Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 marca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o repatriacji

1.

Ustawa określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta,

a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin.

2.

Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy wjazdowej w celu repatriacji

1.

Małżonkowi repatrianta niebędącemu osobą polskiego pochodzenia oraz małoletniemu pozostającemu

pod władzą rodzicielską repatrianta lub jego małżonka, którzy osiedlili się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wspólnie z repatriantem przybyłym do Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1180 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 97, poz. 894, Nr 101, poz. 942 i Nr 137, poz. 1302) lub ustawy określonej w art. 1 i którzy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy złożą wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli tego zezwolenia, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Małżonkowi repatrianta niebędącemu osobą polskiego pochodzenia odmawia się zezwolenia

na osiedlenie się, jeżeli zachodzą przesłanki określone w przepisach art. 66 ust. 1 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 128, poz. 1175).

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

konsulu - oznacza to konsula w rozumieniu ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823);

2)

najbliższej rodzinie repatrianta - oznacza to małżonka repatrianta i małoletniego

3

karcie pobytu - oznacza to dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie

na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się, status uchodźcy lub

zgodę na pobyt tolerowany.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy starostowie

1)

stają się stronami umów zawartych przez organy wykonawcze gmin z pracodawcami zatrudniającymi

repatriantów;

2)

przejmują zobowiązania i należności gmin znajdujących się na terytorium danego powiatu,

wynikające z dotacji udzielonych tym gminom przez wojewodów na realizację aktywizacji

zawodowej repartiantów.

1.

O ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do postępowania w sprawach uregulowanych

w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przepisy rozdziału 6 ustawy określonej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

stosuje się do osób, które przekroczyły granicę Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy w celu repatriacji po dniu 31 grudnia 2000 r.

2.

Przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy określonej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie stosuje się do zwrotu kosztów poniesionych przez repatrianta przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Osoba przybywająca do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wjazdowej w celu

repatriacji

Gminy, których rady przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podjęły uchwałę

o zapewnieniu lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych nieokreślonym imiennie repatriantom,

otrzymują dotację w wysokości obliczonej na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu niniejszej ustawy, uznaje się osobę deklarującą

narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki

1)

co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości

polskiej;

2)

wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej

mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

2.

Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską,

która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców

lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą

warunek określony w ust. 1 pkt 2.

3.

Warunek określony w ust. 1 pkt 1 uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedno

z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków wnioskodawcy potwierdziło swoją przynależność

do Narodu Polskiego przez, w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów.

4.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydaje konsul.

4a

Od decyzji w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia przysługuje odwołanie do Prezesa

Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”.

5

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach o stwierdzenie polskiego pochodzenia jest Prezes Urzędu.

Rejestry prowadzone na podstawie art. 32 i 33 ustawy określonej w art. 1 stają się,

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, rejestrami, o których mowa w art. 1 pkt

22 i 23 niniejszej ustawy.

1.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie

władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków,

a w szczególności

1)

polskie dokumenty tożsamości;

2)

akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;

3)

dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis

informujący o narodowości polskiej;

4)

dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący

o narodowości polskiej;

5)

dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości

polskiej.

2.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w

szczególności

1)

o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości

polskiej;

2)

potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

zachowują moc przepisy dotychczasowe.

1.

W drodze repatriacji nabywa obywatelstwo polskie również małoletni

2.

Małoletni

3.

Nabycie obywatelstwa polskiego na podstawie ust. 1 i 2 przez małoletniego

Ustawa wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 12, pkt 22 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 2, pkt 23 w zakresie dotyczącym

art. 33 pkt 2 oraz art. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1-7, pkt 9-11, pkt 20, pkt 21, pkt 22 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt

1, pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 33 pkt 1, 3 i 4, art. 6 oraz art. 7, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 września 2003 r.

Wiza wjazdowa w celu repatriacji nie może być wydana osobie, która

1)

utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie niniejszej

ustawy lub

2)

repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą

Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką

Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką

Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich do jednego z państw będących

stroną tych umów, lub

3)

w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych

interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

uczestniczyła lub uczestniczy włamaniu praw człowieka.

1.

