolenie organizatora

turystyki lub pośrednika turystycznego, prowadząc działalność gospodarczą polegającą

na sprzedaży prawa do korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym

czasie w każdym roku, w celu wprowadzenia w błąd klientów co do rzeczywistego charakteru

prowadzonej przez siebie działalności.

”

;

6)

w art. 10b dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Prowadzenie przez agenta turystycznego działalności, o której mowa w ust. 1, jest

traktowane jak prowadzenie działalności przez organizatora turystyki bez wymaganego

zezwolenia. Przepis art. 10a ust. 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Powierzenie przez organizatora turystyki wykonywania zadań przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek osobie nieuprawnionej lub nieposiadającej znajomości języka,

o którym mowa w art. 31, albo nieposiadającej aktualnego zaświadczenia lekarskiego

o braku przeciwwskazań do wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,

wydanego zgodnie z przepisami wymienionymi w art. 23 ust. 1, może stanowić podstawę

cofnięcia lub ograniczenia zakresu terytorialnego zezwolenia, o którym mowa w art.

4 ust. 1.

”

;

8)

w art. 19a wyrazy „art. 10b” zastępuje się wyrazami „art. 10b ust. 1”;

9)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek może być osoba, która posiada uprawnienia

określone ustawą.

2.

Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie wycieczek oraz fachowe udzielanie

ich uczestnikom informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach, obszarach i obiektach.

3.

Do zadań pilota wycieczek należy sprawowanie, w imieniu organizatora turystyki, opieki

nad uczestnikami imprezy turystycznej w niezbędnym zakresie, wynikającym z charakteru

imprezy, czuwanie nad sposobem wykonywania usług świadczonych na rzecz uczestników

podczas imprezy oraz przyjmowanie od nich reklamacji dotyczących świadczonych im usług,

a także reprezentowanie organizatora turystyki wobec kontrahentów świadczących usługi

w trakcie trwania imprezy.

4.

Pilot wycieczek ma obowiązek potwierdzić klientowi przyjęcie reklamacji, a w wypadku

jej niezałatwienia, przekazania jej niezwłocznie organizatorowi turystyki.

5.

W wypadku odmowy uwzględnienia reklamacji organizator turystyki jest obowiązany szczegółowo

uzasadnić na piśmie przyczyny odmowy.

6.

Jeżeli organizator turystyki nie ustosunkuje się do reklamacji na piśmie, w terminie

30 dni od dnia zakończenia imprezy turystycznej, a w wypadku zgłoszenia tej reklamacji

po zakończeniu imprezy turystycznej w terminie 30 dni od jej złożenia, uważa się,

że uznał reklamację za uzasadnioną.

”

;

10)

w art. 21 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przewodników terenowych dla poszczególnych województw, regionów oraz tras turystycznych.

”

;

11)

w art. 22 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

odbyła szkolenie teoretyczne i praktyczne oraz zdała egzamin na przewodnika turystycznego

lub na pilota wycieczek, z zastrzeżeniem art. 22a.

”

;

12)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

1.

Osoby wymienione w art. 49 ust. 1, które nie potwierdziły posiadanych uprawnień w

terminie określonym w art. 49 ust. 2, dopuszcza się odpowiednio do egzaminu na przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego

i praktycznego.

2.

Osoby posiadające uprawnienia przewodnika turystycznego dopuszcza się do egzaminu

umożliwiającego uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy zakres terytorialny bez

konieczności odbycia szkolenia teoretycznego i praktycznego.

”

;

13)

art. 23 i art. 24 otrzymują brzmienie

„

Art. 23.

1.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek

podlega badaniom lekarskim wstępnym, a osoba posiadająca takie uprawnienia - badaniom

okresowym, w trybie i zakresie określonych w przepisach o badaniach lekarskich pracowników.

2.

Przewodnik turystyczny lub pilot wycieczek, który nie przedstawi właściwemu wojewodzie

aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania zadań przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek, wydanego zgodnie z przepisami, o których mowa

w ust. 1, nie może wykonywać zadań wymagających posiadania odpowiednio uprawnień przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek.

Art. 24.

1.

Szkolenie, o którym mowa w art. 22 pkt 5, mogą prowadzić jednostki organizacyjne lub

osoby upoważnione na podstawie decyzji administracyjnej wojewody właściwego ze względu

na ich siedzibę lub miejsce zamieszkania, a w wypadku jednostek organizacyjnych lub

osób mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej - wybranego przez nich wojewody, zwane dalej „organizatorami szkolenia”,

które

1)

do prowadzenia zajęć teoretycznych dysponują kadrą wykładowców posiadających wykształcenie

wyższe,

2)

do prowadzenia zajęć praktycznych dysponują kadrą instruktorów posiadających udokumentowaną

praktykę w zakresie wykonywania zadań odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota

wycieczek w wymiarze co najmniej 50 dni w okresie 5 lat poprzedzających dzień złożenia

wniosku o udzielenie upoważnienia,

3)

zapewnią warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych, oraz odpowiednią

obsługę biurową wraz z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia.

2.

