Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarce nieruchomościami

Ustawa określa zasady

1)

gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność

jednostek samorządu terytorialnego;

2)

podziału nieruchomości;

3)

scalania i podziału nieruchomości;

4)

pierwokupu nieruchomości;

5)

wywłaszczania nieruchomości i zwrotu wywłaszczonych nieruchomości;

6)

udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej;

7)

wyceny nieruchomości;

8)

działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami.

1.

Osoby, które przed dniem 1 stycznia 2000 r. wykonywały działalność w zakresie zarządzania

nieruchomościami przez okres dłuższy niż 2 lata, zwalnia się z obowiązku odbycia praktyki

zawodowej, a jeżeli przez okres dłuższy niż 5 lat - również z obowiązku złożenia egzaminu.

Zwolnienia dokonuje Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na wniosek osoby ubiegającej

się o nadanie licencji zawodowej, złożony do dnia 31 grudnia 2000 r.

2.

Osoby, które w dniu 1 stycznia 1998 r. prowadziły, na podstawie obowiązujących przed

tym dniem przepisów, działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

lub zarządzania nieruchomościami, mogą prowadzić działalność, o której mowa w art.

183a lub art. 189 ust. 1, bez posiadania licencji zawodowych do dnia 31 grudnia 2000 r.

3.

Przedsiębiorcy, którzy w dniu 1 stycznia 1998 r. prowadzili na podstawie obowiązujących

przed tym dniem przepisów działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

lub zarządzania nieruchomościami, mogą prowadzić działalność, o której mowa w art.

183a lub art. 189 ust. 1, pod warunkiem zatrudnienia do dnia 31 grudnia 2000 r. odpowiednio

licencjonowanych pośredników lub zarządców.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 21 września 2004 r.

Ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami,

a w szczególności

1)

ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758);

2)

ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1206);

3)

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, z późn. zm.;

4)

ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128);

5

ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571);

5a

ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. Nr 80, poz. 721 i Nr 217, poz. 2124);

6)

ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, z późn. zm.;

7)

ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu

Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego

(Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1711).

Do spraw o podział nieruchomości, w przypadku określonym w art. 1 pkt 32 lit. d),

w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana ostateczna

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Właściwym w sprawach gospodarki nieruchomościami, regulowanych przepisami ustawy,

jest minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.

2.

Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej w sprawach gospodarki nieruchomościami jest Państwowa Rada Nieruchomości.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje

i odwołuje przewodniczącego i członków Rady, o której mowa w ust. 2, oraz ustala,

w drodze zarządzenia, jej regulamin, który określa organizację i zasady działania

Rady.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

nieruchomości gruntowej - należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami składowymi,

z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności;

2

zasobie nieruchomości - należy przez to rozumieć nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa i nie zostały oddane w użytkowanie

wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa,

gminy, powiatu lub województwa;

3

działce gruntu - należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni

ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej;

3a

działce budowlanej - należy przez to rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość,

cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury

technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń

położonych na tej działce;

3b

zbywaniu albo nabywaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć dokonywanie czynności

prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub

przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej

w użytkowanie wieczyste;

4)

poprzednim właścicielu - należy przez to rozumieć osobę, która została pozbawiona

prawa własności nieruchomości wskutek jej wywłaszczenia albo przejęcia na rzecz Skarbu

Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego na podstawie innych tytułów;

5

planie miejscowym - należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

6)

wycenie nieruchomości - należy przez to rozumieć postępowanie, w wyniku którego dokonuje

się określenia wartości nieruchomości;

6a

określaniu wartości nieruchomości - należy przez to rozumieć określanie wartości nieruchomości

jako przedmiotu prawa własności i innych praw do nieruchomości;

7)

powszechnej taksacji nieruchomości - należy przez to rozumieć wycenę nieruchomości,

w wyniku której następuje ustalenie wartości katastralnej nieruchomości;

8)

szacowaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć czynności związane z określaniem

wartości nieruchomości;

9

właściwym organie - należy przez to rozumieć, z zastrzeżeniem art. 60, starostę, wykonującego

zadanie z zakresu administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących

własność Skarbu Państwa oraz organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa w odniesieniu

do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa;

9a)

samorządowej osobie prawnej - należy przez to rozumieć osoby prawne powoływane lub

tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego;

9b)

jednostce samorządu terytorialnego - należy przez to rozumieć gminę, powiat lub województwo;

9b

staroście - należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu;

9c)

właściwym urzędzie - należy przez to rozumieć starostwo powiatowe, w którym wykonywane

są zadania z zakresu administracji rządowej dotyczące gospodarki nieruchomościami

Skarbu Państwa, albo odpowiednio urząd gminy, starostwo powiatowe lub urząd marszałkowski,

w których prowadzone są sprawy gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek

samorządu terytorialnego;

9d)

radzie lub sejmiku - należy przez to rozumieć radę gminy lub radę powiatu oraz sejmik

województwa;

10)

jednostce organizacyjnej - należy przez to rozumieć państwową lub samorządową jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;

11)

opłacie adiacenckiej - należy przez to rozumieć opłatę ustaloną w związku ze wzrostem

wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem

środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego albo scaleniem i podziałem

nieruchomości, a także podziałem nieruchomości;

12)

spółce - należy przez to rozumieć spółkę akcyjną lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością;

13

osobie bliskiej - należy przez to rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci

rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osobę, która pozostaje

ze zbywcą faktycznie we wspólnym pożyciu;

14

standardach zawodowych - należy przez to rozumieć reguły postępowania przy wykonywaniu

zawodu rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami, zarządcy nieruchomości,

ustalone zgodnie z przepisami prawa;

15

organizacjach zawodowych - należy przez to rozumieć utworzone, zgodnie z przepisami

o stowarzyszeniach, stowarzyszenia i związki stowarzyszeń zrzeszające osoby zawodowo

wykonujące czynności odpowiednio rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami

lub zarządcy nieruchomości;

16

nieruchomości podobnej - należy przez to rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna

z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny,

przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość;

17

stanie nieruchomości - należy przez to rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny,

stan techniczno-użytkowy, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter

i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona.

Waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu

wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

w drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są

1

wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych

dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących

do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów

podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji;

1a

wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie;

2)

budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania

płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych

do korzystania z tych przewodów i urządzeń;

3

budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę,

gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania

odpadów, w tym ich składowania;

4)

budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników

i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie

przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych,

będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;

5

opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami;

5a)

ochrona Pomników Zagłady w rozumieniu przepisów o ochronie terenów byłych hitlerowskich

obozów zagłady;

6)

budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów

i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych

obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej i placówek opiekuńczo-wychowawczych;

7

budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa

i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w

tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich;

8

poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność

Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową;

9)

zakładanie i utrzymywanie cmentarzy;

9a)

ustanawianie i ochrona miejsc pamięci narodowej;

9b)

ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody;

10)

inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach.

Akademie wojskowe są zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości

gruntowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy

majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

Jeżeli przy załatwianiu spraw, o których mowa w przepisach działu III, nie istnieje możliwość zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach

organów administracji publicznej ze względu na nieustalone adresy stron, stosuje się

art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 94 lit. a) i c) oraz pkt 96 lit. b), które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia

z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r., a także art. 1 pkt 63, pkt 66 oraz pkt 72, które

wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2000 r.

W sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt

1, art. 122 i art. 126, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym

upłynął bezskutecznie termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego.

W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który

wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które

nie przysługuje zażalenie.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze

decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest

wojewoda.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu

Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio do związków

tych jednostek.

3.

Przepisy dotyczące czynności cywilnoprawnych, dokonywanych między Skarbem Państwa

a jednostkami samorządu terytorialnego, stosuje się odpowiednio do czynności cywilnoprawnych

dokonywanych między tymi jednostkami.

4

Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego i osób trzecich, przepisy niniejszego działu stosuje się wyłącznie

do gospodarowania udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego w

tej nieruchomości.

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych

ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami

jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi

jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze

2

Jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę,

wyrażenie zgody, z wyjątkiem zgody, o której mowa w art. 46 ust. 4, następuje odpowiednio

w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody wydanego w terminie miesiąca

od złożenia odpowiedniego wniosku przez starostę.

Przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych

podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 1 pkt 8-10 stosuje się do gospodarki finansowej Agencji Własności Rolnej Skarbu

Państwa poczynając od roku obrotowego 1999,

2)

art. 5 stosuje się poczynając od roku podatkowego 1999.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadały uprawnienia zawodowe

w zakresie szacowania nieruchomości lub licencje zawodowe w zakresie pośrednictwa

w obrocie nieruchomościami, mogą prowadzić działalność w tym zakresie bez spełnienia

warunków, o których mowa odpowiednio w art. 174 ust. 7 i 8 oraz w art. 180 ust. 7

i 8 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w okresie do

dnia 31 grudnia 2005 r.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 189 ustawy wymienionej w art. 1, mogą do dnia 31 grudnia

2005 r. prowadzić działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami bez spełnienia

warunku określonego w tym przepisie.

Organy, o których mowa w art. 11, działające za Skarb Państwa i jednostkę samorządu

terytorialnego, są zobowiązane do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny

z zasadami prawidłowej gospodarki.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 9, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Osoby z wykształceniem wyższym, które przed dniem wejścia w życie ustawy rozpoczęły

studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości, mogą ubiegać się po ich ukończeniu

o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, bez spełnienia

warunku, o którym mowa w art. 177 ust. 1 pkt 3 ustawy wymienionej w art. 1.

2.

Osoby z wykształceniem średnim mogą do dnia 31 grudnia 2005 r. ubiegać się o nadanie

licencji zawodowych odpowiednio w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

lub zarządzania nieruchomościami, pod warunkiem ukończenia kursu specjalistycznego,

którego program został uzgodniony z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki

przestrzennej i mieszkaniowej, odbycia praktyki zawodowej oraz przejścia z wynikiem

pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191 ustawy wymienionej

w art. 1.

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem

obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia

się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w

trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone

jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych

przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

2

Nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowizny na cele

publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostką

samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. W umowie darowizny określa

się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości

na ten cel darowizna podlega odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2a.

2a

Darowizny nieruchomości stanowiącej przedmiot własności Skarbu Państwa dokonuje starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej - za zgodą wojewody, a nieruchomości

stanowiącej przedmiot własności jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy

- za zgodą rady albo sejmiku. Odstąpienie od odwołania darowizny następuje za zgodą

organu, który wyraził zgodę na jej dokonanie.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być przedmiotem wkładu

niepieniężnego (aportu) wnoszonego do spółki.

4

Sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych

do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów)

do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 207 ust. 1 i 1a ustawy wymienionej w art. 1, wygasa,

jeżeli żądanie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze umowy nie

zostanie zgłoszone do dnia 31 grudnia 2005 r.

1

Nieruchomości stanowiące przedmiot własności Skarbu Państwa mogą być sprzedawane jednostkom

samorządu terytorialnego za cenę niższą niż ich wartość rynkowa lub oddawane tym jednostkom

w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty. Nieruchomości stanowiące

przedmiot własności jednostek samorządu terytorialnego mogą być sprzedawane Skarbowi

Państwa lub innym jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż wartość rynkowa

nieruchomości albo oddawane im w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być nieodpłatnie obciążane na

rzecz jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi prawami rzeczowymi. Nieruchomości

stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być nieodpłatnie obciążane

na rzecz Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi

prawami rzeczowymi.

3.

Nieruchomości mogą być przedmiotem zamiany między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami, bez obowiązku dokonywania dopłat w przypadku

różnej wartości zamienianych nieruchomości.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się również w razie zamiany własności nieruchomości na prawo

użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność, a także zamiany

praw użytkowania wieczystego dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami.

5.

Zawarcie umów w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, wymaga uprzedniej zgody wojewody

w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo zgody odpowiednio

rady lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu

terytorialnego.

Przepis art. 229a ustawy wymienionej w art. 1 stosuje się również do spraw wszczętych

i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu

terytorialnego mogą być przedmiotem zamiany na nieruchomości stanowiące własność osób

fizycznych lub osób prawnych. W przypadku nierównej wartości zamienianych nieruchomości

stosuje się dopłatę, której wysokość jest równa różnicy wartości zamienianych nieruchomości.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zamiany własności nieruchomości

na prawo użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność nieruchomości,

a także wzajemnej zamiany praw użytkowania wieczystego.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zamiany udziałów we współwłasności

lub we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości.

1.

Osobom, które przed dniem 31 grudnia 2001 r. prowadziły bez licencji zawodowej działalność

zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub zarządzania nieruchomościami,

zalicza się tę działalność na poczet praktyki zawodowej.

2.

Zaliczenia działalności, o której mowa w ust. 1, na poczet praktyki zawodowej dokonuje

Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie licencji

złożony przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Państwowa lub samorządowa osoba prawna może zrzec się własności lub użytkowania wieczystego

nieruchomości odpowiednio na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Do zrzeczenia się tych praw stosuje się odpowiednio przepis art. 179 Kodeksu cywilnego.

2.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nabywają nieruchomości

- na własność lub w użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa, a samorządowe jednostki

organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej - na własność lub w użytkowanie wieczyste

odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

2.

W przypadku nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną prawa użytkowania wieczystego

ustanowionego na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, prawo

to wygasa. Przepis ten stosuje się również w przypadku nabycia przez samorządową jednostkę

organizacyjną prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości gruntowej

stanowiącej własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

3

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, uzyskują do nabytych nieruchomości

trwały zarząd z mocy prawa z dniem ich nabycia.

Nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i

dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Sprzedaż nieruchomości i oddawanie ich w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem

i dzierżawę, jeżeli są położone na obszarach

1)

morskich pasów nadbrzeżnych - wymaga porozumienia z organem administracji rządowej

właściwym w sprawach morskich;

2)

terenów górniczych - wymaga, w razie braku planu miejscowego, porozumienia z organem

właściwym do udzielania koncesji na wydobywanie kopalin;

3)

parków narodowych - wymaga porozumienia z dyrektorem właściwego parku narodowego;

4)

graniczących z nieruchomościami oddanymi w trwały zarząd na cele obronności i bezpieczeństwa

państwa - wymaga porozumienia z właściwym w tych sprawach naczelnym organem administracji

rządowej.

Tworzy się

1)

zasób nieruchomości Skarbu Państwa;

2)

gminne zasoby nieruchomości;

3)

powiatowe zasoby nieruchomości;

4)

wojewódzkie zasoby nieruchomości.

Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 61, 71, 127 i art.

128 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Nieruchomości stanowiące odpowiednio zasób nieruchomości Skarbu Państwa, województwa

lub powiatu, przeznaczone w planach miejscowych pod budownictwo mieszkaniowe oraz

na realizację związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, przekazuje

się gminie, w drodze darowizny, na jej wniosek, jeżeli przemawia za tym ważny interes

gminy i jeżeli cele te nie są lub nie mogą być realizowane odpowiednio przez Skarb

Państwa, województwo lub powiat. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość

jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna podlega

odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odstąpienie od odwołania darowizny następuje za zgodą odpowiednio wojewody, sejmiku

województwa lub rady powiatu.

1.

Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i

4 oraz art. 60, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej,

a w szczególności

1)

ewidencjonują nieruchomości;

2)

zapewniają wycenę tych nieruchomości;

3)

sporządzają plany wykorzystania zasobu;

4)

zabezpieczają nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem;

5)

wykonują czynności związane z naliczaniem należności za nieruchomości udostępniane

z zasobu oraz prowadzą windykację tych należności;

6)

współpracują z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami

Skarbu Państwa, a także z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego;

7

zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu,

z zastrzeżeniem art. 17;

7a

wydzierżawiają, wynajmują i użyczają nieruchomości wchodzące w skład zasobu, przy

czym umowa zawierana na czas dłuższy niż 3 lata wymaga zgody wojewody;

8

podejmują czynności w postępowaniu sądowym, w szczególności w sprawach dotyczących

własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, w sprawach uprawnień, o których

mowa w art. 212

2

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, może być powierzone zarządcom

nieruchomości, rzeczoznawcom majątkowym, pośrednikom w obrocie nieruchomościami lub

przedsiębiorcom, którzy zatrudniają te osoby. Wyłonienie podmiotów, o których mowa

w zdaniu pierwszym, następuje na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych.

3

Od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania,

użytkowania wieczystego, czynszu dzierżawnego i najmu - nieruchomości Skarbu Państwa,

o których mowa w ust. 1, potrąca się 25% środków, które stanowią dochody powiatu,

na którego terenie znajdują się te nieruchomości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i

4, art. 6-14, art. 16-19 oraz art. 22 i 23, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2004 r.

1

Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności

gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem

użytkowania wieczystego gminy.

2.

Na cele rozwojowe gmin i zorganizowanej działalności inwestycyjnej, a w szczególności

na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz związanych z tym budownictwem urządzeń

infrastruktury technicznej, a także na realizację innych celów publicznych mogą być

wykorzystywane gminne zasoby nieruchomości.

3

Podstawą tworzenia gminnych zasobów nieruchomości są studia uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalane na podstawie przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

1

Gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

2.

Gospodarowanie zasobem polega w szczególności na wykonywaniu czynności, o których

mowa w art. 23 ust. 1, a ponadto na przygotowywaniu opracowań geodezyjno-prawnych

i projektowych, dokonywaniu podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości, a także

wyposażaniu ich, w miarę możliwości, w niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej.

3

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 2, z wyłączeniem czynności wymienionych

w art. 23 ust. 1 pkt 7-8, może być powierzane zarządcom nieruchomości, rzeczoznawcom

majątkowym, pośrednikom w obrocie nieruchomościami lub przedsiębiorcom, którzy zatrudniają

te osoby. Wyłonienie podmiotów, o których mowa w zdaniu pierwszym, następuje na podstawie

przepisów o zamówieniach publicznych.

Do powiatowego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności powiatu i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego powiatu.

Powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu. Przepisy art. 25 ust.

2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Do wojewódzkiego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności województwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego województwa.

Wojewódzkim zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd województwa. Przepisy art. 25

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Granice między nieruchomościami nabywanymi na własność Skarbu Państwa lub na własność

jednostki samorządu terytorialnego przyjmuje się według istniejącego stanu prawnego,

a jeżeli stanu takiego nie można stwierdzić, według stanu uwidocznionego w katastrze

nieruchomości.

