Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 listopada 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radiofonii i telewizji

1.

Zadaniem radiofonii i telewizji jest

1)

dostarczanie informacji;

2)

udostępnianie dóbr kultury i sztuki;

3)

ułatwianie korzystania z oświaty i dorobku nauki; 3a) upowszechnianie edukacji obywatelskiej;

4)

dostarczanie rozrywki;

5)

popieranie krajowej twórczości audiowizualnej.

2.

Odbiór programów krajowych i zagranicznych przeznaczonych przez nadawców do powszechnego

odbioru jest wolny, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.

1.

Ustawę stosuje się do nadawców ustanowionych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Nadawcę uważa się za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

spełnia on co najmniej jeden z warunków

1)

ma swoją siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

a)

decyzje o strukturze i zawartości programu są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

b)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy działalności nadawcy działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje

o strukturze i zawartości programu są podejmowane w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, lub

c)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy działalności nadawcy działa zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jak i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)

decyzje o strukturze i zawartości programu są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy

cywilnoprawnej przy działalności nadawcy działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

a nadawca ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

3)

rozpoczął rozpowszechnianie programu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na

podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymuje stabilne i efektywne związki

gospodarcze z Rzecząpospolitą Polską, chyba że

a)

zarówno siedziba nadawcy znajduje się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

jak i decyzje o strukturze i zawartości programu są podejmowane w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub

b)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy działalności nadawcy działa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

w którym nadawca ma swoją siedzibę lub decyzje o strukturze i zawartości programu

są podejmowane na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także nadawcę,

jeżeli istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy działalności nadawcy działa na jej terytorium oraz nadawca

1)

ma swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje o strukturze

i zawartości programu są podejmowane w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii

Europejskiej albo

2)

ma swoją siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej, a

decyzje o strukturze i zawartości programu są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4.

Za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także nadawcę,

który

1)

dysponuje lub wykorzystuje częstotliwość na podstawie decyzji wydanej przez polski

organ administracji publicznej albo

2)

korzysta z satelity wykorzystującego rezerwację zasobów orbitalnych dokonaną przez

polski organ administracji publicznej, jeżeli nie dysponuje lub nie wykorzystuje częstotliwości

na podstawie decyzji wydanej przez właściwy organ władzy publicznej państwa członkowskiego

Unii Europejskiej albo

3)

korzysta ze stacji dosyłowej do satelity zlokalizowanej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli nie korzysta z satelity wykorzystującego rezerwację zasobów orbitalnych

dokonaną przez właściwy organ władzy publicznej państwa członkowskiego Unii Europejskiej

- pomimo że nie odpowiada on warunkom określonym w ust. 1-3 i nie został uznany za

nadawcę ustanowionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów

prawa tego państwa odpowiadających warunkom określonym w ust. 1-3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W 2004 r. Krajowa Rada ustala sposób podziału wpływów między jednostki publicznej

radiofonii i telewizji, w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółek, na dotychczasowych

zasadach.

2.

Spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1, są obowiązane

do prowadzenia dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535, Nr 124, poz. 1152, Nr 139, poz. 1324 i Nr 229, poz. 2276), za 2004 r.

1)

za okres do 30 czerwca - na dotychczasowych zasadach;

2)

za okres od 1 lipca - na zasadach określonych w ustawie wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

3.

Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1, są

zobowiązane do złożenia Krajowej Radzie sprawozdań za 2004 r.

1)

za okres do 30 czerwca - na dotychczasowych zasadach;

2)

za okres od 1 lipca - na zasadach określonych w ustawie wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, przy czym sprawozdanie, o którym mowa w art. 31b pkt 1 tej

ustawy, będzie sprawozdaniem półrocznym.

1.

Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom

publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom, które uzyskały koncesję na taką działalność.

2.

Ustawy nie stosuje się do

1)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku;

2)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze

i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną

zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych

z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób

związanych z nadawcą;

3)

programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców

nie przekracza 250.

1.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dostosuje swoją organizację do przepisów ustawy

w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia ustawy w życie.

2.

Posiedzenie w sprawie wyboru Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

zwołuje i przewodniczy mu najstarszy wiekiem członek Krajowej Rady.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Spółki regionalne radiofonii publicznej, które tworzą i rozpowszechniają programy

regionalne i inne wymienione w art. 21 ust. 1a pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1,

i w tym celu korzystają w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z częstotliwości

przydzielonych im decyzjami Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

zachowują uprawnienia nabyte na podstawie tych decyzji.

Do radiofonii i telewizji stosuje się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, w terminie do 60 dni od dnia wejścia ustawy w

życie, powoła rady programowe w tych spółkach publicznej radiofonii i telewizji, w

których nie zostały one dotychczas powołane.

2.

Kadencja rad programowych powołanych na podstawie dotychczasowych przepisów upływa

po czterech latach od dnia ich powołania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 31a, art. 31b i art. 50 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r.;

2)

art. 26 ust. 2a ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

W rozumieniu ustawy

1)

nadawcą jest osoba, która tworzy lub zestawia programy i rozpowszechnia je lub przekazuje

innym osobom w celu rozpowszechnienia w całości i bez zmian;

1a)

nadawcą społecznym jest nadawca

a)

którego program upowszechnia działalność wychowawczą i edukacyjną, działalność charytatywną,

respektuje chrześcijański system wartości za podstawę przyjmując uniwersalne zasady

etyki oraz zmierza do ugruntowania tożsamości narodowej,

b)

w którego programie nie są rozpowszechniane audycje ani inne przekazy, o których mowa

w art. 18 ust. 5,

c)

który nie nadaje reklam lub telesprzedaży oraz sponsorowanych audycji lub innych sponsorowanych

przekazów,

d)

który nie pobiera opłat z tytułu rozpowszechniania, rozprowadzania lub odbierania

jego programu;

1b

osobą zagraniczną jest osoba zagraniczna w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807);

1c

zespołem twórczym jest zespół osób tworzących audycje, do którego zalicza się w szczególności

reżysera, autora scenariusza, scenografa, operatora, odtwórców głównych ról i kompozytora;

2)

rozpowszechnianiem jest

a)

bezprzewodowa emisja programu do równoczesnego, powszechnego odbioru (system powszechnego

odbioru),

b)

wprowadzanie programu do sieci kablowej (system zbiorowego odbioru);

3)

rozprowadzaniem jest przejmowanie w całości i bez zmian programu nadawcy krajowego

lub zagranicznego, z wyjątkiem programu rozpowszechnianego w sieci kablowej, i równoczesne

jego rozpowszechnianie;

4)

programem jest uporządkowany zestaw audycji radiowych lub telewizyjnych, reklam i

innych przekazów, regularnie rozpowszechniany, pochodzący od jednego nadawcy;

4a

programem wyspecjalizowanym jest program, w którym nie mniej niż 70% czasu nadawania

programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6-23, stanowią audycje i inne przekazy realizujące

przyjętą specjalizację programu;

5)

audycją jest część programu radiowego lub telewizyjnego, stanowiąca odrębną całość

ze względu na treść, formę, przeznaczenie lub autorstwo;

5a

audycją wytworzoną pierwotnie w języku polskim jest audycja spełniająca wymogi audycji

europejskiej w rozumieniu niniejszej ustawy i powstała na podstawie scenariusza wytworzonego

pierwotnie w języku polskim, której pierwotna rejestracja dokonana została w języku

polskim;

6)

reklamą jest każdy przekaz, niepochodzący od nadawcy, zmierzający do promocji sprzedaży

albo innych form korzystania z towarów lub usług, popierania określonych spraw lub

idei albo osiągnięcia innego efektu pożądanego przez reklamodawcę, nadawany za opłatą

lub inną formą wynagrodzenia;

7

sponsorowaniem jest bezpośrednie lub pośrednie finansowanie albo współfinansowanie

tworzenia lub rozpowszechniania audycji lub innych przekazów, przez podmiot niebędący

nadawcą lub producentem audycji, dla upowszechnienia, utrwalenia lub podniesienia

renomy nazwy, firmy, towaru lub usługi, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego

sponsora lub jego działalność;

8)

odbiornikiem radiofonicznym albo telewizyjnym jest urządzenie techniczne dostosowane

do odbioru programu;

9)

przekazem tekstowym jest zbiór tekstów i nieruchomych obrazów, rozpowszechnianych

za pomocą sygnału telewizyjnego równocześnie z programem;

10)

telesprzedażą jest każdy przekaz zawierający bezpośrednią ofertę sprzedaży towarów

lub odpłatnego świadczenia usług;

11

reklamą ukrytą jest przedstawianie w audycjach towarów, usług, nazwy, firmy, znaku

towarowego lub działalności przedsiębiorcy będącego producentem towaru lub świadczącego

usługi, jeżeli zamiarem nadawcy, w szczególności związanym z wynagrodzeniem lub uzyskaniem

innej korzyści, jest osiągnięcie skutku reklamowego oraz jeżeli możliwe jest wprowadzenie

publiczności w błąd co do charakteru przekazu;

12

producentem jest osoba fizyczna lub osoba prawna, lub jednostka organizacyjna, o której

mowa w art. 33, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,

organizacyjny i finansowy proces produkcji utworu audiowizualnego;

13

producentem niezależnym wobec danego nadawcy jest producent niepozostający w stosunku

pracy z danym nadawcą, niebędący sam nadawcą i nieposiadający udziałów w organizacji

nadawcy oraz w którym nadawca ani żaden podmiot od niego zależny bądź należący do

tej samej grupy kapitałowej nie posiada żadnych udziałów, a w zarządach nie zasiadają

żadne osoby pozostające w stosunku pracy z danym nadawcą lub będące nadawcami;

14

przedsiębiorcą jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Tworzy się Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, zwaną dalej „Krajową Radą”, jako organ

państwowy właściwy w sprawach radiofonii i telewizji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13 lit. b) i pkt 14 - w zakresie art. 13

2)

art. 1 pkt 14 -w zakresie art. 13

3)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców

i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii

i telewizji.