Wiza wjazdowa w celu repatriacji

2.

Wiza wjazdowa w celu repatriacji

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne państwa lub inne części

Federacji Rosyjskiej niż wymienione w art. 9, których obywatele polskiego pochodzenia

mogą ubiegać się o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji

1.

Osobie, która nie posiada zapewnionego w Rzeczypospolitej Polskiej lokalu mieszkalnego

i utrzymania, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy wjazdowej w celu repatriacji

2

Decyzję, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może uchylić, jeżeli

1)

osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej roku pozbawienia wolności

lub

2)

osoba polskiego pochodzenia zostanie skazana poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, będące zbrodnią w rozumieniu prawa

polskiego, na karę co najmniej roku pozbawienia wolności, lub

3)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe, lub

4)

decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, lub

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

3

Prezes Urzędu uchyla decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji,

jeżeli ustali istnienie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, określonej w

Kodeksie postępowania administracyjnego.

1.

Konsul wydaje wizę wjazdową w celu repatriacji

2.

Dowodem potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się jest

1)

uchwała rady gminy, zawierająca zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się

przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy;

2

oświadczenie obywatela polskiego, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej mających siedzibę w Polsce, sporządzone w formie aktu notarialnego,

zawierające zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy

niż 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 5;

3

uchwała rady powiatu, zobowiązująca starostę do zapewnienia miejsca w domu pomocy

społecznej na terenie powiatu.

3

Uchwała oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, powinny zawierać w szczególności

wskazanie lokalu mieszkalnego, formę udostępnienia tego lokalu oraz wskazanie źródeł

utrzymania.

4.

Dowód potwierdzający źródła utrzymania nie jest wymagany od osób, którym przysługują

uprawnienia emerytalne lub rentowe w rozumieniu przepisów emerytalnych i rentowych

Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Oświadczenie osoby fizycznej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zawierające zobowiązanie

do zapewnienia warunków do osiedlenia się może dotyczyć wyłącznie wstępnych, zstępnych

lub rodzeństwa tej osoby.

Jeżeli dane objęte wnioskiem o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji uległy zmianie

w okresie między wydaniem decyzji o przyrzeczeniu jej wydania a dniem, w którym zostały

spełnione przesłanki do wydania tej wizy, wnioskodawca jest obowiązany poinformować

konsula o zmianie danych oraz przedstawić dokumenty potwierdzające te zmiany.

1.

Wizę wjazdową w celu repatriacji lub decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej

w celu repatriacji wydaje albo odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania osoby ubiegającej się o jej wydanie, po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu.

Jeżeli przemawia za tym uzasadniony interes wnioskodawcy, minister właściwy do spraw

zagranicznych może wyznaczyć innego konsula.

2.

Przed wyrażeniem zgody, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może wystąpić do Komendanta

Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o cudzoziemcu,

mających znaczenie dla przeprowadzenia postępowania.

3.

Organy, do których Prezes Urzędu zwrócił się o przekazanie informacji, w terminie

30 dni są obowiązane je udostępnić w zakresie niezbędnym do prowadzonego postępowania.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia na piśmie

Prezesa Urzędu.

(uchylony).

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o wydanie wizy

wjazdowej w celu repatriacji oraz liczbę fotografii i wymogi dotyczące fotografii

dołączanych do wniosku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności dane dotyczące

wnioskodawcy, jego małżonka, jeżeli jest osobą polskiego pochodzenia, oraz małoletniego

pozostającego pod władzą rodzicielską wnioskodawcy, jeżeli zamierzają osiedlić się

wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie niezbędnym

do wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji.

1.

Małżonkowi wnioskodawcy, który nie jest osobą polskiego pochodzenia, zamierzającemu

osiedlić się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela

się zezwolenia na osiedlenie się.

2.

W przypadku braku zgody, o której mowa w art. 7, do małoletniego pozostającego pod

władzą rodzicielską repatrianta oraz małoletniego dziecka współmałżonka pozostającego

pod jego władzą rodzicielską stosuje się przepis ust. 1.

3.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się małżonka wnioskodawcy, o którym

mowa w ust. 1, oraz małoletniego, o którym mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o

wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji.

4.