2.

W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, o których mowa w ust. 1, nie wstrzymuje

się czynności związanych z nabyciem nieruchomości, co nie wyłącza roszczeń pomiędzy

właścicielami nieruchomości, których granice zostały ustalone w sposób, o którym mowa

w ust. 1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej

w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze

wieczystej.

1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów

rozdziału 4 niniejszego działu.

2.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu o przetargu.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzanych

z nabywcą.

3.

Protokół z przeprowadzonego przetargu oraz protokół z rokowań przy zbyciu w drodze

bezprzetargowej stanowią podstawę do zawarcia umowy.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się okres

użytkowania wieczystego zależnie od celu, na który nieruchomość gruntowa zostaje oddana

w użytkowanie wieczyste, oraz określa się sposób korzystania z nieruchomości, stosownie

do art. 236 i art. 239 Kodeksu cywilnego.

2.

Jeżeli przedmiotem umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste

jest nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, przy określaniu sposobu korzystania

z tej nieruchomości można nałożyć, w razie potrzeby, na nabywcę obowiązek odbudowy

lub remontu położonych na niej zabytkowych obiektów budowlanych, w terminie określonym

w umowie.

Postanowienia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste dotyczące

sposobu korzystania z tej nieruchomości podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej.

Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną

sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń.

1

Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie

użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.

1a

Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi

wieczystemu za zgodą wojewody.

2.

Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione

prawo użytkowania wieczystego.

3.

W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste przeniesienie

własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem Państwa a jednostką samorządu

terytorialnego oraz między jednostkami samorządu terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem

jej użytkownika wieczystego.

1.

Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie

umowy przed upływem tego okresu.

2.

W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie

albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu

przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki

i inne urządzenia. Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń

określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia

wzniesione wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.

3.

Właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem

ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym

w umowie, a w szczególności jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie. W razie

rozwiązania umowy zwraca się pierwszą opłatę wniesioną z tytułu użytkowania wieczystego

oraz sumę opłat rocznych wniesionych z tego tytułu za niewykorzystany okres użytkowania

wieczystego. Opłaty te podlegają waloryzacji. Maksymalna wysokość kwoty podlegającej

zwrotowi nie może przekraczać wartości prawa użytkowania wieczystego określonej na

dzień rozwiązania umowy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego nabytego w inny

sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich

nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących

warunków

1)

przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych

przepisów, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie,

o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6

tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

2)

jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej

nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek

o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust.

1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia

wykazu;

3)

jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony.

2.

W przypadku zbiegu uprawnień do pierwszeństwa w nabyciu, stosuje się kolejność wymienioną

w ust. 1.

3.

Zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne

dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu

terytorialnego.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości

do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości, pod

warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu. Termin

ten nie może być krótszy niż 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Przy doręczaniu

zawiadomień stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 6, korzystają z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości,

jeżeli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w

ustawie.

6.

Wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia

rada lub sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu

terytorialnego, mogą przyznać, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo

w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z zastrzeżeniem art. 60.

7

Zbycie nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym na rzecz innych osób niż wymienione

w ust. 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić z pominięciem, przysługującego najemcom lokali

mieszkalnych położonych w tym budynku, pierwszeństwa w nabyciu tych lokali.

8

Przepisów ust. 1 i 7 nie stosuje się, jeżeli zbycie następuje między Skarbem Państwa

a jednostką samorządu terytorialnego albo między tymi jednostkami dla realizacji celów

publicznych.

1.

Właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych

do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę.

Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację

o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie

lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

2.

W wykazie, o którym mowa w ust. 1, określa się odpowiednio

1)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości;

2)

powierzchnię nieruchomości;

3)

opis nieruchomości;

4

przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;

5)

termin zagospodarowania nieruchomości;

6)

cenę nieruchomości;

7)

wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego;

8)

wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy;

9)

terminy wnoszenia opłat;

10)

zasady aktualizacji opłat;

11)

informacje o przeznaczeniu do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie,

najem lub dzierżawę;

12)

termin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu

nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2.

3.

Ustanawianie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych, wchodzących w skład

nieruchomości, następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).

4.

(uchylony).

W przypadku naruszenia przez właściwy organ przepisów art. 34 ust. 1-5 i 7 Skarb Państwa

lub jednostka samorządu terytorialnego ponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie

wieczyste w drodze przetargu.

2.

Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli

1)

jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie

do art. 34;

2)

zbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz

między tymi jednostkami;

3

jest zbywana na rzecz osób, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2;

4)

zbycie następuje w drodze zamiany lub darowizny;

5)

sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego;

6

przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, niezbędne do poprawienia warunków

zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie

wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie

mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości;

7)

ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej

lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji;

8)

jest zbywana na rzecz zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, na której terenie

jest położona;

9

przedmiotem zbycia jest udział w nieruchomości, a zbycie następuje na rzecz innych

współwłaścicieli nieruchomości;

10

jest zbywana na rzecz kościołów i związków wyznaniowych, mających uregulowane stosunki

z państwem, na cele działalności sakralnej.

3.

Wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a

odpowiednia rada lub sejmik - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność

jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały,

mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod

budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo

innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty, dla których

są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową.

Przepis ten stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby,

która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli

nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przepisu tego

nie stosuje się, w przypadku gdy o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden

podmiot spełniający powyższe warunki.

4

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio przy zawieraniu umów użytkowania, najmu lub

dzierżawy na czas dłuższy niż 3 lata. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą

wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów.

1.

Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ.

2.

Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż po upływie

terminów, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 4. W ogłoszeniu

o przetargu podaje się informacje zamieszczone w wykazie oraz czas, miejsce i warunki

przetargu. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto

informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości.

3.

Przed ogłoszeniem o przetargu rozpatruje się wnioski osób uprawnionych do nabycia

nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku,

informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu

o przetargu.

4

właściwy organ może odwołać ogłoszony przetarg jedynie z ważnych powodów, niezwłocznie

podając informację o odwołaniu przetargu do publicznej wiadomości, w sposób określony

w ust. 2. W informacji podaje się także przyczynę odwołania przetargu.

1.

Jeżeli pierwszy przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, w okresie nie krótszym

niż 2 tygodnie, ale nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego zamknięcia, przeprowadza

się drugi przetarg, w którym właściwy organ może obniżyć cenę wywoławczą nieruchomości

ustaloną przy ogłoszeniu pierwszego przetargu, stosownie do art. 67 ust. 2 pkt 2.

2.

Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, właściwy organ w okresie

nie krótszym niż 2 tygodnie, ale nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego

zamknięcia, może zbyć nieruchomość w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi.

Przy ustalaniu warunków kolejnych przetargów stosuje się zasady obowiązujące przy

organizowaniu drugiego przetargu.

3.

W przypadku zachowania terminów, o których mowa w ust. 1 i 2, właściwy organ nie ma

obowiązku ponownego sporządzania wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży

lub oddania w użytkowanie wieczyste.

1.

Przetarg przeprowadza się w formie

1)

przetargu ustnego nieograniczonego;

2)

przetargu ustnego ograniczonego;

3)

przetargu pisemnego nieograniczonego;

4)

przetargu pisemnego ograniczonego.

2.

Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma na celu wybór

najkorzystniejszej oferty.

2a

Przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione

tylko przez ograniczoną liczbę osób.

3.

O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator.

4

Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie przystąpił do

przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia ponad cenę wywoławczą

albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna oferta lub żaden z uczestników

nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła,

że żadna oferta nie spełnia warunków przetargu.

5

Uczestnik przetargu może, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego

lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego, zaskarżyć czynności związane

z przeprowadzeniem przetargu do wojewody, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości Skarbu

Państwa, albo do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli przetarg

dotyczy nieruchomości stanowiących własność tej jednostki.

1.

Organizator przetargu jest obowiązany zawiadomić osobę ustaloną jako nabywca nieruchomości

o miejscu i terminie zawarcia umowy sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste

nieruchomości, najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony

termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

2.

Jeżeli osoba ustalona jako nabywca nieruchomości nie stawi się bez usprawiedliwienia

w miejscu i w terminie podanym w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organizator

przetargu może odstąpić od zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi.

W zawiadomieniu zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania przetargów

na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność jednostek

samorządu terytorialnego oraz przeprowadzania rokowań po drugim przetargu, uwzględniając

konieczność zapewnienia jawności i jednolitości postępowania, równego dostępu do udziału

w przetargu, uzyskania najkorzystniejszego wyniku przetargu.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów ustali

1)

wysokość wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu;

2)

sposób, terminy i treść ogłoszenia przetargu;

3)

tryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej oraz organy właściwe

do powołania tej komisji;

4)

sposób sporządzania oraz treść protokołu z przeprowadzonego przetargu;

5)

tryb postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu;

6)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów oraz warunki

organizowania przetargu ograniczonego;

7)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań po drugim przetargu.

1.

Trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną.

2.

Jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6, korzystania z nieruchomości

oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do

1)

korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej

działania;

2

zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego

na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego;

3

oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie

dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem

właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na okres do

3 lat, lub za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na okres powyżej 3 lat.

3

Nieruchomości oddane w trwały zarząd ministerstwom, urzędom centralnym i urzędom wojewódzkim

lub części tych nieruchomości mogą być oddawane w najem, dzierżawę lub użyczenie za

zgodą ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

4.

Jednostka organizacyjna ma prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej

umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części, obciążających nieruchomość

objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia.

4a

Zgoda, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w ust. 4, a także w art. 47 ust. 1 i

art. 48 ust. 1, nie jest wymagana w przypadku Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu,

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Sądu Najwyższego, Naczelnego

Sądu Administracyjnego, Najwyższej Izby Kontroli, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

Krajowego Biura Wyborczego, Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu oraz Państwowej Inspekcji Pracy.

5

Nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego

Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości

stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego jednostki samorządu

terytorialnego - odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej.

6.

Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą ustalić, odpowiednio w drodze zarządzenia

lub uchwały, szczegółowe warunki korzystania z nieruchomości przez jednostki organizacyjne.

1.

Trwały zarząd ustanawia się na czas nieoznaczony lub czas oznaczony.

2.

Z wnioskiem o ustanowienie trwałego zarządu występuje jednostka organizacyjna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem

rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2007 r.

1.

Trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze

decyzji, z zastrzeżeniem art. 60.

2.

Decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu powinna zawierać

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej, na rzecz której jest ustanawiany trwały

zarząd;

2)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości;

3)

powierzchnię oraz opis nieruchomości;

4

przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;

5)

cel, na jaki nieruchomość została oddana w trwały zarząd;

6)

termin zagospodarowania nieruchomości;

7)

cenę nieruchomości i opłatę z tytułu trwałego zarządu;

8)

możliwość aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu;

9)

czas, na który trwały zarząd został ustanowiony.

2a

W przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, w decyzji o ustanowieniu

trwałego zarządu można nałożyć, w miarę potrzeby, na jednostkę organizacyjną obowiązek

odbudowy lub remontu położonych na tej nieruchomości zabytkowych obiektów budowlanych,

w terminie określonym w decyzji.

3.

Objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

1.

Trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek

wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu.

2.

Właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu

do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że

1)

nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego

zarządu;

2)

jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości

lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której

mowa w art. 43 ust. 2 pkt 3;

3

nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji,

o której mowa w art. 45;

4)

sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym

życiu, zdrowiu lub mieniu;

5)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie, która nie pozwala

na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, a jednostka

organizacyjna nie ma możliwości zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości;

6)

nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu.

3.

Wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy

lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość,

w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona.

4.

Decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego jednostkom organizacyjnym

1)

resortu obrony narodowej - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw obrony narodowej;

2)

resortu spraw wewnętrznych i administracji - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych;

3)

resortu sprawiedliwości - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw sprawiedliwości;

4

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu - wymaga zgody wojewody, wydanej

w porozumieniu odpowiednio z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefem

Agencji Wywiadu.

1.

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi

wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej

części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Złożenie wniosku powinno być poprzedzone

uzyskaniem zgody organu nadzorującego jednostkę organizacyjną.

2.

Właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki

organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18

miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 46 ust. 4.

1.

Właściwy organ może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu między

jednostkami organizacyjnymi na ich wniosek, złożony za zgodą organów nadzorujących

te jednostki.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o wygaśnięciu trwałego zarządu, dotychczas

sprawowanego przez jednostkę organizacyjną, i jego ustanowieniu na rzecz jednostki

organizacyjnej wnioskującej o przekazanie. W sprawach tych stosuje się przepis art.

45 ust. 3.

3

Jeżeli przekazanie trwałego zarządu przez jednostkę organizacyjną następuje na rzecz

jednostki wymienionej w art. 60 ust. 1, o wygaśnięciu trwałego zarządu orzeka właściwy

organ, zaś o jego ustanowieniu orzeka minister właściwy do spraw administracji publicznej.

1.

Likwidacja jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd nieruchomości powoduje,

z zastrzeżeniem ust. 2, jego wygaśnięcie.

2

Jeżeli likwidacja jednostki organizacyjnej następuje w wyniku przekształceń organizacyjnych,

właściwy organ orzeka o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego likwidowanej

jednostce organizacyjnej albo o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego likwidowanej

jednostce organizacyjnej z równoczesnym ustanowieniem trwałego zarządu na rzecz jednostek

organizacyjnych utworzonych w wyniku tych przekształceń lub na rzecz jednostek przejmujących

zadania jednostki likwidowanej.

Przepisy art. 43-49 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

oddania w trwały zarząd udziału we współwłasności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości

jednej lub kilku jednostkom organizacyjnym;

2)

oddania w trwały zarząd całej nieruchomości kilku jednostkom organizacyjnym w częściach

ułamkowych, z określeniem sposobu korzystania z tej nieruchomości przez poszczególne

jednostki organizacyjne.

Do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.

1.

Państwowa osoba prawna oraz państwowa jednostka organizacyjna, z dniem ich utworzenia,

są wyposażane w nieruchomości niezbędne do ich działalności odpowiednio przez ministra

właściwego do spraw Skarbu Państwa, organ założycielski lub przez organ nadzorujący.

2.

Wyposażenie polega na przeniesieniu na rzecz państwowej osoby prawnej własności nieruchomości

albo oddaniu jej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste lub na oddaniu państwowej

jednostce organizacyjnej nieruchomości w trwały zarząd.

3.

Na wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się nieruchomości z zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa.

4.

Przy wyposażaniu państwowych osób prawnych przeniesienie własności nieruchomości następuje

nieodpłatnie oraz nie pobiera się pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.

Na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, organu założycielskiego lub

organu nadzorującego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,

wskazuje nieruchomości, które mogą być przeznaczone na wyposażenie państwowej osoby

prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub organ założycielski w akcie o utworzeniu

państwowej osoby prawnej rozstrzyga o wyposażeniu tej osoby w nieruchomości, o których

mowa w art. 52.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub organ założycielski, wykonując ustalenia

zawarte w akcie o utworzeniu państwowej osoby prawnej, przenosi na państwową osobę

prawną własność nieruchomości lub oddaje tej osobie nieruchomości gruntowe w użytkowanie

wieczyste w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

Organ nadzorujący w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej wyposaża

tę jednostkę w nieruchomości, o których mowa w art. 52.

2.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wykonując ustalenia

zawarte w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej, oddaje tej jednostce

nieruchomości w trwały zarząd w drodze decyzji.

1.

Z dniem 1 stycznia 1998 r.

1)

grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, pozostające w zarządzie Ministerstwa Obrony

Narodowej i zajęte na siedziby akademii wojskowych, stają się przedmiotem użytkowania

wieczystego tych akademii,

2)

budynki, inne urządzenia trwale z gruntem związane i lokale znajdujące się na gruntach,

o których mowa w pkt 1, stają się własnością akademii wojskowych.

2.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń

i lokali, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich.

W razie gdy państwowe osoby prawne albo państwowe jednostki organizacyjne są tworzone

w wyniku podziału istniejących osób prawnych lub jednostek organizacyjnych, nie stosuje

się przepisów art. 52, jeżeli wyposażenie dotyczy nieruchomości, do których prawa

przysługiwały osobom lub jednostkom ulegającym podziałowi.

Przy tworzeniu lub powoływaniu samorządowych osób prawnych lub samorządowych jednostek

organizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 i art. 53-55, z tym że na

wyposażenie tych osób lub jednostek organ wykonawczy

1.

Prawa do nieruchomości, które pozostały po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej

osobie prawnej, przechodzą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa odpowiednio z dniem

likwidacji lub z dniem zakończenia prywatyzacji.

2

O sposobie zagospodarowania tych nieruchomości rozstrzyga minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

3

Jeżeli minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub inny organ upoważniony na mocy

odrębnych przepisów nie zagospodarował nieruchomości, o których mowa w ust. 1, przekazuje

je protokolarnie do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.

4.

W razie likwidacji lub prywatyzacji samorządowej osoby prawnej stosuje się odpowiednio

ust. 1-3, z tym że nieruchomości, które nie zostały zagospodarowane, organ wykonawczy

5.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, w stosunku do których trwały zarząd

wygasł na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej, z zastrzeżeniem przepisu art.

49 ust. 2, organ nadzorujący przekazuje protokolarnie do zasobu nieruchomości Skarbu

Państwa, a jeżeli nieruchomości stanowią własność jednostek samorządu terytorialnego,

organ nadzorujący włącza je protokolarnie do zasobu nieruchomości odpowiedniej jednostki

samorządu terytorialnego.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być wnoszone jako wkład niepieniężny

(aport) do spółki przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w drodze umowy

zawartej w formie aktu notarialnego.

2.

W przypadku wnoszenia nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki,

stosuje się odpowiednio przepis art. 52.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może wyposażyć fundację lub dokonać darowizny

nieruchomości z zasobu Skarbu Państwa na rzecz fundacji oraz organizacji pożytku publicznego

prowadzących działalność, o której mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2, na jej cele statutowe.

2.

W przypadku niewykorzystania nieruchomości na cel, na który nieruchomość została darowana,

darowiznę odwołuje się lub minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może wyrazić

zgodę na zbycie nieruchomości. Przepisy art. 5b i 5c ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

3.