2.

Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności

1)

projektowanie w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów kierunków polityki państwa

w dziedzinie radiofonii i telewizji;

2)

określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez

nadawców;

3)

podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na

rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów;

3a)

uznawanie za nadawcę społecznego lub odbieranie tego przymiotu, na warunkach określonych

ustawą;

4)

sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności nadawców;

5)

organizowanie badań treści i odbioru programów radiowych i telewizyjnych;

6

określanie opłat abonamentowych, opłat za udzielenie koncesji oraz wpis do rejestru;

7)

opiniowanie projektów aktów ustawodawczych oraz umów międzynarodowych dotyczących

radiofonii i telewizji;

8)

inicjowanie postępu naukowo-technicznego i kształcenia kadr w dziedzinie radiofonii

i telewizji;

9)

organizowanie i inicjowanie współpracy z zagranicą w dziedzinie radiofonii i telewizji;

10)

współpraca z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony praw autorskich,

praw wykonawców, praw producentów oraz nadawców programów radiowych i telewizyjnych.

1.

W skład Krajowej Rady wchodzi dziewięciu członków powoływanych: 4 przez Sejm, 2 przez

Senat i 3 przez Prezydenta, spośród osób wyróżniających się wiedzą i doświadczeniem

w zakresie środków masowego przekazu.

2.

Przewodniczącego Krajowej Rady wybierają członkowie Krajowej Rady ze swego grona.

2a.

Krajowa Rada może odwołać Przewodniczącego z jego funkcji większością 2/3 głosów ustawowej

liczby członków.

3.

Krajowa Rada wybiera ze swego grona, na wniosek Przewodniczącego, zastępcę Przewodniczącego

Krajowej Rady.

4.

Kadencja członków Krajowej Rady trwa 6 lat, licząc od dnia powołania, przy czym co

dwa lata kończy się kadencja jednej trzeciej członków. Członkowie Krajowej Rady pełnią

swe funkcje do czasu powołania ich następców.

5.

Członek Krajowej Rady nie może być powołany na kolejną pełną kadencję.

6.

Organ uprawniony do powołania członka Krajowej Rady odwołuje go wyłącznie w przypadku

1)

zrzeczenia się swej funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej;

4)

naruszenia przepisów ustawy stwierdzonego orzeczeniem Trybunału Stanu.

7.

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci przed upływem kadencji, właściwy organ

powołuje nowego członka Krajowej Rady na okres do końca tej kadencji.

1

Pracodawca zatrudniający członka Krajowej Rady udzieli mu, na jego wniosek, urlopu

bezpłatnego na czas sprawowania funkcji. Okres urlopu wlicza się do stażu pracy, od

którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku pracy.

2.

(uchylony).

3.

W okresie kadencji członków Krajowej Rady ulega zawieszeniu ich członkostwo

1)

(utracił moc);

2)

we władzach stowarzyszeń, związków zawodowych, związków pracodawców, organizacji kościelnych

lub związków wyznaniowych.

4.

Nie można łączyć funkcji członka Krajowej Rady z posiadaniem udziałów albo akcji spółki

bądź w inny sposób uczestniczyć w podmiocie będącym nadawcą lub producentem radiowym

lub telewizyjnym oraz wszelką działalnością zarobkową, z wyjątkiem pracy dydaktyczno-naukowej

w charakterze nauczyciela akademickiego lub pracy twórczej.

1.

Na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały.

2.

Krajowa Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków.

3.

Krajowa Rada uchwala regulamin swych obrad.

1.

Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje Krajową Radę oraz wykonuje

zadania określone w ustawie.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy przedstawienia materiałów, dokumentów

i udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy

z przepisami ustawy i warunkami koncesji.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać nadawcę do zaniechania działań w zakresie

tworzenia i rozpowszechniania programów, jeżeli naruszają one przepisy ustawy, uchwały

Krajowej Rady lub warunki koncesji.

4.

Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały tej Rady może wydać decyzję nakazującą

zaniechanie przez nadawcę działań w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

5.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów radiowych i

telewizyjnych.

1.

Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Krajowej Rady.

2.

Organizację i tryb działania Biura Krajowej Rady określa regulamin uchwalany przez

Krajową Radę.

3.

Koszty działalności Krajowej Rady i Biura Krajowej Rady są pokrywane z budżetu państwa.

4.

Do pracowników Biura Krajowej Rady stosuje się przepisy o pracownikach urzędów państwowych.

1.

Krajowa Rada przedstawia corocznie do końca marca Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi

sprawozdanie ze swej działalności za rok poprzedzający oraz informację o podstawowych

problemach radiofonii i telewizji.

2.

Krajowa Rada przedstawia corocznie Prezesowi Rady Ministrów informację o swojej działalności

oraz o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.

3.

Sejm i Senat uchwałami przyjmują lub odrzucają sprawozdanie, o którym mowa w ust.

1. Uchwała o przyjęciu sprawozdania może zawierać uwagi i zastrzeżenia.

4.

W wypadku odrzucenia sprawozdania przez Sejm i Senat kadencja wszystkich członków

Krajowej Rady wygasa w ciągu 14 dni, liczonych od dnia ostatniej uchwały, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Wygaśnięcie kadencji Krajowej Rady nie następuje, jeżeli nie zostanie potwierdzone

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust.

1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności innych osób za

treść poszczególnych audycji, reklam lub innych przekazów.

1.

Nałożenie na nadawcę obowiązku lub zakazu rozpowszechniania określonej audycji lub

przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.

2.

Audycje i przekazy niepochodzące od nadawcy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie

i oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, że nie pochodzą od nadawcy.

1.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 33% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje wytworzone pierwotnie w języku polskim, z wyłączeniem serwisów

informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych

i teleturniejów.

2.

Nadawcy programów radiowych i telewizyjnych przeznaczają co najmniej 33% kwartalnego

czasu nadawania w programie utworów słowno-muzycznych na utwory, które są wykonywane

w języku polskim.

3.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają ponad 50% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje europejskie, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,

transmisji sportowych, przekazów tekstowych i teleturniejów.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział w programie radiowym

lub telewizyjnym audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, dla

1)

nadawców w pierwszym roku rozpowszechniania przez nich programu,

2)

programów wyspecjalizowanych, dla których brak jest wystarczającej liczby audycji,

o których mowa w ust. 1 i 3,

3)

programów rozpowszechnianych wyłącznie w sposób satelitarny lub kablowy dostępnych

w całości za opłatą, z wyłączeniem opłat określonych w rozdziale 7 i podstawowych

opłat pobieranych przez operatorów satelitarnych lub operatorów sieci kablowych

- uwzględniając konieczność zachowania proporcji audycji wytworzonych pierwotnie w

języku polskim i audycji europejskich.

1.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 10% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje europejskie wytworzone przez producentów niezależnych, z wyłączeniem

serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych

i teleturniejów. W czasie przeznaczonym na audycje europejskie wytworzone przez producentów

niezależnych, audycje wytworzone w okresie 5 lat przed rozpowszechnieniem w programie

powinny stanowić co najmniej 50%.

2.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do audycji, o których

mowa w art. 15 ust. 1 i 3 oraz w ust. 1

1)

sposób prowadzenia przez nadawcę ewidencji czasu nadawania,

2)

czas przechowywania ewidencji, nie krótszy niż 1 rok,

3)

zakres informacji zawartych w ewidencji, w tym dane o terminie rozpowszechniania audycji,

rzeczywisty czas trwania audycji, tytuł i producenta audycji

- uwzględniając możliwość prowadzenia ewidencji w formie elektronicznej, konieczność

zapewnienia przejrzystości oraz jawności informacji znajdujących się w ewidencji oraz

nieobciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku z prowadzeniem

ewidencji.

1.

Audycją europejską jest audycja, która pochodzi z

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub

2)

państwa będącego stroną Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej, sporządzonej w Strasburgu dnia

5 maja 1989 r.

(Dz. U. z 1995 r. Nr 32, poz. 160), niestosującego środków dyskryminacyjnych w stosunku do audycji pochodzących z państw

członkowskich Unii Europejskiej, lub

3)

innego europejskiego państwa trzeciego niestosującego środków dyskryminacyjnych w

stosunku do audycji pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej, o ile spełnia

ona wymagania określone w ust. 3.

2.