Prezes Urzędu udziela lub odmawia udzielenia zezwolenia na osiedlenie się osobom,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wydaje kartę pobytu.

5.

Do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 128, poz. 1175).

6.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zawiadomić Prezesa Urzędu o utracie

karty pobytu i o jej odzyskaniu.

1

Za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

jest polskiego pochodzenia;

2)

przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym

mowa w art. 9;

3)

nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 8;

4)

przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej na podstawie

przepisów o podejmowaniu i odbywaniu studiów przez osoby niebędące obywatelami polskimi;

5)

złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

2

Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa

w ust. 1, jest wojewoda właściwy ze względu na zamierzone miejsce osiedlenia się tej

osoby.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, nabywa obywatelstwo polskie z dniem, w którym decyzja

o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna.

4.

Decyzja o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa w ust. 1, powoduje, że przy

ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości

w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy

składkowe.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 41 ust. 1 i 2, wzór

wniosku o uznanie za repatrianta oraz wymagane dokumenty.

1.

Repatriantowi oraz przybywającym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta, pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym, udziela się jednorazowo

pomocy ze środków budżetu państwa na

1)

pokrycie kosztów przejazdu od najbliższej jego miejscu zamieszkania za granicą stacji

kolejowej do miejsca osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, w wysokości ceny

biletu kolejowego drugiej klasy oraz równowartości ceny jednego biletu kolejowego

drugiej klasy na pokrycie kosztów przewozu mienia;

2)

zagospodarowanie i bieżące utrzymanie, w wysokości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zwanego dalej „przeciętnym miesięcznym

wynagrodzeniem”, w kwartale poprzedzającym dzień przyznania pomocy, na każdego członka

rodziny;

3)

pokrycie kosztów związanych z podjęciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nauki

przez małoletniegoart. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 48, poz. 550, Nr 104, poz. 1104, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1320, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 i Nr 144, poz. 1615, z 2002 r. Nr 41, poz. 362, Nr 113, poz. 984, Nr 141, poz. 1185 i Nr 200, poz. 1683 oraz z 2003 r. Nr 6, poz. 65, Nr 128, poz. 1176, Nr 137, poz. 1304 i Nr 203, poz. 1966), w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na każde dziecko.

2.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów azjatyckich byłego

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i poniósł koszty związane z remontem

lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych

kosztów.

3.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów innych niż określone

w ust. 2, może być udzielona pomoc ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie

kosztów związanych z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poniesionych przez repatrianta, jeżeli

repatriant znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej.

4

Pomoc, o której mowa w ust. 2 i 3, stanowi zwrot udokumentowanych i uzasadnionych

kosztów. Pomocy udziela się do wysokości 4 120 zł - na repatrianta i każdego członka

jego najbliższej rodziny.

4a

Kwota, o której mowa w ust. 4, ulega corocznie od dnia 1 stycznia podwyższeniu przy

zastosowaniu wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku poprzedniego, ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie przepisów o podatkach i opłatach lokalnych w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

5

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, przyznaje oraz ustala wysokość pomocy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przyznaje oraz ustala jej wysokość, w drodze decyzji,

starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

7.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, przyznaje oraz ustala jej wysokość albo odmawia jej

przyznania, w drodze decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej.

8.

Wypłaty kwoty stanowiącej równowartość pomocy, o której mowa w ust. 1, 2 i 3, dokonuje

starosta.

9.

Konsul może przyznać i wypłacić kwotę stanowiącą równowartość pomocy, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli osoba, której wydano wizę wjazdową w celu repatriacji

10.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 i 7, jest wojewoda.

1

Osobie, której wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji,

a także członkom jej najbliższej rodziny, konsul może zapewnić pokrycie kosztów uczestnictwa

w kursie nauki języka polskiego.

2.