Czynność prawna dokonana przez fundację albo organizację pożytku publicznego z naruszeniem

przepisu ust. 2 jest nieważna.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust.

2 i 4 oraz art. 52.

5.

Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego oraz Wojskowa Agencja Mieszkaniowa

mogą, na warunkach określonych w ust. 1, wyposażyć fundację lub dokonać na jej rzecz

albo na rzecz organizacji pożytku publicznego darowizny nieruchomości, w stosunku

do której wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa, po uprzednim uzgodnieniu z

ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa. W przypadku niewykorzystania nieruchomości

na ten cel darowiznę odwołuje się. Przepisy ust. 2-4 stosuje się, z tym że zgodę,

o której mowa w ust. 2, wyraża, po uprzednim uzgodnieniu z ministrem właściwym do

spraw Skarbu Państwa, odpowiednio Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego,

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa.

1

Gospodarka nieruchomościami stanowiącymi przedmiot własności Skarbu Państwa, na potrzeby

statutowe Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika

Praw Obywatelskich, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i innych sądów

administracyjnych, Najwyższej Izby Kontroli, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

Krajowego Biura Wyborczego, Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu oraz Państwowej Inspekcji Pracy, a także ministerstw,

urzędów centralnych i urzędów wojewódzkich - należy do ministra właściwego do spraw

administracji publicznej.

2.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej oddaje nieodpłatnie, w drodze

decyzji, jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd nieruchomości

stanowiące zasób nieruchomości Skarbu Państwa, po uprzednim zawarciu porozumienia

ze starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej, określającego nieruchomości,

które mają być z zasobu oddane tym jednostkom.

3.

Jeżeli nieruchomości oddane w trwały zarząd jednostkom organizacyjnym, o których mowa

w ust. 1, stały się im zbędne, minister właściwy do spraw administracji publicznej,

po uprzednim wydaniu decyzji o wygaśnięciu tego zarządu, zawiadamia starostę, wykonującego

zadanie z zakresu administracji rządowej, o ich przekazaniu do zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa. Przepisy art. 46 i 47 stosuje się odpowiednio.

4.

W razie likwidacji lub przekształcenia jednostek, o których mowa w ust. 1, minister

właściwy do spraw administracji publicznej rozstrzyga, w terminie 6 miesięcy od zakończenia

likwidacji lub przekształcenia, o sposobie zagospodarowania nieruchomości będących

w trwałym zarządzie tych jednostek. Po upływie tego terminu niezagospodarowane nieruchomości

przekazuje się do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.

1.

Przedstawicielstwom dyplomatycznym lub urzędom konsularnym państw obcych oraz innym

przedstawicielstwom i instytucjom zrównanym z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów

na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie obowiązujących zwyczajów

międzynarodowych nieruchomości Skarbu Państwa mogą być, na zasadzie wzajemności, sprzedawane

lub oddawane w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, dzierżawę lub najem.

2.

Umowy z przedstawicielstwami, o których mowa w ust. 1, zawiera minister właściwy do

spraw administracji publicznej.

3.

Jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana wskazać i przenieść własność nieruchomości

na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli jest ona niezbędna na cele, o których mowa w ust.

1. Umowę przeniesienia własności nieruchomości do zasobu Skarbu Państwa zawiera z

tą jednostką starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej.

4.

W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-3 stosuje się odpowiednio przepis art. 60 ust.

3 i 4.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób

i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość

gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

2.

Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala

się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy.

3.

Za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy

wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym.

4.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego,

jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika.

1.

W razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których

mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy.

2.

W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą

być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie

od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału

8 działu II,

3.

Wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10% wartości nieruchomości

gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie

terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok

opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, ustala właściwy organ w drodze decyzji.

1.

Obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego

po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych

w umowie lub decyzji.

2.

Opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

1.

Nie pobiera się dodatkowych opłat rocznych w razie

1)

niewybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze, na którym nieruchomość

gruntowa jest położona, jeżeli do wybudowania tych urządzeń był zobowiązany właściwy

organ, a ich brak uniemożliwiałby korzystanie z obiektów, do których wybudowania został

zobowiązany użytkownik wieczysty na podstawie umowy lub decyzji;

2)

złożenia do właściwego organu wniosku o rozwiązanie umowy o oddanie nieruchomości

gruntowej w użytkowanie wieczyste.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się przepis art. 33 ust. 3.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do trwałego zarządu.

1

Cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości.

1a

Cena lokalu, oznaczonego jako przedmiot odrębnej własności, obejmuje lokal wraz z

pomieszczeniami przynależnymi, w rozumieniu ustawy o własności lokali oraz udział w nieruchomości wspólnej.

2.

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu stosuje się następujące zasady ustalania

cen

1)

cenę wywoławczą w pierwszym przetargu ustala się w wysokości nie niższej niż wartość

nieruchomości;

2

cenę wywoławczą w drugim przetargu ustala się w wysokości niższej niż wartość nieruchomości,

jednak nie niższej niż 50% tej wartości;

3)

cenę nieruchomości, którą jest obowiązany zapłacić jej nabywca, ustala się w wysokości

ceny uzyskanej w wyniku przetargu;

4

jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, cenę nieruchomości ustala

się w rokowaniach z nabywcą w wysokości nie niższej niż 40% jej wartości.

3

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej, o której mowa w art. 37 ust.

2 i 3, cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość, z zastrzeżeniem

ust. 3a.

3a

Jeżeli nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej w celu realizacji roszczeń

przysługujących na mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, cenę nieruchomości

ustala się w wysokości równej jej wartości.

4

Przepisów ust. 2-3a nie stosuje się przy sprzedaży nieruchomości na rzecz przedstawicielstw,

o których mowa w art. 61 ust. 1.

1.

Właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana

1

na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych

celów publicznych;

2

osobom fizycznym i osobom prawnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą,

kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową

lub turystyczną, na cele niezwiązane z działalnością zarobkową, a także organizacjom

pożytku publicznego na cel prowadzonej działalności pożytku publicznego;

3)

organizacjom zrzeszającym działkowców z przeznaczeniem na pracownicze ogrody działkowe;

4)

poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, jeżeli nieruchomość została od niego

przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r.;

5)

na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego;

6)

kościołom i związkom wyznaniowym, mającym uregulowane stosunki z państwem, na cele

działalności sakralnej;

7)

jako lokal mieszkalny;

8)

w wyniku uwzględnienia roszczeń, o których mowa w art. 209a ust. 1 i ust. 2;

9

spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni

odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali

lub domów jednorodzinnych.

2

Jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż

cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, licząc od dnia jej

nabycia, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5

lat, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji.

Zwrot następuje na żądanie właściwego organu.

2a

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku zbycia

1)

na rzecz osoby bliskiej;

2)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;

3)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa.

3

Ustaloną, zgodnie z art. 67, cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru

zabytków obniża się o 50%. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo

rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.

4.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 3, stosuje

się jedną bonifikatę korzystniejszą dla nabywcy.

Na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu

zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości,

określoną według stanu na dzień sprzedaży.

1.

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze przetargu podlega zapłacie nie później niż

do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność.

2

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze rokowań, o których

mowa w art. 37 ust. 2 i 3 oraz w art. 39 ust. 2, może zostać rozłożona na raty, na

czas nie dłuższy niż 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego w stosunku do nabywcy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w szczególności

przez ustanowienie hipoteki. Pierwsza rata podlega zapłacie nie później niż do dnia

zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem

podlegają zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie.

3.

Rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu

stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4

Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności Skarbu Państwa,

a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących odpowiednio przedmiot własności

gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona

w ust. 3, stopy procentowej.

1.

Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę

i opłaty roczne.

2.

Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie

tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3.

Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się

odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.

4

Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia

31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok,

w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek

użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności,

może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

5.

Pierwszej opłaty nie pobiera się w przypadku zamiany, o której mowa w art. 14 ust.

4 i art. 15 ust. 2.

1.

Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny

nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67.

2.

Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi od 15%

do 25% ceny nieruchomości gruntowej.

3.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest

uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana,

i wynosi

1)

za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym

ochrony przeciwpożarowej - 0,3% ceny;

2)

za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi,

plebanii w parafiach diecezjalnych i zakonnych, archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów

duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych

- 0,3% ceny;

3)

za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną oraz na niezarobkową działalność

opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową

- 0,3% ceny;

4

za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową - 1% ceny;

4a

za nieruchomości gruntowe na działalność turystyczną - 2% ceny;

5)

za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3% ceny.

1.

Jeżeli nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste na więcej niż

jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w umowie

o oddanie w użytkowanie wieczyste został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana

sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu.

Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosuje się tryb postępowania określony

w art. 78-81.

3

W wypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1-6, 8 i 9, właściwy organ może udzielić,

za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, bonifikaty od pierwszej opłaty

i opłat rocznych. Bonifikaty te można stosować również do nieruchomości gruntowych

oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem wejścia w życie ustawy. Przepis stosuje

się odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej

związanym z odrębną własnością lokalu mieszkalnego.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 72 ust. 2 i 3 pkt 5, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

obniża się o 50%, jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków.

Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, podwyższyć

lub obniżyć tę bonifikatę.

5.

Wysokość pierwszej opłaty i opłat rocznych oraz udzielanych bonifikat i sposób zapłaty

tych opłat ustala się w umowie.

6

Właściwy organ wypowiada udzieloną bonifikatę, jeżeli osoba, której oddano nieruchomość

w użytkowanie wieczyste, przed upływem 10 lat, licząc od dnia ustanowienia tego prawa,

dokonała jego zbycia lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające

udzielenie bonifikaty. Przy wypowiedzeniu stosuje się odpowiednio art. 78-81.

7

Przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku zbycia

1)

na rzecz osoby bliskiej;

2)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;

3)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa.

1.

Osobom fizycznym, których dochód miesięczny na jednego członka rodziny nie przekracza

50% średniego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatni kwartał

roku poprzedzającego rok, za który opłata ma być wnoszona, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, właściwy organ udziela na ich wniosek 50% bonifikaty

od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli

nieruchomość jest przeznaczona lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, będące członkami spółdzielni mieszkaniowej, korzystają

z bonifikaty w formie ulgi w opłatach z tytułu udziału w kosztach eksploatacji budynków.

Wysokość ulgi powinna odpowiadać wysokości bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego nieruchomości gruntowej, udzielonej spółdzielni mieszkaniowej, proporcjonalnie

do powierzchni lokali zajmowanych przez osoby uprawnione do bonifikaty.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w art. 73 ust. 3 i ust.

4 oraz art. 74 ust. 1, stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla użytkownika

wieczystego.

1.

Stawka procentowa opłaty rocznej za nieruchomości gruntowe, o których mowa w art.

72 ust. 3 pkt 5, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku do nieruchomości

stanowiących własność Skarbu Państwa lub uchwałą odpowiedniej rady lub sejmiku w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Podwyższenie

stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie

wieczyste.

2.

Opłat rocznych nie pobiera się od użytkowników wieczystych, którzy na podstawie przepisów

ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 i z 1974 r. Nr 14, poz. 84) wnieśli jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego. Użytkownicy

wieczyści, którzy wnieśli opłaty roczne za okres krótszy niż czas trwania prawa użytkowania

wieczystego, wnoszą opłaty roczne po upływie tego okresu.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może

być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie

zmianie. Z zastrzeżeniem ust. 2, zaktualizowaną opłatę roczną ustala się, przy zastosowaniu

dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji

opłaty.

2

Jeżeli wartość nieruchomości gruntowej na dzień aktualizacji opłaty rocznej byłaby

niższa niż ustalona w drodze przetargu cena tej nieruchomości w dniu oddania jej w

użytkowanie wieczyste, aktualizacji nie dokonuje się. W przypadku nieruchomości oddanych

w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe przepis stosuje się w okresie 5 lat,

licząc od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika wieczystego

nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości gruntowej określonej

przez rzeczoznawcę majątkowego.

4

Przy aktualizacji opłaty, o której mowa w ust. 1, na poczet różnicy między opłatą

dotychczasową a opłatą zaktualizowaną zalicza się wartość nakładów poniesionych przez

użytkownika wieczystego nieruchomości na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury

technicznej po dniu dokonania ostatniej aktualizacji.

1

Właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty,

do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia

jej nowej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości

opłaty i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia.

Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w

art. 77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym.

Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć

do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia

nieruchomości, zwanego dalej „kolegium”, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty

jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przeciwko właściwemu organowi. Ciężar

dowodu, że istnieją przestanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na właściwym organie.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku uiszczania opłat

w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku właściwy organ oraz użytkownika

wieczystego obowiązuje nowa wysokość opłaty zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art.

79 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek do kolegium składa się na piśmie w dwóch egzemplarzach. Podlega on opłacie

skarbowej.

2.

Kolegium wyznacza niezwłocznie termin pierwszej rozprawy, doręczając jednocześnie

właściwemu organowi odpis wniosku.

3.

Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do

ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej

wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje.

4.

W przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana zgodnie z art.

78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5.

Ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia przed kolegium

ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty.

6.

Na wniosek właściwego organu kolegium przyznaje w orzeczeniu zwrot kosztów postępowania

i opłat skarbowych od użytkownika wieczystego, jeżeli oddaliło w orzeczeniu wniosek,

o którym mowa w ust. 1. Jeżeli kolegium w orzeczeniu uznało wniosek za zasadny, przyznaje

na wniosek użytkownika wieczystego zwrot kosztów i opłat od właściwego organu.

7.

Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach,

terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do

postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.

8.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

9.

Orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu

w drodze egzekucji sądowej.

1.

Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw

w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne

z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce

położenia nieruchomości.

2.

Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym

mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw

odnosi się tylko do części orzeczenia.

4.

Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, przepisu ust. 3 nie stosuje

się, a właściwy sąd rozstrzyga o kosztach postępowania postanowieniem na posiedzeniu

niejawnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1

Użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty

rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości

uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji opłaty. W razie odmowy użytkownik

wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium.

Przepisy art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio.

2.

Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku

wieczystym.

3.

W przypadku oddalenia wniosku przez kolegium obowiązuje opłata dotychczasowa.

4.

Ustalona w wyniku prawomocnego orzeczenia kolegium lub ugody zawartej przed kolegium

nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym użytkownik wieczysty zażądał jej aktualizacji.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

1.

Za nieruchomość oddaną w trwały zarząd pobiera się opłaty roczne.

2.

Opłaty roczne uiszcza się przez cały okres trwałego zarządu, w terminie do dnia 31

marca każdego roku, z góry za dany rok. W pierwszym roku po ustanowieniu trwałego

zarządu opłatę roczną uiszcza się najpóźniej po upływie 30 dni od dnia, w którym decyzja

o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd stała się ostateczna. Opłatę tę ustala się

proporcjonalnie w stosunku do pozostałego do wykorzystania w danym roku okresu trwałego

zarządu.

3

właściwy organ może, na wniosek jednostki organizacyjnej złożony nie później niż 14

dni przed upływem terminu uiszczenia opłaty rocznej, ustalić inny termin uiszczenia

tej opłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

1.

Opłaty z tytułu trwałego zarządu ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości

ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3.

2.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu trwałego zarządu jest uzależniona

od celu, na jaki nieruchomość została oddana, i wynosi

1)

za nieruchomości oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony

przeciwpożarowej - 0,1% ceny;

2

za nieruchomości oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych, działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną,

a także na siedziby organów władzy i administracji państwowej niewymienionych w art.

60 - 0,3% ceny;

3)

za pozostałe nieruchomości - 1% ceny.

3

Nie pobiera się opłat rocznych za nieruchomości oddane w trwały zarząd pod drogi publiczne,

parki, zieleńce, ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne, parki narodowe oraz rezerwaty

przyrody.

1.

Jeżeli nieruchomość oddana w trwały zarząd jest wykorzystywana na więcej niż jeden

cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w decyzji

o oddaniu w trwały zarząd został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do zmienionego

sposobu korzystania. Zmiany stawki procentowej opłaty rocznej dokonuje się w drodze

decyzji właściwego organu.

3.

Właściwy organ może udzielić, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

bonifikaty od opłat rocznych ustalonych zgodnie z przepisem art. 83 ust. 2, jeżeli

nieruchomość jest oddana

1

na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych

celów publicznych;

2

jednostkom organizacyjnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną,

na cele niezwiązane z działalnością zarobkową;

3)

na siedziby organów administracji państwowej i sądów niewymienionych w art. 60 oraz

prokuratur;

4

na siedziby aresztów śledczych, zakładów karnych i zakładów dla nieletnich.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 3, opłaty z tytułu trwałego zarządu obniża

się o 50%, jeżeli nieruchomość lub jej część składowa zostały wpisane do rejestru

zabytków. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.

4a.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 3 i ust. 4, stosuje

się jedną bonifikatę korzystniejszą dla jednostki organizacyjnej.

5.

Wysokość opłat rocznych oraz udzielonych bonifikat i sposób zapłaty tych opłat ustala

się w decyzji właściwego organu.

1

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd nieruchomością, która oddała nieruchomość

lub jej część w najem lub dzierżawę, może być pozbawiona przysługującej jej bonifikaty,

o której mowa w art. 84 ust. 3 i 4, a ponadto może być zobowiązana do uiszczania opłat

rocznych w wysokości 1% ceny nieruchomości. Pozbawienie bonifikaty oraz zmiana opłaty

rocznej następuje w drodze decyzji właściwego organu.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpiła trwała zmiana celu wykorzystywania

nieruchomości, będącego podstawą udzielonej bonifikaty, właściwy organ pozbawia przyznanej

bonifikaty w drodze decyzji.

Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości, o których

mowa w art. 83 ust. 2 pkt 3, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo uchwałą odpowiednio rady

lub sejmiku w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu

terytorialnego. Podwyższenie stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem

nieruchomości w trwały zarząd.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana,

nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną

opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości

określonej na dzień aktualizacji opłaty.

2.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej

posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie wartości nieruchomości

określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu. Nowa

wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym decyzja stała się ostateczna.

4

Przy aktualizacji opłaty, na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a opłatą zaktualizowaną,

zalicza się wartość nakładów poniesionych przez jednostkę organizacyjną, po dniu dokonania

ostatniej aktualizacji, na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

1.

