Rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 8 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego

§ 1. W rozporzàdzeniu Ministra Kultury z dnia

19 sierpnia 2002 r. w sprawie podstaw programowych

kszta∏cenia w zawodach szkolnictwa artystycznego

(Dz. U. Nr 138, poz. 1164) wprowadza si´ nast´pujàce

zmiany

1) w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia

a) w cz´Êci „A. Pierwszy etap edukacyjny”

— cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego

„Akordeon” otrzymuje brzmienie

„Akordeon

1. ZnajomoÊç podstawowych wiadomoÊci

z historii instrumentu i umiej´tnoÊç nazywania poszczególnych cz´Êci akordeonu

oraz poznanie roli poszczególnych elementów instrumentu w procesie powstawania

dêwi´ku. ZnajomoÊç podstawowych zasad

konserwacji akordeonu.

2. Opanowanie prawid∏owej postawy, w∏aÊciwego trzymania akordeonu, prawid∏owego u∏o˝enia prawej i lewej r´ki. Umiej´tnoÊç wydobycia dêwi´ku p∏ynnym prowadzeniem miecha.

3. Opanowanie

podstaw

techniki

gry

z uwzgl´dnieniem: umiej´tnoÊci pos∏ugiwania si´ technikà miechowo-palcowà

miechem jednokierunkowym, umiej´tnoÊci gry miechem zmiennym, umiej´tnoÊci

gry prawà r´kà na manuale dyszkantowym

i lewà r´kà na manuale basowo-akordowym.

4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania

podstawowymi sposobami artykulacji.

Zgodna z zapisem realizacja metrorytmiki,

agogiki i dynamiki. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà.

———————

1) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y

og∏oszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r.

Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759

i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19,

poz. 239, Nr 48, poz. 550, Nr 104, poz. 1104, Nr 120,

poz. 1268 i Nr 122, poz. 1320, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194

i Nr 144, poz. 1615, z 2002 r. Nr 41, poz. 362, Nr 113,

poz. 984, Nr 141, poz. 1185 i Nr 200, poz. 1683 oraz

z 2003 r. Nr 6, poz. 65, Nr 128, poz. 1176, Nr 137, poz. 1304

i Nr 203, poz. 1966.

5. ZnajomoÊç notacji w kluczu wiolinowym

i basowym oraz umiej´tnoÊç samodzielnego i bezb∏´dnego odczytania tekstu nutowego. Umiej´tnoÊç prawid∏owego grania

a vista ∏atwych utworów w wolnym tempie.

6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania

∏atwego utworu pod wzgl´dem techniczno-wykonawczym (palcowanie, miechowanie, frazowanie, dynamika, interpretacja). Umiej´tnoÊç samodzielnej pracy nad

utworem (pokonywanie trudnych miejsc).

Umiej´tnoÊç Êwiadomego çwiczenia i korekty w∏asnych b∏´dów.

7. Umiej´tnoÊç koncentrowania si´ i pokonywania tremy podczas wykonywania utworu. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Przyswojenie podstawowych elementów obycia estradowego.

Umiej´tnoÊç dokonywania w∏aÊciwej samooceny wykonania utworu.

8. Umiej´tnoÊç gry pod kierunkiem nauczyciela w prostych formach muzykowania

zespo∏owego (np. unisono, duet, akordeonowe zespo∏y kameralne jednorodne lub

mieszane, orkiestra akordeonowa, gra

z akompaniamentem).

9. Opanowanie

literatury

akordeonowej

w nast´pujàcym zakresie: etiudy o zró˝nicowanej problematyce technicznej, utwory

polifoniczne i dawnych mistrzów, forma

cykliczna (do wyboru: sonatina, suita, wariacje), utwory ró˝ne, muzyka u˝ytkowa

ró˝nych narodów.

10. Poprawne wykonanie jednej etiudy dla

prawej r´ki, jednej etiudy dla lewej r´ki,

jednego utworu polifonicznego, jednego

utworu dawnych mistrzów, dwóch utworów dowolnych, granie a vista. Program

powinien byç wykonany z pami´ci.”,

— cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Puzon” otrzymuje brzmienie

„Puzon

1. ZnajomoÊç podstawowych wiadomoÊci

z historii instrumentu i umiej´tnoÊç nazywania poszczególnych cz´Êci puzonu oraz

umiej´tnoÊç jego konserwacji i czyszczenia

w podstawowym zakresie. Umiej´tnoÊç

rozk∏adania, sk∏adania i samodzielnego

strojenia instrumentu.

2. Opanowanie prawid∏owej postawy, w∏aÊciwego trzymania puzonu — a szczególnie suwaka — oraz u∏o˝enia ràk ze szczególnym uwzgl´dnieniem wyrabiania bieg∏oÊci prawej r´ki. Umiej´tnoÊç prawid∏owego zad´cia oraz swobodnego pos∏ugiwania

si´

aparatem

oddechowym

z uwzgl´dnieniem znaczenia artykulacyjnego j´zyka, warg i mi´Êni twarzy. Umiej´tnoÊç pos∏ugiwania si´ pochodem tonów naturalnych.