Audycja pochodzi z państw, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jeżeli większość członków

zespołu twórczego stale zamieszkuje na terytorium jednego z tych państw oraz spełniony

jest co najmniej jeden z warunków

1)

audycja jest wyprodukowana przez producenta mającego siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

produkcja audycji jest nadzorowana i kontrolowana przez osobę fizyczną mającą stałe

miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, lub przez osobę

prawną albo podmiot nieposiadający osobowości prawnej, których siedziba znajduje się

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

3)

udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania w państwie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w łącznych kosztach produkcji audycji jest większościowy

i współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów niemających siedziby lub stałego

miejsca zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Za audycję europejską uważa się również audycję, której większość członków zespołu

twórczego stale zamieszkuje na terytorium państwa europejskiego oraz która została

wyprodukowana samodzielnie lub w koprodukcji z producentem mającym siedzibę lub stałe

miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej przez producenta

mającego siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, jeżeli państwo to zawarto ze Wspólnotą Europejską umowę w sprawach audiowizualnych.

4.

Audycją europejską jest także audycja, która została wyprodukowana w ramach dwustronnych

umów o koprodukcji zawartych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej i państwami

trzecimi, a udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania

na terytorium państwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w łącznych kosztach produkcji

audycji jest większościowy oraz współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów

niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium państwa, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1.

5.

Audycją europejską, w stosunku odpowiadającym proporcji udziału współproducentów mających

siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania w państwie członkowskim Unii Europejskiej

w łącznych kosztach produkcji, jest również audycja niespełniająca wymagań określonych

w ust. 1-4, jeżeli większość członków zespołu twórczego stale zamieszkuje w państwie

członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Reklamy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie i oznaczone w sposób niebudzący

wątpliwości, że są reklamami i nie pochodzą od nadawcy. Dotyczy to odpowiednio telesprzedaży.

2.

Reklamy nie mogą zajmować więcej niż 15%, a reklamy nadawane łącznie z telesprzedażą,

z zastrzeżeniem ust. 3, więcej niż 20% dziennego czasu nadawania programu i nie więcej

niż 12 minut w ciągu godziny.

3.

Bloki programowe poświęcone wyłącznie telesprzedaży nie mogą zajmować w programie

więcej niż 3 godziny dziennego czasu nadawania programu, przy czym minimalny czas

trwania takiego bloku wynosi 15 minut, a liczba tych bloków nie może przekraczać 8.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia w programach radiowych

i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży, z uwzględnieniem zasad określonych

w ustawie. W rozporządzeniu Krajowa Rada określi

1)

sposób ustalania dziennego czasu nadawania programu, o którym mowa w ust. 2 i 3;

2)

warunki nadawania reklam i telesprzedaży w programach;

3)

wymagania dotyczące osób, których głos lub wizerunek jest wykorzystywany w reklamach,

z uwzględnieniem zakresu ograniczeń w prowadzeniu przez nie innych audycji w programach

radiowych i telewizyjnych;

4)

zakres udostępniania przez nadawcę czasu wykorzystywanego na reklamy i telesprzedaż,

w tym maksymalny wymiar czasu w okresie rocznym dla jednego przedsiębiorcy lub ugrupowania

gospodarczego;

5)

sposób prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji czasu nadawanych reklam

i telesprzedaży oraz zakres danych objętych tą ewidencją.

1.

Reklamy i telesprzedaż są nadawane pomiędzy audycjami, z zastrzeżeniem ust. 2-7.

2.

Audycję można przerwać w celu nadania reklamy lub telesprzedaży, o ile nie stanowi

to uszczerbku dla wartości audycji i nie narusza uprawnień właścicieli praw autorskich.

3.

W transmisjach zawodów sportowych zawierających przerwy wynikające z przepisów ich

rozgrywania, transmisjach innych wydarzeń zawierających przerwy oraz w audycjach składających

się z autonomicznych części, reklamy lub telesprzedaż mogą być nadawane wyłącznie

w tych przerwach lub pomiędzy poszczególnymi częściami.

4

Filmy fabularne i filmy telewizyjne, z wyłączeniem serii, seriali i audycji dokumentalnych,

trwające ponad 45 minut, mogą być przerwane, w celu nadania reklam lub telesprzedaży,

wyłącznie jeden raz podczas każdego okresu pełnych 45 minut. Kolejne przerwy w celu

nadania reklam lub telesprzedaży są dopuszczalne, jeżeli film trwa co najmniej 20

minut dłużej niż dwa lub więcej okresów pełnych 45 minut.

5

Audycje inne niż określone w ust. 3 i 4 mogą być przerywane w celu nadania reklam

lub telesprzedaży, jeżeli okres pomiędzy kolejnymi przerwami w danej audycji wynosi

w programie telewizyjnym co najmniej 20 minut, a w programie radiowym co najmniej

10 minut.

6.

Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży

1)

serwisów informacyjnych i magazynów na temat aktualnych wydarzeń;

2)

audycji o treści religijnej;

3

audycji publicystycznych i dokumentalnych o czasie krótszym niż 30 minut; jeżeli czas

ich emisji wynosi co najmniej 30 minut, stosuje się przepisy ust. 2-5;

4

audycji przeznaczonych dla dzieci.

7.

Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży audycji w programach publicznej

radiofonii i telewizji, z wyjątkiem audycji, o których mowa w ust. 3.

1

Zakazane jest nadawanie reklamy

1)

wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych, produktów imitujących wyroby tytoniowe

lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych z używaniem tytoniu, w zakresie regulowanym

przez ustawę z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu

i wyrobów tytoniowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55, z późn. zm.;

2)

napojów alkoholowych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm.;

3)

usług medycznych, w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm., świadczonych wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;

4)

produktów leczniczych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm.;

5)

wideoloterii, gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych,

gier na automatach, w zakresie regulowanym ustawą z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27).

2.

Zakazane jest nadawanie reklam

1

nawołujących bezpośrednio małoletnich do nabywania produktów lub usług;

2

zachęcających małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby w celu skłonienia

ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;

3)

26) wykorzystujących zaufanie małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach, nauczycielach

i innych osobach;

4

w nieuzasadniony sposób ukazujących małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;

5)

oddziałujących w sposób ukryty na podświadomość.

3.

Reklama nie może

1)

naruszać godności ludzkiej;

2)

zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć lub narodowość;

3)

ranić przekonań religijnych lub politycznych;

4

zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

5)

sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu, bezpieczeństwu lub ochronie środowiska.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do telesprzedaży.

Zakazane jest nadawanie reklamy ukrytej.

1

Sponsorowane audycje lub inne przekazy są oznaczane przez wskazanie sponsora na ich

początku lub na końcu. Wskazanie sponsora może zawierać tylko jego nazwę, firmę, znak

towarowy lub inne oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorcę lub jego działalność,

widok jednego towaru lub usługi.

2

Wskazanie sponsora nie może zawierać nazwy, firmy, znaku towarowego lub innego oznaczenia

indywidualizującego przedsiębiorcę lub jego działalność, widoku towaru albo usługi,

których reklama jest zakazana w art. 16b ust. 1.

3.

Sponsor nie może wpływać na treść audycji lub innego przekazu oraz ich miejsce w programie

w sposób ograniczający samodzielność nadawcy. Sponsorowanie nie zwalnia nadawcy od

odpowiedzialności za treść audycji.

4.

Sponsorowane audycje lub inne przekazy nie mogą zachęcać do kupna lub innego udostępniania

towarów lub usług sponsora lub osoby trzeciej.

5.

Zabronione jest sponsorowanie audycji lub innych przekazów, z zastrzeżeniem ust. 6,

przez

1)

partie polityczne;

2)

związki zawodowe;

3)

organizacje pracodawców;

4)

osoby fizyczne lub osoby prawne, których zasadniczą działalność stanowi produkcja

lub sprzedaż towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 16b ust. 1.

6.

Zabronione jest sponsorowanie transmisji sportowych przez podmioty wymienione w ust.

5 pkt 1-3 oraz przez przedsiębiorców, których główna działalność polega na produkcji,

sprzedaży lub innym udostępnianiu towarów lub usług, których reklama jest zakazana

zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 13.

7.

Zabronione jest sponsorowanie

1)

serwisów informacyjnych, z wyjątkiem sportowych i prognozy pogody;

2)

audycji publicystycznych o treści społeczno-politycznej;

3)

audycji poradniczych i konsumenckich;

4)

audycji wyborczych lub bezpośrednio związanych z kampanią wyborczą.

8.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób sponsorowania audycji lub innych

przekazów, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-7, w tym w szczególności czas

emisji, wskazania sponsora oraz sposób rozpowszechniania informacji o sponsorze w

zapowiedzi audycji albo po zakończeniu audycji lub innego przekazu, a także w czasie

trwania audycji lub innego przekazu. W rozporządzeniu Krajowa Rada określi sposób

prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji sponsorowanych audycji lub innych

przekazów oraz zakres informacji objętych tą ewidencją.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Audycje lub inne przekazy nie mogą propagować działań sprzecznych z prawem, z polską

racją stanu oraz postaw i poglądów sprzecznych z moralnością i dobrem społecznym,

w szczególności nie mogą zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć

lub narodowość.

2.

