Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

Ustawa określa

1)

warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

2)

zasady i tryb finansowania świadczeń, o których mowa w pkt 1;

3)

zadania władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń, o których

mowa w pkt 1;

4)

zasady powszechnego - obowiązkowego i dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego;

5)

podstawy instytucjonalno-proceduralne do stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71

z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego

do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków

ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z 5.07.1971, str.

2 i n., z późn. zm.) i rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r.

w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów

zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność

na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.

Urz. WE L 74 z 27.03.1972, str. 1 i n., z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady (WE)

nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia (EWG) nr

1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie

są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz. Urz.

WE L 124 z 20.05.2003, str. 1 i n., z późn. zm.);

6)

zasady funkcjonowania, organizację i zadania Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego

dalej „Funduszem”;

7)

zasady sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją świadczeń, o

których mowa w pkt 1.

1.

Do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

na zasadach określonych w ustawie mają prawo

1)

osoby objęte powszechnym - obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, zwane

dalej „ubezpieczonymi”,

2)

inne, niż ubezpieczeni, osoby posiadające obywatelstwo polskie i posiadające miejsce

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które spełniają kryterium dochodowe,

o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. Nr 64, poz. 593 i Nr 99, poz. 1001), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy,

na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych

- zwane dalej „świadczeniobiorcami”.

2.

Osobom nieposiadającym obywatelstwa polskiego, innym niż świadczeniobiorcy, świadczenia

zdrowotne udzielane są na zasadach określonych w przepisach odrębnych i umowach międzynarodowych.

1.

Ubezpieczonymi są

1)

osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym zamieszkujące na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

2)

osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie wizy pobytowej w celu wykonywania pracy, zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się, zgody na pobyt tolerowany lub posiadające

status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej albo korzystające z ochrony czasowej

na jej terytorium,

3)

osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym legalnie zamieszkujące na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym

- jeżeli podlegają zgodnie z art. 66 obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego albo ubezpieczają

się dobrowolnie na zasadach określonych w art. 68;

4)

osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym niezamieszkujące na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli podlegają obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i są objęte

a)

ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.,

b)

ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm..

2.

Ubezpieczonymi są także

1)

studenci i uczestnicy studiów doktoranckich, którzy studiują w Rzeczypospolitej Polskiej,

oraz absolwenci, którzy odbywają w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowy staż, nieposiadający

obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

i niebędący osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3,

2)

członkowie zakonów oraz alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci,

nowicjusze i junioryści zakonów i ich odpowiednicy nieposiadający obywatelstwa państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i niebędący

osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3, a przebywający na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony,

3)

odbywający staż adaptacyjny,

4)

odbywający kursy języka polskiego oraz kursy przygotowawcze do podjęcia nauki w języku

polskim, o których mowa w przepisach o szkolnictwie wyższym, nieposiadający obywatelstwa

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

i niebędący osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3

- jeżeli ubezpieczają się dobrowolnie na zasadach określonych w art. 68,

5)

członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, zamieszkujący na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których

mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3, ani nie są osobami uprawnionymi

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

6)

członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zamieszkujący na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3.

Ubezpieczeniu nie podlegają, z zastrzeżeniem art. 3, cudzoziemcy przebywający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym cudzoziemcy zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach

dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub międzynarodowych

instytucjach, chyba że umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską

stanowią inaczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

ambulatoryjna opieka zdrowotna - udzielanie przez świadczeniodawców świadczeń opieki

zdrowotnej osobom niewymagającym leczenia w warunkach całodobowych lub całodziennych;

2)

apteka - aptekę ogólnodostępną, aptekę zakładową prowadzoną w zakładzie opieki zdrowotnej

utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości albo ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub punkt apteczny;

3)

członek rodziny - następujące osoby

a)

dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce,

dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej, do

ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 lat, natomiast

jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane

na równi - bez ograniczenia wieku,

b)

małżonka,

c)

wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym;

4)

felczer ubezpieczenia zdrowotnego - felczera lub starszego felczera udzielającego

świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, z którym zawarto umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

inwalida wojenny lub wojskowy - osobę, o której mowa w art. 6-8 lub w art. 30 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87, z późn. zm.;

6)

instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę - instytucję wypłacającą rentę strukturalną

zgodnie z przepisami o rentach strukturalnych i przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów

wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji

i Gwarancji Rolnej;

7)

kombatant - osobę, o której mowa w art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach

będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 i Nr 181, poz. 1515, z 2003 r. Nr 72, poz. 658 oraz z 2004 r. Nr 46, poz. 444);

8)

korzystający - organizację, podmiot, organ administracji publicznej oraz jednostkę

organizacyjną, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593 i Nr 116, poz. 1203);

9)

lek - produkt leczniczy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm.;

10)

lek podstawowy - produkt leczniczy ratujący życie lub niezbędny w terapii dla przywracania

lub poprawy zdrowia, spełniający warunki bezpieczeństwa, skuteczności i efektywności

kosztowej;

11)

lek recepturowy - produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej;

12)

lek uzupełniający - produkt leczniczy wspomagający lub uzupełniający działanie leków

podstawowych, a także produkt leczniczy o zbliżonych właściwościach terapeutycznych

do leku podstawowego;

13)

lekarz podstawowej opieki zdrowotnej - w szczególności lekarza

a)

posiadającego specjalizację co najmniej pierwszego stopnia w dziedzinie medycyny ogólnej,

chorób wewnętrznych lub pediatrii lub

b)

posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej, chorób wewnętrznych

lub pediatrii

- udzielającego świadczeń w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, z którym Fundusz

zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej albo który jest zatrudniony

lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie

świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej;

14)

lekarz ubezpieczenia zdrowotnego - lekarza, lekarza dentystę będącego świadczeniodawcą,

z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, albo lekarza,

lekarza dentystę, który jest zatrudniony lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z

którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

15)

minimalne wynagrodzenie - minimalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3-5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679);

16)

nazwa międzynarodowa leku - nazwę leku zalecaną przez Światową Organizację Zdrowia;

17)

niepełnosprawny - osobę, o której mowa w art. 4-5 i 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.;

18)

odbywający staż adaptacyjny - odbywającego staż adaptacyjny wnioskodawcę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655, z 2003 r. Nr 190, poz. 1864 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) lub odbywającego staż adaptacyjny wnioskodawcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 maja 2002 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania niektórych działalności

(Dz. U. Nr 71, poz. 655, z 2003 r. Nr 190, poz. 1864 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959);

19)

osoba bezdomna wychodząca z bezdomności - osobę objętą indywidualnym programem wychodzenia

z bezdomności zgodnie z przepisami o pomocy społecznej;

20)

osoba pobierająca emeryturę lub rentę - osobę objętą zaopatrzeniem emerytalnym lub

rentowym, pobierającą rentę socjalną albo rentę strukturalną na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie

(Dz. U. Nr 52, poz. 539, z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 873) lub ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków

pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

(Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386, Nr 148, poz. 1551 i Nr 162, poz. 1709);

21)

osoba prowadząca działalność pozarolniczą - osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

22)

osoba represjonowana - osobę, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych

osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego;

23)

osoba uprawniona do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

- osobę, która nie jest ubezpieczona w Funduszu i posiada prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej na podstawie ustawodawstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a której przysługują na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadczenia opieki zdrowotnej z ubezpieczenia

zdrowotnego na podstawie przepisów o koordynacji;

24)

osoba współpracująca - osobę, o której mowa w art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

25)

pielęgniarka podstawowej opieki zdrowotnej - pielęgniarkę, która ukończyła szkolenie

specjalizacyjne w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego, pediatrycznego, środowiskowego,

środowiskowo-rodzinnego, przewlekle chorych i niepełnosprawnych, opieki długoterminowej,

w ochronie zdrowia pracujących oraz środowiska nauczania i wychowania lub ukończyła

kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego, środowiskowego, środowiskowo-rodzinnego,

przewlekle chorych i niepełnosprawnych, opieki długoterminowej, w ochronie zdrowia

pracujących oraz środowiska nauczania i wychowania, udzielającą świadczeń w ramach

podstawowej opieki zdrowotnej, będącą świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł umowę

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej albo która jest zatrudniona lub wykonuje

zawód u świadczeniodawcy, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej;

26)

pielęgniarka lub położna ubezpieczenia zdrowotnego - pielęgniarkę lub położną będącą

świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

albo pielęgniarkę lub położną zatrudnioną lub wykonującą zawód u świadczeniodawcy,

z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

27)

podstawowa opieka zdrowotna - świadczenia zdrowotne profilaktyczne, diagnostyczne,

lecznicze, rehabilitacyjne oraz pielęgnacyjne z zakresu medycyny ogólnej, rodzinnej

i pediatrii, udzielane w ramach ambulatoryjnej opieki zdrowotnej;

28)

położna podstawowej opieki zdrowotnej - położną, która ukończyła szkolenie specjalizacyjne

w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego, środowiskowego, środowiskowo-rodzinnego lub

ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego, środowiskowego,

środowiskowo-rodzinnego, udzielającą świadczeń w ramach podstawowej opieki zdrowotnej,

będącą świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej albo która jest zatrudniona lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z którym

Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

29)

potrzeby zdrowotne - liczbę i rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej, które powinny być

zapewnione w celu zachowania, przywrócenia lub poprawy zdrowia danej grupy świadczeniobiorców;

30)

program zdrowotny - zespół zaplanowanych i zamierzonych działań z zakresu opieki zdrowotnej

ocenianych jako skuteczne, bezpieczne i uzasadnione, umożliwiających w określonym

terminie osiągnięcie założonych celów, polegających na wykrywaniu i zrealizowaniu

określonych potrzeb zdrowotnych oraz poprawy stanu zdrowia określonej grupy świadczeniobiorców,

finansowany ze środków publicznych;

31)

przeciętne wynagrodzenie - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw

z poprzedniego kwartału, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszane przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”;

32)

przepisy o koordynacji - przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie

stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących

działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we

Wspólnocie i rozporządzeniu Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. dotyczącym

wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia

społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek

i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz w rozporządzeniu

Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającym przepisy rozporządzenia

(EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy

nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo;

33)

stan nagły - stan, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.;

34)

świadczenie opieki zdrowotnej - świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rzeczowe

i świadczenie towarzyszące;

35)

świadczenie gwarantowane - świadczenie opieki zdrowotnej finansowane w całości ze

środków publicznych, na zasadach i w trybie określonych w ustawie;

36)

świadczenie specjalistyczne - świadczenie opieki zdrowotnej we wszystkich dziedzinach

medycyny z wyłączeniem świadczeń udzielanych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej;

37)

świadczenie zdrowotne rzeczowe - związane z procesem leczenia leki, wyroby medyczne,

w tym wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi, i środki pomocnicze;

38)

świadczenie towarzyszące - zakwaterowanie i wyżywienie w zakładzie opieki zdrowotnej

całodobowej lub całodziennej oraz usługi transportu sanitarnego;

39)

świadczenie wysokospecjalistyczne - świadczenie opieki zdrowotnej lub procedurę medyczną

spełniające łącznie następujące kryteria

a)

udzielenie świadczenia wymaga wysokiego poziomu zaawansowania technicznego świadczeniodawcy

i zaawansowanych umiejętności osób udzielających świadczenia,

b)

koszt jednostkowy świadczenia jest wysoki;

40)

świadczenie zdrowotne - działanie służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

lub poprawie zdrowia oraz inne działanie medyczne wynikające z procesu leczenia lub

przepisów odrębnych regulujących zasady ich udzielania;

41)

świadczeniodawca

a)

zakład opieki zdrowotnej wykonujący zadania określone w jego statucie, grupową praktykę

lekarską, grupową praktykę pielęgniarek lub położnych, osobę wykonującą zawód medyczny

w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej specjalistycznej praktyki,

b)

osobę fizyczną inną niż wymieniona w lit. a, która uzyskała fachowe uprawnienia do

udzielania świadczeń zdrowotnych i udziela ich w ramach wykonywanej działalności gospodarczej,

c)

jednostkę budżetową tworzoną i nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej, ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości, posiadającą w strukturze

organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, o której mowa w art. 50a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm.,

d)

podmiot realizujący czynności z zakresu zaopatrzenia w środki pomocnicze i wyroby

medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi;

42)

procedura medyczna - postępowanie diagnostyczne, lecznicze, pielęgnacyjne, profilaktyczne,

rehabilitacyjne lub orzecznicze przy uwzględnieniu wskazań do jego przeprowadzenia,

realizowane w warunkach określonej infrastruktury zdrowotnej przy zastosowaniu produktów

leczniczych, wyrobów medycznych i środków pomocniczych;

43)

ubezpieczenia społeczne - ubezpieczenia określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

44)

ubezpieczenie społeczne rolników - ubezpieczenie określone w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników;

45)

wolontariusz - osobę, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

1.

Ceny urzędowe ustala się na produkty lecznicze i wyroby medyczne objęte, na podstawie

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), wykazem leków podstawowych i uzupełniających

oraz wykazem leków i wyrobów medycznych przepisywanych bezpłatnie, za opłatą ryczałtową

lub częściową odpłatnością w związku z chorobami zakaźnymi lub psychicznymi, upośledzeniem

umysłowym oraz niektórymi chorobami przewlekłymi, wrodzonymi lub nabytymi.

2.

Ceny urzędowe ustala się również na produkty lecznicze i wyroby medyczne nabywane

bezpośrednio od wytwórcy lub bezpośrednio z hurtowni farmaceutycznej przez zakłady

lecznictwa zamkniętego, w celu realizacji świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych

w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów leczniczych i wyrobów medycznych,

o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności istotny udział kosztów danego

produktu leczniczego lub wyrobu medycznego w kosztach świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

ceny urzędowe hurtowe i detaliczne w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów

medycznych określonych w ust. 1, mając na względzie równoważenie interesów konsumentów

i przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem i obrotem tymi środkami i materiałami

oraz biorąc pod uwagę możliwości płatnicze Narodowego Funduszu Zdrowia, w oparciu

o kryteria ustalone w art. 7 ust. 3,

2)

ceny urzędowe hurtowe w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów medycznych

określonych w ust. 2, jeżeli nabywane są przez zakłady lecznictwa zamkniętego na zasadach

określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. lub bezpośrednio z hurtowni farmaceutycznej, mając na względzie równoważenie interesów

konsumentów i przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem i obrotem tymi środkami

i materiałami oraz biorąc pod uwagę możliwości płatnicze Narodowego Funduszu Zdrowia,

w oparciu o kryteria ustalone w art. 7 ust. 3 pkt 1-8.

5.

W przypadku zakupu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, o których mowa w ust.

2, bezpośrednio od wytwórcy, urzędowa cena hurtowa zostaje pomniejszona o marżę hurtową,

o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 8.

1.

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałkowi Sejmu, Marszałkowi Senatu, Prezesowi

Rady Ministrów, małżonkom tych osób oraz członkom rodzin będącym na ich utrzymaniu,

przysługuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w razie nagłego zachorowania lub

urazu, wypadku, zatrucia lub konieczności natychmiastowego leczenia szpitalnego.

2.

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów oraz towarzyszącym

im członkom rodzin, a także Marszałkowi Sejmu i Marszałkowi Senatu, prawo do świadczeń

opieki leczniczej w zakresie określonym w ust. 1 przysługuje również w trakcie oficjalnych

podróży krajowych i zagranicznych oraz oficjalnych wizyt zagranicznych.

3.

Członkom personelu dyplomatycznego i konsularnego akredytowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej i ich rodzinom, w odniesieniu do państw, z którymi zostały podpisane umowy

o świadczenie usług medycznych, przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych w zakresie

określonym tymi umowami.

4.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1-3, przysługują niezależnie od świadczeń określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

i są finansowane z budżetu państwa w części dotyczącej ministra właściwego do spraw

wewnętrznych oraz udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej tworzone przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub przez zakłady opieki zdrowotnej tworzone przez

Ministra Obrony Narodowej.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu i Marszałka Senatu, szczegółowy zakres

oraz warunki udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

rodzaj udzielanych świadczeń oraz dostęp do uzyskania tych świadczeń.

Zadania władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki

zdrowotnej obejmują w szczególności

1)

tworzenie warunków funkcjonowania systemu ochrony zdrowia;

2)

analizę i ocenę potrzeb zdrowotnych oraz czynników powodujących ich zmiany;

3)

promocję zdrowia i profilaktykę, mające na celu tworzenie warunków sprzyjających zdrowiu;

4)

finansowanie w trybie i na zasadach określonych ustawą świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Do zadań własnych gminy w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki

zdrowotnej należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów zdrowotnych wynikających z

rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy;

2)

przekazywanie powiatowi informacji o realizowanych programach zdrowotnych;

3)

inicjowanie i udział w wytyczaniu kierunków przedsięwzięć lokalnych zmierzających

do zaznajamiania mieszkańców z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia oraz ich skutkami;

4)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu

zdrowia mieszkańców gminy.

2.

Do zadań zleconych gminy należy wydawanie decyzji, o których mowa w art. 54, w sprawach

świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni spełniających kryterium dochodowe, o którym

mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w przypadku których nie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 12 tej ustawy.

3.

W celu ustalenia sytuacji dochodowej i majątkowej świadczeniobiorcy, o którym mowa

w ust. 2, przeprowadza się rodzinny wywiad środowiskowy na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o pomocy społecznej.

4.

Gmina otrzymuje dotację z budżetu państwa na sfinansowanie kosztów realizacji zadania,

o którym mowa w ust. 2 i 3.

Do zadań własnych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

realizowanych przez powiat należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów zdrowotnych wynikających z

rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców powiatu - po konsultacji

z właściwymi terytorialnie gminami;

2)

przekazywanie marszałkowi województwa informacji o realizowanych na terenie powiatu

programach zdrowotnych;

3)

inicjowanie, wspomaganie i monitorowanie działań lokalnej wspólnoty samorządowej w

zakresie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej prowadzonych na terenie powiatu;

4)

pobudzanie działań na rzecz indywidualnej i zbiorowej odpowiedzialności za zdrowie

i na rzecz ochrony zdrowia;

5)

podejmowanie innych działań wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych.

Do zadań własnych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

realizowanych przez samorząd województwa należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów zdrowotnych wynikających z

rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców województwa - po konsultacji

z właściwymi terytorialnie gminami i powiatami;

2)

przekazywanie wojewodzie informacji o realizowanych na terenie województwa programach

zdrowotnych;

3)

opracowywanie i wdrażanie programów innych niż określone w pkt 1 służących realizacji

zadań w zakresie ochrony zdrowia;

4)

inspirowanie i promowanie rozwiązań w zakresie wzrostu efektywności, w tym restrukturyzacji

w ochronie zdrowia;

5)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych mieszkańców

województwa.

Do zadań wojewody w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

należy w szczególności

1)

ocena zabezpieczenia opieki zdrowotnej na terenie województwa;

2)

ocena realizacji zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki

samorządu terytorialnego;

3)

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, do 15. dnia miesiąca następującego

po zakończeniu danego kwartału, kwartalnych informacji o programach zdrowotnych.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie objętym ustawą należy w szczególności

1)

prowadzenie oraz współuczestniczenie w prowadzeniu edukacji w zakresie zapobiegania

i rozwiązywania problemów związanych z negatywnym wpływem na zdrowie czynników środowiskowych

i społecznych;

2)

ocena dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej w konsultacji z samorządami wojewódzkimi;

3)

opracowywanie i finansowanie oraz ocena efektów programów zdrowotnych, a także nadzór

nad ich realizacją;

4)

finansowanie świadczeń wysokospecjalistycznych w zakresie i na zasadach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 15 ust. 3;

5)

współdziałanie z organizacjami pozarządowymi o charakterze regionalnym lub ogólnokrajowym

działającymi na rzecz ochrony zdrowia;

6)

sprawowanie nadzoru nad ubezpieczeniem zdrowotnym w zakresie określonym w dziale VII;

7)

zatwierdzanie planu finansowego Funduszu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych;

8)

opiniowanie sprawozdania finansowego Funduszu;

9)

przedkładanie Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 30 czerwca roku następnego

informacji o dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

oraz sprawozdania finansowego Funduszu.

2.

Do zadań ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie objętym ustawą

należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru w zakresie gospodarki finansowej Funduszu na zasadach przewidzianych

w niniejszej ustawie;

2)

zatwierdzanie sprawozdania finansowego Funduszu po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw zdrowia.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielanych

bezpłatnie świadczeniobiorcom bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego

przez zakłady opieki zdrowotnej na podstawie

1)

art. 102 pkt 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.;

2)

art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm.;

3)

art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198 i Nr 122, poz. 1143);

4)

art. 10 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm.;

5)

art. 117 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 128, poz. 1175 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 179, poz. 1842);

6)

przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm. - w przypadku świadczeń zdrowotnych związanych ze zwalczaniem chorób zakaźnych i

zakażeń;

7)

przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.;

8)

przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego

(Dz. U. Nr 241, poz. 2073 oraz z 2003 r. Nr 99, poz. 920).

1.

Świadczeniobiorcy inni niż ubezpieczeni, którzy

1)

nie ukończyli 18. roku życia,

2)

są w okresie ciąży, porodu i połogu

- mają prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach i w zakresie określonych dla

ubezpieczonych.

2.

Leki, wyroby medyczne i środki pomocnicze są wydawane osobom, o których mowa w ust.

1 pkt 2, o ile są związane z ciążą, porodem i połogiem.

3.

Świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w art. 12, udzielane

świadczeniobiorcom są finansowane z

1)

budżetu państwa - w przypadku świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni,

2)

Funduszu - w przypadku ubezpieczonych

- chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania z budżetu

państwa świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz art. 12 pkt

1-5, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

Na zasadach i w zakresie określonych w ustawie podmiotami zobowiązanymi do finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych są: właściwi ministrowie lub Fundusz.

1.

Świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom,

wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności

i jej ograniczanie.

2.

Świadczeniobiorcy zapewnia się i finansuje ze środków publicznych na zasadach i w

zakresie określonych w ustawie

1)

badanie diagnostyczne, w tym medyczną diagnostykę laboratoryjną;

2)

świadczenia na rzecz zachowania zdrowia, zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania

chorób, w tym obowiązkowe szczepienia ochronne;

3)

podstawową opiekę zdrowotną;

4)

świadczenia w środowisku nauczania i wychowania;

5)

ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne;

6)

rehabilitację leczniczą;

7)

świadczenia stomatologiczne;

8)

leczenie szpitalne;

9)

świadczenia wysokospecjalistyczne;

10)

leczenie w domu chorego;

11)

badanie i terapię psychologiczną;

12)

badanie i terapię logopedyczną;

13)

świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze, w tym opiekę paliatywno-hospicyjną;

14)

pielęgnację niepełnosprawnych i opiekę nad nimi;

15)

opiekę nad kobietą w okresie ciąży, porodu i połogu;

16)

opiekę nad kobietą w okresie karmienia piersią;

17)

opiekę prenatalną nad płodem i opiekę nad noworodkiem oraz wstępną ocenę stanu zdrowia

i rozwoju niemowlęcia;

18)

opiekę nad zdrowym dzieckiem, w tym ocenę stanu zdrowia i rozwoju dziecka do lat 18;

19)

leczenie uzdrowiskowe;

20)

zaopatrzenie w produkty lecznicze, wyroby medyczne i środki pomocnicze;

21)

transport sanitarny;

22)

ratownictwo medyczne.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz i zakres udzielania świadczeń wysokospecjalistycznych, które są finansowane

z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw

zdrowia,

2)

tryb przekazywania środków publicznych z tytułu realizacji świadczeń, o których mowa

w pkt 1,

3)

sposób ustalania ceny oraz finansowania świadczeń, o których mowa w pkt 1,

4)

podmioty dokonujące oceny jakości świadczeń, o których mowa w pkt 1

- kierując się w szczególności wymaganiami dotyczącymi szczególnych kwalifikacji personelu

udzielającego tych świadczeń i koniecznością użycia specjalistycznej aparatury.

1.

Świadczeniobiorcy na podstawie ustawy nie przysługują

1)

orzeczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz inne orzeczenia

i zaświadczenia lekarskie wydawane na życzenie świadczeniobiorcy, jeżeli nie są one

związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem

nauki, uczestnictwem dzieci, uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i

studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, a także jeżeli nie

są wydawane dla celów pomocy społecznej lub uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej niezakwalifikowane jako gwarantowane.

2.

Koszty badania, wydania orzeczenia lub zaświadczenia, na zlecenie prokuratury albo

sądu, w związku z postępowaniem prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, są pokrywane

z części budżetu państwa, której dysponentem jest, odpowiednio, Minister Sprawiedliwości,

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego albo Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.

Przepis ust. 2 nie wyłącza możliwości obciążenia strony postępowania kosztami badania

lub wydawania orzeczenia lub zaświadczenia, o których mowa w tym przepisie, na podstawie

odrębnych przepisów.

4.

Koszty badania, wydania orzeczenia lub zaświadczenia, związanego z orzekaniem o niezdolności

do pracy dla celów rentowych, orzekaniem o niepełnosprawności, ustalaniem uprawnień

w ramach ubezpieczeń społecznych, są finansowane przez podmiot, na którego zlecenie

zostaje przeprowadzone badanie, wydane orzeczenie lub zaświadczenie.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania kosztów,

o których mowa w ust. 4, uwzględniając cel wydania orzeczenia lub zaświadczenia oraz

przeprowadzenia badania.

Świadczeniobiorcom na podstawie ustawy nie przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

określone w wykazie, stanowiącym załącznik do ustawy.

1.

Świadczeniobiorca przebywający w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, ponosi

koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej

250% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca

70% miesięcznego dochodu Świadczeniobiorcy w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

2.

Miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka do ukończenia 18. roku życia,

a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26. roku życia, przebywającego w zakładzie

opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej,

który udziela świadczeń całodobowych, ustala się w wysokości odpowiadającej 200% najniższej

emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego

dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

1.

W stanach nagłych świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie.

2.

W przypadku gdy świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym są udzielane przez świadczeniodawcę,

który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, świadczeniobiorca

ma prawo do tych świadczeń w niezbędnym zakresie.

3.

W razie braku możliwości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej określonych w umowie

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z przyczyn leżących po stronie świadczeniodawcy

lub w związku z wystąpieniem siły wyższej, świadczeniodawca zapewnia, w przypadku,

o którym mowa w ust. 1, udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez innego świadczeniodawcę.

4.

Świadczeniodawca, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

ma prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy

w stanie nagłym. Wynagrodzenie uwzględnia wyłącznie uzasadnione koszty udzielenia

niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej.

5.

W celu uzyskania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 4, świadczeniodawca składa wniosek

do podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej wraz z rachunkiem,

wykazem udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej i ich kosztów oraz pisemnym przedstawieniem

okoliczności udzielenia świadczeń uzasadniających ich sfinansowanie ze środków publicznych.

6.

Podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

przysługuje prawo kontroli zasadności wniosku, o którym mowa w ust. 5. Przepisy art.

64 stosuje się odpowiednio.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej w szpitalach i świadczenia specjalistyczne w ambulatoryjnej

opiece zdrowotnej są udzielane według kolejności zgłoszenia w dniach i godzinach ich

udzielania przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej.

2.

Świadczeniodawca, o którym mowa w ust. 1

1)

ustala kolejność udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie zgłoszeń świadczeniobiorcy;

2)

informuje pisemnie świadczeniobiorcę o terminie udzielenia świadczenia oraz uzasadnia

przyczyny wyboru tego terminu;

3)

wpisuje za zgodą świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela ustawowego

a)

numer kolejny,

b)

datę i godzinę wpisu,

c)

imię i nazwisko świadczeniobiorcy,

d)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość

świadczeniobiorcy,

e)

rozpoznanie lub powód przyjęcia,

f)

adres świadczeniobiorcy,

g)

numer telefonu lub oznaczenie innego sposobu komunikacji ze świadczeniobiorcą lub

jego opiekunem,

h)

termin udzielenia świadczenia,

i)

imię i nazwisko oraz podpis osoby dokonującej wpisu

- w kolejnej pozycji prowadzonej przez siebie listy oczekujących na udzielenie świadczenia;

4)

wpisuje datę i przyczynę skreślenia świadczeniobiorcy z prowadzonej przez siebie listy

oczekujących na udzielenie świadczenia.

3.

Dokonanie przez świadczeniodawcę czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, jest

równoznaczne z zobowiązaniem się do udzielenia danego świadczenia opieki zdrowotnej.

4.

Lista oczekujących na udzielenie świadczenia stanowi integralną część dokumentacji

medycznej prowadzonej przez świadczeniodawcę.

5.