Repatriantowi i przybyłym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta może być udzielona pomoc przez zapewnienie uczestniczenia w bezpłatnych

kursach języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego organizują lub mogą zlecić organizację kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, organizacji społecznej posiadającej znaczący dorobek w zakresie pomocy repatriantom.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje kursów języka polskiego i

adaptacyjnych oraz sposób ich organizacji, uwzględniając w szczególności stopień znajomości

języka polskiego i wiek uczestnika kursu, możliwość zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania,

wyżywienia i zwrotu kosztów dojazdu uczestnikom kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, oraz potrzebę przygotowania dzieci do podjęcia nauki w szkole.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 17 ust. 1, powinna być wypłacona w terminie 60 dni od

dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

2

Wniosek o udzielenie pomocy, o której mowa w art. 17 ust. 2 i 3, oraz o zwrot kosztów,

o których mowa w art. 22, należy złożyć w terminie do 24 miesięcy od dnia nabycia

przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r., z tym że

1)

art. 2 pkt 1, art. 3, 8 i 9 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 11 ust. 2 wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Formy, wysokość i tryb przyznawania pomocy dla repatrianta i członków najbliższej

rodziny repatrianta przez jednostki samorządu terytorialnego określają organy stanowiące

tych jednostek.

1.

Gminie, która zapewni lokal mieszkalny repatriantowi i członkom najbliższej rodziny

repatrianta, udziela się dotacji z budżetu państwa na podstawie porozumienia zawartego

z właściwym wojewodą. Dotacja może być przyznana do wysokości kwoty stanowiącej równowartość

iloczynu 45 mustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. Nr 71, poz. 733, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 168, poz. 1383 oraz z 2003 r. Nr 113, poz. 1069), obowiązującego w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4.

2.

Dotacji udziela się gminie, której rada gminy podjęta uchwałę, w której zobowiązała

się do zapewnienia lokalu mieszkalnego nieokreślonym imiennie repatriantom i do zawarcia,

na czas nieokreślony, umowy nadającej im tytuł prawny do lokalu mieszkalnego.

3.

Dotacja, o której mowa w ust. 1, jest przeznaczona na dofinansowanie zadań własnych

gminy.

4.

Wniosek o przyznanie dotacji gmina składa do właściwego wojewody.

5.

Przy udzielaniu dotacji gminie, która zapewni lokal mieszkalny repatriantowi i członkom

najbliższej rodziny repatrianta, uwzględnia się wielkość lokalu mieszkalnego, jego

wyposażenie i stan techniczny oraz lokalizację, a także ewentualne koszty poniesione

przez gminę w związku z zapewnieniem repatriantowi i członkom jego najbliższej rodziny

lokalu mieszkalnego.

6.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

szczegółowy opis pomocy mieszkaniowej udzielonej repatriantowi i członkom najbliższej

rodziny repatrianta;

2)

wysokość i tryb przekazania dotacji należnej gminie zapewniającej lokal mieszkalny;

3)

tryb kontroli podejmowanych przez gminę działań;

4)

sposób rozliczenia udzielonej dotacji.

1.

Gmina może udzielić repatriantowi pomocy polegającej na przeprowadzeniu remontu lub

adaptacji lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zadanie gminy, o którym mowa w ust. 1, jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

3.

Gmina otrzymuje z budżetu państwa dotację celową na realizację zadania, o którym mowa

w ust. 1, do wysokości 4 120 zł - na repatrianta i każdego członka jego najbliższej

rodziny.

4.

Kwota, o której mowa w ust. 3, ulega corocznie od dnia 1 stycznia podwyższeniu przy

zastosowaniu wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku poprzedniego, ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie przepisów o podatkach i opłatach lokalnych w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

5.

Pomocy, o której mowa w ust. 1, nie udziela się repatriantowi, któremu gmina zapewniła

lokal mieszkalny w trybie określonym w art. 21.

1.

Repatriantowi, który nie ma możliwości samodzielnego podjęcia pracy, starosta właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania repatrianta może zapewnić aktywizację zawodową

przez

1)

zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych;

2)

zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na

a)

utworzenie stanowiska pracy,

b)

przeszkolenie repatrianta,

c)

wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne.

2.

Zwrotu kosztów poniesionych na aktywizację zawodową prowadzoną w formach, o których

mowa w ust. 1, można dokonywać w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia nabycia przez

repatrianta obywatelstwa polskiego.

3.

Każda z form aktywizacji zawodowej, o których mowa w ust. 1, może być zastosowana

jeden raz.

4.