Potwierdzeniem posiadania praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest zaświadczenie

wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę organizacyjną powierzającą zadania

odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na przeprowadzenie jednego szkolenia

lub na stałe.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności

1)

numer upoważnienia,

2)

oznaczenie organu udzielającego upoważnienia,

3)

datę wydania upoważnienia,

4)

oznaczenie organizatora szkolenia,

5)

wskazanie siedziby i adresu zakładu głównego organizatora szkolenia oraz oddziałów,

6)

imię i nazwisko osoby (osób) kierujących szkoleniem,

7)

określenie przedmiotu i zakresu szkolenia,

8)

okres, na który udziela się upoważnienia stosownie do ust. 3,

9)

pouczenie o obowiązkach organizatora szkolenia w związku z prowadzeniem działalności

objętej upoważnieniem oraz o skutkach związanych z niewywiązaniem się z tych obowiązków.

5.

Organizator szkolenia jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił upoważnienia,

zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i 6.

6.

W wypadku zgłoszenia zmian danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i 6, organ, który

udzielił upoważnienia, wydaje decyzję administracyjną o zmianie upoważnienia.

7.

Upoważnienie może zostać cofnięte, jeżeli organizator szkolenia przestał spełniać

warunki określone w ust. 1 lub gdy szkolenie jest prowadzone niezgodnie z wydanym

upoważnieniem.

”

;

14)

po art. 24 dodaje się art. 24a i 24b w brzmieniu

„

Art. 24a.

1.

Wojewoda jest upoważniony do kontroli organizatorów szkoleń w zakresie

1)

spełniania wymagań niezbędnych do uzyskania upoważnienia,

2)

zgodności prowadzonej działalności z wydanym upoważnieniem.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonują osoby imiennie upoważnione przez wojewodów.

3.

Wojewoda może wezwać organizatora szkolenia do usunięcia stwierdzonych uchybień w

wyznaczonym terminie, pod rygorem cofnięcia upoważnienia.

4.

Cofnięcie upoważnienia do szkolenia oraz stwierdzenie jego prowadzenia bez wymaganego

upoważnienia następuje w formie decyzji administracyjnej.

5.

Organizator szkolenia, któremu cofnięto upoważnienie do szkolenia, a także organizator

szkolenia, który prowadził szkolenie bez wymaganego upoważnienia, nie może uzyskać

żadnego z upoważnień, o których mowa w art. 24 ust. 3, w okresie 3 lat od daty wydania

decyzji o cofnięciu upoważnienia lub o stwierdzeniu prowadzenia szkolenia bez wymaganego

upoważnienia.

Art. 24b.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

warunki, jakie powinien spełniać organizator szkolenia ubiegający się o upoważnienie

do szkolenia przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności

warunków materialnych umożliwiających realizację zajęć, kwalifikacji kadry wykładowców

i instruktorów, oraz warunki przechowywania i udostępniania dokumentacji szkolenia,

2)

warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o upoważnienie do szkolenia przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek oraz tryb i szczegółowe zasady kontroli szkoleń,

z uwzględnieniem w szczególności dokumentów, jakie powinny być załączane do wniosku

oraz ze szczególnym uwzględnieniem zakresu, procedury i częstotliwości dokonywania

kontroli szkoleń.

”

;

15)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez wojewodę właściwego ze

względu na

1)

obszar uprawnień - dla przewodników turystycznych,

2)

miejsce organizacji kursu - dla pilotów wycieczek.

2.

W wypadku gdy obszar uprawnień, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje terytorium

wykraczające poza jedno województwo, egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana

przez wojewodę właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej z części obszaru,

którego dotyczą uprawnienia przewodnika turystycznego.

3.

Wyboru komisji egzaminacyjnej w wypadku, o którym mowa w ust. 2, dokonuje osoba ubiegająca

się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego.

4.

Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, powołuje się przedstawicieli

stowarzyszeń zrzeszających przewodników turystycznych i pilotów wycieczek oraz organizacji

zrzeszających organizatorów turystyki, a także przedstawiciela wojewódzkiego konserwatora

zabytków, jeżeli na obszarze objętym uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na

przewodnika turystycznego, znajdują się obiekty zabytkowe i muzea.

5.

Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać także nauczycieli

akademickich specjalizujących się w dziedzinie turystyki.

6.

Za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek oraz za sprawdzenie znajomości języka obcego przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek pobiera się opłaty.

”

;

16)

art. 27-29 otrzymują brzmienie

„

Art. 27.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek cofa się, jeżeli przewodnik

turystyczny lub pilot wycieczek

1)

zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w

art. 22 pkt 4,

2)

nie zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2,

3)

wykonuje zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, nie przedstawiając

uprzednio właściwemu wojewodzie aktualnego orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania

zadań odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, wydanego zgodnie

z art. 23.

Art. 28.

1.

Uprawnienia przewodnika turystycznego i pilota wycieczek osobom będącym obywatelami

Rzeczypospolitej Polskiej nadaje, odmawia nadania, zawiesza i przywraca oraz cofa

wojewoda właściwy dla miejsca ich zamieszkania, a w wypadku nieposiadania miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda wybrany przez te osoby

ubiegające się o te uprawnienia, w formie decyzji administracyjnej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek osobom niebędącym obywatelami

Rzeczypospolitej Polskiej, nieposiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, spełniającym warunki określone w art. 22, nadaje, odmawia ich nadania, zawiesza,

przywraca oraz cofa wojewoda wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia.