Listę oczekujących prowadzi się w sposób zapewniający poszanowanie zasady sprawiedliwego,

równego, niedyskryminującego i przejrzystego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

oraz zgodnie z kryteriami medycznymi określonymi w przepisach wydanych na podstawie

ust. 11.

6.

Świadczeniodawca ustala kolejność przyjęć i zapewnia prawidłowe prowadzenie list oczekujących

albo wyznacza osoby odpowiedzialne za realizację tych zadań.

7.

W razie zmiany stanu zdrowia świadczeniobiorcy, wskazującej na potrzebę wcześniejszego

niż w ustalonym terminie udzielenia świadczenia, świadczeniobiorca informuje o tym

świadczeniodawcę, który, jeżeli wynika to z kryteriów medycznych, koryguje odpowiednio

termin udzielenia świadczenia i informuje niezwłocznie świadczeniobiorcę o nowym terminie.

8.

W razie wystąpienia okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili ustalania

terminu udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej, a które uniemożliwiają zachowanie

terminu wynikającego z listy oczekujących, świadczeniodawca informuje świadczeniobiorcę

w każdy dostępny sposób o zmianie terminu wynikającego ze zmiany kolejności udzielenia

świadczenia i jej przyczynie. Przepis ten dotyczy również przypadku zmiany terminu

udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej na wcześniejszy.

9.

W przypadku gdy świadczeniobiorca nie może stawić się u świadczeniodawcy w terminie

określonym w trybie ust. 2, 7 lub 8 lub gdy zrezygnował ze świadczenia opieki zdrowotnej,

jest on obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym świadczeniodawcę.

10.

W celu otrzymania jednego świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie skierowania świadczeniobiorca

może wpisać się na jedną listę oczekujących u jednego świadczeniodawcy.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu

opinii Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, kryteria

medyczne, jakimi powinni kierować się świadczeniodawcy, umieszczając świadczeniobiorców

na listach oczekujących, uwzględniając aktualną wiedzę medyczną.

1.

Listy oczekujących na udzielenie świadczenia podlegają okresowej, co najmniej raz

w miesiącu, ocenie zespołu oceny przyjęć powołanego przez świadczeniodawcę, który

zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

W skład zespołu oceny przyjęć wchodzą

1)

lekarz specjalista w specjalności zabiegowej;

2)

lekarz specjalista w specjalności niezabiegowej;

3)

pielęgniarka naczelna, a w razie jej braku - inna pielęgniarka albo położna.

3.

Świadczeniodawca, o którym mowa w ust. 1, wyznacza przewodniczącego zespołu spośród

osób, o których mowa w ust. 2, a także określa tryb pracy.

4.

Do zadań zespołu oceny przyjęć należy przeprowadzanie oceny list oczekujących na udzielenie

świadczenia pod względem

1)

prawidłowości prowadzenia dokumentacji;

2)

czasu oczekiwania na udzielenie świadczenia;

3)

zasadności i przyczyn zmian terminów udzielenia świadczeń.

5.

Zespół oceny przyjęć sporządza każdorazowo raport z oceny i przedstawia go świadczeniodawcy,

o którym mowa w ust. 1.

6.

Jeżeli u świadczeniodawcy nie udziela świadczeń lekarz specjalista w specjalności

zabiegowej, to w skład zespołu oceny przyjęć wchodzą osoby, o których mowa w ust.

2 pkt 2 i 3.

7.

Jeżeli w zakładzie opieki zdrowotnej będącym świadczeniodawcą, o którym mowa w ust.

1, działa zespół zarządzania jakością, spełniający warunki określone w ust. 2, wykonuje

on zadania, o których mowa w ust. 4 i 5.

Do udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia

odpowiednich świadczeń stosuje się przepisy art. 20-23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr

210, poz. 2135).

1.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń wysokospecjalistycznych prowadzi listę oczekujących

na te świadczenia zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 20 i 21.

2.

Listy oczekujących na udzielenie świadczeń wysokospecjalistycznych co najmniej raz

w miesiącu są przekazywane do Funduszu i ministra właściwego do spraw zdrowia. Przepisy

art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

Nadzór nad tworzeniem i prowadzeniem list oczekujących na świadczenia wysokospecjalistyczne

prowadzi minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając w szczególności zmiany

terminu, zmiany kolejności i ich przyczyny.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia udostępnia na stronie internetowej ministerstwa

informację o liczbie oczekujących na udzielenie świadczenia wysokospecjalistycznego

i średnim czasie oczekiwania na te świadczenia, aktualizując ją nie rzadziej niż raz

na miesiąc.

1.

Świadczeniodawca, o którym mowa w art. 20 ust. 1, przekazuje co miesiąc oddziałowi

wojewódzkiemu Funduszu właściwemu ze względu na miejsce udzielania świadczenia informację

o liczbie oczekujących na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej i średnim czasie

oczekiwania.

2.

Informacje o prowadzonych przez poszczególnych świadczeniodawców listach oczekujących,

liczbie osób oczekujących i średnim czasie oczekiwania na udzielenie poszczególnych

świadczeń opieki zdrowotnej oraz o możliwości udzielenia świadczenia przez innych

świadczeniodawców posiadających umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddział

wojewódzki Funduszu, właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczenia, publikuje

na swojej stronie internetowej, aktualizując je co najmniej raz w miesiącu.

3.

Oddział wojewódzki Funduszu, o którym mowa w ust. 2, informuje, na żądanie, świadczeniobiorcę

o możliwości udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej przez świadczeniodawców posiadających

umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i średnim czasie oczekiwania na dane

świadczenie opieki zdrowotnej.

4.

Świadczeniodawca, na umotywowany wniosek dyrektora właściwego miejscowo oddziału wojewódzkiego

Funduszu, jest obowiązany dostarczyć niezwłocznie inne niż określone w ust. 7 informacje

dotyczące realizacji obowiązków, o których mowa w ust. 1-6.

5.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia niewykonywania lub niewłaściwego wykonywania

przez świadczeniodawcę obowiązków, o których mowa w art. 20-22, dyrektor właściwego

miejscowo oddziału wojewódzkiego Funduszu przeprowadza kontrolę w trybie art. 64.

6.

Fundusz tworzy centralny wykaz informacji o liczbie oczekujących na udzielenie świadczenia

opieki zdrowotnej i średnim czasie oczekiwania w poszczególnych oddziałach wojewódzkich

Funduszu na podstawie informacji, o których mowa w ust. 2, przekazywanych przez te

oddziały.

7.

Fundusz udziela świadczeniobiorcom informacji o danych zawartych w wykazie, o którym

mowa w ust. 6, w szczególności poprzez bezpłatną linię telefoniczną.

1.

Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty skutków wypadków przy pracy lub

chorób zawodowych, związane ze świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i

szczepień ochronnych, na które ubezpieczony został skierowany przez lekarza orzecznika

na wniosek lekarza prowadzącego, nierefundowane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty wyrobów medycznych będących

przedmiotami ortopedycznymi w wysokości udziału własnego ubezpieczonego określonego

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Przepisów art. 19-23 nie stosuje się do świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu przeszczepów

udzielanych osobom, które są wpisywane na krajowe listy osób oczekujących na przeszczepienie

komórek, tkanek i narządów, zgodnie z przepisami o pobieraniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów.

1.

Fundusz nie finansuje kosztów leczenia ubezpieczonego lub badań diagnostycznych poza

granicami kraju, z wyjątkiem kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych ubezpieczonemu

zgodnie z przepisami o koordynacji.

2.

Prezes Funduszu wydaje ubezpieczonemu, na wniosek: ubezpieczonego, jego przedstawiciela

ustawowego lub małżonka, zwanego dalej „podmiotem uprawnionym”, zgodę na przeprowadzenie

leczenia lub badań diagnostycznych w przypadku, o którym mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia

Rady (EWG) nr 1408/71.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami

kraju, o których mowa w ust. 2,

2)

wzór wniosku, o którym mowa w pkt 1

- mając na względzie dobro ubezpieczonego oraz zasadność i skuteczność takiego leczenia

lub badania diagnostycznego poza granicami kraju.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i kryteria ustalania dopuszczalnego

czasu oczekiwania na wybrane świadczenia opieki zdrowotnej, uwzględniając aktualną,

opartą na potwierdzonych dowodach naukowych, wiedzę i praktykę medyczną oraz kierując

się potrzebą właściwej realizacji art. 22 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek podmiotu uprawnionego, skierować

świadczeniobiorcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych,

których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego

świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia świadczeniobiorcy, po

zasięgnięciu opinii konsultanta krajowego właściwego w danej dziedzinie medycyny.

2.

Koszty leczenia lub badań diagnostycznych świadczeniobiorcy poza granicami kraju

1)

wynikające z umów międzynarodowych zawartych z państwami niebędącymi członkami Unii

Europejskiej lub członkami Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronami

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

2)

powstałe na podstawie skierowania, o którym mowa w ust. 1, wraz z kosztami transportu

świadczeniobiorcy do miejsca leczenia za granicą i do miejsca leczenia lub zamieszkania

w kraju

- są finansowane z budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami

kraju, o którym mowa w ust. 1,

2)

wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1,

3)

tryb pokrywania kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2

- mając na względzie dobro pacjenta oraz zasadność i skuteczność takiego leczenia

lub badania diagnostycznego poza granicami kraju.

1.

Świadczenia na rzecz zachowania zdrowia, zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania

chorób obejmują

1)

propagowanie zachowań prozdrowotnych, w szczególności poprzez zachęcanie do indywidualnej

odpowiedzialności za własne zdrowie;

2)

wczesną, wielospecjalistyczną i kompleksową opiekę nad dzieckiem zagrożonym niepełnosprawnością

lub niepełnosprawnym;

3)

profilaktyczne badania lekarskie w celu wczesnego rozpoznania chorób, ze szczególnym

uwzględnieniem chorób układu krążenia oraz chorób nowotworowych;

4)

promocję zdrowia i profilaktykę, w tym profilaktykę stomatologiczną obejmującą dzieci

i młodzież do ukończenia 19. roku życia,

5)

prowadzenie badań profilaktycznych obejmujących kobiety w ciąży, w tym badań prenatalnych

zalecanych w grupach ryzyka i u kobiet powyżej 40. roku życia oraz profilaktyki stomatologicznej,

6)

profilaktyczną opiekę zdrowotną nad dziećmi i młodzieżą w środowisku nauczania i wychowania;

7)

wykonywanie szczepień ochronnych;

8)

wykonywanie badań z zakresu medycyny sportowej obejmujących dzieci i młodzież do ukończenia

21. roku życia uprawiających sport amatorski.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do działań, o których

mowa w ust. 1 pkt 3 i 5, zakres świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności badań

przesiewowych, wraz z okresami, w których te badania są przeprowadzane, uwzględniając

szczególną rolę profilaktyki.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, zakres i organizację profilaktycznej opieki zdrowotnej

nad dziećmi i młodzieżą objętymi obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcącymi

się w szkołach ponadgimnazjalnych do ukończenia 19. roku życia, a także zakres informacji

przekazywanych wojewodzie o świadczeniodawcach sprawujących profilaktyczną opiekę

nad tymi osobami, uwzględniając profilaktykę stomatologiczną i promocję zdrowia, a

w przypadku dzieci i młodzieży kształcącej się w szkołach - profilaktykę w środowisku

nauczania.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej i sportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, zakres koniecznych badań lekarskich oraz częstotliwość

ich przeprowadzania w stosunku do dzieci i młodzieży do ukończenia 21. roku życia

ubiegających się o przyznanie licencji albo posiadających licencję na amatorskie uprawianie

określonej dyscypliny sportu, uwzględniając potrzebę szczególnej ochrony zdrowia dzieci

i młodzieży.

1.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki

zdrowotnej spośród lekarzy, pielęgniarek i położnych ubezpieczenia zdrowotnego nie

częściej niż dwa razy w roku kalendarzowym, a w przypadku każdej kolejnej zmiany wnosi

opłatę w wysokości 80 złotych, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm., art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399, z późn. zm. i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego. Nie dotyczy to przypadku zmiany miejsca zamieszkania i sytuacji zaprzestania udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej przez wybranego lekarza, pielęgniarkę i położną podstawowej

opieki zdrowotnej oraz innych przyczyn niezależnych od woli świadczeniobiorcy.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód podmiotu zobowiązanego do finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru szpitala spośród szpitali, które zawarły umowę o

udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

1.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru lekarza dentysty spośród lekarzy dentystów, którzy

zawarli umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

2.

Świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów

stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako

świadczenia gwarantowane.

3.

Dzieci i młodzież do ukończenia 18. roku życia oraz kobiety w ciąży i w okresie połogu

mają prawo do dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych

stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane

dla tych osób.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz gwarantowanych świadczeń

lekarza dentysty, o których mowa w ust. 2 i 3, i materiałów stomatologicznych oraz

rodzaj dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń, uwzględniając dobro

świadczeniobiorcy oraz możliwości płatnicze Funduszu.

Świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym medycznej

diagnostyki laboratoryjnej, wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, zakwalifikowanych jako świadczenia

gwarantowane.

1.

Leczenie uzdrowiskowe przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie skierowania wystawionego

przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki

Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie

można ustalić miejsca jego zamieszkania - oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla

siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie.

3.

Świadczeniobiorca ponosi koszty przejazdu na leczenie uzdrowiskowe i z leczenia uzdrowiskowego

oraz częściową odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium uzdrowiskowym.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

pokrywa do wysokości określonej w umowie oddziału wojewódzkiego Funduszu z sanatorium

uzdrowiskowym różnicę kosztów wyżywienia i zakwaterowania ubezpieczonego.

4.

Dzieci i młodzież do ukończenia lat 18, a jeżeli kształcą się dalej - do ukończenia

lat 26, dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu - bez ograniczenia wieku, a także

dzieci uprawnione do renty rodzinnej nie ponoszą odpłatności za koszty wyżywienia

i zakwaterowania w prewentorium i sanatorium uzdrowiskowym.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe przez lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego,

2)

tryb potwierdzania skierowania, o którym mowa w pkt 1,

3)

wysokość częściowej odpłatności świadczeniobiorcy za koszty wyżywienia i zakwaterowania

w sanatorium uzdrowiskowym,

4)

poziomy warunków zakwaterowania w sanatorium uzdrowiskowym oraz okresy pobytu

- uwzględniając konieczność weryfikacji celowości skierowania na leczenie uzdrowiskowe,

a także warunki bytowe i okresy, w których realizowane jest skierowanie na leczenie

uzdrowiskowe.

1.

Zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie recepty

wystawionej przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, z zastrzeżeniem art. 40.

2.

Zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne przysługuje świadczeniobiorcy także na podstawie

recepty wystawionej przez lekarza niebędącego lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego,

jeżeli posiada on prawo wykonywania zawodu oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim Funduszu

umowę upoważniającą go do wystawiania takich recept.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do felczera ubezpieczenia zdrowotnego

oraz felczera i starszego felczera.

Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego zakładu opieki zdrowotnej przeznaczonego

dla osób potrzebujących całodobowych lub całodziennych świadczeń opieki zdrowotnej,

oraz przy wykonywaniu zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych

przez podmioty uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te

podmioty pomocy w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne,

jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia.

1.

Leki podstawowe, leki uzupełniające oraz leki recepturowe są wydawane świadczeniobiorcy

na podstawie recepty, za odpłatnością

1)

ryczałtową - za leki podstawowe i recepturowe przygotowywane z surowców farmaceutycznych,

o których mowa w ust. 5 pkt 4, lub z leków gotowych zamieszczonych w wykazach leków

podstawowych i uzupełniających, pod warunkiem że przepisana dawka leku recepturowego

jest mniejsza od najmniejszej dawki leku gotowego w formie stałej stosowanej doustnie;

2)

w wysokości 30% albo 50% ceny leku - za leki uzupełniające.

2.

Opłata ryczałtowa oraz częściowa odpłatność dotyczy jednostkowego opakowania leku

określonego w wykazach, o których mowa w ust. 5 pkt 1.

3.

Opłata ryczałtowa nie może przekraczać 0,5% minimalnego wynagrodzenia w przypadku

leku podstawowego oraz 1,5% minimalnego wynagrodzenia w przypadku leku recepturowego.

4.

Leki niewpisane do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i sprowadzone z zagranicy na warunkach i w trybie określonych

w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. mogą być wydawane po wniesieniu opłaty ryczałtowej, pod warunkiem że konieczność

ich refundacji została potwierdzona przez Prezesa Funduszu, który uwzględnia w szczególności

ich skuteczność kliniczną, bezpieczeństwo i cenę w porównaniu do leków wpisanych do

Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej o tym samym wskazaniu terapeutycznym.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz leków podstawowych i uzupełniających,

2)

wysokość opłaty ryczałtowej za leki podstawowe i recepturowe,

3)

wysokość odpłatności za leki uzupełniające,

4)

wykaz leków, które mogą być traktowane jako surowce farmaceutyczne przy sporządzaniu

leków recepturowych,

5)

ilość leku recepturowego, którego dotyczy opłata ryczałtowa, oraz sposób obliczania

kosztu sporządzania leku recepturowego

- uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa,

dostępność do leków oraz bezpieczeństwo ich stosowania, znaczenie leku w zwalczaniu

chorób o znacznym zagrożeniu epidemiologicznym i cywilizacyjnym, wpływ leku na bezpośrednie

koszty leczenia, a także możliwości płatnicze podmiotu zobowiązanego do finansowania

świadczeń ze środków publicznych.

6.

Wykazy, o których mowa w ust. 5 pkt 1, są aktualizowane co najmniej raz na 6 miesięcy.

1.

Świadczeniobiorcom chorującym na choroby zakaźne lub psychiczne oraz upośledzonym

umysłowo, a także chorującym na niektóre choroby przewlekłe, wrodzone lub nabyte,

leki i wyroby medyczne są przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową określoną

w art. 36 ust. 1 pkt 1 lub za częściową odpłatnością określoną w art. 36 ust. 1 pkt

2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób, o których mowa w ust. 1,

2)

dla każdej z chorób, o których mowa w ust. 1, wykaz leków i wyrobów medycznych, które

ze względu na choroby określone w wykazie, o którym mowa w pkt 1, są przepisywane

bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

- uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa,

dostępność do leków, bezpieczeństwo ich stosowania oraz możliwości płatnicze podmiotu

zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych.

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 2, aktualizowane są co najmniej raz na 6 miesięcy.

1.

Wprowadza się limity cen leków zawartych w wykazach, o których mowa w art. 36 ust.

5 pkt 1 oraz art. 37 ust. 2 pkt 2, posiadających tę samą nazwę międzynarodową albo

różne nazwy międzynarodowe, ale podobne działanie terapeutyczne.

2.

Jednakowy limit ceny leku dotyczy leków, o których mowa w ust. 1, o tej samej dawce,

wielkości opakowania i drodze podania.

3.

Apteka może wydać lek, o którym mowa w ust. 1, którego cena przekracza limit ceny,

pobierając dopłatę w wysokości różnicy między ceną wydawanego leku a wysokością limitu

ceny.

4.

Apteka ma obowiązek poinformować świadczeniobiorcę o możliwości nabycia leku, innego

niż przepisany na recepcie, o tej samej nazwie międzynarodowej, dawce, postaci farmaceutycznej

i o tym samym wskazaniu terapeutycznym, którego cena nie przekracza limitu ceny. Nie

dotyczy to sytuacji, kiedy wystawiający receptę dokonał odpowiedniej adnotacji na

druku recepty wskazującej na niemożność dokonania zamiany przepisanego leku.

5.

Jeżeli w wykazach, o których mowa w art. 36 ust. 5 pkt 1 i art. 37 ust. 2 pkt 2, zamieszczono

lek o nazwie międzynarodowej, apteka może wydać, na zasadach określonych w art. 36

ust. 1, art. 37 ust. 1 oraz art. 43-46, również inny lek dopuszczony do obrotu, niezamieszczony

w tych wykazach, a o tej samej nazwie międzynarodowej, pod warunkiem że jego cena

nie jest wyższa od limitu ceny, a jeżeli limit nie został ustalony - od ceny leku

zamieszczonego w wykazach.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, ustala, w drodze rozporządzenia, limity

cen leków posiadających tę samą nazwę międzynarodową oraz leków o różnych nazwach

międzynarodowych, ale o podobnym działaniu terapeutycznym, wymienionych w wykazach

leków podstawowych i uzupełniających, o których mowa w art. 36 ust. 5 pkt 1, oraz

limity cen leków i wyrobów medycznych, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 2, uwzględniając

w szczególności skuteczność i bezpieczeństwo ich stosowania.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kryteria kwalifikacji

leków o różnych nazwach międzynarodowych, ale o podobnym działaniu terapeutycznym,

do grupy objętej wspólnym limitem ceny, biorąc pod uwagę wskazania terapeutyczne i

bezpieczeństwo ich stosowania oraz skuteczność leków.

1.

Podmiot odpowiedzialny, a także wytwórca wyrobów medycznych, jego autoryzowany przedstawiciel

albo importer, zwani dalej „wnioskodawcą”, mogą składać do ministra właściwego do

spraw zdrowia wnioski o umieszczenie leków lub wyrobów medycznych w wykazach, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 5 pkt 1 i art. 37 ust. 2 pkt

2.

2.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, zawierają

1)

oznaczenie (firmę) wnioskodawcy, jego siedzibę i adres;

2)

nazwę i proponowaną cenę leku lub wyrobu medycznego;

3)

wielkość realizowanych dostaw w okresie poprzedzającym złożenie wniosku i deklarowanych

w okresie późniejszym;

4)

dzienny koszt terapii oraz średni koszt standardowej terapii;

5)

uzasadnienie wniosku i proponowanej ceny;

6)

analizę skuteczności klinicznej, efektywności kosztowej oraz analizę wpływu na ogólne

koszty refundacji dla leku oryginalnego.

3.

Wnioski określone w ust. 1 rozpatruje Zespół do Spraw Gospodarki Lekami, o którym

mowa w art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050, z 2002 r. Nr 144, poz. 1204, z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959), zwany dalej „Zespołem”.

4.

Zespół nie rozpatruje wniosku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nie spełnia on wymogów

określonych w ust. 2.

5.

Zespół przekazuje wnioskodawcy stanowisko w sprawie nieuwzględnienia wniosku, o którym

mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem. W terminie 14 dni od dnia otrzymania stanowiska

wnioskodawca może zwrócić się do ministra właściwego do spraw zdrowia o ponowne rozpatrzenie

wniosku.

6.

Rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać dłużej niż 90 dni, licząc od dnia jego złożenia,

z tym że w przypadku konieczności uzupełnienia danych niezbędnych do umieszczenia

danego leku i wyrobu medycznego we właściwym wykazie bieg tego terminu ulega zawieszeniu

do dnia otrzymania uzupełnienia wniosku.

7.

W przypadku gdy procedura umieszczenia leku lub wyrobu medycznego w wykazach, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 5 pkt 1 i art. 37 ust. 2 pkt

2, występuje łącznie z rozpatrywaniem informacji lub wniosku o ustalenie ceny urzędowej,

łączny termin nie powinien przekroczyć 180 dni, a w przypadku konieczności uzupełnienia

danych niezbędnych do rozpatrzenia wniosków łącznie - bieg tego terminu ulega zawieszeniu

do dnia otrzymania uzupełnienia wniosku.

8.

Od decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób składania oraz tryb i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust.

1

- z uwzględnieniem przepisów ust. 2-7.

1.

Zaopatrzenie w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi oraz w środki pomocnicze

przysługuje świadczeniobiorcom na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, na zasadach określonych w ustawie.

2.

Udział środków publicznych w cenie wyrobu medycznego będącego przedmiotem ortopedycznym

lub środka pomocniczego nie może być niższy niż kwota stanowiąca 50% limitu ceny określonego

w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 dla wyrobu medycznego będącego przedmiotem

ortopedycznym lub środka pomocniczego albo ceny nabycia przedmiotu ortopedycznego

i środka pomocniczego.

3.

Limit ceny określony dla naprawy wyrobu medycznego będącego przedmiotem ortopedycznym

może być wykorzystany przez świadczeniobiorcę do dokonania naprawy użytkowanego przedmiotu

ortopedycznego w okresie używalności ustalonym dla danego przedmiotu.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, limit cen dla wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi

i środków pomocniczych, o takim samym zastosowaniu, ale różnych cenach - w zakresie

którego podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków

publicznych finansuje to świadczenie, oraz limit cen dla napraw przedmiotów ortopedycznych,

uwzględniając dobro świadczeniobiorcy oraz możliwości płatnicze podmiotu zobowiązanego

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy wykaz wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi i środków

pomocniczych, wysokość udziału własnego świadczeniobiorcy w cenie ich nabycia, kryteria

ich przyznawania, okresy użytkowania, a także wyroby medyczne będące przedmiotami

ortopedycznymi podlegające naprawie w zależności od wskazań medycznych oraz wzór zlecenia,

o którym mowa w ust. 1 i w art. 47, uwzględniając dobro świadczeniobiorcy oraz możliwości

płatnicze podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków

publicznych.

1.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego,

w tym lotniczego, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń

we właściwym zakresie, i z powrotem, w przypadkach

1)

konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej;

2)

wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

2.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego

- w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu

publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego

świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.

3.

W przypadkach niewymienionych w ust. 1 i 2 na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego świadczeniobiorcy przysługuje przejazd

środkami transportu sanitarnego odpłatnie lub za częściową odpłatnością.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz grup jednostek chorobowych,

stopnie niesprawności oraz wysokość udziału własnego świadczeniobiorcy, w przypadkach

określonych w ust. 3, w zależności od wskazań medycznych, uwzględniając w szczególności

możliwość samodzielnego poruszania się oraz średnie koszty przejazdu środkami transportu

sanitarnego.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w załączniku do ustawy, oraz odpłatne

świadczenia opieki zdrowotnej udzielane żołnierzom w czynnej służbie wojskowej i pracownikom

wojska, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117), oraz po ich zwolnieniu ze służby lub ustaniu umowy o pracę, w związku z urazami

nabytymi podczas wykonywania zadań poza granicami państwa, pokrywa się z budżetu państwa

z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

2.

Świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w załączniku do ustawy, oraz odpłatne

świadczenia opieki zdrowotnej udzielane policjantom, funkcjonariuszom Straży Granicznej,

funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu, strażakom Państwowej Straży Pożarnej, a także

pracownikom tych służb, oraz po ich zwolnieniu ze służby lub ustaniu umowy o pracę,

w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania zadań poza granicami państwa, pokrywa

się z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

1.

Świadczeniobiorcy, który posiada tytuł „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi” i przedstawi

legitymację „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi”, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki objęte wykazami leków podstawowych i uzupełniających do wysokości limitu, o

którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz w określone, w drodze rozporządzenia, przez ministra

właściwego do spraw zdrowia leki, które zasłużony honorowy dawca krwi może stosować

w związku z oddawaniem krwi, na podstawie recepty wystawionej przez lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego albo felczera ubezpieczenia zdrowotnego lub lekarza albo felczera niebędącego

lekarzem albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania

zawodu oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim Funduszu umowę upoważniającą go do wystawiania

takich recept.

2.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 1.

1.

Osobom, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki umieszczone w wykazach leków podstawowych i uzupełniających oraz leki recepturowe.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, receptę może wystawić lekarz ubezpieczenia zdrowotnego

albo felczer ubezpieczenia zdrowotnego lub lekarz albo felczer niebędący lekarzem

albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania

zawodu oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim Funduszu umowę upoważniającą go do wystawiania

takich recept.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania lekarzowi albo felczerowi

wystawiającemu receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

4.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 3.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. nie stosuje się przepisów ustawy, z wyjątkiem art. 3, art.

22 i 23, art. 24 ust. 1-5 i 9-13, art. 35, art. 39 pkt 2, art. 41 i art. 44 ust. 1-3.

1.

Osobom

1)

które są inwalidami wojskowymi,

2)

które doznały uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach określonych w art. 7 i 8 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin, i nie zostały zaliczone do żadnej z grup inwalidów,

3)

wymienionym w art. 42 i 59 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin

- przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki objęte wykazami leków podstawowych i uzupełniających.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, receptę może wystawić lekarz ubezpieczenia zdrowotnego

albo felczer ubezpieczenia zdrowotnego lub lekarz albo felczer niebędący lekarzem

albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania

zawodu oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim Funduszu umowę upoważniającą go do wystawiania

takich recept.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania lekarzowi albo felczerowi

wystawiającemu receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

4.

Lekarz albo felczer wystawiający receptę obowiązany jest wpisać na recepcie numer

PESEL osoby, o której mowa w ust. 1.

5.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 3.

6.

Bezpłatne zaopatrzenie w leki osób, o których mowa w ust. 1, przysługuje do wysokości

limitu, o którym mowa w art. 38 ust. 1.

1.