Audycje lub inne przekazy powinny szanować przekonania religijne odbiorców, a zwłaszcza

chrześcijański system wartości.

3.

Audycje lub inne przekazy nie mogą sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu lub bezpieczeństwu

oraz zachowaniom zagrażającym środowisku naturalnemu.

4

Zabronione jest rozpowszechnianie audycji lub innych przekazów zagrażających fizycznemu,

psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, w szczególności zawierających treści

pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony eksponujących przemoc.

5

Audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści mogące mieć negatywny wpływ

na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój małoletnich, inne niż te, o

których mowa w ust. 4, mogą być rozpowszechniane wyłącznie w godzinach od 23 do 6.

5a

Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji lub innych przekazów, o których mowa

w ust. 5, odpowiednim symbolem graficznym przez cały czas ich emisji telewizyjnej

lub zapowiedzią słowną, informującą o zagrożeniach wynikających z treści emisji radiowej.

5b

Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji i innych przekazów, innych niż te, o

których mowa w ust. 5, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,

transmisji sportowych i przekazów tekstowych, odpowiednim symbolem graficznym przez

cały czas ich emisji telewizyjnej, uwzględniając stopień szkodliwości danej audycji

lub przekazu dla małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych.

6

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia

1)

cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania, rozpowszechniania i sposób zapowiadania

audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5,

2)

podział małoletnich na kategorie wiekowe oraz szczegółowe warunki kwalifikowania i

rozpowszechniania audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5b, z uwzględnieniem

godzin nadawania audycji lub innych przekazów przeznaczonych dla danej kategorii wiekowej,

3)

wzory symboli graficznych i formuł zapowiedzi, o których mowa w ust. 5a i 5b, oraz

sposób ich prezentacji

- uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych kategoriach

wiekowych.

7.

Nadawcy dbają o poprawność języka swoich programów i przeciwdziałają jego wulgaryzacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Działalność nadawcy polegająca na tworzeniu i zestawianiu programu prowadzona jest

w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa prasowego.

2.

Do przekazów tekstowych stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu i rozpowszechnianiu

programów radiowych i telewizyjnych.

1.

Nadawca utrwala audycje, reklamy lub inne przekazy na odpowiednich nośnikach i przechowuje

je przez okres 28 dni od dnia rozpowszechnienia audycji, reklamy lub innego przekazu.

Po upływie tego okresu przechowuje się zapisy audycji, reklamy lub innego przekazu

będącego przedmiotem postępowania przed organem państwowym do czasu zakończenia tego

postępowania.

2.

Osobie, która twierdzi, że treść audycji, reklamy lub innego przekazu narusza jej

prawa, należy na jej pisemny wniosek i na koszt nadawcy udostępnić zapis audycji,

reklamy lub innego przekazu albo wydać taki zapis na jej koszt, w terminie 7 dni od

dnia złożenia wniosku.

3.

W przypadku odmowy udostępnienia zapisu audycji, reklamy lub innego przekazu, osobie,

o której mowa w ust. 2, służy roszczenie o udostępnienie zapisu na drodze sądowej;

sądem właściwym w tych sprawach jest sąd okręgowy.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposoby utrwalania i przechowywania

audycji, reklam i innych przekazów przez nadawców, z uwzględnieniem zakresu informacji

o przechowywanych materiałach.

1.

Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany.

1)

ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub reklamy;

2)

wydać nieodpłatnie zapis audycji lub reklamy, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

2.

Przepis art. 20 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Nadawca programu telewizyjnego może nadać bezpośrednią transmisję z wydarzenia o zasadniczym

znaczeniu społecznym, zwanego dalej „ważnym wydarzeniem”, tylko

1)

w programie ogólnokrajowym w rozumieniu ustawy lub koncesji, dostępnym w całości bez

opłaty, z wyłączeniem opłat określonych w rozdziale 7 i podstawowych opłat pobieranych

przez operatorów sieci kablowych, lub

2)

jeżeli to samo wydarzenie jest transmitowane przez nadawcę programu spełniającego

wymogi określone w pkt 1, na podstawie umowy z nadawcą, który nabył prawa do transmisji

danego wydarzenia, lub z innym uprawnionym, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Ze względu na duże zainteresowanie społeczne za ważne wydarzenia uważa się między

innymi

1)

letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;

2)

półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w pitce nożnej, a także wszelkie inne

mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym mecze eliminacyjne;

3)

inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach oficjalnych rozgrywek

oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA.

3.

Krajowa Rada może, w drodze rozporządzenia, określić listę innych, niż wymienione

w ust. 2, ważnych wydarzeń, uwzględniając stopień społecznego zainteresowania określonym

wydarzeniem i znaczenie tego wydarzenia dla życia społecznego, gospodarczego i politycznego.

4.

Jeżeli przewiduje się organizację ważnego wydarzenia w częściach, to każdą taką część

uważa się za ważne wydarzenie.

5.

Przepis ust. 1 stosuje się do nadań z opóźnieniem, jeżeli opóźnienie nadania transmisji

z ważnego wydarzenia nie przekracza 24 godzin i wynika z ważnych powodów, w szczególności

1)

z czasu, w którym odbywa się dane wydarzenie, obejmującego okres między godziną 24

a godziną 6 czasu obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

z pokrywania się w czasie ważnych wydarzeń lub ich części.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dany nadawca wykaże, że żaden nadawca programu

spełniającego wymogi określone w ust. 1 pkt 1 nie wyraził gotowości zawarcia umowy

umożliwiającej nadanie transmisji zgodnie z ust. 1 pkt 2.

7.

Krajowa Rada w zakresie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych

może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

listy wydarzeń uznanych przez inne państwa europejskie za ważne wydarzenia;

2)

zasady wykonywania wyłącznych praw do telewizyjnych transmisji wydarzeń, o których

mowa w pkt 1, w sposób zapewniający, że wykonywanie tych praw przez nadawców podlegających

ustawie nie pozbawi odbiorców w danym państwie możliwości odbioru tych wydarzeń na

zasadach określonych przez dane państwo zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego.

1

Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach

określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane

programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji

i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz

innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu.

1a

Do zadań publicznej radiofonii i telewizji, wynikających z realizacji misji, o której

mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

tworzenie i rozpowszechnianie programów ogólnokrajowych, programów regionalnych, programów

dla odbiorców za granicą w języku polskim i innych językach oraz innych programów

realizujących demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby społeczności lokalnych;

2)

tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych, na których rozpowszechnianie

uzyskano koncesję;

3)

budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych i telewizyjnych;

4)

rozpowszechnianie przekazów tekstowych;

5)

prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych

i telewizyjnych;

6)

prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej z twórczością

audiowizualną, w tym eksportu i importu;

7)

popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej;

8)

upowszechnianie wiedzy o języku polskim;

9)

tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk polonijnych oraz

Polaków zamieszkałych za granicą.

2.

Programy publicznej radiofonii i telewizji powinny

1)

kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii

i telewizji;

2)

rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą;

3)

sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii

publicznej;

4)

umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez

prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli

i krytyki społecznej;

5)

służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego

dorobku intelektualnego i artystycznego;

6)

respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady

etyki;

7)

służyć umacnianiu rodziny,

7a)

służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;

8)

służyć zwalczaniu patologii społecznych;

9)

uwzględniać potrzeby mniejszości narodowych i grup etnicznych.

1.

Organy państwowe mogą podejmować decyzje w sprawach działalności jednostek publicznej

radiofonii i telewizji tylko w przypadkach przewidzianych ustawami.

2.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają naczelnym organom państwowym

bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa.

3.

Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach, o których

mowa w ust. 2.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają partiom politycznym możliwość

przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych.

2.

Uprawnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się odpowiednio do ogólnokrajowych organizacji

związków zawodowych i związków pracodawców.

3.

Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa, w drodze rozporządzenia,

Krajowa Rada,

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają organizacjom pożytku publicznego,

o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 116, poz. 1203 i Nr 210, poz. 2135), możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności

nieodpłatnej.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza prawa nadawcy do informowania o działalności organizacji

pożytku publicznego w szerszym zakresie.

3.

Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego

z nieodpłatnym informowaniem o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego działalności

nieodpłatnej, uwzględniając potrzeby tych organizacji oraz obowiązki jednostek publicznej

radiofonii i telewizji.

Przydział częstotliwości przeznaczonych do nadawania programów radiofonicznych lub

telewizyjnych do powszechnego odbioru następuje na podstawie przepisów o radiofonii

i telewizji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i

4, art. 6-14, art. 16-19 oraz art. 22 i 23, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2004 r.

1

Podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu, samorządu terytorialnego oraz

Parlamentu Europejskiego zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych

w programach publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyborów na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej

3

Podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej w programach, radiowych

i telewizyjnych w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym

(Dz. U. Nr 57, poz. 507 i Nr 85, poz. 782) zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji referendalnych w programach publicznej

radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć i rozpowszechniać programy

dla odbiorców za granicą w języku polskim i w innych językach.

2.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane tworzyć i rozpowszechniać

audycje oświatowe dla szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych.

3.