Jeżeli jednostka organizacyjna wybudowała budynki i inne urządzenia trwale związane

z gruntem, położone na nieruchomości oddanej w trwały zarząd, ich wartości nie uwzględnia

się w cenie nieruchomości będącej podstawą do ustalenia opłat z tytułu trwałego zarządu.

Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia budynków i innych urządzeń

w trybie, o którym mowa w art. 17.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zabudowy, odbudowy, rozbudowy,

nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego położonego na nieruchomości,

zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W razie nabycia trwałego zarządu z mocy prawa, opłaty roczne ustala właściwy organ

w drodze decyzji. Opłaty tej nie pobiera się za rok, w którym nastąpiło nabycie trwałego

zarządu.

1

Przy przekazywaniu trwałego zarządu nieruchomości przez jednostkę organizacyjną na

wniosek innej jednostki organizacyjnej dokonują one między sobą rozliczenia z tytułu

nakładów na tę nieruchomość poniesionych na zabudowę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę,

przebudowę lub remont obiektu budowlanego, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.

Sposób rozliczenia ustala się w porozumieniu między jednostkami organizacyjnymi.

2

W razie wygaśnięcia trwałego zarządu na skutek upływu okresu, na który został ustanowiony,

albo wydania decyzji o jego wygaśnięciu, właściwy organ zwraca jednostce organizacyjnej

kwotę równą wartości nakładów, o których mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli wygaśnięcie trwałego zarządu nastąpiło na wniosek jednostki organizacyjnej,

rozliczeń, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się, a jednostka organizacyjna jest

zwolniona z obowiązku wnoszenia opłat rocznych począwszy od dnia złożenia wniosku.

Opłat wniesionych do dnia złożenia wniosku nie zwraca się.

4

Przepis art. 88 ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli jednostka organizacyjna, sprawująca

trwały zarząd, rozliczyła się z tytułu poniesionych nakładów, stosownie do ust. 1,

z jednostką organizacyjną, na wniosek której nastąpiło przekazanie trwałego zarządu.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje nieruchomości uznawanych

za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, uwzględniając ich przeznaczenie,

wyposażenie i lokalizację.

1.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach

przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu

miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie

podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi

drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo

spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha.

2.

Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane

w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione

i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi,

jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

1

Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.

2.

Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak

i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

2a

Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych

na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele

rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3

ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji

granic między sąsiadującymi nieruchomościami.

3.

Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki

gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się

również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich

służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych

służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości

objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku

sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki

gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

4

Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem

podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu

miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje

zażalenie.

6.

(uchylony).

1

W przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze

nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu

do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z

przepisami odrębnymi, a jeżeli przed dniem złożenia wniosku o podział była wydana

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązująca w dniu złożenia

wniosku, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w tej decyzji.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, gmina ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia

planu miejscowego przed złożeniem wniosku o podział nieruchomości, postępowanie w

sprawie podziału zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu, jednak nie dłużej niż

na okres 12 miesięcy. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania plan miejscowy nie

zostanie uchwalony, stosuje się przepis ust. 1.

3

Jeżeli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych, na mocy przepisów

odrębnych, obowiązkiem sporządzenia takiego planu, postępowanie w sprawie podziału

nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu.

Niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu

1)

zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi

na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych

współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu

niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków;

2

wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez

samoistnego posiadacza w dobrej wierze;

3)

wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały

nabyte z mocy prawa;

4)

realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy

lub z odrębnych ustaw;

5)

realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw

państwowych lub samorządowych;

6

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej;

7

wydzielenia działki budowlanej;

8

wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.

1

Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta zatwierdzającej podział.

1a

W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję, o której mowa

w ust. 1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na

podział tej nieruchomości.

1b

W przypadku wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste

zostały nabyte z mocy prawa, nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1.

2

W przypadku gdy o podziale orzeka sąd, nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust.

1 i 1a. Jeżeli podział jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, sąd zasięga

opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a w odniesieniu do nieruchomości wpisanej

do rejestru zabytków także opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do opinii tych

nie stosuje art. 93 ust. 5.

3

Podział nieruchomości polegający na wydzieleniu wchodzących w jej skład działek gruntu,

odrębnie oznaczonych w katastrze nieruchomości, nie wymaga wydania decyzji zatwierdzającej

podział.

4.

Decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią podstawę do dokonania

wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.

1.

Podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes

prawny.

1a

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty

1)

stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości;

2)

wypis i wyrys z katastru nieruchomości;

3)

decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem

złożenia wniosku o podział, obowiązującą w dniu złożenia wniosku;

4)

wstępny projekt podziału, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95;

5)

protokół z przyjęcia granic nieruchomości;

6)

wykaz zmian gruntowych;

7)

wykaz synchronizacyjny, jeżeli oznaczenie działek gruntu w katastrze nieruchomości

jest inne niż w księdze wieczystej;

8)

mapę z projektem podziału.

1b

Jeżeli jest wymagane wyrażenie opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5, dokumenty

wymienione w ust. 1a pkt 5-8 dołącza się do wniosku o podział nieruchomości po uzyskaniu

pozytywnej opinii. Dokumenty te powinny być przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego.

2

Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego,

podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników

wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Nie dotyczy to podziału, o którym orzeka sąd.

3.

Podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli

1)

jest on niezbędny do realizacji celów publicznych;

2)

nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 95 pkt 3-6, podziału nieruchomości można dokonać

z urzędu albo na wniosek odpowiednio starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji

rządowej, albo zarządu powiatu lub zarządu województwa.

5.

Podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, powiatu lub województwa

można dokonać z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio starosty, wykonującego

zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu lub zarządu województwa.

6

Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, można również dokonać na koszt

osoby lub jednostki organizacyjnej, która będzie realizowała cel publiczny.

W przypadku dokonywania z urzędu podziału nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym

stosuje się następujące zasady

1)

informację o zamiarze dokonania podziału wójt, burmistrz albo prezydent miasta podaje

do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz przez

ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim;

2)

jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia nie zgłoszą się osoby, którym przysługują

prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie podziałowe;

3)

po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent

miasta może wydać decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości;

4)

decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe

- z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą,

z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa

z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie

o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział

został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego

działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca

podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje

się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg

publicznych.

2.

Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu,

województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne

lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi

wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział.

3.

Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości

uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem.

Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie,

na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca

według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

1.

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika

wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie

jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji,

opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala

rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości.

Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja

zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale

stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa

się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przepisy

art. 144 ust. 2, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie

od ustaleń planu miejscowego.

3.

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne

lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości,

zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości

pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich

poszerzenie.

1.

Właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający

ich racjonalne zagospodarowanie mogą złożyć zgodny wniosek o ich połączenie i ponowny

podział na działki gruntu, jeżeli przysługują im jednorodne prawa do tych nieruchomości.

Do wniosku należy dołączyć, złożone w formie aktu notarialnego, zobowiązanie do dokonania

zamiany, o której mowa w ust. 3.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 93, art. 94, art.

96, art. 97 ust. 1 i 2, art. 98, art. 98a oraz art. 99.

3.

Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się pod warunkiem, że właściciele

albo użytkownicy wieczyści dokonają, w drodze zamiany, wzajemnego przeniesienia praw

do części ich nieruchomości, które weszły w skład nowo wydzielonych działek gruntu.

W razie nierównej wartości zamienianych części nieruchomości stosuje się art. 15.

Jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności,

o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem,

że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za

spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą

udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb dokonywania podziałów

nieruchomości, z uwzględnieniem sposobu postępowania przy sporządzaniu dokumentów

wymaganych w tym postępowaniu oraz rodzaje i treść tych dokumentów.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału regulują sprawy scalania nieruchomości i ich ponownego

podziału na działki gruntu.

2.

Przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych

w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne.

3.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do nieruchomości, które zostały objęte postępowaniem

scaleniowym na podstawie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że art. 33 ust. 1 pkt 1,

art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 69 pkt 5, art. 97, art. 98, art. 99 i art. 100

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ust.

1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy.

2

Scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w granicach

obszarów określonych w planie miejscowym albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele

lub użytkownicy wieczyści posiadający, z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50% powierzchni

gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

O przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości decyduje rada gminy w drodze

uchwały, określając w niej granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

4.

Zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą, o której mowa w ust. 3, za

zgodą ich właścicieli lub użytkowników wieczystych.

5.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa we właściwym sądzie wniosek o ujawnienie

w księdze wieczystej przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości, a gdy nieruchomość

nie ma założonej księgi wieczystej, o złożenie do istniejącego zbioru dokumentów odpisu

uchwały, o której mowa w ust. 3.

1.

Właściciele i użytkownicy wieczyści oraz samoistni posiadacze nieruchomości objętych

scaleniem i podziałem są uczestnikami postępowania w sprawie scalenia i podziału.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta powiadamia ich o wszczęciu postępowania, chyba

że mimo dołożenia należytej staranności adres tych osób nie został ustalony. Przepis

art. 113 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych scaleniem i podziałem mogą

wybrać ze swojego grona radę uczestników scalenia w liczbie do 10 osób. Rada ta posiada

uprawnienia opiniodawcze.

3

Projekt uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości podlega zaopiniowaniu

przez radę uczestników scalenia oraz wyłożeniu do wglądu uczestnikom postępowania,

na okres 21 dni, w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uchwały do wglądu

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, których adresy są znane, a ponadto

informację o wyłożeniu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości oraz przez ogłoszenie w prasie lokalnej.

4.

W okresie kiedy projekt uchwały wyłożony jest do wglądu, uczestnicy postępowania mogą

składać na piśmie wnioski, uwagi i zastrzeżenia do tego projektu. We wnioskach uczestnicy

postępowania mogą wskazywać działki gruntu, które chcieliby otrzymać w zamian za dotychczas

posiadane nieruchomości objęte scaleniem i podziałem. Złożone wnioski, uwagi i zastrzeżenia

podlegają zaopiniowaniu przez radę uczestników scalenia.

5.

O sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, rozstrzyga

rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości. O sposobie rozstrzygnięcia

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, którzy złożyli wnioski, uwagi i

zastrzeżenia, doręczając im wyciąg z uchwały.

6

Koszty związane ze scalaniem i podziałem nieruchomości ponoszą uczestnicy postępowania

proporcjonalnie do powierzchni posiadanych przez nich nieruchomości objętych scaleniem

i podziałem, jeżeli postępowanie zostało przeprowadzone na ich wniosek.

1

Rada gminy podejmuje uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Uchwałę doręcza

się uczestnikom postępowania, których adresy są znane, a ponadto informację o podjęciu

uchwały podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości

oraz przez ogłoszenie w prasie lokalnej. Czynności związane z przeprowadzeniem postępowania

w sprawie scalenia i podziału wykonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

2.

Uchwała rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości powinna zawierać

1)

opracowane geodezyjnie granice gruntów objętych scaleniem i podziałem;

2)

wypis i wyrys z planu miejscowego;

3)

geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości;

4)

rejestr nieruchomości, z wykazaniem ich stanu dotychczasowego oraz stanu nowego po

scaleniu i podziale, w tym nieruchomości przyznanych uczestnikom postępowania w zamian

za nieruchomości będące ich własnością lub pozostające w użytkowaniu wieczystym przed

scaleniem i podziałem;

5)

rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 105 ust. 2 i 5;

6)

ustalenia co do rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej planowanych do wybudowania,

terminy ich budowy oraz źródła finansowania;

7)

ustalenia co do wysokości, terminu i sposobu zapłaty opłat adiacenckich;

8)

rozstrzygnięcie o sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, złożonych przez

uczestników postępowania.

3.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do

1)

zamknięcia istniejących ksiąg wieczystych;

2)

założenia nowych ksiąg wieczystych i ujawnienia w nich praw do nieruchomości powstałych

w wyniku scalenia i podziału;

3)

ujawnienia nowego stanu prawnego nieruchomości w katastrze nieruchomości;

4)

wyznaczenia i utrwalenia na gruncie granic nieruchomości powstałych w wyniku scalenia

i podziału;

5)

wprowadzenia uczestników postępowania na nowe nieruchomości.

4.

Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, składa wójt, burmistrz

albo prezydent miasta.

5

Obciążenia na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem przenosi się do nowo

założonych ksiąg wieczystych, z zastrzeżeniem art. 105 ust. 5.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie narusza praw osób trzecich ustanowionych na nieruchomościach

objętych scaleniem i podziałem.

1.

Powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię

niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących.

Pomniejszenie to następuje proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości

objętych scaleniem i podziałem oraz do ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych

pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących.

2

W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli

lub użytkowników wieczystych otrzymuje odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste,

nieruchomości składające się z takiej liczby działek gruntu wydzielonych w wyniku

scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej

jego nieruchomości, pomniejszonej zgodnie z przepisem ust. 1. Jeżeli nie ma możliwości

przydzielenia nieruchomości o powierzchni w pełni równoważnej, za różnicę powierzchni

dokonuje się odpowiednich dopłat w gotówce.

2a.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do samoistnych posiadaczy nieruchomości.

3.

(uchylony).

4

Działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących, niebędących

drogami powiatowymi, wojewódzkimi lub krajowymi, przechodzą z mocy prawa na własność

gminy, a ustanowione na tych działkach prawo użytkowania wieczystego wygasa z dniem

wejścia w życie uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości. Jeżeli działki

gruntu zostały wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe albo pod poszerzenie

tych dróg, stosuje się odpowiednio art. 98 ust. 1.

5.

Służebności gruntowe ustanowione na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem

podlegają zniesieniu, jeżeli stały się zbędne do korzystania z nowo wydzielonych nieruchomości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Za działki gruntu, wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących,

a także za urządzenia, których właściciele lub użytkownicy wieczyści nie mogli odłączyć

od gruntu, oraz za drzewa i krzewy gmina wypłaca, z zastrzeżeniem ust. 1a, odszkodowanie

w wysokości uzgodnionej między właścicielami lub użytkownikami wieczystymi a właściwym

organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego lub starostą. Dopłatę, o której

mowa w art. 105 ust. 2, oraz odszkodowanie, jeżeli nie dojdzie do jego uzgodnienia,

ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Odszkodowanie wypłaca właściwy organ.

1a

Za działki gruntu wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe albo pod

poszerzenie tych dróg odszkodowanie wypłaca odpowiednio powiat, województwo lub Skarb

Państwa.

2.

(uchylony).

3.

Gmina jest zobowiązana do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale

nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, stosownie do przepisu

art. 104 ust. 2 pkt 6. Koszty wybudowania tych urządzeń nie mogą obciążać uczestników

postępowania, chyba że na mocy zawartego z gminą porozumienia strony postanowią inaczej.

1.

Osoby, które otrzymały nowe nieruchomości wydzielone w wyniku scalenia i podziału,

są zobowiązane do wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich w wysokości do 50%

wzrostu wartości tych nieruchomości, w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas

posiadanych. Przy ustalaniu wartości dotychczas posiadanych nieruchomości nie uwzględnia

się wartości urządzeń, drzew i krzewów, o których mowa w art. 106 ust. 1, jeżeli zostało

za nie wypłacone odszkodowanie.

2.

Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwale o scaleniu

i podziale nieruchomości.

3.

Terminy i sposób wnoszenia opłat adiacenckich ustala wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, w drodze ugody z osobami zobowiązanymi do ich zapłaty, przez podpisanie protokołu

uzgodnień. W razie niedojścia do ugody, o terminie i sposobie zapłaty rozstrzyga rada

gminy, podejmując uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Termin ustalony w uchwale

nie może być krótszy niż termin wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb scalania i podziału

nieruchomości oraz sposób i tryb ustalania opłat adiacenckich, z uwzględnieniem rodzajów

dokumentów i rozliczania kosztów postępowania.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określi w szczególności

1)

rodzaje czynności poprzedzających wszczęcie postępowania w sprawie scalenia i podziału

nieruchomości oraz terminy wykonywania tych czynności;

2)

sposób ustalania granic zewnętrznych gruntów przeznaczonych do objęcia scaleniem i

podziałem;

3)

sposób przyjmowania granic nieruchomości przy wykonywaniu mapy z projektem scalenia

i podziału;

4)

sposób wyboru i działania rady uczestników scalenia;

5)

sposób sporządzania, rodzaje i treść dokumentów niezbędnych w postępowaniu w sprawie

scalenia i podziału.

1.

Gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży

1)

niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa

albo jednostek samorządu terytorialnego;

2

prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości gruntowej, niezależnie

od formy nabycia tego prawa przez zbywcę;

3

nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej na obszarze

przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne albo nieruchomości, dla której

została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

4)

nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej

nieruchomości;

5

nieruchomości położonej na obszarze portów i przystani morskich.

2

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości przeznaczonych w planach

miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planów miejscowych do nieruchomości

wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Prawo pierwokupu nie przysługuje, jeżeli

1)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje na rzecz osób bliskich

dla sprzedawcy;

2)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje między osobami

prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego;

3)

prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione jako odszkodowanie

lub rekompensata za utratę własności nieruchomości;

4)

prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione w wyniku zamiany

własności nieruchomości;

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, prawo pierwokupu nie zostało ujawnione

w księdze wieczystej;

6

Sprzedażnieruchomości następuje na cele budowy dróg krajowych.

4

Prawo pierwokupu wykonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

1

Sprzedaż nieruchomości, o których mowa w art. 109, oraz prawa użytkowania wieczystego

tych nieruchomości może nastąpić, jeżeli wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie

wykona prawa pierwokupu.

2

Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta zawiadomienia o treści umowy sprzedaży.

3

Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest zobowiązany do zawiadomienia wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o treści umowy, stosownie do przepisu ust. 2.

4

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia

w formie aktu notarialnego u notariusza, o którym mowa w ust. 3. W przypadku gdyby

złożenie oświadczenia u tego notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności,

może być ono złożone u innego notariusza. Z chwilą złożenia oświadczenia

1)

nieruchomość staje się własnością gminy, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży nieruchomości;

2)

prawo użytkowania wieczystego wygasa, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

gminy;

3)

gmina uzyskuje prawo użytkowania wieczystego, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

Skarbu Państwa, powiatu lub województwa.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, notariusz doręcza sprzedawcy.

Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami w umowie sprzedaży.

1

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem

art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne

albo do nieruchomości, dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego.

2.

Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji,

prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

3.

Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być

zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości,

a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy.

4.

Organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej.

1.

Nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki

samorządu terytorialnego.

2.

Nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Nie dotyczy

to wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych

obciążających nieruchomość.

3.

Wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem

jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego

wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego

nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz

jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje

wywłaszczenie.

4

Jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, przy

jej wywłaszczeniu przyjmuje się inne dokumenty stwierdzające prawa do nieruchomości

oraz służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.

5

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, przy jej wywłaszczeniu,

przyjmuje się służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.

6.

Przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla

której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów

nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3, należy

poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w art. 112 ust. 3,

przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej,

a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługuje

do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być

zaoferowana nieruchomość zamienna.

2.

W przypadku wywłaszczania nieruchomości na wniosek jednostki samorządu terytorialnego

rokowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają ich organy wykonawcze

3

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia

starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz przez ogłoszenie

w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli wywłaszczenie dotyczy części nieruchomości,

ogłoszenie zawiera również informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie

podziału tej nieruchomości.

4

Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, nie zgłoszą

się osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie

w sprawie podziału i postępowanie wywłaszczeniowe.

1

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz Skarbu Państwa następuje z urzędu,

a na rzecz jednostki samorządu terytorialnego - na wniosek jej organu wykonawczego.

Wszczęcie postępowania z urzędu może także nastąpić na skutek zawiadomienia złożonego

przez podmiot, który zamierza realizować cel publiczny.

2

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego może nastąpić po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego

terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie

właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także osobie, której przysługuje

ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości. Termin ten liczy się od dnia zakończenia

rokowań. Termin wyznacza starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

3.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje z dniem doręczenia zawiadomienia

stronom lub z dniem określonym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, wywieszonym

w urzędzie starostwa powiatowego, po upływie terminu, o którym mowa w art. 114 ust.

4.

4

Odmowa wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o które wystąpił organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego albo podmiot, który zamierza realizować cel publiczny,

następuje w drodze decyzji.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie

prawnym.

1.

We wniosku o wywłaszczenie należy określić

1)

nieruchomość z podaniem oznaczeń z księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz z

katastru nieruchomości;

2)

cel publiczny, do którego realizacji nieruchomość jest niezbędna;

3)

powierzchnię nieruchomości, a jeżeli wywłaszczeniem ma być objęta tylko jej część

- powierzchnię tej części i całej nieruchomości;

4)

dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości i stan jej zagospodarowania;

5)

lokale zamienne oraz sposób ich zapewnienia najemcom wywłaszczonych lokali;

6)

właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w razie braku danych umożliwiających

określenie tych osób - władającego nieruchomością zgodnie z wpisem w katastrze nieruchomości;

7)

osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;

8)

nieruchomość zamienną, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego taką oferuje;

9)

inne okoliczności istotne w sprawie.

2.

Do wniosku o wywłaszczenie należy dołączyć

1)

dokumenty z przebiegu rokowań, o których mowa w art. 114;

2

wypis i wyrys z planu miejscowego, a w przypadku braku planu miejscowego decyzję o

ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

3)

mapę z rejestrem nieruchomości objętych wnioskiem o wywłaszczenie lub mapę z podziałem

i rejestrem nieruchomości oraz decyzję zatwierdzającą ten podział, jeżeli wniosek

o wywłaszczenie dotyczy tylko części nieruchomości;

4)

pełny odpis z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości objętej wnioskiem o wywłaszczenie

albo zaświadczenie o stanie prawnym, jaki wynika ze zbioru dokumentów;

5)

w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 4, zaświadczenie właściwego sądu stwierdzające,

że nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub że nie jest dla niej prowadzony

zbiór dokumentów;

6)

wypis i wyrys z katastru nieruchomości.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego

z urzędu.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, składa w sądzie wniosek

o ujawnienie w księdze wieczystej wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, a jeżeli

nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej - o złożenie do istniejącego zbioru

dokumentów zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania.

2.

Jeżeli wywłaszczenie nie doszło do skutku, starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, jest obowiązany wystąpić niezwłocznie o wykreślenie z księgi

wieczystej wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego albo złożyć odpowiednie

zawiadomienie do zbioru dokumentów.

1.

Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, przeprowadza rozprawę administracyjną.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie

prawnym.

2.

W postępowaniu wywłaszczeniowym nie stosuje się przepisów o ugodzie administracyjnej.

1.

Jeżeli, w terminie określonym w art. 114 ust. 4, nie zostały ustalone osoby, którym

przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, wydaje decyzję o nabyciu własności nieruchomości przez Skarb

Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, wnioskującą o wywłaszczenie. Nabycie

prawa własności następuje z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna.

2.

Decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Odszkodowanie za nieruchomość, której własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub

jednostki samorządu terytorialnego, ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa

do depozytu sądowego na okres 10 lat.

1.

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać

1)

ustalenie, na jakie cele nieruchomość jest wywłaszczana;

2)

określenie przedmiotu wywłaszczenia przez podanie oznaczenia nieruchomości według

księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz według katastru nieruchomości;

3)

określenie praw podlegających wywłaszczeniu;

4)

wskazanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości;

5)

wskazanie osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;

6)

zobowiązanie do zapewnienia lokali, o których mowa w art. 116 ust. 1 pkt 5;

7)

ustalenie wysokości odszkodowania.

2.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i pkt 5, są nieobecne lub niezdolne do czynności prawnych, stosuje się

art. 34 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom,

jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich

wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości,

w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek

budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom.

Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem

o wywłaszczenie.

1.

Przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu

terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała

się ostateczna.

2.

Przejście prawa użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki

samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu tego

prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego było ustanowione

na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność innej osoby niż ta, na rzecz której

nastąpiło wywłaszczenie.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wygasa z dniem, w którym decyzja

o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego

było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność osoby, na rzecz której

nastąpiło wywłaszczenie.

4.

Wywłaszczoną nieruchomość do czasu jej wykorzystania na cel, na który nastąpiło wywłaszczenie,

oddaje się w dzierżawę poprzedniemu właścicielowi na jego wniosek.

1

W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji,

udzielić podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny, zezwolenia na niezwłoczne

zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, jeżeli zwłoka

w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, na który nieruchomość

została wywłaszczona. Decyzji tej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydanie decyzji o wywłaszczeniu wymagałoby

uprzedniego dokonania podziału nieruchomości, decyzji zatwierdzającej projekt podziału

może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości, o których mowa w art. 124 i art. 124a.

1

Ostateczna decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu

w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie

z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego

2

Najem, dzierżawa lub użyczenie oraz trwały zarząd wywłaszczonej nieruchomości wygasają

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

1

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w

drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na

zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń

służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń

łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych

obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli

właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie

to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2.

Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego

3.

Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem

wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust.

1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić

z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych

rokowań.

4.

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia

nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu

ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości

do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty,

stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.

5.

Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa

w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe

korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym

przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o

zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze

umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.

6.

Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość

w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów,

przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości

podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w

księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z

zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego

Przepisy art. 124 ust. 1, 2 i 4-7 oraz art. 125 i 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości

o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania

z tych nieruchomości stosuje się art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3 i 4 oraz art.

118a ust. 2 i 3.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji,

ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na prowadzenie

działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu, wydobywaniu lub składowaniu

kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą

odkrywkową, na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli właściciel lub użytkownik

wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 2-5 stosuje

się odpowiednio.

1.

W przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody,

starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może udzielić, w drodze

decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, starosta, wykonujący

zadanie z zakresu administracji rządowej, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość

do stanu poprzedniego. Gdyby przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego było

niemożliwe albo pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio

przepis art. 128 ust. 4.

4.

Jeżeli na skutek czasowego zajęcia nieruchomości właściciel lub użytkownik wieczysty

nie będzie mógł korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym

przeznaczeniem, może żądać, aby starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa własność lub użytkowanie wieczyste

nieruchomości w drodze umowy.

(uchylony).

1

Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego

następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych

praw.

2.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości

są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości

tych praw.

3.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego,

jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę

równą wartości tego prawa.

4.

Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa

w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód.

Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa

się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

1

Odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,

w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

(uchylony).

3.

Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna, w decyzji,

o której mowa w ust. 1, podaje się dodatkowo oznaczenie nieruchomości zamiennej według

treści księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości, jej wartość oraz wysokość

dopłaty.

4.

(uchylony).

5

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję

o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1, art.

124-126, a także w przypadku gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia

odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

1

Wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości

w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie

z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość

odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia

praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu

odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu

do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu.

2.

Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego,

określającej wartość nieruchomości.

1.

W ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości

może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna.

2.

Nieruchomość zamienną przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli

wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, lub z zasobu nieruchomości odpowiedniej

jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.

3

Nieruchomość zamienna może być przyznana w porozumieniu z Prezesem Agencji Nieruchomości

Rolnych, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie następuje

na rzecz Skarbu Państwa.

4.

Różnicę między wysokością odszkodowania ustalonego w decyzji a wartością nieruchomości

zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną.

5.

Przeniesienie praw do nieruchomości zamiennej na rzecz osoby, której zostało przyznane

odszkodowanie, następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1

Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a

W sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania

następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu

stała się ostateczna.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3

Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty.

Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty

odszkodowania.

3a

Jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona

lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca

są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu.

4.

Za zgodą osoby uprawnionej do odszkodowania starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, może ustalić inny niż określony w ust. 1-3 sposób zapłaty

przyznanego odszkodowania.

5

Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za szkody powstałe wskutek

zdarzeń, o których mowa w art. 120, do zapłaty ceny nabycia części nieruchomości,

o której mowa w art. 113 ust. 3, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej jest

zobowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6-8, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.

6

Obowiązek zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w

art. 124 i 125 oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości z tego powodu obciąża osobę

lub jednostkę organizacyjną, która uzyskała zezwolenie odpowiednio na założenie lub

przeprowadzenie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, o którym mowa w art. 124

ust. 1, albo zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu,

wydobywaniu lub składowaniu kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla

brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową.

7

Do zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art.

126, oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości z tego powodu jest zobowiązany starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

8

Podmiot, który będzie realizował cel publiczny, może pokryć koszty należności, o których

mowa w ust. 5 i 6, oraz koszty ustalenia tych należności.

Odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli

1)

osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne

do przezwyciężenia przeszkody lub

2)

odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

1.

Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość

rynkowa nieruchomości.

2

Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej

rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia

infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny

w obrocie nieruchomościami.

3

Wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania,

jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia

jej wartości.

4

Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie

jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu

użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia.

1.

Jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej,

gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej wartość odtworzeniową.

2.

Przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości, oddzielnie określa się wartość

gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych.

3.

Przy określaniu wartości gruntu stosuje się przepisy art. 134 ust. 2-4.

4.

Przy określaniu wartości budynków lub ich części, budowli, urządzeń infrastruktury

technicznej i innych urządzeń szacuje się koszt ich odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

5.

Przy określaniu wartości drzewostanu leśnego albo zadrzewień, jeżeli w drzewostanie

znajdują się materiały użytkowe, szacuje się wartość drewna znajdującego się w tym

drzewostanie. Jeżeli w drzewostanie nie występuje materiał użytkowy lub wartość drewna,

które może być pozyskane, jest niższa od kosztów zalesienia i pielęgnacji drzewostanu,

szacuje się koszty zalesienia oraz koszty pielęgnacji drzewostanu do dnia wywłaszczenia.

6.

Przy określaniu wartości plantacji kultur wieloletnich szacuje się koszty założenia

plantacji i jej pielęgnacji do czasu pierwszych zbiorów oraz wartość utraconych pożytków

w okresie od dnia wywłaszczenia do dnia zakończenia pełnego plonowania. Sumę kosztów

i wartość utraconych pożytków zmniejsza się o sumę rocznych odpisów amortyzacyjnych,

wynikającą z okresu wykorzystania plantacji od pierwszego roku plonowania do dnia

wywłaszczenia.

7.

Przy określaniu wartości zasiewów, upraw i innych zbiorów jednorocznych szacuje się

wartość przewidywanych plonów według cen kształtujących się w obrocie rynkowym, zmniejszając

ją o wartość nakładów koniecznych w związku ze zbiorem tych plonów.

1.

Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o

wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca

nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

2.

W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny

cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego

właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości

zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

3

Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości

lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel

określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części

występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej,

który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez

poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej

stosownie do art. 140.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy

zgodnie z art. 113 ust. 3.

5.

W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części

w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie

do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.

6

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się w przypadku wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego.

1.

Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli

1)

pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna,

nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2

pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna,

cel ten nie został zrealizowany.

2

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany

tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli

istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym

w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z

ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega

do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot.

1.

Jeżeli nieruchomość lub jej część podlegająca zwrotowi została oddana w trwały zarząd

lub została obciążona prawem użytkowania, prawa te wygasają z dniem, w którym decyzja

o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna. Przepis art. 90 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

2

Najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy

od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna.

Nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej

zwrotu.

1

W razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca

zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności

od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie,

a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania.

2

Odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji,

z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości

w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej

wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa.

3

Jeżeli zwrotowi podlega część wywłaszczonej nieruchomości, zwracaną kwotę odszkodowania

ustala się proporcjonalnie do powierzchni tej części nieruchomości.

4

W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych

bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie, ustalone stosownie

do ust. 2, pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej

na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości

z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków

wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5

Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna oraz dopłata

pieniężna, oprócz nieruchomości zamiennej zwraca się także tę dopłatę w wysokości

ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 2, z tym że wysokość zwaloryzowanej

kwoty nie może być wyższa niż różnica między wartością nieruchomości zwracanej a wartością

nieruchomości zamiennej określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości

nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym

i zmian w otoczeniu nieruchomości. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości

nieruchomości zamiennej stosuje się dopłaty pieniężne równe różnicy wartości tej nieruchomości

określonej na dzień zwrotu.

6.

Koszty postępowania o zwrot nieruchomości ponosi odpowiednio Skarb Państwa albo właściwa

jednostka samorządu terytorialnego w zależności od tego, któremu z tych podmiotów

odszkodowanie jest zwracane.

1.

Należności, o których mowa w art. 140, mogą być, na wniosek poprzedniego właściciela

albo jego spadkobiercy, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat. Warunki rozłożenia

na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

2.

Wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z tytułu,

o którym mowa w art. 140, podlegają stosownemu zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie

polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę

wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

3.

Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej

równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego.

O zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości

zamiennej oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj

i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem

środków Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem nieruchomości

przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu

miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art.

92 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie

pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych,

ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

1.

Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej

przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,

którzy na podstawie odrębnych przepisów nie mają obowiązku wnoszenia opłat rocznych

za użytkowanie wieczyste lub wnieśli, za zgodą właściwego organu, jednorazowo opłaty

roczne za cały okres użytkowania wieczystego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką

każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych

urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej

drogi.

2.

Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat

od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń

infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej

drogi.

1.

Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości

spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej.

2.

Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką

nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością,

jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej

ustala rada gminy w drodze uchwały.

3

Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej

i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty

adiacenckiej.

1

Opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona na raty

roczne płatne w okresie do 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji

o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w tym przez

ustanowienie hipoteki. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu

do księgi wieczystej.

2.

Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej

równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

1.

Obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. W przypadku rozłożenia opłaty na

raty obowiązek ten dotyczy wpłacenia pierwszej raty.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego

dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty.

4.

Na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń wniesionych przez właściciela

lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w gotówce lub w naturze, na rzecz budowy

poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, kryteria uznawania, że zostały stworzone

warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki

do korzystania z wybudowanej drogi, wystarczające do ustalenia opłaty adiacenckiej,

uwzględniając w szczególności

1)

maksymalną odległość urządzeń infrastruktury technicznej od nieruchomości;

2)

dostępność urządzenia do podłączenia do nieruchomości;

3)

dostępność korzystania z drogi.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wszystkich nieruchomości, bez względu

na ich rodzaj, położenie i przeznaczenie, a także bez względu na podmiot własności

i cel wyceny, z wyłączeniem określania wartości nieruchomości w związku z realizacją

ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

W wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się

1)

określenia wartości rynkowej;

2)

określenia wartości odtworzeniowej;

3)

ustalenia wartości katastralnej;

4)

(uchylony);

5

określenia innych rodzajów wartości przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Wartość rynkową określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu.

3.

Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na obecne użytkowanie

lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, a także jeżeli

wymagają tego przepisy szczególne.

4.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla nieruchomości, o których mowa w przepisach

o podatku od nieruchomości. Zasady i tryb ustalania tej wartości regulują przepisy

rozdziału 2 niniejszego działu.

5.

Określenia wartości wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 161 dokonują rzeczoznawcy

majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

6.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa

do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu

następujących założeń

1)

strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały

stanowczy zamiar zawarcia umowy;

2)

upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania

warunków umowy.

2.

Wartość odtworzeniowa nieruchomości jest równa kosztom jej odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

3

Wartość katastralną nieruchomości stanowi wartość ustalona w procesie powszechnej

taksacji nieruchomości.

1.

Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są

uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości.

2.

Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego

lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich.

3

Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową

nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia

porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu

mieszanym. Przy zastosowaniu podejścia kosztowego określa się wartość odtworzeniową

nieruchomości.

1

Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu,

że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były

przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości

podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek

upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości

podobnych do nieruchomości wycenianej.

2.

Podejście dochodowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

jej nabywca zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidywanego dochodu,

jaki uzyska z nieruchomości. Stosuje się je przy wycenie nieruchomości przynoszących

lub mogących przynosić dochód.

3.

Podejście kosztowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia nieruchomości.

Przy podejściu tym określa się oddzielnie koszt nabycia gruntu i koszt odtworzenia

jego części składowych.

1.

Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje

rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie

nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia

infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach,

dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

2.

W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3.

W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się faktyczny

sposób użytkowania nieruchomości.

1.

Przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie, niezbędne i dostępne dane

o nieruchomościach, zawarte w szczególności w

1)

księgach wieczystych;

2)

katastrze nieruchomości;

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu;

4)

tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169;

5

planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

6)

wykazach prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6a

dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze

ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz;

6b

w aktach notarialnych znajdujących się w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych, dotyczących

zbywania spółdzielczych praw do lokali;

7

umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do

ksiąg wieczystych, rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, a także w

wyciągach z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru nieruchomości.