3. Opanowanie

podstaw

techniki

gry

z uwzgl´dnieniem umiej´tnoÊci doboru

ustnika, wibracji warg, gry dêwi´ków d∏ugowytrzymywanych, przed´ç szeregu alikwotów w poszczególnych pozycjach,

stopniowego opanowania gry w poszczególnych rejestrach oraz opanowania umiej´tnoÊci korekty intonacji.

4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania

podstawowymi sposobami artykulacji.

Zgodna z zapisem realizacja metrorytmiki,

agogiki i dynamiki. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà.

5. ZnajomoÊç notacji w kluczu basowym i tenorowym oraz umiej´tnoÊç samodzielnego i bezb∏´dnego odczytania tekstu nutowego. Umiej´tnoÊç prawid∏owego grania

a vista ∏atwych utworów w wolnym

tempie, z uwzgl´dnieniem precyzji rytmicznej.

6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania

∏atwego utworu pod wzgl´dem techniczno-wykonawczym (oddechy, frazowanie,

dynamika, interpretacja). Umiej´tnoÊç samodzielnej pracy nad utworem. Umiej´tnoÊç Êwiadomego çwiczenia i korekty w∏asnych b∏´dów.

7. Umiej´tnoÊç koncentrowania si´ i pokonywania tremy podczas wykonywania utworu. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Przyswojenie podstawowych elementów obycia estradowego.

Umiej´tnoÊç dokonywania w∏aÊciwej samooceny wykonania utworu.

8. Umiej´tnoÊç gry pod kierunkiem nauczyciela w prostych formach muzykowania

zespo∏owego: unisono, zespo∏y kameralne

instrumentów d´tych blaszanych (duety,

tria), gra z akompaniamentem.

9. Opanowanie literatury na puzon w nast´pujàcym zakresie: etiudy o zró˝nicowanej

problematyce technicznej, utwory na puzon solo i z akompaniamentem, utwory kameralne (duety).

Poz. 473

„Kszta∏cenie s∏uchu

TreÊci nauczania

1. Budowa i sposoby rozpoznawania interwa∏ów, akordów i gam.

2. Rozpoznawanie i notacja struktur metrorytmicznych.

3. Sposoby czytania nut g∏osem.

4. Sposoby zapisywania dyktand.

Osiàgni´cia uczniów

1. Umiej´tnoÊç rozpoznawania interwa∏ów

do oktawy w∏àcznie, poczàtkowo w piosenkach i w trakcie zabaw, a w starszych

klasach jako samodzielne struktury. Umiej´tnoÊç zapisywania interwa∏ów nutami

i symbolami oraz wyszukiwania struktur

interwa∏owych w repertuarze. Umiej´tnoÊç budowania i rozpoznawania trójdêwi´ków majorowych i minorowych bez

przewrotu i w przewrotach oraz trójdêwi´ków zwi´kszonych i zmniejszonych. ZnajomoÊç budowy dominanty septymowej

i umiej´tnoÊç jej s∏uchowego rozpoznania.

Umiej´tnoÊç Êpiewania gam majorowych

do pi´ciu znaków i minorowych do trzech

znaków. Umiej´tnoÊç s∏uchowego rozpoznania gam majorowych i minorowych

oraz ich zapisu nutami i symbolami.

2. Umiej´tnoÊç rozpoznawania wartoÊci rytmicznych, tak˝e w po∏àczeniu z rozpoznawaniem wysokoÊci dêwi´ku. Umiej´tnoÊç

realizacji i zapisu prostych struktur rytmicznych.

3. Umiej´tnoÊç czytania a vista prostych

struktur melodyczno-rytmicznych w tonacjach do trzech znaków.

4. Umiej´tnoÊç zapisu dyktand melodycznych jednog∏osowych z zastosowaniem

poznanych interwa∏ów i struktur rytmicznych. Umiej´tnoÊç zapisu z pami´ci prostych dyktand melodycznych jednog∏osowych. Umiej´tnoÊç Êwiadomego s∏yszenia

podstawowych struktur melodycznych,

harmonicznych i rytmicznych jako elementów dzie∏a muzycznego. Umiej´tnoÊç okreÊlenia s∏uchowego trybu, metrum, faktury

i budowy okresowej fragmentów z literatury muzycznej.”,

b) w cz´Êci „B. Drugi etap edukacyjny”

— cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Klawesyn” otrzymuje brzmienie

„Klawesyn

10. Poprawne wykonanie dwóch etiud o zró˝nicowanej problematyce technicznej, jednego utworu solowego z akompaniamentem z pami´ci, jednego duetu.”,

1. Umiej´tnoÊç przygotowania klawesynu do

gry. Umiej´tnoÊç strojenia klawesynu pod

kierunkiem nauczyciela. ZnajomoÊç historii instrumentu.

— cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Kszta∏cenie s∏uchu” otrzymuje brzmienie

2. Opanowanie swobodnego pos∏ugiwania

si´ aparatem gry, prawid∏owej korelacji le-

wej i prawej r´ki, bieg∏oÊci palcowej obu

ràk, ekonomizacji i swobody ruchu. Umiej´tnoÊç poprawnego uruchamiania mechanizmu zmiany rejestrów.

