Ustawa z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 133, poz. 882, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 5 na końcu dodaje się zdanie w brzmieniu

„

W sprawach o egzekucję świadczeń alimentacyjnych lub rent mających charakter alimentów

informacje, o których mowa w niniejszym ustępie, udzielane są nieodpłatnie.

”

;

2)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Rewir komorniczy obejmuje obszar właściwości sądu rejonowego, część tego obszaru lub

obszar właściwości kilku sądów rejonowych.

2.

Na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby komorniczej, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi rewiry,

zmienia ich granice oraz wyznacza siedziby kancelarii komorniczych.

3.

Odpis zarządzenia, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu apelacyjnego doręcza niezwłocznie

Ministrowi Sprawiedliwości. W terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu

zarządzenia Minister Sprawiedliwości może, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej,

w drodze zarządzenia, uchylić zarządzenie prezesa sądu apelacyjnego. Krajowa Rada

Komornicza przedstawia opinię w terminie siedmiu dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie

nie wstrzymuje wydania zarządzenia przez Ministra Sprawiedliwości.

4.

Krajowa Rada Komornicza przesyła Ministrowi Sprawiedliwości, w terminie do dnia 31

stycznia każdego roku, wykaz rewirów i siedzib kancelarii komorniczych według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

5.

Minister Sprawiedliwości, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, ogłasza, w drodze

obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

rewirów i siedzib kancelarii komorniczych.

”

;

3)

w art. 8 ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

Komornik działa na obszarze swojego rewiru, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego,

do którego przeprowadzenia jest właściwy.

3.

Wierzyciel ma prawo wyboru komornika w granicach właściwości sądu apelacyjnego.

4.

Z wyłączeniem spraw o egzekucję z nieruchomości komornik może, na pisemny wniosek

wierzyciela, prowadzić egzekucję na obszarze właściwości sądu apelacyjnego, jeżeli

w zakresie prowadzonych przez tego komornika egzekucji zaległość nie przekracza sześciu

miesięcy. Zaległość oblicza się, dzieląc liczbę spraw niezałatwionych w roku poprzednim

przez średni miesięczny wpływ spraw w roku poprzednim - z wyłączeniem spraw o egzekucję

świadczeń powtarzających się.

”

;

4)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego.

2.

Minister Sprawiedliwości informuje, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, o wolnym stanowisku komornika oraz wskazuje pozostający

do obsadzenia rewir i prezesa sądu apelacyjnego, do którego, w terminie jednego miesiąca

od daty wskazanej w obwieszczeniu, należy składać wnioski o powołanie.

3.

Niezwłocznie po złożeniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika, prezes sądu

apelacyjnego przesyła odpis wniosku wraz z załącznikami radzie właściwej izby komorniczej

w celu wyrażenia opinii w terminie dwudziestu jeden dni.

4.

Po upływie terminu wyznaczonego do złożenia opinii prezes sądu apelacyjnego przesyła

niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko komornika

wraz z załącznikami oraz opinią, o której mowa w ust. 3. Brak opinii nie stanowi przeszkody

do nadania wnioskowi dalszego biegu.

5.

Przed rozpatrzeniem wniosku o powołanie na stanowisko komornika Minister Sprawiedliwości

może zwrócić się do Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w wyznaczonym terminie,

nie krótszym niż czternaście dni. Brak opinii Rady nie wstrzymuje rozpoznania wniosku.

6.

W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika

tylko w jednym rewirze komorniczym. W przypadku złożenia przez zainteresowanego w

tym samym czasie kilku wniosków o powołanie w różnych rewirach, Minister Sprawiedliwości

wzywa go do złożenia w terminie siedmiu dni oświadczenia, który wniosek popiera. Dalszy

bieg nadaje się jedynie wnioskowi wskazanemu przez zainteresowanego.

7.

Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wniosek o powołanie na stanowisko

komornika złożony po terminie, o którym mowa w ust. 2, oraz wszystkie wnioski zainteresowanego,

który w wyznaczonym terminie nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 6.

”

;

5)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, może odwołać

komornika, za jego zgodą lub na jego wniosek, z zajmowanego rewiru i jednocześnie

powołać go na stanowisko komornika w wolnym rewirze, jeżeli przemawiają za tym potrzeby

prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2, lub uzasadniony

interes komornika.