3.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek obywatelom państw członkowskich

Unii Europejskiej nieposiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, którzy nabyli kwalifikacje do wykonywania zawodu przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek w tych państwach, nadaje, zawiesza, przywraca oraz cofa wojewoda

wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia. Podstawę do nadania uprawnień

stanowi decyzja ministra właściwego do spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania

zawodu przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wydana na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Ewidencję nadanych uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek prowadzą

wojewodowie, o których mowa w ust. 1-3.

5.

Nadanie uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek dokumentuje się poprzez

wydanie odpowiedniej legitymacji i identyfikatora.

Art. 29.

1.

Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek podlegają

kontroli. Kontrola obejmuje

1)

posiadanie uprawnień co do ich obszaru i ważności,

2)

poprawność wykonywania zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.

2.

Kontroli podlega także zapewnienie przez organizatorów turystyki opieki przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek nad uczestnikami imprezy turystycznej, przewidzianej

w art. 30 i art. 31.

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonują osoby imiennie upoważnione przez wojewodów.

4.

Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach wojewodę właściwego

ze względu na miejsce dokonanej kontroli.

5.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane wyniki kontroli wojewodzie,

który nadał uprawnienia przewodnikowi turystycznemu lub pilotowi wycieczek.

”

;

17)

w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organizatorzy turystyki podlegający obowiązkowi uzyskania zezwolenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1, organizujący wycieczki, w których uczestniczy co najmniej 10 osób

realizujących wspólny program, są obowiązani, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zapewnić

uczestnikom opiekę osób posiadających uprawnienia

1)

przewodnika turystycznego - dla wycieczek w kraju,

2)

pilota wycieczek - dla wycieczek w kraju i za granicą.

”

;

18)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

1.

Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić opiekę

pilota wycieczek posiadającego znajomość języka powszechnie znanego w kraju odwiedzanym

lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.

2.

Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest obowiązany

zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota wycieczek posiadających

znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego

z kontrahentem zagranicznym.

”

;

19)

w art. 33 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi sposób

wykonywania funkcji przewodnika turystycznego w muzeach i zabytkach oraz szkolenia,

ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki zbiorów muzealnych i zabytków w programach

szkoleń.

”

,

20)

uchyla się art. 33a;

21)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

1.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

właściwość terytorialną wojewodów powołujących komisje egzaminacyjne dla przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności podziału administracyjnego

kraju,

2)

kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnych,

o których mowa w art. 25, zasady egzaminowania kandydatów na przewodników turystycznych

i pilotów wycieczek oraz wzór świadectwa wydawanego przez te komisje, ze szczególnym

uwzględnieniem sposobu powoływania zespołów egzaminacyjnych,

3)

warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego

i pilota wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności dokumentów, jakie powinny być

załączane do wniosku,

4)

programy szkolenia kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, z

uwzględnieniem w szczególności minimalnego wymiaru godzin zajęć dla poszczególnych

przedmiotów stanowiących program szkolenia,

5)

warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, zakres terytorialny

uprawnień przewodników górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych

przez przewodników górskich posiadających uprawnienia określonej klasy, ze szczególnym

uwzględnieniem programów podstawowego szkolenia specjalistycznego oraz programów uzupełniającego

szkolenia dla przewodników górskich poszczególnych klas,

6)

miasta i obszary, na których organizatorzy turystyki, zgodnie z art. 30 ust. 1, mają

obowiązek zapewnienia opieki przewodnika turystycznego, ze szczególnym uwzględnieniem

największych miast o znaczeniu historycznym i kulturowym oraz obszarów posiadających

szczególne walory turystyczne,

7)

skład i zasady działania komisji egzaminacyjnych języków obcych, o których mowa w

art. 32 ust. 3, wzór świadectwa wydawanego przez te komisje oraz tryb wyłaniania kandydatów

do umieszczenia na liście ministra właściwego do spraw turystyki, o której mowa w

art. 32 ust. 3, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań, które kandydaci do umieszczenia

na tej liście powinni spełniać, oraz sposobu dokumentowania tych wymagań,

8)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek, sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję

egzaminacyjną języków obcych, o której mowa w art. 32 ust. 3, oraz wysokość wynagrodzenia

egzaminatorów, z uwzględnieniem w szczególności wysokości opłat za poszczególne części

egzaminów, zasad ich zwrotu w wypadku nieprzystąpienia do egzaminu oraz zasad wynagradzania

egzaminatorów za przygotowywanie pytań do egzaminu,

9)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika turystycznego i

pilota wycieczek, a także tryb okazywania legitymacji przewodnika turystycznego i

pilota wycieczek upoważnionym organom oraz sposób noszenia identyfikatorów podczas

wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, ze szczególnym uwzględnieniem

danych dotyczących rodzaju potwierdzanych uprawnień i terminów ważności tych uprawnień.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki ogłasza, w drodze obwieszczenia, na wniosek wojewody

lub wojewodów, zakres terytorialny regionów oraz przebieg tras turystycznych, o których

mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie regionu, ze szczególnym uwzględnieniem przebiegu jego granic lub określenie

przebiegu trasy turystycznej,

2)

uzasadnienie zawierające w szczególności opis miejscowości i obiektów o znaczeniu

historycznym, kulturowym i krajobrazowym lub posiadających szczególne znaczenie turystyczne,

znajdujących się na trasach turystycznych.