3. Opanowanie techniki gry z uwzgl´dnieniem zaawansowanej bieg∏oÊci technicznej palców obu ràk i bieg∏ego poruszania

si´ na dwóch manua∏ach, doskonalenie

idiomu klawesynowego, umiej´tnoÊç gry

wielog∏osowej, wzbogacanie Êrodków artykulacji, odpowiednie zdobnictwo.

4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania

zró˝nicowanymi Êrodkami wyrazu. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà

formalnà i charakterem epoki. Rozumienie

poj´ç muzycznych, samodzielne odnajdowanie Êrodków wyrazu i okreÊlanie charakteru utworu. Indywidualna interpretacja

utworu.

5. Umiej´tnoÊç grania a vista utworów o ró˝nym stopniu trudnoÊci z uwzgl´dnieniem

odpowiednich Êrodków wyrazu.

6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania

utworu o Êredniej skali trudnoÊci z w∏aÊciwym odczytaniem tekstu muzycznego,

zgodnym z zamys∏em kompozytora, stylem epoki i indywidualnà interpretacjà.

Umiej´tnoÊç doboru w∏aÊciwych metod

samodzielnej pracy nad utworem.

7. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Umiej´tnoÊç opanowania pami´ciowego du˝ych form cyklicznych oraz

utworów muzyki wspó∏czesnej. Obycie estradowe, umiej´tnoÊç koncentracji oraz

opanowanie tremy podczas wykonywania

utworu. Umiej´tnoÊç dokonywania precyzyjnej analizy wykonania utworu.

8. Umiej´tnoÊç gry w ró˝nych formach muzykowania zespo∏owego oraz realizowania

basso continuo.

9. Opanowanie

literatury

klawesynowej

z uwzgl´dnieniem ró˝norodnych form i gatunków o zró˝nicowanej stylistyce, w tym

utworów o charakterze wirtuozowskim,

formy cyklicznej (suita, wariacje, sonata,

koncert — od muzyki dawnej do wspó∏czesnej), utworów kameralnych.

10. Poprawne wykonanie dwóch utworów

o zró˝nicowanej problematyce technicznej,

suity, koncertu oraz utworu dowolnego.”,

— cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Organy” otrzymuje brzmienie

„Organy

1. Opanowanie wiadomoÊci z zakresu historii

budownictwa organowego. Poznanie budowy i dzia∏ania organów, w tym znajomoÊç aparatu dêwi´ku, traktury, mechanizmu powietrznego i problematyki zwiàzanej z obudowà instrumentu, w tym historii

prospektu organowego. Umiej´tnoÊç pra-

Poz. 473

wid∏owej piel´gnacji organów, dokonywania drobnych napraw oraz strojenia g∏osów j´zykowych. ZnajomoÊç podstawowej

problematyki ochrony zabytkowych instrumentów.

2. Opanowanie swobodnego pos∏ugiwania

si´ aparatem gry poprzez prawid∏owà korelacj´ lewej i prawej r´ki, bieg∏oÊç palcowà obu ràk i zmiany sposobu wydobywania dêwi´ku. Umiej´tnoÊç prawid∏owej gry

na pedale i bieg∏ej koordynacji pracy ràk

i nóg.

3. Opanowanie techniki gry z uwzgl´dnieniem zaawansowanej bieg∏oÊci technicznej, umiej´tnoÊci gry wielog∏osowej na

manua∏ach i swobodnego grania na ka˝dym z nich i na dwóch, umiej´tnoÊci gry

solo na pedale, opanowanie techniki gry

triowej.

4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania

zró˝nicowanà barwà i ró˝nymi sposobami

artykulacji. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà i charakterem

epoki. Umiej´tnoÊç prawid∏owej realizacji

dynamiki (za pomocà registratury i ˝aluzji)

oraz agogiki. Umiej´tnoÊç samodzielnej,

poprawnie stylistycznej rejestracji, doboru

g∏osów, ∏àczenia ich w zestawy dynamiczno-kolorystyczne w zale˝noÊci od epoki

i kraju kompozytora. Rozumienie poj´ç

muzycznych, samodzielne odnajdowanie

Êrodków wyrazu i okreÊlanie charakteru

utworu. Indywidualna interpretacja utworu.

5. Umiej´tnoÊç grania a vista utworów,

w tym równoczeÊnie z peda∏em, o ró˝nym

stopniu trudnoÊci z uwzgl´dnieniem prawid∏owej artykulacji, dynamiki, frazowania, rejestracji, metrorytmiki.

6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania

utworu z zachowaniem wiernoÊci tekstowi

muzycznemu, w∏aÊciwego stylu epoki, z indywidualnà interpretacjà oraz rejestracjà.

Umiej´tnoÊç doboru w∏aÊciwych metod

samodzielnej pracy nad utworem.

7. Obycie estradowe, umiej´tnoÊç koncentracji oraz opanowanie tremy podczas wykonywania utworu. Umiej´tnoÊç dokonywania precyzyjnej analizy wykonania utworu.

8. Umiej´tnoÊç gry w ró˝nych formach muzykowania zespo∏owego i akompaniowania soliÊcie (wokaliÊcie i instrumentaliÊcie)

oraz umiej´tnoÊç realizowania basso continuo w muzykowaniu zespo∏owym.