2.

W przypadku odwołania komornika z przyczyny określonej w art. 15 ust. 1 pkt 8 Minister

Sprawiedliwości proponuje odwołanemu, z chwilą zaistnienia potrzeby obsadzenia wolnego

rewiru, powołanie na stanowisko komornika tego rewiru. W razie przyjęcia propozycji

Minister Sprawiedliwości powołuje zainteresowanego na zaproponowane stanowisko.

3.

W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie stosuje się przepisów art. 11 i art. 12.

”

;

6)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza po dwa odpisy

wniosku, życiorysu i dokumentów potwierdzających kwalifikacje, o których mowa w art.

10. Może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia. Na żądanie Ministra Sprawiedliwości

zainteresowany jest obowiązany przedstawić w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż

siedem dni, określone dokumenty wykazujące posiadanie kwalifikacji, o których mowa

w art. 10.

”

;

7)

w art. 15

a)

w ust. 1 w pkt 7 kropkę na końcu zdania zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt

8 w brzmieniu

„

8)

nie może pełnić czynności wskutek zniesienia rewiru.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3 pełni swoje obowiązki do

czasu wyznaczenia zastępcy komornika lub objęcia kancelarii przez nowego komornika.

”

;

8)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem

działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2.

Zastępca komornika ponosi odpowiedzialność jak komornik w zakresie czynności, które

wykonywał.

3.

Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

”

;

9)

w art. 26 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, asesorowi komorniczemu

pełniącemu funkcję zastępcy komornika przysługują prawa i obowiązki komornika.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie śmierci albo odwołania komornika.

”

;

10)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

1.

Zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego sądu apelacyjnego

na wniosek rady właściwej izby komorniczej. Wniosek powinien wskazywać przyczyny uzasadniające

wyznaczenie zastępcy i osobę kandydata.

2.

Przed wyznaczeniem zastępcy prezes sądu apelacyjnego wysłuchuje komornika lub zwraca

się o nadesłanie wyjaśnień pisemnych w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem

dni, chyba że nie jest to możliwe.

3.

Z ważnych powodów prezes sądu apelacyjnego może, w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby komorniczej, dokonać zmiany zastępcy. Brak opinii rady

w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, nie stanowi przeszkody do wydania

zarządzenia. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

11)

po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu

„

Art. 27a.

1.

Do zastępcy komornika wyznaczonego w razie śmierci lub odwołania komornika stosuje

się odpowiednio art. 3a i art. 28.

2.

Jeżeli nowo powołany komornik utworzy własną kancelarię, zastępca komornika przeprowadza

likwidację kancelarii zastępowanego komornika. W terminie czternastu dni od zakończenia

likwidacji zastępca komornika składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego sprawozdanie

z likwidacji kancelarii, przesyłając odpisy sprawozdania radzie właściwej izby komorniczej.

3.

Rada izby wydaje odpis sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, osobie, która zajmowała

stanowisko komornika w rewirze, w którym przeprowadzono likwidację kancelarii, lub

jej spadkobiercom, po okazaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.

”

;

12)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

Do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach

społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące osób prowadzących

pozarolniczą działalność gospodarczą.

”

;

13)

w art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie egzekucji w sprawach o

świadczenie pieniężne nieprzewyższające kwoty trzydziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego roku, zwanego

dalej „przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym”, z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości.

”

;

14)

w art. 39 w ust. 2 w pkt 6 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się

pkt 7 w brzmieniu

„

7)

koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego

lub zabezpieczającego.

”

;

15)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Po złożeniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

komornik podejmuje czynności egzekucyjne, chyba że wnioskowi nie można nadać biegu

z powodu przeszkód prawnych.

2.

Za dokonaną egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową.

3.

Wszczęcie postępowania o dokonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego uzależnione

jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stosunkowej w wysokości 2% wartości roszczenia,

nie mniej jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, i nie więcej niż

pięciokrotność tego wynagrodzenia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się także do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych Skarbu Państwa

i jednostek samorządu terytorialnego, nie wyłączając egzekucji prowadzonej na polecenie

sądu albo prokuratora.

5.