Inwalidom wojennym, ich małżonkom pozostającym na ich wyłącznym utrzymaniu oraz wdowom

i wdowcom po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych uprawnionym do

renty rodzinnej, a także osobom represjonowanym, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki spełniające łącznie następujące warunki

1)

oznaczone symbolem Rp w decyzji dopuszczającej do obrotu;

2)

wpisane do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, receptę może wystawić lekarz ubezpieczenia zdrowotnego

albo felczer ubezpieczenia zdrowotnego lub lekarz albo felczer niebędący lekarzem

albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania

zawodu oraz zawarł z Funduszem umowę upoważniającą go do wystawiania takich recept.

3.

Lekarz albo felczer wystawiający receptę obowiązany jest wpisać na recepcie numer

PESEL osoby, o której mowa w ust. 1.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania lekarzowi albo felczerowi

wystawiającemu receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

5.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Inwalidom wojennym i wojskowym oraz osobom represjonowanym przysługuje prawo do bezpłatnych

wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi i środków pomocniczych na

zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego albo felczera ubezpieczenia zdrowotnego

lub lekarza albo felczera niebędącego lekarzem albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego,

jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania zawodu oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim

Funduszu umowę upoważniającą go do wystawiania takich recept, do wysokości limitu

ceny określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 4.

2.

Przepisy art. 40 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Programy zdrowotne mogą opracowywać, wdrażać, realizować i finansować ministrowie,

jednostki samorządu terytorialnego lub Fundusz.

2.

Programy zdrowotne dotyczą w szczególności

1)

ważnych zjawisk epidemiologicznych;

2)

innych niż określone w pkt 1 istotnych problemów zdrowotnych dotyczących całej lub

określonej grupy świadczeniobiorców przy istniejących możliwościach ich eliminowania

bądź ograniczania;

3)

wdrożenia nowych procedur medycznych i przedsięwzięć profilaktycznych.

3.

Program zdrowotny może być realizowany w okresie jednego roku albo wielu lat.

4.

Wyboru realizatora programu zdrowotnego dokonuje się w drodze konkursu ofert przeprowadzanego

przez podmiot, o którym mowa w ust. 1; nie dotyczy to Funduszu.

5.

O przeprowadzeniu konkursu ofert, o którym mowa w ust. 4, podmiot, o którym mowa w

ust. 1, ogłasza w swojej siedzibie i na swojej stronie internetowej co najmniej na

30 dni przed wyznaczonym upływem terminu składania ofert.

6.

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 5, określa się w szczególności

1)

przedmiot konkursu ofert;

2)

wymagania stawiane oferentom, niezbędne do realizacji programu zdrowotnego;

3)

termin i miejsce składania ofert.

7.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do trybu przeprowadzenia konkursu ofert i zawarcia

umów o realizację programu zdrowotnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące przetargu.

8.

W przypadku programów zdrowotnych opracowywanych, wdrażanych, realizowanych i finansowanych

przez Fundusz, dokonuje on wyboru realizatora programu zdrowotnego i zawiera z nim

umowy, na zasadach i w trybie określonych dla umów zawieranych ze świadczeniodawcami.

9.

Do wyboru realizatora programu zdrowotnego nie stosuje się przepisów o zamówieniach

publicznych.

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo ubezpieczonego do świadczeń opieki zdrowotnej jest

karta ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego jest kartą typu elektronicznego.

3.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego zawiera w szczególności następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku cudzoziemca - numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

kody, rodzaje oraz okresy ważności uprawnień;

5)

numer identyfikacyjny instytucji ubezpieczenia zdrowotnego;

6)

kod ISO 3166-1 dla Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

nazwę „Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego”;

8)

nazwę „Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego”;

9)

datę ważności karty;

10)

numer identyfikacyjny karty.

4.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego wydawana jest bezpłatnie. W przypadku utraty karty

ubezpieczenia zdrowotnego za wydanie nowej karty pobiera się opłatę w wysokości 1,5%

minimalnego wynagrodzenia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty ubezpieczenia zdrowotnego, uwzględniając przepisy Unii Europejskiej w sprawie

wzoru Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego;

2)

wzór wniosku o wydanie karty ubezpieczenia zdrowotnego, sposób jego składania do Funduszu

oraz sposób dostarczenia karty ubezpieczenia zdrowotnego do ubezpieczonego, uwzględniając

konieczność weryfikacji danych ubezpieczonego zawartych we wniosku oraz konieczność

jego potwierdzenia.

1.

Świadczeniobiorca ubiegający się o udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej jest obowiązany

przedstawić

1)

kartę ubezpieczenia zdrowotnego - w przypadku ubezpieczonego;

2)

dokument, o którym mowa w art. 54 ust. 1 - w przypadku świadczeniobiorcy innego niż

ubezpieczony.

2.

W przypadku stanu nagłego dokument, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedstawiony

w innym czasie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia

opieki zdrowotnej, o ile chory nadal przebywa w szpitalu.

3.

Jeżeli przedstawienie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym w ust.

2 nie jest możliwe, dokument ten może być przedstawiony w terminie 7 dni od dnia zakończenia

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

4.

W razie nieprzedstawienia dokumentu, o którym mowa w ust. 1, w terminach określonych

w ust. 2 i 3, świadczenie zostaje udzielone na koszt świadczeniobiorcy.

5.

W razie nieodprowadzenia przez zobowiązanego płatnika przez okres dłuższy niż miesiąc

składki na ubezpieczenie zdrowotne za ubezpieczonego, Fundusz obciąża tego płatnika

poniesionymi kosztami udzielonych ubezpieczonemu świadczeń opieki zdrowotnej.

6.

Późniejsze niż przewidziane w ust. 2 i 3 przedstawienie dokumentu, o którym mowa w

ust. 1, nie może stanowić podstawy odmowy zwolnienia z kosztów, o których mowa w ust.

4, albo ich zwrotu.

7.

Opłacenie zaległych składek wraz z odsetkami nie zwalnia z obowiązku pokrycia kosztów

udzielonego świadczenia opieki zdrowotnej.

8.

Roszczenia przysługujące na podstawie ust. 4 i 5 ulegają przedawnieniu z upływem 5

lat od dnia, w którym stały się wymagalne.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych dzieciom

do ukończenia 6. miesiąca życia.

1.

W celu potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących ubezpieczonemu,

zgodnie z przepisami o koordynacji, na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

oddział wojewódzki Funduszu wydaje zaświadczenie o prawie do tych świadczeń.

2.

Zaświadczenie wydaje się na zasadach i w zakresie określonych w przepisach o koordynacji.

3.

Zaświadczenie określone w ust. 1 dla osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16

i art. 67 ust. 7, zamieszkałych na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wydaje

Mazowiecki Oddział Wojewódzki Funduszu.

1.

Osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

w celu korzystania z tych świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, oddział wojewódzki Funduszu wydaje dokument potwierdzający prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej, zwany dalej „poświadczeniem”.

2.

Poświadczenie zawiera następujące dane

1)

imiona i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie, o której mowa w ust. 1, nie nadano tego numeru

- serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie

którego możliwe jest ustalenie danych osobowych;

4)

adres miejsca zamieszkania;

5)

nazwę instytucji zagranicznej, na koszt której będą udzielane świadczenia opieki zdrowotnej;

6)

adres miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

zakres świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących uprawnionemu w rozumieniu przepisów

o koordynacji;

8)

okres przysługiwania świadczeń opieki zdrowotnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

numer poświadczenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób wydawania poświadczenia oraz jego wzór, uwzględniając

dane, o których mowa w ust. 2, oraz dokumenty, na podstawie których są wydawane poświadczenia,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej i rzetelnego

potwierdzania prawa do tych świadczeń.

1.

Osoba uprawniona do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

ubiegająca się o świadczenie z ubezpieczenia zdrowotnego, jest obowiązana przedstawić

poświadczenie.

2.

Osoba uprawniona do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

ubiegająca się o świadczenie z ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 22 ust.

1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, jest obowiązana do przedstawienia dokumentu

potwierdzającego prawo do tych świadczeń, wystawionego przez zagraniczną instytucję

właściwą.

3.

Jeżeli poświadczenie albo dokument, o którym mowa w ust. 2, nie zostaną przedstawione

w przypadku

1)

stanu nagłego,

2)

porodu

- przepisy art. 50 ust. 2-4, 6, 8 i 9 stosuje się odpowiednio.

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy

właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to

prawo.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się po

1)

przedłożeniu przez świadczeniobiorcę, o którym mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających

a)

posiadanie obywatelstwa polskiego,

b)

zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego;

3)

stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej;

4)

stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w pkt

2.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku

stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej

złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia.

4.

Wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

może wszcząć postępowanie w celu wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, również

z własnej inicjatywy lub na wniosek właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

5.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, z własnej inicjatywy lub na wniosek

właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu, wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej

ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy jest obowiązany dostarczyć niezwłocznie

tę decyzję właściwemu oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu.

6.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1,

przysługuje przez okres 30 dni, chyba że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie

objęty ubezpieczeniem zdrowotnym.

7.

Wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy,

o którym mowa w art. 7 ust. 2, niezwłocznie stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której

mowa w ust. 1, w przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 6

1)

świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym lub

2)

w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 8.

8.

Świadczeniobiorca, o którym mowa w art. 7 ust. 2, jest obowiązany niezwłocznie poinformować

wójta (burmistrza, prezydenta) gminy, właściwej ze względu na swoje miejsce zamieszkania,

o każdej zmianie w sytuacji dochodowej lub majątkowej, wpływającej na podstawę do

wydania decyzji, o której mowa w ust. 1.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej,

2)

na realizację programów zdrowotnych w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i programu Zintegrowane Ratownictwo

Medyczne, w tym na niezbędne do ich wykonania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych

wyrobów medycznych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym,

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut

zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności,

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem art. 42.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być finansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, podmiotu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez

dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych.

4.

Zasady realizacji i finansowania programów zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt

2, określają przepisy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także sposób rozliczania tych

środków oraz sprawowania kontroli nad prawidłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem

sporządzania przez zakład planu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie

mogą być finansowane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania.

1.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany w szczególności do postępowania zgodnie z zakresem zadań określonych w

przepisach wydanych na podstawie ust. 6 odpowiednio dla lekarza, pielęgniarki i położnej

podstawowej opieki zdrowotnej.

2.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej zapewnia

świadczeniobiorcom, w kosztach własnej działalności, zgodnie z zakresem, o którym

mowa w ust. 1, w szczególności dostęp do

1)

opieki ambulatoryjnej, w tym opieki w domu chorego;

2)

badań diagnostycznych.

3.

Na świadczenia podstawowej opieki zdrowotnej udzielane - w związku z zachorowaniem

- przez lekarzy, pielęgniarki i położne, poza godzinami pracy określonymi w umowie

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a w szczególności w dni wolne od pracy i

w święta, oddział wojewódzki Funduszu zawiera odrębną umowę, o ile jest to niezbędne

dla zapewnienia świadczeniobiorcom ciągłości udzielanych świadczeń.

4.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany do informowania świadczeniobiorców o zasadach organizacji opieki, o której

mowa w ust. 3, w szczególności poprzez umieszczenie informacji w miejscu udzielania

świadczeń i w siedzibie świadczeniodawcy.

5.

Osoba udzielająca świadczeń opieki zdrowotnej poza siedzibą świadczeniodawcy i jednostkami

organizacyjnymi świadczeniodawcy korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres zadań lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej, uwzględniając

konieczność zapewnienia kompleksowości udzielanych świadczeń oraz dobro pacjenta.

1.

Wybór lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej świadczeniobiorca

potwierdza pisemnym oświadczeniem woli, zwanym dalej „deklaracją wyboru”.

2.

Deklaracja wyboru zawiera

1)

dane dotyczące świadczeniobiorcy

a)

imię i nazwisko,

b)

nazwisko rodowe,

c)

datę urodzenia,

d)

płeć,

e)

numer PESEL, o ile taki został nadany,

f)

miejsce nauki - w przypadku uczniów i studentów,

g)

adres zamieszkania,

h)

numer telefonu;

2)

określenie, który raz w danym roku dokonywany jest wybór;

3)

numer karty ubezpieczenia zdrowotnego - w przypadku ubezpieczonych;

4)

kod oddziału wojewódzkiego Funduszu;

5)

dane dotyczące lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej

a)

imię i nazwisko,

b)

siedzibę świadczeniodawcy udzielającego świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej,

c)

miejsce udzielania świadczeń opieki zdrowotnej;

6)

datę dokonania wyboru;

7)

podpis świadczeniobiorcy lub jego opiekuna prawnego;

8)

podpis osoby przyjmującej deklarację wyboru.

3.

Wzór deklaracji wyboru określi Prezes Funduszu.

4.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany

1)

udostępnić świadczeniobiorcy deklarację wyboru i sprawdzić poprawność jej wypełnienia;

2)

przed przyjęciem deklaracji wyboru sprawdzić uprawnienia do korzystania ze świadczeń

opieki zdrowotnej określonych w ustawie.

5.

Wypełnione deklaracje wyboru świadczeniodawca przechowuje w swojej siedzibie, zapewniając

ich dostępność świadczeniobiorcom, którzy je złożyli, z zachowaniem wymagań wynikających

z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285).

Poborowi pełniący służbę w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są objęci obowiązkiem

ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.

U. Nr 210, poz. 2135).

1.

Poborowi, o których mowa w art. 56a, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, mają

prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących jednostkami budżetowymi tworzonymi i nadzorowanymi

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, posiadających w strukturze organizacyjnej

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

albo będących zakładami opieki zdrowotnej utworzonymi przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

2.

W przypadku gdy poborowi, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Koszty częściowej lub całkowitej odpłatności za leki wydawane poborowym, o których

mowa w art. 56a, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, są

finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania kosztów leków,

o których mowa w ust. 3, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

1.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane

na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane do świadczeń

1)

ginekologa i położnika;

2)

dentysty;

3)

dermatologa;

4)

wenerologa;

5)

onkologa;

6)

okulisty;

7)

psychiatry;

8)

dla osób chorych na gruźlicę;

9)

dla osób zakażonych wirusem HIV;

10)

dla inwalidów wojennych i osób represjonowanych;

11)

dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych

- w zakresie lecznictwa odwykowego.

Świadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który zawarł umowę

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza, lekarza

dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie

ambulatoryjne.

Świadczeniobiorca ma prawo do rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł

umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

przez strażaków, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich zadań

poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając zasady

i sposób wydatkowania środków publicznych.

W stanach nagłych świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania.

Ambulatoryjne świadczenie specjalistyczne udzielone świadczeniobiorcy bez skierowania

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego opłaca świadczeniobiorca, z wyjątkiem przypadków

określonych w art. 57 ust. 2 i art. 60.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

przez funkcjonariuszy, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich

zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając

zasady i sposób wydatkowania środków publicznych

Apteka ma w szczególności obowiązek

1)

zapewnić świadczeniobiorcy dostępność leków objętych wykazami leków podstawowych i

uzupełniających, o których mowa w art. 36, oraz leków i wyrobów medycznych, o których

mowa w art. 37;

2)

udostępniać do kontroli przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków

publicznych lub na jego zlecenie przez organy nadzoru farmaceutycznego dokumentację,

którą apteka jest obowiązana prowadzić na podstawie odrębnych przepisów;

3)

przekazywać podmiotowi, o którym mowa w pkt 2, informacje zawarte w treści poszczególnych

zrealizowanych recept na refundowane leki i wyroby medyczne;

4)

wywiesić na widocznym i łatwo dostępnym miejscu informacje, o których mowa w art.

38 ust. 4.

1.

Apteka, po przedstawieniu podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń opieki

zdrowotnej ze środków publicznych zestawień, o których mowa w ust. 6 pkt 1, oraz informacji,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 190 ust. 2, nie częściej niż

co 14 dni, otrzymuje refundację ceny leku lub wyrobu medycznego wydawanego świadczeniobiorcy

bezpłatnie lub za częściową odpłatnością.

2.

Refundacja, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać ustalonego limitu ceny, z

zastrzeżeniem art. 44 i 45 ust. 1, i dokonywana jest przez podmiot zobowiązany do

finansowania świadczeń ze środków publicznych na zasadach, o których mowa w ust. 3-5.

3.

Po przeprowadzeniu analizy przedstawionych przez aptekę zbiorczych zestawień recept

i informacji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 190 ust. 2, nie

później niż 15 dni od dnia otrzymania zestawienia, podmiot zobowiązany do finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych dokonuje refundacji, o której mowa

w ust. 1.

4.

W przypadku przekroczenia przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków

publicznych terminu, o którym mowa w ust. 3, aptece przysługują odsetki ustawowe.

5.

W przypadku nieprzekazania lub przekazania niezgodnie z ustawą danych, o których mowa

w art. 62 pkt 3, oraz danych określonych zgodnie z art. 188 i informacji, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 190 ust. 2, termin, o którym mowa w ust.

3, może zostać przedłużony do czasu przekazania przez aptekę kompletnych danych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej

Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przedstawiania przez apteki podmiotom zobowiązanym do finansowania świadczeń

ze środków publicznych zbiorczych zestawień zrealizowanych recept podlegających refundacji,

2)

terminy przedstawiania zestawień,

3)

wzór zbiorczego zestawienia recept podlegających refundacji

- uwzględniając przepisy ust. 1-5 oraz dane, o których mowa w art. 188 i art. 190

ust. 2.

1.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

może przeprowadzić kontrolę udzielania świadczeń świadczeniobiorcom, a w szczególności

kontrolę

1)

organizacji i sposobu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz ich dostępności;

2)

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pod względem zgodności z wymaganiami określonymi

w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

zasadności wyboru leków i wyrobów medycznych, w tym przedmiotów ortopedycznych i środków

pomocniczych stosowanych w leczeniu, rehabilitacji i badaniach diagnostycznych;

4)

przestrzegania zasad wystawiania recept.

2.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych w upoważnieniu

do prowadzenia kontroli określa przedmiot i zakres kontroli oraz wskazuje osobę upoważnioną

do przeprowadzenia kontroli. Przepisy art. 173 ust. 5-9 stosuje się odpowiednio.

3.

Kontrolę dokumentacji medycznej, jakości i zasadności udzielanych świadczeń zdrowotnych

przeprowadzają upoważnieni pracownicy podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń

ze środków publicznych, posiadający wykształcenie medyczne odpowiadające zakresowi

prowadzonej kontroli.

4.

Kontrolę dokumentacji medycznej, jakości i zasadności udzielanych świadczeń zdrowotnych

podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych może zlecić,

w razie potrzeby, osobie posiadającej wykształcenie medyczne odpowiadające zakresowi

prowadzonej kontroli.

5.

Świadczeniodawca jest obowiązany do przedkładania podmiotowi zobowiązanemu do finansowania

świadczeń ze środków publicznych żądanej dokumentacji oraz udzielania wszelkich informacji

i pomocy niezbędnych w związku z prowadzoną kontrolą.

6.

Z przebiegu przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół, który jest podpisywany

przez osobę przeprowadzającą kontrolę i świadczeniodawcę.

7.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

sporządza wystąpienie pokontrolne zawierające ocenę działalności kontrolowanego świadczeniodawcy

lub zalecenia pokontrolne w sprawie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

8.

Świadczeniodawca może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego,

zgłosić zastrzeżenia podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków

publicznych. Zastrzeżenia rozpatruje się w terminie 14 dni. W przypadku nieuwzględnienia

zastrzeżeń niezwłocznie informuje się o tym świadczeniodawcę.

9.

Świadczeniodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia

pokontrolnego albo od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu zastrzeżeń, do

poinformowania podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych

o sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków pokontrolnych oraz o podjętych

działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb przeprowadzania kontroli przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń

opieki zdrowotnej ze środków publicznych, uwzględniając właściwą realizację celów

kontroli oraz zapewnienie jej szybkości i skuteczności.

Ubezpieczenie zdrowotne jest oparte w szczególności na zasadach

1)

równego traktowania oraz solidarności społecznej;

2)

zapewnienia ubezpieczonemu równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej i wyboru

świadczeniodawców spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowę z Funduszem,

z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

1.

Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają

1)

osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem

społecznym rolników, które są

a)

pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

b)

rolnikami lub ich domownikami w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników,

c)

osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi,

d)

osobami wykonującymi pracę nakładczą,

e)

osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej

umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osobami z nimi współpracującymi,

f)

osobami duchownymi,

g)

członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolniczych lub członkami

ich rodzin,

h)

osobami pobierającymi świadczenie socjalne wypłacane w okresie urlopu oraz osobami

pobierającymi zasiłek socjalny wypłacany na czas przekwalifikowania zawodowego i poszukiwania

nowego zatrudnienia, a także osobami pobierającymi wynagrodzenie przysługujące w okresie

korzystania ze świadczenia górniczego albo w okresie korzystania ze stypendium na

przekwalifikowanie, wynikające z odrębnych przepisów lub układów zbiorowych pracy,

i)

osobami pobierającymi świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia;

2)

żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe, o ile nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia z innego tytułu, oraz pełniący

służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, a także kandydaci

na żołnierzy zawodowych;

3)

poborowi odbywający służbę zastępczą;

4)

poborowi pełniący służbę w Policji, Straży Granicznej i Biurze Ochrony Rządu;

5)

żołnierze zawodowi oraz żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową

i służbę okresową;

6)

policjanci;

7)

funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

8)

funkcjonariusze Agencji Wywiadu;

9)

funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu;

10)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

11)

funkcjonariusze Służby Celnej;

12)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

13)

funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej;

14)

posłowie pobierający uposażenia poselskie, posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani

w Rzeczypospolitej Polskiej, pobierający z tego tytułu uposażenie oraz senatorowie

pobierający uposażenie senatorskie;

15)

sędziowie i prokuratorzy;

16)

osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby w stanie spoczynku pobierające uposażenie

lub uposażenie rodzinne oraz osoby pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby

lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze;

17)

uczniowie oraz słuchacze zakładów kształcenia nauczycieli w rozumieniu przepisów o

systemie oświaty niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

18)

dzieci przebywające w placówkach pełniących funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

19)

dzieci do czasu rozpoczęcia realizacji obowiązku szkolnego nieprzebywające w placówkach,

o których mowa w pkt 18, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego

tytułu, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 8 pkt 3;

20)

studenci i uczestnicy studiów doktoranckich niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt

1;

21)

alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci, nowicjusze i junioryści

zakonów męskich i żeńskich i ich odpowiedników, z wyłączeniem osób, o których mowa

w art. 3 ust. 2 pkt 2;

22)

słuchacze Krajowej Szkoły Administracji Publicznej;

23)

osoby pobierające stypendium sportowe po ukończeniu 15. roku życia niepodlegające

obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

24)

bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

25)

osoby pobierające zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne oraz osoby

niepobierające zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego z przyczyn

określonych w art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm. niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

26)

osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

27)

uchodźcy objęci indywidualnym programem integracji na podstawie przepisów o pomocy

społecznej niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

28)

osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne lub dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu

samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek

upływu ustawowego okresu jego pobierania, przyznane na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

29)

osoby bezdomne wychodzące z bezdomności niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu;

30)

osoby objęte indywidualnym programem zatrudnienia socjalnego, niepodlegające obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

31)

kombatanci i osoby represjonowane niepodlegający ubezpieczeniom społecznym w Rzeczypospolitej

Polskiej lub niepobierający emerytury lub renty;

32)

osoby korzystające z urlopu wychowawczego niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

33)

osoby uprawnione do świadczeń alimentacyjnych na podstawie ugody sądowej lub prawomocnego

orzeczenia sądu niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

34)

rolnicy i ich domownicy, którzy nie podlegają ubezpieczeniom społecznym rolników na

podstawie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego na podstawie pkt 1-33 i 35;

35)

członkowie rad nadzorczych pobierający z tego tytułu świadczenia pieniężne.

2.

Status członka rodziny osoby ubezpieczonej oraz status członka rodziny będącego osobą

uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji zwalnia

z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 17-20, 24,

26-28, 30 i 33.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do małżonków, wobec których orzeczono separację prawomocnym

wyrokiem sądu.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu osoby podlegającej

temu obowiązkowi do Funduszu zgodnie z przepisami art. 74-76 oraz opłaceniu składki

w terminie i na zasadach określonych w ustawie.

2.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do Funduszu

uzyskuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowiązek zgłosić do Funduszu

członków rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, którzy uzyskują po zgłoszeniu

prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

4.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osób, o których mowa w ust. 2 i 3, ustaje po

upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

5.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla osób, które ukończyły szkołę średnią lub

wyższą, wygasa po upływie 4 miesięcy od zakończenia nauki lub skreślenia z listy uczniów

lub studentów.

6.

Osoba, o której mowa w ust. 2, pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz

z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej w okresie pobierania przez tę osobę zasiłku przyznanego na podstawie

przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, którego nie zalicza się do podstawy

wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne.

7.

Osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku

ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i

6, prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o

przyznanie tych świadczeń.

1.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 2 i 5, udziela się opieki medycznej

w zakresie, w jakim osobom objętym obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym

przysługuje prawo do świadczeń na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135).

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Prezesem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w

ust. 1.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm., są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Prezesa Urzędu.

1.

Osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1 może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie

pisemnego wniosku złożonego w Funduszu, jeżeli ma miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71.

2.

Korzystający może zgłosić wolontariusza do ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli nie jest

on objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z innego tytułu.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana zgłosić do Funduszu członków rodziny,

o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6.

4.

Podstawę wymiaru składki opłacanej przez

1)

osobę, o której mowa w ust. 1, stanowi kwota deklarowanego miesięcznego dochodu, nie

niższa jednak od kwoty odpowiadającej przeciętnemu wynagrodzeniu;

2)

korzystającego, o którym mowa w ust. 2, stanowi kwota odpowiadająca minimalnemu wynagrodzeniu;

3)

osobę, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1-4, stanowi kwota odpowiadająca wysokości

świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1, zostaje objęta ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem określonym

w umowie zawartej przez tę osobę z Funduszem, a przestaje być nim objęta z dniem rozwiązania

umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości w opłacaniu składek.

6.

Wolontariusz, o którym mowa w ust. 2, zostaje objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem

określonym w umowie zawartej przez korzystającego z Funduszem, a przestaje być nim

objęty z dniem rozwiązania umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości

w opłacaniu składek.

7.

Objęcie osoby, o której mowa w ust. 1, ubezpieczeniem zdrowotnym uzależnione jest

od wniesienia opłaty na rachunek Funduszu.

8.

Wysokość opłaty jest uzależniona od okresu, w którym osoba, o której mowa w ust. 1,

nie była objęta ubezpieczeniem zdrowotnym, i wynosi

1)

20% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie od 3 miesięcy do

roku;

2)

50% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej roku do

2 lat;

3)

100% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 2 lat do

5 lat;

4)

150% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 5 lat do

10 lat;

5)

200% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 10 lat.

9.

Opłata nie dotyczy osób wymienionych w art. 3 ust. 2.

10.

Przy obliczaniu opłaty do okresu, w którym osoba ubezpieczająca się dobrowolnie nie

była ubezpieczona, dolicza się okres niepodlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie

dotychczasowych przepisów.

11.

W uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, Fundusz może

odstąpić od pobrania opłaty lub rozłożyć ją na raty miesięczne, jednak nie więcej

niż na 12 rat.

12.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, o której mowa w ust. 1, i zgłoszonych

do Funduszu członków jej rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, oraz wolontariusza,

o którym mowa w ust. 2, przysługuje od dnia objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i wygasa

po upływie 30 dni od dnia ustania ubezpieczenia zdrowotnego w Funduszu.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.

a i c-i, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach

społecznych.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.

b i pkt 34, powstaje od dnia zgłoszenia do ubezpieczenia w trybie przepisów o ubezpieczeniu

społecznym rolników, a ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały okoliczności

uzasadniające podleganie ubezpieczeniu.

3.

Pracownik korzystający z urlopu bezpłatnego ma prawo do świadczeń z ubezpieczenia

zdrowotnego na zasadach określonych w art. 67 ust. 4.

4.

Po wygaśnięciu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego każda osoba może ubezpieczyć się

na zasadach określonych w art. 68.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe i ćwiczenia

wojskowe oraz pełniący służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny

są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie

z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych.

Żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową i służbę okresową są

objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie z dnia

27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 69, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, mają

prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących zakładami opieki zdrowotnej utworzonymi przez

Ministra Obrony Narodowej.

2.