9. Opanowanie literatury organowej w nast´pujàcym zakresie: etiudy, utwory rozwijajàce niezale˝noÊç ruchowà, bieg∏oÊç, samodzielnà technik´ gry, koordynacj´ pomi´dzy manua∏em a peda∏em, swobod´

i ekonomi´ ruchu, wszechstronnoÊç aparatu gry, literatura organowa od muzyki

dawnej po dzie∏a XX-wieczne, z uwzgl´d-

nieniem podstawowych form i gatunków

muzycznych oraz polskiej muzyki organowej.

10. Poprawne wykonanie utworu dawnego

mistrza, opracowania chora∏owego J. S.

Bacha, du˝ej formy J. S. Bacha (do wyboru: fuga, preludium i fuga, fantazja, toccata), sonaty J. S. Bacha, utworu romantycznego lub wspó∏czesnego. Umiej´tnoÊç poprawnego wykonania pieÊni z harmonizacjà w oparciu o chora∏ lub inny zbiór akompaniamentów do pieÊni koÊcielnych (odpowiednie tempo, podzia∏ na wersety i zdania, w∏aÊciwa rejestracja i charakter, faktura w uk∏adzie trzyg∏osowym bez peda∏u

i z peda∏em w uk∏adzie: g∏osy manua∏owe

i g∏os peda∏owy).”,

— cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Improwizacja organowa (dla organistów)” otrzymuje brzmienie

„Improwizacja organowa (dla organistów)

TreÊci nauczania

1. Elementy improwizacji: motyw, struktura,

faktura, forma, harmonika, rytmika, barwa, styl. Analiza utworów.

2. Improwizacja homofoniczna.

Poz. 473

3. Umiej´tnoÊç improwizowania kilku g∏osów

do podanej melodii w oparciu o zasady

kontrapunktu. Umiej´tnoÊç improwizacji

inwencji dwug∏osowej i krótkiej fughetty.

4. Umiej´tnoÊç realizacji çwiczeƒ z basem cyfrowanym. Umiej´tnoÊç realizacji prostych

zadaƒ z basso continuo, opartych o materia∏ nutowy z epoki baroku (g∏os basowy

umieszczony w pedale) z zachowaniem

stylu epoki i z u˝yciem prostej i celowej figuracji.

5. Umiej´tnoÊç tworzenia przygrywki chora∏owej w oparciu o polskie pieÊni koÊcielne.

Umiej´tnoÊç napisania preludium chora∏owego z prostà figuracjà. Umiej´tnoÊç napisania trzyg∏osowej fughetty. Umiej´tnoÊç napisania swobodnej formy z elementami wspó∏czesnych technik kompozytorskich.”,

— cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Kszta∏cenie s∏uchu” otrzymuje brzmienie

„Kszta∏cenie s∏uchu

TreÊci nauczania

1. Rozpoznawanie s∏uchowe

akordów, gam i skal.

interwa∏ów,

3. Improwizacja polifoniczna.

2. Rozpoznawanie i notacja struktur metrorytmicznych.

4. Realizacja basso continuo.

3. Czytanie nut g∏osem.

5. åwiczenia kompozytorskie.

4. Zapisywanie dyktand.

Osiàgni´cia uczniów

5. Analiza s∏uchowa przyk∏adów z literatury

muzycznej.

1. Umiej´tnoÊç ∏àczenia akordów w kadencjach, progresjach niemodulujàcych i modulujàcych oraz strukturach melodyczno-harmonicznych z uwzgl´dnieniem: motywiki, formy, harmonii, rytmiki, ró˝nych rejestrów.

Umiej´tnoÊç transponowania ró˝nego rodzaju struktur melodycznych jednog∏osowych i wielog∏osowych. Umiej´tnoÊç grania ró˝nych pochodów gamowych w ró˝nych odmianach skali dur i moll. Umiej´tnoÊç analizy preludiów i toccat z ró˝nych

epok, fug J. S. Bacha i utworów w bardziej

swobodnej formie z okresów póêniejszych.

6. Kszta∏cenie pami´ci i wyobraêni muzycznej.

2. Umiej´tnoÊç improwizacji w uk∏adzie dwug∏osowym, trzyg∏osowym i czterog∏osowym akompaniamentu do podanej melodii — od realizacji g∏osu towarzyszàcego

do harmonizacji (prostymi akordami oraz

z figuracjà), preludiów o ró˝nym charakterze z zastosowaniem zwrotów figuracyjnych i ozdobników. Umiej´tnoÊç improwizowania preludiów o ró˝nym charakterze

z zastosowaniem figuracji, snucia motywicznego, rozwijania motywu, zdobnictwa, kontrastu fakturalnego. Umiej´tnoÊç

improwizacji swobodnej fantazji.

2. Umiej´tnoÊç rozpoznawania, okreÊlania,

nazywania, zapisywania struktur rytmicznych 1- i 2-g∏osowych, zawierajàcych ró˝nego rodzaju grupy rytmiczne (tak˝e niemiarowe).