”

;

22)

w art. 35 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług,

ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany,

”

;

23)

w art. 36 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

kempingi (campingi) - obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach, samochodach

mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych, przyrządzanie posiłków, parkowanie

samochodów, a także świadczące usługi związane z pobytem klientów; obiekty te mogą

dodatkowo umożliwiać nocleg w domkach turystycznych lub innych obiektach stałych,

”

;

24)

w art. 37 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

kempingów (campingów) - cztery kategorie oznaczone gwiazdkami,

”

;

25)

art. 39 otrzymuje brzmienie

„

Art. 39.

1.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym

mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego

obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii.

2.

W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie,

o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego wojewody

o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania.

3.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym mowa w art.

35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający świadczyć usługi hotelarskie w gospodarstwie

rolnym jest obowiązany zgłosić ten obiekt do ewidencji wymienionej w art. 38 ust.

3.

4.

Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa w art. 35,

mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach powodujących zmianę

rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

5.

Rolnicy świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają obowiązek informowania

właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

”

;

26)

po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu

„

Art. 39a.

1.

Przedsiębiorca, który zamierza rozpocząć świadczenie usług hotelarskich w obiekcie

hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego

do odpowiedniego rodzaju i kategorii, zwane dalej „promesą”.

2.

Promesę wydaje, na wniosek przedsiębiorcy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce

położenia obiektu hotelarskiego.

3.

Promesa jest wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas określony nie dłuższy

niż dwa lata.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku gdy

przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

2)

nazwę obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej obiektu,

3)

określenie położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu,

4)

wskazanie rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się przedsiębiorca.

5.

Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub zmianę sposobu

użytkowania obiektu.

6.

W okresie ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług hotelarskich w

obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać nazwy rodzajowej i oznaczenia

kategorii do celów informacyjnych i promocyjnych obiektu hotelarskiego.

7.

Wojewoda może, w drodze postanowienia, zezwolić na rozpoczęcie świadczenia usług hotelarskich

przez przedsiębiorcę, który otrzymał promesę, po złożeniu przez niego kompletnego

wniosku o zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.

”

;

27)

art. 42 otrzymuje brzmienie

„

Art. 42.

1.

Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania

obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii,

odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów

hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje

w formie decyzji administracyjnej.

2.

Podstawą odmowy wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja o odmowie zaszeregowania

lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju

i kategorii.

”

;

28)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa

1)

wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co do wyposażenia

oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia

odstępstw od tych wymagań, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie

a)

zewnętrznych elementów zagospodarowania i urządzenia,

b)

instalacji i urządzeń technicznych,

c)

podstawowych elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego i użyteczności obiektu,

d)

części mieszkalnej,

e)

oferty usług podstawowych i uzupełniających,

2)

szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów

i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności sposobu oceny obiektu hotelarskiego,

3)

sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z

uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do

wniosku o zaszeregowanie,

4)

minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi hotelarskie, o

których mowa w art. 35 ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie zagospodarowania

terenu, określenia wyposażenia podstawowego oraz norm dotyczących jednostek mieszkalnych

i ich wyposażenia,

5)

tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach wymagań co

do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu,

o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości dokonywania

kontroli i warunków kontroli,

6)

sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie, ze szczególnym uwzględnieniem danych, jakie powinna

zawierać karta ewidencyjna obiektów hotelarskich, a także innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie.

”

;

29)

w art. 51a w ust. 2 wyrazy „art. 34 ust. 2 pkt 3” zastępuje się wyrazami „art. 34 ust. 1 pkt 8”.

Przepisy ustawy dotyczące świadczenia usług hotelarskich w obiektach, o których mowa

w art. 35 ust. 2, stosuje się także do rolników wynajmujących pokoje i miejsca na

ustawienie namiotów w prowadzonych gospodarstwach rolnych.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z późn. zm. w art. 60

„

2a)

świadcząc usługi hotelarskie, używa oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów w błąd

co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego,

”

.

Do postępowań w sprawach o udzielenie zezwolenia na organizowanie imprez turystycznych

oraz o udzielenie zezwolenia na pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów

o świadczenie usług turystycznych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sprawy o nadanie, zawieszenie, przywrócenie oraz cofnięcie uprawnień przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek osobom niebędącym obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej, nieposiadającym

miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wszczęte przed dniem

wejścia w życie ustawy, zostaną rozpatrzone przez wojewodów właściwych do rozpatrzenia

sprawy na podstawie dotychczasowych przepisów.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34 i 45 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

Ogłoszenie tekstu jednolitego ustawy o usługach turystycznych nastąpi w terminie 6

miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

1.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana w tym ograniczenie zakresu terytorialnego zezwolenia,

stwierdzenie wygaśnięcia lub cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

następuje w formie decyzji administracyjnej.

2.

Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany w tym ograniczenia zakresu

terytorialnego zezwolenia, stwierdzenia wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, jest wojewoda właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, a w wypadku

przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej - wybrany przez niego wojewoda.