Łączna kwota zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na aktywizację zawodową

we wszystkich formach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie może przekroczyć dwunastokrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej

z umów, o których mowa w art. 27 ust. 1.

1.

Zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych

następuje na podstawie umowy zawartej między starostą a repatriantem.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

zasady wypłacania i wysokość zwracanej kwoty;

2)

prawa i obowiązki stron umowy, w tym zobowiązanie repatrianta do zwrotu wypłaconej

kwoty, na zasadach określonych przez starostę, w przypadku nieuzasadnionego przerwania

nauki lub jej niepodjęcia.

3.

Wysokość kwoty zwracanej na podstawie umowy, o której mowa w ust. 2, stanowi połowę

kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, nie więcej jednak niż równowartość

dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień

zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1.

4.

Kosztami podnoszenia kwalifikacji zawodowych są opłaty za naukę oraz opłaty za uzyskanie

świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.

1.

Jeżeli repatriant nie posiada kwalifikacji zawodowych lub posiada kwalifikacje, na

które brak jest ofert na lokalnym rynku pracy, może być przeszkolony w celu zdobycia,

podniesienia lub zmiany jego kwalifikacji.

2.

Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, polega na

1)

przyuczeniu do zawodu lub przekwalifikowaniu repatrianta,

2)

podniesieniu kwalifikacji zawodowych

-

w ramach stosunku pracy;

3)

wykonywaniu przez repatrianta zadań lub czynności w siedzibie przyszłego pracodawcy

bez nawiązywania stosunku pracy, które umożliwią repatriantowi nabycie umiejętności

praktycznych do samodzielnego wykonywania pracy po zakończeniu przeszkolenia.

3.

Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza pracodawca, z tym że przeszkolenie

polegające na przyuczeniu do zawodu, przekwalifikowaniu lub podniesieniu kwalifikacji

zawodowych repatrianta, może przeprowadzić, na zlecenie pracodawcy, instytucja szkoleniowa.

4.

Pracodawca przeprowadzając przeszkolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, jest obowiązany

do

1)

ubezpieczenia repatrianta od następstw nieszczęśliwych wypadków;

2)

zapewnienia repatriantowi profilaktycznej ochrony zdrowia w zakresie przewidzianym

dla pracowników;

3)

przeszkolenia repatrianta, na zasadach przewidzianych dla pracowników, w zakresie

bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych oraz zapoznania go z obowiązującym

regulaminem pracy;

4)

przydzielenia repatriantowi odzieży i obuwia roboczego, środków ochrony indywidualnej

oraz dodatków przewidzianych dla pracowników.

5.

Przeszkolenie repatrianta powinno trwać nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach

uzasadnionych programem przeszkolenia - nie dłużej niż 12 miesięcy.

6.

Pracodawca otrzymuje zwrot kosztów przeszkolenia, w wysokości do trzykrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy, o której

mowa w art. 27 ust. 1, pod warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co

najmniej 24 miesiące.

7.

Kosztami przeszkolenia, o których mowa w ust. 6, są

1)

faktyczne koszty przeszkolenia poniesione przez pracodawcę, uzasadnione programem

przeszkolenia, który został zrealizowany przez pracodawcę lub instytucję szkoleniową;

2)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków;

3)

koszt przejazdu i zakwaterowania, jeżeli przeszkolenie odbywa się w innej miejscowości

niż miejsce zamieszkania repatrianta;

4)

koszt niezbędnych badań lekarskich;

5)

koszt niezbędnych opłat za uzyskanie świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.

1.

Starosta może dokonywać zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzenia,

nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu zatrudnienia repatrianta pod

warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co najmniej 24 miesiące.

2.

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się przez okres do 12 miesięcy od

dnia nawiązania stosunku pracy z repatriantem.

3.

Zwrot kosztów obejmuje koszty do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego

w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, w okresie

miesięcznym, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Starosta może zwrócić poniesione przez pracodawcę koszty na utworzenie stanowiska

pracy dla repatrianta, pod warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co

najmniej 24 miesiące.

1.

Zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na przeszkolenie repatrianta, wynagrodzenie,

nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne oraz utworzenie stanowiska pracy następuje

na podstawie umów zawartych między starostą a pracodawcą.