W przypadku gdy żołnierze, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe, kandydatom na żołnierzy zawodowych oraz pełniącym służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w produkty

lecznicze i wyroby medyczne inne niż oznaczone znakiem „Rp”, finansowane z budżetu

państwa, z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów leczniczych oznaczonych symbolem

OTC i wyrobów medycznych wydawanych bezpłatnie, o których mowa w ust. 3, oraz sposób

i tryb finansowania ponoszonych kosztów, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania

środków publicznych.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2-4,

powstaje z dniem powołania lub skierowania do służby, a wygasa z dniem zwolnienia

z tej służby.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5-13

i 15, powstaje z dniem nawiązania stosunku służbowego, a wygasa z dniem jego ustania.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 14,

powstaje z dniem przyznania im uposażenia, a wygasa z dniem utraty prawa do pobierania

uposażenia.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób pobierających emeryturę lub rentę powstaje

od dnia, od którego przysługuje wypłata emerytury lub renty, i wygasa z dniem zaprzestania

pobierania świadczenia.

2.

W przypadku zawieszenia prawa do renty socjalnej z przyczyn, o których mowa w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej

(Dz. U. Nr 135, poz. 1268 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 120, poz. 1252), prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego wygasa po upływie 90 dni od dnia

ustania ubezpieczenia zdrowotnego w Funduszu.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób w stanie spoczynku pobierających uposażenie

lub pobierających uposażenie rodzinne oraz osób pobierających uposażenie po zwolnieniu

ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego

1)

uczniów i słuchaczy, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17, powstaje z dniem przyjęcia

do szkoły lub zakładu kształcenia nauczycieli, a wygasa z dniem ukończenia szkoły

lub zakładu kształcenia nauczycieli albo skreślenia z listy uczniów lub słuchaczy;

2)

dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 18, przebywających w placówkach pełniących

funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej,

powstaje z dniem przyjęcia do placówki albo domu, a wygasa z końcem pobytu w placówce

bądź domu;

3)

dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19, powstaje z dniem uznania przez ośrodek

pomocy społecznej zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a wygasa z dniem uznania,

że ustała zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, nie później niż z dniem, w

którym dziecko rozpoczyna realizację obowiązku szkolnego; ośrodek pomocy społecznej

może odmówić uznania zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym lub uznać, że ustała

konieczność i zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym dziecka spełniającego przesłanki

określone w art. 66 ust. 1 pkt 19, jeżeli na podstawie wywiadu rodzinnego (środowiskowego)

stwierdzi, iż warunki materialne opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka umożliwiają

jego ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w art. 68;

4)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 20 i 22, powstaje z dniem immatrykulacji

lub przyjęcia na studia doktoranckie i złożenia oświadczenia o niepodleganiu obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu, a wygasa z dniem ukończenia szkoły wyższej

lub studiów doktoranckich albo skreślenia z listy studentów lub skreślenia z listy

uczestników studiów doktoranckich;

5)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 21, powstaje z dniem przyjęcia do wyższego

seminarium duchownego albo teologicznego lub do zakonu albo jego odpowiedników, a

wygasa z dniem ukończenia 25. roku życia albo wystąpienia z wyższego seminarium duchownego

albo teologicznego lub zakonu albo jego odpowiedników;

6)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, powstaje z dniem przyznania stypendium,

a wygasa z dniem utraty prawa do jego pobierania;

7)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, powstaje z dniem uzyskania statusu bezrobotnego,

a wygasa z dniem utraty tego statusu;

8)

osób pobierających świadczenie przedemerytalne lub zasiłek przedemerytalny obejmuje

okres od dnia przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego do dnia utraty prawa

do jego pobierania, a w przypadku zasiłku przedemerytalnego - do jego wygaśnięcia,

a w odniesieniu do osób niepobierających zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia

przedemerytalnego z przyczyn, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 25 - obejmuje okres

od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy do dnia przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego;

9)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku

do dnia utraty prawa do zasiłku;

10)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28, obejmuje okres od dnia przyznania świadczenia

pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania

dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu

jego pobierania do dnia utraty prawa do ich pobierania;

11)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 29, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności, a wygasa z dniem zakończenia realizacji

tego programu lub zaprzestania realizacji tego programu w rozumieniu przepisów o pomocy

społecznej;

12)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu integracji, a wygasa z dniem zakończenia lub wstrzymania realizacji

tego programu;

13)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 30, powstaje po upływie 30 dni od dnia rozpoczęcia

realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, a wygasa z dniem zakończenia

realizacji programu lub zaprzestania realizacji programu w rozumieniu przepisów o

zatrudnieniu socjalnym;

14)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31, powstaje z dniem złożenia w Urzędzie

do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oświadczenia o niepodleganiu przepisom

o systemie ubezpieczeń społecznych i braku innego tytułu do objęcia ubezpieczeniem

zdrowotnym, a wygasa z dniem ustania tych warunków;

15)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, powstaje z dniem rozpoczęcia urlopu,

a wygasa z dniem zakończenia urlopu;

16)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 33, powstaje z dniem, w którym świadczenie

alimentacyjne staje się wymagalne, a wygasa w dniu, w którym świadczenie to przestaje

być wymagalne;

17)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 35, powstaje z dniem powołania na członka

rady nadzorczej i przyznania świadczenia pieniężnego, a wygasa w dniu zaprzestania

pełnienia tej funkcji.

1.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem

społecznym rolników oraz wymienionych w art. 75 i 76 stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczenia społecznego lub do ubezpieczenia

społecznego rolników, z zastrzeżeniem art. 77 i 86 ust. 6.

2.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2-15, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczeń

społecznych, z zastrzeżeniem art. 77.

1.

Osoby pobierające emeryturę lub rentę zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego jednostka

organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych, właściwa do wydania decyzji w sprawach świadczeń, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego, właściwy organ emerytalny lub instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę

albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy do 15. dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały

zmiany dotyczące tego obowiązku.

2.

Osoby pobierające zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne zgłasza

do ubezpieczenia zdrowotnego jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

określona w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych do 15. dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały zmiany dotyczące

tego obowiązku.

3.

Osoby pobierające uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, a także osoby

pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym

charakterze zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego podmiot wypłacający to uposażenie

lub świadczenie.

4.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17, 18 i 20, zgłaszają do ubezpieczenia

zdrowotnego odpowiednio szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli, szkoły wyższe, jednostki

prowadzące studia doktoranckie, placówki pełniące funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze i domy pomocy społecznej.

5.

Dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej na wniosek opiekuna prawnego lub faktycznego dziecka albo

z własnej inicjatywy.

6.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 21, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

odpowiednio wyższe seminarium duchowne albo teologiczne lub zakon albo jego odpowiednik.

7.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 22, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej.

8.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot wypłacający stypendium.

9.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

właściwy powiatowy urząd pracy.

10.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej.

11.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

12.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 29 i 30, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej realizujący indywidualny program wychodzenia z bezdomności

lub indywidualny program zatrudnienia socjalnego.

13.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

powiatowe centrum pomocy rodzinie realizujące indywidualny program integracji.

14.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

15.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

w imiennym raporcie miesięcznym kierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pracodawca

albo rolnicza spółdzielnia produkcyjna.

16.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 34, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Osoby te obowiązane są zgłosić się niezwłocznie

w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w celu ich zarejestrowania.

17.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 35, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot wypłacający świadczenie pieniężne.

Osoby niewymienione w art. 74 i 75 do ubezpieczenia zdrowotnego zgłaszają się same.

1.

Zgłoszenia, o których mowa w art. 74-76, kierowane są do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

2.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, zawierają

1)

wskazanie oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku braku miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wskazanie oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez osobę zgłaszaną do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

wskazanie Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Funduszu w przypadku osób, o których

mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16, jeżeli osoby te nie mają miejsca zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nazwisko i imię;

4)

datę urodzenia;

5)

adres zamieszkania;

6)

numery PESEL i NIP, a w przypadku gdy ubezpieczonemu nie nadano tych numerów lub jednego

z nich - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu.

3.

W przypadku zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodzin, o których mowa

w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, podmiot obowiązany do zgłoszenia ubezpieczonego przesyła

również do Funduszu dane wymienione w ust. 2 oraz następujące dane dotyczące członka

rodziny

1)

nazwisko i imię;

2)

datę urodzenia;

3)

adres zamieszkania;

4)

stopień pokrewieństwa;

5)

informację o znacznym stopniu niepełnosprawności;

6)

numery PESEL i NIP, a w przypadku gdy członkowi rodziny nie nadano tych numerów lub

jednego z nich - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu;

7)

informację o pozostawaniu we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym - w przypadku

osób, o których mowa w art. 5 pkt 3 lit c.

Na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych minister właściwy do

spraw zabezpieczenia społecznego przeprowadza kontrolę w

1)

Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych,

2)

Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

- w zakresie realizacji zadań ubezpieczenia zdrowotnego określonych przepisami ustawy.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki, z zastrzeżeniem

art. 80 ust. 1, art. 82 i 242.

2.

Składka jest miesięczna i niepodzielna.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne rolnika podlegającego ubezpieczeniu społecznemu

rolników jest równa kwocie odpowiadającej cenie połowy kwintala żyta z każdego hektara

przeliczeniowego użytków rolnych w prowadzonym gospodarstwie rolnym, ustalonej dla

celów wymiaru podatku rolnego.

2.

Rolnik prowadzący działalność w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników opłaca ponadto składki na ubezpieczenie zdrowotne od deklarowanej podstawy wymiaru

składki

1)

odpowiadającej dochodowi ustalonemu dla opodatkowania podatkiem dochodowym od osób

fizycznych w kwocie nie niższej jednak niż kwota odpowiadająca wysokości świadczenia

pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych;

2)

odpowiadającej wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie

przepisów o świadczeniach rodzinnych w przypadku prowadzenia działalności niepodlegającej

opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

3.

Podstawą wymiaru składki dla rolnika, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 34, oraz

dla domowników, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 34, jest kwota

odpowiadająca wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów

o świadczeniach rodzinnych.

4.

Składka rolnika na ubezpieczenie zdrowotne obejmuje członków jego rodziny, jeżeli

nie są oni domownikami w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

1.

Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa

w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a, d-i i pkt 3 i 11, stosuje się przepisy określające

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem

ust. 5, 6 i 10.

2.

Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 66

ust. 1 pkt 1 lit. c, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 75% przeciętnego

wynagrodzenia. Składka w nowej wysokości obowiązuje od trzeciego miesiąca następnego

kwartału.

3.

Podstawę wymiaru składek dla osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5-10, 12 i

13, stanowi kwota odpowiadająca uposażeniu tych osób.

4.

Podstawę wymiaru składek dla osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 i 4, stanowi

kwota odpowiadająca wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie

przepisów o świadczeniach rodzinnych.

5.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których

mowa w ust. 1, nie stosuje się wyłączeń wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy

wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz nie stosuje się

ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pomniejsza się o kwoty składek

na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych

niebędących płatnikami składek, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego,

zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.

7.

Podstawę wymiaru składek dla funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej będących w

służbie kandydackiej stanowi kwota odpowiadająca wysokości minimalnego wynagrodzenia.

8.

Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla

1)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 14 i 15, jest kwota odpowiadająca wysokości

uposażenia albo wynagrodzenia tych osób;

2)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16, jest kwota emerytury, renty pomniejszona

o kwotę spłaty nadpłaty świadczenia, z wyłączeniem dodatków, zasiłków, świadczeń pieniężnych

i ryczałtu energetycznego, ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla

oraz deputatu węglowego albo kwota uposażenia pobieranego w stanie spoczynku lub uposażenia

rodzinnego, kwota uposażenia pobieranego po zwolnieniu ze służby lub świadczenia pieniężnego

o takim samym charakterze;

3)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17-20, jest kwota odpowiadająca wysokości

świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych;

4)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 22 i 23, jest kwota odpowiadająca wysokości

pobieranego stypendium;

5)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, jest kwota odpowiadająca wysokości pobieranego

zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium, a w przypadku niepobierania przez bezrobotnego

zasiłku lub stypendium - kwota odpowiadająca 80% wysokości świadczenia pielęgnacyjnego

przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, z zastrzeżeniem

art. 243;

6)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 25, jest kwota odpowiadająca wysokości zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a w przypadku niepobierania zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego - kwota odpowiadająca 80% wysokości

świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych, z zastrzeżeniem art. 243;

7)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, jest kwota odpowiadająca wysokości przyznanego

zasiłku stałego z pomocy społecznej;

8)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, 29 i 30, jest maksymalna kwota zasiłku

stałego z pomocy społecznej;

9)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28 i 31, jest kwota odpowiadająca wysokości

świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych;

10)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, jest kwota odpowiadająca wysokości świadczenia

pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych;

11)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 33, jest kwota odpowiadająca kwocie faktycznie

otrzymanych alimentów, nie wyższa jednak od wysokości świadczenia pielęgnacyjnego

przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych;

12)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 35, jest przychód, w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymywany z tytułu pełnionej funkcji.

9.

W przypadku przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury, renty lub zasiłków z ubezpieczenia

społecznego albo świadczeń pieniężnych dla cywilnych ofiar wojny za okres, za który

ubezpieczony pobierał świadczenie z innego właściwego organu emerytalnego lub rentowego,

zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania

bez pracy albo zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne w wysokości

uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie

zdrowotne - Zakład Ubezpieczeń Społecznych przy ustalaniu podstawy wymiaru składek

na ubezpieczenie zdrowotne odejmuje te kwoty od przyznanego świadczenia.

10.

Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla osób, o których mowa w art.

66 ust. 1 pkt 1 lit. f i pkt 21, z wyłączeniem osób duchownych będących podatnikami

podatku dochodowego od osób fizycznych lub zryczałtowanego podatku dochodowego od

przychodów osób duchownych, jest kwota odpowiadająca wysokości świadczenia pielęgnacyjnego

przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób ustalania podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne rolników, ich domowników oraz osób pobierających

emeryturę lub rentę rolniczą, a także terminy i tryb ich opłacania, uwzględniając

potrzebę zapewnienia terminowego opłacania składek.

1.

W przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia

obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na

ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

2.

W przypadku gdy w ramach jednego z tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego

wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a, d-i, ubezpieczony uzyskuje więcej niż

jeden przychód, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od każdego z uzyskanych

przychodów odrębnie.

3.

Jeżeli ubezpieczony prowadzący działalność pozarolniczą uzyskuje przychody z więcej

niż jednego z rodzajów działalności określonych w ust. 5, składka na ubezpieczenie

zdrowotne jest opłacana odrębnie od każdego rodzaju działalności, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Jeżeli ubezpieczony prowadzący działalność pozarolniczą uzyskuje przychody z więcej

niż jednej spółki w ramach tego samego rodzaju działalności, o której mowa w ust.

5 pkt 1-5, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest odrębnie od każdej prowadzonej

spółki.

5.

Rodzajami działalności są

1)

działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki cywilnej;

2)

działalność gospodarcza prowadzona w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;

3)

działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki jawnej;

4)

działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki komandytowej;

5)

działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki partnerskiej;

6)

wykonywanie działalności twórczej lub artystycznej jako twórca lub artysta;

7)

wykonywanie wolnego zawodu w rozumieniu przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym

od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne;

8)

wykonywanie wolnego zawodu, z którego przychody są przychodami z działalności gospodarczej

w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

9)

inna niż określona w pkt 1-8 pozarolnicza działalność gospodarcza prowadzona na podstawie

przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych.

6.

W przypadku zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o których

mowa w art. 66 ust. 1, składka finansowana z budżetu państwa jest opłacana tylko wtedy,

gdy nie ma innego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. W takim

przypadku ubezpieczony ma obowiązek poinformować płatnika składek o opłacaniu składek

z innego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

7.

W przypadku zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o których

mowa w art. 66 ust. 1, gdy w ramach każdego z tych tytułów składka finansowana jest

z budżetu państwa, składka jest opłacana wyłącznie z tytułu, który powstał najwcześniej.

Jeżeli tytuły powstały równocześnie, składka jest opłacana z pierwszego zgłoszonego

tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym.

8.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana przez osobę, której świadczenie

emerytalne lub rentowe nie przekracza miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia,

od tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66

ust. 1 pkt 1 lit. c, w przypadku gdy osoba ta

1)

uzyskuje dodatkowe przychody z tego tytułu w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie

50% kwoty najniższej emerytury lub

2)

opłaca podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

9.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana przez osobę zaliczoną do umiarkowanego

lub znacznego stopnia niepełnosprawności od tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia

zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, w przypadku gdy osoba ta

1)

uzyskuje przychody z tego tytułu w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 50% kwoty

najniższej emerytury lub

2)

opłaca podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

10.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana w wysokości nieprzekraczającej kwoty

należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, w przypadku gdy osoba zaliczona

do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności uzyskuje przychód jedynie

z tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66

ust. 1 pkt 1 lit. c.

11.

W przypadku gdy osoba duchowna, która nie jest podatnikiem zryczałtowanego podatku

dochodowego od przychodów osób duchownych, uzyskuje przychód jedynie z tytułu do objęcia

obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w

1)

art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a albo

2)

art. 66 ust. 1 pkt 16

- składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest wyłącznie z tytułu, z którego osoba

ta uzyskuje przychód.

1.

W przypadku gdy składka na ubezpieczenie zdrowotne obliczona przez płatnika, o którym

mowa w art. 85 ust. 1-13, zgodnie z przepisami art. 79-81 jest wyższa od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczonej

przez tego płatnika zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm., składkę obliczoną za poszczególne miesiące obniża się do wysokości tej zaliczki.

2.

Jeżeli podstawę obliczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi

1)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, od którego płatnik nie oblicza zaliczki na ten podatek,

2)

przychód ubezpieczonego zwolniony od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego

opodatkowania lub innych umów międzynarodowych, od którego płatnik nie oblicza zaliczki

na ten podatek, w stosunku do ubezpieczonych, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt

1 i 16,

3)

przychód członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

z wyłączeniem dodatku zagranicznego i innych świadczeń przysługujących tym osobom,

4)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 74 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, od którego płatnik nie oblicza zaliczki na ten podatek, w stosunku do ubezpieczonych,

o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16

- składkę na ubezpieczenie zdrowotne płatnik oblicza zgodnie z przepisami art. 79-81.

3.

W przypadku nieobliczania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych przez płatnika,

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, od przychodów stanowiących podstawę wymiaru składki innych niż określone w ust.

2 składkę obliczoną za poszczególne miesiące obniża się do wysokości 0 zł.

4.

Płatnik składek przekazuje w formie elektronicznej do centrali Funduszu zestawienie

składek na ubezpieczenie zdrowotne, pobranych z uwzględnieniem obniżenia określonego

w ust. 1, zawierające informację o wysokości tych składek, jeżeli były ustalane zgodnie

z przepisami niniejszego rozdziału.

5.

Zestawienie, o którym mowa w ust. 4, zawiera ponadto następujące dane

1)

imię i nazwisko ubezpieczonego;

2)

adres zamieszkania ubezpieczonego;

3)

numer PESEL oraz numer NIP ubezpieczonego;

4)

serię i numer dowodu osobistego lub paszportu ubezpieczonego - w przypadku nieposiadania

numerów, o których mowa w pkt 3, albo jednego z nich;

5)

nazwę (firmę), adres siedziby oraz kod płatnika;

6)

numer NIP oraz numer REGON płatnika.

6.

Płatnik składek rozliczający składki nie więcej niż za 5 osób może przekazywać zestawienia

składek, o których mowa w ust. 4, w formie dokumentu pisemnego według ustalonego przez

Fundusz wzoru.

1.

Składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca osoba podlegająca ubezpieczeniu zdrowotnemu,

z zastrzeżeniem art. 85 i 86.

2.

W przypadku gdy wypłata przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

zdrowotne jest dokonywana przez komornika, składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca

ubezpieczony bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez właściwy oddział wojewódzki

Funduszu.

1.

Za osobę pozostającą w stosunku pracy, w stosunku służbowym albo odbywającą służbę

zastępczą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza

pracodawca, a w razie wypłaty świadczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o których mowa w ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, z późn. zm. - podmiot obowiązany do wypłaty tych świadczeń.

2.

Za osobę pobierającą świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot, który

wypłaca to świadczenie.

3.

Za funkcjonariuszy, o których mowa w art. 81 ust. 7, składkę oblicza, finansuje ze

środków własnych i odprowadza szkoła Państwowej Straży Pożarnej.

4.

Za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej

umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik

oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający.

5.

Za osobę pobierającą świadczenie socjalne wypłacane w okresie urlopu lub zasiłek socjalny

wypłacany na czas przekwalifikowania zawodowego i poszukiwania nowego zatrudnienia,

osobę pobierającą wynagrodzenie przysługujące w okresie korzystania ze stypendium

na przekwalifikowanie lub w okresie korzystania ze świadczenia górniczego składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot wypłacający

świadczenie, zasiłek lub wynagrodzenie.

6.

Za bezrobotnego pobierającego zasiłek lub stypendium składkę jako płatnik oblicza,

pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza właściwy powiatowy urząd pracy.

7.

Za członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz

członków ich rodzin składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza spółdzielnia.

8.

Za osobę pobierającą uposażenie posła oraz posła do Parlamentu Europejskiego wybranego

w Rzeczypospolitej Polskiej składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza Kancelaria Sejmu, a za osobę pobierającą uposażenie senatora - Kancelaria

Senatu.

9.

Za osobę pobierającą emeryturę lub rentę składkę jako płatnik oblicza, pobiera z kwoty

emerytury lub renty, o której mowa w art. 81 ust. 8 pkt 2 i ust. 9, i odprowadza jednostka

organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych, właściwa do wydawania decyzji w sprawach świadczeń, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego, inny właściwy organ emerytalny lub rentowy lub instytucja wypłacająca

emeryturę lub rentę albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy.

10.

Za osobę pobierającą zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z kwoty zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego

i odprowadza jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach

o systemie ubezpieczeń społecznych.

11.

Za osobę pobierającą uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, uposażenie

po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza wypłacający to

uposażenie lub świadczenie.

12.

Za osobę, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 22, składkę jako płatnik oblicza, pobiera

z dochodu ubezpieczonego i odprowadza Krajowa Szkoła Administracji Publicznej.

13.

Za osobę, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, składkę jako płatnik oblicza, pobiera

z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot wypłacający stypendium.

14.

Za osobę współpracującą z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność składkę oblicza,

odprowadza i finansuje ze środków własnych osoba prowadząca pozarolniczą działalność.

15.

Za osobę korzystającą z urlopu wychowawczego składkę na ubezpieczenie zdrowotne oblicza

pracodawca albo rolnicza spółdzielnia produkcyjna.

16.

Za członka rady nadzorczej składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza podmiot wypłacający świadczenie pieniężne.

1.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne

1)

rolników, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 34, oraz domowników,

z wyjątkiem rolników prowadzących działy specjalne produkcji rolnej, opłaca Kasa Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego;

2)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, opłaca się z budżetu państwa, z części

pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej;

3)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, opłaca się z budżetu państwa, z części

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

4)

dzieci, uczniów i słuchaczy, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17 i 18, przebywających

w placówce pełniącej funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze, opiekuńcze lub lecznicze

lub w domu pomocy społecznej opłaca placówka lub dom, a uczniów i słuchaczy nieprzebywających

w takiej placówce lub domu, jeżeli nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu, opłaca szkoła lub zakład kształcenia nauczycieli, do którego uczeń

lub słuchacz uczęszcza;

5)

dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19, opłaca ośrodek pomocy społecznej;

6)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 20, opłaca szkoła wyższa lub jednostka organizacyjna

prowadząca studia doktoranckie, w której osoby te odbywają studia;

7)

bezrobotnych niepobierających zasiłku lub stypendium oraz osób niepobierających zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, z przyczyn określonych w art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu, opłaca właściwy urząd pracy;

8)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, opłaca ośrodek pomocy społecznej;

9)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28, opłaca wójt, burmistrz lub prezydent

miasta;

10)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, opłaca powiatowe centrum pomocy rodzinie

realizujące indywidualny program integracji;

11)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 29 i 30, opłaca ośrodek pomocy społecznej

realizujący indywidualny program wychodzenia z bezdomności lub indywidualny program

zatrudnienia socjalnego;

12)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31, opłaca Urząd do Spraw Kombatantów i

Osób Represjonowanych;

13)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, opłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

14)

osób, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 4, jeżeli zostały uznane za osoby pochodzenia

polskiego w rozumieniu przepisów o repatriacji, opłaca szkoła wyższa lub jednostka

organizacyjna prowadząca studia doktoranckie, w której osoby te odbywają lub będą

odbywać studia.

2.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w ust. 1, osób, o których

mowa w art. 66 ust. 1 pkt 34, a także osób, którym przyznano renty na podstawie przepisów

o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz członków ich rodzin, jak również

osób, które utraciły wzrok w wyniku działań wojennych w latach 1939-1945 lub eksplozji

niewypałów i niewybuchów pozostałych po tych działaniach, otrzymujących dochody z

tytułu emerytury lub renty zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie

odrębnych przepisów są finansowane z budżetu państwa.

3.

Środki z budżetu państwa na składki wymienione w ust. 1 pkt 4 i 7 otrzymują jednostki

samorządu terytorialnego jako dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej.

4.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne duchownych oraz alumnów wyższych seminariów duchownych

i teologicznych, postulantów, nowicjuszy i juniorystów oraz ich odpowiedników, z wyłączeniem

osób duchownych będących podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych lub zryczałtowanego

podatku dochodowego od przychodów osób duchownych, są finansowane z Funduszu Kościelnego.

5.

Na opłacenie składek, o których mowa w ust. 4, Fundusz Kościelny otrzymuje dotacje

z budżetu państwa.

6.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.

b, opłacana jest od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono zgłoszenie do ubezpieczenia

w trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, do ostatniego dnia miesiąca,

w którym ustały okoliczności uzasadniające podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu.

1.

Osoby i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 84-86, są obowiązane, bez uprzedniego

wezwania, opłacić i rozliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc

kalendarzowy w trybie i na zasadach oraz w terminie przewidzianych dla składek na

ubezpieczenie społeczne, a jeżeli do tych osób i jednostek nie stosuje się przepisów

o ubezpieczeniu społecznym - w terminie do 15. dnia następnego miesiąca.

2.

W przypadku rozliczania składek na ubezpieczenie zdrowotne od emerytur, rent, zasiłków

przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych

1)

nie przekazuje imiennych raportów miesięcznych;

2)

wykazuje składki w odrębnej deklaracji rozliczeniowej.

3.

Od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne pobiera się odsetki

za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych dla zaległości podatkowych.

4.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne

1)

osób wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a i c-i, pkt 2-33 i 35 oraz w art. 68

są opłacane i ewidencjonowane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem

pkt 2;

2)

osób wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 16 pobierających świadczenia

emerytalno-rentowe z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz osób wymienionych

w art. 66 ust. 1 pkt 34 są opłacane i ewidencjonowane w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego.

5.

Niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od dnia wpływu składek na ubezpieczenie

zdrowotne, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazuje pobrane składki na

ubezpieczenie zdrowotne wraz z pobranymi odsetkami za zwłokę do centrali Funduszu.

6.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazuje pobrane składki na ubezpieczenie zdrowotne

i należności pochodne od składek niezwłocznie do centrali Funduszu, nie później niż

w ciągu 3 dni roboczych od dnia ich wpływu na rachunek, o którym mowa w art. 47 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych.

7.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu dane o ubezpieczonych, o których mowa w art. 188 ust. 4 pkt 1

i 7-9, i opłaconych za nich składkach na ubezpieczenie zdrowotne, przekazane w zgłoszeniu,

o którym mowa w art. 77 ust. 1, i w imiennym raporcie miesięcznym oraz o odsetkach

za zwłokę, nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od dnia wpływu składek i odsetek

oraz dokumentów umożliwiających ustalenie ich wysokości i rozdzielenie ich na ubezpieczonych.

8.

Fundusz jest uprawniony do nieodpłatnego dostępu do informacji o ubezpieczonym i opłacanej

przez niego składce, przekazywanych do centrali Funduszu, w zakresie niezbędnym do

realizacji ubezpieczenia zdrowotnego, znajdujących się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych

oraz w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

9.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu dane, o których mowa w art. 188 ust. 4 pkt 1, 3-4 i 7-10, przekazane

w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 77 ust. 1, po przeprowadzeniu ich weryfikacji,

polegającej na stwierdzeniu ich zgodności z danymi objętymi ewidencją PESEL.

10.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu sprawozdanie zawierające informacje, w podziale na poszczególnych

ubezpieczonych, o należnej składce z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, podane w zgłoszeniu,

o którym mowa w art. 77 ust. 1, i w imiennych raportach miesięcznych, za dany kwartał,

nie później niż do ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po tym kwartale.

11.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres oraz sposób

przekazywania do centrali Funduszu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasę Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego danych dotyczących osób objętych ubezpieczeniem zdrowotnym

i płatników składek, uwzględniając konieczność zapewnienia poufności przekazywanych

danych.

12.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy, zakres i tryb weryfikacji

danych ubezpieczonych, o której mowa w ust. 9, oraz sposób postępowania Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych i Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w razie stwierdzenia ich niezgodności

i tryb dokonywania niezbędnych korekt w przypadku stwierdzenia niezgodności przekazywanych

danych, uwzględniając konieczność zapewnienia poufności przekazywanych danych.