Audycje oświatowe powinny odpowiadać wymogom zawartym w szkolnych programach nauczania.

4.

Koszty tworzenia programów oraz audycji, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane

z budżetu państwa, w granicach określonych ustawą budżetową.

5.

Zakres i sposób prowadzenia działalności przewidzianej w ust. 1 i 2 oraz zasady pokrywania

jej kosztów są określane w formie porozumień zawieranych między ministrami właściwymi

odpowiednio w sprawach zagranicznych i edukacji narodowej oraz jednostkami publicznej

radiofonii i telewizji.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej

spółki akcyjnej Skarbu Państwa, zwanej dalej „spółką”.

2.

Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna”, zawiązana w

celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I, II i TV Polonia oraz

regionalnych programów telewizyjnych.

2a

Terenowe oddziały spółki „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna” mają swoje siedziby w

Białymstoku, Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie,

Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu.

3.

Radiofonię publiczną tworzą

1)

spółka „Polskie Radio - Spółka Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania

ogólnokrajowych programów radiowych i programów dla odbiorców za granicą;

2)

spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych,

zwane dalej „spółkami radiofonii regionalnej”.

4.

Do spółek wymienionych w ust. 2 i 3 stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27-30 ustawy,

przepisy Kodeksu handlowego z wyjątkiem przepisów art. 313 i 396

5

Przewodniczący Krajowej Rady w porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji

i Poczty dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości niezbędnych do wykonywania

ustawowych zadań przez spółki oraz określa warunki wykorzystania tych częstotliwości.

Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości, w zakresie

określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 114 i art. 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800).

6.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty

1)

ogólnokrajowe programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem

odbioru programu „Telewizja Polska I” i „Telewizja Polska II”;

2)

ogólnokrajowe programy radiowe - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem

odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego oraz częstotliwości niezbędne

do rozpowszechniania programów radiowych dla odbiorców za granicą;

3)

regionalne programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych

programów telewizyjnych;

4)

regionalne programy radiowe - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych

programów radiowych.

7.

Program TV Polonia jest rozpowszechniany w sposób rozsiewczy satelitarny.

8

Do rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania

programów w sposób cyfrowy, drogą rozsiewczą naziemną lub rozsiewczą satelitarną,

stosuje się art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

1.

Zarząd spółki liczy od jednego do pięciu członków.

2.

Członków zarządu, w tym prezesa zarządu, powołuje i odwołuje rada nadzorcza większością

dwóch trzecich głosów w obecności co najmniej trzech czwartych jej członków.

3.

Kadencja zarządu trwa cztery lata.

1.

Rada nadzorcza liczy od pięciu do dziewięciu członków. Członków rady nadzorczej powołuje

Krajowa Rada, z wyjątkiem jednego, którego powołuje minister właściwy do spraw Skarbu

Państwa.

2.

Rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej

połowy składu rady.

3.

Rada nadzorcza wybiera ze swego grona przewodniczącego.

4.

Rada nadzorcza uchwala regulamin określający tryb jej działania.

5.

Kadencja rady nadzorczej trwa trzy lata.

6.

Zgody rady nadzorczej wymaga

1)

nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy z osobami zajmującymi stanowiska kierownicze

określone w statucie spółki;

2)

zawarcie lub przystąpienie przez spółkę do umowy zbiorowej z przedstawicielami pracowników;

3)

zawiązanie bądź przystąpienie do spółki innej niż spółka, o której mowa w art. 26

ust. 1, a także nabycie lub zbycie udziałów albo akcji w takiej spółce;

4)

zbycie lub obciążenie nieruchomości.

7.

(uchylony).

1.

Rady programowe publicznej radiofonii i telewizji liczą 15 członków, których powołuje

Krajowa Rada; 10 członków rady programowej reprezentuje ugrupowania parlamentarne.

Pozostałych 5 powołuje z grona osób legitymujących się dorobkiem i doświadczeniem

w sferze kultury i mediów.

2.

Kadencja rady programowej trwa 4 lata, a jej członkowie reprezentują społeczne interesy

i oczekiwania związane z działalnością programową spółki.

3.

Rada programowa podejmuje uchwały zawierające oceny poziomu i jakości programu bieżącego

oraz programów ramowych. Uchwały w sprawach programowych, podejmowane większością

głosów w obecności co najmniej połowy składu rady, są przedmiotem obrad i postanowień

rady nadzorczej.

4.

Członkom rady programowej przysługuje dieta wypłacana przez spółkę w wysokości ustalonej

przez Krajową Radę.

5.

Zarząd spółki zapewnia członkom rady programowej organizacyjne i finansowe warunki

dokonywania ocen poziomu i jakości wyemitowanego programu, badania jego odbioru oraz

zlecania niezależnych badań dotyczących percepcji programu i jego społecznych skutków.

1.

W walnym zgromadzeniu Skarb Państwa reprezentowany jest przez ministra właściwego

do spraw Skarbu Państwa.

2.

Zarząd spółki nie jest związany poleceniami i zakazami ustanowionymi przez walne zgromadzenie,

jeżeli dotyczą one treści programu.

3.

Zmiana statutu spółki wymaga uprzedniej zgody Krajowej Rady.

1.

Tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji publicznej należy do

terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2.

2.

Statut spółki określa zakres działania i zadania terenowego oddziału spółki.

3.

Działalnością terenowego oddziału spółki kieruje dyrektor powoływany przez radę nadzorczą

na wniosek zarządu spółki.

4.

Organem opiniodawczo-doradczym dyrektora terenowego oddziału spółki jest rada programowa

oddziału.

5.

Krajowa Rada, na wniosek zarządu spółki, po zasięgnięciu opinii dyrektorów terenowych

oddziałów, określi minimalny udział audycji tworzonych przez terenowe oddziały spółki

w poszczególnych programach ogólnokrajowych.

6.

Krajowa Rada ustala minimalny udział terenowych oddziałów spółki we wpływach z opłat,

o których mowa w art. 48 i 49.

1.

Przepisy dotyczące programów dla odbiorców za granicą stosuje się odpowiednio do programu

TV Polonia.

2.

Organem opiniodawczo-doradczym w sprawach tworzenia i rozpowszechnienia programu TV

Polonia jest rada programowa TV Polonia.

1.

Przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wpływy pochodzące

1)

z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych

odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, z zastrzeżeniem przepisu art. 50 ust.

1;

2)

z obrotu prawami do audycji;

3)

z reklam i audycji sponsorowanych;

4)

z innych źródeł.

2.

Przychodami spółek mogą być również dotacje z budżetu państwa.

3.

Akcjonariuszom spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, nie przysługuje prawo

do udziału w zysku.

1.

Spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do określenia w dokumentacji,

o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm., zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, w sposób zapewniający ujęcie

w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie w odniesieniu

do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1, oraz pozostałej działalności, a także

metod przypisywania kosztów i przychodów do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie narusza obowiązków w zakresie rachunkowości

i sprawozdawczości wynikających z odrębnych przepisów.

3.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji, o

której mowa w ust. 1, oraz sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w art. 31b

pkt 1-3, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia przestrzegania zasad jawności i

przejrzystości wykorzystania środków przeznaczonych na realizację zadań, o których

mowa w art. 21 ust. 1, w sposób niezakłócający konkurencji na rynku.

Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do składania Krajowej

Radzie

1)

rocznego sprawozdania ze sposobu wykorzystania środków, o których mowa w art. 31 ust.

1 i 2, do dnia 15 lutego, za poprzedni rok kalendarzowy;

2)

kwartalnych sprawozdań dotyczących sposobu wykorzystania środków przyznawanych zgodnie

z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, do 25. dnia miesiąca następującego po upływie każdego

kwartału danego roku kalendarzowego;

3)

kwartalnych sprawozdań dotyczących kosztów poniesionych na działalność, o której mowa

w art. 21 ust. 1, wraz z określeniem źródeł ich finansowania, do 25. dnia miesiąca

następującego po upływie każdego kwartału danego roku kalendarzowego;

4)

założeń programowo-finansowych w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art.

21 ust. 1, na rok następny, do dnia 30 kwietnia danego roku.

W celu realizacji zadań radiofonii i telewizji publicznej spółki mogą tworzyć, za

zgodą Krajowej Rady, przedsiębiorców przewidzianych przepisami prawa.

1.

Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej

radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.

2.

Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały

Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.

1

Przewodniczący Krajowej Rady w porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji

i Poczty ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego

lub telewizyjnego oraz ustala termin, nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do

składania wniosków o udzielenie koncesji.

1a

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

przedmiot postępowania;

2)

warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności rodzaj i charakter

programu;

3)

warunki techniczne rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwość bądź

kanał oraz moc i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania

programu;

4)

liczbę koncesji;

5)

czas, na jaki może być udzielona koncesja;

6)

termin i miejsce składania wniosków.

1b

Przewodniczący Krajowej Rady, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia ogłoszenia,

o którym mowa w ust. 1, zamieszcza w co najmniej dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu

ogólnopolskim informację o tym ogłoszeniu.

1c

Rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji w związku z ogłoszeniem,

o którym mowa w ust. 1.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości listę wnioskodawców uczestniczących

w postępowaniu o udzielenie koncesji. W przypadku złożenia większej liczby wniosków,

przekraczających istniejące możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane

w ramach jednego postępowania.