2.

Wykorzystane w operacie szacunkowym dane, o których mowa w ust. 1, mogą mieć formę

wypisów i wyrysów, poświadczonych przez rzeczoznawcę majątkowego.

3

właściwe organy, agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, spółdzielnie mieszkaniowe,

sądy oraz urzędy skarbowe są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane

określone w ust. 1.

1.

Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie

operatu szacunkowego.

2.

Rzeczoznawca majątkowy nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie operatu bez jego

zgody do innego celu niż cel, dla którego został sporządzony.

3.

Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony,

przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań

prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.

4.

Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust.

3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie

aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym

przez rzeczoznawcę, który go sporządził.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 nie naruszają uregulowań wynikających z przepisów odrębnych.

1.

Oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa

rzeczoznawców majątkowych w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia zawarcia

umowy o dokonanie tej oceny.

2.

Sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości

w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia

operatu szacunkowego, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy operat szacunkowy jest wykorzystywany w postępowaniu przed sądem powszechnym,

o ocenę operatu może wnioskować tylko sąd.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku rozbieżnych operatów szacunkowych

dotyczących wartości tej samej nieruchomości.

Rzeczoznawcy majątkowi przekazują, z uwzględnieniem art. 175 ust. 3, organom prowadzącym

kataster nieruchomości wyciągi z wykonanych przez siebie operatów szacunkowych, zawierające

określenie celu wyceny, opisy nieruchomości oraz ich wartości, w terminie 3 miesięcy

od dnia ich sporządzenia.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości,

sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości

oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego, uwzględniając

1)

sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść,

metod i technik wyceny;

2)

sposoby określania wartości nieruchomości dla różnych celów;

3)

sposoby określania wartości nieruchomości jako przedmiotu różnych praw;

4)

sposoby określania wartości nieruchomości w zależności od ich rodzaju i przeznaczenia;

5)

rodzaje nakładów na nieruchomości;

6)

dane, jakie powinien zawierać operat szacunkowy, oraz sposób potwierdzania jego aktualności;

7)

uwarunkowania określania wartości rynkowej nieruchomości w podejściu mieszanym.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości, dla których ustala się

wartość katastralną.

1.

Powszechna taksacja nieruchomości ma na celu ustalanie wartości katastralnej nieruchomości

i jest przeprowadzana, na podstawie niniejszej ustawy oraz odrębnych przepisów, przez

organy prowadzące kataster nieruchomości.

2

Wartość katastralną nieruchomości ustala się na podstawie oszacowania nieruchomości

reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na obszarze danej gminy.

Do ustalania wartości tych nieruchomości stosuje się przepisy rozdziału 1 niniejszego

działu. Wartość nieruchomości reprezentatywnych określa się z wykorzystaniem cen transakcyjnych

nieruchomości na obszarze gminy, a w przypadku braku dostatecznej liczby transakcji,

na obszarze gmin sąsiadujących.

3.

Czynności szacowania nieruchomości reprezentatywnych w celu ustalenia wartości katastralnej,

a także w celu sporządzenia map taksacyjnych i tabel taksacyjnych, wykonują rzeczoznawcy

majątkowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Wartości katastralne, ustalone w procesie powszechnej taksacji nieruchomości, powinny

uwzględniać różnice, jakie występują między poszczególnymi nieruchomościami oraz zbliżenie

do wartości rynkowej możliwe do uzyskania przy zastosowaniu zasad przyjętych dla masowej

wyceny.

2.

Wartości katastralne wykorzystuje się do ustalania podstawy opodatkowania podatkiem

od nieruchomości, a także w zakresie określonym niniejszą ustawą albo przepisami odrębnych

ustaw, przy określaniu wartości nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, albo przy wykonywaniu czynności

urzędowych, do których wykonania niezbędne jest określenie wartości nieruchomości.

1.

Powszechną taksację nieruchomości przeprowadza się okresowo. Termin rozpoczęcia oraz

zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródła jej finansowania, określi

odrębna ustawa.

2.

W okresach rocznych dzielących przeprowadzanie kolejnych powszechnych taksacji nieruchomości

ustalone w wyniku poprzedniej powszechnej taksacji wartości katastralne przeszacowuje

się, stosując wskaźniki cen nieruchomości, o których mowa w art. 5.

3.

Rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu na koszt gminy powszechnej taksacji

nieruchomości w okresie między terminami ustalonymi w ustawie, o której mowa w ust.

1, jednak nie częściej niż co 3 lata.

1.

Podstawą do ustalenia wartości katastralnej poszczególnych nieruchomości są mapy taksacyjne

i tabele taksacyjne.

2.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla całych nieruchomości lub ich części,

jeżeli zostały wyodrębnione jako przedmioty opodatkowania w przepisach o podatku od

nieruchomości.

3.

Jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze więcej niż jednej gminy, wartość katastralną

ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości położonej w każdej z tych gmin.

4.

Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania kilku podejść w celu ustalenia wartości katastralnej

tej samej nieruchomości, wartość tę ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości,

dla której zastosowano odrębne podejście.

Wartość katastralną nieruchomości gruntowej stanowi wartość katastralna gruntu oraz

wartość katastralna jego części składowych.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej gruntu określa się dla stref wyodrębnionych,

ze względu na podobne czynniki wpływające na wartość rynkową, jednostkowe wartości

powierzchni gruntów położonych w tych strefach.

2

Jednostkowe wartości powierzchni gruntów w wyodrębnionych strefach przedstawia się

w wykazach tych stref, stanowiących integralną część map taksacyjnych.

3

Wartość katastralną gruntu ustala się jako iloczyn powierzchni wykazanej w katastrze

nieruchomości oraz jednostkowej wartości, o której mowa w ust. 2.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej części składowych gruntu określa się jednostkowe

wartości powierzchni tych części składowych w grupach, uwzględniając ich położenie

oraz różnice, jakie między nimi występują.

2.

Jednostkowe wartości powierzchni części składowych gruntu w wyodrębnionych grupach

wykazuje się w tabelach taksacyjnych.

3.

Wartość katastralną części składowych gruntu ustala się jako sumę wartości katastralnej

poszczególnych obiektów składających się na te części. Wartość katastralną poszczególnych

obiektów ustala się jako iloczyn ich powierzchni wykazanej w katastrze nieruchomości

oraz wartości jednostkowej wykazanej w tabelach taksacyjnych.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do budynków oraz lokali stanowiących odrębny

przedmiot własności.

Przepisy art. 166 i 167 stosuje się również w razie konieczności ponownego ustalenia

wartości katastralnej po przeprowadzeniu powszechnej taksacji nieruchomości.

1.

Mapy taksacyjne i tabele taksacyjne sporządza organ prowadzący kataster nieruchomości

na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych, wykonanego przez rzeczoznawców

majątkowych.

2

Organ prowadzący kataster nieruchomości, w porozumieniu z właściwym terytorialnie

wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta, wykłada mapy taksacyjne i tabele taksacyjne

do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Informację o wyłożeniu ogłasza

się w formie obwieszczenia oraz w miejscowej prasie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości, określając miejsce i termin wyłożenia wraz z pouczeniem o możliwości

zgłaszania zarzutów.

3.

Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą ustalenia wynikające z map i tabel taksacyjnych,

może w okresie wyłożenia zgłaszać do nich zarzuty.

4.

Organ prowadzący kataster nieruchomości rozpatruje zgłoszone zarzuty i przedstawia

je radzie gminy właściwej dla miejsca położenia nieruchomości, wraz z propozycją rozstrzygnięcia,

dołączając mapy i tabele taksacyjne. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie nadania

mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym, w której rozstrzyga również

o sposobie załatwienia zgłoszonych zarzutów.

5

Stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia zgłoszonych zarzutów przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

6.

Uchwała rady gminy w sprawie nadania mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym

podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

Organ prowadzący kataster orzeka, w drodze decyzji, o ustaleniu wartości katastralnej

nieruchomości i jej wpisie w katastrze nieruchomości.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Wartości katastralne nieruchomości ustalone na podstawie obowiązujących map i tabel

taksacyjnych, wpisane w katastrze nieruchomości, uzyskują z datą ich wpisu moc danych

urzędowych.

4.

Wartości, o których mowa w ust. 3, mogą być aktualizowane na wniosek właściciela lub

użytkownika wieczystego oraz innej osoby, na której ciąży obowiązek podatkowy, a także

z urzędu, na podstawie indywidualnego oszacowania nieruchomości. Przepisy ust. 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoby, o których mowa w art. 170 ust. 4, są obowiązane dostarczyć organowi prowadzącemu

kataster nieruchomości dokumenty i informacje dotyczące tej nieruchomości, niezbędne

do przeprowadzenia powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

W razie niedostarczenia dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący

kataster nieruchomości, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustala wartość

katastralną tej nieruchomości na podstawie dostępnych dokumentów i informacji.

1.

Naczelny organ administracji państwowej, właściwy w sprawach katastru nieruchomości,

przeprowadza co roku na wybranych obszarach kontrolę powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą stanowić podstawę do przeprowadzenia

kolejnej powszechnej taksacji nieruchomości na wybranych obszarach.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzenia powszechnej

taksacji nieruchomości, uwzględniając

1)

zakres informacji niezbędnych przy przeprowadzaniu taksacji;

2)

cechy nieruchomości wpływające na wartość katastralną;

3)

źródła danych o nieruchomościach dla potrzeb powszechnej taksacji;

4)

sposób ustalania wartości katastralnych;

5)

sposób zakończenia powszechnej taksacji;

6)

sposób i terminy przeprowadzania kontroli powszechnej taksacji nieruchomości;

7)

rodzaje i wzory dokumentów stosowanych przy przeprowadzaniu powszechnej taksacji oraz

sposób ich sporządzania.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

2.

Na podstawie badań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Organy administracji publicznej dysponujące informacjami o rynku nieruchomości, a

w szczególności organy statystyki publicznej uzyskujące informacje statystyczne w

zakresie i terminach określonych w programie badań statystycznych i organy właściwe

w sprawach katastru nieruchomości są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania do

wglądu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Przez informacje o rynku nieruchomości, o których mowa w art. 173b, rozumie się informacje

dotyczące w szczególności wartości nieruchomości, cen transakcyjnych nieruchomości,

stawek czynszów oraz częstotliwości obrotu nieruchomościami.

1.

Rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie

szacowania nieruchomości, nadane w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3

Rzeczoznawca majątkowy dokonuje określania wartości nieruchomości, a także maszyn

i urządzeń trwale związanych z nieruchomością.

3a

Rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, niestanowiące operatu

szacunkowego, dotyczące

1)

rynku nieruchomości oraz doradztwa w zakresie tego rynku;

2)

efektywności inwestowania w nieruchomości i ich rozwoju;

3)

skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych;

4)

oznaczania przedmiotu odrębnej własności lokali;

5)

bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości;

6)

określania wartości nieruchomości na potrzeby indywidualnego inwestora;

7)

wyceny nieruchomości zaliczanych do inwestycji w rozumieniu przepisów o rachunkowości;

8)

wyceny nieruchomości jako środków trwałych jednostek w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

3b

Z dniem wpisu do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych osoba, o której mowa

w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego „rzeczoznawca

majątkowy”. Tytuł zawodowy „rzeczoznawca majątkowy” podlega ochronie prawnej.

4.

Z zastrzeżeniem art. 230 ust. 2, osoby powoływane lub ustanawiane i wpisywane na listę

biegłych sądowych z zakresu szacowania nieruchomości powinny posiadać uprawnienia

zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane w trybie rozdziału 4 niniejszego

działu.

5.

Rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.

6.

Przedsiębiorcy mogą prowadzić działalność w zakresie szacowania nieruchomości, jeżeli

czynności z tego zakresu będą wykonywane przez rzeczoznawców majątkowych.

7

Rzeczoznawca majątkowy wykonuje zawód, prowadząc we własnym imieniu działalność gospodarczą

jednoosobowo lub w ramach spółki osobowej w zakresie szacowania nieruchomości, albo

w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u przedsiębiorcy prowadzącego działalność

w tym zakresie.

8

Rzeczoznawca majątkowy nie może łączyć wykonywania zawodu w formach wymienionych w

ust. 7.

9

Przepisy ust. 7 i 8 nie dotyczą biegłych sądowych wykonujących wycenę na zlecenie

sądu.

1

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w

art. 174 ust. 3 i 3a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami

zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności

oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.

2.

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

3

Informacje uzyskane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z wykonywaniem zawodu

stanowią tajemnicę zawodową. W szczególności informacje uzyskane w toku wykonywania

czynności zawodowych nie mogą być przekazywane osobom trzecim, chyba że przepisy ustawy

lub przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej.

4

Rzeczoznawca majątkowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 174

ust. 3 i 3a. Przepis ten stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców, o których mowa

w art. 174 ust. 6.

5

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 4, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

6

Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Rzeczoznawca majątkowy podlega wyłączeniu od udziału w szacowaniu nieruchomości, jeżeli

zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany zawód;

3

posiada wyższe wykształcenie prawnicze, ekonomiczne lub techniczne;

4)

ukończyła studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości;

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie wyceny nieruchomości;

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

dający uprawnienia w zakresie szacowania nieruchomości.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać uprawnienia zawodowe w zakresie

szacowania nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu

się biegłą znajomością języka polskiego.

1.

Rzeczoznawca majątkowy niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 175, podlega

odpowiedzialności zawodowej.

2.

Wobec rzeczoznawcy majątkowego mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej,

następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2

nagana;

3)

zawieszenie wykonywania uprawnień zawodowych na okres od 6 miesięcy do 1 roku;

4)

zawieszenie wykonywania uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu

z wynikiem pozytywnym;

5)

pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o ponowne ich nadanie

po upływie 3 lat od dnia ich pozbawienia.

2a

Zastosowanie kar, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, powoduje wykreślenie osoby ukaranej

z rejestru z dniem, w którym decyzja o ukaraniu podlega wykonaniu.

2b

Ponowny wpis do rejestru w przypadkach, o których mowa w ust. 2a, następuje na wniosek

osoby ukaranej, po upływie okresu orzeczonej kary.

3.

Pozbawienie uprawnień zawodowych następuje również w przypadku utraty zdolności do

czynności prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 177 ust. 1

pkt 2.

4.

(uchylony).

1.

Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez

pośredników na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2

Pośrednikiem w obrocie nieruchomościami jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową

nadaną w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3

Przedsiębiorcy mogą prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami,

jeżeli czynności z tego zakresu będą wykonywane przez pośredników w obrocie nieruchomościami.

4

Z dniem wpisu do centralnego rejestru pośredników w obrocie nieruchomościami osoba,

o której mowa w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego

„pośrednik w obrocie nieruchomościami”. Tytuł zawodowy „pośrednik w obrocie nieruchomościami”

podlega ochronie prawnej.

5

W przypadku wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, o którym mowa

w ust. 3, w kilku miejscach lub oddziałach, przedsiębiorca powinien w każdym z tych

miejsc zapewnić, aby czynności pośrednictwa były wykonywane wyłącznie przez pośredników

w obrocie nieruchomościami.

1

Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na zawodowym wykonywaniu przez pośrednika

w obrocie nieruchomościami czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów

1)

nabycia lub zbycia praw do nieruchomości;

2)

nabycia lub zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego

prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej;

3)

najmu lub dzierżawy nieruchomości albo ich części;

4)

innych niż określone w pkt 1-3, mających za przedmiot prawa do nieruchomości lub ich

części.

1a

Pośrednik w obrocie nieruchomościami może wykonywać opracowania i ekspertyzy oraz

doradztwo w zakresie rynku nieruchomości.

2

Pośrednik wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub przy pomocy innych

osób wykonujących czynności pomocnicze i działających pod jego bezpośrednim nadzorem,

ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową określoną w ustawie.

3

Zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa.

Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. W umowie wskazuje się pośrednika

w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie oraz numer jego

licencji zawodowej. W umowie zamieszcza się oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności

pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

3a

Umowa pośrednictwa może być zawarta z zastrzeżeniem wyłączności na rzecz pośrednika

lub przedsiębiorcy. Art. 550 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

4.

Przez umowę pośrednictwa pośrednik lub przedsiębiorca, o którym mowa w art. 179 ust.

3, zobowiązuje się do dokonywania dla zamawiającego czynności zmierzających do zawarcia

umów wymienionych w ust. 1, a zamawiający zobowiązuje się do zapłaty pośrednikowi

lub przedsiębiorcy wynagrodzenia.

5.

Sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

określa umowa pośrednictwa. W razie nieokreślenia wynagrodzenia w umowie, przysługuje

wynagrodzenie zwyczajowo przyjęte w danych stosunkach.

6.

Czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mogą być wykonywane w stosunku do

wszelkich nieruchomości, a także na rzecz wszystkich osób fizycznych i prawnych oraz

jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

7

Pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonuje zawód

1)

prowadząc jako przedsiębiorca działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

albo

2)

w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u przedsiębiorcy prowadzącego działalność

w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

8

Pośrednik w obrocie nieruchomościami nie może łączyć wykonywania zawodu w formach

wymienionych w ust. 7.

1

Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do wykonywania czynności, o

których mowa w art. 180 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów

prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego

charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany

do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.

2.

Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji

zawodowych.

3

Pośrednik w obrocie nieruchomościami podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności pośrednictwa, o których

mowa w art. 180 ust. 1 i 1a. Jeżeli pośrednik wykonuje czynności przy pomocy innych

osób, działających pod jego nadzorem, podlega on również ubezpieczeniu od odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone działaniem tych osób. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do przedsiębiorców, o których mowa w art. 179 ust. 3.

4

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

5

Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe pośredników w obrocie nieruchomościami

w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej

6

Przy wykonywaniu działalności zawodowej w związku z zawartą umową pośrednictwa w obrocie

nieruchomościami, w zakresie objętym tą umową, pośrednik odpowiedzialny zawodowo za

jej wykonanie ma prawo wglądu oraz pobierania odpowiednich odpisów, wypisów i zaświadczeń

zawartych w

1)

księgach wieczystych;

2)

katastrze nieruchomości;

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu;

4)

tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169;

5)

planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gmin oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

6)

rejestrach członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługują prawa określone

w art. 180 ust. 1 pkt 2;

7)

ewidencji ludności.