Koszty poboru i ewidencjonowania składek na ubezpieczenie zdrowotne potrącane są przez

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

w wysokości 0,20% kwoty tej części składek przekazanych do centrali Funduszu, które

zostały zidentyfikowane (przypisane do konkretnego ubezpieczonego) również w zakresie

wysokości wpłat.

Od kwoty nieprzekazanych w terminie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasę Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego składek na ubezpieczenie zdrowotne wraz z należnymi odsetkami

Fundusz pobiera odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych dla zaległości

podatkowych.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przeprowadzają

kontrolę wykonywania obowiązków płatników w zakresie zgłoszenia ubezpieczonych do

Funduszu i opłacania składki.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, na wniosek ministra właściwego

do spraw zdrowia, może zobowiązać Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub Kasę Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, określając

jednocześnie jej zakres przedmiotowy i podmiotowy.

3.

Do zakresu kontroli, o której mowa w ust. 1, należy kontrola rzetelności

1)

zgłaszania do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych tym ubezpieczeniem;

2)

deklarowanych podstaw obliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne, prawidłowości

obliczania, opłacania i odprowadzania składki.

4.

Fundusz analizuje uzyskane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego dane, o których mowa w ust. 3, oraz występuje z wnioskami

do tych instytucji.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego comiesięcznie

przekazują ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych i ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia informacje dotyczące wysokości wpłat z tytułu składek na ubezpieczenie

zdrowotne i środków przekazanych z tego tytułu do Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych

zawartych w informacjach, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

prawidłowego i rzetelnego gospodarowania środkami publicznymi.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, odrębny sposób ubezpieczania w stosunku

do osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5-13, które ze względu na wymogi obronności

lub bezpieczeństwa państwa zostały oddelegowane do wykonywania pracy lub wyznaczone

do pełnienia służby poza macierzystą jednostką, uwzględniając sposób zgłaszania do

ubezpieczenia zdrowotnego oraz opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz względy

obronności państwa.

1.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę nieopłacone

w terminie podlegają ściągnięciu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych.

2.

Należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach

określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Zwrot nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne następuje na zasadach

określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

2.

Zwrotu nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne nie można dochodzić,

jeżeli od dnia ich opłacenia upłynęło 5 lat.

3.

Od nienależnie pobranej emerytury, renty, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego

albo świadczenia pieniężnego dla cywilnych ofiar wojny składka na ubezpieczenie zdrowotne

nie podlega zwrotowi.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu

1)

od podatku dochodowego od osób fizycznych - na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;

2)

od ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, karty podatkowej oraz zryczałtowanego

podatku dochodowego od przychodów osób duchownych - na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm..

2.

Odliczenia, o których mowa w ust. 1, nie mogą powodować zmniejszenia dochodów jednostek

samorządu terytorialnego.

1.

Tworzy się Narodowy Fundusz Zdrowia będący państwową jednostką organizacyjną posiadającą

osobowość prawną.

2.

W skład Funduszu wchodzą

1)

centrala Funduszu;

2)

oddziały wojewódzkie Funduszu.

3.

Siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

W centrali Funduszu oraz w oddziałach wojewódzkich Funduszu tworzy się komórki organizacyjne

do spraw służb mundurowych.

5.

Kierowników komórek organizacyjnych, o których mowa w ust. 4

1)

w centrali Funduszu - powołuje Prezes Funduszu na wspólny wniosek Ministra Obrony

Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Ministra Sprawiedliwości;

2)

w oddziałach wojewódzkich Funduszu - powołuje dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

na wspólny wniosek Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych

oraz Ministra Sprawiedliwości.

6.

Oddziały wojewódzkie Funduszu tworzone są zgodnie z podziałem terytorialnym państwa.

W oddziałach wojewódzkich mogą być tworzone placówki terenowe na zasadach określonych

w statucie Funduszu.

7.

Fundusz działa na podstawie ustawy i statutu.

8.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje Funduszowi statut, określając

w szczególności strukturę organizacyjną Funduszu, w tym centrali i oddziałów wojewódzkich

Funduszu oraz siedziby tych oddziałów, mając na względzie sprawne wykonywanie zadań

przez Fundusz.

1.

Fundusz zarządza środkami finansowymi, o których mowa w art. 116.

2.

W zakresie środków pochodzących ze składek na ubezpieczenie zdrowotne Fundusz działa

w imieniu własnym na rzecz ubezpieczonych oraz osób uprawnionych do tych świadczeń

na podstawie przepisów o koordynacji.

3.

Do zakresu działania Funduszu należy również w szczególności

1)

określanie jakości i dostępności oraz analiza kosztów świadczeń opieki zdrowotnej

w zakresie niezbędnym dla prawidłowego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej;

2)

przeprowadzanie konkursów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej, a także monitorowanie ich realizacji i rozliczanie;

3)

finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych świadczeniobiorcom innym niż

ubezpieczeni spełniającym kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy;

4)

opracowywanie, wdrażanie, realizowanie i finansowanie programów zdrowotnych;

5)

wykonywanie zadań zleconych, w tym finansowanych przez ministra właściwego do spraw

zdrowia, w szczególności realizacja programów zdrowotnych;

6)

monitorowanie ordynacji lekarskich;

7)

promocja zdrowia;

8)

prowadzenie Centralnego Wykazu Ubezpieczonych;

9)

prowadzenie wydawniczej działalności promocyjnej i informacyjnej w zakresie ochrony

zdrowia.

4.

Fundusz prowadzi Centralny Wykaz Ubezpieczonych w celu

1)

potwierdzenia prawa do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

gromadzenia danych o ubezpieczonych w Funduszu;

3)

gromadzenia danych o osobach uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie

przepisów o koordynacji;

4)

wydawania poświadczeń i zaświadczeń w zakresie swojej działalności;

5)

rozliczania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, w tym udzielanych na podstawie przepisów

o koordynacji.

5.

Fundusz nie wykonuje działalności gospodarczej.

6.

Fundusz nie może być właścicielem zakładów opieki zdrowotnej ani nie może posiadać

w jakiejkolwiek formie praw własności w stosunku do podmiotów prowadzących zakłady

opieki zdrowotnej.

7.

Zadania Funduszu określone w ust. 3 pkt 1, 2, 4 i 6 w odniesieniu do zakładów opieki

zdrowotnej tworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości

i ministra właściwego do spraw wewnętrznych realizuje komórka organizacyjna oddziału

wojewódzkiego Funduszu, o której mowa w art. 96 ust. 4.

8.

Fundusz otrzymuje dotację z budżetu państwa na sfinansowanie kosztów realizacji zadania,

o którym mowa w ust. 3 pkt 3.

1.

Organami Funduszu są

1)

Rada Funduszu;

2)

Prezes Funduszu;

3)

rady oddziałów wojewódzkich Funduszu;

4)

dyrektorzy oddziałów wojewódzkich Funduszu.

2.

W sprawach niezastrzeżonych do zakresu zadań Rady Funduszu, rady oddziału wojewódzkiego

Funduszu lub dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu organem właściwym jest Prezes

Funduszu.

3.

Techniczno-organizacyjną obsługę

1)

Rady Funduszu i Prezesa Funduszu - zapewnia centrala Funduszu;

2)

rady oddziału wojewódzkiego Funduszu i dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu -

zapewnia oddział wojewódzki Funduszu.

1.

Rada Funduszu składa się z dziewięciu osób powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów,

przy czym

1)

jednego członka powołuje się spośród kandydatów wskazanych przez Rzecznika Praw Obywatelskich;

2)

dwóch członków powołuje się spośród kandydatów wskazanych przez Trójstronną Komisję

do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

3)

jednego członka powołuje się spośród kandydatów wskazanych przez stronę samorządową

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;

4)

jednego członka powołuje się spośród kandydatów wskazanych przez ministra właściwego

do spraw zdrowia;

5)

jednego członka powołuje się spośród kandydatów wskazanych przez Radę Działalności

Pożytku Publicznego;

6)

jednego członka powołuje się spośród kandydatów wskazanych wspólnie przez Ministra

Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Kadencja członków Rady Funduszu trwa 5 lat.

3.

Rada Funduszu działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

4.

Rada Funduszu wybiera ze swego grona przewodniczącego, który zwołuje posiedzenia i

im przewodniczy.

5.

W skład Rady Funduszu wchodzą osoby, które spełniają łącznie następujące kryteria

1)

nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione umyślnie;

2)

posiadają wykształcenie wyższe;

3)

posiadają wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków

członka Rady Funduszu;

4)

posiadają uprawnienia konieczne do zasiadania w radach nadzorczych jednoosobowych

spółek Skarbu Państwa, zgodnie z odrębnymi przepisami.

6.

Członkowie Rady Funduszu nie mogą być jednocześnie

1)

pracownikami Funduszu;

2)

świadczeniodawcami;

3)

właścicielami zakładów opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcami, o których mowa

w art. 5 pkt 41 lit. a, ich pracownikami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami;

4)

członkami organów lub pracownikami podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;

5)

członkami organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na

podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959);

6)

właścicielami apteki, hurtowni farmaceutycznej lub podmiotu wytwarzającego produkty

lecznicze i wyroby medyczne;

7)

właścicielami akcji lub udziałów w spółkach handlowych prowadzących podmioty, o których

mowa w pkt 3 i 6.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, wynagrodzenie członków Rady Funduszu,

uwzględniając zakres zadań Rady.

1.

Do zadań Rady Funduszu należy

1)

kontrolowanie bieżącej działalności Funduszu we wszystkich dziedzinach jego działalności;

2)

uchwalanie

a)

planu pracy Funduszu na dany rok,

b)

rzeczowego planu wydatków inwestycyjnych;

3)

opiniowanie

a)

projektu planu finansowego na dany rok,

b)

systemu wynagradzania pracowników Funduszu;

4)

przyjmowanie

a)

sprawozdania z wykonania planu finansowego Funduszu,

b)

okresowych i rocznych sprawozdań z działalności Funduszu;

5)

podejmowanie uchwał w sprawach dotyczących majątku Funduszu i inwestycji przekraczających

zakres upoważnienia statutowego dla Prezesa Funduszu oraz nabywania, zbywania i obciążania

nieruchomości stanowiących własność Funduszu;

6)

kontrola prawidłowej realizacji planu finansowego Funduszu;

7)

wnioskowanie do Prezesa Funduszu o przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania

w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub ich realizacji;

8)

powoływanie i odwoływanie Prezesa Funduszu w trybie określonym w art. 102 ust. 2;

9)

odwoływanie Prezesa Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 102 ust. 3;

10)

powoływanie i odwoływanie zastępców Prezesa Funduszu w trybie określonym w art. 103

ust. 2 i 3.

2.

W celu wykonania swoich obowiązków Rada może żądać od Prezesa Funduszu sprawozdań

i wyjaśnień.

3.

Rada Funduszu nie ma prawa wydawania Prezesowi Funduszu wiążących poleceń dotyczących

bieżącej działalności Funduszu.

4.

Uchwały w sprawach określonych w ust. 1 pkt 8-10 są podejmowane przez Radę Funduszu

większością 2/3 głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby jej członków,

a w innych sprawach - większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej

liczby członków Rady. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego

Rady.

5.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady Funduszu przed upływem kadencji, z zastrzeżeniem

art. 166 ust. 1 pkt 1, w przypadku

1)

rezygnacji ze stanowiska;

2)

utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby,

trwającej co najmniej sześć miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim;

3)

nieusprawiedliwionej nieobecności na 4 kolejnych posiedzeniach Rady Funduszu;

4)

naruszenia przepisów art. 99 ust. 5 i 6;

5)

prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie.

6.

Przed upływem kadencji członka Rady Funduszu Prezes Rady Ministrów może odwołać także

na podstawie wniosku podmiotu, który wnioskował o jego powołanie.

7.

W przypadku odwołania członka Rady Funduszu albo jego śmierci przed upływem jego kadencji,

Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka na okres do końca tej kadencji. Przepisy

art. 99 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

8.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy do końca kadencji członka Rady Funduszu

pozostało mniej niż 3 miesiące, licząc od dnia odwołania albo jego śmierci.

9.

Przewodniczący Rady Funduszu zaprasza do udziału w posiedzeniach Rady, w charakterze

obserwatorów, przedstawicieli: Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, Naczelnej Rady Aptekarskiej, Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

10.

Rada Funduszu w związku z zadaniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

1)

może delegować swoich członków do samodzielnego wykonywania czynności kontrolnych;

2)

ma wgląd we wszelkie dokumenty związane z działalnością Funduszu.

11.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w ramach uprawnień nadzorczych Rada Funduszu może

zawiesić, z ważnych powodów, w czynnościach Prezesa Funduszu lub jego zastępców do

czasu podjęcia działań, o których mowa w art. 166 ust. 1 pkt 2, oraz delegować swoich

członków do czasowego wykonywania czynności Prezesa Funduszu lub jego zastępców.

1.

Prezes Funduszu lub co najmniej trzech członków Rady Funduszu może żądać zwołania

posiedzenia Rady Funduszu, podając proponowany porządek obrad. Przewodniczący Rady

Funduszu zwołuje posiedzenie nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku.

2.

Jeżeli przewodniczący Rady Funduszu nie zwoła posiedzenia zgodnie z ust. 1, wnioskodawca

może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o zwołanie posiedzenia,

podając przyczynę, datę, miejsce i proponowany porządek obrad.

1.

Działalnością Funduszu kieruje Prezes Funduszu, który reprezentuje Fundusz na zewnątrz.

2.

Prezesa Funduszu powołuje i odwołuje Rada Funduszu na wniosek ministra właściwego

do spraw zdrowia.

3.

W przypadku rażącego naruszenia obowiązków ustawowych Rada Funduszu może odwołać Prezesa

Funduszu bez wniosku, o którym mowa w ust. 2. W takim przypadku Rada Funduszu niezwłocznie

informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o podjętej w tej sprawie uchwale, przedstawiając

jej uzasadnienie.

4.

Rada Funduszu ustala wynagrodzenie Prezesa Funduszu.

5.

Do zakresu działania Prezesa Funduszu w szczególności należy

1)

prowadzenie gospodarki finansowej Funduszu;

2)

efektywne i bezpieczne zarządzanie funduszami i mieniem Funduszu, w tym gospodarowanie

rezerwą ogólną, o której mowa w art. 118 ust. 5;

3)

zaciąganie, w imieniu Funduszu, zobowiązań, w tym pożyczek i kredytów, z zastrzeżeniem

art. 100 ust. 1 pkt 5;

4)

przygotowywanie i przedstawianie Radzie Funduszu corocznych prognoz wpływów i wydatków;

5)

opracowywanie projektu planu finansowego Funduszu na podstawie projektów planów finansowych

oddziałów wojewódzkich Funduszu, prognoz, o których mowa w art. 120 ust. 1 i 2;

6)

sporządzanie rocznego planu finansowego Funduszu po otrzymaniu opinii Rady Funduszu,

komisji właściwej do spraw finansów publicznych oraz komisji właściwej do spraw zdrowia

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

sporządzanie projektu planu pracy Funduszu;

8)

realizacja rocznego planu finansowego i planu pracy Funduszu;

9)

sporządzanie projektu rzeczowego planu wydatków inwestycyjnych na następny rok;

10)

sporządzanie sprawozdania z wykonania planu finansowego Funduszu za dany rok oraz

niezwłocznie przedkładanie go ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych;

11)

sporządzanie okresowych i rocznych sprawozdań z działalności Funduszu;

12)

nadzorowanie rozliczeń dokonywanych w ramach wykonywania przepisów o koordynacji;

13)

sporządzanie analiz i ocen na podstawie informacji, o których mowa w art. 106 ust.

10 pkt 5, przekazanych przez oddziały wojewódzkie Funduszu;

14)

przedstawianie Radzie Funduszu projektu systemu wynagradzania pracowników Funduszu;

15)

pełnienie funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy w stosunku do osób zatrudnionych w centrali Funduszu;

16)

powoływanie i odwoływanie dyrektora oddziału wojewódzkiego, po zasięgnięciu opinii

rady oddziału wojewódzkiego Funduszu;

17)

odwoływanie dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu na wniosek rady oddziału wojewódzkiego

Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 107 ust. 4;

18)

wykonywanie uchwał Rady Funduszu;

19)

przedstawianie Radzie Funduszu innych informacji o pracy Funduszu - w formie, zakresie

i terminach określonych przez Radę Funduszu;

20)

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia uchwał Rady Funduszu podlegających

badaniu w trybie art. 163, w terminie 3 dni roboczych od dnia ich uchwalenia;

21)

nadzór nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszu;

22)

koordynowanie współpracy Funduszu z organami administracji rządowej, instytucjami

działającymi na rzecz ochrony zdrowia, instytucjami ubezpieczeń społecznych, samorządami

zawodów medycznych, związkami zawodowymi, organizacjami pracodawców, organizacjami

świadczeniodawców oraz ubezpieczonych;

23)

przekazywanie oddziałom wojewódzkim Funduszu do realizacji programów zdrowotnych zleconych

przez właściwego ministra;

24)

podejmowanie decyzji w sprawach określonych w ustawie;

25)

ustalanie jednolitych sposobów realizacji ustawowych zadań realizowanych przez oddziały

wojewódzkie Funduszu.

6.

W przypadku nieobecności lub czasowej niemożności sprawowania funkcji, w okresie nie

dłuższym niż 6 miesięcy, Prezesa Funduszu zastępuje, na podstawie jego pisemnego upoważnienia,

jeden z zastępców Prezesa Funduszu. W przypadku śmierci osoby pełniącej funkcję Prezesa

Funduszu lub niemożności udzielenia przez niego takiego upoważnienia - upoważnienia

udziela Rada Funduszu.

7.

Prezes Funduszu może udzielić zastępcom Prezesa, głównemu księgowemu Funduszu oraz

pracownikom centrali Funduszu pełnomocnictw do dokonywania określonych czynności prawnych

i upoważnień do dokonywania określonych czynności faktycznych w wykonaniu zadań, o

których mowa w ust. 5.

8.

Pełnomocnictwa i upoważnienia, o których mowa w ust. 7, są udzielane na piśmie pod

rygorem nieważności.

1.

Prezes Funduszu wykonuje swoje zadania przy pomocy trzech zastępców Prezesa.

2.

Rada Funduszu, na wniosek Prezesa Funduszu, powołuje i odwołuje zastępców Prezesa

oraz ustala ich wynagrodzenie.

3.

Zastępcę Prezesa do spraw służb mundurowych powołuje i odwołuje Rada Funduszu, na

wspólny wniosek Prezesa Funduszu, Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do

spraw wewnętrznych oraz Ministra Sprawiedliwości.

4.

Szczegółowe zakresy obowiązków zastępców Prezesa określa statut Funduszu.

5.

Prezesem Funduszu i jego zastępcą może zostać osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe;

2)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków

prezesa lub zastępcy prezesa;

3)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie.

6.

Prezes Funduszu, jego zastępcy i główny księgowy Funduszu nie mogą być jednocześnie

1)

członkami Rady Funduszu i rady oddziału wojewódzkiego Funduszu;

2)

pracownikami oddziałów wojewódzkich Funduszu;

3)

świadczeniodawcami;

4)

właścicielami zakładów opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcami, o których mowa

w art. 5 pkt 41 lit. a, ich pracownikami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami;

5)

właścicielami lub pracownikami apteki, hurtowni farmaceutycznej lub podmiotu wytwarzającego

produkty lecznicze i wyroby medyczne;

6)

członkami organów lub pracownikami podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;

7)

członkami organów lub pracownikami jednostek samorządu terytorialnego;

8)

członkami organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na

podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

9)

właścicielami akcji lub udziałów w spółkach prowadzących podmioty, o których mowa

w pkt 4 i 5;

10)

właścicielami w spółkach handlowych więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek, w przypadku spółek innych

niż określone w pkt 9.

7.

Prezes Funduszu nie może wykonywać działalności gospodarczej.

8.

Do zakresu obowiązków zastępcy Prezesa do spraw służb mundurowych należy w szczególności

1)

nadzorowanie i koordynowanie działań komórek organizacyjnych do spraw służb mundurowych;

2)

koordynacja współpracy z Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem Sprawiedliwości i ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych.

1.

Roczny plan finansowy Funduszu, sprawozdanie finansowe Funduszu, sprawozdanie z działalności

Funduszu Prezes Funduszu publikuje, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski B”.

2.

Plany i sprawozdania, o których mowa w ust. 1, oraz roczny plan pracy Funduszu publikuje

się na stronie internetowej ministerstwa obsługującego ministra właściwego do spraw

zdrowia oraz na stronie internetowej Funduszu.

Prezes Funduszu w celach informacyjnych i promocyjnych wydaje Biuletyn Narodowego

Funduszu Zdrowia.

1.

W oddziałach wojewódzkich Funduszu działają rady oddziałów wojewódzkich Funduszu o

charakterze opiniodawczo-nadzorczym.

2.

W skład rady oddziału wojewódzkiego Funduszu wchodzi dziewięciu członków będących

ubezpieczonymi zamieszkujących na obszarze działania danego oddziału wojewódzkiego

Funduszu, powoływani przez sejmik województwa, w tym

1)

dwóch członków powoływanych z własnej inicjatywy sejmiku;

2)

dwóch członków spośród kandydatów wskazanych przez właściwego wojewodę;

3)

jeden członek spośród kandydatów wskazanych przez konwent powiatów z danego województwa;

4)

dwóch członków spośród kandydatów wskazanych przez właściwą miejscowo wojewódzką komisję

dialogu społecznego;

5)

jeden członek spośród kandydatów wskazanych przez Radę Działalności Pożytku Publicznego;

6)

jeden członek spośród kandydatów wskazanych wspólnie przez właściwego szefa wojewódzkiego

sztabu wojskowego, właściwego komendanta wojewódzkiego Policji i właściwego komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.

3.

Kadencja rady oddziału wojewódzkiego Funduszu trwa cztery lata, licząc od dnia pierwszego

posiedzenia rady oddziału. Pierwsze posiedzenie rady oddziału wojewódzkiego Funduszu

zwołuje marszałek województwa.

4.

Przewodniczący rady oddziału wojewódzkiego Funduszu zaprasza do udziału w posiedzeniach

rady oddziału wojewódzkiego Funduszu, w charakterze obserwatorów, przedstawicieli

właściwej okręgowej rady lekarskiej, okręgowej rady pielęgniarek i położnych i okręgowej

rady aptekarskiej oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

5.

W przypadku gdy na terenie województwa działa więcej niż jedna okręgowa rada lekarska,

okręgowa rada pielęgniarek i położnych albo okręgowa rada aptekarska, rady te delegują

wspólnego przedstawiciela do udziału w posiedzeniach rady oddziału wojewódzkiego Funduszu.

6.

W skład rad oddziałów wojewódzkich Funduszu mogą wchodzić wyłącznie osoby, które

1)

korzystają z pełni praw publicznych;

2)

posiadają wykształcenie wyższe;

3)

nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione umyślnie.

7.

Członkowie rady oddziału wojewódzkiego Funduszu nie mogą być jednocześnie

1)

dyrektorami oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz pracownikami oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

2)

Prezesem Funduszu;

3)

zastępcą Prezesa Funduszu;

4)

pracownikami centrali Funduszu;

5)

świadczeniodawcami;

6)

właścicielami zakładów opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcami, o których mowa

w art. 5 pkt 41 lit. a, ich pracownikami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami;

7)

właścicielami lub pracownikami apteki, hurtowni farmaceutycznej lub podmiotu wytwarzającego

produkty lecznicze i wyroby medyczne;

8)

członkami organów lub pracownikami podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;

9)

członkami organów lub pracownikami jednostek samorządu terytorialnego, a także członkami

organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na podstawie

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

10)

właścicielami akcji lub udziałów w spółkach handlowych prowadzących podmioty, o których

mowa w pkt 6 i 7.

8.

Członkowie rad oddziałów wojewódzkich Funduszu wybierają spośród swojego grona przewodniczącego.

9.

Rada wojewódzkiego oddziału Funduszu działa na podstawie uchwalonego przez siebie

regulaminu.

10.

Do zadań rad oddziału wojewódzkiego Funduszu należy

1)

opiniowanie projektu planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu;

2)

uchwalanie planu pracy oddziału wojewódzkiego Funduszu;

3)

opiniowanie sprawozdania z wykonania planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu

za dany rok;

4)

monitorowanie prawidłowości postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej oraz realizacji tych umów;

5)

monitorowanie, na podstawie przekazanych przez dyrektora oddziału wojewódzkiego informacji,

o których mowa w art. 23 ust. 2 i 4, sposobu wykonywania przez świadczeniodawców obowiązków,

o których mowa w art. 20-22;

6)

kontrolowanie bieżącej działalności oddziału wojewódzkiego Funduszu we wszystkich

dziedzinach jego działalności;

7)

występowanie do dyrektora oddziału wojewódzkiego z wnioskiem o wszczęcie kontroli

w trybie art. 64;

8)

występowanie do dyrektora oddziału wojewódzkiego o przeprowadzenie kontroli realizacji

zawartych umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

9)

dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez ubezpieczonych, z

wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;

10)

występowanie do Prezesa Funduszu o przeprowadzenie kontroli oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

11)

wydawanie opinii o kandydacie na stanowisko dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu;

12)

występowanie z wnioskiem do Prezesa Funduszu o odwoływanie dyrektora oddziału wojewódzkiego

Funduszu w przypadkach, o których mowa w art. 107 ust. 4.

11.

Uchwały rady oddziału wojewódzkiego Funduszu zapadają większością głosów przy obecności

co najmniej połowy ustawowej liczby członków rady. W przypadku równej liczby głosów

rozstrzyga głos przewodniczącego rady.

12.

W celu wykonywania swoich obowiązków rada oddziału wojewódzkiego Funduszu może żądać

od dyrektora oddziału wojewódzkiego sprawozdań i wyjaśnień.

13.

Rada oddziału wojewódzkiego Funduszu nie ma prawa wydawania dyrektorowi oddziału wojewódzkiego

Funduszu wiążących poleceń dotyczących bieżącej działalności oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

14.

Rada oddziału wojewódzkiego Funduszu w związku z zadaniem, o którym mowa w ust. 10

pkt 6

1)

może delegować swoich członków do samodzielnego wykonywania czynności kontrolnych;

2)

ma wgląd we wszelkie dokumenty związane z działalnością oddziału wojewódzkiego Funduszu.

15.

Sejmik województwa odwołuje członka rady oddziału wojewódzkiego Funduszu przed upływem

kadencji w przypadku

1)

rezygnacji ze stanowiska;

2)

utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby,

trwającej co najmniej 6 miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim;

3)

nieusprawiedliwionej nieobecności na 4 kolejnych posiedzeniach rady oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

4)

naruszenia przepisów ust. 7;

5)

prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie.

16.

W przypadku odwołania członka rady oddziału wojewódzkiego Funduszu albo jego śmierci

przed upływem jego kadencji, sejmik województwa powołuje nowego członka na okres do

końca tej kadencji. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

17.

Przepisu ust. 16 nie stosuje się w przypadku, gdy do końca kadencji członka rady oddziału

wojewódzkiego Funduszu pozostało mniej niż 3 miesiące, licząc od dnia jego odwołania

albo śmierci.

18.

Członkom rady oddziału wojewódzkiego Funduszu nie przysługuje wynagrodzenie.

19.

Członkom rady oddziału przysługuje zwrot kosztów podróży, zakwaterowania i diety na

zasadach określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności

przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce

sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu kieruje oddziałem wojewódzkim Funduszu.

2.

Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje i odwołuje Prezes Funduszu, po

zasięgnięciu opinii rady oddziału wojewódzkiego Funduszu. Niewydanie opinii przez

radę oddziału wojewódzkiego Funduszu w terminie 14 dni jest równoznaczne z akceptacją

kandydata na dyrektora oddziału wojewódzkiego albo zgodą na jego odwołanie.

3.

Dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu może zostać osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe;

2)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków

dyrektora;

3)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie.

4.

Rada oddziału wojewódzkiego Funduszu może wystąpić z wnioskiem do Prezesa Funduszu

o odwołanie dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w przypadku gdy dyrektor oddziału

wojewódzkiego

1)

nie przedstawi radzie oddziału wojewódzkiego Funduszu

a)

projektu planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu,

b)

projektu planu pracy oddziału wojewódzkiego Funduszu,

c)

sprawozdania z wykonania planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu za dany

rok,

d)

corocznej prognozy wpływów i wydatków oddziału wojewódzkiego Funduszu;

2)

nie udzieli, w terminie wyznaczonym przez radę oddziału wojewódzkiego Funduszu, informacji

o bieżącej działalności oddziału wojewódzkiego Funduszu;

3)

rażąco narusza obowiązki ustawowe.

5.