Osiàgni´cia uczniów

1. Umiej´tnoÊç rozpoznawania, okreÊlania,

nazywania, zapisywania

1) interwa∏ów prostych i z∏o˝onych (tak˝e

urytmizowanych),

2) wszystkich postaci trójdêwi´ków i czterodêwi´ków w uk∏adzie 3- i 4-g∏osowym, skupionym i rozleg∏ym,

3) gam majorowych i minorowych we

wszystkich odmianach oraz pozosta∏ych

skal muzycznych.

3. Umiej´tnoÊç czytania (w tym a vista)

1) jednog∏osowych przebiegów melodycznych tonalnych i w tonalnoÊci rozszerzonej,

2) melodii z jednoczesnym graniem na fortepianie innych g∏osów struktury wielog∏osowej,

3) melodii atonalnych,

4) melodii zapisanych w ró˝nych kluczach,

5) realizacji melodycznej przebiegów rytmicznych.

4. Umiej´tnoÊç zapisywania dyktand

Poz. 473

4) praktyka wykonawcza: instrumenty,

g∏osy ludzkie, rodzaje zespo∏ów muzycznych,

5) j´zyk dêwi´kowy: skale, melodyka, harmonika, metrorytmika, kolorystyka, faktura,

1) jednog∏osowych, pami´ciowych, tonalnych i w tonalnoÊci rozszerzonej,

6) techniki kompozytorskie, sposoby kszta∏towania formy,

2) polifonicznych

2-g∏osowych,

7) podstawowe gatunki i formy muzyczne,

lub

polifonizujàcych

3) harmonicznych (z okreÊleniem funkcji

harmonicznych),

4) rytmicznych 1- i 2-g∏osowych.

5. Umiej´tnoÊç postrzegania charakterystycznych cech melodyki, harmoniki i metrorytmiki w przyk∏adach z literatury muzycznej.

8) treÊç i znaczenie w muzyce: ilustracyjnoÊç i programowoÊç,

9) twórczoÊç wybranych kompozytorów

reprezentatywnych dla epoki, stylu,

oÊrodka z odniesieniem do biografii,

10) podstawowe notacje muzyczne,

11) wielcy wykonawcy.

4. Analiza êróde∏ nutowych, dêwi´kowych,

ikonograficznych i tekstów o muzyce.

6. Umiej´tnoÊç zapami´tywania prostych

i z∏o˝onych struktur melodycznych, harmonicznych i rytmicznych, poprzez uaktywnianie pami´ci s∏uchowej, wzrokowej

i manualnej ucznia, tworzàc podstawy do

wszechstronnej percepcji dzie∏a muzycznego.”,

1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu wiedzy o muzyce i poprawne ich stosowanie

do opisu i analizy zjawisk historycznych.

— cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Historia

muzyki” otrzymuje brzmienie

2. ¸àczenie wiedzy z historii muzyki z wiedzà

o kulturze.

„Historia muzyki

Osiàgni´cia uczniów

3. Chronologiczne porzàdkowanie

1) faktów, dzie∏, twórców,

TreÊci nauczania

2) szkó∏ kompozytorskich, ugrupowaƒ artystycznych, okresów i epok historii muzyki,

1. Terminy i poj´cia niezb´dne do opisu, analizy i interpretacji historii muzyki.

3) j´zyka dêwi´kowego, technik kompozytorskich, stylów muzycznych.

Poziom podstawowy

2. Chronologia epok, szkó∏ kompozytorskich,

oÊrodków artystycznych, stylów, postaci

w muzyce

1) staro˝ytnej Grecji,

2) Êredniowiecza,

3) renesansu,

4) baroku,

5) klasycyzmu,

6) XIX wieku (romantyzmu i neoromantyzmu),

7) wspó∏czesnej.

3. Zagadnienia szczegó∏owe realizowane

w odniesieniu do wskazanych wy˝ej epok

1) ramy czasowe epok, okresów i stylów

w muzyce,

2) kultura muzyczna epoki z odniesieniem

do innych dziedzin sztuki,

3) cechy stylu muzycznego

a) historycznego,

4. Prezentowanie znajomoÊci

1) wybranych dzie∏ muzycznych, biografii

i twórczoÊci kompozytorów, szkó∏ kompozytorskich i ugrupowaƒ artystycznych,

2) w∏aÊciwych dla ró˝nych epok: form i gatunków muzycznych, technik kompozytorskich, stylów muzycznych i praktyk

wykonawczych.

5. Samodzielne

rozwiàzywanie

zadaƒ

w oparciu o zapis nutowy, nagrania muzyczne, êród∏a ikonograficzne, podr´czniki.

Poziom rozszerzony

TreÊci nauczania

1. Terminy i poj´cia niezb´dne do opisu, analizy i interpretacji historii muzyki.

2. Chronologia epok, szkó∏ kompozytorskich,

oÊrodków artystycznych, stylów, postaci

w muzyce

b) lokalnego, narodowego,

1) staro˝ytnej Grecji i innych wybranych

kultur staro˝ytnych,

c) indywidualnego,

2) Êredniowiecza,

3) renesansu,

1) faktów, dzie∏, twórców,

4) baroku,

2) szkó∏ kompozytorskich, ugrupowaƒ artystycznych, okresów i epok historii muzyki,

5) klasycyzmu,

6) XIX wieku (romantyzmu i neoromantyzmu),

7) wspó∏czesnej.