3.

Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany w tym ograniczenia zakresu

terytorialnego zezwolenia, stwierdzenia wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, przedsiębiorcy zagranicznemu, który utworzył oddział na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, jest

wojewoda właściwy ze względu na siedzibę oddziału.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku gdy

przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

2)

określenie przedmiotu działalności: organizowanie imprez turystycznych lub pośredniczenie

na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych,

3)

określenie zakresu terytorialnego działalności objętej zezwoleniem,

4)

wskazanie głównego miejsca wykonywania działalności objętej zezwoleniem (zakładu głównego)

oraz oddziałów,

5)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do kierowania działalnością przedsiębiorstwa

oraz działalnością jego oddziałów.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2

1)

odpowiednio odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji

działalności gospodarczej lub ich odpowiedniki, w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego

mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

2)

kopię wydanego przez właściwy urząd statystyczny zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym

REGON lub jego odpowiednika, w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

3)

w odniesieniu do osób upoważnionych do kierowania działalnością przedsiębiorstwa oraz

działalnością jego oddziałów

a)

odpis umowy o pracę, z wyłączeniem informacji o wysokości wynagrodzenia, lub inny

dokument upoważniający do kierowania działalnością,

b)

zaświadczenie o niekaralności za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności

dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu,

c)

dokumenty potwierdzające posiadanie wykształcenia i praktyki, o których mowa w art.

6,

4)

umowę gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, albo umowę ubezpieczenia na rzecz klientów,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinno zawierać w szczególności

1)

numer zezwolenia,

2)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z jego numerem identyfikacyjnym REGON lub jego odpowiednikiem,

w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

3)

wskazanie siedziby i adresu przedsiębiorcy, a w wypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba

fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

4)

wskazanie adresu zakładu głównego oraz adresów oddziałów,

5)

określenie przedmiotu i zakresu terytorialnego działalności,

6)

imiona i nazwiska oraz daty urodzenia osób upoważnionych do kierowania działalnością

przedsiębiorstwa oraz działalnością jego oddziałów,

7)

pouczenie o obowiązkach przedsiębiorcy w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej

objętej zezwoleniem oraz o skutkach związanych z niewywiązaniem się z tych obowiązków.

7.

Wojewoda odmawia udzielenia zezwolenia albo ogranicza jego zakres terytorialny w stosunku

do wniosku o udzielenie zezwolenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymagań niezbędnych

do jego udzielenia.

8.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie zmiany danych zawartych

we wniosku i załączonych dokumentach w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian.

9.

W wypadku zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w ust. 6 pkt 2-6, właściwy wojewoda

wydaje decyzję administracyjną o zmianie zezwolenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

1.

Wojewoda niezwłocznie przesyła kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, kopię

ostatecznej decyzji o zmianie w tym o ograniczeniu zakresu terytorialnego zezwolenia,

cofnięciu, o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia oraz o stwierdzeniu prowadzenia działalności

bez wymaganego zezwolenia, a także dane dotyczące formy zapewnienia pokrycia kosztów

i zwrotu wpłat, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, ministrowi właściwemu do spraw

turystyki.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie ostatecznych decyzji i danych dotyczących

form zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w ust. 1, prowadzi

centralny rejestr zezwoleń, zwany dalej „rejestrem”.

3.

W ramach rejestru prowadzi się także wykaz przedsiębiorców oraz wykaz obejmujący imiona

i nazwiska oraz daty urodzenia osób kierujących działalnością przedsiębiorstwa w imieniu

przedsiębiorców, którym cofnięto zezwolenie lub którzy prowadzili działalność bez

wymaganego zezwolenia, wraz ze wskazaniem terminu, w którym upływa okres, o którym

mowa w art. 10a ust. 2. Podstawą dokonania wpisu w wykazie jest ostateczna decyzja

właściwego wojewody o cofnięciu zezwolenia lub o stwierdzeniu prowadzenia działalności,

o której mowa w art. 4 ust. 1, bez wymaganego zezwolenia.

4.

Z wykazów, o których mowa w ust. 3, wykreśla się przedsiębiorcę oraz osobę kierującą

działalnością przedsiębiorstwa w imieniu przedsiębiorcy, po upływie okresu, o którym

mowa w art. 10a ust. 2.

5.

Wpisu do rejestru dokonuje się z urzędu, na podstawie ostatecznych decyzji i danych,

o których mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe

zasady i tryb prowadzenia centralnego rejestru zezwoleń, wskazując w szczególności

dokumenty i dane, na podstawie których dokonuje się wpisu do rejestru, oraz zakres

danych gromadzonych w księdze rejestrowej i jej wzór.

7.

Wojewoda prowadzi ewidencję wydanych na terenie województwa zezwoleń i związanych

z nimi umów gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 2, oraz udziela informacji o wydanych zezwoleniach na zasadach ustalonych dla

rejestru.

1.

Przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek może być osoba, która posiada uprawnienia

określone ustawą.

2.

Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie wycieczek oraz fachowe udzielanie

ich uczestnikom informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach, obszarach i obiektach.

3.