Do zadań dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu należy

1)

efektywne i bezpieczne gospodarowanie środkami finansowymi oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

2)

przygotowanie i przedstawianie radzie oddziału wojewódzkiego Funduszu corocznych prognoz

wpływów i wydatków;

3)

przygotowywanie projektu planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu;

4)

sporządzanie projektu planu pracy oddziału wojewódzkiego Funduszu;

5)

realizacja planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu i planu pracy oddziału

wojewódzkiego Funduszu;

6)

sporządzanie sprawozdania z wykonania planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu

za dany rok;

7)

sporządzanie okresowych i rocznych sprawozdań z działalności oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

8)

przeprowadzanie postępowań o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

w tym świadczeń wysokospecjalistycznych;

9)

dokonywanie wyboru realizatorów programów zdrowotnych, w tym w imieniu danego ministra;

10)

zawieranie i rozliczanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym świadczeń

wysokospecjalistycznych, oraz zawieranie i rozliczanie umów o realizację programów

zdrowotnych;

11)

realizacja zadania, o którym mowa w art. 108;

12)

kontrola i monitorowanie

a)

ordynacji lekarskich,

b)

realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

13)

przeprowadzanie kontroli świadczeniodawców i aptek;

14)

monitorowanie celowości, udzielanych w ramach umów, świadczeń opieki zdrowotnej;

15)

pełnienie funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy w stosunku do osób zatrudnionych w oddziale wojewódzkim Funduszu;

16)

wydawanie indywidualnych decyzji w sprawach ubezpieczenia zdrowotnego;

17)

udzielanie, na żądanie Prezesa Funduszu lub rady oddziału wojewódzkiego Funduszu,

informacji o bieżącej działalności oddziału wojewódzkiego;

18)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie.

6.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu nie może być jednocześnie

1)

Prezesem Funduszu albo jego zastępcą;

2)

głównym księgowym Funduszu;

3)

członkiem Rady Funduszu;

4)

członkiem rady oddziału wojewódzkiego Funduszu;

5)

pracownikiem centrali Funduszu;

6)

świadczeniodawcą;

7)

właścicielem zakładów opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcą, o którym mowa w

art. 5 pkt 41 lit. a, ich pracownikiem lub osobą współpracującą ze świadczeniodawcami;

8)

właścicielem lub pracownikiem apteki, hurtowni farmaceutycznej lub podmiotu wytwarzającego

produkty lecznicze i wyroby medyczne;

9)

członkiem organów lub pracownikiem podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;

10)

członkiem organów lub pracownikiem jednostek samorządu terytorialnego;

11)

członkiem organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na

podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

12)

właścicielem akcji lub udziałów w spółkach handlowych prowadzących podmioty, o których

mowa w pkt 7 i 8;

13)

właścicielem w spółkach handlowych więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek, w przypadku spółek innych

niż określone w pkt 12.

7.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu nie może wykonywać działalności gospodarczej.

8.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego, wykonując zadania, o których mowa w ust. 5, współpracuje

z organami jednostek samorządu terytorialnego, organizacjami świadczeniodawców i ubezpieczonych

działającymi w danym województwie, w celu stałego monitorowania i zabezpieczenia potrzeb

zdrowotnych świadczeniobiorców na terenie danego województwa oraz prawidłowej realizacji

zadań Funduszu.

1.

Oddział wojewódzki Funduszu finansuje

1)

świadczeniodawcy, mającemu siedzibę na terenie województwa, z którym zawarto umowę

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych

na terenie danego województwa świadczeniobiorcy innemu niż ubezpieczony, spełniającemu

kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, co do którego nie stwierdzono istnienia okoliczności, o której mowa w art. 12 tej

ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2,

2)

aptece mającej siedzibę na terenie województwa, koszty leków, wyrobów medycznych i

środków pomocniczych wydawanych osobie określonej w pkt 1

- o ile finansowanie tych kosztów nie wynika z przepisów określonych w art. 12 i 13

lub umów międzynarodowych.

2.

Koszty leczenia uzdrowiskowego świadczeniobiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ponosi

oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania, a jeżeli

nie można ustalić miejsca zamieszkania - oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu

na miejsce wystawienia skierowania, o którym mowa w art. 33 ust. 1.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu

ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego

zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do

świadczeń.

2.

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania

składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.

3.

Wniosek o rozpatrzenie sprawy, o której mowa w ust. 1, zgłasza ubezpieczony.

4.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje sprawy, o których mowa w ust.

1, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia ich wniesienia, wydając decyzję. Uzasadnienie

decyzji sporządza się z urzędu.

5.

Odwołanie od decyzji wydanej w sprawach, o których mowa w ust. 1, wnosi się do Prezesa

Funduszu w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.

Od decyzji Prezesa Funduszu w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego

przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Do postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego rolników i osób podlegających

ubezpieczeniu społecznemu rolników i pobierających emerytury lub renty rolnicze stosuje

się przepisy o ubezpieczeniu społecznym rolników, z wyjątkiem osób podlegających ubezpieczeniu

społecznemu rolników i pobierających renty strukturalne wypłacane przez inną instytucję

niż Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

1.

Pracownicy Funduszu nie mogą być jednocześnie

1)

świadczeniodawcami;

2)

właścicielami zakładów opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcami, o których mowa

w art. 5 pkt 41 lit. a, ich pracownikami, pracownikami podmiotów współpracujących

ze świadczeniodawcami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami;

3)

członkami organów lub pracownikami podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej;

4)

członkami organów lub pracownikami jednostek samorządu terytorialnego;

5)

członkami organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na

podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

6)

właścicielami akcji lub udziałów w spółkach handlowych prowadzących podmioty, o których

mowa w pkt 2;

7)

właścicielami w spółkach handlowych więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek, w przypadku spółek innych

niż określone w pkt 6.

2.

Pracownicy Funduszu nie mogą

1)

podejmować zatrudnienia u innego pracodawcy, bez zgody Prezesa Funduszu;

2)

wykonywać działalności gospodarczej.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej Prezes Urzędu zapewnia opiekę medyczną

oraz przyznaje pomoc przez zakwaterowanie i wyżywienie, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Prezesem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach, są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Prezesa Urzędu.

4.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej, który wykonuje pracę lub wykonuje

działalność gospodarczą, Prezes Urzędu zapewnia opiekę medyczną i pomoc, o której

mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość uzyskiwanego przez cudzoziemca dochodu.

Fundusz prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie.

1.

Środki finansowe Funduszu są środkami publicznymi.

2.

Obsługę bankową Funduszu prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego.

1.

Tworzy się fundusz podstawowy i fundusz zapasowy Funduszu.

2.

Fundusz zapasowy zwiększa się o zatwierdzony zysk netto za rok obrotowy.

3.

Fundusz zapasowy zmniejsza się o zatwierdzoną stratę netto za rok obrotowy.

Środki finansowe Funduszu pochodzą z następujących źródeł

1)

należnych składek na ubezpieczenie zdrowotne;

2)

odsetek od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne;

3)

darowizn i zapisów;

4)

zadań zleconych w zakresie określonym w ustawie;

5)

kredytów i pożyczek;

6)

dotacji, w tym z dotacji celowej przeznaczonej na finansowanie zadania, o którym mowa

w art. 97 ust. 3 pkt 3;

7)

z tytułu roszczeń regresowych;

8)

dochodów z lokat;

9)

innych źródeł.

Środki finansowe, o których mowa w art. 116, Prezes Funduszu przeznacza na

1)

finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych;

2)

finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla osób uprawnionych do tych świadczeń na

podstawie przepisów o koordynacji;

3)

finansowanie wydatków na refundację leków, wyrobów medycznych, przedmiotów ortopedycznych

i środków pomocniczych;

4)

finansowanie zadania, o którym mowa w art. 97 ust. 3 pkt 3;

5)

finansowanie zadań zleconych w zakresie określonym w ustawie;

6)

finansowanie działalności Funduszu, w szczególności finansowanie wydatków inwestycyjnych,

wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości, wynagrodzeń wraz z pochodnymi, diet

i kosztów podróży;

7)

finansowanie poboru i ewidencji składek na ubezpieczenie zdrowotne;

8)

spłatę kredytów i pożyczek wraz z odsetkami;

9)

wypłatę odszkodowań;

10)

inne wydatki wynikające z odrębnych przepisów.

1.

Prezes Funduszu sporządza corocznie plan finansowy Funduszu zrównoważony w zakresie

wpływów i wydatków na podstawie projektów planów finansowych oddziałów wojewódzkich

Funduszu.

2.

W planie finansowym Funduszu Prezes Funduszu określa

1)

wysokość planowanych wydatków

a)

dla centrali, w tym wydatków na realizację zadań wynikających z przepisów o koordynacji

oraz na finansowanie działalności centrali,

b)

dla poszczególnych oddziałów wojewódzkich Funduszu, w tym na finansowanie działalności

poszczególnych oddziałów;

2)

wysokość łącznych wpływów i wydatków Funduszu.

3.

Planowane wydatki Funduszu przeznaczone na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej

dla ubezpieczonych są dzielone pomiędzy oddziały wojewódzkie Funduszu, przy czym

1)

podstawą podziału środków jest liczba ubezpieczonych zarejestrowanych w oddziale wojewódzkim

Funduszu z uwzględnieniem ryzyka zdrowotnego przypisanego ubezpieczonym należącym

do danej grupy wydzielonej według struktury wieku i płci w porównaniu z grupą odniesienia,

2)

wysokość środków określonych w pkt 1 koryguje się przez uwzględnienie migracji ubezpieczonych

zarejestrowanych w oddziale wojewódzkim Funduszu do świadczeniodawców z innego oddziału

Funduszu oraz wskaźnika wynikającego z liczby i rodzaju wykonanych świadczeń wysokospecjalistycznych

w latach poprzedzających rok, w którym ten plan jest tworzony, w podziale na województwa,

w relacji do liczby tych świadczeń ogółem.

4.

Planowane wydatki na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej danego oddziału wojewódzkiego

Funduszu nie mogą być niższe niż wysokość wydatków zaplanowanych w planie finansowym

dla danego oddziału na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych

w roku poprzednim.

5.

Na rezerwę ogólną przeznacza się 1% planowanych wydatków Funduszu.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb i kryteria podziału środków pomiędzy centralę i oddziały wojewódzkie

Funduszu z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych,

uwzględniając przepisy art. 118.

1.

Prezes Funduszu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

w terminie do dnia 30 czerwca sporządza coroczną prognozę wpływów na kolejne 3 lata.

2.

Prezes Funduszu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, w terminie do dnia 30 czerwca sporządza

coroczną prognozę wydatków na kolejne 3 lata na podstawie informacji przekazanych

przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu.

3.

Dyrektorzy oddziałów wojewódzkich Funduszu przekazują informacje, o których mowa w

ust. 2, w terminie do dnia 15 maja.

4.

Prezes Funduszu w terminie do dnia 15 lipca informuje dyrektorów oddziałów wojewódzkich

Funduszu o przewidywanych wpływach Funduszu.

5.

Dyrektorzy oddziałów wojewódzkich przekazują Prezesowi Funduszu w terminie do dnia

31 lipca projekty planów finansowych oddziałów wojewódzkich Funduszu.

6.

Prognozy, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz projekty planów, o których mowa w ust.

5, są podstawą do sporządzenia projektu planu finansowego na rok następny.

7.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, organy

administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego, świadczeniodawcy oraz

inne instytucje udzielają nieodpłatnie Funduszowi informacji koniecznych do sporządzenia

prognoz, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Prezes Funduszu opracowuje projekt planu finansowego Funduszu i przedstawia go w terminie

do dnia 10 sierpnia roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan

1)

Radzie Funduszu,

2)

komisji właściwej do spraw finansów publicznych oraz komisji właściwej do spraw zdrowia

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

- w celu zaopiniowania.

2.

Niewydanie opinii, o których mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu

planu finansowego jest równoznaczne z wydaniem pozytywnej opinii.

3.

Prezes Funduszu po rozpatrzeniu opinii, o których mowa w ust. 1, jeżeli zostały wydane,

sporządza plan finansowy Funduszu i przekazuje go wraz z tymi opiniami, w terminie

do dnia 5 września roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan, ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych zatwierdza plan finansowy Funduszu, w terminie do dnia 20 września roku

poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

5.

W przypadku gdy Prezes Funduszu nie przekaże w terminie, o którym mowa w ust. 3, planu

finansowego Funduszu, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych ustala, w drodze zarządzenia, plan finansowy

Funduszu do dnia 20 września roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan. Minister

właściwy do spraw zdrowia podejmuje działania, o których mowa w art. 166 ust. 1 pkt

2.

W przypadku

1)

niezatwierdzenia planu finansowego Funduszu, w terminie, o którym mowa w art. 121

ust. 4, albo

2)

nieustalenia planu finansowego w trybie określonym w art. 123 ust. 3

- Fundusz działa na podstawie planu finansowego, o którym mowa w art. 121 ust. 3.

1.

W przypadku gdy plan finansowy Funduszu narusza prawo lub prowadzi do niezrównoważenia

wpływów i wydatków Funduszu, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych odmawia zatwierdzenia planu finansowego Funduszu

i zaleca Prezesowi Funduszu usunięcie nieprawidłowości, określając termin wprowadzenia

zmian nie dłuższy niż 7 dni.

2.

Prezes Funduszu zmienia plan finansowy Funduszu z uwzględnieniem zaleceń, o których

mowa w ust. 1, i niezwłocznie przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w celu zatwierdzenia w trybie, o którym mowa w art. 121 ust. 4.

3.

W przypadku nieusunięcia przez Prezesa Funduszu nieprawidłowości, o których mowa w

ust. 1

1)

minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych dokonuje zmian w planie finansowym Funduszu oraz ustala go w drodze zarządzenia

oraz

2)

minister właściwy do spraw zdrowia podejmuje działania, o których mowa w art. 166

ust. 1 pkt 2.

1.

Prezes Funduszu może dokonać zmiany planu finansowego Funduszu w przypadku zaistnienia

sytuacji związanych z wykonaniem planu finansowego Funduszu, których nie można było

przewidzieć w chwili zatwierdzania planu.

2.

Każdej zmiany planu finansowego dokonuje się zgodnie z zasadami, o których mowa w

art. 118.

3.

Zmiana planu finansowego następuje w trybie określonym dla zatwierdzania planu.

4.

Prezes Funduszu, po poinformowaniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych

oraz ministra właściwego do spraw zdrowia, może dokonać przesunięcia wydatków pomiędzy

poszczególnymi pozycjami planu finansowego.

5.

Przesunięcia wydatków, o których mowa w ust. 4, można dokonać w planie finansowym

oddziału wojewódzkiego albo centrali Funduszu.

6.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu, po poinformowaniu Prezesa Funduszu, w planie

finansowym Funduszu może przesuwać wydatki przeznaczone na świadczenia opieki zdrowotnej

w planie finansowym oddziału wojewódzkiego.

7.

Przesunięcie wydatków, o których mowa w ust. 4 lub 6, nie wymaga zmiany planu finansowego

w trybie określonym dla zatwierdzania planu finansowego.

8.

Prezes Funduszu może uruchomić rezerwę ogólną po uzyskaniu pozytywnych opinii ministra

właściwego do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego do spraw zdrowia.

Uruchomienie rezerwy ogólnej nie wymaga zmiany planu finansowego w trybie określonym

dla zatwierdzenia planu finansowego.

9.

W przypadkach, o których mowa w art. 121 ust. 5 i art. 123 ust. 3, zmiany planu finansowego

dokonuje minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio.

Nadwyżkę powstałą w wyniku realizacji planu finansowego oddziału wojewódzkiego Funduszu

pozostawia się do dyspozycji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, z przeznaczeniem

na świadczenia zdrowotne.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu sporządza nie później niż w ciągu 2 miesięcy

od zakończeniu roku roczne sprawozdanie z wykonania planu finansowego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, podlega zatwierdzeniu przez radę oddziału w

terminie 15 dni od dnia jego otrzymania.

1.

Prezes Funduszu, w celu zapewnienia płynności finansowej Funduszu, może zaciągać pożyczki

i kredyty, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych i ministra właściwego

do spraw zdrowia. Wysokość rat kredytów i pożyczek przypadających do spłaty w danym

roku nie może przekroczyć wysokości rezerwy ogólnej przewidzianej w planie finansowym

na dany rok.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do środków pochodzących z budżetu państwa.

1.

Fundusz prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm., z wyłączeniem art. 80 ust. 3 tej ustawy.

2.

Centrala Funduszu i oddziały wojewódzkie Funduszu sporządzają samodzielnie sprawozdania

finansowe.

3.

Łączne sprawozdanie finansowe Funduszu, o którym mowa w art. 51 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, sporządza Prezes Funduszu.

4.

Łączne sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 3, podlega badaniu przez biegłego

rewidenta oraz zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych

po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych lub minister właściwy do spraw zdrowia

może żądać dodatkowych danych dotyczących łącznego sprawozdania finansowego Funduszu.

1.

Z zastrzeżeniem art. 125, zatwierdzony zysk netto za dany rok obrotowy przeznacza

się w szczególności na

1)

pokrycie strat z lat ubiegłych lub

2)

fundusz zapasowy Funduszu.

2.

O przeznaczeniu zysku decyduje Rada Funduszu, w drodze uchwały, z uwzględnieniem pierwszeństwa

pokrycia strat z lat ubiegłych. Uchwała Rady Funduszu może być podjęta po uzyskaniu

pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych odnośnie sposobu

podziału zysku.

1.

Prezes Funduszu, na podstawie sprawozdań, o których mowa w art. 126, sporządza roczne

sprawozdanie z wykonania planu finansowego Funduszu, nie później niż w ciągu 3 miesięcy

od zakończenia roku, którego dotyczy sprawozdanie.

2.

Rada Funduszu przyjmuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 15 dni od

dnia jego otrzymania.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego

do spraw finansów publicznych po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw

zdrowia i po uzyskaniu opinii komisji właściwej do spraw finansów publicznych oraz

komisji właściwej do spraw zdrowia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Fundusz jest obowiązany do sporządzania okresowych sprawozdań dotyczących wykonania

planu finansowego oraz przekazywania ich ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

i ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia

gospodarki finansowej Funduszu, w tym

1)

rodzaje sprawozdań, o których mowa w ust. 1, sposób ich tworzenia oraz terminy przekazywania,

2)

sposób tworzenia planu finansowego i rocznego sprawozdania z wykonania planu finansowego

oraz ich wzory

- uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego i rzetelnego gospodarowania środkami

publicznymi.

1.

Podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy

świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu, z zastrzeżeniem art.

159.

2.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą,

który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych

w niniejszym dziale.

3.

Nie można zawrzeć umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z lekarzem, pielęgniarką,

położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni

świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej z Funduszem.

4.

Świadczenia opieki zdrowotnej nieokreślone w umowie o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej finansowane przez Fundusz udzielane są na rzecz osób ubezpieczonych wyłącznie

w przypadkach i na zasadach określonych w ustawie.

5.

Wysokość łącznych zobowiązań Funduszu wynikających z zawartych ze świadczeniodawcami

umów nie może przekroczyć wysokości wydatków przewidzianych na ten cel w planie finansowym

Funduszu.

Świadczeniodawcy mogą zlecać podwykonawcom udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Funduszem, jeżeli

umowa tak stanowi. Przepis art. 132 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających

się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie

w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

2.

Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem

w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są

świadczeniodawcom na takich samych zasadach.

1.

Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są jawne.

2.

Fundusz realizuje zasadę jawności umów poprzez zamieszczenie na swojej stronie internetowej

informacji o każdej zawartej umowie, z uwzględnieniem rodzaju, liczby i ceny zakupionych

świadczeń oraz maksymalnej kwoty zobowiązań Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej

ze wszystkich zawartych umów.

3.

Informację, o której mowa w ust. 2, zamieszcza się w terminie 14 dni od dnia zawarcia

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej określa w szczególności

1)

rodzaj i zakres udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

warunki udzielania świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

wymagania dla podwykonawców inne niż techniczne i sanitarne, określone w odrębnych

przepisach;

4)

zasady rozliczeń pomiędzy Funduszem a świadczeniodawcami;

5)

kwotę zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy;

6)

zasady rozpatrywania kwestii spornych;

7)

postanowienie o odstąpieniu od umowy, które może nastąpić za uprzednim nie krótszym

niż 3 miesiące okresem wypowiedzenia, chyba że strony postanowią inaczej;

8)

postanowienie o karze umownej w przypadku niezastosowania terminu i trybu określonych

w pkt 7.

1.

Prezes Funduszu, uwzględniając przepisy niniejszego działu oraz przepisy odrębne,

przygotowuje projekt ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

zawierający w szczególności rodzaje świadczeń opieki zdrowotnej, sposób wyceny tych

świadczeń oraz warunki ich udzielania.

2.

Prezes Funduszu, nie później niż do dnia 15 maja, przesyła projekt, o którym mowa

w ust. 1, do Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych i reprezentatywnym organizacjom świadczeniodawców.

3.

Za reprezentatywną organizację, o której mowa w ust. 2, uważa się taką organizację

1)

która zrzesza świadczeniodawców, u których liczba osób zatrudnionych i osób udzielających

świadczeń opieki zdrowotnej wynosi łącznie co najmniej 10 000 osób oraz

2)

której organ uprawniony do reprezentowania złoży ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

oświadczenie dotyczące spełniania warunku, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, nie później niż do dnia 30 kwietnia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia prowadzi jawny wykaz reprezentatywnych organizacji

świadczeniodawców.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia udostępnia wykaz, o którym mowa w ust. 4, wraz

z oświadczeniami, o których mowa w ust. 3 pkt 2, na stronie internetowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia.

6.

Projekt, o którym mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z podmiotami, o których mowa

w ust. 2, w trybie negocjacji nie później niż do dnia 30 czerwca. Projekt uważa się

za uzgodniony, jeżeli przedstawiciele wszystkich stron biorących udział w negocjacjach

złożą pod nim własnoręczne podpisy.

7.

Uzgodniony w trybie ust. 6 projekt, o którym mowa w ust. 1, Prezes Funduszu niezwłocznie

przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje przeglądu projektu, o którym mowa w ust.

1, pod względem zgodności z przepisami prawa oraz dokonuje niezbędnych wynikających

z tego przeglądu zmian w tym projekcie, niezwłocznie informując o tym Prezesa Funduszu

oraz podmioty, o których mowa w ust. 2.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki

umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, uwzględniając projekt uzgodniony w

trybie ust. 6 z podmiotami, o których mowa w ust. 2, kierując się dobrem świadczeniobiorców

oraz koniecznością zapewnienia właściwej realizacji umów.

10.

W przypadku nieuzgodnienia projektu, o którym mowa w ust. 1, w terminie, o którym

mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

ogólne warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kierując się dobrem

świadczeniobiorców oraz koniecznością zapewnienia właściwej realizacji umów.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

regulamin negocjacji, o których mowa w ust. 6, uwzględniając konieczność równego traktowania

stron tych negocjacji.

12.

Ogólne warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ustala się w trybie określonym

w ust. 1-11, nie częściej niż raz na 2 lata, w przypadku zaistnienia istotnej zmiany

uwarunkowań społeczno-gospodarczych udzielania świadczeń opieki zdrowotnej lub stwierdzonych

nieprawidłowości w realizacji tych umów wynikających z przepisów wydanych na podstawie

ust. 9 albo 10.

Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące funduszu celowego stosuje się odpowiednio

do Narodowego Funduszu Zdrowia.

Do zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie stosuje się przepisów

o zamówieniach publicznych.

1.

Zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem

art. 159, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie

1)

konkursu ofert albo

2)

rokowań.

2.

W celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie ust. 5. W celu przeprowadzenia rokowań po zamieszczeniu

ogłoszenia Fundusz wysyła zaproszenia.

3.

Ogłoszenie zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres siedziby zamawiającego;

2)

określenie wartości i przedmiotu zamówienia;

3)

wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, z uwzględnieniem Polskich

Norm wprowadzających normy europejskie, europejskich aprobat technicznych lub norm

państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadzających europejskie normy zharmonizowane

oraz klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej;

4)

wskazanie świadczeniodawców zapraszanych do rokowań - w przypadku rokowań.

4.

W celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję. Tryb

pracy komisji określa regulamin uchwalony przez Radę Funduszu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania

ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadania, uwzględniając

równe traktowanie świadczeniodawców oraz uczciwą konkurencję.

1.

Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie

dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności

mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty.

2.

Przedmiotu zamówienia nie można opisywać

1)

w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję;

2)

przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, chyba że jest to uzasadnione

specyfiką przedmiotu zamówienia lub zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia

za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, a wskazaniu takiemu towarzyszą wyrazy

„lub równoważne” lub inne równoznaczne wyrazy.

1.

Przedmiot zamówienia opisuje się za pomocą cech technicznych i jakościowych, z uwzględnieniem

Polskich Norm wprowadzających europejskie normy zharmonizowane.

2.

W przypadku braku Polskich Norm wprowadzających europejskie normy zharmonizowane uwzględnia

się

1)

europejskie aprobaty techniczne;

2)

wspólne specyfikacje techniczne;

3)

Polskie Normy wprowadzające normy europejskie;

4)

normy państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadzające europejskie normy zharmonizowane;

5)

Polskie Normy wprowadzające normy międzynarodowe;

6)

Polskie Normy;

7)

polskie aprobaty techniczne.

3.

Można odstąpić od opisywania przedmiotu zamówienia z uwzględnieniem Polskich Norm

wprowadzających europejskie normy zharmonizowane, europejskich aprobat technicznych

lub wspólnych specyfikacji technicznych, jeżeli

1)

nie zawierają one żadnych wymagań dotyczących zapewnienia zgodności z wymaganiami

zasadniczymi lub

2)

ich stosowanie nakładałoby na zamawiającego obowiązek używania wyrobów niewspółdziałających

z już stosowanymi urządzeniami, lub

3)

ich stosowanie nie byłoby właściwe ze względu na innowacyjny charakter przedmiotu

zamówienia.

4.

Do opisu przedmiotu zamówienia stosuje się nazwy i kody określone we Wspólnym Słowniku

Zamówień określonym w rozporządzeniu nr 2195/2002 z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie

Wspólnego Słownika Zamówień (Dz. Urz. WE L 340 z 16.12.2002, str. 1 i n.).

1.

Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej.

2.

W części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów

1)

stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert;

2)

otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o

których mowa w art. 146 pkt 3;

3)

przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia.

3.

Oświadczenia lub wyjaśnienia przekazane za pomocą teleksu, poczty elektronicznej lub

telefaksu uważa się za złożone w terminie, jeżeli ich treść dotarła do adresata przed

upływem terminu i została niezwłocznie potwierdzona na piśmie przez przekazującego.

4.

Ofertę sporządza się w języku polskim, z zachowaniem formy pisemnej pod rygorem nieważności.

5.

W części niejawnej konkursu ofert komisja może

1)

wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń

opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy

bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia;

2)

nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej.

6.

Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami

w celu ustalenia

1)

liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej.

7.

Komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile

w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent.

1.

Zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie rokowań następuje

w przypadkach określonych w ustawie.

2.

Przez rokowania rozumie się tryb zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

w którym prowadzi się postępowanie w sprawie ustalenia ceny i liczby świadczeń opieki

zdrowotnej i warunków ich udzielania z taką liczbą świadczeniodawców, która zapewni

wybór najkorzystniejszej oferty lub większej liczby ofert oraz sprawny przebieg postępowania,

nie mniejszą jednak niż trzech, chyba że ze względu na specjalistyczny charakter świadczeń

opieki zdrowotnej lub ograniczoną dostępność do świadczeń jest mniej świadczeniodawców

mogących ich udzielać.

3.

Rokowania składają się z części jawnej i niejawnej.

4.

Do części jawnej rokowań stosuje się odpowiednio art. 142 ust. 2.

5.

Do części niejawnej rokowań stosuje się odpowiednio art. 142 ust. 5.

Postępowanie w trybie rokowań może być przeprowadzone, jeżeli

1)

uprzednio prowadzone postępowanie w trybie konkursu ofert zostało unieważnione, a

szczegółowe warunki postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej są takie same jak w konkursie ofert lub

2)

zachodzi pilna potrzeba zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, której

wcześniej nie można było przewidzieć, lub

3)

jest ograniczona liczba świadczeniodawców, nie większa niż pięciu, mogących udzielać

świadczeń opieki zdrowotnej będących przedmiotem postępowania w sprawie zawarcia umów

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 144 pkt 1, zaprasza się do udziału w rokowaniach

świadczeniodawców, których oferty nie zostały odrzucone w unieważnionym konkursie

ofert.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 144 pkt 2 i 3, zaprasza się do udziału w rokowaniach

świadczeniodawców mogących udzielać świadczeń zdrowotnych będących przedmiotem postępowania

w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Prezes Funduszu określa

1)

przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

kryteria oceny ofert;

3)

warunki wymagane od świadczeniodawców.

Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają

zmianie w toku postępowania.

Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności

1)

ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu,

wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej

oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją;

2)

ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów.

1.

Odrzuca się ofertę

1)

złożoną przez świadczeniodawcę po terminie;

2)

gdy dostarczone przez świadczeniodawcę informacje są nieprawdziwe;

3)

gdy świadczeniodawca nie określił przedmiotu oferty lub nie podał proponowanej liczby

lub ceny świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

W przypadku gdy braki, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko części oferty, ofertę

można odrzucić w części dotkniętej brakiem.

3.

W przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów

lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków

w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu, na wniosek komisji, unieważnia postępowanie

w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, gdy

1)

nie wpłynęła żadna oferta;

2)

wpłynęła jedna oferta niepodlegająca odrzuceniu, z zastrzeżeniem ust. 2;

3)

odrzucono wszystkie oferty;

4)

kwota najkorzystniejszej oferty przewyższa kwotę, którą Fundusz przeznaczył na finansowanie

świadczeń opieki zdrowotnej danego rodzaju;

5)

nastąpiła istotna zmiana okoliczności powodująca, że prowadzenie postępowania lub

zawarcie umowy nie leży w interesie ubezpieczonych, czego nie można było wcześniej

przewidzieć.

2.

Jeżeli w toku konkursu ofert wpłynęła tylko jedna oferta niepodlegająca odrzuceniu,

komisja może przyjąć tę ofertę, gdy z okoliczności wynika, że na ogłoszony ponownie

na tych samych warunkach konkurs ofert nie wpłynie więcej ofert.

1.

Jeżeli nie nastąpiło unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, komisja ogłasza o rozstrzygnięciu postępowania.

2.

O rozstrzygnięciu konkursu ofert ogłasza się w miejscu i terminie określonych w ogłoszeniu

o konkursie ofert.

3.

O rozstrzygnięciu rokowań ogłasza się na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej

właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 2 dni od zakończenia rokowań.

4.

Ogłoszenia, o których mowa w ust. 2 i 3, zawierają nazwę (firmę) albo imię i nazwisko

oraz siedzibę albo miejsce zamieszkania i adres świadczeniodawcy, który został wybrany.

5.

Z chwilą ogłoszenia rozstrzygnięcia postępowania następuje jego zakończenie i komisja

ulega rozwiązaniu.

6.

Ogłoszenie o wyniku rozstrzygnięcia postępowania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

przekazuje Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, jeżeli wartość przedmiotu

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przekracza wyrażoną w złotych równowartość

kwoty 130 000 euro według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski

w dniu rozstrzygnięcia postępowania.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór ogłoszenia, o którym mowa w ust. 6, uwzględniając prawidłowość

przekazywania danych o wyniku rozstrzygnięcia postępowania.

1.

Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez

Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych

w art. 153 i 154.

2.

Środki odwoławcze nie przysługują na

1)

wybór trybu postępowania;

2)

niedokonanie wyboru świadczeniodawcy;

3)

unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej.

1.

W toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

do czasu zakończenia postępowania, oferent może złożyć do komisji umotywowany protest

w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności.

2.

Do czasu rozpatrzenia protestu postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej ulega zawieszeniu, chyba że z treści protestu wynika,

że jest on oczywiście bezzasadny.

3.

Komisja rozpatruje i rozstrzyga protest w ciągu 7 dni od dnia jego złożenia i udziela

pisemnej odpowiedzi składającemu protest.

4.

Protest złożony po terminie nie podlega rozpatrzeniu.

5.

Informację o wniesieniu protestu i jego rozstrzygnięciu niezwłocznie zamieszcza się

na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

6.

W przypadku uwzględnienia protestu komisja powtarza zaskarżoną czynność.

1.

Świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może złożyć, w terminie 7 dni od dnia

ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania

do Prezesa Funduszu za pośrednictwem dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Odwołanie

wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu.

2.

Wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy do czasu jego rozpatrzenia.

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może uwzględnić odwołanie w terminie 7 dni

od dnia jego złożenia i udzielić pisemnej odpowiedzi składającemu odwołanie.

4.

W przypadku nieuwzględnienia odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu przekazuje

odwołanie niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 dni od upływu terminu, o którym

mowa w ust. 3, do Prezesa Funduszu.

5.

Informację o wniesieniu odwołania i jego rozstrzygnięciu niezwłocznie zamieszcza się

na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

6.

Prezes Funduszu rozpatruje odwołanie, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, i

wydaje decyzję administracyjną w tej sprawie. Decyzja Prezesa podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

7.

W przypadku uwzględnienia odwołania przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie

zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do ponownie przeprowadzanego

postępowania stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145.

8.

Od decyzji, o której mowa w ust. 6, świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

1.

Do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieważna, jeżeli zawarto ją z

oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn wskazanych w ustawie, lub

zawarto ją w wyniku postępowania, które zostało unieważnione.

3.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieważna w części wykraczającej

poza przedmiot postępowania w sprawie zawarcia tej umowy.

4.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

5.

Jeżeli umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie stanowi inaczej, przeniesienie

na osobę trzecią praw i obowiązków wynikających z umowy wymaga pisemnej zgody dyrektora

oddziału wojewódzkiego Funduszu.

1.

Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie może być zawarta na czas nieoznaczony.

Zawarcie umowy na czas dłuższy niż 3 lata wymaga zgody Prezesa Funduszu.

2.

W przypadku zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres dłuższy

niż rok świadczeniodawca przez okres obowiązywania umowy nie może ubiegać się o zawarcie

nowej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w tym samym zakresie i dotyczącej

tego samego przedmiotu. Nie dotyczy to przypadku, gdy spełnione są przesłanki do zawarcia

umowy określone w art. 144 pkt 2 lub 3.

Do zmiany umowy nie stosuje się przepisów o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Nieważna jest zmiana zawartej umowy, jeżeli dotyczy ona warunków, które podlegały

ocenie przy wyborze oferty, chyba że konieczność wprowadzenia takich zmian wynika

z okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia umowy.

2.

W przypadku konieczności wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 1, umowa w nowym

brzmieniu obowiązuje do czasu zapewnienia świadczeń na podstawie nowego postępowania

w sprawie zawarcia umowy. Nowe postępowanie przeprowadza się niezwłocznie.

1.

Przepisów art. 136 pkt 5 oraz przepisów dotyczących konkursu ofert i rokowań nie stosuje

się do zawierania umów ze świadczeniodawcami

1)

udzielającymi świadczeń w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej;

2)

wykonującymi czynności w zakresie zaopatrzenia w środki pomocnicze i wyroby medyczne

będące przedmiotami ortopedycznymi.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, zawiera się umowę ze świadczeniodawcą spełniającym

warunki do zawarcia umowy określone przez Prezesa Funduszu.

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu zamieszcza na stronie internetowej właściwego

oddziału wojewódzkiego Funduszu oraz udostępnia w siedzibie tego oddziału informacje

o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa

w ust. 2.

4.

Fundusz informuje o zabezpieczeniu świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust.

1, poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania,

jakim powinien odpowiadać lokal podmiotu wykonującego czynności z zakresu zaopatrzenia

w środki pomocnicze i wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi, w szczególności

określając jego organizację i wyposażenie, uwzględniając rodzaj wykonywanych czynności

oraz zapewnienie dostępności dla świadczeniobiorców.

Świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługuje

zażalenie na czynności dyrektora wojewódzkiego oddziału Funduszu dotyczące realizacji

umowy.

1.

Zażalenie, o którym mowa w art. 160, rozpatruje, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania,

Prezes Funduszu.

2.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 1, składa się wraz z uzasadnieniem za pośrednictwem

właściwego miejscowo oddziału wojewódzkiego Funduszu.

3.

W przypadku nieuwzględnienia zażalenia przez Prezesa Funduszu świadczeniodawcy przysługuje

wniosek o ponowne rozpatrzenie. Wniosek ten jest rozpatrywany niezwłocznie przez Prezesa

Funduszu. Zażalenie na ponowne rozpatrzenie nie przysługuje.

1.

Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Na zasadach przewidzianych w ustawie i przepisach szczególnych nadzór w zakresie gospodarki

finansowej Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych, stosując

kryterium legalności, rzetelności, celowości i gospodarności.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór, stosując kryterium legalności,

rzetelności i celowości, nad działalnością

1)

Funduszu;

2)

świadczeniodawców, w zakresie realizacji umów z Funduszem;

3)

podmiotów, którym Fundusz powierzył wykonywanie niektórych czynności;

4)

aptek, w zakresie refundacji leków.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia bada uchwały przyjmowane przez Radę Funduszu oraz

decyzje podejmowane przez Prezesa Funduszu i stwierdza nieważność uchwały lub decyzji,

w całości lub w części, w przypadku gdy

1)

narusza ona prawo lub

2)

prowadzi do niewłaściwego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, lub

3)

prowadzi do niezrównoważenia wpływów i wydatków Funduszu.

3.

Podjęcie przez ministra właściwego do spraw zdrowia decyzji w sprawach, o których

mowa w ust. 2, wymaga pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych

w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

4.

Uchwały Rady Funduszu i decyzje Prezesa Funduszu Prezes Funduszu przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych

od dnia ich podjęcia.

5.

Przepisów ust. 2-4 nie stosuje się do postępowania w sprawie zatwierdzenia planu finansowego,

uchwał dotyczących sprawozdania finansowego, sprawozdań z wykonania planu finansowego

oraz decyzji wydanych w wyniku wniesienia odwołania w trakcie postępowania o zawarcie

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w indywidualnych sprawach z ubezpieczenia

zdrowotnego oraz w sprawach wynikających z pełnienia funkcji pracodawcy w rozumieniu

przepisów Kodeksu pracy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może badać decyzje podejmowane przez dyrektora

oddziału wojewódzkiego Funduszu oraz uchwały podejmowane przez radę oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

2.

Przepisy art. 163 ust. 2, 3 i 5 stosuje się odpowiednio.

1.

W ramach nadzoru minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony w szczególności

do

1)

żądania udostępnienia mu przez Fundusz dokumentów związanych z działalnością Funduszu

lub ich kopii oraz zapoznawania się z ich treścią;

2)

żądania przekazania wszelkich informacji i wyjaśnień, dotyczących działalności Funduszu,

od Rady Funduszu, Prezesa i zastępców Prezesa Funduszu, rad oddziałów wojewódzkich

Funduszu, dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, pracowników Funduszu oraz innych

osób wykonujących pracę na rzecz Funduszu na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło

albo innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia;

3)

żądania udostępnienia przez świadczeniodawcę wszelkich informacji, dokumentów i wyjaśnień,

dotyczących realizacji umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

4)

żądania udostępnienia przez podmiot, o którym mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3, wszelkich

informacji, dokumentów i wyjaśnień, dotyczących czynności wykonywanych na rzecz Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, przedstawiając pisemne żądanie, o którym mowa

w ust. 1, wskazuje termin jego wykonania.

3.

W razie stwierdzenia, na podstawie uzyskanych informacji, wyjaśnień i dokumentów,

o których mowa w ust. 1, przypadków naruszeń prawa, statutu lub interesu świadczeniobiorców

minister właściwy do spraw zdrowia powiadamia Fundusz, świadczeniodawcę i podmiot,

o którym mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3, o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz wydaje

zalecenia mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności

powiadamianego podmiotu do przepisów prawa, wyznaczając termin do usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości i dostosowania działalności do przepisów prawa.

4.

W przypadku gdy został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, termin do usunięcia

nieprawidłowości, o którym mowa w ust. 3, liczy się od dnia doręczenia decyzji po

rozpatrzeniu wniosku.

5.

W terminie 3 dni od dnia upływu terminu wyznaczonego do usunięcia nieprawidłowości

Fundusz, świadczeniodawca, podmiot, o którym mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3, lub osoba

trzecia informuje pisemnie ministra właściwego do spraw zdrowia o sposobie usunięcia

nieprawidłowości.

1.

W razie nieusunięcia przez Fundusz w wyznaczonym terminie nieprawidłowości, minister

właściwy do spraw zdrowia może wystąpić do

1)

Prezesa Rady Ministrów - o odwołanie wszystkich członków Rady Funduszu, jeżeli nieprawidłowości

dotyczą zakresu działania Rady Funduszu albo Rada Funduszu nie podjęła uchwały o odwołaniu

Prezesa lub zastępców Prezesa Funduszu, a nieprawidłowości w działalności Funduszu

nie zostały usunięte;

2)

Rady Funduszu - o odwołanie Prezesa Funduszu lub zastępców Prezesa Funduszu, jeżeli

nieprawidłowości dotyczą zakresu ich działania;

3)

Prezesa Funduszu - o odwołanie dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, jeżeli nieprawidłowości

dotyczą zakresu jego działania.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, w ciągu 30 dni od dnia odwołania

1)

Prezes Rady Ministrów powołuje nowych członków Rady Funduszu na pełną kadencję, z

zachowaniem wymagań określonych w art. 99 ust. 1, 5 i 6;

2)

Rada Funduszu powołuje Prezesa Funduszu oraz zastępców Prezesa Funduszu, z zachowaniem

odpowiednio wymagań określonych w art. 103 ust. 2, 3 i 6;

3)

Prezes Funduszu powołuje nowego dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu na pełną

kadencję, z zachowaniem wymagań określonych w art. 107 ust. 2 i 3.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, odpowiednio członkowie Rady Funduszu, Prezes

Funduszu, zastępcy Prezesa Funduszu, rada oddziału wojewódzkiego Funduszu oraz dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu wykonują jedynie czynności niezbędne do zapewnienia

ciągłości działania Funduszu.

W przypadku naruszenia prawa, statutu lub interesów świadczeniobiorców, a także w

przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust.

5 i w art. 165 ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia może nałożyć na Prezesa

Funduszu lub zastępcę Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu,

odpowiedzialnego za te naruszenia lub nieudzielanie wyjaśnień i informacji, karę pieniężną

w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie

wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę,

niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych przepisami prawa.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może żądać pisemnie niezwłocznego rozpatrzenia

sprawy przez Radę Funduszu, Prezesa Funduszu, zastępców Prezesa Funduszu, radę oddziału

wojewódzkiego Funduszu lub dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, jeżeli uzna

to za konieczne do prawidłowego sprawowania nadzoru nad działalnością Funduszu.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia bierze

udział albo deleguje swojego przedstawiciela do udziału w posiedzeniu podmiotów, o

których mowa w ust. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia albo jego przedstawiciel

jest uprawniony do zabierania głosu w sprawach objętych porządkiem obrad tych podmiotów.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może wystąpić z pisemnym żądaniem, o którym mowa

w ust. 1, określając termin, przed którego upływem posiedzenie podmiotów, o których

mowa w ust. 1, powinno się odbyć.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane niezwłocznie poinformować ministra

właściwego do spraw zdrowia o ustalonym terminie i miejscu posiedzenia.

5.

Jeżeli w ciągu 7 dni od dnia doręczenia wezwania termin posiedzenia nie zostanie ustalony,

zostanie ustalony z naruszeniem terminu określonego w wezwaniu lub minister właściwy

do spraw zdrowia nie zostanie poinformowany o ustalonym terminie i miejscu posiedzenia,

minister może zwołać posiedzenie podmiotów, o których mowa w ust. 1, na koszt Funduszu.

6.

Uprawnienia ministra właściwego do spraw zdrowia określone w ust. 1-5 przysługują

również ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Minister właściwy do

spraw finansów publicznych i minister właściwy do spraw zdrowia informują się wzajemnie

o wystąpieniu z żądaniem zwołania posiedzenia, o którym mowa w ust. 1, oraz o podjętych

działaniach.

1.

Uprawnienia ministra właściwego do spraw zdrowia określone w art. 165 przysługują

odpowiednio ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w zakresie nadzoru

nad gospodarką finansową Funduszu.

2.

Uprawnienia ministra właściwego do spraw zdrowia określone w art. 166-168 przysługują

odpowiednio ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w szczególności w

przypadku

1)

działań powodujących niezrównoważenie wpływów z wydatkami Funduszu;

2)

niezatwierdzenia sprawozdania finansowego Funduszu;

3)

niezatwierdzenia rocznego sprawozdania z wykonania planu finansowego Funduszu;

4)

przekroczenia terminów, o których mowa w rozdziale 2 działu V - z wyłączeniem przepisów

dotyczących planu finansowego Funduszu;

5)

nieprawidłowości w zakresie sprawozdań, o których mowa w art. 131 ust. 1.

W razie nieusunięcia w wyznaczonym terminie przez świadczeniodawcę lub podmiot, o

którym mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3, stwierdzonych nieprawidłowości, minister właściwy

do spraw zdrowia może nałożyć na te podmioty karę pieniężną w wysokości do miesięcznej

wartości umowy łączącej te podmioty z Funduszem, której dotyczą nieprawidłowości.

W przypadku stwierdzenia na podstawie uzyskanych informacji, wyjaśnień lub dokumentów,

o których mowa w art. 165 ust. 1, rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia

interesu świadczeniobiorców przez świadczeniodawcę lub podmiot, o którym mowa w art.

163 ust. 1 pkt 3, minister właściwy do spraw zdrowia może nałożyć na te podmioty karę

pieniężną w wysokości do miesięcznej wartości umowy łączącej te podmioty z Funduszem,

której dotyczą nieprawidłowości, bezpośrednio po stwierdzeniu tych naruszeń.

W przypadkach określonych w art. 170 i 171 minister właściwy do spraw zdrowia może

wystąpić do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu o rozwiązanie umowy ze świadczeniodawcą

albo podmiotem, o którym mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może przeprowadzić w każdym czasie kontrolę

1)

działalności i stanu majątkowego Funduszu, w celu sprawdzenia, czy działalność Funduszu

jest zgodna z prawem, statutem Funduszu lub z interesem świadczeniobiorców;

2)

świadczeniodawców, w zakresie zgodności ich działalności z umową o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej lub z interesem świadczeniobiorców;

3)

podmiotów, o których mowa w art. 163 ust. 1 pkt 3, w zakresie wywiązywania się z umowy

zawartej z Funduszem.

2.

Przy przeprowadzaniu kontroli minister właściwy do spraw zdrowia może korzystać z

usług podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz podmiotów uprawnionych

do kontroli jakości i kosztów świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych przez Fundusz.

Przepisy art. 64 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w upoważnieniu do prowadzenia kontroli określa

przedmiot i zakres kontroli oraz wskazuje pracownika ministerstwa obsługującego ministra

właściwego do spraw zdrowia, uprawnionego do przeprowadzenia kontroli, zwanego dalej

„kontrolerem”.

4.

Jednostka kontrolowana obowiązana jest do przedkładania kontrolerowi żądanej dokumentacji

oraz udzielania wszelkich informacji i pomocy niezbędnych w związku z prowadzoną kontrolą.

5.

Kontroler nie może być jednocześnie

1)

pracownikiem Funduszu;

2)

właścicielem zakładu opieki zdrowotnej będącego świadczeniodawcą, o którym mowa w

art. 5 pkt 41 lit. a, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

świadczeniodawcą, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

4)

pracownikiem świadczeniodawcy, o którym mowa w pkt 3;

5)

osobą współpracującą ze świadczeniodawcą, o którym mowa w pkt 3;

6)

członkiem organów lub pracownikiem podmiotu, który utworzył zakład opieki zdrowotnej;

7)

członkiem organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na

podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959).

6.

Kontroler podlega wyłączeniu od udziału w kontroli z mocy ustawy, jeżeli

1)

pozostaje z jednostką kontrolowaną w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że wynik

kontroli może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2)

kontrola dotyczy jego małżonka lub krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3)

kontrola dotyczy osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli.

7.

Powody wyłączenia, o których mowa w ust. 6, trwają także po ustaniu uzasadniającego

je małżeństwa, przysposobienia, opieki i kurateli.

8.

Niezależnie od przyczyn wymienionych w ust. 6 minister właściwy do spraw zdrowia wyłącza

kontrolera na jego żądanie lub na wniosek jednostki kontrolowanej, jeżeli między nim

a jednostką kontrolowaną zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać

wątpliwości co do bezstronności kontrolera.

9.

Wyłączony kontroler powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu

na interes społeczny lub ważny interes jednostki kontrolowanej.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się do kontroli przeprowadzanej przez ministra właściwego

do spraw finansów publicznych.

1.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli działalności

jednostki kontrolowanej, w tym ustalonych nieprawidłowości, z uwzględnieniem przyczyn

powstania, zakresu i skutków tych nieprawidłowości oraz osób za nie odpowiedzialnych.

3.

Protokół kontroli podpisują kontroler i kierownik jednostki kontrolowanej, a w razie

jego nieobecności - osoba przez niego upoważniona.

1.

Kierownikowi jednostki kontrolowanej lub osobie przez niego upoważnionej przysługuje

prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń co

do ustaleń zawartych w protokole.

2.

Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu

kontroli.

3.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 1, kontroler jest obowiązany

dokonać ich analizy i w miarę potrzeby podjąć dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku

stwierdzenia zasadności zastrzeżeń - zmienić lub uzupełnić odpowiednią część protokołu

kontroli.

4.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontroler przekazuje na

piśmie swoje stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia.

1.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona może w terminie

7 dni od dnia otrzymania stanowiska, o którym mowa w art. 175 ust. 4, zgłosić na piśmie

umotywowane zastrzeżenia do ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia rozpatruje niezwłocznie zastrzeżenia i doręcza

informację o ich rozpatrzeniu, wraz z uzasadnieniem, zgłaszającemu zastrzeżenia.

1.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona może odmówić podpisania

protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od jego otrzymania pisemne wyjaśnienie

tej odmowy.

2.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń termin do złożenia wyjaśnienia o odmowie podpisania

protokołu liczy się od dnia otrzymania ostatecznej decyzji w sprawie rozpatrzenia

tych zastrzeżeń.

3.

O odmowie podpisania protokołu kontroli i złożeniu wyjaśnienia kontroler czyni wzmiankę

w protokole.

4.

Odmowa podpisania protokołu kontroli przez osobę wymienioną w ust. 1 nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez kontrolera i realizacji ustaleń kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sporządza wystąpienie pokontrolne, które przekazuje

kierownikowi jednostki kontrolowanej.

2.

Wystąpienie pokontrolne zawiera ocenę kontrolowanej działalności wynikającą z ustaleń

opisanych w protokole kontroli, a także zalecenia mające na celu usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości i dostosowanie działalności jednostki kontrolowanej do przepisów

prawa.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego, do poinformowania

ministra właściwego do spraw zdrowia o sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków

pokontrolnych oraz o podjętych działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań.

4.

W razie niewykonania zaleceń, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 166-171 stosuje

się odpowiednio.

1.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona, w ciągu 7 dni

od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego, może odwołać się do ministra właściwego

do spraw zdrowia od zawartych w wystąpieniu pokontrolnym ocen, uwag, wniosków i zaleceń.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia rozpatruje odwołanie w ciągu 14 dni od dnia jego

otrzymania i zajmuje stanowisko.

3.

Stanowisko ministra właściwego do spraw zdrowia jest ostateczne i wraz z uzasadnieniem

jest doręczane jednostce kontrolowanej.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania

kontroli, uwzględniając właściwą realizację celów kontroli oraz zapewnienie jej szybkości

i skuteczności.

1.

Do postępowania przed ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie nadzoru stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

W sprawach, o których mowa w art. 163 ust. 2 i 3, art. 164, 165 ust. 3, art. 167,

170 i 171, minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzje administracyjne.

1.

Do postępowania przed ministrem właściwym do spraw finansów publicznych w zakresie

nadzoru nad gospodarką finansową Funduszu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

W sprawach, o których mowa w art. 169, minister właściwy do spraw finansów publicznych

wydaje decyzje administracyjne.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 167, 170 i 171, podlegają egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej nakładanej na podstawie przepisów ustawy

minister właściwy do spraw zdrowia jest obowiązany uwzględniać rodzaj i wagę stwierdzonych

nieprawidłowości.

3.

Od decyzji w sprawie kar pieniężnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Od decyzji administracyjnych, o których mowa w niniejszym dziale, przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia powiadamia podmiot, który utworzył zakład opieki

zdrowotnej, o nieprawidłowościach stwierdzonych u świadczeniodawcy oraz wydanych decyzjach

mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności

podmiotu, którego dotyczy decyzja, do przepisów prawa.

Osoby wykonujące w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia lub ministra właściwego

do spraw finansów publicznych czynności nadzoru nad Funduszem nie mogą

1)

być członkami organów Funduszu;

2)

być pracownikami Funduszu;

3)

wykonywać pracy na rzecz Funduszu na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło albo

innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia;

4)

być świadczeniodawcami, z którymi Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej, ani pracownikami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami, którzy

zawarli z Funduszem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

być członkami organów lub pracownikami podmiotów, o których mowa w art. 163 ust. 1

pkt 3, ani też wykonywać pracy na ich rzecz na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło

albo innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

1.

Prezes Funduszu przedstawia corocznie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, nie później niż do dnia 30 kwietnia

roku następnego, przyjęte przez Radę Funduszu sprawozdanie z działalności Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia przedstawia corocznie Sejmowi, nie później niż

do końca lipca roku następnego, sprawozdanie z działalności Funduszu, o którym mowa

w ust. 1, po zaopiniowaniu tego sprawozdania przez ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, wraz ze stanowiskiem w sprawie tego sprawozdania.

1.

Fundusz jest uprawniony do uzyskiwania i przetwarzania danych osobowych ubezpieczonych

w celu

1)

stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

wystawienia dokumentów uprawniających do korzystania ze świadczeń finansowanych przez

Fundusz;

3)

stwierdzenia obowiązku płacenia składki i ustalenia kwoty składki;

4)

kontroli rodzaju, zakresu i przyczyny udzielanych świadczeń;

5)

rozliczenia ze świadczeniodawcami;

6)

rozliczenia z innymi instytucjami lub osobami w zakresie ich zobowiązań wobec Funduszu;

7)

kontroli przestrzegania zasad legalności, gospodarności, rzetelności i celowości finansowania

udzielanych świadczeń zdrowotnych;

8)

monitorowania stanu zdrowia i zapotrzebowania ubezpieczonych na świadczenia zdrowotne

oraz leki i wyroby medyczne.

2.

Fundusz jest uprawniony do uzyskiwania i przetwarzania danych osobowych osób uprawnionych

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji w celu

1)

potwierdzenia uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

rozliczania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobom uprawnionym na

podstawie przepisów o koordynacji;

3)

rozliczania z innymi instytucjami lub osobami w zakresie ponoszonych przez świadczeniodawców

i Fundusz kosztów świadczeń opieki zdrowotnej;

4)

kontroli rodzaju, zakresu i przyczyny udzielanych świadczeń;

5)

kontroli przestrzegania zasad legalności, gospodarności, rzetelności i celowości finansowania

udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do uzyskiwania i przetwarzania

danych osobowych

1)

osób ubezpieczonych, w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-8;

2)

osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

w celu określonym w ust. 2 pkt 2 i 3.

4.

Dla realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-3, minister właściwy do spraw zdrowia

i Fundusz mają prawo do przetwarzania następujących danych

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

nazwisko rodowe;

3)

data urodzenia;

4)

płeć;

5)

obywatelstwo;

6)

stan cywilny;

7)

numer PESEL;

8)

numer NIP - w przypadku osób, którym nadano ten numer;

9)

seria i numer dowodu osobistego, paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość

- w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL lub numeru NIP;

10)

adres zamieszkania;

11)

adres czasowego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli dana

osoba nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania;

12)

numer ubezpieczenia;

13)

stopień pokrewieństwa z opłacającym składkę;

14)

stopień niepełnosprawności - w przypadku członka rodziny;

15)

rodzaj uprawnień oraz numer i termin ważności dokumentu potwierdzającego uprawnienia

osób, o których mowa w art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1, a także osób posiadających

na podstawie odrębnych przepisów szersze uprawnienia do świadczeń zdrowotnych lub

produktów leczniczych niż wynikające z ustawy;

16)

dotyczące udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcom, o których mowa

w art. 13 ust. 1;

17)

przyczyn udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej;

18)

nazwa instytucji właściwej osoby uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie

przepisów o koordynacji;

19)

dane dotyczące lekarza lub felczera wystawiającego receptę na refundowane leki lub

wyroby medyczne;

20)

dane dotyczące świadczeniodawcy zatrudniającego lekarza lub felczera, o którym mowa

w pkt 19;

21)

dane dotyczące apteki realizującej receptę na refundowane leki i wyroby medyczne.

5.

Świadczeniodawcy działający w ramach umów z Funduszem obowiązani są do gromadzenia

i przekazywania Funduszowi danych dotyczących udzielanych świadczeń zdrowotnych.

6.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, osoby spośród wymienionych

w art. 66 ust. 1 pkt 2-9, wobec których z uwagi na konieczność zapewnienia form i

metod realizacji zadań stanowiących tajemnicę państwową stosuje się odrębny tryb przetwarzania

danych, o których mowa w ust. 4. Rozporządzenie powinno w szczególności określać dane

osobowe, które będą przetwarzane, sposób ich przetwarzania oraz podmiot uprawniony

do ich gromadzenia i przetwarzania.

1.

Apteki są obowiązane udostępniać do kontroli na żądanie podmiotu zobowiązanego do

finansowania świadczeń ze środków publicznych do wglądu recepty i przekazywać niezbędne

dane, o których mowa w art. 190 ust. 2.

2.

Świadczeniodawcy, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, są

obowiązani do gromadzenia i przekazywania Funduszowi danych, o których mowa w art.

190 ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Aptekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb udostępniania podmiotowi, o którym mowa w ust.

1, do kontroli recept zrealizowanych przez świadczeniobiorców i związanych z tym informacji,

uwzględniając potrzebę ochrony danych osobowych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych informacji gromadzonych

przez świadczeniodawców, szczegółowy sposób rejestrowania tych informacji oraz ich

przekazywania ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, Funduszowi lub innemu podmiotowi

zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków publicznych, w tym także rodzaje

wykorzystywanych nośników informacji oraz wzory dokumentów, biorąc pod uwagę zakres

zadań wykonywanych przez te podmioty oraz uwzględniając potrzebę ochrony danych osobowych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej

Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych informacji

gromadzonych przez apteki i sposób ich rejestrowania oraz zakres informacji i sposób

ich przekazywania podmiotom zobowiązanym do finansowania świadczeń ze środków publicznych,

w tym także rodzaje wykorzystywanych nośników informacji i wzory dokumentów, biorąc

pod uwagę zakres zadań wykonywanych przez te podmioty.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, Prezesa Funduszu, wojewodów i marszałków województw, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres niezbędnych informacji gromadzonych w systemie informatycznym

Funduszu oraz zakres sprawozdań okresowych i sposób ich przekazywania ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia, a także minimalny zakres zbiorczych informacji i sposób ich przekazywania

wojewodom i sejmikom województw, w tym także rodzaje wykorzystywanych nośników informacji

i wzory dokumentów, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez te podmioty.

4.

Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

minister właściwy do spraw finansów publicznych i minister właściwy do spraw zdrowia

są obowiązani do przekazywania Funduszowi danych ewidencyjnych zawierających numer

PESEL, imię i nazwisko osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2-13, oraz członków

ich rodzin.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia gromadzi i przetwarza dane dotyczące ubezpieczenia

zdrowotnego w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wynikających z ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz Fundusz są uprawnieni do uzyskiwania i przetwarzania

danych osobowych świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni, w celu

1)

rozliczania ze świadczeniodawcami;

2)

kontroli

a)

rodzaju, zakresu i przyczyn udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej,

b)

przestrzegania zasad legalności, gospodarności, rzetelności i celowości finansowania

udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

monitorowania stanu zdrowia i zapotrzebowania świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni

na świadczenia opieki zdrowotnej, leki, wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi

i środki pomocnicze.

3.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia

oraz Fundusz mają prawo przetwarzania następujących danych

1)

nazwisko i imię;

2)

numer PESEL;

3)

numer NIP - w przypadku osób, którym nadano ten numer;

4)

seria i numer dowodu osobistego lub paszportu - w przypadku osób, które nie mają nadanego

numeru PESEL lub numeru NIP;

5)

dane dotyczące rodzaju i zakresu udzielonych świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni

świadczeń opieki zdrowotnej, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie

art. 190 ust. 1.

4.

Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz minister właściwy do spraw zdrowia

są uprawnieni do uzyskiwania informacji niezbędnych do realizacji zadań wynikających

z ustawy.

Fundusz na żądanie ubezpieczonego informuje go o udzielonych mu świadczeniach opieki

zdrowotnej oraz kwocie środków finansowych wydatkowanych na sfinansowanie tych świadczeń.

Kto

1)

nie zgłasza wymaganych przepisami ustawy danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające

wpływ na wymiar składek na ubezpieczenie zdrowotne albo udziela w tych sprawach nieprawdziwych

wyjaśnień lub odmawia ich udzielenia,

2)

udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli w zakresie realizacji ubezpieczenia

zdrowotnego,

3)

nie odprowadza w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne,

4)

pobiera nienależne opłaty od ubezpieczonych za świadczenia objęte umową z Funduszem

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

5)

uniemożliwia lub ogranicza w poważnym stopniu dostęp świadczeniobiorców do świadczeń

opieki zdrowotnej,

6)

będąc ubezpieczonym dobrowolnie nie zgłasza do Funduszu członków rodziny, o których

mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6,

7)

podaje w ofercie złożonej w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej finansowanych przez Fundusz nieprawdziwe informacje i dane

- podlega karze grzywny.

Odpowiedzialności przewidzianej w art. 193 podlega także ten, kto dopuszcza się czynów

określonych w tych przepisach, działając w imieniu osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 193 i 194, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 531) w art. 4 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku gdy ustawa lub przepisy odrębne uprawniają felczera do wystawiania recept

stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 477

W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, z późn. zm. w art. 10 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wniosku o wpis, o którym mowa w art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr

210, poz. 2135),

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 56 dodaje się art. 56a i 56b w brzmieniu

„

Art. 56a.

Poborowi pełniący służbę w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są objęci obowiązkiem

ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.

U. Nr 210, poz. 2135).

Art. 56b.

1.

Poborowi, o których mowa w art. 56a, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, mają

prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących jednostkami budżetowymi tworzonymi i nadzorowanymi

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, posiadających w strukturze organizacyjnej

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

albo będących zakładami opieki zdrowotnej utworzonymi przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

2.

W przypadku gdy poborowi, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Koszty częściowej lub całkowitej odpłatności za leki wydawane poborowym, o których

mowa w art. 56a, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, są

finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania kosztów leków,

o których mowa w ust. 3, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

”

;

2)

art. 69 i 69a otrzymują brzmienie

„

Art. 69.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe i ćwiczenia

wojskowe oraz pełniący służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny

są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie

z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych.

Art. 69a.

Żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową i służbę okresową są

objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie z dnia

27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

;

3)

po art. 69a dodaje się art. 69b w brzmieniu

„

Art. 69b.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 69, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, mają

prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących zakładami opieki zdrowotnej utworzonymi przez

Ministra Obrony Narodowej.

2.

W przypadku gdy żołnierze, o których mowa w ust. 1, nie mogą uzyskać świadczenia opieki

zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w ust. 1, mają prawo wyboru innego świadczeniodawcy

spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe, kandydatom na żołnierzy zawodowych oraz pełniącym służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w produkty

lecznicze i wyroby medyczne inne niż oznaczone znakiem „Rp”, finansowane z budżetu

państwa, z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów leczniczych oznaczonych symbolem

OTC i wyrobów medycznych wydawanych bezpłatnie, o których mowa w ust. 3, oraz sposób

i tryb finansowania ponoszonych kosztów, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania

środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87, z późn. zm. uchyla się art. 13.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm. art. 5a otrzymuje brzmienie

„

Art. 5a.

1.

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałkowi Sejmu, Marszałkowi Senatu, Prezesowi

Rady Ministrów, małżonkom tych osób oraz członkom rodzin będącym na ich utrzymaniu,

przysługuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w razie nagłego zachorowania lub

urazu, wypadku, zatrucia lub konieczności natychmiastowego leczenia szpitalnego.

2.

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów oraz towarzyszącym

im członkom rodzin, a także Marszałkowi Sejmu i Marszałkowi Senatu, prawo do świadczeń

opieki leczniczej w zakresie określonym w ust. 1 przysługuje również w trakcie oficjalnych

podróży krajowych i zagranicznych oraz oficjalnych wizyt zagranicznych.

3.

Członkom personelu dyplomatycznego i konsularnego akredytowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej i ich rodzinom, w odniesieniu do państw, z którymi zostały podpisane umowy

o świadczenie usług medycznych, przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych w zakresie

określonym tymi umowami.

4.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1-3, przysługują niezależnie od świadczeń określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

i są finansowane z budżetu państwa w części dotyczącej ministra właściwego do spraw

wewnętrznych oraz udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej tworzone przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub przez zakłady opieki zdrowotnej tworzone przez

Ministra Obrony Narodowej.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu i Marszałka Senatu, szczegółowy zakres

oraz warunki udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

rodzaj udzielanych świadczeń oraz dostęp do uzyskania tych świadczeń.

”

.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm. w art. 145f pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 2

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), przez policjantów i pracowników,

o których mowa w art. 145c, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez

nich zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając

zasady i sposób wydatkowania środków publicznych,

”

.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

przez funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, w związku z urazami nabytymi podczas

wykonywania zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania ponoszonych

kosztów, uwzględniając zasady wydatkowania środków publicznych.

”

;

2)

w art. 153 po ust. 7 dodaje ust. 7a i 7b w brzmieniu

„

7a.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27

sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

ma prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

mających siedzibę w terytorialnym zasięgu działania jednostki organizacyjnej Straży

Granicznej.

7b.

W przypadku gdy funkcjonariusze, o których mowa w ust. 7a, nie mogą uzyskać świadczenia

opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w tym przepisie, mają prawo wyboru

innego świadczeniodawcy spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23 w ust. 1 w pkt 58, w art. 27b w ust. 1 w pkt 1 i 2, w art. 32 w ust. 3b,

w art. 33 w ust. 3a, w art. 34 w ust. 4a i w ust. 9 w zdaniu końcowym, w art. 35 w

ust. 9, w art. 37 w ust. 1a w pkt 4, w art. 41 w ust. 1a, w art. 43 w ust. 4 i w art.

44 w ust. 3c i 6i wyrazy „o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia” zastępuje się wyrazami „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”;

2)

w art. 27b w ust. 1 w zdaniu wstępnym, w art. 37 w ust. 1a w pkt 5 i w art. 44 w ust.

7g w pkt 4 wyrazy „powszechne ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się wyrazami „ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135)”.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 59, poz. 516 i Nr 166, poz. 1609) po art. 59 dodaje się art. 59a w brzmieniu

„

Art. 59a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

przez strażaków, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich zadań

poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając zasady

i sposób wydatkowania środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

Do udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia

odpowiednich świadczeń stosuje się przepisy art. 20-23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr

210, poz. 2135).

”

;

2)

w art. 50a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przychodem środka specjalnego, o którym mowa w ust. 1, są środki uzyskane na podstawie

umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, które

mogą być przeznaczone wyłącznie na finansowanie wydatków związanych z udzielaniem

1)

świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej dla

a)

żołnierzy czynnej służby wojskowej, emerytów i rencistów wojskowych, pracowników wojska

oraz członków ich rodzin,

b)

poborowych i funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów oraz pracowników cywilnych

tych służb, a także ich rodzin,

2)

podstawowych świadczeń lekarza dentysty dla żołnierzy odbywających zasadniczą służbę

wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia wojskowe, kandydatów na żołnierzy zawodowych,

żołnierzy odbywających nadterminową służbę wojskową oraz pełniących służbę wojskową

w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

”

;

3)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej,

2)

na realizację programów zdrowotnych w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i programu Zintegrowane Ratownictwo

Medyczne, w tym na niezbędne do ich wykonania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych

wyrobów medycznych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym,

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut

zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności,

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem art. 42.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być finansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, podmiotu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez

dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych.

4.

Zasady realizacji i finansowania programów zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt

2, określają przepisy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także sposób rozliczania tych

środków oraz sprawowania kontroli nad prawidłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem

sporządzania przez zakład planu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie

mogą być finansowane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 w ust. 1 w pkt 9 uchyla się lit. c;

2)

w art. 25 w ust. 14 w pkt 4 wyrazy „powszechne ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się wyrazami „ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135)”.

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora

(Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1202) w art. 36 wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia” zastępuje się wyrazami „świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”.

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204, z późn. zm. w art. 45

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), na zasadach określonych w tej ustawie.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia oraz Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób i tryb wystawiania recept lekarskich,

2)

wzory recept uprawniających do nabycia leku lub wyrobu medycznego, w tym wzór recepty

wystawianej dla osób, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, oraz na leki

lub wyroby medyczne wydawane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością,

3)

sposób zaopatrywania w druki recept i sposób ich przechowywania,

4)

sposób realizacji recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji

- uwzględniając konieczność prawidłowej realizacji zadań kontrolnych oraz przepisy

ustawy, o której mowa w ust. 1a.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. w art. 115 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo wyboru lekarza

i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych

świadczeń opieki zdrowotnej, lekarza dentysty oraz szpitala, określone w ustawie z

dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135).

”

.

W ustawie z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest

(Dz. U. z 2004 r. Nr 3, poz. 20, Nr 96, poz. 959 i Nr 120, poz. 1252) w art. 7a w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

korzystania raz w roku z leczenia uzdrowiskowego oraz zwolnienia z odpłatności związanej

z leczeniem uzdrowiskowym, o której mowa w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 46 w ust. 4 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

kwoty przysługujących płatnikowi wynagrodzeń w myśl art. 3 ust. 2,

”

;

2)

w art. 76 w ust. 1 w pkt 2 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

ubezpieczenie zdrowotne od Narodowego Funduszu Zdrowia,

”

.

W ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę

składki na ubezpieczenie zdrowotne opłaconej przez podatnika, o której mowa w art.

27b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, zapłaconej w roku podatkowym zgodnie z przepisami

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, o ile nie

została odliczona od podatku dochodowego.

”

;

2)

w art. 21 w ust. 2a w pkt 2, w art. 31 w ust. 2, 4 i 5, w art. 44 w ust. 2, w art.

47 i w art. 52 w ust. 3 w pkt 4 wyrazy „powszechne ubezpieczenie w Narodowym Funduszu Zdrowia” zastępuje się wyrazami „ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135)”;

3)

w art. 21 w ust. 11 w pkt 4 wyrazy „powszechne ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się wyrazami „ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”;

4)

w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podatek dochodowy w formie karty podatkowej, wynikający z decyzji, o której mowa w

art. 30, podatnik obniża o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne opłaconej w roku

podatkowym, zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych, o ile nie została odliczona od podatku dochodowego. Zasadę tę

stosuje się również do podatników, o których mowa w art. 25 ust. 5.

”

;

5)

w art. 44

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ryczałt ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, opłaconej zgodnie

z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

bezpośrednio przez osobę duchowną w kwartale, za jaki uiszczany jest ryczałt, o ile

składka ta nie została odliczona od podatku dochodowego.

”

,

b)

w ust. 4 wyrazy „ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się wyrazami „ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 80

a)

po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Przepis ust. 2 nie dotyczy programów zdrowotnych, o których mowa w ustawie z dnia

27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135).

”

,

b)

w ust. 3 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

ochrony zdrowia.

”

;

2)

po art. 137 dodaje się art. 137a w brzmieniu

„

Art. 137a.

Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące funduszu celowego stosuje się odpowiednio

do Narodowego Funduszu Zdrowia.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117) w art. 9 w ust. 1 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), oraz sposób i tryb finansowania

ponoszonych kosztów, uwzględniając zasady wydatkowania środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm. w art. 121 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy rentowe

są zwolnione od wszelkich opłat, z wyłączeniem opłat ponoszonych na podstawie art.

16 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135.

”

.

W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712) po art. 61 dodaje się art. 61a w brzmieniu

„

Art. 61a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

przez funkcjonariuszy, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich

zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając

zasady i sposób wydatkowania środków publicznych

”

.

W ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050, z 2002 r. Nr 144, poz. 1204, z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 6 oraz w art. 7 ust. 2-5, w różnej liczbie i przypadku, wyrazy „środki farmaceutyczne” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „produkty lecznicze”;

2)

użyte w art. 6 oraz w art. 7 ust. 2-5, w różnej liczbie i przypadku, wyrazy „materiały medyczne” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „wyroby medyczne”;

3)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Ceny urzędowe ustala się na produkty lecznicze i wyroby medyczne objęte, na podstawie

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), wykazem leków podstawowych i uzupełniających

oraz wykazem leków i wyrobów medycznych przepisywanych bezpłatnie, za opłatą ryczałtową

lub częściową odpłatnością w związku z chorobami zakaźnymi lub psychicznymi, upośledzeniem

umysłowym oraz niektórymi chorobami przewlekłymi, wrodzonymi lub nabytymi.

2.

Ceny urzędowe ustala się również na produkty lecznicze i wyroby medyczne nabywane

bezpośrednio od wytwórcy lub bezpośrednio z hurtowni farmaceutycznej przez zakłady

lecznictwa zamkniętego, w celu realizacji świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych

w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów leczniczych i wyrobów medycznych,

o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności istotny udział kosztów danego

produktu leczniczego lub wyrobu medycznego w kosztach świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

ceny urzędowe hurtowe i detaliczne w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów

medycznych określonych w ust. 1, mając na względzie równoważenie interesów konsumentów

i przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem i obrotem tymi środkami i materiałami

oraz biorąc pod uwagę możliwości płatnicze Narodowego Funduszu Zdrowia, w oparciu

o kryteria ustalone w art. 7 ust. 3,

2)

ceny urzędowe hurtowe w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów medycznych

określonych w ust. 2, jeżeli nabywane są przez zakłady lecznictwa zamkniętego na zasadach

określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. lub bezpośrednio z hurtowni farmaceutycznej, mając na względzie równoważenie interesów

konsumentów i przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem i obrotem tymi środkami

i materiałami oraz biorąc pod uwagę możliwości płatnicze Narodowego Funduszu Zdrowia,

w oparciu o kryteria ustalone w art. 7 ust. 3 pkt 1-8.

5.

W przypadku zakupu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, o których mowa w ust.

2, bezpośrednio od wytwórcy, urzędowa cena hurtowa zostaje pomniejszona o marżę hurtową,

o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 8.

”

;

4)

w art. 7

a)

w ust. 2 wyrazy „trzej przedstawiciele kas chorych” zastępuje się wyrazami „trzej przedstawiciele Narodowego Funduszu Zdrowia”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do zadań Zespołu należy przygotowywanie i przedstawianie ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia stanowisk w zakresie ustalania wykazów oraz cen urzędowych produktów

leczniczych i wyrobów medycznych, z uwzględnieniem następujących kryteriów

1)

poziomu cen w krajach o zbliżonej wysokości dochodu narodowego na jednego mieszkańca,

2)

konkurencyjności cenowej,

3)

wpływu leku na bezpośrednie koszty leczenia,

4)

wielkości realizowanych dostaw w okresie poprzedzającym złożenie wniosku lub informacji

i deklarowanych w okresie późniejszym,

5)

kosztów produkcji,

6)

udowodnionej skuteczności leku,

7)

znaczenia leku w zwalczaniu chorób o znacznym zagrożeniu epidemiologicznym i cywilizacyjnym,

8)

marża hurtowa liczona przez przedsiębiorcę prowadzącego obrót hurtowy od ceny urzędowej

hurtowej wynosi 8,91%, przy czym w przypadku, gdy stopy procentowe ustalane przez

Radę Polityki Pieniężnej ulegną obniżeniu o więcej niż 30% w stosunku do ich wysokości

obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy, marża ta powinna ulec obniżeniu co najmniej

o 10%,

9)

marża detaliczna liczona przez przedsiębiorcę prowadzącego obrót apteczny wynosi

Cena hurtowa w złotych

Marża detaliczna liczona od ceny hurtowej

0-3,60

40%

3,61-4,80

1,44 zł

4,81-6,50

30%

6,51-9,75

1,95 zł

9,76-14,00

20%

14,01-15,55

2,80 zł

15,56-30,00

18%

30,01-33,75

5,40 zł

33,76-50,00

16%

50,01-66,67

8,00 zł

66,68-100,00

12%

powyżej 100,00

12,00 zł.

przy czym w przypadku gdy średnia marża detaliczna realizowana przez obrót apteczny

w obrocie środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi, o których mowa w art.

5 ust. 1, ulegnie obniżeniu więcej niż o 3 punkty procentowe, dopuszcza się podwyższenie

tych wysokości do poziomu zapewniającego realizację średniej marży z dnia wejścia

ustawy w życie.

”

,

c)

w ust. 8 w pkt 4 wyrazy „przedstawicieli kas chorych” zastępuje się wyrazami „przedstawicieli Narodowego Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 1, w art. 3 w pkt 2-4, w art. 5 w zdaniu wstępnym, w art. 20 w ust. 1

w pkt 1 i w ust. 2, w art. 22 w ust. 2, w art. 27 w ust. 2 w pkt 1 i w art. 34 w ust.

10 w różnej liczbie i przypadku wyrazy „stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „stan nagły”;

2)

w art. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

stanie nagłym - należy przez to rozumieć stan, w którym odroczenie w czasie pomocy

medycznej może skutkować utratą zdrowia albo utratą życia,

”

;

3)

użyte w art. 4 w pkt 5, w art. 18 i w art. 29 w ust. 1 i 2 w różnej liczbie i przypadku

wyrazy „nagłe zagrożenie życia lub zdrowia” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „stan nagły”;

4)

art. 44b otrzymuje brzmienie

„

Art. 44b.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. nie stosuje się przepisów ustawy, z wyjątkiem art. 3, art.

22 i 23, art. 24 ust. 1-5 i 9-13, art. 35, art. 39 pkt 2, art. 41 i art. 44 ust. 1-3.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 7 w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

sposób potwierdzania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia okoliczności, o których

mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

”

;

2)

w art. 42 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

sprzedaż wytworzonych produktów leczniczych

a)

przedsiębiorcy zajmującemu się wytwarzaniem lub prowadzącemu obrót hurtowy produktami

leczniczymi,

b)

zakładom lecznictwa zamkniętego w zakresie produktów leczniczych stosowanych przy

udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych w ramach umów zawartych z Narodowym

Funduszem Zdrowia;

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

osoba ubezpieczona - osobę objętą ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie ustawy z

dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135),

”

,

b)

pkt 23 otrzymuje brzmienie

„

23)

świadczeniodawca - świadczeniodawcę w rozumieniu art. 5 pkt 41 ustawy z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

”

;

2)

w art. 6 w ust. 7, w art. 16 w ust. 2, w art. 18 w ust. 5, w art. 19 w ust. 4, w art.

29 w ust. 1 i w art. 31 w ust. 3 wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia” zastępuje się wyrazami „świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1673, z późn. zm. art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty skutków wypadków przy pracy lub

chorób zawodowych, związane ze świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i

szczepień ochronnych, na które ubezpieczony został skierowany przez lekarza orzecznika

na wniosek lekarza prowadzącego, nierefundowane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty wyrobów medycznych będących

przedmiotami ortopedycznymi w wysokości udziału własnego ubezpieczonego określonego

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. Nr 199, poz. 1674, z późn. zm. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom, które stały się niezdolne do pracy wskutek wypadku w szczególnych okolicznościach,

o których mowa w art. 2 ust. 1, przysługuje

1)

renta z tytułu niezdolności do pracy;

2)

jednorazowe odszkodowanie;

3)

świadczenia opieki zdrowotnej określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, w zakresie niezbędnym do leczenia następstw

wypadku lub choroby zawodowej, pod warunkiem że osoby te nie są objęte ubezpieczeniem

zdrowotnym.

”

.

W ustawie z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego

(Dz. U. Nr 241, poz. 2073 oraz z 2003 r. Nr 99, poz. 920) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 2 i w art. 4 w ust. 2 w pkt 1 w różnej liczbie i przypadku wyrazy „stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „stan nagły”;

2)

w art. 5 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Zasady finansowania świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach usług ratownictwa medycznego

świadczeniobiorcom w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych określają te przepisy.

2.

Narodowy Fundusz Zdrowia zawiera umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w

szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz przez zespoły ratownictwa medycznego, włączonych

do systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego.

”

.

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm. w art. 157 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Syndyk, nadzorca sądowy, zarządca będący osobą fizyczną jest osobą prowadzącą pozarolniczą

działalność w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 593 i Nr 116, poz. 1203) w art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wolontariuszowi mogą przysługiwać świadczenia zdrowotne na zasadach przewidzianych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1176 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 67 otrzymuje brzmienie

„

Art. 67.

1.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 2 i 5, udziela się opieki medycznej

w zakresie, w jakim osobom objętym obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym

przysługuje prawo do świadczeń na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135).

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Prezesem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w

ust. 1.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm., są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Prezesa Urzędu.

”

;

2)

art. 112 otrzymuje brzmienie

„

Art. 112.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej Prezes Urzędu zapewnia opiekę medyczną

oraz przyznaje pomoc przez zakwaterowanie i wyżywienie, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Prezesem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach, są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Prezesa Urzędu.

4.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej, który wykonuje pracę lub wykonuje

działalność gospodarczą, Prezes Urzędu zapewnia opiekę medyczną i pomoc, o której

mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość uzyskiwanego przez cudzoziemca dochodu.

”

.

W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 179, poz. 1750 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1203) w art. 67 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierze zawodowi są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego i korzystają ze

świadczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135).

”

.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

ustawie

a)

o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia,

b)

o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

- rozumie się przez to niniejszą ustawę;

2)

przepisach

a)

o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia,

b)

o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

- rozumie się przez to niniejszą ustawę oraz przepisy wydane na jej podstawie.

Ubezpieczeni na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391, z późn. zm. stają się z dniem wejścia w życie ustawy ubezpieczonymi na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Fundusz zapewnia ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych ubezpieczonym.

2.

Umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawarte na okres dłuższy niż do dnia 31 grudnia

2004 r. podlegają rozwiązaniu z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2004 r., chyba że w

terminie 14 dni od dnia wejścia ustawy w życie świadczeniodawca, z którym zawarto

taką umowę, oświadczy Funduszowi, że pozostaje nią związany. Oświadczenie składa się

na piśmie pod rygorem nieważności.

3.

W razie niemożności zawarcia do dnia 31 grudnia 2004 r. umów na 2005 r. o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej obowiązywanie dotychczasowych umów zawartych ze świadczeniodawcami

na okres do dnia 31 grudnia 2004 r. może zostać przedłużone na okres nie dłuższy niż

do dnia 31 grudnia 2005 r., w drodze zmiany umowy dokonanej nie później niż do dnia

31 grudnia 2004 r.

1.

Fundusz wstępuje w prawa i obowiązki Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 251.

2.

Mienie Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy, o której mowa

w art. 251, staje się z dniem wejścia w życie ustawy z mocy prawa mieniem Funduszu,

z tym że mienie otrzymane od Skarbu Państwa zalicza się na fundusz podstawowy Funduszu.

3.

Umowy, na podstawie których Narodowy Fundusz Zdrowia utworzony na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 251, nabył prawo do używania nieruchomości, wygasają po upływie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, chyba że w terminie 2 miesięcy od dnia

wejścia ustawy w życie Prezes Funduszu oświadczy drugiej stronie umowy, że pozostaje

nią związany. Oświadczenie Prezes Funduszu składa na piśmie pod rygorem nieważności.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy umów, na podstawie których Narodowy Fundusz Zdrowia utworzony

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 251, nabył własność lub użytkowanie wieczyste

nieruchomości.

5.

Przejście praw i mienia Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 251, na Fundusz następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków

i opłat.

1.

Bilans zamknięcia Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 251, staje się bilansem otwarcia Funduszu.

2.

Plan finansowy na 2005 r. Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 251, staje się planem finansowym Funduszu. Przepisy ustawy dotyczące

planu finansowego Funduszu stosuje się odpowiednio.

3.

Sprawozdanie finansowe za rok 2004 Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 251, jest zatwierdzane w trybie określonym w art. 130

ust. 3.

1.

Ujawnienie w księgach wieczystych praw własności nieruchomości i użytkowania wieczystego

nieruchomości, wynikających z przejęcia przez Fundusz mienia, o którym mowa w art.

232 ust. 2, następuje na wniosek Prezesa Funduszu, na podstawie oświadczenia woli,

o którym mowa w art. 239 ust. 2 pkt 5.

2.

Postępowanie w przedmiocie wpisów jest wolne od opłat sądowych.

Fundusz przejmuje zbiory danych prowadzone przez Narodowy Fundusz Zdrowia utworzony

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 251, w tym zbiory danych osobowych. W przypadku

zbiorów danych znajdujących się w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia

utworzonego na podstawie ustawy, o której mowa w art. 251, zbiory te stają się zbiorami

danych właściwych oddziałów wojewódzkich Funduszu.

Bank Gospodarstwa Krajowego przejmie obsługę bankową Funduszu nie później niż do dnia

31 grudnia 2004 r.

Z dniem wejścia w życie ustawy

1)

wojewódzkie oddziały Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 251, stają się z mocy prawa oddziałami wojewódzkimi Funduszu;

2)

centrala Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie ustawy, o której mowa

w art. 251, staje się centralą Funduszu.

1.

Pracownicy oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia utworzonego na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 251, z dniem wejścia w życie ustawy stają się, z mocy

prawa, pracownikami Funduszu, zatrudnionymi na stanowiskach pracy we właściwych oddziałach

wojewódzkich.

2.