3. Zagadnienia szczegó∏owe realizowane

w odniesieniu do wskazanych wy˝ej epok

1) ramy czasowe epok, okresów i stylów

w muzyce, historyczne i kulturowe determinanty cezur periodyzacyjnych

epok, okresów i stylów w muzyce,

2) kultura muzyczna epoki z odniesieniem

do innych dziedzin sztuki oraz wydarzeƒ

politycznych i spo∏ecznych,

3) cechy stylu muzycznego

a) historycznego,

b) lokalnego, narodowego,

c) indywidualnego,

d) funkcjonalnego (np. styl teatralny,

koÊcielny),

e) wykonawczego,

f) stylizacja,

4) praktyka wykonawcza: instrumenty,

g∏osy ludzkie, rodzaje zespo∏ów muzycznych, sposoby ich stosowania

w gatunkach i stylach muzycznych,

5) j´zyk dêwi´kowy: skale, melodyka, harmonika, metrorytmika, kolorystyka, faktura,

6) techniki

kompozytorskie,

kszta∏towania formy,

sposoby

7) podstawowe gatunki i formy muzyczne,

ich geneza, przeobra˝enia i funkcje,

8) treÊç i znaczenie w muzyce: ilustracyjnoÊç i programowoÊç, retoryka, symbolika,

3) j´zyka dêwi´kowego, technik kompozytorskich, stylów muzycznych.

4. Prezentowanie znajomoÊci

1) wybranych dzie∏ muzycznych, biografii

i twórczoÊci kompozytorów, szkó∏ kompozytorskich i ugrupowaƒ artystycznych,

2) w∏aÊciwych dla ró˝nych epok: form i gatunków muzycznych, technik kompozytorskich, stylów muzycznych i praktyk

wykonawczych,

3) procesów (ciàg∏oÊci, przeobra˝eƒ, rozwoju, zaniku, afiliacji) wyst´pujàcych

w muzyce kolejnych epok.

5. Samodzielne rozwiàzywanie zadaƒ oraz

formu∏owanie sàdów i ocen zjawisk i procesów wyst´pujàcych w muzyce i kulturze

muzycznej w oparciu o zapis nutowy, nagrania muzyczne, êród∏a tekstowe i ikonograficzne, encyklopedie, podr´czniki, literatur´ przedmiotu i medialne êród∏a informacji.”;

2) w za∏àczniku nr 3 do rozporzàdzenia

a) w cz´Êci „Opis kwalifikacji absolwenta” pkt 8

otrzymuje brzmienie

„8) przestrzegaç przepisów prawa z zakresu

bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz posiadaç elementarnà wiedz´ z zakresu regulacji

prawnych zwiàzanych z ochronà dziedzictwa kulturowego i prawa autorskiego,”,

b) cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Historia

sztuki” otrzymuje brzmienie

„Historia sztuki

Poziom podstawowy

9) twórczoÊç, biografia i recepcja dzie∏ wybranych kompozytorów reprezentatywnych dla epoki, stylu, oÊrodka,

1. Terminy i poj´cia z zakresu sztuk pi´knych.

10) rodzaje zapisu muzyki,

2. Gatunki i techniki sztuk plastycznych.

11) wielcy wykonawcy i teoretycy muzyki.

3. Chronologia i charakterystyka epok, stylów i kierunków w sztuce

4. Analiza êróde∏ nutowych, dêwi´kowych,

ikonograficznych i tekstów o muzyce

w kontekÊcie stylistycznym i historycznym.

Osiàgni´cia uczniów

1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu wiedzy o muzyce i poprawne ich stosowanie

do opisu i analizy zjawisk historycznych.

2. ¸àczenie wiedzy z historii muzyki z wiedzà

o kulturze, wydarzeniach politycznych

i spo∏ecznych.

3. Chronologiczne porzàdkowanie

TreÊci nauczania

1) staro˝ytnej (Egipt, Grecja, Rzym, w tym

sztuka wczesnochrzeÊcijaƒska),

2) Êredniowiecznej (sztuka bizantyƒska, romaƒska, gotycka),

3) nowo˝ytnej (renesans, manieryzm, barok, rokoko),

4) XIX wieku (od klasycyzmu po secesj´),

5) XX wieku (kierunki i tendencje w sztuce

do 1970 r.).

4. TwórczoÊç wybranych artystów.

5. Dzie∏o sztuki — forma, treÊç, funkcja na tle

uwarunkowaƒ historyczno-kulturowych.

6. Mecenat artystyczny i jego wp∏yw na

kszta∏t dzie∏a artystycznego na wybranych

przyk∏adach.

7. Najwa˝niejsze muzea i zbiory dzie∏ sztuki

w Polsce i na Êwiecie.

Osiàgni´cia uczniów

1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu

sztuk pi´knych, w tym gatunków i technik

sztuk plastycznych.

2. Dokonywanie chronologicznego przeglàdu

dziejów sztuk plastycznych i przedstawianie charakterystyki poszczególnych epok,

stylów i kierunków, w tym pod kàtem treÊci i Êrodków plastycznych.

3. Dostrzeganie i charakterystyka podstawowych cech twórczoÊci wybitnych artystów

i szkó∏ artystycznych.