Do zadań pilota wycieczek należy sprawowanie, w imieniu organizatora turystyki, opieki

nad uczestnikami imprezy turystycznej w niezbędnym zakresie, wynikającym z charakteru

imprezy, czuwanie nad sposobem wykonywania usług świadczonych na rzecz uczestników

podczas imprezy oraz przyjmowanie od nich reklamacji dotyczących świadczonych im usług,

a także reprezentowanie organizatora turystyki wobec kontrahentów świadczących usługi

w trakcie trwania imprezy.

4.

Pilot wycieczek ma obowiązek potwierdzić klientowi przyjęcie reklamacji, a w wypadku

jej niezałatwienia, przekazania jej niezwłocznie organizatorowi turystyki.

5.

W wypadku odmowy uwzględnienia reklamacji organizator turystyki jest obowiązany szczegółowo

uzasadnić na piśmie przyczyny odmowy.

6.

Jeżeli organizator turystyki nie ustosunkuje się do reklamacji na piśmie, w terminie

30 dni od dnia zakończenia imprezy turystycznej, a w wypadku zgłoszenia tej reklamacji

po zakończeniu imprezy turystycznej w terminie 30 dni od jej złożenia, uważa się,

że uznał reklamację za uzasadnioną.

1.

Osoby wymienione w art. 49 ust. 1, które nie potwierdziły posiadanych uprawnień w

terminie określonym w art. 49 ust. 2, dopuszcza się odpowiednio do egzaminu na przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego

i praktycznego.

2.

Osoby posiadające uprawnienia przewodnika turystycznego dopuszcza się do egzaminu

umożliwiającego uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy zakres terytorialny bez

konieczności odbycia szkolenia teoretycznego i praktycznego.

1.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek

podlega badaniom lekarskim wstępnym, a osoba posiadająca takie uprawnienia - badaniom

okresowym, w trybie i zakresie określonych w przepisach o badaniach lekarskich pracowników.

2.

Przewodnik turystyczny lub pilot wycieczek, który nie przedstawi właściwemu wojewodzie

aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania zadań przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek, wydanego zgodnie z przepisami, o których mowa

w ust. 1, nie może wykonywać zadań wymagających posiadania odpowiednio uprawnień przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek.

1.

Szkolenie, o którym mowa w art. 22 pkt 5, mogą prowadzić jednostki organizacyjne lub

osoby upoważnione na podstawie decyzji administracyjnej wojewody właściwego ze względu

na ich siedzibę lub miejsce zamieszkania, a w wypadku jednostek organizacyjnych lub

osób mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej - wybranego przez nich wojewody, zwane dalej „organizatorami szkolenia”,

które

1)

do prowadzenia zajęć teoretycznych dysponują kadrą wykładowców posiadających wykształcenie

wyższe,

2)

do prowadzenia zajęć praktycznych dysponują kadrą instruktorów posiadających udokumentowaną

praktykę w zakresie wykonywania zadań odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota

wycieczek w wymiarze co najmniej 50 dni w okresie 5 lat poprzedzających dzień złożenia

wniosku o udzielenie upoważnienia,

3)

zapewnią warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych, oraz odpowiednią

obsługę biurową wraz z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia.

2.

Potwierdzeniem posiadania praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest zaświadczenie

wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę organizacyjną powierzającą zadania

odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na przeprowadzenie jednego szkolenia

lub na stałe.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności

1)

numer upoważnienia,

2)

oznaczenie organu udzielającego upoważnienia,

3)

datę wydania upoważnienia,

4)

oznaczenie organizatora szkolenia,

5)

wskazanie siedziby i adresu zakładu głównego organizatora szkolenia oraz oddziałów,

6)

imię i nazwisko osoby (osób) kierujących szkoleniem,

7)

określenie przedmiotu i zakresu szkolenia,

8)

okres, na który udziela się upoważnienia stosownie do ust. 3,

9)

pouczenie o obowiązkach organizatora szkolenia w związku z prowadzeniem działalności

objętej upoważnieniem oraz o skutkach związanych z niewywiązaniem się z tych obowiązków.

5.

Organizator szkolenia jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił upoważnienia,

zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i 6.

6.

W wypadku zgłoszenia zmian danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i 6, organ, który

udzielił upoważnienia, wydaje decyzję administracyjną o zmianie upoważnienia.

7.

Upoważnienie może zostać cofnięte, jeżeli organizator szkolenia przestał spełniać

warunki określone w ust. 1 lub gdy szkolenie jest prowadzone niezgodnie z wydanym

upoważnieniem.

1.

Wojewoda jest upoważniony do kontroli organizatorów szkoleń w zakresie

1)

spełniania wymagań niezbędnych do uzyskania upoważnienia,

2)

zgodności prowadzonej działalności z wydanym upoważnieniem.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonują osoby imiennie upoważnione przez wojewodów.

3.

Wojewoda może wezwać organizatora szkolenia do usunięcia stwierdzonych uchybień w

wyznaczonym terminie, pod rygorem cofnięcia upoważnienia.

4.

Cofnięcie upoważnienia do szkolenia oraz stwierdzenie jego prowadzenia bez wymaganego

upoważnienia następuje w formie decyzji administracyjnej.

5.