2.

Starosta nie może zawrzeć umów, o których mowa w ust. 1, jeżeli

1)

pracodawca ma zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie

zdrowotne, na Fundusz Pracy lub na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;

2)

pracodawca nie dotrzymał warunków innych umów zawartych z organami zatrudnienia;

3)

doradca zawodowy powiatowego urzędu pracy wydał negatywną opinię o predyspozycji repatrianta

do wykonywania pracy, w związku z którą może nastąpić zwrot kosztów.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

sposób zwrotu kosztów;

2)

zasady wypłacania i wysokość zwracanej kwoty;

3)

prawa i obowiązki stron umowy, w tym

a)

zobowiązanie pracodawcy do zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami, na zasadach określonych

przez starostę, w przypadku niedotrzymania przez pracodawcę warunków umowy,

b)

uprawnienia starosty do kontroli pracodawcy w zakresie prawidłowości prowadzenia aktywizacji

zawodowej repatrianta.

4.

Do umowy, której przedmiotem jest zwrot kosztów przeszkolenia, dołącza się opracowany

przez pracodawcę program tego przeszkolenia.

5.

W przypadku zawarcia przez starostę umowy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się

form aktywizacji zawodowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, Nr 90, poz. 844, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 142, poz. 1380, Nr 166, poz. 1608, Nr 203, poz. 1966, Nr 210, poz. 2036 i 2037, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228, poz. 2255) w okresie obowiązywania umowy.

1.

Formy aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 23 ust. 1, są finansowane w formie

dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na te zadania w budżetach wojewodów.

2.

Starosta organizujący aktywizację zawodową repatriantów może ubiegać się o środki

na ten cel, składając wniosek do właściwego wojewody.

3.

Zadania starosty w zakresie aktywizacji zawodowej repatriantów są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

4.

Minister właściwy do spraw pracy oraz wojewodowie i marszałkowie województw udzielają

starostom wszechstronnej pomocy w organizacji aktywizacji zawodowej repatriantów.

1.

W celu umożliwienia kandydatom na repatriantów poszukiwań właściwych warunków do osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tworzy się ewidencję lokali mieszkalnych

i źródeł utrzymania dla repatriantów.

2

Ewidencja obejmuje dane zawarte w uchwałach i oświadczeniach, o których mowa w art.

12 ust. 2, niewskazujących imiennie osoby mogącej ubiegać się o wydanie wizy wjazdowej

w celu repatriacji.

3

Ewidencję prowadzi Prezes Urzędu.

1

Prezes Urzędu prowadzi ewidencję osób ubiegających się o wydanie wizy wjazdowej w

celu repatriacji i członków ich rodzin nieposiadających w Rzeczypospolitej Polskiej

zapewnionego lokalu mieszkalnego lub źródła utrzymania.

2.

Ewidencja zawiera następujące dane osób ubiegających się o wydanie wizy wjazdowej

w celu repatriacji

1)

imię i nazwisko;

2)

miejsce zamieszkania za granicą i miejsce zamierzonego osiedlenia się w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

narodowość i pochodzenie etniczne;

4)

obywatelstwo;

5)

zawód, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe;

6)

oczekiwania co do zapewnienia warunków na osiedlenie się;

7)

prześladowania polityczne i narodowościowe;

8)

stan zdrowia.

1.

Dane z ewidencji, o której mowa w art. 29, udostępniane są za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej osobom, którym wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy

wjazdowej w celu repatriacji

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane w pierwszej kolejności osobom

deportowanym i prześladowanym z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których

wiek i zły stan zdrowia uzasadnia szybką repatriację do Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Akceptacja warunków do osiedlenia się przez osobę, której udostępniono z ewidencji

dane o tych warunkach, oznacza spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Konsul prowadzi rejestr złożonych wniosków i decyzji wydanych w sprawach

1)

wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji;

2

udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla

członków najbliższej rodziny repatrianta.

Prezes Urzędu prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji i postanowień wydanych

w sprawach

1)

wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji;

2

udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla

członków najbliższej rodziny repatrianta;

3)

uznania za repatrianta;

4)

udzielenia pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa.