4. Wiàzanie dzie∏a sztuki i zjawisk artystycznych z uwarunkowaniami historyczno-kulturowymi (funkcje sztuki i Êrodowisko powstania dzie∏a).

5. ZnajomoÊç poj´cia mecenatu artystycznego i umiej´tnoÊç okreÊlania jego wp∏ywu

na kszta∏t dzie∏a.

6. Opisywanie i analizowanie dzie∏a sztuki

pod wzgl´dem formy i treÊci.

7. ZnajomoÊç podstawowych tematów treÊci

dzie∏.

8. Umiej´tnoÊç przeprowadzania analizy porównawczej dzie∏ na podstawie podanych

przyk∏adów.

Poziom rozszerzony

TreÊci nauczania

1. Terminy i poj´cia z zakresu sztuk pi´knych.

2. Gatunki i techniki sztuk plastycznych.

3. Chronologia i charakterystyka epok, stylów i kierunków w sztuce

1) staro˝ytnej (Egipt, Mezopotamia, Grecja, Rzym, w tym sztuka wczesnochrzeÊcijaƒska),

2) Êredniowiecznej (bizantyƒska sztuka

wczesnoÊredniowieczna, przedromaƒska, romaƒska, gotycka),

3) nowo˝ytnej (renesans, manieryzm, barok, rokoko),

4) XIX wieku (od klasycyzmu po secesj´),

5) XX wieku (kierunki i tendencje w sztuce

do 1970 r.),

6) wybrane zjawiska w sztuce najnowszej.

4. TwórczoÊç wybranych artystów.

5. Dzie∏o sztuki — forma, treÊç, funkcja na tle

uwarunkowaƒ historyczno-kulturowych.

6. Zale˝noÊç dzie∏a sztuki i zjawiska artystycznego od uwarunkowaƒ geograficznych,

mistrza lub szko∏y, centrów sztuki, dzie-

Poz. 473

dzictwa kulturowego regionu.

7. Mecenat artystyczny i jego wp∏yw na

kszta∏t dzie∏a artystycznego na wybranych

przyk∏adach.

8. Najwa˝niejsze muzea i zbiory dzie∏ sztuki

w Polsce i na Êwiecie.

Osiàgni´cia uczniów

1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu

sztuk pi´knych, w tym gatunków i technik

sztuk plastycznych.

2. Umiej´tnoÊç dokonywania chronologicznego przeglàdu dziejów sztuk plastycznych

i przedstawianie charakterystyki poszczególnych epok, stylów i kierunków, w tym

pod kàtem treÊci i Êrodków plastycznych.

3. Dostrzeganie i charakterystyka podstawowych cech twórczoÊci wybitnych artystów

i szkó∏ artystycznych.

4. Wykazywanie oddzia∏ywaƒ na dzie∏o sztuki

mistrza, szko∏y, wiodàcych oÊrodków artystycznych, centrów sztuki czy uwarunkowaƒ topograficznych.

5. Rozumienie powiàzaƒ i zale˝noÊci mi´dzy

zjawiskami artystycznymi a miejscem

i czasem ich powstania (funkcje sztuki

i Êrodowisko powstania dzie∏a, sytuacja

spo∏eczno-polityczna, oÊrodki kulturotwórcze, centra religijne i instytucje ˝ycia artystycznego).

6. ZnajomoÊç poj´cia mecenatu artystycznego i jego wp∏ywu na kszta∏t dzie∏a.

7. Profesjonalne analizowanie struktury, formy i treÊci dzie∏a sztuki pod wzgl´dem stylu, gatunku i materii.

8. Umiej´tnoÊç interpretacji podstawowych

tematów i treÊci.

9. Umiej´tnoÊç przeprowadzania analizy porównawczej dzie∏, stylów i kierunków na

podstawie podanych lub samodzielnie dobranych przyk∏adów.

10. Dokonywanie krytycznej oceny dzie∏a lub

zjawiska w sztuce pod wzgl´dem artystycznym.

11. Âwiadome formu∏owanie sàdów, opinii

i ocen w oparciu o w∏asne kryteria wartoÊci artystycznych.”;

3) w za∏àczniku nr 4 do rozporzàdzenia w cz´Êci

„C. Trzeci etap edukacyjny” cz´Êç dotyczàca zaj´ç

edukacyjnych „Wiedza o taƒcu” otrzymuje

brzmienie

„Wiedza o taƒcu

Poziom podstawowy

TreÊci nauczania

1. Podstawowe terminy i poj´cia z zakresu

teorii i historii taƒca.

2. Podstawowe sk∏adniki ruchu jako tworzywo taƒca.

3. Artystyczne formy dzie∏ tanecznych, ich

elementy oraz zwiàzki z innymi dziedzinami sztuki (w oparciu o wybrane przyk∏ady).

4. Warsztat tancerza i choreografa.

5. Taniec poza teatrem zawodowym.

6. Polskie taƒce regionalne (wybrane formy

typowe dla du˝ych regionów) i narodowe.

7. Chronologia i cechy charakterystyczne najwa˝niejszych epok, stylów i kierunków

w dziedzinie sztuki taƒca.