1.

Osoba fizyczna może złożyć wniosek o nadanie licencji zawodowej pośrednika w obrocie

nieruchomościami. Licencję zawodową nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany zawód;

3

posiada wyższe wykształcenie;

4

ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami;

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami;

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

uprawniający do otrzymania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową pośrednika

w obrocie nieruchomościami po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu

się biegłą znajomością języka polskiego.

1

Pośrednik w obrocie nieruchomościami niewypełniający obowiązków, o których mowa w

art. 181, podlega odpowiedzialności zawodowej.

2

Wobec pośrednika mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące

kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie licencji zawodowej na okres od 6 miesięcy do roku;

4)

zawieszenie licencji zawodowej do czasu ponownego zdania egzaminu z wynikiem pozytywnym;

5)

pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po

upływie 3 lat od dnia pozbawienia.

2a

Zastosowanie kar, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, powoduje wykreślenie osoby ukaranej

z rejestru z dniem, w którym decyzja o ukaraniu podlega wykonaniu.

2b

Ponowny wpis do rejestru w przypadkach, o których mowa w ust. 2a, następuje na wniosek

osoby ukaranej, po upływie okresu orzeczonej kary.

3.

Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku utraty zdolności do czynności

prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 182 ust. 1 pkt 2.

4.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców

nieruchomości na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Zarządcą nieruchomości jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w

trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3.

Przedsiębiorcy mogą prowadzić działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami,

jeżeli czynności z tego zakresu będą wykonywane przez zarządców nieruchomości.

4.

Z dniem wpisu do centralnego rejestru zarządców nieruchomości osoba, o której mowa

w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego „zarządca

nieruchomości”. Tytuł zawodowy „zarządca nieruchomości” podlega ochronie prawnej.

1

Zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności

mających na celu zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości

oraz zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości

w tym bieżącego administrowania nieruchomością, jak również czynności zmierzających

do utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem oraz

do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość.

1a

Zarządca nieruchomości może wykonywać opracowania i ekspertyzy oraz doradztwo w zakresie

zarządzania nieruchomościami.

1b

Zarządca nieruchomości wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub

przy pomocy innych osób wykonujących czynności pomocnicze i działających pod jego

bezpośrednim nadzorem, ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową określoną

w ustawie.

2

Zarządca nieruchomości lub przedsiębiorca, o którym mowa w art. 184 ust. 3, działa

na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością, zawartej z jej właścicielem, wspólnotą

mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo

do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej.

Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. W umowie wskazuje się zarządcę

nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie oraz numer jego licencji

zawodowej. W umowie zamieszcza się oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami.

3.

Zakres uprawnień i obowiązków zarządcy wynika z przepisów ustawy, z przepisów odrębnych

ustaw oraz z umowy o zarządzanie nieruchomością.

4.

Sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za zarządzanie nieruchomością określa

umowa o zarządzanie nieruchomością.

5.

Zarządca nieruchomości lub przedsiębiorca, o którym mowa w art. 184 ust. 3, nie może

czerpać korzyści z zarządzania nieruchomością oprócz pobierania wynagrodzenia, chyba

że umowa o zarządzanie stanowi inaczej.

1

Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w

art. 185 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami

zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności

oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą

ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.

2.

Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

3

Zarządca nieruchomości podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania, o których mowa

w art. 185 ust. 1 i 1a. Jeżeli zarządca wykonuje czynności przy pomocy innych osób,

działających pod jego nadzorem, podlega on również ubezpieczeniu od odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone działaniem tych osób. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do przedsiębiorców, o których mowa w art. 184 ust. 3.

4

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

5

standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe zarządców nieruchomości w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

5

Przy wykonywaniu działalności zawodowej w związku z zawartą umową o zarządzanie nieruchomością,

w zakresie objętym tą umową, zarządca odpowiedzialny zawodowo za jej wykonanie ma

prawo wglądu oraz pobierania odpowiednich odpisów, wypisów i zaświadczeń zawartych

w

1)

księgach wieczystych;

2)

katastrze nieruchomości;

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu;

4)

tabelach taksacyjnych i mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169;

5)

planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunkach zagospodarowania przestrzennego

gmin oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

6)

ewidencji ludności.

1.

Osoba fizyczna może złożyć wniosek o nadanie licencji zawodowej zarządcy nieruchomości.

Licencję zawodową nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany zawód;

3

posiada wykształcenie wyższe;

4

ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania nieruchomościami;

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami;

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

uprawniający do otrzymania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową zarządcy

nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu się biegłą

znajomością języka polskiego.

1

Zarządca nieruchomości niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 186, podlega

odpowiedzialności zawodowej.

2

Wobec zarządcy mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące

kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie licencji zawodowej na okres od 6 miesięcy do roku;

4)

zawieszenie licencji zawodowej do czasu ponownego zdania egzaminu z wynikiem pozytywnym;

5)

pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po

upływie 3 lat od dnia pozbawienia.

2a

Zastosowanie kar, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, powoduje wykreślenie osoby ukaranej

z rejestru z dniem, w którym decyzja o ukaraniu podlega wykonaniu.

2b

Ponowny wpis do rejestru w przypadkach, o których mowa w ust. 2a, następuje na wniosek

osoby ukaranej, po upływie okresu orzeczonej kary.

3.

Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku utraty zdolności do czynności

prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 187 ust. 1 pkt 2.

4.

(uchylony).

Zarządzanie nieruchomościami należącymi do zasobów, o których mowa w art. 20, może

być powierzone podmiotom tworzonym w tym celu przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, jeżeli zarządzanie będzie wykonywane przez zarządców nieruchomości

wymienionych w art. 184 ust. 2.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do gospodarowania nieruchomościami

bezpośrednio przez właściwe organy, Agencję Nieruchomości Rolnych, Wojskową Agencję

Mieszkaniową, Agencję Mienia Wojskowego oraz do zarządzania nieruchomościami bezpośrednio

przez ich właścicieli lub użytkowników wieczystych, a także przez jednostki organizacyjne

w stosunku do nieruchomości oddanych tym jednostkom w trwały zarząd.

1

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej nadaje

uprawnienia i licencje zawodowe, o których mowa w rozdziałach 1-3 niniejszego działu,

na podstawie postępowania kwalifikacyjnego zakończonego wynikiem pozytywnym.

2.

Uprawnienia i licencje zawodowe nadaje się każdemu, kto przeszedł z wynikiem pozytywnym

postępowanie kwalifikacyjne.

3.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna.

4

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

5

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się na koszt osób ubiegających się o nadanie

uprawnień i licencji zawodowych. Koszty są pokrywane przez wniesienie opłaty egzaminacyjnej.

6

Wysokość opłaty egzaminacyjnej nie może być wyższa niż kwota przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w roku poprzedzającym przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

7

Członkom Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzanie

postępowania kwalifikacyjnego.

8

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty egzaminacyjnej, umożliwiającej pokrycie kosztów postępowania kwalifikacyjnego

i wydatków związanych z funkcjonowaniem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej oraz tryb

jej pobierania;

2)

wysokość wynagrodzenia członków Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, uwzględniając

liczbę osób przystępujących do postępowania kwalifikacyjnego, czas trwania tego postępowania

oraz sposób przeprowadzenia egzaminu.

Nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, a także licencji

zawodowych pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy nieruchomości stwierdza

się świadectwem. Odmowa nadania uprawnień i licencji zawodowych następuje w drodze

decyzji.

1.

Osoby, którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe, podlegają wpisowi odpowiednio

do centralnych rejestrów: rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami

oraz zarządców nieruchomości na podstawie świadectw nadania tych uprawnień i licencji.

2.

W rejestrach, o których mowa w ust. 1, wpisuje się również obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej, którym, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, uznano

nabyte w tych państwach poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej kwalifikacje do wykonywania

zawodów rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy

nieruchomości.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

1)

numer kolejny wpisu;

2)

datę wpisu;

3)

imię i nazwisko;

4)

imiona rodziców;

5)

datę i miejsce urodzenia;

6)

adres zamieszkania;

7)

wykształcenie;

8)

numer ewidencyjny PESEL;

9)

numer dokumentu tożsamości obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

10)

numer uprawnień lub numer licencji zawodowych.

4.

Wyciągi z rejestrów, z wyjątkiem danych wymienionych w ust. 3 pkt 5, 8 i 9, podlegają

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki

przestrzennej i mieszkaniowej

5.

Ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 4, podlegają także uzupełnienia i zmiany w rejestrach.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

2.

Wykonując uprawnienia, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

1)

operatów szacunkowych, o których mowa w art. 156 ust. 1;

2)

umów pośrednictwa;

3)

umów o zarządzanie nieruchomością.

1

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

1a

Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

1b

W przypadku gdy sprawa dotyczy osób powołanych lub ustanowionych przez sąd, postępowanie

wyjaśniające wszczyna się wyłącznie na skutek skargi złożonej przez sąd.

2

Postępowanie wyjaśniające dotyczące wypełniania obowiązków, o których mowa w art.

175, art. 181 i art. 186, przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej.

3

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje,

w drodze zarządzenia, Komisję Odpowiedzialności Zawodowej z udziałem osób wskazanych

przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami

oraz zarządców nieruchomości.

1.

Postępowanie wyjaśniające wymienione w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, w stosunku

do której toczy się postępowanie. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje

postępowania. W przypadku trzykrotnej usprawiedliwionej nieobecności Komisja Odpowiedzialności

Zawodowej przeprowadza postępowanie, pomimo że osoba, w stosunku do której ono się

toczy, nie ustanowiła pełnomocnika w tym postępowaniu.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może ustanowić obrońcę również spośród rzeczoznawców

majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości albo

zwraca się o wyznaczenie obrońcy z urzędu z listy utworzonej spośród osób wskazanych

przez organizacje zawodowe, prowadzonej przez ministra właściwego do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Programy studiów podyplomowych, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 4, art. 182 ust.

1 pkt 4 i art. 187 ust. 1 pkt 4, uwzględniają minimalne wymogi programowe ustalone

przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

mając na względzie zapewnienie obiektywnego, rzetelnego i sprawnego sprawdzenia przygotowania

kandydatów na rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i

zarządców nieruchomości oraz zapewnienie obiektywnej oceny skarg na działalność osób,

którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe, a także uwzględniając rzeczywiste koszty

postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i warunki odbywania praktyk zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości,

pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nieruchomościami, regulamin

organizacji tych praktyk, ich program oraz sposób dokumentowania odbycia praktyki

zawodowej, w tym wzór dziennika praktyk i koszt jego wydania;

2)

sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, sposób ustalania i rodzaje

kosztów tego postępowania, organizację Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej oraz regulamin

jej działania;

3)

wzory świadectw uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości oraz licencji

zawodowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nieruchomościami;

4)

sposób prowadzenia centralnych rejestrów rzeczoznawców majątkowych, pośredników w

obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości;

5)

sposób postępowania przy wydawaniu duplikatów świadectw i licencji zawodowych w przypadku

ich utraty;

6)

sposoby doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników

w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości, sposób dokumentowania oraz kryteria

oceny spełnienia tego obowiązku;

7)

sposób i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 193a;

8)

sposób i tryb przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, sposoby

ustalania i rodzaje kosztów tego postępowania, organizację Państwowej Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej oraz regulamin jej działania, wysokość wynagrodzenia członków Państwowej

Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i obrońców z urzędu oraz sposób jego ustalania.

1.

Kto prowadzi

1)

bez uprawnień zawodowych działalność zawodową w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego,

polegającą na określaniu wartości nieruchomości, a także maszyn i urządzeń trwale

związanych z nieruchomością,

2)

bez licencji zawodowej działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami,

polegającą na wykonywaniu czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów,

określonych w art. 180 ust. 1,

3)

bez licencji zawodowej działalność zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami,

polegającą na wykonywaniu czynności zmierzających do utrzymywania nieruchomości w

stanie niepogorszonym, zgodnie z jej przeznaczeniem, oraz do uzasadnionego inwestowania

w nieruchomość, a także innych czynności określonych w art. 185 ust. 1

- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega przedsiębiorca, który powierza wykonywanie czynności, o których

mowa w ust. 1, osobie nieposiadającej odpowiednio uprawnień lub licencji zawodowych

wymienionych w ust. 1.

3.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Nieruchomości nabyte przez państwowe osoby prawne po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 3, poz. 11), to jest po dniu 1 lutego 1989 r., stanowią od daty nabycia własność tych osób.

2.

Zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność gminy, sprawowany

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez jednostki organizacyjne, przekształca

się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości.

1.

W sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków,

innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki

Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady

1)

nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty

te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników

prawnych;

2

nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz

albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy;

3)

w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem

zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności

określony w ust. 2;

4)

na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu

użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty.

2.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali przez

osoby, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu na użytkowaniu

wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych gruntów, które te osoby nabyły.

Hipoteka powstaje z dniem wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po bezskutecznym

upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2. Przy zabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy o

księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad

1)

podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają w chwili zapłaty waloryzacji według

zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają oprocentowaniu;

3)

w razie sprzedaży, wynajęcia, wydzierżawienia albo innego odpłatnego udostępnienia

nieruchomości lub ich części, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności,

wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części równej korzyściom uzyskanym

z tego tytułu; za korzyści te uważa się przychody pomniejszone o koszty związane z

zawarciem umowy;

4)

w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział w użytkowaniu

wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części wspólnych budynku związane

z prawem własności tego lokalu są wolne od hipoteki;

5)

(uchylony).

3.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają

z chwilą

1)

przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu

Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy;

2)

wydania zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.

4.

Nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 i 2,

nie może naruszać praw osób trzecich.

5

Windykację należności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, prowadzi właściwy organ.

1.

Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do utworzonych z dniem 1 maja 1991 r., 1

lipca 1991 r. oraz z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie zarządzeń Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej przedsiębiorstw państwowych, które nabyły z mocy prawa, zgodnie

z ustawą z dnia 25 marca 1994 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami

i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. Nr 51, poz. 201), z dniem ich wpisu do rejestru przedsiębiorstw państwowych prawo użytkowania wieczystego

gruntów oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali będących

w zarządzie rejonów dróg publicznych, okręgowych zakładów transportu i maszyn drogowych,

rejonów budowy dróg i mostów, rejonów budowy dróg, rejonów budowy mostów, kopalni

odkrywkowych surowców drogowych, rejonów eksploatacji kruszywa lub dyrekcji okręgowych

dróg publicznych.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez przedsiębiorstwa państwowe,

o których mowa w ust. 1, następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane

lub nabyte ze środków własnych poprzedników prawnych tych przedsiębiorstw.

1.

Państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. Nr 114, poz. 493, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 90, poz. 407 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 106, poz. 680) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji

kultury, użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r.,

oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy nadal zarządzają tymi gruntami. Nie może to naruszać

praw osób trzecich. Do nabycia stosuje się odpowiednio przepisy art. 200.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez instytucje kultury, o których

mowa w ust. 1, następuje nieodpłatnie.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się odpowiednio do komunalnych instytucji kultury,

które uzyskały osobowość prawną w trybie art. 41 ustawy wymienionej w ust. 1.

1.

Zobowiązania osób prawnych z tytułu odpłatności za budynki, inne urządzenia i lokale,

o których mowa w art. 200 ust. 1 oraz art. 201 ust. 2, niewykonane w całości lub w

części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu

zgodnie z jej przepisami.

2.

Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia

przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o którym mowa w ust. 1, wygasają.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zobowiązań spółek, którym na podstawie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji

1.

Spółdzielni, związkowi spółdzielczemu oraz innym osobom prawnym, które w dniu 5 grudnia

1990 r. były użytkownikami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy,

przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie

własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali.

2.

Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.

3.

Przeniesienie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, chyba

że obiekty te zostały wybudowane lub nabyte ze środków własnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych.

4.

Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków, innych urządzeń

i lokali ustala się według przepisów rozdziału 8 działu II, z wyłączeniem przepisu

o obowiązku wniesienia pierwszej opłaty. Na poczet ceny zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków, innych urządzeń i lokali.

5.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

6.

W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat od jego ustanowienia,

spółdzielnia, związek spółdzielczy oraz inne osoby prawne są obowiązane uiścić pierwszą

opłatę w wysokości określonej w dniu sprzedaży, według przepisów rozdziału 8 działu

II. Nie uiszcza się pierwszej opłaty w razie

1)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz gminy lub Skarbu

Państwa;

2)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej spółdzielni

na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości

(Dz. U. Nr 6, poz. 36, z późn. zm..

1.

Roszczenia spółdzielni, związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych o ustanowienie

użytkowania wieczystego, powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają

z tym dniem jej przepisom.

2.

Przepisy art. 204 stosuje się odpowiednio do następców prawnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych, które istniały w dniu 24 grudnia 1992 r.

i istnieją w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania

dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości,

a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz

inne osoby prawne, uznawania środków, o których mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust.

2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania wartości nieruchomości oraz wysokości

kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia

wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody

w tych sprawach.

1.

Osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990 r. i pozostawały nimi nadal w dniu 1 stycznia

1998 r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze umowy w użytkowanie wieczyste wraz

z przeniesieniem własności budynków, jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie

pozwolenia na budowę z lokalizacją stałą. Nabycie własności budynków wybudowanych

ze środków własnych posiadaczy następuje nieodpłatnie.

1a.

Jeżeli nieruchomość została zabudowana na podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją

czasową, zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, jest uzależnione od zgodności tej

lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dniu zgłoszenia żądania.

2.

Posiadacze, o których mowa w ust. 1, mogą być zwolnieni z pierwszej opłaty z tytułu

użytkowania wieczystego, jeżeli złożą wnioski o oddanie im nieruchomości w użytkowanie

wieczyste przed upływem roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy art. 207 ust. 1 i 1a, w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących własność

Skarbu Państwa, stosuje się również do

1)

przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego

istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r.,

2)

przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku połączenia przedsiębiorstw istniejących

w dniu 5 grudnia 1990 r.,

3)

spółek powstałych w wyniku komercjalizacji lub przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego

istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, w trybie

przewidzianym w przepisach o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

- jeżeli w dniu 1 stycznia 2004 r. podmioty te były posiadaczami nieruchomości, znajdujących

się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu przedsiębiorstw państwowych, o których mowa

w pkt 1-3.