Organizator szkolenia, któremu cofnięto upoważnienie do szkolenia, a także organizator

szkolenia, który prowadził szkolenie bez wymaganego upoważnienia, nie może uzyskać

żadnego z upoważnień, o których mowa w art. 24 ust. 3, w okresie 3 lat od daty wydania

decyzji o cofnięciu upoważnienia lub o stwierdzeniu prowadzenia szkolenia bez wymaganego

upoważnienia.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

warunki, jakie powinien spełniać organizator szkolenia ubiegający się o upoważnienie

do szkolenia przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności

warunków materialnych umożliwiających realizację zajęć, kwalifikacji kadry wykładowców

i instruktorów, oraz warunki przechowywania i udostępniania dokumentacji szkolenia,

2)

warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o upoważnienie do szkolenia przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek oraz tryb i szczegółowe zasady kontroli szkoleń,

z uwzględnieniem w szczególności dokumentów, jakie powinny być załączane do wniosku

oraz ze szczególnym uwzględnieniem zakresu, procedury i częstotliwości dokonywania

kontroli szkoleń.

1.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez wojewodę właściwego ze

względu na

1)

obszar uprawnień - dla przewodników turystycznych,

2)

miejsce organizacji kursu - dla pilotów wycieczek.

2.

W wypadku gdy obszar uprawnień, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje terytorium

wykraczające poza jedno województwo, egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana

przez wojewodę właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej z części obszaru,

którego dotyczą uprawnienia przewodnika turystycznego.

3.

Wyboru komisji egzaminacyjnej w wypadku, o którym mowa w ust. 2, dokonuje osoba ubiegająca

się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego.

4.

Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, powołuje się przedstawicieli

stowarzyszeń zrzeszających przewodników turystycznych i pilotów wycieczek oraz organizacji

zrzeszających organizatorów turystyki, a także przedstawiciela wojewódzkiego konserwatora

zabytków, jeżeli na obszarze objętym uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na

przewodnika turystycznego, znajdują się obiekty zabytkowe i muzea.

5.

Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać także nauczycieli

akademickich specjalizujących się w dziedzinie turystyki.

6.

Za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek oraz za sprawdzenie znajomości języka obcego przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek pobiera się opłaty.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek cofa się, jeżeli przewodnik

turystyczny lub pilot wycieczek

1)

zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w

art. 22 pkt 4,

2)

nie zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2,

3)

wykonuje zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, nie przedstawiając

uprzednio właściwemu wojewodzie aktualnego orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania

zadań odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, wydanego zgodnie

z art. 23.

1.

Uprawnienia przewodnika turystycznego i pilota wycieczek osobom będącym obywatelami

Rzeczypospolitej Polskiej nadaje, odmawia nadania, zawiesza i przywraca oraz cofa

wojewoda właściwy dla miejsca ich zamieszkania, a w wypadku nieposiadania miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda wybrany przez te osoby

ubiegające się o te uprawnienia, w formie decyzji administracyjnej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek osobom niebędącym obywatelami

Rzeczypospolitej Polskiej, nieposiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, spełniającym warunki określone w art. 22, nadaje, odmawia ich nadania, zawiesza,

przywraca oraz cofa wojewoda wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia.

3.

Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek obywatelom państw członkowskich

Unii Europejskiej nieposiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, którzy nabyli kwalifikacje do wykonywania zawodu przewodnika turystycznego

lub pilota wycieczek w tych państwach, nadaje, zawiesza, przywraca oraz cofa wojewoda

wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia. Podstawę do nadania uprawnień

stanowi decyzja ministra właściwego do spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania

zawodu przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wydana na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Ewidencję nadanych uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek prowadzą

wojewodowie, o których mowa w ust. 1-3.

5.

Nadanie uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek dokumentuje się poprzez

wydanie odpowiedniej legitymacji i identyfikatora.

1.

Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek podlegają

kontroli. Kontrola obejmuje

1)

posiadanie uprawnień co do ich obszaru i ważności,

2)

poprawność wykonywania zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.

2.

Kontroli podlega także zapewnienie przez organizatorów turystyki opieki przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek nad uczestnikami imprezy turystycznej, przewidzianej

w art. 30 i art. 31.

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonują osoby imiennie upoważnione przez wojewodów.

4.

Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach wojewodę właściwego

ze względu na miejsce dokonanej kontroli.

5.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane wyniki kontroli wojewodzie,

który nadał uprawnienia przewodnikowi turystycznemu lub pilotowi wycieczek.

1.

Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić opiekę

pilota wycieczek posiadającego znajomość języka powszechnie znanego w kraju odwiedzanym

lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.

2.

Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest obowiązany

zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota wycieczek posiadających

znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego

z kontrahentem zagranicznym.