1.

Koncesja może być udzielona osobie fizycznej, posiadającej obywatelstwo polskie i

stałe miejsce zamieszkania w Polsce, lub osobie prawnej, która ma siedzibę w Polsce.

2.

Koncesja dla spółki z udziałem osób zagranicznych może być udzielona, jeżeli

1)

udział osób zagranicznych w kapitale zakładowym spółki nie przekracza 49%,

2)

umowa lub statut spółki przewidują, że

a)

członkami zarządu spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo polskie

i stałe miejsce zamieszkania w Polsce,

b)

w zgromadzeniu wspólników lub w walnym zgromadzeniu udział głosów osób zagranicznych

i spółek zależnych, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osób zagranicznych nie może przekroczyć 49%,

c)

członkami rady nadzorczej spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo

polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce.

3.

Koncesja może być również udzielona

1)

osobie zagranicznej lub

2)

spółce zależnej, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osoby zagranicznej

- których siedziba lub stałe miejsce zamieszkania znajduje się w państwie członkowskim

Europejskiego Obszaru Gospodarczego - bez stosowania ograniczeń zawartych w ust. 2.

1.

W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności

1)

stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.

1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców

działających na obszarze objętym koncesją;

2)

możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu;

3)

przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie

albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;

4

przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3, w programie telewizyjnym

albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2, w programie radiowym lub telewizyjnym;

5)

dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego

przekazu.

2.

Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby

spowodować

1)

zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa

i obronności państwa oraz naruszenie tajemnicy państwowej;

2)

osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu

na danym terenie.

3

Koncesja może być udzielona na okres nie krótszy niż 5 lat oraz na okres

1)

nie dłuższy niż 10 lat - w przypadku rozpowszechniania programu telewizyjnego;

2)

nie dłuższy niż 7 lat - w przypadku rozpowszechniania programu radiowego.

1.

Koncesja określa w szczególności

1)

osobę nadawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2)

przedmiot działalności objętej koncesją;

3)

sposób rozpowszechniania programu (rozsiewczy naziemny, rozsiewczy satelitarny, kablowy)

oraz

-

dla rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego

a)

lokalizację stacji,

b)

wysokość zawieszenia anteny,

c)

moc nadajnika i maksymalną moc promieniowania,

d)

charakterystykę promieniowania anteny,

e)

częstotliwość,

f)

polaryzację,

-

dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego

g)

nazwę wykorzystywanego satelity,

h)

położenie satelity na orbicie,

i)

częstotliwość,

j)

moc transpondera,

-

dla rozpowszechniania kablowego

k)

lokalizację stacji głównej,

l)

obszar objęty siecią kablową;

4)

rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania;

5)

datę rozpoczęcia rozpowszechniania programu;

6)

termin wygaśnięcia koncesji;

7)

udział w programie audycji wytworzonych przez producentów krajowych.

2.

Koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne dla realizacji

przepisów ustawy.

3.

Koncesja, w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3, jest udzielana w porozumieniu z Prezesem

Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty

3a

Jeżeli do rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych jest wymagana

rezerwacja częstotliwości, dokonuje się jej wraz z koncesją. Do dokonywania, wprowadzania

zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

4.

Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty

Nadawca jest obowiązany do corocznego składania do Krajowej Rady sprawozdania finansowego,

w formie przewidzianej w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

1.

Koncesję cofa się, jeżeli

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące nadawcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją;

2)

nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji;

3)

działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub z warunkami

określonymi w koncesji, a nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady,

w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami

określonymi w koncesji lub w ustawie;

4)

nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, nie rozpoczął rozpowszechniania

programu w terminie ustalonym w koncesji lub trwale zaprzestał wykonywania rozpowszechniania

programu za pomocą wszystkich lub niektórych stacji nadawczych - chyba że nadawca

wykaże, że opóźnienie rozpoczęcia rozpowszechniania programu lub zaprzestanie rozpowszechniania

programu zostały spowodowane okolicznościami od niego niezależnymi. Za trwałe zaprzestanie

rozpowszechniania programu uważa się fakt nierozpowszechniania programu przez okres

trzech kolejno następujących po sobie miesięcy.

2.

Koncesja może być cofnięta, jeżeli

1)

rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa

i obronności państwa lub narusza normy dobrego obyczaju;

2)

nastąpi ogłoszenie upadłości nadawcy;

3)

rozpowszechnianie programu powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji dominującej

w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku właściwym w rozumieniu przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów;

4)

nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy

przez inną osobę.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu

postępowania w sprawie cofnięcia koncesji.

4.

W przypadku uprawomocnienia się decyzji w sprawie cofnięcia koncesji Przewodniczący

Krajowej Rady niezwłocznie ogłasza o możliwości uzyskania koncesji w zakresie objętym

cofniętą koncesją.

1.

Uprawnienia wynikające z koncesji są niezbywalne, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przechodzą na nabywcę przedsiębiorstwa upadłego.

3.

W przypadku łączenia, podziału albo innego rodzaju przekształceń spółek handlowych,

uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą przejść na inny podmiot za zgodą Krajowej

Rady wyrażoną w formie uchwały. Odmowa wyrażenia zgody następuje, gdy

1)

nadawca osiągnie pozycję dominującą w dziedzinie środków masowego przekazu na danym

rynku właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

2)

nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy

przez inną osobę.

4.

Na podstawie uchwały Krajowej Rady, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję w

sprawie wyrażenia zgody bądź odmowy, o której mowa w ust. 3.

5.

Do uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Koncesja na rozpowszechnianie programu telewizyjnego obejmuje również wykorzystanie

sygnału telewizyjnego do rozpowszechniania przekazów tekstowych.

1.

Koncesja może być udzielona na rozpowszechnianie w sieciach kablowych lub w sposób

rozsiewczy satelitarny programu poświęconego wyłącznie

1)

telesprzedaży;

2)

promocji działalności własnej nadawcy.

2.

Do programów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, z

wyłączeniem przepisów art. 15-15b.

3.

Do programów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się

1)

ograniczenia dopuszczalnego wymiaru czasowego reklam i telesprzedaży w ciągu godziny,

określonego w art. 16 ust. 2;

2)

przepisów art. 16 ust. 3 oraz art. 16a.

1.

O uznanie za nadawcę społecznego może do Krajowej Rady wystąpić

1)

stowarzyszenie w ramach realizacji celów statutowych;

2)

fundacja w ramach realizacji celów statutowych;

3)

kościelna lub wyznaniowa osoba prawna kościoła lub związku wyznaniowego o uregulowanej

w ustawie sytuacji prawnej.

2.

Nadawca społeczny jest zwolniony z opłat za udzielenie lub zmianę koncesji.

3.

W przypadku naruszenia przez nadawcę społecznego wymogów określonych w art. 4 pkt

1a, organ koncesyjny wydaje decyzję o uchyleniu decyzji o uznaniu za nadawcę społecznego.

Stwierdza w niej obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w ust. 2, wraz z ustawowymi

odsetkami liczonymi od dnia udzielenia lub zmiany koncesji.

1.

Za udzielenie koncesji pobiera się opłatę, niezależnie od opłat za używanie urządzeń

radiokomunikacyjnych oraz używanie częstotliwości, przewidzianych w ustawie o łączności.

2.

Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, uwzględniając

charakter poszczególnych nadawców i ich programów, ustala, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz może określić podmioty zwolnione od

opłaty.

1.

Nabycie lub objęcie udziałów albo akcji, bądź nabycie prawa z udziałów lub akcji przez

osobę zagraniczną w spółce, która posiada koncesję na rozpowszechnianie programu,

wymaga zezwolenia Przewodniczącego Krajowej Rady, do którego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 2, art. 36 ust. 2 oraz art. 38.

2.

Czynność, o której mowa w ust. 1, dokonaną przez podmiot, w stosunku do którego osoba

zagraniczna jest podmiotem dominującym, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, uważa się za czynność dokonaną przez podmiot dominujący.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady wydaje i cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, na

podstawie uchwały Krajowej Rady.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane bez zezwolenia są nieważne.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób zagranicznych lub spółek zależnych, w rozumieniu

Kodeksu spółek handlowych, do osób zagranicznych, których siedziby lub miejsce zamieszkania znajdują się w

państwach będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Program rozprowadzany w sieci kablowej wymaga zgłoszenia do rejestru.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy ogólnokrajowych programów publicznej radiofonii i telewizji

oraz innych programów nadawców krajowych, dostępnych na terenie objętym rozprowadzaniem

za pomocą urządzeń odbiorczych powszechnego odbioru.

3.

Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący Krajowej Rady.

4.

Do postępowania w sprawach wpisu do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

5.

Rejestr jest jawny.

1.

Za wpis do rejestru pobiera się opłatę.

2.

Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych ustala,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz może określać

podmioty zwolnione od opłaty.

1.

Operator sieci kablowej wprowadza programy do sieci kablowej w następującej kolejności

1)

ogólnokrajowe programy radiofonii i telewizji publicznej;

2)

regionalne programy radiofonii i telewizji publicznej dostępne na danym obszarze;

2a)

programy krajowych nadawców społecznych dostępne na danym obszarze;

3)

programy innych nadawców krajowych dostępne na danym obszarze;

4)

programy innych nadawców krajowych i nadawców zagranicznych.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady może, w uzasadnionych przypadkach, wydać decyzję zezwalającą

na inną niż wymieniona w ust. 1 kolejność wprowadzania programów do sieci kablowej.

1

Organ rejestracyjny dokonuje wpisu programu do rejestru na podstawie zgłoszenia.

2

Operator sieci kablowej dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później niż 2

miesiące przed rozpoczęciem jego rozprowadzania.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno

1)

wskazywać wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2)

określać program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę;

3)

określać obszar, na którym program ma być rozprowadzany;

4)

(uchylony);

5)

(uchylony).

3a

Operator sieci kablowej dołącza do zgłoszenia

1)

kopię zezwolenia na używanie urządzeń nadawczych i sieci telekomunikacyjnych niezbędnych

do rozprowadzania programu;

2)

dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy

programu;

3)

dokumenty wskazujące, że program jest rozpowszechniany do powszechnego odbioru, a

w przypadku programu przekazywanego przez nadawcę operatorowi - umowę z nadawcą programu;

4)

oświadczenie o kolejności wprowadzania do sieci programów dostępnych na terenie objętym

rozprowadzaniem za pomocą urządzeń odbiorczych powszechnego odbioru, których rozprowadzanie

nie podlega zgłoszeniu.

3b

Wpis do rejestru zawiera dane, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

4.

Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji

w terminie 2 miesięcy od daty złożenia wniosku.

5

Operator sieci kablowej jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu, w terminie

14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru, powstałe

po dniu dokonania wpisu programu do rejestru. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio

przepisy o wpisie programu do rejestru.

6.

(uchylony).

1.

Organ rejestracyjny odmówi wpisu do rejestru programu, jeżeli

1)

wnioskodawca nie ma uprawnień do używania urządzeń radiowych i sieci telekomunikacyjnych;

2)

w rozpowszechnianym programie, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie

zamieszczone zostały treści naruszające przepisy art. 18.

2.

Organ rejestracyjny zakaże operatorowi sieci kablowej rozprowadzania programów albo

określonego programu, jeżeli

1)

w rozprowadzanym programie, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie

zamieszczone zostały treści podżegające do nienawiści ze względu na rasę, płeć, narodowość

lub religię lub naruszające przepisy art. 18 ust. 4 i 5;

2)

operator wprowadza zmiany do programu, rozpowszechnia go nie w całości lub nierównocześnie;

3)

operator nie przestrzega ustawowej kolejności wprowadzania programów do sieci kablowej.

3.

Odmowa wpisu programu do rejestru oraz wydanie zakazu rozprowadzania programu następuje

w drodze decyzji administracyjnej, do której stosuje się odpowiednio przepis art.

33 ust. 3.

4.

W przypadku wydania zakazu, o którym mowa w ust. 2, Przewodniczący Krajowej Rady z

urzędu wykreśli wpis programów lub programu z rejestru.

5.

Wpis do rejestru podlega wykreśleniu z urzędu w przypadku utraty przez operatora sieci

kablowej uprawnień do używania urządzeń nadawczych i sieci telekomunikacyjnych wykorzystywanych

do rozprowadzania programów.

Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia

rejestru programów w sieciach kablowych, w tym

1)

wzór rejestru,

2)

wzór zgłoszenia o wpis do rejestru

- uwzględniając możliwość prowadzenia rejestru i zgłaszania do niego wniosków w systemie

teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności zapisu informacji

znajdujących się w rejestrze oraz sprawność postępowania rejestracyjnego, a także

nieobciążanie operatorów sieci kablowych utrudnieniami w zakresie wykonywanej działalności.

Do rozprowadzania programów w sposób bezprzewodowy stosuje się odpowiednio przepisy

o udzielaniu koncesji na rozpowszechnianie programów.

1.

Za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe.

2.

Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w

stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

3

Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty abonamentowej za używanie

odbiornika radiofonicznego oraz opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego

albo odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, sposób i tryb wnoszenia tych opłat,

a także może określić przypadki, w których umarza lub rozkłada na raty zaległości

w płatności opłat abonamentowych. Krajowa Rada może, ze względów społecznych, przyznać

niektórym kategoriom osób zniżki lub zwolnienia od opłat abonamentowych.

4.

Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z

zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez

1)

osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich

własność,

2)

publiczne zakłady opieki zdrowotnej, sanatoria, żłobki, publiczne jednostki organizacyjne

systemu oświaty, państwowe szkoły wyższe i domy pomocy społecznej - w tym samym budynku,

zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji

- uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w ust. 3.

6.

Przepisy ust. 3-5 nie naruszają uprawnień w zakresie zwolnień od opłat abonamentowych

wynikających z odrębnych ustaw.

1.

Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych

za ich używanie, zarejestrowaniu w jednostkach nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw łączności.

2.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub

telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej

opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego

odbiornika.

3.

Uiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 2, nie zwalnia od obowiązku uiszczania bieżącej

opłaty abonamentowej za okres od dnia stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

4.

Za zwłokę w uiszczaniu opłat abonamentowych pobiera się odsetki ustawowe.

5.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, pobierają opłaty abonamentowe i odsetki za zwłokę

w uiszczaniu opłat i przekazują je na wyodrębniony rachunek Krajowej Rady, z przeznaczeniem

na cele określone w art. 50 ust. 1 - po potrąceniu umownego wynagrodzenia za te usługi.

6.

Minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady

określi, w drodze rozporządzenia, jednostkę organizacyjną prowadzącą rejestrację,

o której mowa w ust. 1, oraz warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych

i telewizyjnych.

1.

Wpływy, o których mowa w art. 48 ust. 1 i w art. 49 ust. 2 i 4, z wyłączeniem potrąceń

przewidzianych w art. 49 ust. 5 i art. 51 ust. 5, są przeznaczane wyłącznie na realizację

przez nadawców publicznej radiofonii i telewizji zadań, o których mowa w art. 21 ust.

1, w wysokości nieprzekraczającej wydatków ponoszonych w związku z realizacją tych

zadań.

2.

Krajowa Rada ustala corocznie, po analizie założeń programowo-finansowych, o których

mowa w art. 31b pkt 4, oraz sprawozdań, o których mowa w art. 31b pkt 3, za poprzedni

rok kalendarzowy i analizie określonych w nich kosztów, nie później niż do dnia 30

czerwca, sposób podziału wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji

w następnym roku kalendarzowym, w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółek.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady przekazuje zaliczkowo jednostkom publicznej radiofonii

i telewizji środki na realizację zadań, o których mowa w art. 21 ust. 1, na podstawie

sposobu podziału wpływów, o którym mowa w ust. 2.

4.

Jeżeli na podstawie sprawozdania, o którym mowa w art. 31b pkt 3, zostanie wykazane,

że wpływy, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, przekraczają wartość wydatków

na realizację zadań, o których mowa w art. 21 ust. 1, nadwyżka podlega zaliczeniu

na poczet wydatków na realizację tych zadań w następnym kwartale.

1.

Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych

sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

2.

Minister właściwy do spraw łączności, w drodze rozporządzenia, określi

1)

nadzorowane przez niego jednostki organizacyjne, których upoważnieni pracownicy mogą

przeprowadzać kontrolę określoną w ust. 1, a kierownicy - wydawać decyzje, o których

mowa w ust. 4, oraz ich właściwość miejscową;

2)

wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasady i tryb wydawania

upoważnień.

3.

Do wykonywania kontroli określonej w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub

telewizyjnego organ przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację

odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika zgodnie z

zasadami określonymi w art. 49 ust. 2.

5.

Połowa wpływów z opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników stanowi dochód

jednostek organizacyjnych wykonujących kontrolę obowiązku rejestracji odbiorników

radiofonicznych i telewizyjnych.

6.

Wpływy z opłat, o których mowa w ust. 4, pomniejszone o kwoty, o których mowa w ust.

5, są przekazywane na wyodrębniony rachunek Krajowej Rady, z przeznaczeniem na cele

wskazane w art. 50 ust. 1.

7.

Termin wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, wynosi 14 dni od dnia doręczenia

decyzji.

W razie niewykonania decyzji w tym terminie, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Kto rozpowszechnia program radiowy lub telewizyjny bez koncesji

-

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2

Kto rozprowadza program radiowy lub telewizyjny bez wpisu do rejestru

-

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1

Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z przepisów art. 15 ust. 1-3, art. 15a

ust. 1, art. 16 ust. 1-3, art. 16a ust. 1-6, art. 16b, art. 16c, art. 17 ust. 1-7,

art. 18 ust. 1-5b, art. 20 ust. 1, art. 20b ust. 1 i 6 lub z przepisów wydanych na

podstawie art. 15 ust. 4, art. 15a ust. 2, art. 16 ust. 4, art. 17 ust. 8 i art. 18

ust. 6, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na nadawcę karę pieniężną

w wysokości do 50% rocznej opłaty za używanie częstotliwości przeznaczonej do nadawania

programu, a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za częstotliwość, karę pieniężną

w wysokości do 10% przychodu nadawcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady może nałożyć karę, o której mowa w ust. 1, także w decyzji

wydanej na podstawie art. 10 ust. 4.