Od wniosku prokuratora lub sądu o zabezpieczenie na mieniu oskarżonego wykonania wydanego

w postępowaniu karnym orzeczenia, skazującego na grzywnę, przepadek lub nakładającego

obowiązek naprawienia szkody, komornik pobiera połowę opłaty określonej w ust. 3,

nie mniej jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

6.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 3 i 5, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wezwania do zapłaty przez wierzyciela, sąd lub prokuratora powoduje zwrot wniosku.

”

;

16)

art. 45a otrzymuje brzmienie

„

Art. 45a.

Komornik w terminie 21 dni od dnia wpłynięcia wniosku podejmuje czynności egzekucyjne

niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia egzekucji.

”

;

17)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

1.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się wartość egzekwowanego roszczenia,

stanowiącą podstawę ustalenia opłaty stosunkowej w dniu wszczęcia egzekucji, stanowi

suma świadczeń za jeden rok oraz suma świadczeń zaległych.

2.

Jeżeli przedmiotem egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok, wartość egzekwowanego

roszczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi suma świadczeń za cały czas ich trwania.

”

;

18)

po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu

„

Art. 47a.

1.

Jeżeli prowadzona jest egzekucja alimentów zasądzonych w stosunku ułamkowym lub procentowym

i nie można ustalić wartości egzekwowanego roszczenia w sposób określony w art. 47,

wartość tego roszczenia należy ustalić tymczasowo na podstawie dolnej granicy świadczenia

określonego w tytule wykonawczym, a w razie braku oznaczenia dolnej granicy, na podstawie

pierwszej potrąconej raty.

2.

Ostateczną wartość roszczenia, o którym mowa w ust. 1, ustala się po upływie każdego

roku od dnia potrącenia pierwszej raty.

”

;

19)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

1.

Cała opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może

być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego. Opłatę ustala się w wysokości odpowiedniej do poniesionych przez komornika

wydatków, nakładu jego pracy oraz wartości wyegzekwowanej części świadczenia zgłoszonego

do egzekucji. Opłatę tę komornik pobiera również w wypadku umorzenia postępowania

na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.. W tym celu komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa dłużnika do uiszczenia

należności z tytułu opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie

po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę

wykonalności. Podstawą ustalenia wysokości opłaty są egzekwowane należności według

stanu na dzień wyegzekwowania lub umorzenia postępowania egzekucyjnego.

2.

W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zmniejszyć wysokość opłaty, o której

mowa w ust. 1.

”

;

20)

po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

Wszczęcie egzekucji i postępowania o zabezpieczenie świadczeń niepieniężnych uzależnione

jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej.

”

;

21)

użyte w art. 50, art. 51 ust. 1, art. 53, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 58 wyrazy

„prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia” zastępuje się wyrazami „przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego”;

22)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

Za wszystkie czynności z udziałem Policji, Żandarmerii Wojskowej, wojskowych organów

porządkowych, Straży Granicznej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pobiera się

opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

”

;

23)

po art. 58 dodaje się art. 58a w brzmieniu

„

Art. 58a.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w art. 49a, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

przez wierzyciela wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania

czynności.

”

;

24)

w art. 59

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłatę stosunkową komornik ściąga od dłużnika, obliczając ją proporcjonalnie do wyegzekwowanych

kwot.

”

,

b)

uchyla się ust. 4;

25)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące czynnościami

egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat

przeciętne wynagrodzenie miesięczne.

”

;

26)

art. 63 otrzymuje brzmienie

„

Art. 63.

1.

Z zastrzeżeniem odmiennej umowy zawartej między komornikiem i zastępcą komornika,

o którym mowa w art. 26, zastępca komornika pobiera 25% dochodu zastępowanego komornika

w pierwszym miesiącu sprawowania zastępstwa, a w następnych miesiącach - 50% tego

dochodu.

2.

Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach na podstawie

art. 78, zastępcy komornika należy się do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego dochód określony w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres jednego

roku. Po upływie jednego roku od zawieszenia zastępca komornika pobiera 100% dochodu

zastępowanego komornika.

3.

Zastępcy komornika ustanowionemu w związku z odwołaniem albo śmiercią komornika należy

się, z zastrzeżeniem ust. 5, cały dochód.

4.

Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, są pobrane i ściągnięte w danym

miesiącu opłaty egzekucyjne oraz zwrot wydatków gotówkowych za przejazdy, określone

w art. 39 ust. 2 pkt 3, pomniejszone o koszty działalności egzekucyjnej komornika

i sumy określone w niniejszym artykule.

5.

Komornikowi odwołanemu oraz spadkobiercom zmarłego komornika należą się opłaty prawomocnie

ustalone przed odwołaniem lub śmiercią.

”

;

27)

w art. 64 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Nadzór nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości przez prezesów

sądów okręgowych, sędziów-wizytatorów, a w zakresie kontroli finansowej - przez osoby

upoważnione.

3.

Minister Sprawiedliwości lub, z jego upoważnienia, prezes sądu okręgowego może zlecić

sędziemu-wizytatorowi, a w zakresie kontroli finansowej - osobie upoważnionej, przeprowadzenie

wizytacji w określonej kancelarii.

”

;

28)

w art. 67 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Rada izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego odpisy protokołów

wizytacji, wniosków i poleceń powizytacyjnych, o których mowa w ust. 1.

”

;

29)

w art. 71 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

podejmowanie czynności z rażącą zwłoką,

6)

naruszenie właściwości określonej w art. 8.

”

;

30)

w art. 74 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego złożony przez Ministra Sprawiedliwości

wszczyna postępowanie dyscyplinarne.

3.

Minister Sprawiedliwości, składając wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego,

może zawiesić komornika w czynnościach.

4.

Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje

zażalenie do sądu okręgowego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie siedmiu

dni od dnia doręczenia postanowienia. Przepisy art. 78 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

”

;

31)

w art. 93 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wyrażanie opinii w sprawie tworzenia i znoszenia rewirów komorniczych, zmiany ich

granic oraz wyznaczania siedzib kancelarii komorniczych,

”

,

b)

uchyla się pkt 3.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 844 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Komornik wybrany przez wierzyciela oraz komornik, o którym mowa w § 2, po dokonaniu

zajęcia ruchomości zawiadamia o zajęciu komornika działającego przy sądzie rejonowym,

w którego okręgu znajdują się ruchomości, w chwili zajęcia, przesyłając odpis protokołu

zajęcia ruchomości.

”

.

Wobec komorników, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, którzy

w dniu powołania na stanowisko komornika ukończyli 35 lat, w przypadkach określonych

w art. 11a ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie stosuje się art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

W sprawach egzekucyjnych oraz w sprawach o dokonanie zabezpieczenia, wszczętych przed

dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Rewiry komornicze istniejące w dniu wejścia w życie ustawy są rewirami komorniczymi

w rozumieniu art. 7 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Rewir komorniczy obejmuje obszar właściwości sądu rejonowego, część tego obszaru lub

obszar właściwości kilku sądów rejonowych.

2.

Na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby komorniczej, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi rewiry,

zmienia ich granice oraz wyznacza siedziby kancelarii komorniczych.

3.

Odpis zarządzenia, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu apelacyjnego doręcza niezwłocznie

Ministrowi Sprawiedliwości. W terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu

zarządzenia Minister Sprawiedliwości może, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej,

w drodze zarządzenia, uchylić zarządzenie prezesa sądu apelacyjnego. Krajowa Rada

Komornicza przedstawia opinię w terminie siedmiu dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie

nie wstrzymuje wydania zarządzenia przez Ministra Sprawiedliwości.

4.

Krajowa Rada Komornicza przesyła Ministrowi Sprawiedliwości, w terminie do dnia 31

stycznia każdego roku, wykaz rewirów i siedzib kancelarii komorniczych według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

5.

Minister Sprawiedliwości, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, ogłasza, w drodze

obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

rewirów i siedzib kancelarii komorniczych.

1.

Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego.

2.

Minister Sprawiedliwości informuje, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, o wolnym stanowisku komornika oraz wskazuje pozostający

do obsadzenia rewir i prezesa sądu apelacyjnego, do którego, w terminie jednego miesiąca

od daty wskazanej w obwieszczeniu, należy składać wnioski o powołanie.

3.

Niezwłocznie po złożeniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika, prezes sądu

apelacyjnego przesyła odpis wniosku wraz z załącznikami radzie właściwej izby komorniczej

w celu wyrażenia opinii w terminie dwudziestu jeden dni.