8. TwórczoÊç wybitnych choreografów i dorobek artystyczny wybitnych tancerzy.

9. Wspó∏czesne zjawiska artystyczne w dziedzinie sztuki taƒca.

Osiàgni´cia uczniów

1. ZnajomoÊç podstawowych terminów i poj´ç z zakresu teorii i historii taƒca.

2. Umiej´tnoÊç obserwacji podstawowych

sk∏adników ruchu oraz elementów dzie∏a

tanecznego, dokonywania ich opisu i prostej analizy.

3. Rozró˝nianie artystycznych form dzie∏ tanecznych oraz dostrzeganie ich zwiàzków

z innymi dziedzinami sztuki.

4. ZnajomoÊç dzie∏ tanecznych charakterystycznych dla ró˝nych epok, stylów i kierunków taƒca, twórczoÊci wybitnych choreografów oraz dorobku artystycznego wybitnych tancerzy.

5. ZnajomoÊç typowych form polskich taƒców regionalnych oraz polskich taƒców

narodowych.

6. Umiej´tnoÊç skomentowania ró˝nych sposobów interpretacji dzie∏ tanecznych.

7. Umiej´tnoÊç korzystania z ró˝nych form

samokszta∏cenia i êróde∏ wiedzy o taƒcu.

8. Âwiadoma recepcja zjawisk artystycznych

w dziedzinie sztuki taƒca i postawa aktywnego uczestnika kultury tanecznej.

Poziom rozszerzony

TreÊci nauczania

1. Ró˝ne dziedziny i zjawiska kultury ze szczególnym uwzgl´dnieniem kultury tanecznej.

2. Terminy i poj´cia z zakresu teorii, historii

i estetyki taƒca.

3. Sk∏adniki ruchu jako tworzywo taƒca.

4. Sk∏adniki dzie∏a tanecznego oraz kanony

estetyczne w sztuce taƒca.

5. Dzie∏o taneczne w kontekÊcie ró˝nych dziedzin sztuki (w oparciu o wybrane przyk∏ady).

6. Warsztat tancerza, choreografa i pedagoga

taƒca.

7. Teatr jako podstawowe miejsce dzia∏alnoÊci artystycznej tancerza i choreografa.

8. Taniec poza teatrem zawodowym.

Poz. 473

9. Taniec w folklorze polskim, polskie taƒce

narodowe.

10. Taniec we wspó∏czesnej Polsce.

11. Taniec we wspó∏czesnym Êwiecie.

12. Fakty i procesy dziejowe w ró˝nych epokach historii taƒca z uwzgl´dnieniem ich

kontekstu spo∏ecznego i historyczno-kulturowego

1) techniki, style i kierunki rozwoju taƒca,

2) twórczoÊç wybitnych choreografów

i teoretyków taƒca,

3) dorobek artystyczny wybitnych tancerzy,

4) dzia∏alnoÊç dydaktyczna wybitnych nauczycieli taƒca.

13. Zwiàzki i zale˝noÊci pomi´dzy konwencjami, zjawiskami artystycznymi i sposobami

interpretacji w dziedzinie sztuki taƒca.

Osiàgni´cia uczniów

1. Umiej´tnoÊç obserwacji i identyfikacji

ró˝nych przejawów i form kultury ze szczególnym uwzgl´dnieniem kultury tanecznej.

2. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu teorii, historii i estetyki taƒca.

3. Umiej´tnoÊç obserwacji i opisu sk∏adników ruchu tanecznego i innych elementów

dzie∏a tanecznego.

4. Dostrzeganie zwiàzków ró˝nych dziedzin

sztuki ze sztukà tanecznà.

5. ZnajomoÊç kanonu dzie∏ tanecznych z polskiego i Êwiatowego repertuaru klasycznego i wspó∏czesnego oraz wybitnych artystów sztuki taƒca.

6. Umiej´tnoÊç dokonywania chronologicznego przeglàdu, charakterystyki oraz oceny faktów i procesów w ró˝nych epokach

historii taƒca.

7. Dokonywanie samodzielnej i pog∏´bionej

analizy dzie∏a tanecznego, stylów i kierunków w sztuce taƒca (w oparciu o przyk∏ady

zaczerpni´te z kanonu).

8. Umiej´tnoÊç samodzielnego interpretowania dzie∏a tanecznego oraz formu∏owania

wniosków Êwiadczàcych o Êwiadomej jego

percepcji.

9. Umiej´tnoÊç korzystania z ró˝nych form

samokszta∏cenia i êróde∏ wiedzy o taƒcu.

10. Postawa aktywnego i Êwiadomego uczestnika kultury tanecznej.”.

§ 2. Przepisy niniejszego rozporzàdzenia stosuje

si´ poczàwszy od roku szkolnego 2003/2004.

§ 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Kultury: W. Dàbrowski

473

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA KULTURY

z dnia 8 marca 2004 r.

zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie podstaw programowych kszta∏cenia

w zawodach szkolnictwa artystycznego

Na podstawie art. 32a ust. 4 i art. 22 ust. 2 pkt 2

ustawy z dnia 7 wrzeÊnia 1991 r. o systemie oÊwiaty

(Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329, z póên. zm.1)) zarzàdza

si´, co nast´puje