3.

Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów

nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.

4.

Kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku, o którym mowa w

ust. 1, upłynął jeden rok.

1.

Jeżeli osoba kierująca działalnością nadawcy nie wykonuje decyzji wydanych na podstawie

art. 10 ust. 4, Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję nakładającą na nią

karę pieniężną, nieprzekraczającą jednak jej sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Tej samej karze może podlegać osoba kierująca działalnością nadawcy za nieudzielenie

lub udzielenie nierzetelnych informacji na żądanie Przewodniczącego Krajowej Rady,

przewidziane przepisem art. 10 ust. 2.

3.

Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od daty wydania decyzji, o której

mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.

Kary, o których mowa w art. 53 i 54, podlegają wpłacie do budżetu państwa.

1.

Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady wydanych na podstawie art. 10 ust. 4 oraz

art. 53 i 54 służy odwołanie do Sądu Wojewódzkiego

2.

W postępowaniu w sprawach odwołań od decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące spraw z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.

3.

W razie złożenia odwołania od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady do sądu, stronie

nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia

nieważności decyzji.

W ustawie z dnia 30 grudnia 1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

(Dz. U. Nr 58, poz. 524 i z 1991 r. Nr 94, poz. 420) w art. 1 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazach „i ministrów” skreśla się przecinek i dodaje

się wyrazy „oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu

(Dz. U. Nr 11, poz. 84 i z 1993 r. Nr 5, poz. 22) w art. 1 w ust. 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 7 w brzmieniu

„

7)

członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

”

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 29, poz. 154, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 107, poz. 459) w art. 48 wprowadza się następujące zmiany

1)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między

Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski a jednostkami publicznej radiofonii i

telewizji.

”

,

2)

w ust. 3 kropkę na końcu skreśla się i dodaje wyrazy „na zasadach określonych w przepisach

ustawy o radiofonii i telewizji.”,

3)

skreśla się ust. 4.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. Nr 29, poz. 155, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr 95, poz. 425) w art. 25 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo do emitowania w radiu i telewizji programów

religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych w sposób określony w porozumieniach

między władzami danego kościoła lub innego związku wyznaniowego a jednostkami publicznej

radiofonii i telewizji.

”

W ustawie z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności

(Dz. U. Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr 69, poz. 293 i Nr 105, poz. 541) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 24 otrzymuje brzmienie

„

Art. 24.

Przydział częstotliwości przeznaczonych do nadawania programów radiofonicznych lub

telewizyjnych do powszechnego odbioru następuje na podstawie przepisów o radiofonii

i telewizji.

”

,

2)

w art. 80 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepis ust. 1 nie obejmuje zniżek w opłatach abonamentowych za używanie odbiorników

radiofonicznych oraz telewizyjnych.

”

W ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła

Prawosławnego

(Dz. U. Nr 66, poz. 287 i Nr 95, poz. 425) w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między

Świętym Soborem Biskupów a jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

””

1.

Znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, zwany dalej

„Komitetem”. Przewodniczący Komitetu kieruje działalnością państwowej jednostki organizacyjnej

„Polskie Radio i Telewizja” do czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art.

26 ust. 2 i 3.

2.

Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu

w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przechodzą

na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, odpowiednio do zakresu ich zadań ustawowych

i statutowych.

3.

Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu

w zakresie administracji państwowej przechodzą do właściwości Krajowej Rady.

4.

Funkcje organu założycielskiego w stosunku do przedsiębiorstw państwowych oraz uprawnienia

nadzorcze w stosunku do jednostek badawczo-rozwojowych podległych Komitetowi przejmuje

Przewodniczący Krajowej Rady.

5.

Zezwolenia na używanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych do nadawania programów

radiowych i telewizyjnych wygasają z dniem rozpoczęcia działalności na tym samym terenie

przez nadawcę, któremu przyznano w koncesji częstotliwość wykorzystywaną dotychczas

do nadawania programu, lecz nie później niż po upływie roku od dnia wejścia ustawy

w życie.

6.

Przepis ust. 5 nie dotyczy uprawnień wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w

art. 59.

7.

Do nadawców posiadających zezwolenie, o którym mowa w ust. 5, i do nadawców posiadających

zezwolenia wydane w związku z ustawą, o której mowa w art. 59, przepisu art. 52 nie

stosuje się.

8.

Podmioty rozprowadzające programy w sieciach kablowych dostosują swoją działalność

do wymogów określonych w rozdziale 6 w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy

w życie.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa zawiąże

1)

spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 2, z siedzibą w Warszawie i oddziałami terenowymi

w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie,

Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;

2)

spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1, z siedzibą w Warszawie oraz spółki,

o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku,

Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu,

Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może zawiązać spółki radiofonii regionalnej

z siedzibami w innych miejscowościach niż wymienione w ust. 1 pkt 2.

3.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa uzgodni treść statutów spółek, o których

mowa w ust. 1 i 2, z Krajową Radą. Statut spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2,

może przewidywać oddziały terenowe w innych miejscowościach niż wymienione w ust.

1 pkt 1.

4.

Pierwsze zarządy spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, powoła Krajowa Rada.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa wniesie do spółek, o których mowa w art.

64 ust. 1, mienie pozostałe po likwidacji państwowej jednostki organizacyjnej „Polskie

Radio i Telewizja”, zwanej dalej „PRTV”.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia

ustawy w życie, szczegółowy tryb inwentaryzacji mienia wymienionego w ust. 1, zasadę

podziału i przekazywania tego mienia oraz tryb rozpoznawania spraw spornych.

3.

Czynności podejmowane w wykonaniu art. 64 ust. 1 i 2 są wolne od opłat sądowych i

skarbowych; do opłat za czynności notarialne związane z zawiązaniem tych spółek stosuje

się odpowiednio przepisy o przekształcaniu przedsiębiorstwa państwowego w spółkę.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy w

zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa przedmiotem

użytkowania wieczystego tych spółek. Do użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów

art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464)

2.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania

spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje

nieodpłatnie.

3.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności

budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją

wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem

zasad określonych w art. 236 Kodeksu cywilnego.

1.

Pracownicy PRTV stają się z mocy prawa pracownikami właściwej spółki, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Stosunek pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, określonych

przez Krajową Radę, ustaje z mocy prawa z dniem wpisania spółki do rejestru handlowego.

Ustanie stosunku pracy jest równoznaczne w skutkach prawnych z rozwiązaniem stosunku

pracy wskutek wypowiedzenia umowy o pracę przez zakład pracy. Zatrudnienie tych pracowników

w spółce może nastąpić na warunkach uzgodnionych przez strony.

3.

Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed wpisaniem spółki do rejestru

handlowego, odpowiada spółka.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady przydzieli spółkom,

o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, częstotliwości wykorzystywane przez PRTV w chwili

wejścia w życie ustawy do emisji programów telewizyjnych i radiofonicznych.

3.

Uprawnienia do używania częstotliwości, o których mowa w ust. 2, przyznane innym podmiotom

na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasają z dniem przyznania tych częstotliwości

spółkom.

4.

Przydział częstotliwości, o których mowa w ust. 2, następuje bez opłat.

1.

Na spółki przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki Komitetu i PRTV wynikające

z decyzji administracyjnych.

2.

-4. (pominięte).

1.

Uprawniony organ powołujący członków Krajowej Rady na pierwszą kadencję po wejściu

w życie ustawy wskaże, który z nich powołany został na okres dwóch, a który na okres

czterech lat.

2.

Pierwsze posiedzenie Krajowej Rady zwołuje Marszałek Senatu, który przewodniczy jej

obradom.

3.

Pierwszy Przewodniczący Krajowej Rady jest powoływany spośród wszystkich członków

Rady pierwszej kadencji.

(pominięty).

2.

Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres

6 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wydane na podstawie ustawy wymienionej

w ust. 1, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

1.

Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio

i Telewizja”

(Dz. U. Nr 54, poz. 307 oraz z 1984 r. Nr 54, poz. 275).

2.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art.

45-47, art. 50, art. 66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80

i art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który

wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r.

o zmianie ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach

między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie

terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających zmienianych niniejszą

ustawą pozostają w mocy do czasu wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1-4, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8

lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w

życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,

3)

art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

4)

art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r.,

5)

art. 110 ust. 1 pkt 11-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Rezerwacje częstotliwości oraz przydziały numeracji, w tym zawarte w zezwoleniach

telekomunikacyjnych, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się odpowiednio

rezerwacjami częstotliwości albo przydziałami numeracji w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Pozwolenia radiowe oraz świadectwa operatora urządzeń radiowych, w rozumieniu przepisów

dotychczasowych, stają się odpowiednio pozwoleniami radiowymi albo świadectwami operatora

urządzeń radiowych w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Przepisy art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2 i 3 oraz art. 123 stosuje się odpowiednio

do rezerwacji częstotliwości oraz pozwoleń radiowych wydanych przed dniem wejścia

w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.

5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.