4.

Po upływie terminu wyznaczonego do złożenia opinii prezes sądu apelacyjnego przesyła

niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko komornika

wraz z załącznikami oraz opinią, o której mowa w ust. 3. Brak opinii nie stanowi przeszkody

do nadania wnioskowi dalszego biegu.

5.

Przed rozpatrzeniem wniosku o powołanie na stanowisko komornika Minister Sprawiedliwości

może zwrócić się do Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w wyznaczonym terminie,

nie krótszym niż czternaście dni. Brak opinii Rady nie wstrzymuje rozpoznania wniosku.

6.

W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika

tylko w jednym rewirze komorniczym. W przypadku złożenia przez zainteresowanego w

tym samym czasie kilku wniosków o powołanie w różnych rewirach, Minister Sprawiedliwości

wzywa go do złożenia w terminie siedmiu dni oświadczenia, który wniosek popiera. Dalszy

bieg nadaje się jedynie wnioskowi wskazanemu przez zainteresowanego.

7.

Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wniosek o powołanie na stanowisko

komornika złożony po terminie, o którym mowa w ust. 2, oraz wszystkie wnioski zainteresowanego,

który w wyznaczonym terminie nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 6.

1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, może odwołać

komornika, za jego zgodą lub na jego wniosek, z zajmowanego rewiru i jednocześnie

powołać go na stanowisko komornika w wolnym rewirze, jeżeli przemawiają za tym potrzeby

prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2, lub uzasadniony

interes komornika.

2.

W przypadku odwołania komornika z przyczyny określonej w art. 15 ust. 1 pkt 8 Minister

Sprawiedliwości proponuje odwołanemu, z chwilą zaistnienia potrzeby obsadzenia wolnego

rewiru, powołanie na stanowisko komornika tego rewiru. W razie przyjęcia propozycji

Minister Sprawiedliwości powołuje zainteresowanego na zaproponowane stanowisko.

3.

W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie stosuje się przepisów art. 11 i art. 12.

Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza po dwa odpisy

wniosku, życiorysu i dokumentów potwierdzających kwalifikacje, o których mowa w art.

10. Może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia. Na żądanie Ministra Sprawiedliwości

zainteresowany jest obowiązany przedstawić w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż

siedem dni, określone dokumenty wykazujące posiadanie kwalifikacji, o których mowa

w art. 10.

1.

Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem

działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2.

Zastępca komornika ponosi odpowiedzialność jak komornik w zakresie czynności, które

wykonywał.

3.

Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

1.

Zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego sądu apelacyjnego

na wniosek rady właściwej izby komorniczej. Wniosek powinien wskazywać przyczyny uzasadniające

wyznaczenie zastępcy i osobę kandydata.

2.

Przed wyznaczeniem zastępcy prezes sądu apelacyjnego wysłuchuje komornika lub zwraca

się o nadesłanie wyjaśnień pisemnych w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem

dni, chyba że nie jest to możliwe.

3.

Z ważnych powodów prezes sądu apelacyjnego może, w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby komorniczej, dokonać zmiany zastępcy. Brak opinii rady

w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, nie stanowi przeszkody do wydania

zarządzenia. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zastępcy komornika wyznaczonego w razie śmierci lub odwołania komornika stosuje

się odpowiednio art. 3a i art. 28.

2.

Jeżeli nowo powołany komornik utworzy własną kancelarię, zastępca komornika przeprowadza

likwidację kancelarii zastępowanego komornika. W terminie czternastu dni od zakończenia

likwidacji zastępca komornika składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego sprawozdanie

z likwidacji kancelarii, przesyłając odpisy sprawozdania radzie właściwej izby komorniczej.

3.

Rada izby wydaje odpis sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, osobie, która zajmowała

stanowisko komornika w rewirze, w którym przeprowadzono likwidację kancelarii, lub

jej spadkobiercom, po okazaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.

Do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach

społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące osób prowadzących

pozarolniczą działalność gospodarczą.

1.

Po złożeniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

komornik podejmuje czynności egzekucyjne, chyba że wnioskowi nie można nadać biegu

z powodu przeszkód prawnych.

2.

Za dokonaną egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową.

3.

Wszczęcie postępowania o dokonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego uzależnione

jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stosunkowej w wysokości 2% wartości roszczenia,

nie mniej jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, i nie więcej niż

pięciokrotność tego wynagrodzenia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się także do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych Skarbu Państwa

i jednostek samorządu terytorialnego, nie wyłączając egzekucji prowadzonej na polecenie

sądu albo prokuratora.

5.

Od wniosku prokuratora lub sądu o zabezpieczenie na mieniu oskarżonego wykonania wydanego

w postępowaniu karnym orzeczenia, skazującego na grzywnę, przepadek lub nakładającego

obowiązek naprawienia szkody, komornik pobiera połowę opłaty określonej w ust. 3,

nie mniej jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

6.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 3 i 5, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wezwania do zapłaty przez wierzyciela, sąd lub prokuratora powoduje zwrot wniosku.

Komornik w terminie 21 dni od dnia wpłynięcia wniosku podejmuje czynności egzekucyjne

niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia egzekucji.

1.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się wartość egzekwowanego roszczenia,

stanowiącą podstawę ustalenia opłaty stosunkowej w dniu wszczęcia egzekucji, stanowi

suma świadczeń za jeden rok oraz suma świadczeń zaległych.

2.

Jeżeli przedmiotem egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok, wartość egzekwowanego

roszczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi suma świadczeń za cały czas ich trwania.

1.

Jeżeli prowadzona jest egzekucja alimentów zasądzonych w stosunku ułamkowym lub procentowym

i nie można ustalić wartości egzekwowanego roszczenia w sposób określony w art. 47,

wartość tego roszczenia należy ustalić tymczasowo na podstawie dolnej granicy świadczenia

określonego w tytule wykonawczym, a w razie braku oznaczenia dolnej granicy, na podstawie

pierwszej potrąconej raty.

2.

Ostateczną wartość roszczenia, o którym mowa w ust. 1, ustala się po upływie każdego

roku od dnia potrącenia pierwszej raty.

1.

Cała opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może

być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego. Opłatę ustala się w wysokości odpowiedniej do poniesionych przez komornika

wydatków, nakładu jego pracy oraz wartości wyegzekwowanej części świadczenia zgłoszonego

do egzekucji. Opłatę tę komornik pobiera również w wypadku umorzenia postępowania

na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.. W tym celu komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa dłużnika do uiszczenia

należności z tytułu opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie

po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę

wykonalności. Podstawą ustalenia wysokości opłaty są egzekwowane należności według

stanu na dzień wyegzekwowania lub umorzenia postępowania egzekucyjnego.

2.

W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zmniejszyć wysokość opłaty, o której

mowa w ust. 1.

Wszczęcie egzekucji i postępowania o zabezpieczenie świadczeń niepieniężnych uzależnione

jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej.

Za wszystkie czynności z udziałem Policji, Żandarmerii Wojskowej, wojskowych organów

porządkowych, Straży Granicznej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pobiera się

opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w art. 49a, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

przez wierzyciela wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania

czynności.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące czynnościami

egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat

przeciętne wynagrodzenie miesięczne.

1.

Z zastrzeżeniem odmiennej umowy zawartej między komornikiem i zastępcą komornika,

o którym mowa w art. 26, zastępca komornika pobiera 25% dochodu zastępowanego komornika

w pierwszym miesiącu sprawowania zastępstwa, a w następnych miesiącach - 50% tego

dochodu.

2.

Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach na podstawie

art. 78, zastępcy komornika należy się do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego dochód określony w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres jednego

roku. Po upływie jednego roku od zawieszenia zastępca komornika pobiera 100% dochodu

zastępowanego komornika.

3.

Zastępcy komornika ustanowionemu w związku z odwołaniem albo śmiercią komornika należy

się, z zastrzeżeniem ust. 5, cały dochód.

4.

Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, są pobrane i ściągnięte w danym

miesiącu opłaty egzekucyjne oraz zwrot wydatków gotówkowych za przejazdy, określone

w art. 39 ust. 2 pkt 3, pomniejszone o koszty działalności egzekucyjnej komornika

i sumy określone w niniejszym artykule.

5.

Komornikowi odwołanemu oraz spadkobiercom zmarłego komornika należą się opłaty prawomocnie

ustalone przed odwołaniem lub śmiercią.