1.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

właściwość terytorialną wojewodów powołujących komisje egzaminacyjne dla przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności podziału administracyjnego

kraju,

2)

kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnych,

o których mowa w art. 25, zasady egzaminowania kandydatów na przewodników turystycznych

i pilotów wycieczek oraz wzór świadectwa wydawanego przez te komisje, ze szczególnym

uwzględnieniem sposobu powoływania zespołów egzaminacyjnych,

3)

warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego

i pilota wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności dokumentów, jakie powinny być

załączane do wniosku,

4)

programy szkolenia kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, z

uwzględnieniem w szczególności minimalnego wymiaru godzin zajęć dla poszczególnych

przedmiotów stanowiących program szkolenia,

5)

warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, zakres terytorialny

uprawnień przewodników górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych

przez przewodników górskich posiadających uprawnienia określonej klasy, ze szczególnym

uwzględnieniem programów podstawowego szkolenia specjalistycznego oraz programów uzupełniającego

szkolenia dla przewodników górskich poszczególnych klas,

6)

miasta i obszary, na których organizatorzy turystyki, zgodnie z art. 30 ust. 1, mają

obowiązek zapewnienia opieki przewodnika turystycznego, ze szczególnym uwzględnieniem

największych miast o znaczeniu historycznym i kulturowym oraz obszarów posiadających

szczególne walory turystyczne,

7)

skład i zasady działania komisji egzaminacyjnych języków obcych, o których mowa w

art. 32 ust. 3, wzór świadectwa wydawanego przez te komisje oraz tryb wyłaniania kandydatów

do umieszczenia na liście ministra właściwego do spraw turystyki, o której mowa w

art. 32 ust. 3, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań, które kandydaci do umieszczenia

na tej liście powinni spełniać, oraz sposobu dokumentowania tych wymagań,

8)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek, sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję

egzaminacyjną języków obcych, o której mowa w art. 32 ust. 3, oraz wysokość wynagrodzenia

egzaminatorów, z uwzględnieniem w szczególności wysokości opłat za poszczególne części

egzaminów, zasad ich zwrotu w wypadku nieprzystąpienia do egzaminu oraz zasad wynagradzania

egzaminatorów za przygotowywanie pytań do egzaminu,

9)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika turystycznego i

pilota wycieczek, a także tryb okazywania legitymacji przewodnika turystycznego i

pilota wycieczek upoważnionym organom oraz sposób noszenia identyfikatorów podczas

wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, ze szczególnym uwzględnieniem

danych dotyczących rodzaju potwierdzanych uprawnień i terminów ważności tych uprawnień.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki ogłasza, w drodze obwieszczenia, na wniosek wojewody

lub wojewodów, zakres terytorialny regionów oraz przebieg tras turystycznych, o których

mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie regionu, ze szczególnym uwzględnieniem przebiegu jego granic lub określenie

przebiegu trasy turystycznej,

2)

uzasadnienie zawierające w szczególności opis miejscowości i obiektów o znaczeniu

historycznym, kulturowym i krajobrazowym lub posiadających szczególne znaczenie turystyczne,

znajdujących się na trasach turystycznych.

1.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym

mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego

obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii.

2.

W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie,

o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego wojewody

o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania.

3.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym mowa w art.

35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający świadczyć usługi hotelarskie w gospodarstwie

rolnym jest obowiązany zgłosić ten obiekt do ewidencji wymienionej w art. 38 ust.

3.

4.

Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa w art. 35,

mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach powodujących zmianę

rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

5.

Rolnicy świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają obowiązek informowania

właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

1.

Przedsiębiorca, który zamierza rozpocząć świadczenie usług hotelarskich w obiekcie

hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego

do odpowiedniego rodzaju i kategorii, zwane dalej „promesą”.

2.

Promesę wydaje, na wniosek przedsiębiorcy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce

położenia obiektu hotelarskiego.

3.

Promesa jest wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas określony nie dłuższy

niż dwa lata.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku gdy

przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu,

2)

nazwę obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej obiektu,

3)

określenie położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu,

4)

wskazanie rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się przedsiębiorca.

5.

Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub zmianę sposobu

użytkowania obiektu.

6.

W okresie ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług hotelarskich w

obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać nazwy rodzajowej i oznaczenia

kategorii do celów informacyjnych i promocyjnych obiektu hotelarskiego.

7.

Wojewoda może, w drodze postanowienia, zezwolić na rozpoczęcie świadczenia usług hotelarskich

przez przedsiębiorcę, który otrzymał promesę, po złożeniu przez niego kompletnego

wniosku o zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.

1.

Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania

obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii,

odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów

hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje

w formie decyzji administracyjnej.

2.

Podstawą odmowy wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja o odmowie zaszeregowania

lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju

i kategorii.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa

1)

wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co do wyposażenia

oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia

odstępstw od tych wymagań, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie

a)

zewnętrznych elementów zagospodarowania i urządzenia,

b)

instalacji i urządzeń technicznych,

c)

podstawowych elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego i użyteczności obiektu,

d)

części mieszkalnej,

e)

oferty usług podstawowych i uzupełniających,

2)

szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów

i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności sposobu oceny obiektu hotelarskiego,

3)

sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z

uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do

wniosku o zaszeregowanie,

4)

minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi hotelarskie, o

których mowa w art. 35 ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie zagospodarowania

terenu, określenia wyposażenia podstawowego oraz norm dotyczących jednostek mieszkalnych

i ich wyposażenia,

5)

tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach wymagań co

do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu,

o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości dokonywania

kontroli i warunków kontroli,

6)

sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie, ze szczególnym uwzględnieniem danych, jakie powinna

zawierać karta ewidencyjna obiektów hotelarskich, a także innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie.