Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o broni i amunicji

Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji,

przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji,

jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania

strzelnic.

Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i

amunicji jest zabronione.

Osoby posiadające broń pneumatyczną o lufie niegwintowanej lub posiadające bez pozwolenia

broń pneumatyczną o lufie gwintowanej nabytą przed dniem wejścia w życie ustawy są

obowiązane zarejestrować ją w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy; do tej

rejestracji nie jest wymagany dowód nabycia broni.

Przepisy ustawy nie dotyczą

1

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu,

Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych,

w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy;

2)

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi

wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i

porozumień międzynarodowych;

3)

obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie

dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę

broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie

odrębnych przepisów;

4

przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych,

w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007 i Nr 238, poz. 2019).

Pozwolenia na broń pneumatyczną wydane w formie decyzji administracyjnej tracą moc

z dniem wejścia w życie ustawy.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć

1)

broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową;

2)

broń pneumatyczną;

3)

miotacze gazu obezwładniającego;

4)

narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu

a)

broń białą w postaci

-

ostrzy ukrytych w przedmiotach niemających wyglądu broni,

-

kastetów i nunczaków,

-

pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających

wkładki z takiego materiału,

-

pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij

bejsbolowy,

b)

broń cięciwową w postaci kusz,

c)

przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni

palnej.

3.

W rozumieniu ustawy amunicją są naboje scalone i naboje ślepe przeznaczone do strzelania

z broni palnej.

Legitymacja posiadacza broni lub legitymacja o nazwie „pozwolenie na broń” uprawniająca,

na podstawie dotychczasowych przepisów, do posiadania broni pneumatycznej zastępuje

kartę rejestracyjną broni.

1.

Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

2

Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa,

zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

3.

Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi

środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie

zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał

miotający w postaci prochu strzelniczego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 2, 3, 5, 9 w zakresie dotyczącym art. 9 ust. 8, pkt 10, 12 lit. c, pkt

16 lit. b-d, pkt 22, 23, 24, 26 lit. b, pkt 27, 30 lit. c, pkt 31, 33 oraz art. 2,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4, 7, 9 w zakresie dotyczącym art. 9 ust. 2, pkt 11, 21 lit. b i pkt 29,

które stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

1.

Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub

przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji

wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące

ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania

sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.

2.

Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.

1.

Broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego

przedsiębiorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób

pozbawiania cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni, zwaną dalej „specyfikacją

techniczną”, wydaną przez jednostkę uprawnioną i zatwierdzoną przez jednostkę uprawnioną

do potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych.

2.

Przez pozbawienie broni palnej w sposób trwały cech użytkowych, zwane dalej „pozbawieniem

cech użytkowych”, rozumie się pozbawienie cech użytkowych wszystkich istotnych części

broni palnej w taki sposób, by mimo działania sprężonych gazów, powstających na skutek

spalania materiału miotającego, nie była zdolna do wystrzelenia pocisku lub substancji

z lufy albo elementu ją zastępującego oraz do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego,

a przywrócenie broni cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie

było możliwe.

3.

Uprawnionym przedsiębiorcą do pozbawiania cech użytkowych jest przedsiębiorca wykonujący

działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni, w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. Nr 67, poz. 679, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007 oraz z 2003 r. Nr 210, poz. 2036).

4.

Jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej

oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.

Potwierdzenie pozbawienia cech użytkowych odnotowuje się w ewidencji broni palnej

pozbawionej cech użytkowych, prowadzonej przez tę jednostkę.

5.

Broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób wskazujący, że została

ona pozbawiona tych cech.

6.

Wydanie specyfikacji technicznej, pozbawienie cech użytkowych oraz dokonanie oceny

zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną jest odpłatne.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej

cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w

ust. 4;

2)

jednostki uprawnione do

a)

wydawania specyfikacji technicznych,

b)

potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej;

3)

sposób postępowania z bronią palną przekazaną w celu pozbawienia cech użytkowych,

opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych

przez uprawnione jednostki do

a)

pozbawiania cech użytkowych,

b)

wydawania specyfikacji technicznych,

c)

potwierdzania pozbawienia cech użytkowych;

4)

stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny zgodności

pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa

i określając

1)

tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej

cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w

ust. 4

a)

wprowadzi wymóg przedstawienia jednostce uprawnionej do potwierdzania pozbawienia

cech użytkowych dokumentu wystawionego przez jednostkę uprawnioną do pozbawiania cech

użytkowych stwierdzającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych zgodnie

ze specyfikacją techniczną,

b)

może wprowadzić odrębny tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych w odniesieniu

do pojedynczych egzemplarzy broni palnej oraz partii tej broni,

c)

ustali wymagania, jakim powinno odpowiadać oznakowanie umieszczone na broni palnej

pozbawionej cech użytkowych, w szczególności umożliwiające identyfikację jednostki

uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz egzemplarza broni,

d)

uwzględni konieczność umieszczenia w ewidencji, o której mowa w ust. 4, informacji

jednoznacznie identyfikujących dany egzemplarz broni palnej pozbawionej cech użytkowych

oraz uprawnioną jednostkę, która pozbawiła tę broń cech użytkowych;

2)

jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych - wskaże rodzaje broni

palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa do wydawania specyfikacji

technicznej, z uwzględnieniem posiadanego przez tę jednostkę wyposażenia badawczego

i doświadczenia w zakresie dotyczącym właściwego rodzaju broni, tak by do wydawania

specyfikacji technicznej do danego rodzaju, typu i modelu broni była uprawniona jedna

jednostka;

3)

jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania

specyfikacji technicznej co do sposobów pozbawiania cech użytkowych broni palnej danego

rodzaju, typu i modelu - wskaże rodzaje, typy i modele broni palnej, w odniesieniu

do których dana jednostka będzie właściwa, przy czym uwzględni warunki w zakresie

wyposażenia technicznego tej jednostki pozwalającego stwierdzić, czy pozbawienie broni

cech użytkowych nastąpiło zgodnie ze specyfikacją techniczną, oraz warunki dotyczące

kwalifikacji osób wykonujących czynności związane bezpośrednio z potwierdzaniem pozbawienia

cech użytkowych;

4)

sposób postępowania z bronią palną przekazaną do pozbawienia cech użytkowych, opracowania

specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez jednostki

uprawnione do: pozbawiania broni palnej cech użytkowych, wydawania specyfikacji technicznych

oraz potwierdzania pozbawienia cech użytkowych - uwzględni specyfikę podejmowanych

w tych jednostkach czynności oraz taką organizację tych czynności, w tym przechowywania

broni palnej, aby dostęp do broni palnej był ograniczony wyłącznie do osób bezpośrednio

wykonujących te czynności;

5)

stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej oraz dokonanie oceny zgodności

pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną - uwzględni przeciętne

koszty badań i czynności związanych z wydaniem specyfikacji technicznej dotyczącej

danego rodzaju, typu i modelu broni palnej oraz dokonaniem oceny zgodności pozbawienia

cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną, włącznie z kosztem znakowania

broni.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1

W rozumieniu ustawy bronią palną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,

które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału

miotającego, jest zdolne do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo z elementu

zastępującego lufę, a przez to do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem ust.

2.

2

W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które

w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego,

jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w

postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego.

3

W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które

w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego,

wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja

razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.

W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,

które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy

lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość, a energia

kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J.

Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii

Europejskiej o rodzajach broni palnej, której

1)

posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie

pozwolenia;

2)

przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia

konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 1 pkt 50, w części dotyczącej obowiązku przeprowadzania kontroli, wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art.

11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu

na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu

komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie

pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

2

Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej

broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego

pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego

Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii

Wojskowej.

3.

Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art.

4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez

właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę

zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy

zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału

Żandarmerii Wojskowej.

4.

Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej

wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby

lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku

żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

5.

Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy

przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej

broni, o których mowa w ust. 1-4.

6.

Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz

karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony.

7.

Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt

1, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.

8

Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w

art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której

mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce

stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta

wojewódzkiego Policji.

1.

Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje

się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną.

3.

Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach

1)

ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia;

2)

łowieckich;

3)

sportowych;

4)

kolekcjonerskich;

5)

pamiątkowych;

6)

szkoleniowych.

4.

Właściwy organ Policji może, w pozwoleniu na broń, ograniczyć lub wykluczyć możliwość

jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

4a

Noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4

i ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i

10, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie

na tę broń.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

broni i amunicji szczególnie niebezpiecznych oraz rodzaje broni odpowiadającej celom,

o których mowa w ust. 3.

1.

Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń palną właściwy organ Policji wydaje

Europejską kartę broni palnej.

2.

Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej

może być przedłużona na kolejny okres.

4.

W przypadku cofnięcia pozwolenia na broń Europejska karta broni palnej traci ważność

i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał.

5.

W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o

1)

tożsamości osoby posiadającej broń palną, w tym

a)

nazwisko i imię,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

adres miejsca stałego pobytu;

2)

danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej, określonej

w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1;

3)

okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;

4)

celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 3 i 4;

5)

utracie broni palnej;

6)

państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni

palnej, określonej w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe

na podstawie pozwolenia.

6.

Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o

1)

przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie

za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34,

art. 37 ust. 1 i art. 38, jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej

dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich terytorium

broni palnej;

2)

warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy

i wywozu za granicę broni palnej.

7.

Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym

do tego miejscu i zakresie - właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje broni palnej odpowiadające kategoriom broni palnej określonym w przepisach

o kontroli nabywania i posiadania broni, wydanych przez właściwy organ międzynarodowy,

uwzględniając klasyfikację określoną w tych przepisach;

2)

wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa w ust. 5

i 6.

Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku

1

posiadania broni palnej wytworzonej przed rokiem 1850 lub replikę tej broni;

2)

gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;

3)

dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na

podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów,

o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;

3a

dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech

użytkowych;

4)

używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy

działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu;

5)

posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm;

6)

posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;

7

posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej

o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA;

8

używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych,

poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia

konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji;

9

posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;

10

posiadania broni pneumatycznej.

1.

Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.

2.

W pozwoleniu określa się

1)

cel, w jakim zostało wydane;

2)

rodzaj broni;

3)

liczbę egzemplarzy broni.

3.

Wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech

miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji

do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją.

4.

Jeżeli broń nie została nabyta w terminie, o którym mowa w ust. 3, na żądanie zainteresowanej

osoby wydaje się kolejne zaświadczenie.

1.

Nabywca broni jest zobowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek

rejestracji nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1-3a i pkt 5-7.

2.

Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej

pozbawionej cech użytkowych - dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia

broni palnej cech użytkowych.

3.

Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej

broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej,

o których mowa w art. 9 ust. 1-4.

4.

Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza

broni albo w świadectwie broni.

5.

Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej

potwierdza się w karcie rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni.

6.

Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz

osoby, która nie ma ukończonych 18 lat.

7.

Broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która

1)

nie ma ukończonych 18 lat;

2)

nie przedstawi

a)

orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3,

b)

informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym

orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

8.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje

decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych

albo broni pneumatycznej.

9.

W przypadku wydania decyzji administracyjnej o odmowie zarejestrowania broni palnej

pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej Policja, a w przypadku żołnierzy

zawodowych - Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu.

Koszty związane z deponowaniem broni ponosi osoba zgłaszająca broń do rejestracji.

Przepis art. 23 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni,

wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa

broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji.

1.

Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom

1

niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;

2)

z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3)

wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4)

uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;

5

nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6

co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem

bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem

sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy

się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

2

Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia

obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko

na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.

3

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru

broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i

psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że

nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona

dysponować bronią.

4

Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt

1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne

orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania

negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy

organ Policji.

5

W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba

posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób

wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do

niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych

orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany

jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

6

Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy

innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba,

o której mowa w ust. 3 i 4;

2)

lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń,

o których mowa w ust. 3 i 4;

3)

warunki i tryb

a)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b)

uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych,

c)

kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4)

dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie

i psychologiczne;

5)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów;

6)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

8.

Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3-5, ponosi osoba poddana

badaniu.

9

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów

chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4,

wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod

uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej

osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

9

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów

chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt

2-4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc

pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni

pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

1.

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać

egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów

dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się

tą bronią.

2

Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,

Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych

i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego

Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku

Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa

sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych

przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres

przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin.

Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów

w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej,

dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin

powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na

broń.

1.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła

1)

warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 4;

2)

obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

3

obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;

4

obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26;

5)

zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o

których mowa w art. 32.

2.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto

pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.

3

właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała

egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

4

Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła

orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

1.

Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie

wydano

1)

nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10

ust. 4;

2)

należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;

3)

naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;

4)

nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji

psychotropowej albo środka zastępczego.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania

broni, o których mowa w art. 30 ust. 1 i 3.

3.

Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2-4, unieważnia się kartę rejestracyjną broni.

4.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności

faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

5.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez

osobę posiadającą pozwolenie

1)

obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

2)

obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń

lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5;

3)

obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu,

o którym mowa w art. 26;

4)

zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa

w art. 32;

5)

wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art.

38;

6)

zasady, o której mowa w art. 45;

7)

zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej.

6.

Przepisy ust. 5 pkt 2-3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie

do posiadania broni.

7.

Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa

w ust. 5 pkt 2-6, można unieważnić kartę rejestracyjną broni.

1

Osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy

zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz

dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia

1)

okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie

broni palnej,

2)

okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2-6, w zakresie

zarejestrowanej broni pneumatycznej

- a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu.

2

Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazuje się do depozytu

właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej.

3.

Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, realizuje także Straż Graniczna

na obszarze przejścia granicznego i w strefie nadgranicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 37 lit. a,

b i d, pkt 43 lit. c, pkt 65 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

Cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie

karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi

pozwolenie na ten sam rodzaj broni.

2.

Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie

o tym fakcie właściwy organ Policji.

1

Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę

rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję

do tej broni.

1a

Za wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, uważa się także pozbawienie broni

palnej cech użytkowych.

2.

Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy

uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.

3.

Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją

do depozytu właściwego organu Policji.

4.

Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie,

o którym mowa w ust. 2.

1.

Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi

1)

Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie

określonym w art. 19 ust. 1 i 3 lub art. 36 ust. 2, oraz przekazania do depozytu przez

znalazcę;

2)

osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w

art. 22 ust. 3;

3)

osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;

4)

osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art.

43 ust. 4 i 7 oraz w art. 54.

2.

Osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji,

w zakresie tej broni może

1)

wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;

2)

złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;

3)

złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na

rzecz Skarbu Państwa.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji

są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji,

Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego, o którym mowa w art. 37 ust. 3, oraz stawki

odpłatności za ich przechowywanie w depozycie, z uwzględnieniem zapewnienia protokolarnego

przejęcia broni i amunicji do depozytu, prowadzenia ich ewidencji oraz utrzymywania

w odpowiednim stanie technicznym, a także sposobu i trybu postępowania Policji i Żandarmerii

Wojskowej lub organu celnego ze zdeponowaną bronią i amunicją, w tym nienadającą się

do dalszego użytku, w przypadku wyrażenia zgody lub wniosku o ich zniszczenie lub

przeniesienia własności broni lub amunicji na rzecz Skarbu Państwa przez osobę deponującą.

Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później

jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym

Policję albo Żandarmerię Wojskową.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji,

która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego

pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca

stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.

1.

Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe,

są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez

osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1.

2

Komendant Główny Policji, z zastrzeżeniem ust. 3, prowadzi rejestr zawierający

1)

dane osobowe osób

a)

posiadających pozwolenie na broń,

b)

dopuszczonych do posiadania broni, posiadających legitymację osoby dopuszczonej do

posiadania broni,

c)

ubiegających się o pozwolenie na broń lub dopuszczenie do posiadania broni,

d)

posiadających kartę rejestracyjną broni;

2)

dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1;

3)

urzędowe informacje i opinie o tych osobach i podmiotach sporządzone w związku ze

sprawami pozwoleń na broń;

4)

określenie liczby posiadanych przez te osoby lub podmioty egzemplarzy broni oraz jej

rodzaju i cech identyfikacyjnych.

2a

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2 pkt 1, obejmują

1)

imię i nazwisko;

2)

imię ojca i imię matki;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

adres miejsca stałego pobytu;

5)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL).

3

Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje

i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba

posiadanych przez te osoby egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni

podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.

4

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej przekazuje raz w roku, w terminie do 1 marca,

Komendantowi Głównemu Policji informację o liczbie pozwoleń na broń wydanych w roku

poprzednim, wraz z informacją o liczbie egzemplarzy i rodzajach broni, na które pozwolenia

te zostały wydane.

5.

Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego

składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo

lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu

wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.

6

Wykaz, o którym mowa w ust. 5, obejmuje imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego

Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres miejsca stałego pobytu.

Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji

do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach

łowieckich lub sportowych.

1.

Świadectwo broni może być wydane

1)

przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów

powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez

te służby zadań wynikających z planu ochrony;

2)

przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i

formach określonych w koncesji;

3)

podmiotom prowadzącym strzelnicę;

4)

szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia

i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom

kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony;

5)

podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć

artystycznych;

6)

urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom

broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków

pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu;

7

podmiotom, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych

oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych.

2.

Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną może być wydane wyłącznie podmiotom,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie

pracownika ochrony.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń

i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 3 i art. 14 albo najmować broń od

Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu

zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust.

1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania

tych zadań.

2.

Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej

przez właściwy organ Policji.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają

licencję pracownika ochrony fizycznej.

4.

Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1, oraz przez osoby

posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej potwierdza się w legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji

posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni.

Legitymacje i zaświadczenia powinny zawierać dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację

osoby oraz rodzaju broni.

2.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w

drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym

im żołnierzom zawodowym i kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów

ustawy przez osoby, które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prowadzenia rejestru,

o którym mowa w art. 27 ust. 3.

1.

Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich

osób nieuprawnionych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw kultury

1.

Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister

właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze

całego państwa lub na określonych obszarach, zakaz noszenia wszelkiego rodzaju broni

lub niektórych jej rodzajów na czas określony.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie

z przepisami niniejszej ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie

świadectwa broni wydanego podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6,

oraz z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 i w art. 40.

Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić

na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust.

2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem

że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

2.

Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby

inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.

3.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych

określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i

amunicji środkami transportu publicznego, w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

1.

Przesyłanie broni oraz amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem

i doręczaniem przesyłek jest zakazane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Organy celne, a także jednostki przewożące przesyłki pocztowe, w razie stwierdzenia

przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 1, zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając

o tym najbliższy organ Policji, który jest zobowiązany do jej niezwłocznego protokolarnego

przejęcia do depozytu.

3.

Dopuszcza się przesyłanie broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust.

1, pomiędzy przedsiębiorcami uprawnionymi na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia

obrotu bronią lub do jej wytwarzania.

4.

Dopuszcza się przesyłanie broni z zagranicy dla osób fizycznych posiadających pozwolenie

na dany rodzaj broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przesyłania broni w przypadkach, o których

mowa w ust. 3 i 4, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających utratę broni oraz

z uwzględnieniem poddania tej broni odprawie celnej.

1.

Przywóz broni i amunicji z zagranicy przez obywateli polskich na własne potrzeby wymaga

uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, przekraczając granicę, są obowiązane do pisemnego

zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni i amunicji. Organ ten niezwłocznie

przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu organowi Policji.

3.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane

niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego,

a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.

4.

Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3,

ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia

oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać

dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację osoby przywożącej broń i amunicję,

a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.

Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego

organu Policji.

1.

Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi

na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie

porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach

1)

ochrony osobistej;

2)

łowieckich;

3)

sportowych;

4)

kolekcjonerskich;

5)

pamiątkowych.

2.

Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie

na broń na okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach

konsularnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych

określą, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wymogu przedstawienia dokumentu o charakterze

pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ państwa, którego jest

obywatelem.

Cudzoziemcy niewymienieni w art. 39 ust. 1 mogą posiadać broń i amunicję, jeżeli są

one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych

i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych,

członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających

z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności, z uwzględnieniem przepisu

art. 39 ust. 2 i przepisów wydanych na podstawie art. 39 ust. 3.

1.

Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców,

o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia

przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie

na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.

2.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 14 dni.

4.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, nie spełniają warunków

określonych w ust. 1 i 2, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ

Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

1.

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i

wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nieprzekraczającej

łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na

podstawie odrębnych przepisów.

2.

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wzięcia udziału

w imprezach sportowych, których regulamin wymaga użycia broni, lub w przygotowaniach

do takich imprez mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom sportowym oraz

amunicję do tej broni w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów imprez sportowych.

Zaproszenia muszą być potwierdzone przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i

2, odbywa się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej

Polskiej, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni

i amunicji.

3a

Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i

2, będących obywatelami Unii Europejskiej może nastąpić także na podstawie Europejskiej

karty broni palnej, wydanej przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli broń

ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i cudzoziemiec jest w stanie uzasadnić

powód swojej podróży z bronią. Przepisy ust. 1, 2 i 4 stosuje się.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do

broni określonej w tym zaświadczeniu.

5.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 30 dni. Przepis ust.

4 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie spełniają warunków określonych

w ust. 1-3 i 5, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży

Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

8

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego

pobytu za granicą.

1.

Cudzoziemcy niewymienieni w art. 39 ust. 1, posiadający upoważnienie władz swojego

państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, poświadczone przez

właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej, mogą nabywać broń na podstawie zaświadczenia

wydanego przez właściwy organ Policji, o którym mowa w ust. 2.

2.

Na wniosek cudzoziemca posiadającego dokumenty, o których mowa w ust. 1, właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca komendant wojewódzki Policji wydaje zaświadczenie

uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni.

3.

Nabycie broni, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie tych rodzajów broni,

które, zgodnie z przepisami ustawy, mogą posiadać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia

na broń.

4.

Zbywający broń cudzoziemcowi jest obowiązany niezwłocznie złożyć tę broń do depozytu

komendanta wojewódzkiego Policji, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie uprawniające

do nabycia broni.

5.

Do wywozu za granicę nabytej przez cudzoziemca broni uprawnia zaświadczenie, o którym

mowa w ust. 2, z terminem ważności do 2 dni.

6

Wydanie cudzoziemcowi broni z depozytu policyjnego następuje wraz z wydaniem zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 5, po podaniu przez cudzoziemca

1)

nazwiska lub nazwy oraz adresu zbywającego broń cudzoziemcowi;

2)

adresu, pod który broń ma być wysłana bądź przetransportowana;

3)

informacji umożliwiających identyfikację broni, w szczególności: rodzaj i typ broni,

jej markę, kaliber, numer fabryczny;

4)

środka transportu, którym broń będzie przemieszczana za granicę;

5)

planowanych dat wywozu broni za granicę oraz przybycia z bronią do miejsca przeznaczenia

za granicą.

7.

W przypadku gdy broni nie wywieziono za granicę w terminie określonym w zaświadczeniu,

broń podlega niezwłocznemu złożeniu do depozytu najbliższego organu Policji, a właściwy

komendant wojewódzki Policji wydaje kolejne zaświadczenie.

8.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w ustawie, broń podlega zatrzymaniu

przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu

organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.

9.

Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia o fakcie wywozu przez cudzoziemca broni

nabytej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej komendanta wojewódzkiego Policji,

o którym mowa w ust. 2.

10

Komendant wojewódzki Policji niezwłocznie zawiadamia Komendanta Głównego Policji o

nabyciu broni przez cudzoziemca oraz o wydaniu zaświadczenia, o którym mowa w ust.

5, przekazując dane zawarte w upoważnieniu, o którym mowa w ust. 1, oraz dane wymienione

w ust. 6. Komendant Główny Policji niezwłocznie zawiadamia właściwe władze państwa,

które wydało cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, oraz państwa, przez

którego terytorium odbywać się będzie przewóz broni, a w przypadku gdy takie władze

nie zostały wskazane - konsulów tych państw, o nabyciu broni przez cudzoziemca i zamiarze

jej wywozu, przekazując informacje w tym zakresie.

11

Komendant Główny Policji prowadzi rejestr zawierający

1)

dane osobowe cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1, art. 40, art. 42 ust.

1 i 2 i art. 43 ust. 1, obejmujące

a)

nazwisko i imię,

b)

miejsce i datę urodzenia,

c)

adres miejsca stałego pobytu,

d)

obywatelstwo,

2)

informacje urzędowe o terminowych pozwoleniach na broń, zaświadczeniach, zatrzymaniu

broni i złożeniu jej do depozytu oraz inne informacje o przewozie przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej

przez cudzoziemców, wraz z danymi wymienionymi w ust. 6,

3)

rodzaj i numer dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy

- rejestr ten może być prowadzony łącznie z rejestrem, o którym mowa w art. 27 ust.

2.

12

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przekazywania

przez Komendanta Głównego Policji właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacji, o których mowa w ust. 10, w taki sposób, aby przekazywanie tych informacji

odbywało się nie później niż w chwili przewozu broni przez granicę Rzeczypospolitej

Polskiej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń, o których mowa

w art. 34, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust.

2. Zaświadczenia powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wywożonej broni

i amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a także dane, które wraz

z dokumentem paszportowym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy

państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich posiadacza.

Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę

zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007 i Nr 238, poz. 2019).

Broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych

i sportowych tylko na strzelnicach.

1.

Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający

wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się

poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób

zgodny z regulaminem strzelnicy.

2.

Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy

regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania

ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających

na strzelnicy.

Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej

przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta).

Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

Służby Więziennej oraz Biura Ochrony Rządu.

Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1

Kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej

broń pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie,

którego używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i amunicji do

depozytu;

2)

nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o utracie lub zbyciu innej osobie broni

i amunicji do tej broni;

3

posiadając pozwolenie na broń lub posiadając broń podlegającą rejestracji, która nie

wymaga pozwolenia na broń, nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego

organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca

stałego pobytu;

4

nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji

psychotropowych albo środka zastępczego;

5)

przywozi z zagranicy albo wywozi za granicę broń i amunicję lub przewozi broń i amunicję

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zaświadczenia właściwego

konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub bez zgody właściwego organu Policji, a także

nie dopełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu broni i amunicji przy przekraczaniu

granicy;

6)

narusza zakaz przesyłania broni i amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących

się przewożeniem i doręczaniem przesyłek;

7)

przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych;

8)

przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku

prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji;

9)

przewozi broń i amunicję w kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą

do tego upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów;

10)

nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone

przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz

jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

11)

używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość

poza strzelnicami;

12)

narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy.

3

Kto posiada broń, nie mając przy sobie

1)

legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu

upoważniającego do posiadania broni,

2)

legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni,

podlega karze grzywny.

4.

W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, można orzec przepadek

broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.

5.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”,

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie

do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym

fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy rozdziału

3, 4 i 5 wchodzą w życie od dnia 1 stycznia 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.