Dane zawarte w rejestrach i ewidencjach mogą być przetwarzane i udostępniane za pośrednictwem

urządzeń teleinformatycznych.

Bez zgody osób objętych wnioskami, o których mowa w art. 32 i art. 33, mogą być, w

postępowaniach określonych w ustawie, przetwarzane dane dotyczące

1)

obywatelstwa;

2)

narodowości i pochodzenia etnicznego;

3)

zawodu, wykształcenia i kwalifikacji zawodowych;

4)

oczekiwań co do zapewnienia warunków na osiedlenie się;

5)

prześladowań politycznych i narodowościowych;

6)

stanu zdrowia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory ewidencji i rejestrów, o których

mowa w art. 29, art. 30, art. 32, art. 33, i sposób przetwarzania danych zawartych

w tych ewidencjach i rejestrach.

1

Środki finansowe na realizację zadań określonych w ustawie, finansowanych z budżetu

państwa, pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”.

2.

Podziału rezerwy celowej na realizację zadań, o których mowa w ust. 1, dokonuje minister

właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach

a)

podziału rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”,

b)

udzielania powiatowi dotacji celowych na realizację aktywizacji zawodowej repatriantów,

c)

udzielania dotacji gminie, która zapewni repatriantom i członkom najbliższej rodziny

repatrianta lokal mieszkalny,

d)

przekazywania staroście z budżetu wojewody środków finansowych na pokrycie wydatków

związanych z udzieleniem repatriantom pomocy,

e)

udzielania dotacji celowej gminie, która przeprowadziła remont lub adaptację lokalu

mieszkalnego w miejscu osiedlenia się repatrianta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wzory wniosków o udzielenie dotacji, o których mowa w pkt 1 lit. b, c i e.

2.

W rozporządzeniu należy w szczególności określić terminy dokonywania czynności w sprawach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz określić informacje, które powinny zawierać wnioski,

o których mowa w ust. 1 pkt 2.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684, Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1112, 1118i 1126, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 31, poz. 384, Nr 48, poz. 550 i Nr 70, poz. 820) w art. 23 w ust. 1 w pkt 2 w lit. g) kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz

dodaje się lit. h) w brzmieniu

„

h)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant.

”

(pominięty).

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 114, poz. 739 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „narodowości polskiej lub”,

b)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „, z wyjątkiem środków niezbędnych do przyjazdu na miejsce

osiedlenia się”,

c)

skreśla się ust. 4;

2)

skreśla się art. 97;

3)

w art. 102 skreśla się wyrazy „repatriacji oraz”.

(pominięty).

1.

Osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie

przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353), może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

2)

była w dniu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatelem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich lub jednego z państw

powstałych po jego rozpadzie;

3)

jest polskiego pochodzenia.

2.

Za repatrianta może być również uznana osoba spełniająca łącznie następujące warunki

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

2)

jest polskiego pochodzenia;

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie

się;

4)

do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym

mowa w art. 9;

5)

nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8 ustawy.

3.

Do nabycia obywatelstwa polskiego przez małoletniego

4.

Przepisy art. 16 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

1.

Gminom, które zapewniły repatriantom przybyłym do Rzeczypospolitej Polskiej, w okresie

od 15.05.1996 r. do dnia wejścia w życie niniejszego przepisu, lokal mieszkalny z

zasobów komunalnych, udziela się w 2000 i 2001 r. dotacji z rezerwy celowej budżetu

państwa „Pomoc dla repatriantów” w wysokości kwoty stanowiącej równowartość iloczynu

200% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień złożenia

wniosku o udzielenie dotacji oraz liczby członków najbliższej rodziny repatrianta

pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, nie mniej jednak niż 600% tego wynagrodzenia.

2.

Dotacji, o której mowa w ust. 1, udziela właściwy wojewoda na wniosek gminy.

(pominięty).

1.

Postępowania o wydanie wizy repatriacyjnej wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

2.

Postępowania w sprawie udzielania pomocy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 43, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że art. 42,

w zakresie, w jakim dotyczy utworzenia środka specjalnego w celu wsparcia inwestycji

i utrzymania placówek zagranicznych, oraz art. 43 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.