1.

Osobom fizycznym oraz prawnym, które do dnia 5 grudnia 1990 r. uzyskały ostateczne

decyzje lokalizacyjne lub pozwolenia na budowę na nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa lub własność gminy, oddaje się te nieruchomości w użytkowanie wieczyste

w trybie bezprzetargowym, jeżeli wnioski o oddanie tych nieruchomości zostały złożone

przed dniem utraty ważności tych decyzji, jednak nie później niż do dnia 31 grudnia

2000 r.

2.

Spółdzielniom, ich związkom oraz Krajowej Radzie Spółdzielczej i innym osobom prawnym,

które na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy do dnia

5 grudnia 1990 r. wybudowały same lub wybudowali ich poprzednicy prawni z własnych

środków, za zezwoleniem właściwego organu nadzoru budowlanego budynki, przysługuje

roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o nieodpłatne przeniesienie

własności znajdujących się na nich budynków. Roszczenie przysługuje tym osobom w stosunku

do gruntów będących w dniu zgłoszenia roszczenia w ich posiadaniu w rozumieniu art.

207 i obejmuje grunty niezbędne do prawidłowego korzystania z budynku.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie

wieczyste oraz o przeniesienie własności budynków następuje bez przetargu oraz bez

obowiązku wniesienia pierwszej opłaty.

4.

Roszczenia, o których mowa w ust. 2, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

Osoby, które uzyskały prawo zabudowy nieruchomości ustanowione przed dniem wejścia

w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o prawie zabudowy

(Dz. U. Nr 50, poz. 280), mogą żądać przekształcenia tego prawa w użytkowanie wieczyste. Przekształcenie następuje

w drodze decyzji właściwego organu, w której określa się także warunki użytkowania

wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62. Decyzja stanowi podstawę do

dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1.

Jeżeli przy wyodrębnianiu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę

gruntu niespełniającą wymogów działki budowlanej, właścicielom lokali przysługuje

w stosunku do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego roszczenie o zawarcie

umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości

gruntowej lub jej części, która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie

spełniać wymogi działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone

łącznie przez właścicieli wszystkich lokali; w razie braku zgody stosuje się przepisy

art. 199 Kodeksu cywilnego.

2.

Przeniesienie własności nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić po rozpatrzeniu

przez właściwe organy wniosków poprzednich właścicieli lub ich spadkobierców o przywrócenie

własności tej nieruchomości.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego

przysługuje w stosunku do właścicieli lokali roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia

na ich rzecz własności lub oddania im w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości

gruntowej lub jej części.

4.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli

1)

toczy się postępowanie dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa

lub jednostkę samorządu terytorialnego;

2)

przyległa nieruchomość gruntowa, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, została oddana w użytkowanie wieczyste innej osobie lub

w trwały zarząd jednostce organizacyjnej na cele obronności i bezpieczeństwa państwa,

lub graniczy z tymi nieruchomościami;

3)

wskutek realizacji roszczenia przyległa nieruchomość gruntowa przestałaby spełniać

wymogi działki budowlanej.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia

1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i

lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.

2.

W razie sprzedaży dotychczasowemu użytkownikowi budynków, innych urządzeń i lokali,

o których mowa w ust. 1, na poczet ceny nabycia własności zalicza się opłaty poniesione

z tytułu użytkowania.

3

Do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.

1.

Osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5 grudnia 1990 r.

ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność

gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz

oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli

jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie.

2.

Nabycie garażu na własność, wybudowanego przed dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie

pozwolenia na budowę z lokalizacją czasową, jest uzależnione od zgodności tej lokalizacji

z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dniu zgłoszenia żądania.

3.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli żądanie nabycia garażu na własność

oraz oddania użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu

nie zostanie złożone właściwemu organowi do dnia 31 grudnia 2000 r.

(uchylony).

Przepisów art. 204-211 nie stosuje się do nieruchomości wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące gospodarowania tym Zasobem

stanowią inaczej.

1.

Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo

grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli zgłosili

oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie

gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość.

2.

Zwrot nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje poprzednim właścicielom działek

zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których

liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r.

została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły

przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych.

3.

O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego gruntów i o zwrocie budynków orzeka właściwy

organ.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do obiektów sakralnych, klasztorów, domów zakonnych

i innych obiektów kościelnych, użytkowanych w całości przez byłych właścicieli lub

ich następców prawnych. Jeżeli obiekty te są użytkowane tylko w części, przepis ust.

2 stosuje się wyłącznie w granicach faktycznego władania.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste osobom

innym niż byli właściciele oraz do gruntów oddanych w użytkowanie.

1.

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio

do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni

tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania

wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r.

2.

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się

odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu

5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego

w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel

bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po

dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź

jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu

jednorodzinnego.

1

Przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości

przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

(Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach

i osiedlach

(Dz. U. Nr 31, poz. 138, z 1961 r. Nr 7, poz. 47 i Nr 32, poz. 159 oraz z 1972 r. Nr 27, poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi

(Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216, z 1972 r. Nr 49, poz. 312 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego

oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach

(Dz. U. Nr 27, poz. 192, z 1973 r. Nr 48, poz. 282 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw

gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów

w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego.

2

Przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych

na rzecz Skarbu Państwa na podstawie

1)

art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach

miast i niektórych osiedli

(Dz. U. Nr 35, poz. 240 oraz z 1957 r. Nr 39, poz. 172);

2)

art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości

niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych

(Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31);

3)

ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, z późn. zm..

Przepisu art. 34 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do nieruchomości, o których mowa w

1)

art. 2 ust. 1 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września

1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej

(Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, z 1946 r. Nr 49, poz. 279, z 1957 r. Nr 39, poz. 172 oraz z 1968 r. Nr 3, poz. 6);

2)

ustawie z dnia 6 maja 1945 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego wrogich elementów

(Dz. U. Nr 17, poz. 96, Nr 34, poz. 203 i Nr 55, poz. 307 oraz z 1946 r. Nr 11, poz. 73);

3)

art. 38 w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 maja 1945 r. o majątkach opuszczonych i porzuconych

(Dz. U. Nr 17, poz. 97, Nr 24, poz. 144 i Nr 30, poz. 179);

4)

art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych

gałęzi gospodarki narodowej

(Dz. U. Nr 3, poz. 17, Nr 71, poz. 389 i Nr 72, poz. 394, z 1947 r. Nr 2, poz. 7, z 1956 r. Nr 58, poz. 270, z 1958 r. Nr 45, poz. 224 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95);

5)

art. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich

(Dz. U. Nr 13, poz. 87, Nr 49, poz. 279, Nr 71, poz. 389 i Nr 72, poz. 395, z 1947 r. Nr 19, poz. 77 i Nr 66, poz. 402, z 1948 r. Nr 57, poz. 454 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95);

6)

art. 1 dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego

po osobach przesiedlonych do ZSRR

(Dz. U. Nr 59, poz. 318, z 1949 r. Nr 53, poz. 404 i z 1969 r. Nr 13, poz. 95);

7)

art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84).

1.

Osobom, które w wyniku utraty własności nieruchomości otrzymały tytułem odszkodowania

lub rekompensaty inne nieruchomości w użytkowanie wieczyste, oraz spadkobiercom tych

osób przysługuje roszczenie o nieodpłatne przeniesienie na ich rzecz własności nieruchomości

przyznanych z tytułu odszkodowania lub rekompensaty.

2.

Osoby, które zostały pozbawione własności nieruchomości w wyniku wywłaszczenia dokonanego

przed dniem 5 grudnia 1990 r., w razie zwrotu tych nieruchomości, zwracają odszkodowanie

zwaloryzowane, w wysokości nie większej niż 50% aktualnej wartości tych nieruchomości.

1.

Osobie, która dokonała - za zgodą właściciela - przebudowy lub rozbudowy budynku stanowiącego

własność Skarbu Państwa lub własność jednostki samorządu terytorialnego, w wyniku

czego nastąpiło wyodrębnienie lokalu, w razie nabycia tego lokalu na poczet ceny nabycia

zalicza się nakłady poniesione na jego przebudowę lub rozbudowę. Przy ustalaniu wysokości

poniesionych nakładów bierze się za podstawę faktycznie wykonane roboty oraz wartość

tych robót w dniu ustalenia ceny.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli umowa najmu lub dzierżawy lokalu stanowi inaczej.

1.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania osób prawnych lub fizycznych z

tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych lub należności z tytułu

nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą być rozłożone na nieoprocentowane

raty roczne płatne przez okres do 10 lat, a odsetki od tych należności mogą być umorzone.

Rozłożenia na raty oraz umorzenia odsetek dokonuje, w drodze decyzji, wojewoda, jeżeli

nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, lub organ wykonawczy

2.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania jednostek organizacyjnych z tytułu

opłat za zarząd nieruchomości oraz odsetki od tych należności umarza się, jeżeli jest

to uzasadnione sytuacją finansową tych jednostek. Przepis ust. 1 dotyczący właściwości

organów stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy nie były ustalone terminy zagospodarowania nieruchomości

gruntowej stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego, właściwy organ może, w ciągu

roku od dnia wejścia w życie ustawy, ustalić te terminy w drodze decyzji.

2.

Terminy zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalone na podstawie ust. 1 nie

mogą być krótsze niż 12 miesięcy w odniesieniu do rozpoczęcia zabudowy i 36 miesięcy

w odniesieniu do zakończenia zabudowy.

1.

Przepisy art. 72 ust. 3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości gruntowych oddanych

w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem nieruchomości,

dla których stawki procentowe opłat rocznych zostały ustalone w wysokości powyżej

3%. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat rocznych dokonują właściwe organy stosując

tryb postępowania określony w art. 78-81.

2.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie została określona

wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, właściwy

organ określi wysokość tej stawki, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 212

3.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie został określony

cel, na który nieruchomość była oddana, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje

się stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Przepisy art. 83 stosuje się odpowiednio do nieruchomości oddanych w zarząd przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat

rocznych dokonają, w drodze decyzji, właściwe organy.

2.

Wniesione do dnia wejścia w życie ustawy pierwsze opłaty z tytułu zarządu nieruchomością

nie podlegają zwrotowi.

1.

Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, przekażą protokolarnie

ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej wykaz nieruchomości będących

w zarządzie jednostek, o których mowa w art. 60 ust. 1, wraz z niezbędną dokumentacją.

2

Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, oddadzą w trwały

zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa, zajęte pod drogi krajowe.

Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez

użyte w niniejszej ustawie pojęcie „kataster nieruchomości” rozumie się tę ewidencję.

W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. funkcję wartości katastralnej dla gruntów rolnych

pełni liczba hektarów przeliczeniowych, ustalana zgodnie z przepisami o podatku rolnym.

Wartości katastralne, przy przeprowadzanej po raz pierwszy powszechnej taksacji nieruchomości,

ustala się na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym na mocy odrębnych

przepisów zostanie wprowadzony podatek od nieruchomości naliczany od jej wartości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 13 w zakresie dotyczącym przekazywania wstępnego ogłoszenia informacyjnego Urzędowi

Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

2)

art. 30 ust. 2 pkt 4 i ust. 4, art. 31 ust. 4, art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 40 ust.

3, art. 43 ust. 3 i ust. 4 pkt 2, art. 49 ust. 3,

3)

art. 49 ust. 4 w zakresie dotyczącym przekazywania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi

Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

4)

art. 52 ust. 3 pkt 2, art. 62 ust. 3, art. 90 ust. 4, art. 92 w zakresie dotyczącym

zawiadamiania o wyborze oferty Prezesa Urzędu, art. 95 ust. 2, art. 104 ust. 3, art.

108 pkt 2, art. 116 ust. 2, art. 118 ust. 4,

5)

art. 128 w zakresie dotyczącym przekazywania okresowego ogłoszenia informacyjnego

Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

6)

art. 132 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 133, art. 134, art. 135,

7)

art. 146 ust. 1 pkt 1 w zakresie dotyczącym niedopełnienia obowiązku przekazania ogłoszenia

o zamówieniu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

8)

art. 154 pkt 16 w zakresie przedstawiania Komisji Europejskiej rocznego sprawozdania

o funkcjonowaniu systemu zamówień,

9)

art. 167, art. 168, art. 169, art. 177, art. 178

- które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Do czasu ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmian

cen nieruchomości waloryzacji dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w

drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

W zasobie nieruchomości Skarbu Państwa nie ewidencjonuje się nieruchomości, które

na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm. stały się, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. własnością gmin, lecz co do których

nie zostały wydane ostateczne decyzje potwierdzające nabycie własności.

Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej

prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione

w księdze wieczystej.

Przepis art. 229 stosuje się, jeżeli na nieruchomości został zrealizowany inny cel

niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, który w dniu wydania tej decyzji mógł stanowić

podstawę wywłaszczenia.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były wpisane na listy wojewódzkie biegłych

z zakresu szacowania nieruchomości, mają prawo szacowania nieruchomości przez 9 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Osoby ustanowione i wpisane przed dniem wejścia w życie ustawy na listę biegłych sądowych

z zakresu szacowania nieruchomości mogą prowadzić działalność bez uprawnień zawodowych,

o których mowa w art. 174 ust. 1, przez 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis

stosuje się odpowiednio do osób powoływanych przez sąd lub organ prowadzący postępowanie

przygotowawcze w sprawach karnych w charakterze biegłego sądowego spoza listy biegłych

sądowych.

3.

Osoby z wykształceniem wyższym, legitymujące się świadectwem ukończenia, przed dniem

wejścia w życie ustawy, kursu specjalistycznego z zakresu szacowania nieruchomości,

mogą ubiegać się, z zastrzeżeniem ust. 4, o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie

szacowania nieruchomości, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego kursu kwalifikacyjnego,

którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast,

oraz wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych, a także przejścia, z wynikiem

pozytywnym, postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.

4.

Osoby z wykształceniem średnim legitymujące się świadectwem, o którym mowa w ust.

3, mogą ubiegać się o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości

w ciągu 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego

kursu kwalifikacyjnego, którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa

i Rozwoju Miast, wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych oraz przejścia z wynikiem

pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.

1.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane po dniu 29 listopada

1991 r. na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086, z późn. zm., uznaje się za uprawnienia zawodowe, o których mowa w art. 174 i art. 191.

2.

Osoby, które uzyskały uprawnienia wymienione w ust. 1 przed dniem 29 listopada 1991 r.,

zachowują prawo do szacowania nieruchomości w zakresie określonym w świadectwach nadania.

3

Do osób, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 175, 176, 178, 194

i 195.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

226 ust. 3 i art. 228 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy wykonywały działalność w zakresie

pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres

1)

do 2 lat - mogą ubiegać się o zaliczenie tego okresu do praktyki zawodowej;

2)

dłuższy niż 2 lata - mogą być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego

i odbycia praktyki zawodowej;

3)

dłuższy niż 5 lat - mogą być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego,

odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu.

2.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, dokonuje Państwowa Komisja Kwalifikacyjna

na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie licencji zawodowej, złożony przed upływem

3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Osoby, o których mowa w art. 179 ust. 2 oraz w art. 184 ust. 2, prowadzące bez posiadania

licencji zawodowej działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

lub zarządzania nieruchomościami mogą prowadzić tę działalność bez licencji do dnia

31 grudnia 2001 r.

4.

Członkowie powoływanej po raz pierwszy po wejściu w życie ustawy Państwowej Komisji

Kwalifikacyjnej otrzymują uprawnienia i licencje zawodowe na podstawie dokonanej przez

Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oceny ich dorobku zawodowego w dziedzinie

gospodarki nieruchomościami.

Sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464, Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 242) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 232 w § 2 po wyrazach „Skarbu Państwa” dodaje się przecinek i wyrazy „gmin

lub ich związków.”,

2)

skreśla się art. 242.

(pominięte).

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 56, poz. 322, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 88, poz. 554) skreśla się art. 35.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 i z 1997 r. Nr 96, poz. 590) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu

„

Art. 6a.

Akademie wojskowe są zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości

gruntowych.

”

,

2)

po art. 54 dodaje się art. 54a w brzmieniu

„

Art. 54a.

1.

Z dniem 1 stycznia 1998 r.

1)

grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, pozostające w zarządzie Ministerstwa Obrony

Narodowej i zajęte na siedziby akademii wojskowych, stają się przedmiotem użytkowania

wieczystego tych akademii,

2)

budynki, inne urządzenia trwale z gruntem związane i lokale znajdujące się na gruntach,

o których mowa w pkt 1, stają się własnością akademii wojskowych.

2.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń

i lokali, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich.

”

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. Nr 30, poz. 163 i Nr 43, poz. 241, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 103, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 43 skreśla się pkt 8;

2)

w art. 44

a)

w ust. 1 po wyrazach „geodezji i kartografii” skreśla się wyrazy „z wyjątkiem uprawnień

w zakresie szacowania nieruchomości”,

b)

skreśla się ust. 2a;

3)

w art. 45 w ust. 1 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji lub z jego

upoważnienia Główny Geodeta Kraju w zakresie wymienionym w art. 45 pkt 1-7 oraz Prezes

Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w zakresie wymienionym w art. 43 pkt 8” zastępuje

się wyrazami „Główny Geodeta Kraju”.

W ustawie z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 80, poz. 507) w art. 33c w pkt 2 po wyrazie „urbanistyki” dodaje się wyrazy „oraz licencje zawodowe

w dziedzinie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nieruchomościami”.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o urzędzie Ministra Skarbu Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 w pkt 3 skreśla się wyraz „rzeczowymi”;

2)

w art. 20 w pkt 2 i 3 po wyrazie „mienia” dodaje się przecinek oraz wyrazy „z wyłączeniem

nieruchomości”.

1.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawy uchylone przepisem art. 241 albo

odsyłają ogólnie do przepisów o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości,

stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy niniejszej ustawy.

2.

Ilekroć w przepisach odrębnych ustaw jest mowa o czynnościach wykonywanych przez biegłych

lub inne osoby posiadające uprawnienia do szacowania nieruchomości, należy przez to

rozumieć, że czynności te mogą wykonywać wyłącznie rzeczoznawcy majątkowi, o których

mowa w niniejszej ustawie.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 9, poz. 44, Nr 54, poz. 348 i Nr 68, poz. 435);

2)

ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.